EL
C 109/16
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
7.3.2022
3) Έχει το άρθρο 4 της αποφάσεως-πλαισίου 2005/212/ΔΕΥ (2), του Συμβουλίου της 24ης Φεβρουαρίου 2005, σε συνδυασμό με το άρθρο 47 του Χάρτη, την έννοια, per argumentum a fortiori, ότι εφαρμόζεται ακόμη και όταν η πράξη δεν συνιστά αδίκημα και ότι αντιτίθεται σε εθνικές διατάξεις, όπως το άρθρο 59, παράγραφος 2, ZANN, οι οποίες αποκλείουν από τον κύκλο των προσώπων που έχουν δικαίωμα προσφυγής τον κύριο των δημευθέντων περιουσιακών στοιχείων ή προβλέπουν ρητά, όπως το άρθρο 232 ZM, ότι δεν είναι δυνατή η άσκηση προσφυγής κατά πράξεως δυνάμει της οποίας μπορεί, κατά το εθνικό δίκαιο, να διαταχθεί η υπέρ του Δημοσίου δήμευση περιουσιακών στοιχείων που ανήκουν σε τρίτο ο οποίος δεν μετέχει στη διαδικασία διοικητικής παραβάσεως; (1) (2)
Κανονισμός (ΕΕ) 952/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 9ης Οκτωβρίου 2013, για τη θέσπιση του ενωσιακού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ 2013, L 269, σ. 1).
Απόφαση-πλαίσιο 2005/212/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 24ης Φεβρουαρίου 2005, για τη δήμευση των προϊόντων, οργάνων και περιουσιακών στοιχείων του εγκλήματος (ΕΕ 2005, L 68, σ.
49).
Αναίρεση που άσκησε στις 8 Δεκεμβρίου 2021 ο Jérôme Rivière κ.λπ. κατά της αποφάσεως την οποία εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο τμήμα) στις 6 Οκτωβρίου 2021, στην υπόθεση T-88/20, Rivière κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (Υπόθεση C-767/21 P) (2022/C 109/23) Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική Διάδικοι Αναιρεσείοντες: Jérôme Rivière, Dominique Bilde, Joëlle Mélin, Aurélia Beigneux, Thierry Mariani, Jordan Bardella, Jean-Paul Garraud, Jean-François Jalkh, Gilbert Collard, Gilles Lebreton, Nicolaus Fest, Gunnar Beck, Philippe Olivier (εκπρόσωπος: F. Wagner, avocat) Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Αιτήματα Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο: — Να ακυρώσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 6ης Οκτωβρίου 2021, στην υπόθεση T-88/20, Rivière κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου· — Λαμβανομένων υπόψη των άρθρων 263 και 277 ΣΛΕΕ, να κρίνει παραδεκτή την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή· — Ως εκ τούτου, να διαπιστώσει ότι η από 13 Ιανουαρίου 2020 προφορική απόφαση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στερείται νομικής βάσεως και να την ακυρώσει· — Να καταδικάσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν δύο λόγους.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών και εσφαλμένος νομικός χαρακτηρισμός της φύσεως των περιστατικών αυτών.
Μεταξύ άλλων, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι η δεύτερη περίοδος της σκέψεως 38 της αποφάσεως ενέχει παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών.
Το επίμαχο μέτρο είχε όντως ως αποτέλεσμα να στερήσει στην πράξη τον λόγο από τους βουλευτές που αρνούνταν να αποσύρουν τη σημαία τους.
Η συγκεκριμένη παραμόρφωση πραγματικών περιστατικών οδήγησε το Γενικό Δικαστήριο να παραβλέψει τεχνηέντως τη δεύτερη συνέπεια της αποφάσεως της 13ης Ιανουαρίου 2020.
Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό της φύσεως των πραγματικών περιστατικών.
Δεν έλαβε υπόψη τη στέρηση ενός εκ των ουσιωδών στοιχείων της εκ μέρους του βουλευτή ασκήσεως του έργου του, δηλαδή τη δυνατότητά του να λάβει τον λόγο προς έκφραση της γνώμης του.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται παράβαση και παραμόρφωση, από νομικής και ουσιαστικής απόψεως, του περιεχομένου του άρθρου 10 του Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθώς και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Κατά τους αναιρεσείοντες, το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να αναλύσει στην πράξη εάν η μικρών διαστάσεων σημαία που χρησιμοποίησαν οι αναιρεσείοντες βουλευτές αποτελούσε πανό ή λάβαρο, εν συνεχεία δε εάν η παρουσία της σημαίας αυτής διαταράσσει την τάξη στην αίθουσα ή συνιστά ανάρμοστη συμπεριφορά, παρεμποδίζοντας την απρόσκοπτη λειτουργία των κοινοβουλευτικών εργασιών, προκειμένου να συναγάγει τα προσήκοντα νομικά συμπεράσματα.
Προβαίνοντας σε σύγκριση με άλλες επίσημες γλώσσες της Ένωσης, το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε το άρθρο 1 του κανονισμού αριθ.
1 του Συμβουλίου, της 15ης Απριλίου 1958, περί του