24.3.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 132/105 Czwartek, 7 października 2021 r.
O. mając na uwadze, że skandal z oprogramowaniem szpiegowskim Pegasus wykazał, że szpiegowano dużą liczbę dziennikarzy, działaczy na rzecz praw człowieka, parlamentarzystów i innych obywateli UE; mając na uwadze, że różne podmioty państwowe, takie jak Rosja, Chiny czy Korea Północna, podejmują szkodliwą działalność cybernetyczną, aby osiągać cele polityczne, ekonomiczne i związane z bezpieczeństwem, a działalność ta obejmuje ataki na krytyczną infrastrukturę, cyberszpiegostwo i masową obserwację obywateli Unii, wspomaganie kampanii dezinformacyjnych, rozpowszechnianie złośliwego oprogramowania oraz ograniczanie dostępu do internetu i działania systemów IT; mając na uwadze, że takie działania są sprzeczne z prawem międzynarodowym, prawami człowieka, podstawowymi prawami UE i stanowią ich naruszenie, zagrażając demokracji, bezpieczeństwu, porządkowi publicznemu i strategicznej autonomii UE, w związku z czym usprawiedliwiają wspólną reakcję UE, taką jak działanie w ramach wspólnej unijnej reakcji dyplomatycznej, włącznie z użyciem sankcji przewidzianych w zestawie narzędzi dla unijnej cyberdyplomacji; P. mając na uwadze, że 30 lipca 2020 r.
Rada po raz pierwszy podjęła decyzję o nałożeniu środków ograniczających na osoby, podmioty i organy odpowiedzialne za różne cyberataki lub w nie zaangażowane, aby skuteczniej zapobiegać szkodliwym zachowaniom w cyberprzestrzeni, eliminować je i powstrzymywać oraz reagować na nie; mając na uwadze, że w maju 2019 r. przyjęto ramy prawne unijnych systemów sankcji związanych z cyberatakami; Q. mając na uwadze, że formy przypisania cyberataków ich sprawcom stanowią centralny element cyberdyplomacji i strategii odstraszania; R. mając na uwadze, że w ostatnich latach współpraca UE-NATO zacieśniła się w wielu dziedzinach, w tym w zakresie cyberbezpieczeństwa i cyberobrony zgodnie ze wspólną deklaracją UE-NATO z 2016 r.; S. mając na uwadze, że sprawozdania konsensualne grupy ekspertów rządowych ONZ z lat 2010, 2013 i 2015, zatwierdzone przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, stanowią uniwersalne ramy normatywne dla cyberstabilności, polegające na uznaniu, że obowiązujące prawo międzynarodowe, w tym Karta Narodów Zjednoczonych w całości, ma zastosowanie w cyberprzestrzeni, podobnie jak 11 dobrowolnych niewiążących norm odpowiedzialnego zachowania państw, a także działania zwiększające zaufanie oraz budowanie potencjału;
Stan zdolności cyberobronnych UE 1.
podkreśla, że wspólna polityka cyberobrony i znacząca współpraca na szczeblu UE w zakresie tworzenia wspólnych, a także lepszych zdolności cyberobrony, są podstawowymi elementami rozwoju pogłębionej i wzmocnionej Europejskiej Unii Obrony i wymagają złożonego połączenia zdolności technicznych, strategicznych i operacyjnych; stwierdza, że cyberobrona odnosi się do działań, instrumentów i procesów, które są proporcjonalne i zgodne z prawem międzynarodowym, które obejmują zarówno elementy wojskowe, jak i cywilne, i które mają na celu ochronę m.in. sieci komunikacyjnych i informacyjnych WPBiO oraz misji i operacji WPBiO, a także pomoc państwom członkowskim; podkreśla pilną potrzebę rozwoju i wzmocnienia zarówno zdolności wspólnych, jak i zdolności państw członkowskich w zakresie cyberobrony na płaszczyźnie wojskowej; 2. przypomina, że ponadgraniczny charakter cyberprzestrzeni, a także znaczna liczba i coraz większa złożoność cyberataków wymagają skoordynowanej reakcji na szczeblu Unii, w tym wspólnych zdolności wsparcia państw członkowskich i pomocy państw członkowskich w odniesieniu do środków z zestawu narzędzi dla unijnej cyberdyplomacji, a także zacieśnionej współpracy UE-NATO opartej na wymianie informacji między zespołami reagowania kryzysowego w dziedzinie cyberbezpieczeństwa, wymianie najlepszych praktyk, zintensyfikowanych szkoleniach, badaniach i ćwiczeniach; 3. pochwala przegląd ram polityki UE w zakresie cyberobrony jako narzędzie wspomagania rozwoju zdolności państw członkowskich w obszarze cyberobrony; podkreśla, że przegląd ram polityki UE w zakresie cyberobrony powinien przede wszystkim skupić się na istniejących lukach i słabościach w unijnych i krajowych strukturach wojskowych; podkreśla potrzebę zwiększenia koordynacji między instytucjami, agencjami i organami UE, z państwami członkowskimi i między nimi, a także z Parlamentem Europejskim, aby zagwarantować, że zaktualizowane ramy polityki UE w zakresie cyberobrony osiągną cele cyberobronne UE; 4. wzywa ESDZ i Komisję do dalszego opracowywania, we współpracy z państwami członkowskimi, kompleksowego zestawu środków i spójnej polityki bezpieczeństwa informatycznego w celu zwiększenia odporności, ale także koordynacji wojskowej cyberobrony; wzywa do wzmocnienia współpracy z unijnym cywilnym zespołem reagowania na incydenty komputerowe (CERT-UE) w celu ochrony sieci wykorzystywanych przez wszystkie instytucje, organy i agencje UE, w ścisłej współpracy z dyrektorami ds. informatycznych w poszczególnych podmiotach, oraz do wzmocnienia komunikacji instytucji, organów i agencji UE z państwami członkowskimi; wzywa Parlament Europejski do zagwarantowania, że jego