8.6.2022
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 223/13
Redenering en antwoord van het Hof van Justitie Het Hof van Justitie heeft, naar analogie, de redenering van het Petruhhin arrest toegepast door te verklaren dat een onderdaan van een lidstaat die naar een andere lidstaat is verhuisd, gebruikt heeft gemaakt van zijn recht zich vrij te verplaatsen in de Unie en om die reden binnen het toepassingsgebied valt van artikel 18 VWEU.
Het feit dat iemand een dubbele nationaliteit bezit, van een lidstaat en een derde staat, kan de betrokken persoon niet de vrijheden ontnemen die hij als onderdaan van een lidstaat aan het Eu-recht ontleent.
Een nationale regel, die enkel de eigen onderdanen verbiedt te worden uitgeleverd, introduceert een verschil in de behandeling tussen die onderdanen en de onderdanen van andere lidstaten en geeft aanleiding tot een beperking van het vrije verkeer in de betekenis van artikel 21 VWEU: een dergelijke beperking moet noodzakelijk en proportioneel zijn in verband met het legitieme doel van het risico van straffeloosheid te voorkomen voor onderdanen van andere lidstaten dan de aangezochte lidstaat en er mogen geen minder ingrijpende maatregelen beschikbaar zijn om dat doel te bereiken, rekening houdend met alle feitelijke en juridische omstandigheden van de zaak.
Het Hof van Justitie heeft echter erkend dat in zaken van uitleveringsverzoeken voor de tenuitvoerlegging van een straf het conflict met het beginsel van niet-discriminatie niet kan worden opgelost door de lidstaat van nationaliteit de mogelijkheid te bieden zijn bevoegdheid uit te oefenen door de betrokken persoon opnieuw te vervolgen aangezien een dergelijke nieuwe vervolging van een persoon die al is berecht en gevonnist tegenstrijdig kan zijn met het ne bis in idem beginsel.
Om in dergelijke situaties het risico van straffeloosheid van personen te voorkomen, verwees het Hof van Justitie naar andere mechanismen van nationaal en internationaal recht die voor dergelijke personen mogelijk maakt hun straf in hun staat van herkomst te ondergaan, waardoor zijn een hogere kans maken op sociale re-integratie aan het einde van hun straf.
In deze context heeft het Hof van Justitie vastgesteld dat artikel 3 van de Finse wet inzake Internationale samenwerking buitenlanders die permanent in Finland verblijven de mogelijkheid biedt een gevangenisstraf opgelegd door een derde staat in Finland uit te zitten, op voorwaarde dat zowel de betrokken persoon als de derde staat hun toestemming geven.
Om die reden heeft het Hof van Justitie ook bepaald dat Raugevicius de straf die hij in Rusland had gekregen in Finland zou kunnen ondergaan, op voorwaarde dat zowel Rusland als Raugevicius zelf daarvoor hun toestemming zouden geven.
Het Hof van Justitie heeft geoordeeld dat onderdanen van de aangezochte lidstaat, enerzijds, en, onderdanen van andere lidstaten die permanent in de aangezochte lidstaat wonen en een zekere mate van integratie in de maatschappij van die staat vertonen anderzijds, zich in een vergelijkbare situatie bevinden.
Het is de verantwoordelijkheid van de autoriteiten van de aangezochte staat om vast te stellen of een dergelijk verband tussen de onderdanen van andere lidstaten en de aangezochte lidstaat bestaat.
Indien dat verband wordt vastgesteld dan schrijven de artikelen 18 en 21 VWEU voor dat onderdanen van andere lidstaten, onder dezelfde voorwaarden als de onderdanen van de aangezochte lidstaat, hun straf op het grondgebied van de aangezochte lidstaat kunnen uitzitten.
Het Hof van Justitie derhalve geconcludeerd dat artikel 18 en 21 VWEU aldus moet worden uitgelegd dat, wanneer een uitleveringsverzoek wordt ingediend door een derde staat voor een EU-burger die zijn recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend, niet ter fine van een strafvervolging, maar voor de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf, de aangezochte lidstaat, waarvan het nationaal recht de uitlevering verbiedt van zijn eigen onderdanen voor de tenuitvoerlegging van een straf en voorziet in de mogelijkheid dat een dergelijke straf die in het buitenland is uitgesproken, wordt ondergaan op zijn grondgebied, er moet voor zorgen dat de EU-burger, op voorwaarde dat hij permanent verblijft op zijn grondgebied, op dezelfde wijze wordt behandeld als de eigen onderdanen in het kader van een uitlevering.
C-237/21 Generalstaatsanwaltschaft München [momenteel aanhangige zaak] De feiten waar het in deze zaak om ging De zaak is gebaseerd op het uitleveringsverzoek van Bosnië-Herzegovina aan Duitsland met betrekking tot S.M. voor de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf.
De persoon van wie men de uitlevering verzoekt is een burger van Servië, Bosnië en Herzegovina en Kroatië die sinds midden van 2017 in Duitsland heeft gewoond met zijn echtgenote en sinds mei 2020 in Duitsland heeft gewerkt.
De Generalstaatsanwaltschaft München (Openbaar Ministerie, München), verwijzend naar het Raugevicius-arrest, heeft verzocht het verzoek om uitlevering van de desbetreffende persoon niet-ontvankelijk te verklaren.