C 152/102
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
6.4.2022
4.2.5.
De maatregel ter ondersteuning van geloofwaardige sociale investeringen (maatregel 2d) is verreweg ontoereikend om de sociale lacune in de strategie te vullen.
De taxonomieverordening (10) biedt weliswaar een minimumniveau van bescherming omdat zij onder andere betrekking heeft op de fundamentele arbeidsnormen van de Internationale Arbeidsorganisatie, maar dit volstaat niet om sociale vooruitgang via de taxonomie te ondersteunen.
Voor de verbetering van de sociale duurzaamheid is een consequente aanpak nodig, waarbij de mens en het arbeidsbestel centraal staan.
De grondslag daarvan is reeds gelegd met de Europese pijler van sociale rechten en de duurzaamheidsdoelstellingen van de VN.
Een taxonomie die in gelijke mate ecologische en sociale doelstellingen omvat en in het algemeen beantwoordt aan het DNSH-beginsel (11) kan een waardevolle basis vormen voor een economisch, sociaal en ecologisch duurzame EU.
Met de betrokkenheid van de sociale partners en het maatschappelijk middenveld moet nu spoedig een geïntegreerde taxonomie worden ontwikkeld.
Het verslag over een sociale taxonomie verschijnt eind 2021, wat toch al rijkelijk laat is.
4.2.6.
Ook het feit dat de herziening van de technische reguleringsnormen in het kader van de verordening betreffende informatieverschaffing over duurzaamheid in de financiëledienstensector (SFDR) (12) — met het oog op de verduidelijking van de indicatoren die betrekking hebben op de negatieve ecologische en sociale effecten — pas voor eind 2022 op de planning staat, wijst op getalm.
Het EESC dringt er met name op aan dat ook de indicatoren voor werknemers- en mensenrechten veel sneller worden herzien en dat er strengere normen worden ingevoerd.
Vanzelfsprekend moeten ook hier de sociale partners en het maatschappelijk middenveld intensief bij worden betrokken.
4.3.
Grotere veerkracht ten aanzien van duurzaamheidsrisico’s 4.3.1.
Het EESC is voorstander van de opname van duurzaamheidsfactoren in het risicobeheer in de financiële sector.
Alleen zo kan de vicieuze cirkel worden doorbroken waarbij financiële ondernemingen activiteiten financieren die schadelijk zijn voor het klimaat.
Klimaatverandering vormt een ernstig risico voor banken en verzekeringsmaatschappijen, maar heeft ook gevolgen voor de financiële sector als geheel en vormt zelfs een bedreiging voor de algehele financiële stabiliteit.
In dit verband waarschuwt het EESC ervoor de financiële sector niet als een handhavingsinstantie te beschouwen die duurzaamheidsdoelstellingen oplegt in het algemeen belang.
Klimaatrisico’s zijn echter moeilijk nauwkeurig te kwantificeren vanwege de omvang ervan, het gebrek aan precedenten en de onzekerheid die ermee gepaard gaat.
Dit mag echter in geen geval leiden tot het uitstel van concrete maatregelen, omdat uitstel het probleem eens te meer zou verergeren.
In het algemeen is een spoedig en omzichtig optreden vereist om abrupte reacties te voorkomen.
De EU-taxonomie moet daarbij als grondslag dienen.
4.3.2.
De opname van duurzaamheidsrisico’s in de standaarden voor financiële verslaglegging en de ontwikkeling van een norm voor de beoordeling van natuurlijk kapitaal zijn welkom.
In beide gevallen zijn wetenschappelijk onderbouwde, afdoende en betrouwbare normen en methoden van essentieel belang (maatregel 3a).
De stelselmatige opname van relevante ESG-risico’s in ratings en ratingoutlooks is eveneens zinvol (maatregel 3b).
Het EESC spoort ertoe aan de discussie over een EU-ratingbureau, met deze achtergrond voor ogen, opnieuw op gang te brengen en op die manier de rol van de EU als voortrekker op het gebied van duurzaamheid te bevestigen.
4.3.3.
Het is meer dan terecht dat rekening wordt gehouden met ESG-factoren in de risicobeheersystemen van banken en in het prudentiële kader voor verzekeraars (maatregelen 3c en 3d).
Daarmee moet ook rekening worden gehouden tijdens de herzieningen van de verordening kapitaalvereisten (VKV), de richtlijn kapitaalvereisten (RKV) en de Solvabiliteit II-richt­ lijn (13), die naar verwachting met langere discussies gepaard zullen gaan.
Het EESC beveelt in verband met de norm voor het meten van risico’s in het risicobeheer dan ook tijdige maatregelen aan om spoedig te komen tot een inzicht in de duurzaamheidsrisico’s en een kapitaalvoorziening die daarop is afgestemd.
Daarvoor zijn op technisch niveau onder andere richtsnoeren van Europese toezichthoudende autoriteiten geschikt.
Al met al wordt een solide, toekomstgericht en evenwichtig risico- en kapitaalbeleid bepleit dat rekening houdt met de gevolgen van duurzaamheidsrisico’s voor de financiële stabiliteit.
4.3.4.
Maatregelen zoals interne stresstests vormen een aanvulling in de goede richting.
Het EESC is echter tegen het idee van een specifieke prudentiële behandeling voor als duurzaam ingedeelde blootstellingen, waarbij er voor deze blootstellingen bijvoorbeeld minder kapitaalvereisten zouden gelden.
Het geheel van regels wordt daardoor complexer en dat kan leiden tot verwarring en lacunes in de regelgeving.
Het EESC pleit dan ook voor een strikt economische risicobeoordeling.
De risicoweging moet in de eerste plaats op economische stabiliteitsrisico’s gericht zijn.
Daarbij bestaat voor beleggingen die het klimaat in gevaar brengen hoe dan ook het risico dat zij een lagere waarde krijgen en “stranden”.
Het EESC waarschuwt dat als de VKV, de RKV en de Solvabiliteit II-richtlijn worden afgezwakt, het risico bestaat dat er een prudentiële achtbaanrit ontstaat en dat de bereikte normen in gevaar komen.
(10) (11) (12) (13)
Verordening (EU) 2020/852, artikel 18.
Het beginsel “geen ernstige afbreuk doen” (“do no significant harm” principle).
Verordening (EU) 2019/2088 betreffende informatieverschaffing over duurzaamheid in de financiëledienstensector.
Richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II) (PB L 335 van 17.12.2009, blz.
1).