C 233/46
4.
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
16.6.2022
Zwięzłe określenie obszaru geograficznego Obszar produkcji obejmuje część regionu Emilia-Romania odpowiednią pod uprawę Allium ascalonicum, w którego skład wchodzą następujące gminy: — prowincja Rawenna: gminy Brisighella, Casola Valsenio, Castel Bolognese, Faenza, Riolo Terme i Solarolo; — prowincja Forlì-Cesena: gminy Modigliana i Tredozio; — prowincja Bolonia: gminy Borgo Tossignano, Casalfiumanese, Castel del Rio, Castel Guelfo di Bologna, Dozza, Fontanelice, Imola i Mordano.
5.
Związek z obszarem geograficznym Związek „Scalogno di Romagna” z obszarem geograficznym opiera się na renomie produktu.
Cebula „Scalogno di Romagna” jest znana jako określony ekotyp cebuli kartoflanki charakteryzujący się specyficznymi właściwościami, które odróżniają go od innych rodzajów cebuli dostępnych na rynku.
Tereny odpowiednie pod uprawę „Scalogno di Romagna” to tereny pagórkowate, na których występują gleby o struktu­ rze od średnioziarnistej po gliniastą, suche, bogate w potas i materię organiczną, odpowiednio wyeksponowane i dobrze drenowane.
Tego rodzaju gleby są typowe dla wapiennego pasma znanego jako „La Vena dei Gessi Romag­ nola” [wapienne pasmo regionu Romania], które przebiega przez znaczną część obszaru produkcji i charakteryzuje cały ten obszar oraz wywiera na niego wpływ, nadając położonym na nim glebom nieco zasadowy charakter.
Teryto­ rium obszaru produkcji jest również znane jako region uzdrowiskowy, którego gleba i wody zawierają związki siarki.
Wspomniane cechy środowiskowe w postaci związków siarki wywierają zatem wpływ na właściwości aromatyczne roślin z rodziny liliowatych.
Mikroflora gleby, która sprawia, że aktywność enzymatyczna jest kontynuowana również podczas przechowywania lub suszenia produktu, nadaje cebuli „Scalogno di Romagna” jej typowy słodki i delikatny aromat, ale również jej ostry zapach.
Charakterystyczną cechą „Scalogno di Romagna” jest fakt, że nie wykształca ona capitulum; jedyną możliwą i dopusz­ czalną metodą uprawy tej cebuli jest zatem ponowne sadzenie bulw.
Cecha ta sprawiła, że cebula „Scalogno di Romagna” zachowała swoje dziedzictwo genetyczne i właściwości typowe dla określonego ekotypu na przestrzeni wieków, ponieważ nie dochodziło do żadnej naturalnej ani wymuszonej wymiany pyłków z innymi gatunkami, dzięki czemu „Scalogno di Romagna” nie została poddana żadnemu procesowi krzyżowania ani żadnym modyfikacjom genetycznym typowym dla pozostałych odmian dostępnych na rynku.
Cebula „Scalogno di Romagna” nigdy nie występowała w naturze, co oznacza, że ludy celtyckie, które sprowadziły ją do Romanii, wyhodowały oryginalny i autentyczny produkt, którego nie sposób pomylić z ani zastąpić żadną inną bulwą należącą do rodziny liliowatych.
Można zaobserwować wyraźny związek między cebulą „Scalogno di Romagna” a regionem Romania, w tym produ­ centami działającymi na jego obszarze, również tymi, którzy uprawiają cebulę kartoflankę w przydomowych ogród­ kach warzywnych – to m.in. dzięki nim możliwość przekazania tego wartościowego daru szczodrej ziemi regionu Romania nie została utracona.
Umiejętności producentów również odgrywają bardzo ważną rolę przy wyborze bulw, czyli w procesie, który przeprowadzają z niezwykłą biegłością.
Część zebranych bulw przeznacza się do spożycia, natomiast bulwy o średniej wielkości i bardziej zakrzywionym kształcie są zazwyczaj wykorzystywane do ponownego sadzenia.
O „Scalogno di Romagna” wspomina szereg autorów, m.in. Corrado Contoli, który urodził się i mieszkał w Lugo.
W swojej książce pt. „Guida alla veritiera cucina romagnola” [„Przewodnik po autentycznej kuchni regionu Romania”] wydanej w 1963 r., w rozdziale poświęconym daniom z wieprzowiny, Corrado Contoli zamieścił panegiryk na część cebuli kartoflanki, który należy uznać zarówno za pionierski, jak i niezwykle obrazowy.
Graziano Pozzetto przytacza inne świadectwa opisujące produkt i jego wykorzystanie w niezliczonych przepisach z minionego wieku w swojej książce „Lo scalogno di Romagna.
Cibo per Venere” [„Scalogno di Romagna – pożywienie dla Wenus”] opublikowanej w 2001 r.
Szereg miejscowych szefów kuchni wykorzystuje „Scalogno di Romagna” przy przygotowywaniu różnego rodzaju dań – jednym z nich jest Tarcisio Raccagni z dawnej restauracji „Gigiolè” w Brisghelli, który dążył do odtwo­ rzenia kuchni średniowiecznej podczas obiadów organizowanych z okazji słynnych festiwali średniowiecznych w Brisghelli.
Istnieją również źródła internetowe dokumentujące renomę „Scalogno di Romagna” i jej wykorzystywanie – w charak­ terze przyprawy przy przygotowywaniu różnych dań lub jej konserwowanie w oleju – na stronach internetowych takich jak Giallo Zafferano, La Gazzetta del Gusto, Buonissimo, Geisha Gourmet i Taccuini Gastrosofici.