5.5.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 184/129 Czwartek, 21 października 2021 r.
39. wyraża przekonanie, że każda polityka klimatyczna i powiązana z nią polityka energetyczna powinny odzwierciedlać najbardziej aktualną wiedzę naukową dotyczącą ekosystemów i rożnych typów rezerwuarów węgla oraz ich rzeczywistej wartości dla łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej; jest zdania, że rozwiązania oparte na zasobach przyrody i podejścia ekosystemowe oraz odbudowa i ochrona ekosystemów i różnorodności biologicznej to zasadnicze czynniki sprzyjające łagodzeniu zmiany klimatu i przystosowaniu się do niej; apeluje o więcej danych na temat obszarów znajdujących się w ramach i na zewnątrz ekosystemów bogatych w węgiel i w gatunki, a także na temat jakości środków zarządzania ochroną oraz ochrony i odbudowy w celu kształtowania procesów decyzyjnych dotyczących priorytetów odbudowy, a także na temat środków i strategii politycznych na rzecz walki ze zmianą klimatu i utratą różnorodności biologicznej; 40.
podkreśla, że wszystkie polityki klimatyczne powinny być realizowane z poszanowaniem zasady sprawiedliwej transformacji oraz zasady „zanieczyszczający płaci” w drodze wycofania wszelkich szkodliwych dla środowiska dopłat, a także w ścisłej współpracy z wszystkimi zainteresowanymi stronami, w tym społeczeństwem obywatelskim, partnerami społecznymi i sektorem prywatnym, aby nikt nie pozostał w tyle; w związku z tym uważa, że większa przejrzystość, silniejsze partnerstwo społeczne i zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym i unijnym mają fundamentalne znaczenie dla osiągnięcia neutralności klimatycznej wszystkich warstw społeczeństwa w sposób sprawiedliwy, sprzyjający włączeniu społecznemu i społecznie zrównoważony; przypomina, że w art. 10 europejskiego prawa o klimacie przewidziano narzędzia mające na celu ustanowienie dobrowolnych, sektorowych, orientacyjnych planów działania na rzecz obniżenia emisyjności w sektorach o najwyższych emisjach w UE, oraz apeluje do Komisji o współdziałanie z tymi sektorami w celu ułatwienia realizacji takich planów działania; 41. podkreśla, że środki podejmowane w celu łagodzenia zmiany klimatu lub przystosowania się do niej nie mogą prowadzić do zaostrzenia bieżących problemów środowiskowych ani powstania nowych, zarówno w UE, jak i w państwach trzecich; w związku z tym zwraca uwagę na zagrożenia środowiskowe związane z rosnącym zapotrzebowaniem na niektóre surowce krytyczne niezbędne do przejścia na gospodarkę niskoemisyjną lub związane z „inżynierią klimatyczną” oraz wzywa Komisję do uwzględnienia tych zagrożeń w jej działaniach w celu ich zminimalizowania, zgodnie z zasadą ostrożności; 42. uważa, że ambitne wdrożenie pakietu na rzecz odbudowy, Next Generation EU, w postaci zrównoważonych strategii politycznych, oferuje szereg korzyści pod względem stymulowania wzrostu podczas pogorszenia koniunktury gospodarczej, takich jak tworzenie nowych miejsc pracy, zapewnienie wyższych krótkoterminowych mnożników fiskalnych i większych długoterminowych oszczędności kosztów, a także stanowi okazję do zademonstrowania innym państwom korzyści dla ich gospodarek; zachęca Komisję, Radę i państwa członkowskie do maksymalizacji potencjału tego pakietu w celu wspierania transformacji ekologicznej; 43. podkreśla, że należy wspierać zrównoważony wzrost gospodarczy i rozwój nowych, ekologicznych technologii, gdyż mogą one być istotnymi czynnikami łagodzenia zmiany klimatu;
Przystosowanie się do zmiany klimatu, straty i szkody 44. ponownie podkreśla, że działania w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu są nieuniknioną koniecznością dla wszystkich krajach, jeśli mają one zminimalizować niekorzystne skutki zmiany klimatu i osiągnąć odporność na zmianę klimatu oraz zapewnić zrównoważony rozwój, przy czym zauważa, że szczególnie narażone na skutki zmiany klimatu są kraje rozwijające się, a zwłaszcza kraje najsłabiej rozwinięte i małe rozwijające się państwa wyspiarskie; wzywa UE i państwa członkowskie do zintensyfikowania działań w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu oraz współdziałania z władzami lokalnymi, aby w pełni wywiązać się ze zobowiązań podjętych w ramach porozumienia paryskiego i zapewnić, aby unijna polityka w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu była spójna z rolą UE jako globalnego lidera w dziedzinie łagodzenia zmiany klimatu; w tym względzie z zadowoleniem przyjmuje nową strategię UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, powiązania ze strategią UE na rzecz bioróżnorodności i nowe ramy regulacyjne w zakresie przystosowania się wynikające z europejskiego prawa o klimacie oraz wzywa do ich ambitnego wdrożenia, z uwzględnieniem ich elementów międzynarodowych; 45. podkreśla, że w strategii UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu przyjętej 24 lutego 2021 r. wyrażono cel Komisji dotyczący zwiększenia zasobów i dalszej mobilizacji większego finansowania przeznaczonego na przystosowanie się do zmiany klimatu oraz że szczególną uwagę należy zwrócić na to, by zasoby finansowe trafiły do najbardziej narażonych społeczności w krajach rozwijających się; 46. z zadowoleniem przyjmuje nowe ramy regulacyjne dotyczące przystosowania się do zmiany klimatu, ustanowione na mocy art. 4 europejskiego prawa o klimacie; podkreśla, że potrzebne są dodatkowe środki regulacyjne, z jasnymi celami i celami pośrednimi, by zwiększyć zdolności przystosowawcze, wzmocnić odporność i zminimalizować narażenie na skutki zmiany klimatu;