C 152/58
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
6.4.2022
3.3.
Το 2011 οι ΗΠΑ, απογοητευμένες, απομακρύνθηκαν από την αποσταθεροποιημένη Μέση Ανατολή.
Το συνεπαγόμενο κενό εξουσίας καλύφθηκε αρχικά από το «Ισλαμικό Κράτος» και στη συνέχεια κυρίως από τη Ρωσία, όταν αυτό καταστράφηκε σε εκτεταμένο βαθμό στο Ιράκ και στη Συρία.
Την ίδια εποχή, η τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κ.
Χίλαρι Κλίντον δήλωσε ότι το μέλλον της πολιτικής θα κριθεί στην Ασία και όχι στο Αφγανιστάν ή στο Ιράκ.
Η Ευρώπη και η Μέση Ανατολή έχουν ενταχθεί στην περιφέρεια του αμερικανικού ενδιαφέροντος και της αμερικανικής στρατηγικής.
Όσον αφορά το Αφγανιστάν, η πολιτική αυτή, η οποία είναι επικίνδυνη για τη σταθερότητα και την ασφάλεια της Ευρώπης, φαίνεται να συνεχίζεται και υπό τη θητεία του προέδρου Μπάιντεν.
3.4. Η Ευρώπη εξακολουθεί να μην βρίσκεται στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ στρέφουν την πλήρη προσοχή τους και διοχετεύουν τους πόρους τους στην ανεξέλεγκτη άνοδο της Κίνας, η οποία ενδέχεται να επιταχύνθηκε από την πανδημία.
Επιπλέον, η κατάσταση στη Λατινική Αμερική έχει πάλι δυσκολέψει εξαιτίας των αυταρχικών και διεφθαρμένων καθεστώτων, χωρίς να ξεχνάμε την πλήρη αποσάθρωση των κρατών.
Η Λατινική Αμερική είναι πιο κοντά στις ΗΠΑ από την Ευρώπη ή για παράδειγμα την Αφρική λόγω των μετατοπίσεων πληθυσμών εκεί.
Η Αφρική, με τον ταχύτερα αναπτυσσόμενο πληθυσμό στον κόσμο, δεν προσελκύει σχεδόν καθόλου την αμερικανική προσοχή.
Από την άλλη πλευρά, η γειτονική Ευρώπη ενδιαφέρεται, αλλά, σε αντίθεση με την Κίνα, η οποία είναι πολύ δραστήρια στην περιοχή, στερείται οποιασδήποτε στρατηγικής. 3.5.
Η Κίνα συνέχισε την ταχεία οικονομική άνοδό της που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 από τον Τενγκ Σιαοπίνγκ, και από τότε που ανέλαβε καθήκοντα ο Σι Τζινπίνγκ διαμορφώνεται σε μια ολοένα και πιο δυναμική παγκόσμια δύναμη.
Η χώρα έχει μετατραπεί από μια δικτατορία σε τροχιά ανάπτυξης που ενεργούσε φαινομενικά ειρηνικά σε ένα στρατιωτικά υπεροπτικό έως και απειλητικό, ουσιαστικά (εκ νέου) ολοκληρωτικό, συνταγματικό κράτος επιτήρησης στην Ασία.
Η ΕΕ δεν διαθέτει καμία εμφανή στρατηγική για τις σχέσεις της με την Κίνα και, κατά τη διάρκεια της γερμανικής Προεδρίας ενεπλάκη και προώθησε πολιτικά μια διμερή επενδυτική συμφωνία, η οποία δεσμεύει ελάχιστα την Κίνα όσον αφορά την εφαρμογή θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα οργάνωσης, και, στην καλύτερη περίπτωση, εξυπηρετεί τα ευρωπαϊκά συμφέροντα επιφανειακά.
Η ΕΟΚΕ ανησυχεί ιδιαίτερα για τις πιθανές συνέπειες, ιδίως όσον αφορά την παραπληροφόρηση και την επιρροή, καθώς η συμφωνία ανοίγει επίσης τους τομείς των ειδήσεων, των μέσων ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας στις κινεζικές επενδύσεις.
3.5.1.
Η Κίνα εξοπλίζεται μαζικά.
Η πλέον πρόσφατη επιθετική νέα παγκόσμια δύναμη αποτελεί ολοένα και πιο επιτακτική απειλή με μια πιθανή εισβολή στην Ταϊβάν, επιδιώκει τον έλεγχο των καίριων θαλάσσιων εμπορικών διαύλων για την παγκόσμια οικονομία, καταστρέφει τη δημοκρατία και την ελευθερία στο Χονγκ Κονγκ, σε αντίθεση με όλες τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, και καταπιέζει μαζικά και με σχεδόν αδιανόητη βαρβαρότητα τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς στις βορειοδυτικές επαρχίες της.
Το τελευταίο δεν εμποδίζει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (Chinese Communist Party — CCP) να προσφέρει απευθείας καλές σχέσεις με τους Ταλιμπάν τη στιγμή που καταρρέει το Αφγανιστάν.
Εξάλλου, η αποτυχία της Δύσης στην περιοχή του Ινδοκούς ενισχύει την προτίμηση του CCP για μια πολυμερή, αλλά μη ελεύθερη, παγκόσμια τάξη.
Ως εκ τούτου, η έννοια της πολυμέρειας, η οποία έχει μέχρι στιγμής εκτιμηθεί ως θετική, επαναξιολογείται.
3.5.2.
Η επιρροή της Κίνας στην Ευρώπη έχει καταστεί ένας οικονομικός και πολιτικός παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Το Πεκίνο συνεχίζει το μακρόπνοο έργο του, τον «Δρόμο του Μεταξιού», καταλαμβάνοντας στρατηγικές θέσεις βήμα προς βήμα, οδηγώντας χώρες στην Αφρική και στην Ασία στην πολιτική εξάρτηση με την παροχή επαχθών συμβάσεων πίστωσης οι οποίες είναι μόνον επιφανειακά γενναιόδωρες.
Επιπλέον, το Πεκίνο έχει ήδη αποκτήσει τον έλεγχο σημαντικών υποδομών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Παραδείγματα στην ΕΕ αποτελούν το λιμάνι του Πειραιά στην Ελλάδα ή η κατασκευή του αυτοκινητόδρομου στο Μαυροβούνιο και η ανάπτυξη της τεχνολογίας 5G.
3.5.3.
Τμήματα της ευρωπαϊκής οικονομίας, ιδίως οι γερμανικοί όμιλοι, εξαρτώνται πλέον επικίνδυνα από την κινεζική αγορά, η οποία προσέφερε μια προέκταση στην ευρωπαϊκή βιομηχανία χωρίς όμως πραγματικά να ανοίξει αυτήν τη δυνατότητα.
Δικαιολογημένα ορισμένοι όμιλοι επιχειρήσεων επανεξετάζουν τις αλυσίδες εφοδιασμού τους που εξαρτώνται υπερβολικά μονομερώς από την αυθαιρεσία της κινεζικής ηγεσίας.
3.5.4.
Ακόμη και μετά την προσχώρηση της Κίνας στον ΠΟΕ, η πρόσβαση στις κινεζικές αγορές παρέμεινε δύσκολη ή ακόμη και ανέφικτη.
Δεν μπορεί να υπάρξει ακόμη ζήτημα δικαιοσύνης και αμοιβαιότητας.
Η χώρα διαστρεβλώνει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό μέσω επιδοτήσεων και της επανειλημμένης άρνησης για μείωση της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας.
Το κράτος που κυριαρχείται από το κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα ασκούσε από την αρχή της θητείας συστηματικά βιομηχανική κατασκοπεία, επιβάλλοντας τη μεταφορά γνώσεων μέσω κοινών επιχειρήσεων.
Εν τω μεταξύ, η Κίνα ανοίγεται μόνο σε ξένους επενδυτές, των οποίων η τεχνογνωσία είναι αναγκαία, και συνεχίζει να προστατεύει τις κινεζικές εταιρείες από κάθε κίνδυνο κατά τρόπο που διαστρεβλώνει τον ανταγωνισμό.
Όλα αυτά δεν είναι συμβατά με μια αμοιβαία ανοικτή και δίκαιη οργάνωση της αγοράς.
3.6. Από την αξιομνημόνευτη ομιλία του Βλαντιμίρ Πούτιν το 2007 πριν από τη διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, η Ρωσία, δυστυχώς, απομακρύνθηκε ολοένα και περισσότερο από τη συνεργασία με τη Δύση.
Από πολύ νωρίς, η Μόσχα χρησιμοποίησε την εξάρτηση των γειτόνων της για την παροχή φυσικού αερίου ως μέσο άσκησης πίεσης.
Όπου αυτό δεν ήταν πλέον αρκετό και η προσέγγιση με την ΕΕ και συνάμα με τη Δύση ή η προσπάθεια για μεγαλύτερη αυτονομία σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες αυξανόταν, η ηγεσία της Μόσχας διεξήγαγε συγκαλυμμένους και ανοικτούς πολέμους στην περιφέρεια της ή στην πρώην σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης με την προσάρτηση της Κριμαίας στην ουκρανική επικράτεια κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και αντίθετα με τις συμβατικές διασφαλίσεις.
Οι ηγέτες στο Κρεμλίνο καταχράστηκαν βάναυσα την αστάθεια που ακολούθησε τη σύντομη Αραβική Άνοιξη του 2011.
Διεξάγουν επίσης πολέμους στον κυβερνοχώρο κατά των φιλελεύθερων και δημοκρατικών