C 150/66
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
5.4.2022
Η Σικελία είναι μια περιοχή με μία από τις παλαιότερες αμπελοοινικές παραδόσεις στον κόσμο, όπως αποδεικνύουν τα αρχαιολογικά ευρήματα και οι πολυάριθμες ελληνικές και λατινικές λογοτεχνικές πηγές που αναφέρονται στους φημισμένους οίνους της Σικελίας.
Το εμπόριο ελαίου και οίνου που χρονολογείται ήδη από την εποχή των Φοινίκων (9ος4ος αιώνας π.Χ.) αποδεικνύεται από την παρουσία αμφορέων που χρησιμοποιούνταν για σκοπούς μεταφοράς, καθώς και άλλων τύπων κεραμικών.
Οι αμπελώνες απέκτησαν μεγάλη αίγλη κατά τη διάρκεια του ελληνικού αποικισμού (8ος-3ος αιώνας π.Χ.), με την εισαγωγή πολλών ποικιλιών σταφυλιών, συμπεριλαμβανομένης της Grecanico, η οποία εξακολουθεί να καλλιεργείται μέχρι σήμερα.
Η ύπαρξη του σικελικού οίνου επιβεβαιώνεται στη Ρωμαϊκή εποχή (3ος αιώνας π.Χ.-5ος αιώνας μ.Χ.), ιδιαίτερα από την εποχή του Καίσαρα στη Γαλατία.
Παρότι η κατανάλωση αλκοόλ απαγορεύεται από το Κοράνι, τα επιτραπέζια σταφύλια καλλιεργήθηκαν κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κυριαρχίας (827-1061), οπότε εισήχθη στη νήσο Παντελερία η ποικιλία σταφυλιών «Zebib» (σήμερα Zibibbo ή Moscato di Alessandria), η οποία ήρθε από το ακρωτήριο Zebib της Αφρικής που βρίσκεται απέναντι από την Παντελερία.
Ο δεσμός μεταξύ της οριοθετημένης γεωγραφικής περιοχής και της ΕΟΠ «Sicilia» βασίζεται στα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του εδάφους, του κλίματος και του τοπίου της περιοχής.
Το βόρειο τμήμα είναι κατά κύριο λόγο ορεινό, ενώ το κεντρικό, το νότιο και το νοτιοδυτικό μέρος είναι λοφώδη.
Το νοτιοανατολικό τμήμα της περιοχής είναι ένα χαρακτηριστικό οροπέδιο και η ανατολική Σικελία είναι ηφαιστειογενής.
Οι πεδινές περιοχές συγκεντρώνονται κυρίως κατά μήκος των ακτών.
Ωστόσο, οι περισσότεροι αμπελώνες βρίσκονται σε λοφώδεις περιοχές οι οποίες, από άποψη έκθεσης και τοποθεσίας, είναι κατάλληλες για αμπελοκαλλιέργειες, δηλαδή περιβάλλοντα με πλούσια ηλιοφάνεια και αρκετό αέρα, τα οποία παρέχουν για τα φυτά τις βέλτιστες συνθήκες καλλιέργειας, διασφαλίζοντας την υγεία των σταφυλιών και την παραγωγή οίνων υψηλής ποιότητας.
Ως εκ τούτου, το μεσογειακό κλίμα, το οποίο χαρακτηρίζεται από έντονη ηλιοφάνεια, με θερμά, ξηρά καλοκαίρια, αλλά και με ανέμους, επιτρέπει την καλή ωρίμαση των σταφυλιών και ευνοεί τη συσσώρευση σακχάρων και τη συμπύκνωση των εκχυλισμάτων, ενώ οι ποικίλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας και ο πλούσιος ορυκτώδης χαρακτήρας των εδαφών προσδίδουν φρεσκάδα και οξύτητα.
Όλοι αυτοί οι παράγοντες οδηγούν στην παραγωγή οίνων οι οποίοι, στις διάφορες κατηγορίες, είναι πάντοτε έντονοι, αλλά παράλληλα ισορροπημένοι και αρμονικοί.
Οι μέθοδοι μόρφωσης της αμπέλου είναι κυρίως οι παραδοσιακές, οι οποίες δεν είναι ιδιαίτερα εκτεταμένες και ποικίλλουν ανάλογα με τις διάφορες περιοχές αμπελοκαλλιέργειας του νησιού, από την παραδοσιακή μέθοδο «alberello» [μόρφωση σε θάμνους] η οποία χρησιμοποιείται ακόμη στις παράκτιες περιοχές της επαρχίας Trapani, έως την πιο συνήθη μέθοδο σε χαμηλή σπαλιέρα με τη χρήση μόνιμου ή ανανεώσιμου γραμμικού κλαδέματος —ή επεκτατικές μεθόδους σε αρκετές εύφορες κοιλάδες του εσωτερικού.
Η μεγάλη έκταση παραγωγής της ΕΟΠ «Sicilia» επιτρέπει στους οίνους να παράγονται τόσο από αυτόχθονες και μη αυτόχθονες διεθνείς ποικιλίες σταφυλιών, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να προσφέρεται ευρύ φάσμα προϊόντων στις διάφορες κατηγορίες οίνων που καλύπτονται.
Κατηγορία: Οίνος (1) Η κατηγορία αυτή καλύπτει ένα ευρύ φάσμα τύπων οίνων, όπως: ερυθροί, ερυθρωποί και λευκοί, συμπεριλαμβανομένων των οίνων «Passito», «Vendemmia Tardiva» και «Riserva».
Οι ποικιλίες σταφυλιών που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν τις εξαιρετικά δημοφιλείς αυτόχθονες ποικιλίες, όπως η Inzolia, η Catarratto και η Grillo, εκ των οποίων η τελευταία είναι αποτέλεσμα συνδυασμού των ποικιλιών Catarratto και Zibibbo, και μη αυτόχθονες ποικιλίες, όπως οι Chardonnay, Müller Thurgau και Sauvignon.
Όσον αφορά επίσης την παραγωγή ερυθρών οίνων, η παραγωγή οίνου στη Σικελία είναι μία από τις πιο φημισμένες, με οίνους που προέρχονται από αυτόχθονες ποικιλίες σταφυλιών, ιδίως το Nero d’Avola, μαζί με τα Frappato και Nerello Mascalese, και από τις μη αυτόχθονες ποικιλίες Cabernet Sauvignon, Merlot και Syrah.
Η αναμφισβήτητα κορυφαία ποικιλία αυτής της νέας κατεύθυνσης είναι η Nero d’Avola, η οποία, ακόμα και αναμεμειγμένη με άλλες ποικιλίες, μπορεί να χαρακτηρίσει και να αναδείξει την πρωτοτυπία του σικελικού οίνου, όχι μόνο λόγω του χρώματος, αλλά και επειδή δίνει στον οίνο τον τυπικό χαρακτήρα που προέρχεται από τα αρώματα και τις γεύσεις της Μεσογείου.
Όσον αφορά τα αναλυτικά και οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, όλοι αυτοί οι τύποι οίνου έχουν ισορροπημένες χημικές και φυσικές ιδιότητες που συμβάλλουν στην ισορροπημένη γεύση τους.
Όλοι οι τύποι έχουν ευχάριστο, αρμονικό, χαρακτηριστικό και κομψό άρωμα, ενίοτε με φρουτώδεις, ανθικές και φυτικές νότες, οι οποίες χαρακτηρίζουν τις ποικιλίες σταφυλιών που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή τους.
Το χρώμα των λευκών οίνων είναι αχυροκίτρινο ποικίλης έντασης ή βαθύ κίτρινο, ενώ οι ερυθροί οίνοι έχουν ρουμπινί χρώμα ποικίλης έντασης, ενίοτε με νότες πορφυρού που με την παλαίωση τείνει προς το κόκκινο του γρανάτη.
Είναι όλοι ισορροπημένοι οίνοι, με καλή δομή και περιεκτικότητα σε αλκοόλ.
Η μακραίωνη ιστορία της αμπελοκαλλιέργειας στην περιοχή, η οποία επιβεβαιώνεται από πολλά έγγραφα, αποτελεί γενική και βασική απόδειξη της στενής σχέσης και αλληλεπίδρασης μεταξύ ανθρώπινων παραγόντων και της ποιότητας και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των οίνων ΕΟΠ «Sicilia».
Στη συγκεκριμένη περιοχή, οι άνθρωποι έχουν μεταλαμπαδεύσει από γενιά σε γενιά ανά τους αιώνες τις παραδοσιακές τεχνικές αμπελοκαλλιέργειας και τις οινολογικές τεχνικές, οι οποίες βελτιώθηκαν και τελειοποιήθηκαν στη σύγχρονη εποχή χάρη στην αδιαμφισβήτητη πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας.
Αυτό επέτρεψε στους οίνους ΠΟΠ «Sicilia» να αποκτήσουν τη φήμη τους.