PL
31.1.2022
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 51/23
2) Czy zasada niezawisłości sędziowskiej ustanowiona w art. 19 ust.
1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art.
99 lit. ș) rumuńskiej ustawy nr 303/2004 o statusie sędziów i prokuratorów, który umożliwia wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i nałożenie kary dyscyplinarnej na sędziego za niewykonanie orzeczenia Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), w przypadku gdy sędzia ten ma uznać pierwszeństwo stosowania prawa Unii Europejskiej względem uzasadnienia orzeczenia Curtea Constituțională, a zatem przepisu krajowego, który pozbawia tego sędziego uprawnienia do zastosowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), któremu przyznaje pierwszeństwo?
3) Czy zasada niezawisłości sędziowskiej ustanowiona w art. 19 ust.
1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie krajowym praktykom sądowym zabraniającym sędziemu, pod groźbą konsekwencji dyscyplinarnych, stosowania orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu karnym, obejmującym spór dotyczący rozsądnego czasu trwania postępowania karnego, który został uregulowany w art. 4881 rumuńskiego kodeksu postępowania karnego?
Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-448/18, Ryanair i in./Komisja, wniesione w dniu 9 grudnia 2021 r. przez Ryanair DAC, Airport Marketing Services Ltd, FR Financing (Malta) Ltd (Sprawa C-758/21 P) (2022/C 51/32) Język postępowania: angielski Strony Wnoszący odwołanie: Ryanair DAC, Airport Marketing Services Ltd, FR Financing (Malta) Ltd (przedstawiciele: E. Vahida, avocat, B. Byrne, advocaat, i S. Rating, abogado) Druga strona postępowania: Komisja Europejska
Żądania wnoszących odwołanie — uchylenie zaskarżonego wyroku; — stwierdzenie nieważności art. 5 i 6 oraz art. 9, 10 i 11 decyzji Komisji (UE), 2018/628 (zaskarżonej decyzji) (1) w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszących odwołanie, lub tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; w każdym razie — obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w jego ramach oraz w związku z postępowaniem w sprawie T-448/18.
Zarzuty i główne argumenty Na poparcie swego odwołania wnoszący je podnoszą cztery zarzuty.
Po pierwsze, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa odrzucając jako niedopuszczalne i, z tego względu, pomijając w ramach przeprowadzanej przezeń kontroli kluczowe dowody przedstawione przez wnoszących odwołanie przed zamknięciem ustnego etapu postępowania przed Sądem.
Sąd: dopuścił się naruszenia prawa pomijając czy też nienależycie uwzględniając zasady prawne leżące u podstaw przepisów ustanowionych w art. 85 § 1–3 swego regulaminu postępowania oraz pomijając orzecznictwo, w którym zastosowano te przepisy.
Po drugie, Sąd miał dokonać błędnej wykładni art. 17 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) oraz błędnie stosując art. 296 TFUE stwierdzając odpowiednio, że: i) Komisja nie dopuściła się naruszenia mającego zastosowanie okresu przedawnienia dla odzyskania pomocy oraz; ii) dostatecznie uzasadniła zaskarżoną decyzję w tym względzie.