12.5.2022
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 193/45
Vanwege de steile hellingen op de bergen en aan de voet ervan is het merendeel van de percelen geschikt voor begrazing, vooral als zomerweide.
Omdat nomadische veeteelt de meest geschikte manier is om deze graslanden optimaal te benutten, zijn er in de Pyreneeën veel houderijen met herkauwers, met name runderen en schapen.
Dit systeem kan alleen functioneren met rassen die aangepast zijn aan de omstandigheden van het gebied.
Schapenteelt vindt plaats over de volle breedte van de Pyreneeën, in samenhang met de grasgroei gedurende het hele jaar dankzij een zacht en vochtig klimaat.
De klimaatgradiënten en vooral die van de neerslaghoeveelheid tussen de verschillende sectoren van het gebied verklaren de ontwikkeling en differentiatie van drie melkrassen en zeven zoograssen die goed zijn aangepast aan de specifieke plaatselijke omstandigheden.
Het reliëf zorgt voor verschillen in vegetatie op verschillende hoogten.
Deze vegetatie kan worden gevaloriseerd naargelang van de seizoenen, wat kenmerkend is voor het schapenhouderijsysteem.
Het herdersecosysteem is vanouds een systeem dat draait om het verweiden van herbivoren om rationeel gebruik te maken van het gras op de berg, aangevuld met voedergewassen en met name granen.
De Pyrenese rassen zijn typische landrassen en de schapen zijn aangepast aan de wisselende weersomstandigheden en de seizoenstrek op de bergweiden.
Tot op de dag van vandaag hebben zij de overhand in het gebied.
Als landrasschapen hebben ze een morfologie die is aangepast aan veel lopen, met lange, dunne poten, en zijn ze betrekkelijk licht.
Het mesten van lammeren is eveneens een praktijk die zich vanouds in het massief van de Pyreneeën heeft ontwikkeld, meestal met zoogschapen, waarbij de enige inkomsten voortkomen uit de verkoop van lammeren die dus ter plaatse moeten worden gemest voor een optimaal rendement.
Maar vanwege de verspreiding van de landbouwbedrijven in de bergen en de geringe productiecapaciteit voor afmestvoer in die gebieden worden sommige slachtlammeren traditioneel niet afgemest op het bedrijf waar ze geboren zijn, maar op een afmestbedrijf.
Het “Agneau des Pyrénées” berust op productiemethoden en knowhow die verbonden zijn aan het gebied: het reliëf en het klimaat in het geografische gebied zorgen voor bijzondere omstandigheden die geschikt zijn voor het houden van vee en met name van schapen.
De combinatie van hooggebergte en piedmont in de Pyreneeën is gunstig voor veehouderij en in het bijzonder voor schapenhouderij.
Reliëf en klimaat zijn gevarieerd en zorgen voor complementariteit tussen de hoger gelegen delen en de gebieden op de flanken.
De schapen voeden zich ten minste zeven maanden in het jaar op de weiden, zowel hoger in de bergen als op de met gras begroeide hellingen.
Deze landrassen hebben het voortbestaan mogelijk gemaakt van landbouwbedrijven in “moeilijke” gebieden dankzij levensvatbare landbouwsystemen op basis van nomadische veeteelt, die zich kunnen aanpassen aan de beperkingen van de bodemgesteldheid en het klimaat in de Pyreneeën.
De vegetatie, die varieert met de hoogte, wordt gebruikt naargelang van de seizoenen en is kenmerkend voor het schapenhouderijsysteem van de Pyreneeën.
Het gebruik van plaatselijke landrassen leidt tot werkwijzen die rekening houden met de verschillende kenmerken van het grondgebied (verspreiding van bedrijven: problemen in verband met een geïsoleerde ligging, toegankelijkheid van voedergewassen, moeilijk op te halen dieren).
De bijzonderheden en de diversiteit van de omgevingsomstandigheden in de Pyreneeën hebben geleid tot de ontwikkeling van tien schapenrassen.
Elk van deze tien rassen die uitstekend zijn aangepast aan het gebied en aan de houderijsystemen in de Pyreneeën, zorgt voor de productie van bijzondere, licht bevleesde lammeren.
De melkooien worden gemolken en moeten dus worden gescheiden van hun lam wanneer het nog jong is.
Dankzij de grasgroei in het gebied hebben ze een bijzonder rijke melk die in alle voedselbehoeften van de lammeren voorziet.
Deze krijgen geen enkele andere voeding dan de melk van hun moeder die hen zoogt.
Het vlees van dit melklam is daardoor roze tot helder roze.
De zoogschapen worden niet gemolken en zijn dus het grootste deel van de tijd bij hun lammeren gedurende ten minste zestig dagen, de tijd die het lam nodig heeft om een herkauwersspijsverteringsstelsel te ontwikkelen en van melkvoeding over te stappen op een voeding op basis van voedergewassen en granen.
Dankzij deze voeding in twee fasen en de leeftijd van het lam, niet te jong en niet te oud, wordt vlees verkregen dat roze van kleur is.
De fokkers hebben vastgehouden aan hun houderijsystemen, waarmee zij deze twee typen lammeren kunnen produceren die erkend en gewaardeerd worden.