EL
C 73/16
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
14.2.2022
Αναίρεση που άσκησε στις 3 Δεκεμβρίου 2021 η PAO Severstal κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (δέκατο τμήμα) στις 22 Σεπτεμβρίου 2021 στην υπόθεση T-753/16, Severstal κατά Επιτροπής (Υπόθεση C-747/21 P) (2022/C 73/21) Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική Διάδικοι Αναιρεσείουσα: PAO Severstal (εκπρόσωποι: M. Krestiyanova και N. Tuominen, lawyers) Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Eurofer, European Steel Association, ASBL Αιτήματα Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο: — να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, — να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση, — επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου καθώς και σε αυτά της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει τους εξής λόγους: — Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ερμηνεύοντας εσφαλμένα το άρθρο 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού (1) και προέβη σε εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών.
Το Γενικό Δικαστήριο εκκινεί από την παραδοχή ότι το υπό εξέταση προϊόν ήταν ημικατεργασμένο χωρίς να παράσχει εξηγήσεις επ’ αυτού.
Ωστόσο, τούτο είναι το πρωταρχικό επίμαχο ζήτημα μεταξύ των διαδίκων.
Παραλείποντας να εξετάσει το εν λόγω ζήτημα, πολλώ δε μάλλον να αξιολογήσει τη σημασία του για την εφαρμογή του άρθρου 18, παράγραφος 1, το Γενικό Δικαστήριο παρακάμπτει το γεγονός ότι, χωρίς να επιλύσει την πρώτη αυτή διαφωνία μεταξύ των διαδίκων, είναι αδύνατο να συναχθεί οιοδήποτε συμπέρασμα ως προς το αν η Επιτροπή εφάρμοσε ορθώς ή όχι το άρθρο 18, παράγραφος 1, στην υπό κρίση υπόθεση. — Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης κατά την ερμηνεία του άρθρου 9, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, παραλείποντας να απαντήσει σε ουσιώδη επιχειρήματα ή να εκθέσει αιτιολογία.
Υπό την προστασία του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή υπερέβη κατά πολύ τα όρια της περιόδου έρευνας επιλέγοντας το 2008 ως «το πλέον πρόσφατο αντιπροσωπευτικό έτος» μη επηρεαζόμενο από τη χρηματοπιστωτική κρίση.
Συναφώς, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η διαπίστωση της ζημίας στην οποία κατέληξε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι εσφαλμένη, καθόσον δεν είναι αποτέλεσμα στάθμισης τόσο θετικών όσο και αρνητικών κρίσιμων παραγόντων.
Στο πλαίσιο αυτό, η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι η μείωση του κόστους παραγωγής του ενωσιακού κλάδου παραγωγής πρέπει, μεταξύ άλλων παραγόντων, να συνδέεται επίσης με την κατάσταση του ενωσιακού κλάδου μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2012.
Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο αρνήθηκε ακόμη και να εξετάσει το κατά πόσον η χρηματοπιστωτική κρίση επηρέασε επίσης την αιτιώδη συνάφεια της ζημίας. — Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ερμηνεύοντας εσφαλμένα το άρθρο 2, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού και παραλείποντας να εξετάσει όλα τα επιχειρήματα, κάποια από τα οποία ήγειρε το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο.
Το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε τη δική του νομολογία διαπιστώνοντας, αντίθετα προς τον νόμο, ότι οι προσαρμογές του άρθρου 2, παράγραφος 9, θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν κατ’ αναλογίαν για τον υπολογισμό του περιθωρίου ζημίας.
Η προσαρμογή των γενικών και διοικητικών εξόδων και εξόδων πωλήσεων και του κέρδους προς την τιμή εξαγωγής CIF (κόστος, ασφάλιση, ναύλος) της αναιρεσείουσας για τον υπολογισμό του περιθωρίου ζημίας είναι ανεπαρκής, μη εύλογη και συνιστά πρόδηλο σφάλμα εκτίμησης, δεδομένου ότι η μόνη κρίσιμη τιμή εξαγωγής είναι η πραγματική τιμή ανοικτής αγοράς (CIF) στα σύνορα της Ένωσης για προϊόντα που εισέρχονται στην αγορά της Ένωσης και η ανταγωνιστική τιμή ανοικτής αγοράς του ενωσιακού κλάδου παραγωγής.
Η θέση της αναιρεσείουσας βρίσκει έρεισμα στην απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου Hansol Paper κατά Επιτροπής, T-383/17 (2) (σκέψεις 196 έως 204).
(1) (2)
Κανονισμός (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (EE 2009 L 343, σ.
51, διορθωτικό ΕΕ 2010, L 7, σ. 22).
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Απριλίου 2020 (Υπόθεση T-383/17, Hansol Paper κατά Επιτροπής, EU:T:2020:139).