EL
14.2.2022
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
C 73/17
Αναίρεση που άσκησε στις 3 Δεκεμβρίου 2021 η Novolipetsk Steel PAO κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (δέκατο τμήμα) στις 22 Σεπτεμβρίου 2021 στην υπόθεση T-752/16, NLMK κατά Επιτροπής (Υπόθεση C-748/21 P) (2022/C 73/22) Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική Διάδικοι Αναιρεσείουσα: Novolipetsk Steel PAO (εκπρόσωποι: M. Krestiyanova και N. Tuominen, lawyers) Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Eurofer, European Steel Association, ASBL
Αιτήματα Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο: — να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, — να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση, — επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου καθώς και σε αυτά της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει τους εξής λόγους: — Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ερμηνεύοντας εσφαλμένα το άρθρο 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού (1), προέβη σε εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία.
Το Γενικό Δικαστήριο εκκινεί από την παραδοχή ότι το υπό εξέταση προϊόν ήταν ημικατεργασμένο και δεν αιτιολόγησε γιατί απλώς αποδέχθηκε την άποψη της Επιτροπής επ’ αυτού.
Ωστόσο, τούτο είναι το πρωταρχικό επίμαχο ζήτημα μεταξύ των διαδίκων και επηρεάζει σημαντικά τον τρόπο εφαρμογής του άρθρου 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
Παραλείποντας να εξετάσει το εν λόγω ζήτημα, πολλώ δε μάλλον να αξιολογήσει τη σημασία του για την εφαρμογή του άρθρου 18, παράγραφος 1, το Γενικό Δικαστήριο παρακάμπτει το γεγονός ότι, χωρίς να επιλύσει την πρώτη αυτή διαφωνία μεταξύ των διαδίκων, είναι αδύνατο να συναχθεί οιοδήποτε συμπέρασμα ως προς το αν η Επιτροπή εφάρμοσε ορθώς ή όχι το άρθρο 18, παράγραφος 1, στην υπό κρίση υπόθεση. — Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης κατά την ερμηνεία του άρθρου 9, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, παραλείποντας να απαντήσει σε ουσιώδη επιχειρήματα ή να εκθέσει αιτιολογία.
Υπό την προστασία του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή υπερέβη κατά πολύ τα όρια της περιόδου έρευνας ή της εξεταζόμενης περιόδου, επιλέγοντας το 2008 ως «το πλέον πρόσφατο αντιπροσωπευτικό έτος» μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση.
Συναφώς, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η διαπίστωση της ζημίας στην οποία κατέληξε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι εσφαλμένη, καθόσον δεν είναι αποτέλεσμα στάθμισης τόσο θετικών όσο και αρνητικών κρίσιμων παραγόντων.
Στο πλαίσιο αυτό, η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι η μείωση του κόστους παραγωγής του ενωσιακού κλάδου παραγωγής πρέπει, μεταξύ άλλων παραγόντων, να συνδέεται επίσης με την κατάσταση του ενωσιακού κλάδου μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2012.
Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο αρνήθηκε ακόμη και να εξετάσει το κατά πόσον η χρηματοπιστωτική κρίση επηρέασε επίσης την αιτιώδη συνάφεια της ζημίας. — Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ερμηνεύοντας εσφαλμένα το άρθρο 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού και παραλείποντας να εξετάσει όλα τα επιχειρήματα, κάποια από τα οποία ήγειρε το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο.
Το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε τη δική του νομολογία διαπιστώνοντας, αντίθετα προς τον νόμο, ότι οι προσαρμογές του άρθρου 2, παράγραφος 9, θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν κατ’ αναλογίαν για τον υπολογισμό του περιθωρίου ζημίας.
Η προσαρμογή των γενικών και διοικητικών εξόδων και εξόδων πωλήσεων και του κέρδους προς την τιμή εξαγωγής CIF (κόστος, ασφάλιση, ναύλος) της αναιρεσείουσας για τον υπολογισμό του περιθωρίου ζημίας είναι ανεπαρκής, μη εύλογη και συνιστά πρόδηλο σφάλμα εκτίμησης, δεδομένου ότι η μόνη κρίσιμη τιμή εξαγωγής είναι η