24.3.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 132/95 Czwartek, 7 października 2021 r.
19. zauważa, że w strategicznym sprawozdaniu z oceny śródokresowej z października 2018 r. stwierdzono, że fundusz powierniczy „Madad” był opłacalnym funduszem na wielką skalę, gdyż docierał do dużej liczby beneficjentów po stosunkowo niskich kosztach i umożliwił UE elastyczne działanie; 20. z zadowoleniem przyjmuje szybką i elastyczną reakcję funduszu powierniczego mającą na celu wsparcie krajów i społeczności partnerskich w czasie pandemii koronawirusa, pokazującą aktywne zaangażowanie w dostosowywanie i zmianę ukierunkowania działań, nie tylko w dziedzinie zdrowia, ale również w innych obszarach, takich jak źródła utrzymania, ochrona, edukacja lub spójność społeczna w Libanie, Iraku, Turcji i Jordanii; 21.
podkreśla znaczenie stałego wspierania uchodźców, osób wewnętrznie przesiedlonych i społeczności przyjmujących znajdujących się w trudnej sytuacji, w tym w szerzej rozumianym regionie, dotkniętych trwającym konfliktem, poprzez połączenie bardziej długoterminowego, przewidywalnego, w pełni przejrzystego i szybko udostępnianego finansowania w ramach instrumentów ustanowionych w wieloletnich ramach finansowych (WRF) na lata 2021–2027 oraz potencjalnych wkładów państw członkowskich jako zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel, z uwzględnieniem wszystkich instrumentów finansowych przewidzianych w rozporządzeniu finansowym; 22. przypomina o bezbronności społeczności uchodźców palestyńskich w Syrii i w regionie oraz apeluje o nieprzerwane wsparcie dla nich oraz o objęcie ich unijnymi planami humanitarnymi i reakcją na kryzys w Syrii; Afryka 23. zauważa, że fundusz powierniczy dla Afryki ma charakter kryzysowy, aby pomóc w rozwiązaniu kryzysów w trzech regionach Afryki i osiągnąć długoterminowe cele stabilności i rozwoju; uważa, że fundusz powierniczy dla Afryki stanowi szybkie i elastyczne narzędzie pomagające sprostać wspólnym globalnym wyzwaniom, takim jak migracja i przymusowe wysiedlenia, skutki zmiany klimatu i kryzysy gospodarcze; podkreśla, że bezprecedensowa sytuacja wywołana pandemią COVID-19 wymagała jak najbardziej elastycznego i szybkiego działania; podkreśla jednak, że elastyczność musi zawsze łączyć się z pełną przejrzystością i rozliczalnością; uważa, że we wszystkich trzech regionach niektóre aspekty można usprawnić dzięki bardziej ukierunkowanym działaniom oraz wspieraniu pomiaru wyników i sprawozdawczości w tym zakresie; 24. zauważa, że 78 projektów przyczyniło się do zwiększenia możliwości gospodarczych i możliwości zatrudnienia, 97 projektów zostało podjętych w celu wzmocnienia odporności, 75 projektów przeznaczono na zarządzanie migracjami, a 75 projektów przyczyniło się do poprawy zarządzania i zapobiegania konfliktom; zauważa z zaniepokojeniem, że ze względu na szczególne okoliczności zarządzanie migracjami stało się głównym przedmiotem reakcji UE w niektórych projektach; przypomina jednak, że należy utrzymać pierwotne cele, jakimi są poprawa odporności i wyeliminowanie pierwotnych przyczyn migracji; 25. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że fundusz powierniczy dla Afryki przyczynił się w niektórych przypadkach do realizacji podejścia opartego na powiązaniu pomocy humanitarnej, pomocy rozwojowej i działań na rzecz pokoju, co nie było możliwe w przypadku instrumentów finansowych UE w ramach poprzednich WRF; przypomina, że finansowanie funduszu powierniczego UE musi być realizowane i oceniane w oparciu o kryteria ODA oraz że wszystkie wydatki wykraczające poza ten wymóg należy finansować z innych źródeł połączonych w ramach funduszu powierniczego, i potępia wszelkie sprzeczne z celami rozwoju wykorzystanie funduszy ODA; przypomina, że zgodnie z podstawową zasadą pomoc humanitarna musi być niezależna; 26. ubolewa, że aż 37 % środków z funduszu powierniczego UE dla Afryki przeznaczono na działania mające na celu ograniczenie i zmniejszenie skali migracji, podczas gdy mniej niż 9 % przydzielono na zwalczanie przyczyn migracji i przymusowego wysiedlania; odnotowuje, że w funduszu powierniczym dla Afryki na kanały uporządkowanej migracji przeznaczono mniej niż 1,5 % środków; przyznaje, że bezpieczeństwo ma zasadnicze znaczenie dla stabilności afrykańskich krajów partnerskich i że UE musi wspierać kraje partnerskie w eliminacji podstawowych przyczyn nielegalnej migracji, a także w zwalczaniu przemytu i handlu ludźmi; 27. odnotowuje doniesienia o ciągłych naruszeniach praw człowieka w Libii w kontekście działań libijskiej straży przybrzeżnej; podkreśla, że wiele osób uratowanych lub przechwyconych przez straż przybrzeżną jest zawracanych i arbitralnie przetrzymywanych w Libii w strasznych warunkach; podkreśla, że zawracanie uchodźców do krajów, w których nie są oni bezpieczni, stanowi naruszenie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z 1951 r.; zauważa, że w kontekście kryzysowego mechanizmu tranzytowego istnieją obawy co do poszanowania praw człowieka przy realizacji projektów; odnotowuje, że w Libii nie przestrzega się zasady non-refoulement; przypomina jednak, że każda interwencja powinna zapewniać pełną ochronę życia ludzkiego, godności i praw człowieka; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do dokonania przeglądu działań podejmowanych wspólnie z właściwymi organami w zakresie kontrolowania morza i granic oraz zarządzania nimi, finansowanych w ramach funduszu powierniczego dla Afryki, a także do przeprowadzenia, w porozumieniu z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, szczegółowej oceny ryzyka dotyczącego tej współpracy, aby zapewnić obiektywną ocenę poszanowania praw człowieka;