5.5.2022
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 184/129 Donderdag, 21 oktober 2021
39. is van oordeel dat klimaat- en daarmee samenhangende energiebeleidsmaatregelen een afspiegeling moeten vormen van de meest recente wetenschappelijke inzichten op het gebied van ecosystemen en de verschillende koolstofreservoirs, en van de reële waarde daarvan voor klimaatmitigatie en -adaptatie; is van mening dat natuurgebaseerde oplossingen en ecosysteemgebaseerde benaderingen en het herstel en de bescherming van de ecosystemen en de biologische diversiteit van essentieel belang zijn om de beperking van de klimaatverandering en de aanpassing hieraan mogelijk te maken; pleit ervoor dat er meer gegevens verzameld worden over gebieden binnen en buiten koolstof- en soortenrijke ecosystemen en over de kwaliteit van instandhoudings-, beschermings- en herstelmaatregelen, om op die manier de besluitvorming over herstelprioriteiten en over maatregelen en beleid ter bestrijding van klimaatverandering en verlies aan biodiversiteit te ondersteunen; 40. beklemtoont dat bij al deze beleidsmaatregelen het beginsel van een rechtvaardige transitie en het beginsel dat de vervuiler betaalt, moeten worden geëerbiedigd en dat milieuschadelijke subsidies moeten worden uitgefaseerd, een en ander in nauwe samenwerking met alle belanghebbenden, met inbegrip van het maatschappelijk middenveld, de sociale partners en de particuliere sector, zonder wie dan ook over te slaan; stelt zich daarom op het standpunt dat meer transparantie, een sterkere betrokkenheid van de sociale partners en het maatschappelijk middenveld op lokaal, regionaal, nationaal en EU-niveau noodzakelijk zijn om in alle sectoren van de samenleving op billijke, inclusieve en sociaal duurzame wijze voor klimaatneutraliteit te zorgen; herinnert eraan dat artikel 10 van de Europese klimaatwet voorziet in instrumenten om sectorale indicatieve vrijwillige stappenplannen op te zetten voor decarbonisatie van de sectoren met de grootste uitstoot binnen de EU, en dringt er bij de Commissie op aan deze sectoren behulpzaam te zijn bij het opstellen van deze stappenplannen; 41. benadrukt dat de maatregelen die worden genomen ter beperking van of aanpassing aan de klimaatverandering noch in de EU, noch in derde landen mogen leiden tot het erger worden van andere milieuproblemen die nu spelen of tot het ontstaan van nieuwe; vestigt in dit verband de aandacht op de milieurisico’s die verbonden zijn aan de toenemende vraag naar bepaalde kritieke grondstoffen die nodig zijn voor de overgang naar een koolstofarme economie of voor klimaattechniek, en verzoekt de Commissie deze risico’s bij haar optreden in aanmerking te nemen en ernaar te streven ze overeenkomstig het voorzorgsbeginsel tot een minimum te beperken; 42. is van oordeel dat een ambitieuze uitvoering van het herstelpakket NextGenerationEU in de vorm van duurzame beleidsmaatregelen verscheidene voordelen biedt die tijdens een economische neergang de groei stimuleren (bijvoorbeeld het scheppen van nieuwe banen), op korte termijn hogere budgettaire multiplicatoren oplevert en op de lange termijn leidt tot grotere kostenbesparingen, en een kans is om andere landen de voordelen voor hun economieën te tonen; moedigt de Commissie, de Raad en de lidstaten aan het potentieel van dit pakket ter ondersteuning van de groene transitie optimaal te benutten; 43. benadrukt dat steun verleend moet worden voor duurzame economische groei en voor de ontwikkeling van nieuwe, groene technologieën, aangezien daarmee een belangrijke stimulans gegeven kan worden aan de beperking van klimaatverandering; Aanpassing aan klimaatverandering, verlies en schade 44. wijst er nogmaals op dat aanpassingsmaatregelen voor alle landen een onontkoombare noodzaak zijn als zij de negatieve gevolgen van de klimaatverandering tot een minimum willen beperken en klimaatbestendigheid en duurzame ontwikkeling willen realiseren, en vestigt de aandacht op het feit dat ontwikkelingslanden bijzonder kwetsbaar zijn voor de gevolgen van de klimaatverandering, en dan met name de minst ontwikkelde landen en kleine insulaire ontwikkelings­ landen; verzoekt de EU en de lidstaten de aanpassingsmaatregelen op te schroeven en de lokale autoriteiten daarbij te betrekken, teneinde de bij de Overeenkomst van Parijs aangegane toezeggingen volledig na te komen en ervoor te zorgen dat het aanpassingsbeleid van de EU aansluit bij haar mondiale leiderschap op het gebied van beperking van de klimaatverandering; is in dit verband ingenomen met de nieuwe EU-aanpassingsstrategie, de koppelingen met de biodiversiteitsstrategie van de EU en het nieuwe regelgevingskader inzake aanpassing uit hoofde van de Europese klimaatwet, en dringt erop aan dat hieraan, met inbegrip van de internationale componenten ervan, op ambitieuze wijze uitvoering wordt gegeven; 45. benadrukt dat in de EU-strategie voor aanpassing aan de klimaatverandering die op 24 februari 2021 door de Commissie werd vastgesteld, uitdrukking wordt gegeven aan het doel van de Commissie om de klimaatfinanciering verder op te schroeven en op grotere schaal financiering voor aanpassing te mobiliseren en dat bijzondere aandacht vereist is om ervoor te zorgen dat financiële middelen terechtkomen bij de meest kwetsbare gemeenschappen in ontwikkelingslanden; 46. is ingenomen met het nieuwe regelgevingskader inzake aanpassing aan de klimaatverandering uit hoofde van artikel 4 van de Europese klimaatwet; benadrukt dat er aanvullende regelgevende maatregelen met duidelijke doelstellingen en mijlpalen nodig zijn om het vermogen tot aanpassing te vergroten, de veerkracht te versterken en de kwetsbaarheid voor klimaatverandering tot een minimum te beperken;