4.2.2022
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 61/31
12.
Podkreśla wnioski z pandemii COVID-19 oraz znaczenie utrzymania wysokiego poziomu ochrony konsumentów w czasach kryzysu.
W związku z tym zaleca również przeprowadzenie niezbędnych przeglądów regulacyjnych w celu ustalenia konsekwencji wyjątkowych okoliczności w umowach konsumenckich jeszcze przed ich wystąpieniem (klauzula rebus sic stantibus).
Pozwoliłoby to uwzględnić zasady przewidywania i prognozowania, a tym samym wzmocnić ochronę konsumentów. 13.
Zachęca Komisję do przeanalizowania długoterminowego wpływu kryzysu COVID-19 na wzorce konsumpcji Europejczyków oraz do wykorzystania tej analizy przy opracowywaniu przyszłych europejskich inicjatyw strategicznych w tej dziedzinie. 14.
Popiera w tym kontekście inicjatywy mające na celu wspieranie lokalnej przedsiębiorczości, w tym małych producentów, i promowanie lokalnego rzemiosła. 15.
Zaznacza również, że dzięki zapewnianiu jaśniejszych i bardziej kompleksowych informacji prawo ochrony konsumentów mogłoby zachęcać do wzmocnienia krótkich łańcuchów dostaw w ramach produkcji rolnej i wytwarzania żywności, a tym samym do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych związanych z transportem.
Przypomina w tym kontekście o znaczeniu zaangażowania władz lokalnych i regionalnych w politykę ochrony konsumentów. 16.
Podkreśla również potrzebę wspierania polityk mających na celu zmniejszenie przepaści cyfrowej, zarówno pod względem wyposażenia i zasięgu terytorialnego, jak i niezbędnych umiejętności.
Transformacja ekologiczna 17.
Przypomina, że zrównoważona konsumpcja odgrywa kluczową rolę dla osiągnięcia celów Europejskiego Zielonego Ładu. 18.
Podkreśla, że konsumenci w Unii Europejskiej odgrywają kluczową rolę w transformacji ekologicznej i że w związku z tym muszą być informowani i dysponować środkami umożliwiającymi świadome wybory na podstawie porównywalnych, przejrzystych i jasnych informacji – w oparciu o metodykę obliczania śladu środowiskowego określoną przez Komisję Europejską – dotyczących m.in. trwałości i możliwości naprawy produktów oraz ich śladu społecznego i środowiskowego; informacje te powinny opierać się na solidnych danych i badaniach konsumenckich.
W procesie rozpowszechniania informacji zaleca się zaangażowanie władz lokalnych i regionalnych. 19.
Kładzie nacisk na to, że trzeba umożliwić konsumentom dokonywanie wyborów w oparciu o zrównoważony charakter produktów, a jednocześnie zachęcać producentów do wydłużania okresu użytkowania produktów oraz przyjąć ustawodawstwo europejskie, które penalizowałoby planowe postarzanie produktów i premiowałoby długowieczność produkcji przemysłowej i technologicznej. 20.
Zwraca uwagę, że przejście na zieloną gospodarkę będzie możliwe tylko wtedy, gdy popyt na zrównoważone produkty i usługi nie będzie ograniczony do konkretnych grup konsumentów.
W związku z tym podkreśla, że aby osiągnąć te cele, należy zapewnić wszystkim konsumentom, niezależnie od ich sytuacji finansowej, dostęp do zrównoważonych produktów i usług. 21.
Zaleca rozwijanie całościowego podejścia do informowania konsumentów poprzez rozwijanie, w miarę możliwości, etykietowania uwzględniającego kwestie zrównoważoności, zdrowia, ochrony środowiska, pochodzenia produktu – ze szczególnym zwróceniem uwagi na to, czy pochodzi on z UE czy z państwa trzeciego – i sprawiedliwego handlu.
Podkreśla również użyteczność coraz większego uwzględniania aspektów społecznych i środowiskowych w zamówieniach publicznych za pomocą zestawu środków, w tym definicji minimalnych kryteriów środowiskowych w prawodawstwie sektorowym, jak przewidziano w nowym planie działania dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym. 22.
Podkreśla, jak ważne jest, aby normy produktów uwzględniały kwestie związane ze zrównoważonym rozwojem oraz z gospodarką o obiegu zamkniętym, i w związku z tym przypomina, że europejskie organizacje normalizacyjne mają ważną rolę do odegrania w tym zakresie, w szczególności wdrażając normy pozwalające zdefiniować, czym jest ekologiczny lub zrównoważony produkt.
23.
Podkreśla znaczenie zapewnienia interoperacyjności między urządzeniami i ciągłej jej poprawy.
24.
Zaleca, aby połączyć badanie celowości wydłużenia czasu trwania gwarancji ustawowej na dobra konsumpcyjne z lepszym informowaniem konsumenta na temat oczekiwanej żywotności produktów. 25.
Zaleca przeanalizowanie, czy wskazane byłoby wprowadzenie systemu wymagającego uprzedniego zezwolenia w zakresie twierdzeń dotyczących ekologiczności i oznakowania ekologicznego, na wzór systemu obowiązującego w dziedzinie opieki zdrowotnej.