C 152/58
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
6.4.2022
3.3. W 2011 r.
Stany Zjednoczone odwróciły się rozczarowane od zdestabilizowanego Bliskiego Wschodu.
Powstałą w ten sposób próżnię wypełniło najpierw Państwo Islamskie.
Gdy w Iraku i Syrii zostało ono w dużej mierze zniszczone, lukę zaczęła wypełniać przede wszystkim Rosja.
W tym samym epokowym roku ówczesna sekretarz stanu USA, Hilary Clinton, oświadczyła, że przyszłość polityki rozstrzygnie się w Azji, nie w Afganistanie czy Iraku.
Europa i Bliski Wschód znalazły się na marginesie strategii amerykańskiej i zainteresowań tego kraju.
W kontekście wydarzeń w Afganistanie wydaje się, że za rządów prezydenta Bidena ta niebezpieczna dla stabilności i bezpieczeństwa Europy polityka będzie kontynuowana. 3.4.
Europa nadal nie jest w centrum zainteresowania amerykańskiej polityki zagranicznej.
USA poświęcają całą swoją uwagę i zasoby niepowstrzymanemu, a na skutek pandemii może nawet przyspieszonemu wzrostowi Chin.
Ponadto znów komplikuje się sytuacja w Ameryce Łacińskiej, gdzie szerzy się autorytaryzm i korupcja, a nawet dochodzi do całkowitego upadku państw.
Już choćby ze względu na tamtejsze ruchy migracyjne region Ameryki Łacińskiej jest dla Stanów istotniejszy niż Europa czy Afryka.
Mimo najszybciej przyrastającej populacji świata Afryka nie znajduje się bynajmniej w centrum uwagi Ameryki, natomiast sąsiadująca z nią Europa wprawdzie przejawia zainteresowanie, jednak w przeciwieństwie do bardzo tam aktywnych Chin nie ma jeszcze żadnej przemyślanej strategii. 3.5.
Chiny kontynuują swój rozpoczęty jeszcze pod koniec lat 80.
XX w. przez Deng Xiaopinga szybki wzrost gospodarczy, a od chwili przejęcia władzy przez Xi Jinpinga z coraz większą pewnością siebie formułują swoje nowe roszczenia mocarstwowe.
Kraj ten przeszedł drogę od pokojowo nastawionej na zewnątrz, rozwijającej się gospodarczo dyktatury do ukazującego swoją wyższość militarną, a nawet zagrażającego militarnie państwa azjatyckiego, zaś w polityce wewnętrznej (ponownie) do totalitarnego, nadzorującego wszelkie aspekty życia państwa policyjnego.
UE nie dysponuje żadną jasną strategią wobec Chin.
Podczas niemieckiego przewodnictwa w Radzie stymulowała politycznie i przeforsowała dwustronną umowę inwestycyjną, która nie nakłada na Chiny wystarczających obowiązków, w tym w zakresie wdrażania praw podstawowych takich jak prawo organizowania się, a interesom europejskim służy co najwyżej powierzchownie.
EKES wyraża duże zaniepokojenie możliwymi konsekwencjami, zwłaszcza jeśli chodzi o dezinformację i wywieranie nacisku, gdyż umowa umożliwia również w dużym stopniu chińskie inwestycje w sektorze prasowym, medialnym i rozrywkowym.
3.5.1.
Chiny zbroją się na potęgę.
To obecnie otwarcie agresywne nowe mocarstwo światowe grozi z coraz większą mocą nawet scenariuszem inwazji na Tajwan, stara się przejąć kontrolę nad kluczowymi dla gospodarki światowej morskimi szlakami handlowymi, wbrew wszelkim własnym zobowiązaniom podjętym na mocy prawa międzynarodowego niszczy demokrację i wolność w Hongkongu, a także stosuje masowy i niemal niewyobrażalnie brutalny ucisk wobec muzułmańskiej ludności w swoich północno-zachodnich prowincjach.
Ten ostatni element nie powstrzymał bynajmniej Komunistycznej Partii Chin (KPCh) przed nawiązaniem dobrych stosunków z talibami w chwili rozpadu Afganistanu.
Zachodnie fiasko w Hindukuszu mianowicie jeszcze bardziej przekonuje KPCh do wielostronnego, lecz nie – wolnego porządku światowego.
Pojęcie multilateralizmu, które do tej pory budziło pozytywne konotacje, należy zatem postrzegać już w innym świetle.
3.5.2.
Wpływy chińskie w Europie stały się czynnikiem gospodarczym i politycznym, którego nie sposób przeoczyć.
Pekin konsekwentnie realizuje swój projekt nowego jedwabnego szlaku, krok za krokiem zajmuje strategiczne pozycje oraz uzależnia od siebie politycznie państwa afrykańskie i azjatyckie umowami kredytowymi, które tylko z pozoru wydają się tak hojne i wspaniałomyślne, a w rzeczywistości kneblują im usta.
Również w Europie Południowo-Wschodniej Pekin przejął już kontrolę nad ważnymi elementami infrastruktury.
Jako przykłady w UE można wymienić port w Pireusie w Grecji, budowę autostrady w Czarnogórze lub rozwój sieci 5G.
3.5.3.
Część gospodarki europejskiej, w tym zwłaszcza koncerny niemieckie, są obecnie w niebezpiecznym stopniu uzależnione od rynku chińskiego, który początkowo oferował się przemysłowi europejskiemu jako „przedłużone miejsce produkcji”, sam jednak nigdy tak naprawdę się nie otworzył.
Niektóre koncerny słusznie poddają przeglądowi swoje łańcuchy dostaw, które są zbyt bardzo jednostronne i ostatecznie uzależnione od dobrej lub złej woli chińskich przywódców.
3.5.4.
Nawet po przystąpieniu Chin do WTO dostęp do rynków chińskich pozostaje utrudniony lub wręcz niemożliwy.
O podejściu opartym na sprawiedliwości i wzajemności nie może już być mowy.
Kraj ten zakłóca światową konkurencję, stosując subwencje i uporczywie odmawiając obniżenia swoich nadmiernych mocy produkcyjnych.
Państwo rządzone przez KPCh od samego początku uprawiało systematyczne szpiegostwo przemysłowe, wymuszało transfer wiedzy za pośrednictwem spółek joint venture.
Obecnie Chiny otwierają się już tylko na zagranicznych inwestorów, których wiedzy fachowej potrzebują, jednocześnie nadal chroniąc chińskie przedsiębiorstwa – w sposób zakłócający konkurencję – przed wszelkim ryzykiem.
Wszystko to jest nie do pogodzenia z systemem wzajemnie otwartych i uczciwych rynków. 3.6.
Rosja – od czasu pamiętnego wystąpienia Władimira Putina w 2007 r. podczas Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa – niestety coraz większymi krokami oddalała się od współpracy z Zachodem.
Moskwa już dawniej wykorzystywała jako środek nacisku zależność swoich sąsiadów od dostaw gazu ziemnego.
Jeśli sposób ten okazywał się niewystarczający, a zbliżenie byłych republik radzieckich do UE, a tym samym do Zachodu, lub ich dążenie do większej niezależności stawało się zbyt silne, władze w Moskwie rozpoczynały na swoich peryferiach bądź na obszarach dawnych wpływów radzieckich ukryte lub otwarte wojny, w wyniku których wbrew prawu międzynarodowemu, a także własnym zapewnieniom umownym zaanektowały Krym będący częścią terytorium Ukrainy.
Władcy na Kremlu brutalnie wykorzystali do swoich celów okres niestabilności po krótkiej arabskiej wiośnie w 2011 r.
Ponadto wszczynają oni