C 152/30
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
6.4.2022
Bulgarije (18,3 %) en Frankrijk (19,6 %).
Bovendien wordt in de officiële gegevens een percentage werkloze jongeren over het hoofd gezien omdat zij geen werkloosheidsuitkering aanvragen of zich niet inschrijven bij een uitzendbureau en in plaats daarvan hun brood verdienen als schijnzelfstandigen, via platformwerk of in de schaduweconomie.
Daarom kan worden aangenomen dat de werkelijke cijfers nog slechter zouden kunnen zijn dan die van Eurostat. 3.2.
Bovendien heeft de COVID-19-crisis de situatie van de NEET’s verder verslechterd.
Het aantal NEET’s in Europa, met name in landen als Italië, Griekenland, Bulgarije en Roemenië, is kritiek en neemt opnieuw toe als gevolg van voortijdig schoolverlaten, een gebrek aan passende begeleiding, banenverlies en een gebrek aan arbeidskansen.
Deze categorie kwetsbare jongeren loopt een groter risico om gemarginaliseerd te worden, in armoede te vervallen en permanent van de arbeidsmarkt te worden uitgesloten. 3.3.
NEET is een brede categorie die bestaat uit een heterogene populatie, met inbegrip van werklozen, voortijdige schoolverlaters, al die ontmoedigde afgestudeerden die nog steeds geen baan hebben gevonden en andere jongeren die om uiteenlopende redenen inactief zijn.
Werklozen vormen slechts een subgroep van de bredere categorie van NEET en de overlapping tussen de groep werklozen en de NEET-groep varieert in de tijd en per land (8). 3.4.
Als het aantal NEET’s hoog ligt betekent dat een groot verlies voor onze economieën en samenlevingen.
De gevoelens van ontgoocheling of uitsluiting van deze mensen vormen bovendien een ernstig politiek risico voor de stabiliteit van onze democratische samenlevingen.
Dat het onderwijs en de sociale stelsels blijkbaar niet in staat zijn om het aantal NEET’s terug te dringen of te voorkomen dat jongeren in een dergelijke situatie terechtkomen, maakt duidelijk dat een breed gedragen efficiënt beleid ter bevordering van gelijke kansen in heel Europa ontbreekt. 3.5.
Deze crisis treft vooral werknemers met atypische en andere arbeidsovereenkomsten (9) (tijdelijk werk, werk op basis van een vouchersysteem, platformwerk, oproepkrachten, werk in de deeleconomie enz.)
(10) en helaas zijn het vooral jongeren die in dit soort banen terechtkomen.
Dergelijke banen worden soms slecht betaald en kennen onregelmatige werktijden, geringe baanzekerheid en weinig tot geen sociale bescherming (betaald verlof, pensioen, ziekteverlof enz.).
Werknemers met atypische arbeidsovereenkomsten komen vaak niet in aanmerking voor werkloosheidsuitkeringen of de door de regeringen ingevoerde regelingen voor werktijdverkorting (11).
Dit soort werk is vooral te vinden in sectoren en bedrijfstakken die bijzonder getroffen zijn door de COVID-19-pandemie, zoals de toeristische sector, de groot- en kleinhandel, de accommodatiesector en de levensmiddelensector (12).
Anderzijds kunnen nieuwe vormen van werk ook een kans zijn voor jongeren die op het platteland of in afgelegen gebieden wonen, of voor jongeren met een handicap, studenten en jonge ouders; fatsoenlijke lonen en sociale zekerheid zijn daarom onontbeerlijk. 3.6.
Indirecte factoren die mensen verhinderen een baan te vinden en die verband houden met mobiliteit, digitale geletterdheid, gezondheid en onzekere levensomstandigheden, waaronder een gebrek aan huisvesting of sociale zekerheid, moeten in kaart worden gebracht en in aanmerking worden genomen in de nationale herstel- en veerkrachtplannen.
De lidstaten zouden deze belemmeringen voor de integratie van jongeren op de arbeidsmarkt kunnen monitoren, zowel in kwalitatief als kwantitatief opzicht, en specifieke voorstellen kunnen doen voor oplossingen in het kader van hun nationale herstel- en veerkrachtplannen.
4.
Bijzondere opmerkingen 4.1.
Het herstel na COVID-19 moet worden gezien als een kans.
Zowel de economie als de arbeidsmarkt zijn grondig door elkaar geschud. 4.2.
De nationale herstel- en veerkrachtplannen bieden een unieke kans om veranderingen teweeg te brengen en te ondersteunen.
Deze kans moet worden aangegrepen met inclusieve governance, waarbij dialoog, openheid en transparantie vereist zijn.
De lokale autoriteiten, de sociale partners en het maatschappelijk middenveld, inclusief jongerenorganisaties, moeten worden betrokken bij de maatregelen die in het kader van de nationale herstel- en veerkrachtplannen worden gefinancierd, teneinde een participatief bestuur tot stand te brengen waarmee consensus, steun en een gevoel van rechtvaardigheid met betrekking tot de nationale herstel- en veerkrachtplannen kunnen worden bewerkstelligd.
(8) (9) (10) (11) (12)
Konle-Seidl, R. en Picarella, F. (2021), Youth in Europe: Effects of COVID-19 on their economic and social situation, Europees Parlement, Luxemburg.
https://www.eurofound.europa.eu/topic/non-standard-employment https://www.eurofound.europa.eu/publications/blog/new-forms-of-employment-in-europe-how-new-is-new Eurofound (2021), COVID-19: Gevolgen voor de werkgelegenheid en het arbeidsleven, Bureau voor publicaties van de Europese Unie, Luxemburg.
Spasova S., Bouget D., Ghailani, D. en Vanhercke B. (2017), Access to social protection for people working on non-standard contracts and as self-employed in Europe.