6.4.2022
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 152/105
Advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende Europese groene obligaties (COM(2021) 391 final — 2021/0191 (COD)) (2022/C 152/17)
Rapporteur: Philip VON BROCKDORFF Raadplegingen
Raad, 12.8.2021 Europees Parlement, 13.9.2021
Rechtsgrondslag
Artikelen 114 en 304 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie
Bevoegde afdeling
Economische en Monetaire Unie, Economische en Sociale Samenhang
Goedkeuring door de afdeling
23.11.2021
Goedkeuring door de voltallige vergadering 8.12.2021 Zitting nr.
565
Stemuitslag (voor/tegen/onthoudingen)
123/1/4
1.
Conclusies en aanbevelingen 1.1.
De “vrijwillige” EU-norm voor groene obligaties stelt een regeling in die is gebaseerd op transparantie en toezicht.
In het kader van een dergelijke regeling zouden projecten die in overeenstemming zijn met de EU-taxonomie van duurzame activiteiten in aanmerking komen voor financiering, en zouden uitgevende instellingen op het moment van uitgifte en vervolgens door middel van regelmatige verslaglegging aanvullende informatie moeten verstrekken over het gebruik van de opbrengsten en het effect van de projecten. 1.2.
Het EESC is van mening dat de EU-norm voor groene obligaties ook aanzienlijke economische voordelen kan opleveren voor zowel uitgevende instellingen als beleggers.
Dat is mogelijk omdat het voorstel tot doel heeft een universeel, geloofwaardig en gestroomlijnd mechanisme voor de uitgifte van groene obligaties in te voeren, waarmee informatieasymmetrieën tot een minimum worden beperkt en uitgevende instellingen volgens deze norm aanzienlijke reputatievoordelen behalen. 1.3.
Het EESC meent dat dergelijke obligaties, doordat ze zijn afgestemd op de taxonomieverordening van de EU, ook geschikt zijn voor de financiering van economische activiteiten die de transitie naar duurzamere en koolstofarmere economieën ondersteunen. 1.4.
De voorgestelde norm zou ook helpen om de huidige onzekerheid omtrent de soorten activa of uitgaven die redelijkerwijs kunnen worden geclassificeerd als een groen gebruik van kapitaal, aanzienlijk te verminderen.
Gezien de hierboven beschreven afstemming op de EU-taxonomie is het EESC echter van mening dat duidelijke richtsnoeren van de Commissie nodig zijn om beleggers naar de groene obligaties van de EU en projecten met een positieve impact op het milieu te leiden. 1.5.
Volgens het EESC is het bij de verdere ontwikkeling van groene obligaties als activaklasse noodzakelijk om in alle lidstaten een voor uitgevende instellingen geldende uniforme norm toe te passen.
De opgave waar uitgevende instellingen voor staan die aan de normen in de EU-taxonomie voldoen, mag echter niet worden onderschat.
Naar alle waarschijnlijkheid wegen zij de kosten van een externe toetsing af tegen de voordelen van toegang tot een bredere beleggersbasis.
Er moet worden voorkomen dat particuliere uitgevende instellingen de voorkeur geven aan alternatieve groene obligaties en minder belastende certificeringsprocessen. 1.6.
De voorgestelde verslagleggings- en nalevingsprocedures kunnen ook onevenredige financiële gevolgen hebben voor kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), die de groene EU-norm als te bestraffend kunnen ervaren, waardoor verdere groei wordt ontmoedigd.
Ook dat moet worden voorkomen en derhalve pleit het EESC voor een pragmatische aanpak van de toezichts- en verslagleggingsvereisten.
Door een teveel aan voorschriften en overregulering te vermijden, ook in het geval van uitgevende instellingen van ondernemingen, zou het gemakkelijker worden om de EU-norm voor groene obligaties op de kapitaalmarkten in te voeren.
In koolstofarme economieën worden uitgevende instellingen van ondernemingen even belangrijk geacht als de uitgifte van groene obligaties door de Commissie, en het EESC is van mening dat de normen voor groene obligaties die door de publieke en particuliere sector worden uitgegeven, op elkaar moeten worden afgestemd.