NL
C 207/10
Publicatieblad van de Europese Unie
23.5.2022
Hogere voorziening ingesteld op 17 december 2021 door het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 6 oktober 2021 in zaak T-342/20, Indo European Foods/EUIPO (Zaak C-801/21 P) (2022/C 207/14) Procestaal: Engels Partijen Rekwirant: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: V. Ruzek, D. Gaja, E. Markakis, gemachtigden) Andere partijen in de procedure: Indo European Foods Ltd, Hamid Ahmad Chakari
Conclusies — het bestreden arrest in zaak T-342/20 vernietigen; — verklaren dat geen uitspraak hoeft te worden gedaan over het beroep dat bij het Gerecht is ingesteld tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 2 april 2020 (zaak R 1079-4), en — verzoekende partij in eerste aanleg verwijzen in de kosten die het EUIPO heeft gemaakt in verband met de onderhavige procedure en de procedure bij het Gerecht.
Middelen en voornaamste argumenten Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert het EUIPO één rechtsmiddel aan, te weten schending van het in de rechtspraak erkende vereiste dat er nog steeds procesbelang bestaat.
Deze kwestie is belangrijk uit het oogpunt van de eenheid, de samenhang en de ontwikkeling van het Unierecht betreft. — Eerste onjuiste rechtsopvatting: het Gerecht heeft het fundamentele en autonome voorafgaande vereiste voor elke rechtsprocedure geschonden dat wordt erkend door vaste rechtspraak en volgens hetwelk het procesbelang dient te blijven bestaan, door te weigeren kwesties in aanmerking te nemen die zijn ontstaan na de bestreden beslissing op grond dat dergelijke kwesties niet kunnen afdoen aan de rechtmatigheid van de bestreden beslissing.
Een dergelijke uitlegging gooit niet alleen het voorafgaande procedurele vereiste op een hoop met het daaropvolgende onderzoek van de rechtmatigheid ten gronde, maar ontneemt het vereiste dat er nog steeds procesbelang bestaat, ook zijn eigen onafhankelijke functie. — Tweede onjuiste rechtsopvatting: bijgevolg heeft het Gerecht niet onderzocht of het procesbelang van verzoekende partij in eerste aanleg nog steeds bestond.
Door zich te richten op de toetsing van de rechtmatigheid, heeft het Gerecht de vraag inzake dit verplichte voorafgaande vereiste onbeantwoord gelaten: welk voordeel kan verzoekende partij in eerste aanleg halen uit de vernietiging van de bestreden beslissing? — Derde onjuiste rechtsopvatting: het Gerecht heeft nagelaten te oordelen dat verzoekende partij in eerste aanleg haar verplichting niet was nagekomen om aan te tonen dat zij nog steeds procesbelang had na het einde van de overgangsperiode.
Gelet op het feit dat het aangevraagde merk pas zou worden ingeschreven na het einde van de overgangsperiode, met andere woorden op een tijdstip waarop de conflicterende merken hun wezenlijke functie niet tegelijkertijd zullen vervullen (en nooit hebben vervuld) (1), betoogt het EUIPO dat ratione temporis en ratione loci geen conflict kan ontstaan.
Hieruit volgt dat verzoekende partij in eerste aanleg geen voordeel kan halen uit de procedure en dus geen procesbelang meer heeft. — Vierde onjuiste rechtsopvatting: als gevolg van die onjuiste opvattingen heeft het Gerecht artikel 50, lid 3, VEU, artikelen 126 en 127 van het Terugtrekkingsakkoord (2) en artikel 72, lid 6, van verordening 2017/1001 geschonden, welke het fundamentele territorialiteitsbeginsel tot uitdrukking brengen, door het EUIPO te verplichten voorbij te gaan aan de rechtsgevolgen van het einde van de overgangsperiode in de onderhavige zaak.