21.2.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 84/23
Pytania prejudycjalne 1) Czy art. 13 ust.
1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), art. 3 ust.
1 lit. a) oraz art. 11 ust.
1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (2) oraz art. 4 ust.
1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (3) należy interpretować w ten sposób, że z okoliczności, iż przedsiębiorstwo uzyskało zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1071/2009 i nr 1072/2009 zezwolenie na przewóz drogowy, a zatem musi posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w tym państwie członkowskim, wynika, iż na potrzeby ustalenia mającego zastosowanie systemu zabezpieczenia społecznego wykazane zostało w sposób niewzruszalny, że siedziba tego przedsiębiorstwa znajduje się w tym państwie członkowskim w rozumieniu art. 13 ust.
1 rozporządzenia nr 883/2004/WE, oraz że organy państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia są tym ustaleniem związane?
2) Czy sąd krajowy państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, który ustali, że przedmiotowe zezwolenie na wykonywanie transportu drogowego zostało uzyskane w drodze oszustwa, może zignorować istnienie takiego zezwolenia, czy też, w oparciu o ustalenie popełnienia oszustwa, organy państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia powinny najpierw zwrócić się o cofnięcie zezwolenia do organów, które zezwolenie to wydały?
(1) (2) (3)
Dz.U. 2004, L 166, s. 1.
Dz.U. 2009, L 300, s. 51.
Dz.U. 2009, L 300, s. 72.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 9 listopada 2021 r. – „Gargždų geležinkelis” UAB/Lietuvos transporto saugos administracija (Sprawa C-671/21) (2022/C 84/30) Język postępowania: litewski Sąd odsyłający Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas
Strony w postępowaniu głównym Wnoszący odwołanie: „Gargždų geležinkelis” UAB Inne strony postępowania: Lietuvos transporto saugos administracija Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba „LTG Infra” AB
Pytania prejudycjalne 1) Czy art. 47 ust.
4 zdania pierwsze i drugie dyrektywy 2012/34/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że jednoznacznie zakazują one wprowadzenia przepisów krajowych, zgodnie z którymi w przypadku przepełnionej infrastruktury przy dokonywaniu alokacji zdolności przepustowej można brać pod uwagę intensywność wykorzystania infrastruktury kolejowej?
Czy dla tej oceny ma znaczenie kwestia, czy stopień wykorzystania infrastruktury kolejowej jest powiązany z rzeczywistym wykorzystaniem tej infrastruktury w przeszłości, czy też z jej planowanym wykorzystaniem w okresie obowiązywania danego rozkładu jazdy?
Czy przepisy art. 45 i 46 dyrektywy 2012/34/UE, które przyznają zarządcy infrastruktury publicznej lub podmiotowi podejmującemu decyzje w sprawie zdolności przepustowej szeroki zakres uznania w zakresie koordynacji wnioskowanej zdolności przepustowej, oraz wdrożenie tych przepisów do prawa krajowego mają jakiekolwiek znaczenie dla tej oceny?
Czy dla tej oceny jakiekolwiek znaczenie ma okoliczność, że w konkretnym przypadku stwierdzono przepełnienie infrastruktury ze względu na to, że co najmniej dwa przedsiębiorstwa kolejowe ubiegają się o zdolność przepustową w odniesieniu do przewozu tego samego towaru?