PL
C 24/4
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
17.1.2022
przy udziale: Prokuratury Krajowej, wcześniej Prokuratury Rejonowej w Mińsku Mazowieckim (C-748/19), Prokuratury Rejonowej Warszawa-Żoliborz w Warszawie (C-749/19), Prokuratury Rejonowej Warszawa-Wola w Warszawie (C-750/19, C-753/19 i C-754/19), Prokuratury Rejonowej w Pruszkowie (C-751/19), Prokuratury Rejonowej Warszawa-Ursynów w Warszawie (C-752/19), a także Pictura sp. z o.o. (C-754/19)
Sentencja Artykuł 19 ust.
1 akapit drugi TUE odczytywany w świetle art. 2 TUE oraz art. 6 ust.
1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi minister sprawiedliwości państwa członkowskiego może, na podstawie kryteriów, które nie zostały podane do publicznej wiadomości, z jednej strony delegować sędziego do sądu karnego wyższej instancji na czas określony albo na czas nieokreślony, zaś z drugiej strony w każdym czasie, na podstawie decyzji, która nie zawiera uzasadnienia, odwołać sędziego z tego delegowania, niezależnie od tego, czy nastąpiło ono na czas określony, czy na czas nieokreślony.
(1)
Dz.U. C 54 z 17.02.2020.
Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2021 r. – Komisja Europejska/Węgry (Sprawa C-821/19) (1) [Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka azylowa – Dyrektywy 2013/32/UE i 2013/33/UE – Procedura przyznawania ochrony międzynarodowej – Podstawy niedopuszczalności – Pojęcia „bezpiecznego kraju trzeciego” i „kraju pierwszego azylu” – Pomoc świadczona osobom ubiegającym się o azyl – Karalność – Zakaz wjazdu do strefy nadgranicznej danego państwa członkowskiego] (2022/C 24/05) Język postępowania: węgierski Strony Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Tomkin, A. Tokár i M. Condou-Durande, następnie J. Tomkin i A. Tokár, pełnomocnicy) Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: K.
Szíjjártó, M.
Tátrai i M.Z. Fehér, pełnomocnicy)
Sentencja 1) Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy: — art. 33 ust.
2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, pozwalając na odrzucenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego ze względu na to, że wnioskodawca przybył na terytorium Węgier przez państwo, w którym nie jest narażony na prześladowania lub na ryzyko doznania poważnej krzywdy lub w którym zapewniony jest odpowiedni poziom ochrony; — art. 8 ust.
2 i art. 22 ust.
1 dyrektywy 2013/32, a także art. 10 ust.
4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową, obwarowując w prawie krajowym sankcją karną czyn każdej osoby, która w ramach działalności organizacyjnej świadczy pomoc w wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie azylu na terytorium Węgier lub w złożeniu takiego wniosku, jeżeli można udowodnić ponad wszelką rozsądną wątpliwość, że osoba ta była świadoma tego, iż taki wniosek nie może zostać uwzględniony na podstawie tego prawa; — art. 8 ust.
2, art. 12 ust.
1 lit. c) i art. 22 ust.
1 dyrektywy 2013/32, a także art. 10 ust.
4 dyrektywy 2013/33, pozbawiając prawa do zbliżania się do granic zewnętrznych tego państwa każdego, kto jest podejrzewany o popełnienie takiego czynu zabronionego.
2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.