11.4.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 158/7
Pytanie prejudycjalne Czy art. 2 ust.
1 i ust.
2 lit. a) oraz art. 6 ust.
1 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) lub zasady pewności prawa, poszanowania praw nabytych oraz zasady skuteczności prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – zgodnie z którymi pierwsza waloryzacja uposażenia spoczynkowego tej grupy urzędników, którzy byli uprawnieni do uposażenia spoczynkowego (emerytury łącznej zgodnie z Pensionsgesetz 1965 – ustawą o emeryturach z 1965 r.) najpóźniej od dnia 1 grudnia 2021 r., powinna zostać przeprowadzona dopiero ze skutkiem od dnia 1 stycznia drugiego roku kalendarzowego następującego po nabyciu uprawnień do uposażenia spoczynkowego, natomiast pierwsza waloryzacja uposażenia spoczynkowego dla grupy urzędników, którzy byli lub będą uprawnieni do uposażenia spoczynkowego (emerytury łącznej zgodnie z Pensionsgesetz 1965 – ustawą o emeryturach z 1965 r.) dopiero od dnia 1 stycznia 2022 r., powinna zostać przeprowadzona ze skutkiem już od dnia 1 stycznia pierwszego roku kalendarzowego następującego po nabyciu uprawnień do uposażenia spoczynkowego?
(1)
Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bologna (WŁochy) w dniu 7 lutego 2022 r. – BU/Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino (Sprawa C-80/22) (2022/C 158/09) Język postępowania: włoski Sąd odsyłający Tribunale ordinario di Bologna Strony w postępowaniu głównym Strona skarżąca: BU Druga strona postępowania: Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino Pytania prejudycjalne 1) Jakie są skutki prawne na gruncie prawa Unii Europejskiej w przypadku naruszenia przez państwo wnioskujące, w ramach procedury wtórnego przejęcia na podstawie art. 18 ust.
1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
(1), obowiązku informacyjnego ustanowionego w art. 4 lub obowiązku przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia, a w szczególności czy art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 należy interpretować: — w ten sposób, że niedoręczenie ulotki informacyjnej, o której mowa w art. 4 ust.
2, osobie znajdującej się w sytuacji opisanej w art. 23 rozporządzenia lub brak przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą w rozumieniu art. 5 rozporządzenia przesądzają same w sobie o nieusuwalnej niezgodności z prawem decyzji o przekazaniu i o wynikającym z tego przypisaniu odpowiedzialności za rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez wnioskujące państwo członkowskie?; — czy też w ten sposób, że niezgodność z prawem decyzji o przekazaniu jest uzależniona od podniesienia i wykazania, że wynik postępowania byłby inny, gdyby organ państwa wnioskującego wykonał obowiązki ustanowione w art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013?; — czy też w ten sposób, że organ państwa wnioskującego nie jest w żadnym wypadku zobowiązany zapewnić cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie przekazania do państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, gwarancji w zakresie informacji i uczestnictwa przewidzianych w art. 4 i 5 rozporządzenia UE 604/2013?
2) Czy art. 27 ust.
1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, sam lub w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej: — należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nakłada obowiązek zapewnienia gwarancji ustanowionych w art. 4 i 5 rozporządzenia cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie przekazania do innego państwa członkowskiego, ponieważ służy on ochronie prawa do skutecznego środka zaskarżenia decyzji o przekazaniu?;