PL
C 207/20
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
23.5.2022
Pytania prejudycjalne 1) Czy w odniesieniu do organizacji udzielającej licencji umownych, które zbiorowo zarządzają prawami własności intelektualnej, legitymacja procesowa przysługująca w celu obrony tych praw, której istnienie stanowi warunek istnienia legitymacji czynnej przysługującej na podstawie art. 4 lit. c) dyrektywy 2004/48 (1), oznacza jedynie ogólną zdolność do bycia stroną w postępowaniu sądowym, czy też wymaga wyraźnie uznanego przez przepisy krajowe prawa do pozywania i bycia pozywanym we własnym imieniu powództwa w celu obrony danych praw?
2) Czy, dokonując wykładni art. 4 lit. c) dyrektywy 2004/48, wyrażenie „bezpośredni interes w obronie praw autorskich reprezentowanych podmiotów tych praw” należy interpretować w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich w odniesieniu do przysługującego organizacji zbiorowego zarządzania w rozumieniu art. 3 lit. a) dyrektywy 2014/26/UE (2) prawa do wniesienia we własnym imieniu powództwa w sprawie naruszenia praw autorskich, jeżeli: (i) chodzi o korzystanie z utworów, w odniesieniu do których organizacja zbiorowego zarządzania, jako podmiot udzielający licencji umownych w rozumieniu Tekijänoikeuslaki (ustawy o prawie autorskim), jest uprawniona do udzielania rozszerzonych licencji zbiorowych umożliwiających licencjobiorcy korzystanie również z utworów takich twórców z danej branży, którzy nie upoważnili organizacji do zarządzania ich prawami; (ii) chodzi o korzystanie z utworów, w odniesieniu do których twórcy upoważnili organizację na podstawie umowy lub pełnomocnictwa do zarządzania ich prawami bez przeniesienia praw autorskich na organizację?
3) Jeśli przyjęte zostanie założenie, że organizacja zbiorowego zarządzania, jako podmiot udzielający licencji umownych, ma bezpośredni interes we wniesieniu powództwa we własnym imieniu i przysługuje jej legitymacja czynną do tego wniesienia: jakie znaczenie dla oceny ewentualnego przysługiwania tej legitymacji czynnej w świetle art. 17 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ma okoliczność, że organizacja ta, jako podmiot udzielający licencji umownych, reprezentuje również takich twórców, którzy nie upoważnili jej do zarządzania ich prawami oraz że prawo organizacji do wniesienia powództwa w celu obrony praw takich twórców nie jest uregulowane ustawowo?
(1) (2)
Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s.
45) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 84, s. 72)
Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2022 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej (Sprawa C-224/22) (2022/C 207/29) Język postępowania: hiszpański Strony Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez de la Rúa Puig, pełnomocnik) Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania strony skarżącej — stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2022/110 (1) z dnia 27 stycznia 2022 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2022 mających zastosowanie w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb w zakresie, w jakim określa (i) maksymalny dopuszczalny nakład połowowy dla taklowców w przypadku morszczuka europejskiego (Merluccius merluccius) i barweny (Mullus barbatus) na Morzu Alborańskim, Balearach, w północnej Hiszpanii i Zatoce Lwiej (podobszary geograficzne 1–2–5–6–7), wskazany w załączniku III pkt c) oraz (ii) maksymalny limit połowowy bladoczerwonej krewetki głębinowej (Aristeus antennatus) na Morzu Alborańskim, Balearach, w północnej Hiszpanii i Zatoce Lwiej (podobszary geograficzne 1–2–5–6–7), wskazany w załączniku III pkt e);