PL
C 109/16
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
7.3.2022
3) Czy per argumentum a fortiori art.
4 decyzji ramowej Rady 2005/212/WSiSW (2) z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa w związku z art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że przepis ten odnosi się również do wypadków, gdy czyn nie jest przestępstwem, i czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on krajowego uregulowania takiego jak art. 59 ust.
2 ZANN, wyłączającego właściciela podlegającego przepadkowi mienia z kręgu osób mających prawo do zaskarżenia, i art. 232 ZM, wyraźnie przewidującego brak możliwości zaskarżenia aktu, na mocy którego zgodnie z ustawodawstwem krajowym dopuszczalny jest przepadek mienia osoby trzeciej nieuczestniczącej w postępowaniu karnoadministracyj­ nym[?]
(1) (2)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 269, s. 1).
Decyzja ramowa Rady 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa (Dz.U. 2005, L 68, s. 49).
Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-88/20, Rivière i in./Parlament, wniesione w dniu 8 grudnia 2021 r. przez Jérôme’a Rivière’a i in.
(Sprawa C-767/21 P) (2022/C 109/23) Język postępowania: francuski Strony Wnoszący odwołanie: Jérôme Rivière, Dominique Bilde, Joëlle Mélin, Aurélia Beigneux, Thierry Mariani, Jordan Bardella, Jean-Paul Garraud, Jean-François Jalkh, Gilbert Collard, Gilles Lebreton, Nicolaus Fest, Gunnar Beck, Philippe Olivier (przedstawiciel: adwokat F. Wagner) Druga strona postępowania: Parlament Europejski
Żądania wnoszącego odwołanie Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o: — uchylenie wyroku Sądu Unii europejskiej z dnia 6 października 2021 r. w sprawie T-88/20, Rivière i in. / Parlament; — stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna w świetle art. 263 i 277 TFUE; — tym samym, stwierdzenie braku podstawy prawnej dla wyrażonej ustnie decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 13 stycznia 2020 r. i stwierdzenie jej nieważności; — obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.
Zarzuty i główne argumenty W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnoszą dwa zarzuty.
Pierwszy zarzut dotyczy przeinaczenia faktów i błędnego określenia ich charakteru prawnego.
W szczególności skarżący podnoszą, że pkt 38 zdanie drugie wyroku stanowi przeinaczenie faktów.
Kwestionowany środek rzeczywiście miał praktyczny skutek w postaci pozbawienia posłów do Parlamentu, którzy odmówili usunięcia swoich flag, prawa do zabrania głosu.
To przeinaczenie faktów doprowadziło Sąd do przeoczenia drugiej konsekwencji decyzji z dnia 13 stycznia 2020 r.
W związku z tym Sąd błędnie określił charakter prawny okoliczności faktycznych.
Nie uwzględnił on pozbawienia posła jednego z zasadniczych elementów wykonywania przez niego mandatu, a mianowicie możliwości wypowiadania się.
Zarzut drugi dotyczy naruszenia i wypaczenia pod względem prawnym i faktycznym art. 10 regulaminu Parlamentu Europejskiego oraz oczywistego błędu w ocenie.
Według skarżących, Sąd w celu wyciągnięcia wniosków prawnych, powinien był zbadać, czy mała flaga używana przez posłów była banderą czy transparentem, a następnie czy obecność tej flagi zakłócała porządek posiedzeń lub stanowiła niewłaściwe zachowanie i zagrażała prawidłowemu przebiegowi prac parlamentarnych.
Poprzez przeprowadzenie porównania z innymi językami urzędowymi Unii Sąd naruszył art. 1