C 88/68
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
24.2.2022
Het overtollige water van de bodems wordt afgevoerd naar de Gironde via “jalles” en “esteys” — met verscheidene gemeentegrenzen samenvallende waterlopen die het landschap doorsnijden en zo de kiezelzandheuvels van elkaar scheiden.
Het geografische gebied van de gecontroleerde oorsprongsbenaming “Saint-Estèphe” komt dus overeen met het grondgebied van de gemeente Saint-Estèphe.
Het grondgebied van deze gemeente wordt in het noorden gescheiden van de gemeente Saint-Seurin-de-Cadourne door het moeras dat afwatert op “l’Estey de la Calupeyre” en in het zuiden door het moeras van Lafite, dat afwatert op de “Jalle du Breuil”.
De bodems van de kiezelzandheuvels bestaan voornamelijk uit zanderige of kleiige kiezelgrond.
In het westen wordt de basis van hard kalksteen op onregelmatige wijze bedekt met zand-kiezelbodems en ondiepe rendzina’s.
De lokale sedimentaire rijkdom ligt deels ten grondslag aan de diversiteit van landschappen en bodemkleuren.
De lokale plaatsnamen verwijzen zowel naar de topografie met kiezelzandheuvels als naar de aard van de grindbodems met namen als “Cos” of “Pez”.
De gecontroleerde oorsprongsbenaming “Saint-Estèphe” is de meest noordelijke van de “gemeentelijke” gecontroleerde oorsprongsbenamingen in de regio Médoc en de op een na grootste qua oppervlakte.
De wijngaarden beslaan het grootste gedeelte van het gemeentelijk grondgebied op de heuvels en bepalen zo de structuur van het landschap.
Door de wijngaarden loopt een dicht netwerk van secundaire wegen die meerdere gehuchten met elkaar verbinden.
Deze gehuchten, zoals Marbuzet, Blanquet, Pez, Leyssac en Saint-Corbian, bevinden zich rond wijnkastelen.
De grootste “crus” onderscheiden zich door mooie vrijstaande wijnkastelen in het midden van hun wijngaarden.
In het zuiden en het noorden van de gemeente zijn er vochtige dalen die drassige gebieden vormen die loodrecht op het estuarium staan en waar grasland en plaatselijk bossen voorkomen.
Tot slot liggen in het oosten de kiezelzandheuvels met wijnstokken — een kenmerkende eigenschap van de beschermde oorsprongsbenaming “Saint-Estèphe” — zeer dicht bij het estuarium, waardoor het gebied met “palus” beperkt is tot een strook van slechts tweehonderd à driehonderd meter breed.
8.2.
Beschrijving van de menselijke factoren die bijdragen tot het verband In de dertiende eeuw was Gui Martin de Saint-Estèphe, het hoofd van het aartspriesterdom Lesparre, heer van Calon.
In die tijd begint Saint-Estèphe bekend te worden voor zijn “goede wijnstokken”, die dan al winstgevender zijn dan het graan.
Op het grondgebied van wat later de gemeente Saint-Estèphe wordt, vormen andere heerlijkheden de historische basis van de gehuchten, zoals de heerlijkheid van Blanquet of het leengoed Lassalle de Pez.
In de zeventiende en achttiende eeuw is het tiend van “Saint-Estèphe” het belangrijkste van al die van de regio Médoc.
Historisch gezien hangt de faam van de “Saint-Estèphe”-wijnen echter nauw samen met de activiteit van de Bordeauxse handelaren die deze wijnen opvoeden en op de markt brengen.
In de negentiende eeuw, die door welvaart wordt gekenmerkt, worden de grote wijngoederen van tegenwoordig gecreëerd.
Mooie en grote wijnkastelen, die dateren uit die tijd, getuigen van hun welvaart, macht en dynamiek.
Net als bij de andere gecontroleerde oorsprongsbenamingen van wijn van het schiereiland Médoc worden de “crus” van de gemeente Saint-Estèphe erkend door de verschillende classificaties van wijngoederen die sinds de zeventiende en achttiende eeuw zijn verricht.
Zo zijn in de classificatie van Bordeauxwijnen van 1855 (“Classement des vins de Bordeaux de 1855”) vijf “crus” in de gemeente Saint-Estèphe erkend en verleent de classificatie van crus bourgeois van 1932 (“Classement des crus bourgeois de 1932”) erkenning aan een veertigtal “crus”.
Tegenwoordig wordt bijna de helft van de wijnen van Saint-Estèphe buiten de landsgrenzen verhandeld, in België, Engeland, Duitsland en Nederland, of uitgevoerd naar de Verenigde Staten, Zwitserland en Azië.
De gecontroleerde oorsprongsbenaming “Saint-Estèphe” werd erkend bij decreet van 11 september 1936.
Het wijnbouwgebied produceert gemiddeld 65 000 hectoliter niet-mousserende rode wijnen.
De wijnen zijn intens rood van kleur.
Meestal zijn ze afkomstig van assemblages waarin de variëteit cabernetsauvignon N toonaangevend is.
Deze variëteit geeft de wijnen een robuuste body met een brede tanninestructuur.
Vaak vult de variëteit merlot N de toetsen van specerijen aan met accenten van rood fruit.
De structuur en de complexiteit winnen aan intensiteit als er wordt gebruikgemaakt van cabernet franc N of petit verdot N. Deze laatste kan in de jaren van volle rijpheid voor een frisse toets zorgen.
Deze gecorseerde en krachtige wijnen moeten meerdere jaren worden gerijpt om ze rondheid, fruitigheid en finesse te verlenen.
De kwaliteit en originaliteit van wijnen met de gecontroleerde oorsprongsbenaming “Saint-Estèphe” vinden hun oorsprong in de uitzonderlijke complementariteit van de bodem en de topografische ligging van de percelen in de nabijheid van het estuarium, dat de wijngaarden beschermt tegen klimaatexcessen.