C 15/220
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
12.1.2022
Piatek, 21 maja 2021 r.
C. mając na uwadze, że Zjednoczone Królestwo od dawna jest ważnym partnerem handlowym wielu państw członkowskich UE, a także bliskim sojusznikiem w dziedzinie bezpieczeństwa; mając na uwadze, że UE i Zjednoczone Królestwo powinny utrzymać tę ścisłą współpracę mimo wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE, ponieważ będzie to korzystne dla obu stron; D. mając na uwadze, że europejskie przedsiębiorstwa potrzebują jasności i pewności prawa, ponieważ możliwość transgranicznego przekazywania danych osobowych staje się coraz ważniejsza dla wszystkich rodzajów przedsię­ biorstw, które dostarczają towary i świadczą usługi na skalę międzynarodową; mając na uwadze, że decyzja stwierdzająca odpowiedni stopień ochrony w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa na mocy RODO ma ogromne znaczenie, ponieważ wiele europejskich przedsiębiorstw prowadzi handel przez kanał La Manche, zwłaszcza że od brexitu upłynęło niewiele czasu, a przepływy danych w Unii nie podlegają ograniczeniom; mając na uwadze, że nieprzyjęcie solidnych ram dotyczących stopnia ochrony groziłoby zakłóceniem transgranicznego przekazywania danych osobowych w celach handlowych między UE a Zjednoczonym Królestwem oraz wysokimi kosztami przestrzegania przepisów; E. mając na uwadze, że umowa o handlu i współpracy zawiera szereg zabezpieczeń i warunków wymiany odpowiednich danych w kontekście egzekwowania prawa; mając na uwadze, że negocjacje w sprawie przepływu danych osobowych prowadzono równolegle do negocjacji w sprawie umowy o handlu i współpracy, ale nie zakończono ich do końca okresu przejściowego 31 grudnia 2020 r.; mając na uwadze, że w umowie o handlu i współpracy zawarto klauzulę pomostową jako rozwiązanie przejściowe, którego warunkiem było zobowiązanie się przez Zjednoczone Królestwo, że nie zmieni swojego systemu ochrony danych, aby zapewnić ciągłość przepływów danych osobowych między Zjednoczonym Królestwem a UE do czasu przyjęcia decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony; mając na uwadze, że początkowy czteromiesięczny okres został przedłużony do końca czerwca 2021 r.; F. mając na uwadze, że ocena przeprowadzona przez Komisję przed przedstawieniem projektu decyzji wykonawczej nie była kompletna ani zgodna z wymogami TSUE dotyczącymi oceny odpowiedniości stopnia ochrony, co EROD podkreśliła w opiniach, w których zaleca Komisji dalszą ocenę konkretnych aspektów prawa lub praktyki Zjednoczonego Królestwa dotyczących hurtowego gromadzenia danych, ujawniania danych za granicę i umów międzynarodowych w dziedzinie wymiany danych wywiadowczych, dodatkowego wykorzystywania informacji gromadzonych do celów egzekwowania prawa oraz niezależności komisarzy sądowych; G. mając na uwadze, że Komisja nie uwzględniła niektórych aspektów prawa lub praktyki Zjednoczonego Królestwa, czego skutkiem jest niespójność projektów decyzji wykonawczych z prawem UE; mając na uwadze, że zgodnie z art. 45 RODO Komisja, oceniając, czy poziom ochrony jest odpowiedni, uwzględnia w szczególności „(...) odpowiednie ustawodawstwo – zarówno ogólne, jak i sektorowe – w tym w dziedzinie bezpieczeństwa publicznego, obrony, bezpieczeństwa narodowego i prawa karnego oraz dostępu organów publicznych do danych osobowych, a także wdrażanie takiego ustawodawstwa, zasady ochrony danych osobowych, zasady dotyczące wykonywania zawodu, środki bezpieczeństwa, w tym zasady dalszego przekazywania danych osobowych do kolejnego państwa trzeciego lub innej organizacji międzynarodowej, których przestrzega się w tym państwie lub w organizacji międzynarodowej, orzecznictwo” oraz „(...) międzynarodowe zobowiązania zaciągnięte przez dane państwo trzecie lub daną organizację międzynarodową lub inne obowiązki wynikające z prawnie wiążących konwencji lub instrumentów oraz z udziału w systemach wielostronnych lub regionalnych, w szczególności w dziedzinie ochrony danych osobowych”, co obejmuje umowy międzynarodowe w innych dziedzinach wiążące się z dostępem do danych lub wymianą informacji, a zatem wymaga oceny takich umów; H. mając na uwadze, że w wyroku w sprawie Schrems I TSUE wyraźnie stwierdził, że „przy badaniu poziomu ochrony zapewnionego w państwie trzecim Komisja zobowiązana jest ocenić treść reguł mających zastosowanie w tym państwie wynikających z jego ustawodawstwa wewnętrznego lub ze zobowiązań międzynarodowych, a także praktykę zmierzającą do zapewnienia poszanowania tych reguł, przy czym instytucja ta powinna zgodnie z art. 25 ust.
2 dyrektywy 95/46/WE wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności dotyczące przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego” (pkt 75); I. mając na uwadze, że działania służb wywiadowczych i wymiana informacji z państwami trzecimi są zgodnie z traktatami wyłączone z zakresu stosowania prawa UE w odniesieniu do państw członkowskich i że objęto je niezbędną oceną odpowiedniości poziomu ochrony danych osobowych zapewnianego przez państwa trzecie, co potwierdził TSUE w wyrokach w sprawach Schrems I i II; J. mając na uwadze, że standardy ochrony danych opierają się nie tylko na obowiązujących przepisach, lecz także na ich stosowaniu w praktyce, oraz mając na uwadze, że przygotowując decyzję, Komisja oceniła jedynie przepisy, a nie ich stosowanie w praktyce;