NL
14.2.2022
Publicatieblad van de Europese Unie
C 73/17
Hogere voorziening ingesteld op 3 december 2021 door Novolipetsk Steel PAO tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 22 september 2021 in zaak T-752/16, NLMK/Commissie (Zaak C-748/21 P) (2022/C 73/22) Procestaal: Engels Partijen Rekwirante: Novolipetsk Steel PAO (vertegenwoordigers: M. Krestiyanova en N. Tuominen, advocaten) Andere partijen in de procedure: Europese Commissie en Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL
Conclusies — het bestreden arrest vernietigen; — de zaak zelf afdoen voor zover deze in staat van wijzen is; — subsidiair, de zaak voor verdere afdoening terugverwijzen naar het Gerecht; — de Commissie verwijzen in de kosten van zowel de procedure bij het Hof van justitie als van die bij het Gerecht.
Middelen en voornaamste argumenten De hogere voorziening berust op de volgende middelen: — Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 18, lid 1, van de basisverordening (1) onjuist uit te leggen, van inhoudelijk onjuiste feitelijke vaststellingen en van een onjuiste opvatting van het bewijs.
Het Gerecht is uitgegaan van de premisse dat het betrokken product een halffabricaat was en heeft niet onderbouwd waarom het op dit punt simpelweg het standpunt van de Commissie heeft overgenomen.
Dit is echter het eerste geschilpunt tussen partijen en is van aanzienlijke invloed op de wijze waarop artikel 18, lid 1, van de basisverordening moet worden toegepast.
Door dit geschilpunt niet te beoordelen, laat staan te erkennen dat het relevant is voor de toepassing van artikel 18, lid 1, gaat het Gerecht eraan voorbij dat zonder dit eerste geschilpunt tussen partijen op te lossen niets kan worden geconcludeerd over de vraag of de Commissie artikel 18, lid 1, al dan niet juist heeft toegepast in de onderhavige procedure. — Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout bij zijn uitleg van artikel 9, lid 4, van de basisverordening en door niet in te gaan op wezenlijke argumenten dan wel geen motivering te verstrekken.
De Commissie heeft, onder bescherming van het Gerecht, de grenzen van de onderzoeksperiode of van de in aanmerking genomen periode ruim overschreven, door 2008 te kiezen als “het meest recente representatieve jaar”, wegens de financiële crisis.
In dat verband betoogt rekwirante ook dat de vaststelling in het bestreden arrest dat sprake is van schade, gebrekkig is, omdat deze vaststelling niet voortvloeit uit een afweging van zowel positieve als negatieve relevante factoren.
In deze context heeft rekwirante aangevoerd dat een vermindering van de productiekosten van de bedrijfstak van de Unie, naast andere factoren, ook in verband moet worden gebracht met de situatie van de bedrijfstak van de Unie na de wereldwijde financiële crisis van 2012.
Het Gerecht heeft echter tegelijkertijd geweigerd om überhaupt te overwegen of de financiële crisis ook van invloed zou zijn geweest op de schadeketen — Ten derde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 2, lid 9, van de basisverordening onjuist uit te leggen en door niet op alle argumenten in te gaan, waarvan het sommige zelf had opgeworpen.
Het Gerecht is ingegaan tegen zijn eigen rechtspraak door in strijd met het recht te oordelen dat correcties op grond van artikel 2, lid 9, naar analogie ook kunnen worden toegepast op de berekening van de schademarge.
De correctie voor VAA-kosten en winst die, met het oog op de schademarge, is toegepast op de exportprijs van rekwirante, is ontoereikend en onredelijk en geeft blijk van een kennelijke beoordelingsfout.
De enige relevante exportprijs is namelijk