C 233/46
4.
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
16.6.2022
Beknopte beschrijving van het afgebakende geografische gebied Het productiegebied bestaat uit het deel van de regio Emilia-Romagna dat geschikt is voor de teelt van Allium ascalonicum en dat de volgende gemeenten bestrijkt: — provincie Ravenna: Brisighella, Càsola Valsenio, Castelbolognese, Faenza, Riolo Terme en Solarolo; — provincie Forlì-Cesena: Modigliana en Tredozio; — provincie Bologna: Borgo Tossignano, Casalfiumanese, Castel del Rio, Castel Guelfo di Bologna, Dozza, Fontanelice, Imola en Mordano.
5.
Verband met het geografische gebied Het verband tussen “Scalogno di Romagna” en het geografische gebied is gebaseerd op de reputatie van het product.
Het is bekend dat de “Scalogno di Romagna” een specifiek ecotype sjalot is met eigen kenmerken die anders zijn dan die van de andere soorten die in de handel zijn.
Het terrein dat geschikt is voor het telen van de “Scalogno di Romagna” is heuvelachtig met een middelzware tot kleiachtige bodem, die droog is en rijk aan kalium en organisch materiaal.
Dit areaal krijgt veel zon en is goed gedraineerd.
Deze bodems zijn kenmerkend voor de krijtrug die “La Vena dei Gessi Romagnola” [de kalkader van Romagna] wordt genoemd.
Deze loopt door een groot deel van het productiegebied, is kenmerkend voor en van invloed op het hele gebied en geeft de bodems een bepaalde alkaliteit.
Het productiegebied is ook bekend als kuuroordgebied dat wordt gekenmerkt door de zwavelhoudende bestanddelen van de bodem en het water.
De aromatische kwaliteiten van de leliefamilie worden dus door deze omgevingskenmerken beïnvloed wat betreft de zwavelhoudende componenten.
De microbiële flora in de bodem en de voortdurende activiteit van enzymen tijdens de opslag of het drogen, zorgen ervoor dat de “Scalogno di Romagna” het kenmerkende zoete en fijne aroma ontwikkelt, maar ook een scherpe geur.
Een onderscheidend kenmerk van de “Scalogno di Romagna” is dat er geen bloemhoofdjes worden gevormd; daarom kunnen en mogen deze sjalotten uitsluitend worden geteeld door de bollen opnieuw te planten.
Door deze eigenschap blijven het genetisch materiaal en de kenmerken van het specifieke ecotype al eeuwenlang behouden, aangezien er geen natuurlijke of gedwongen uitwisseling van pollen met andere soorten plaatsvindt.
Dit betekent dat er geen kruisingen of genetische interventies hebben plaatsgevonden, wat wel gebeurt bij de andere variëteiten die in de handel zijn.
De “Scalogno di Romagna” komt niet in het wild voor.
Dit betekent dat de Kelten, die deze sjalot in Romagna hebben geïntroduceerd, een oorspronkelijk en authentiek product hebben gekweekt dat op geen enkele manier kon worden verwisseld of verward met of vervangen door een andere bol uit de leliefamilie.
Er is een duidelijk verband tussen de “Scalogno di Romagna” en het lokale gebied: de producenten, met inbegrip van degenen die slechts een paar vierkante meter aan sjalotten telen in hun eigen groentetuin.
Mede dankzij hen blijft de mogelijkheid bestaan om deze waardevolle ode aan de gulle aarde van Romagna door te geven.
De vaardigheden van de producenten zijn ook zeer belangrijk bij het selecteren van de bollen, iets wat zij met uitmuntend vakmanschap doen.
Een deel van de geoogste bollen is bestemd voor consumptie en normaal gesproken worden de middelgrote bollen met een meer gebogen vorm opnieuw geplant.
Dit product wordt door een aantal schrijvers genoemd, onder wie de in Lugo geboren en getogen Corrado Contoli.
Zijn boek “Guida alla veritiera cucina romagnola” [Handboek voor de authentieke keuken van Romagna] uit 1963 bevat in het hoofdstuk over varkensvleesgerechten een lofzang op de sjalot die zowel baanbrekend is als tot de verbeelding spreekt.
Graziano Pozzetto vermeldt andere getuigenissen met betrekking tot de beschrijving van het product en het gebruik ervan in talloze recepten uit de afgelopen eeuw in zijn boek “Lo scalogno di Romagna.
Cibo per Venere” [Scalogno di Romagna – Voedsel voor Venus], dat werd gepubliceerd in 2001.
Verschillende lokale chefkoks gebruiken de “Scalogno di Romagna” bij de bereiding van diverse gerechten, onder wie Tarcisio Raccagni van het voormalige restaurant “Gigiolè” in Brisighella; hij wilde de middeleeuwse kookkunst doen herleven in de diners die werden georganiseerd voor de beroemde middeleeuwse festivals in Brisighella.
Ook online zijn er citaten waarin de reputatie van de “Scalogno di Romagna” en het gebruik ervan als smaakmaker bij de bereiding van allerlei gerechten of geconserveerd in olie is vastgelegd, op websites zoals Giallo Zafferano, La Gazzetta del Gusto, Buonissimo, Geisha Gourmet en Taccuini Gastrosofici.