PL
28.2.2022
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 95/15
b.
W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie w pkt a): Czy prawo do zaskarżania przed sądem naruszeń zakazów i wymogów określonych w art. 7 ust.
3 dyrektywy 2000/60 mają w każdym razie prawo ci skarżący, którym powierzono produkcję wody do spożycia i uzdatnianie? 2.
Czy art. 7 ust.
3 dyrektywy 2000/60 przewiduje również w odniesieniu do części wód poza strefami ochronnymi, o których mowa w zdaniu drugim tego przepisu, oprócz wymogu długoterminowego planowania w planach gospodarowania i programach działań, podobnie jak art. 4 tej dyrektywy, obowiązek odmowy udzielenia zezwolenia na konkretne przedsięwzięcia z powodu naruszenia zakazu pogarszania stanu wód (zob. wyrok Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 75)? 3.
Przyjmując, że art. 7 ust.
3 dyrektywy 2000/60 – w przeciwieństwie do załącznika V do art. 4 tej dyrektywy – nie ustanawia żadnych własnych wielkości referencyjnych dla kontroli zakazu pogarszania stanu wód: a.
W jakich okolicznościach należy przyjąć, że występuje pogorszenie części wód i związane z tym zwiększenie poziomu uzdatniania wymaganego przy produkcji wody do spożycia? b.
Czy właściwy punkt odniesienia dla zwiększenia poziomu uzdatniania i tym samym dla zakazu pogarszania określonego w art. 7 ust.
3 dyrektywy 2000/60 mogłyby stanowić wartości dopuszczalne określone w załączniku I do dyrektywy Rady 98/83/WE (4), na co wskazuje art. 7 ust.
2 ostatnie zdanie dyrektywy 2000/60? c.
W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie w pkt b): Czy naruszenie zakazu pogarszania określonego w art. 7 ust.
3 dyrektywy 2000/60 może mieć miejsce wtedy, gdy jedynie znaczącą wartością nie jest wartość dopuszczalna określona w części A lub B załącznika I, lecz tak zwany parametr wskaźnikowy zgodnie z częścią C załącznika I? 4.
Kiedy należy przyjąć naruszenie zakazu pogarszania stanu wody do spożycia określonego w art. 7 ust.
3 dyrektywy 2000/60 (zob. w odniesieniu do kryterium kontroli zakazu naruszenia określonego w art. 4 tej dyrektywy wyrok Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 119, oraz uprzednio wyrok z dnia 1 lipca 2015 r., Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, C-461/13 (5), pkt 52)?
a. czy dla przyjęcia naruszenia wystarczy każde pogorszenie lub b. czy musi istnieć prawdopodobieństwo, że parametr wskaźnikowy dla siarczanów na poziomie 250 mg/l nie zostanie osiągnięty lub c. czy muszą grozić środki zaradcze w rozumieniu art. 8 ust.
6 dyrektywy 98/83 zwiększające koszty uzdatniania przy produkcji wody do spożycia? 5.
Czy art. 7 ust.
3 dyrektywy 2000/60 ustanawia, oprócz materialnego kryterium kontroli, również wymogi w odniesieniu do urzędowej procedury udzielania zezwolenia, a więc czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące art. 4 owej dyrektywy może mieć zastosowanie do zakresu kontroli określonego w art. 7 ust.
3 tej dyrektywy (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, drugie pytanie prejudycjalne)? 6.
Czy inwestor musi przeprowadzić badanie w drodze ekspertyzy ewentualnego naruszenia art. 7 ust.
3 dyrektywy 2000/60 już wtedy, gdy przedsięwzięcie może naruszyć wymogi rzeczonego przepisu? 7.
Czy należy również przyjąć w tym przypadku, że badanie musi być dostępne w momencie wydania decyzji wodnoprawnej, a w konsekwencji badanie przeprowadzone w toku postępowania sądowego nie może sanować niezgodności z prawem decyzji wodnoprawnej (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 76 oraz 80 i nast.)?