4.7.2022
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 257/21
2) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, αντιβαίνει στο άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνδυασμό με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, τις ρήτρες 2 και 4 της συμφωνίας-πλαισίου για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από τη CES, την UNICE και το CEEP, η οποία τέθηκε σε εφαρμογή με την οδηγία 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, και τη θεμελιώδη αρχή της ανεξαρτησίας και της ισοβιότητας του Ευρωπαίου δικαστή, εθνική διάταξη, όπως το άρθρο 21 του νομοθετικού διατάγματος αριθ.
116, της 13ης Ιουλίου 2017, η οποία εκθέτει τον δικαστή που συγκροτεί το αιτούν δικαστήριο (στερούμενο αποτελεσματικής νομικής, οικονομικής και κοινωνικοασφαλι­ στικής προστασίας) ο οποίος προτίθεται να εφαρμόσει το δίκαιο της Ένωσης, όπως αυτό ερμηνεύθηκε από το Δικαστήριο στην απόφαση UX, αφήνοντας ανεφάρμοστες τις εθνικές διατάξεις που αποκλείουν την παροχή της αιτούμενης προστασίας, στην αυτοδίκαιη παύση των δικαστικών καθηκόντων από όργανα του ιταλικού κράτους που μετέχουν στην κύρια δίκη, όπως το CSM και το Ministero della giustizia (Υπουργείο Δικαιοσύνης, Ιταλία), χωρίς κατ’ αντιμωλία διαδικασία και χωρίς πειθαρχική διαδικασία προβλεπόμενη πριν από την έναρξη ισχύος του νομοθετικού διατάγματος 116/2017; 3) Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στα δύο πρώτα ερωτήματα, συνιστά παραβίαση του «κράτους δικαίου», κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2020/2092 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2020, περί γενικού καθεστώτος αιρεσιμότητας για την προστασία του προϋπολογισμού της Ένωσης (2), εσωτερική κατάσταση του ιταλικού κράτους, στην οποία: — η αιτούσα ειρηνοδίκης και άλλοι 4 769 επί θητεία δικαστές ήδη υπηρετούντες στις 15 Αυγούστου 2017, μεταξύ των οποίων και ο δικαστής που συγκροτεί το αιτούν δικαστήριο, στερούνται της κανονιστικής, οικονομικής και κοινωνικής προστασίας όσον αφορά τους όρους εργασίας που παρέχονται στους αντίστοιχους τακτικούς δικαστές, οπότε αυτοί δεν μπορούν να ασκούν τα δικαιοδοτικά καθήκοντά τους υπό συνθήκες ανεξαρτησίας και ισοβιότητας; — η Ιταλική Κυβέρνηση και ο «εργοδότης» Ministero della giustizia (Υπουργείο Δικαιοσύνης), το Εθνικό Κοινοβούλιο, το CSM, το Suprema Corte di Cassazione (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, Ιταλία) και το Consiglio di Stato (Συμβούλιο της Επικρατείας) αρνούνται συστηματικά να αναγνωρίσουν την υπεροχή του δικαίου της Ένωσης και να εφαρμόσουν τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το νομικό καθεστώς και τα δικαιώματα που κατοχυρώνονται από το δίκαιο της Ένωσης υπέρ της αιτούσας ειρηνοδίκη και 4 769 επί θητεία δικαστών που ασκούν τα δικαστικά καθήκοντά τους υπό τις ίδιες συνθήκες με τους τακτικούς δικαστές; — 4 769 επί θητεία δικαστές, συμπεριλαμβανομένου του δικαστή που συγκροτεί το αιτούν δικαστήριο αλλά όχι της αιτούσας, οι οποίοι υπηρετούσαν ήδη στις 15 Αυγούστου 2017, θα πρέπει να παραιτηθούν από κάθε δικαίωμα που κατοχυρώνεται από το δίκαιο της Ένωσης εάν προτίθενται να υποβληθούν επιτυχώς σε νέα διαδικασία αξιολογήσεως, προκειμένου να εξακολουθήσουν να ασκούν τα δικαστικά καθήκοντά τους μέχρι τη συμπλήρωση του 70ού έτους της ηλικίας τους, μολονότι όλοι οι εν λόγω επί θητεία δικαστές έχουν λάβει από το CSM και το Ministero della giustizia (Υπουργείο Δικαιοσύνης), βάσει της ισχύουσας έως την 31η Δεκεμβρίου 2021 νομοθεσίας, απόφαση παράτασης της θητείας τους μέχρι την 31η Μαΐου 2024 και, εν πάση περιπτώσει, μέχρι την ημερομηνία αυτοδίκαιης παύσεως από τα καθήκοντα λόγω συμπληρώσεως του ορίου ηλικίας, οι δε συνθήκες προσβολής της ανεξαρτησίας και της ισοβιότητας του «μονιμοποιηθέντος» επί θητεία δικαστή εξακολουθούν να υφίστανται και μετά τη «μονιμοποίηση»; — οι δημοσιονομικές παρεμβάσεις που επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό της Ένωσης για τη μεταρρύθμιση της αστικής και ποινικής δικαιοσύνης στην Ιταλία με σκοπό τη δίκαιη και ταχεία δίκη, όπως ορίζονται από το Piano Nazionale di Ripresa e Resilienza (Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, στο εξής: PNRR), δεν προβλέπουν μέτρα για τη στήριξη των ασκούντων τιμητικό δικαστικό λειτούργημα και αποσκοπούν κυρίως στην απασχόληση ορισμένου χρόνου 16 500 διοικητικών υπαλλήλων «με καθήκοντα υποστήριξης των δικαστηρίων», οι οποίοι προσλαμβάνονται με σχέση εξαρτημένης εργασίας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης υπό τις ίδιες οικονομικές συνθήκες με τους ασκούντες τιμητικό δικαστικό λειτούργημα που έχουν «μονιμοποιηθεί», αλλά με όρους ισοβιότητας, από πειθαρχικής απόψεως, καθ’ όλη τη διάρκεια της σχέσης, οι οποίοι δεν αναγνωρίζονται στους ασκούντες τιμητικό δικαστικό λειτούργημα ακόμη και μετά τη «μονιμοποίησή» τους; 4) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στα τρία πρώτα ερωτήματα, είναι το άρθρο 278 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 160 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου παράνομα ως αντίθετα στα άρθρα 2, 6 και 19 της Συνθήκης [για την Ευρωπαϊκή Ένωση], στο μέτρο που δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο, στο πλαίσιο προδικαστικής διαδικασίας κινηθείσας βάσει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, να λάβει τα αναγκαία προσωρινά μέτρα ακόμη και αναστολής εθνικών νομοθετικών πράξεων που θίγουν το κράτος δικαίου και τα οικονομικά συμφέροντα της Ένωσης σύμφωνα με τις αρχές και τις προϋποθέσεις που ορίζονται στον κανονισμό (ΕΕ, Ευρατόμ) 2020/2092;
(1) (2)
Οδηγία 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από τη CES, την UNICE και το CEEP (ΕΕ 1999, L 175, σ. 43).
(EE 2020, L 433I, σ. 1).