8.6.2022
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 223/3
Lijst van afkortingen Handvest
Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
SUO
Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen;
RvE
Raad van Europa
Hof van Justitie
Hof van Justitie van de Europese Unie
EAB
Europees aanhoudingsbevel
EVRM
Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens
EHRM
Europees Hof voor de Rechten van de Mens
EER
Europese Economische Ruimte
EOB
Europees onderzoeksbevel
EJN
Europees justitieel netwerk
Eurojust
Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken
Europol
Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving
EU-IC/NO-aanhoudingsbevel
Aanhoudingsbevel uitgevaardigd op grond van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek IJsland (IC) en het Koninkrijk Noorwegen (NO) betreffende de procedures voor overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie en IJsland en Noorwegen
Kaderbesluit betreffende het EAB
Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten
Interpol
Internationale Criminele Politie-Organisatie
MLA
Wederzijdse rechtshulp
Staat
De 27 lidstaten van de EU, IJsland en Noorwegen
VWEU
Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie
VK
Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
VS
Verenigde Staten van Amerika
Afwijzing van aansprakelijkheid Deze richtlijnen zijn noch juridisch bindend noch uitputtend.
Ze hebben geen invloed op bestaand EU-recht en de toekomstige ontwikkeling daarvan.
Ze hebben ook geen invloed op de gezaghebbende uitlegging van het EU-recht door Hof van Justitie van de Europese Unie.
INLEIDING De uitleveringsprocedures tussen lidstaten en derde landen worden voornamelijk gereguleerd door een veellagige combinatie van uiteenlopende rechtsgronden: multilaterale overeenkomsten (bijv. verdragen van de Raad van Europa (RvE) (1)), bilaterale overeenkomsten (gesloten door de EU dan wel door de lidstaten), en nationale wetten.
Uitleveringsverdragen bieden in het algemeen de mogelijkheid van een “uitzondering in verband met nationaliteit”.
Dit betekent dat de overeenkomstsluitende partijen de uitlevering van hun eigen onderdanen kunnen weigeren.
(1) Europees Verdrag betreffende uitlevering (ETS nr.
24) en het aanvullend protocol (ETS nr.
086), het tweede aanvullende protocol (ETS nr.
098), het derde aanvullende protocol (ETS nr.
209) en het vierde aanvullende protocol bij het Europees Verdrag betreffende uitlevering (ETS nr.
212).