12.5.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 193/45
na strome zbocza w górach i na pogórzu większość terenów nadaje się do wypasu, zwłaszcza w lecie.
Chów typu pasterskiego jest najodpowiedniejszym sposobem optymalnego wykorzystania tych użytków zielonych, dlatego też w Pirenejach występuje duży odsetek przeżuwaczy zwłaszcza bydła i owiec.
System ten może funkcjonować wyłącznie w przypadku ras przystosowanych do ich terytorium.
Hodowla owiec występuje w całym łańcuchu Pirenejów w związku ze wzrostem traw w ciągu roku dzięki łagod­ nemu i wilgotnemu klimatowi.
Gradienty klimatyczne, a zwłaszcza opadowe, pomiędzy poszczególnymi sekto­ rami tego obszaru przyczyniły się do rozwoju i zróżnicowania trzech ras mlecznych i siedmiu ras mamek, które są dobrze przystosowane do lokalnej specyfiki.
Rzeźba terenu zapewnia warstwowy charakter roślinności, która rozwija się w zależności od pór roku, co cechuje prowadzenie hodowli owiec.
W przeszłości ekosystem pasterski koncentrował się na sezonowym pasterstwie węd­ rownym zwierząt roślinożernych w celu racjonalnego wykorzystania trawy górskiej, uzupełnianej paszą, a w szcze­ gólności zbożami.
Owce ras pirenejskich są odporne, dostosowane do zmian klimatu oraz do wypasu na halach.
Rasy te nadal prze­ ważają na tym obszarze.
Ze względu na swoją odporność zwierzęta pod względem morfologii przystosowane są do chodzenia: mają długie i cienkie kończyny i są dość lekkie.
Tucz jagniąt jest praktyką tradycyjnie rozwiniętą w masywie Pirenejów, najczęściej w systemach hodowli mamek, z których jedynym dochodem jest sprzedaż jagniąt, tuczonych na miejscu, aby przynosiły jak największe korzyści.
Jednak ze względu na rozproszenie gospodarstw górskich i niski potencjał produkcji paszy stosowanej w okresie tuczu końcowego na tych obszarach ostatni etap tuczu niektórych jagniąt rzeźnych odbywa się poza ich hodowlą urodzenia, w ośrodku tuczu końcowego.
Jagnięcinę pirenejską uzyskuje się dzięki metodom produkcji i umiejętnościom związanym z terytorium: obszar geograficzny charakteryzuje się specyficznymi warunkami topograficznymi i klimatycznymi, które sprzy­ jają hodowli, w szczególności owiec.
Zespół pirenejski, łączący wysokie góry i ich przedgórze, sprzyja rozwojowi hodowli zwierząt, zwłaszcza owiec.
Zróżnicowana rzeźba terenu i klimat umożliwiają uzupełnianie się obszarów górskich i pagórkowatych.
Owce żywią się przez co najmniej siedem miesięcy w roku na pastwiskach, w górach i na trawiastych wzgórzach.
Ze względu na swoją odporność rasy te umożliwiły utrzymanie gospodarstw rolnych na trudnych obszarach, poprzez rentowne systemy rolno-pasterskie, ponieważ są w stanie dostosować się do ograniczeń glebowych i kli­ matycznych panujących w środowisku pirenejskim.
Warstwowość roślinności jest wykorzystywana w zależności od pory roku i cechuje sposób prowadzenie hodowli owiec w Pirenejach.
Wykorzystanie lokalnych i odpornych ras pirenejskich prowadzi do praktyk spójnych z uwzględnieniem różnych cech charakterystycznych tego obszaru (rozproszenie gospodarstw: problemy związane z izolacją, dostępnością zasobów paszowych, trudnościami z pobieraniem zwierząt).
Szczególne cechy i różnorodność warunków środowiskowych w łańcuchu Pirenejów umożliwiły rozwój dziesięciu ras owiec.
Każda z tych dziesięciu ras doskonale przystosowana do swojego terytorium i sposobów prowadzenia hodowli w Pirenejach umożliwia uzyskanie określonych jagniąt o niskim stopniu uformowania.
Owce mleczne są dojone, w związku z czym należy je oddzielić od jagniąt, gdy jagnięta są jeszcze młode.
Uprawa trawy na tym obszarze pozwala na dysponowanie szczególnie bogatym mlekiem zaspokajającym wszystkie potrzeby żywieniowe jagniąt, których jedyną dietą jest mleko matki z wymion.
Mięso tego jagnięcia karmionego mlekiem będzie w istocie jasne do jasnoróżowego.
Owce mamki nie są dojone, więc przebywają głównie z jagnię­ tami przez co najmniej 60 dni, czyli przez okres potrzebny jagnięciu do rozwinięcia systemu pokarmowego prze­ żuwaczy i przejście z mleka na dietę paszową i zbożową.
Ta dwuetapowa dieta i wiek jagniąt – ani zbyt młode, ani zbyt dojrzałe – umożliwiają uzyskanie różowej barwy mięsa.
Hodowcy zachowali swoje systemy hodowli, umożliwiając produkcję tych dwóch rodzajów jagniąt, które są roz­ poznawane i cenione: