17.1.2022
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 24/43
— verwijzing van de Commissie in haar eigen kosten en in die van verzoeker.
Middelen en voornaamste argumenten Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan. 1.
Eerste middel, inzake het verzoek van Polen om de bij het bestreden besluit verleende machtiging, en inzake de onrechtmatigheid van artikel 9, lid 5, van gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014 van de Commissie (2). — Het bestreden besluit is vastgesteld op basis van een kennisgeving door Polen die geen verzoek is, zoals vereist door artikel 18 van richtlijn 2002/53/EG van de Raad (3), en in ieder geval geschiedde deze kennisgeving alleen om te voldoen aan een wettelijke verplichting die voortvloeide uit artikel 9, lid 5, van gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014; laatstgenoemde bepaling is echter onrechtmatig, en verzoeker beroept zich daarop overeenkomstig artikel 277 VWEU.
Bovendien geschiedde de kennisgeving nadat de in artikel 9, lid 5, van gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014 gestelde termijn was verstreken. 2.
Tweede middel: schending van artikel 18 van richtlijn 2002/53, en onrechtmatigheid van artikel 9, lid 5, van gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014. — Het bestreden besluit werd vastgesteld hoewel er objectief geen risico voor de menselijke gezondheid bestaat in de zin van artikel 18 van richtlijn 2002/53, en zonder dat Polen zich op een dergelijk risico heeft beroepen, en zonder enige verduidelijking van de redenering op basis waarvan de Commissie het besluit mocht vaststellen zonder dat dit risico duidelijk werd aangetoond, zodat artikel 296 VWEU werd geschonden.
Voor alle zekerheid, voor het geval de Commissie stelt dat een dergelijk risico overeenkomstig artikel 9, lid 5, van gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014 niet moest worden aangetoond, of dat zij mocht aannemen dat er sprake was van een dergelijk risico, voert verzoeker op grond van artikel 277 VWEU aan dat deze bepaling onrechtmatig is. 3.
Derde middel: schending van artikel 32, lid 6, van verordening (EU) nr.
1307/2013 (4) en onrechtmatigheid van deze bepaling. — De berekening van het gemiddelde gehalte aan tetrahydrocannabinol (THC) van het hennepras Finola door de Poolse autoriteiten, die de feitelijke basis voor het bestreden besluit vormt, schendt artikel 32, lid 6, van verordening (EU) nr.
1307/2013, voor zover de uitkomst niet tot op één decimaal werd afgerond.
Bovendien en in ieder geval is deze bepaling, die het maximale gehalte aan THC vaststelt op slechts 0,2 %, onrechtmatig, en beroept verzoeker zich daarop overeenkomstig artikel 277 VWEU. 4.
Vierde middel: schending van artikel 9, leden 2 tot en met 5, van gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014 en van bijlage III bij deze verordening, alsook van verzoekers grondrechten. — De Poolse autoriteiten gebruiken een omschrijving van “einde van de bloei” van hennep die niet strookt met bijlage III bij gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014 en wetenschappelijk onjuist is, en bijgevolg werden de monsters die werden gebruikt om het THC-gehalte van Finola vast te stellen, te laat genomen, in strijd met bijlage III.
Bovendien hebben de Poolse autoriteiten geen gegevens over de monstername verzameld, op basis waarvan de accuraatheid daarvan kan worden nagegaan, in strijd met de vereisten van artikel 9, lid 3, van gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014.
Ten slotte werden verzoekers recht om te worden gehoord en zijn recht op effectieve rechterlijke bescherming geschonden, aangezien de Commissie hem niet heeft gehoord en de noodzakelijke feiten niet zelf heeft vastgesteld of geverifieerd, waarbij verzoeker elke daadwerkelijke kans op effectieve rechterlijke bescherming werd ontzegd, aangezien Polen stelt dat zijn kennisgeving overeenkomstig van artikel 9, lid 5, van gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014 niet door de Poolse rechter kan worden beoordeeld.
(1) (2) (3) (4)
PB 2021 L 265, blz. 1.
Gedelegeerde verordening (EU) nr.
639/2014 van 11 maart 2014 tot aanvulling van verordening (EU) nr.
1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot wijziging van bijlage X bij die verordening (PB 2014 L 181, blz. 1).
Richtlijn 2002/53/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen (PB 2002 L 93, blz. 1).
Verordening (EU) nr.
1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordening (EG) nr.
637/2008 van de Raad en verordening (EG) nr.
73/2009 van de Raad (PB 2013 L 347, blz.
608).