14.2.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 73/17
Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-752/16, NLMK/Komisja wniesione w dniu 3 grudnia 2021 r. przez Novolipetsk Steel PAO (Sprawa C-748/21 P) (2022/C 73/22) Język postępowania: angielski Strony Wnosząca odwołanie: Novolipetsk Steel PAO (przedstawiciele: M. Krestiyanova i N. Tuominen, adwokaci) Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Eurofer, European Steel Association, ASBL
Żądania Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o: — uchylenie zaskarżonego wyroku; — wydanie orzeczenie ostatecznego w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, — tytułem żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; — obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości oraz kosztami postępowania przed Sądem.
Zarzuty i główne argumenty Podstawą odwołania są następujące zarzuty: — Po pierwsze, Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni art. 18 ust.
1 rozporządzenia podstawowego (1), dokonał błędnych ustaleń faktycznych oraz przeinaczył dowody.
Sąd wyszedł z założenia, że odnośny produkt był półproduktem i nie przedstawił żadnego uzasadnienia dlaczego przychylił się po prostu w tym względzie do stanowiska Komisji.
Jednakże, jest to podstawowa sporna kwestia między stronami, która znacząco wpływa na sposób, w jaki powinien być stosowany art. 18 ust.
1 rozporządzenia podstawowego.
Nie przeprowadzając badania tej spornej kwestii, ani nie dokonując oceny jej znaczenia do celów stosowania art. 18 ust.
1 rozporządzenia podstawowego, Sąd odmówił przyznania, że bez rozstrzygnięcia tej podstawowej spornej kwestii między stronami, niemożliwe jest ustalenie, czy Komisja prawidłowo zastosowała w niniejszym postępowaniu art. 18 ust.
1 rozporządzenia podstawowego. — Po drugie, Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie dokonując wykładni art. 9 ust.
4 rozporządzenia podstawowego oraz nie badając zasadniczych argumentów i nie przedstawiając uzasadnienia.
Pod egidą Sądu Komisja wyraźnie przekroczyła granice okresu objętego dochodzeniem lub odnośnego okresu, uznając rok 2008 za „ostatni reprezentatywny rok” w następstwie kryzysu finansowego.
Wnosząca odwołanie twierdzi w związku z tym, że stwierdzenie w zaskarżonym wyroku szkody jest obarczone błędem, gdyż nie jest ono wynikiem wyważenia istotnych pozytywnych i negatywnych czynników.
W tym kontekście wnosząca odwołanie podnosi, że obniżenie kosztów produkcji przemysłu Unii powinno być między innymi powiązane z sytuacją przemysłu Unii w następstwie ogólnego kryzysu finansowego w 2012 r.
Jednakże Sąd odmówił nawet rozważenia kwestii, czy kryzys finansowy wpłynął również na ogniwa łańcucha szkody. — Po trzecie, Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni art. 2 ust.
9 rozporządzenia podstawowego oraz nie badając wszystkich argumentów, w tym także tych podniesionych przez sam Sąd.
Sąd odstąpił od własnego orzecznictwa, uznając niezgodnie z prawem, że dostosowania z art. 2 ust.
9 rozporządzenia podstawowego mogą również zostać wykorzystane w drodze analogi do obliczenia marginesu szkody.
Dostosowanie ze względu na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk ceny eksportowej CIF wnoszącej odwołanie do celów marginesu szkody jest błędne, nieracjonalne i stanowi oczywisty błąd w ocenie, gdyż jedyną mającą znaczenie ceną eksportową