4.7.2022
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 257/21
2) Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, staat artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 267 VWEU, de clausules 2 en 4 van de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, omgezet bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999, en het grondbeginsel van de onafhankelijkheid en de onafzetbaarheid van de Europese rechter, dan in de weg aan een nationale regeling — als artikel 21 van wetsbesluit nr.
116 van 13 juli 2017 — die de verzoekende vrederechter, die de juridische, economische en sociale bescherming niet geniet en die het Unierecht zoals uitgelegd door het Hof in het arrest UX wil toepassen door de nationale regels buiten toepassing te laten die zich verzetten tegen de erkenning van de vereiste bescherming, blootstelt aan de automatische beëindiging van het rechterlijk ambt door de organen van de Italiaanse Staat, die partij zijn in het hoofdgeding, zoals de CSM en het ministerie van Justitie, zonder een procedure op tegenspraak en zonder de tuchtprocedure waarin vóór de inwerkingtreding van wetsbesluit nr.
116/2017 was voorzien?
3) Indien de eerste twee vragen bevestigend worden beantwoord, is er dan sprake van schending van de “rechtsstaat” in de zin van artikel 2, onder a), van verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (2) , in een nationale situatie in Italië waarin: — de verzoekende vrederechter en 4 769 andere honoraire rechters die op 15 augustus 2017 reeds in dienst waren, waaronder ook de verwijzende rechter, niet de doeltreffende juridische, economische en sociale bescherming van de arbeidsvoorwaarden genieten die wordt geboden aan vergelijkbare beroepsrechters, zodat zij hun rechterlijk ambt niet onder de voorwaarden van onafhankelijkheid en onafzetbaarheid kunnen uitoefenen; — de Italiaanse regering en het ministerie van Justitie (de “werkgever”), het nationale parlement, de CSM, de Suprema Corte di Cassazione (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Italië) en de Consiglio di Stato stelselmatig weigeren de voorrang van het Unierecht te erkennen en toepassing te geven aan de rechtspraak van het Hof over de juridische status en de door het Unierecht gewaarborgde rechten van de verzoekende vrederechter en 4 769 andere honoraire rechters, die in dezelfde omstandigheden als beroepsrechters hun rechterlijke taken uitoefenen; — 4769 honoraire rechters, met inbegrip van de verwijzende rechter en met uitsluiting van verzoekster, die op 15 augustus 2017 reeds in dienst waren, afstand moeten doen van alle door het Unierecht gewaarborgde rechten indien zij willen deelnemen aan een nieuwe beoordelingsprocedure op grond waarvan zij, mits de uitkomst positief is, hun rechterlijk ambt kunnen blijven uitoefenen totdat zij de leeftijd van 70 jaar hebben bereikt, hoewel al deze honoraire rechters bij besluit van de CSM en het ministerie van Justitie op grond van de tot en met 31 december geldende regeling in hun ambt zijn bevestigd tot 31 mei 2024 en in ieder geval tot de datum waarop het ambt automatisch afloopt wegens het bereiken van de betreffende leeftijd, waarbij na deze “bevestiging” in het ambt nog steeds inbreuk wordt gemaakt op de onafhankelijkheid en de onafzetbaarheid van de “in zijn ambt bevestigde” honoraire rechter; — de financiële maatregelen ten laste van de Uniebegroting voor de hervorming van het Italiaanse civiele recht en strafrecht met het oog op een eerlijk proces binnen kortere termijnen, zoals vastgesteld in het PNNR (Piano Nazionale di Ripresa e Resilienza; nationale herstel- en veerkrachtplan), geen maatregelen ter ondersteuning van honoraire rechters bevatten, maar hoofdzakelijk zijn gericht op de aanstelling voor bepaalde tijd van 16 500 ambtenaren als „addetti all’ufficio del processo (“bedienden in het gerechtsbureau”), die bij het ministerie van Justitie in loondienst komen onder dezelfde economische voorwaarden als “in hun ambt bevestigde” honoraire rechters, maar met de waarborg van onafzetbaarheid op tuchtrechtelijk vlak voor de gehele duur van de betrekking, die niet geldt voor honoraire rechters, zelfs niet nadat deze “in hun ambt zijn bevestigd”?
4) Indien de eerste drie vragen bevestigend worden beantwoord, zijn artikel 278 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 160 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof dan onrechtmatig omdat zij in strijd zijn met de artikelen 2, 6 en 19 van het Verdrag [betreffende de Europese Unie], voor zover zij het Hof niet in staat stellen om in het kader van een prejudiciële procedure op grond van artikel 267 VWEU de noodzakelijke voorlopige maatregelen te nemen om onder meer nationale wetgevingshandelingen te schorsen die de rechtsstaat en de financiële belangen van de Unie schaden volgens de beginselen en de voorwaarden van verordening 2020/2092?
(1) (2)
Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43).
(PB 2020, L 433I, blz.
1).