NL
C 73/16
Publicatieblad van de Europese Unie
14.2.2022
Hogere voorziening ingesteld op 3 december 2021 door PAO Severstal tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 22 september 2021 in zaak T-753/16, Severstal/Commissie (Zaak C-747/21 P) (2022/C 73/21) Procestaal: Engels Partijen Rekwirante: PAO Severstal (vertegenwoordigers: M. Krestiyanova en N. Tuominen, lawyers) Andere partijen in de procedure: Europese Commissie en Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL
Conclusies — het bestreden arrest vernietigen; — de zaak zelf afdoen voor zover deze in staat van wijzen is; — subsidiair, de zaak voor verdere afdoening terugverwijzen naar het Gerecht; — de Commissie verwijzen in de kosten van zowel de procedure bij het Hof als van die bij het Gerecht.
Middelen en voornaamste argumenten De hogere voorziening berust op de volgende middelen: — Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 18, lid 1, van de basisverordening (1) onjuist uit te leggen, en van inhoudelijk onjuiste feitelijke vaststellingen.
Het Gerecht is, zonder enige uitlegging, uitgegaan van de premisse dat het betrokken product een halffabricaat was.
Dit was/is echter het eerste geschilpunt tussen partijen.
Door dit geschilpunt niet te beoordelen, laat staan te erkennen dat het relevant is voor de toepassing van artikel 18, lid 1, gaat het Gerecht eraan voorbij dat zonder dit eerste geschilpunt tussen partijen op te lossen niets kan worden geconcludeerd over de vraag of de Commissie artikel 18, lid 1, al dan niet juist heeft toegepast in de onderhavige procedure. — Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout bij zijn uitleg van artikel 9, lid 4, van de basisverordening en door niet in te gaan op wezenlijke argumenten dan wel geen motivering te verstrekken.
De Commissie heeft, onder bescherming van het Gerecht, de termijnen van de onderzoeksperiode ruim overschreven, door 2008 te kiezen als “het meest recente representatieve jaar” dat niet werd beïnvloed door de financiële crisis.
In dat verband betoogt rekwirante ook dat de vaststelling in het bestreden arrest dat sprake is van schade gebrekkig is, omdat deze vaststelling niet voortvloeit uit een afweging van zowel positieve als negatieve relevante factoren.
In deze context heeft rekwirante aangevoerd dat een vermindering van de productiekosten van de bedrijfstak van de Unie, naast andere factoren, ook in verband moet worden gebracht met de situatie van de bedrijfstak van de Unie na de wereldwijde financiële crisis van 2012.
Het Gerecht heeft echter geweigerd om überhaupt te overwegen of de financiële crisis ook van invloed zou zijn geweest op de schadeketen. — Ten derde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 2, lid 9, van de basisverordening onjuist uit te leggen en door niet op alle argumenten in te gaan, waarvan het sommigen zelf had opgeworpen.
Het Gerecht is ingegaan tegen zijn eigen rechtspraak om ten onrechte te oordelen dat correcties op grond van artikel 2, lid 9, naar analogie ook kunnen worden toegepast op de berekening van de schademarge.
De correctie voor VAA-kosten en winst die, met het oog op de schademarge, is toegepast op de exportprijs van rekwirante, is ontoereikend en onredelijk en geeft blijk van een kennelijke beoordelingsfout.
De enige relevante exportprijs is namelijk de daadwerkelijke vrije marktprijs (CIF) aan de grens van de Unie bij het binnenkomen van de Uniemarkt [vergeleken met] de concurrerende marktprijs van de bedrijfstak van de Unie.
Het standpunt van rekwirante wordt gestaafd door het arrest van het Gerecht, T-383/17, Hansol Paper/Commissie (2) (punten 196-204).
(1) (2)
Verordening (EG) nr.
1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 2009, L 343, blz.
51, met rectificatie in PB 2010, L 7, blz. 22).
Arrest van het Gerecht van 2 april 2020 (zaak T-383/17, Hansol Paper/Commissie, EU:T:2020:139).