Arch compared to other distributions (فارسی)

Related articles
Arch Linux (فارسی)
Arch-based distributions (فارسی)
pacman/Rosetta (فارسی)
Arch is the best (فارسی)
این صفحه تلاش می‌کند تا مقایسه‌ای بین آرچ لینوکس و سایر توزیع‌های قابل توجه گنو/لینوکس و سیستم عامل‌های شبه یونیکس انجام دهد. خلاصه‌هایی که در ادامه می‌آیند، توضیحات مختصری هستند که ممکن است به فرد کمک کنند تا تصمیم بگیرد که آیا آرچ لینوکس  نیازهای او را برطرف میکند یا نه. اگرچه بررسی‌ها و توضیحات می‌توانند مفید باشند، اما تجربه دست اول همواره بهترین راه برای مقایسه توزیع‌ها است.
برای مقایسه کامل‌تر، به
Wikipedia:Comparison of operating systems
و
Wikipedia:Comparison of Linux distributions
مراجعه کنید.
در تمام موارد زیر، فقط آرچ لینوکس با سایر توزیع‌ها مقایسه شده است. پورت‌های عمومی که از معماری‌هایی غیر از x86_64 پشتیبانی می‌کنند، در میان
توزیع‌های مبتنی بر آرچ
فهرست شده‌اند.
برپایه سورس
توزیع‌های مبتنی بر سورس کد، قابلیت حمل بالایی دارند و این مزیت را دارند که کل سیستم عامل و برنامه‌ها را برای یک معماری ماشین و طرح استفاده خاص، کنترل و کامپایل کنند، و عیب آنها زمان‌بر بودن کامپایل سورس کد است. نسخه پایه آرچ و تمام بسته‌ها فقط برای معماری x86_64 کامپایل می‌شوند.
CRUX
CRUX
یک توزیع سبک است که بر اصل
KISS
تمرکز دارد. CRUX الهام‌بخش جاد وینت برای خلق آرچ بود.
CRUX از اسکریپت‌های init به سبک BSD استفاده می‌کند، در حالی که Arch از
systemd
استفاده می‌کند.
در حالی که آرچ از سیستم انتشار غلتان استفاده می‌کند، CRUX کم و بیش انتشارهای سالانه دارد.
هر دو با سیستم‌های پورت‌مانند ارائه می‌شوند و مانند *BSD، هر دو یک محیط پایه برای توسعه فراهم می‌کنند.
آرچ از
پک من
بهره می‌برد که مدیریت بسته‌های سیستم باینری را بر عهده دارد و به طور یکپارچه با
سیستم ساخت آرچ
کار می‌کند. CRUX از یک سیستم مشارکتی به نام
prt-get
استفاده می‌کند که در ترکیب با سیستم پورت‌های خود، تجزیه و تحلیل وابستگی‌ها را بر عهده دارد، اما تمام بسته‌ها را از منبع می‌سازد (اگرچه نصب پایه CRUX باینری است).
هر دو سیستم عامل Arch و CRUX رسماً فقط از معماری x86_64 پشتیبانی می‌کنند.
آرچ دارای مجموعه‌ای بزرگ از مخازن بسته‌های باینری و همچنین
مخزن کاربران آرچ
است. CRUX علاوه بر یک مخزن نسبتاً کوچک‌تر برای انجمن‌ها، یک سیستم پورت با پشتیبانی رسمی محدودتر نیز ارائه می‌دهد.
LFS
LFS
, (یا
Linux From Scratch
) صرفاً به عنوان مستندات وجود دارد. این کتاب به کاربر نحوه‌ی دریافت کد منبع برای یک مجموعه بسته‌ی پایه‌ی حداقلی برای یک سیستم گنو/لینوکس کاربردی و نحوه‌ی کامپایل، پچ کردن و پیکربندی دستی آن از ابتدا را آموزش می‌دهد. LFS تا حد امکان مینیمال است و یک فرآیند آموزشی عالی برای ساخت و شخصی سازی یک سیستم پایه ارائه می‌دهد.
LFS هیچ مخزن آنلاینی ارائه نمی‌دهد؛ منابع به صورت دستی دریافت، کامپایل و نصب می‌شوند (چندین روش دستی برای مدیریت بسته وجود دارد و در
نکات LFS
به آنها اشاره شده است). در نتیجه، LFS هیچ نگهدارنده بسته دیگری به جز شما ندارد، مگر اینکه LFS خود را به عنوان یک تیم با دیگران بسازید. این بدان معناست که شما باید خودتان همه بسته‌ها را آزمایش کنید. همچنین وصله کردن آسیب‌پذیری‌های امنیتی به موقع می‌تواند دشوار باشد.
آرچ همین بسته‌ها، چند ابزار اضافی و مدیریت کننده بسته قدرتمند
پکمن
را به عنوان سیستم پایه خود ارائه می‌دهد که از قبل برای x86_64 کامپایل شده است. در کنار سیستم پایه مینیمال آرچ، جامعه و توسعه‌دهندگان آرچ هزاران بسته باینری قابل نصب از طریق پکمن و همچنین اسکریپت‌های ساخت
PKGBUILD
را برای استفاده با
سیستم ساخت آرچ
ارائه و نگهداری می‌کنند.
LFS به طور پیش‌فرض امکان انتخاب بین
sysvinit
یا
systemd
را ارائه می‌دهد.
جاد وینت آرچ را از هیچی ساخت و سپس پکمن را با زبان C نوشت. از نظر تاریخی، آرچ گاهی اوقات به طنز به عنوان "لینوکس، با یک مدیر بسته خوب" توصیف می‌شد.
جنتو لینوکس
هر دو سیستم های آرچ لینوکس و
جنتو لینوکس
، سیستم‌های انتشار غلتان هستند و توزیع بسته‌های را در مدت کوتاهی پس از انتشار اولیه، در دسترس  قرار می‌دهد.
به طور پیش‌فرض، بسته‌های جنتو و سیستم پایه مستقیماً از کد منبع مطابق با
USE flags
و پرچم‌های کامپایلر مشخص شده توسط کاربر ساخته می‌شوند.
از دسامبر ۲۰۲۳، جنتو شروع به ارائه یک مخزن بسته باینری اختیاری برای معماری‌های منتخب CPU کرد.
آرچ یک سیستم پورت‌مانند برای ساخت بسته‌ها از منبع فراهم می‌کند، اگرچه سیستم پایه آرچ طوری طراحی شده است که به عنوان فایل باینری از پیش ساخته شده x86_64 نصب شود.
این امر عموماً نصب و به‌روزرسانی آرچ را سریع‌تر می‌کند و به جنتو اجازه می‌دهد تا از نظر سیستمی قابل شخصی سازی‌تر باشد.
آرچ فقط از معماری x86_64 پشتیبانی می‌کند در حالی که جنتو رسماً از معماری‌های پردازنده بسیار بیشتری پشتیبانی می‌کند.
ابزارهای رسمی مدیریت بسته‌ها و سیستم جنتو معمولاً پیچیده‌تر و «قدرتمندتر» از ابزارهای ارائه شده توسط آرچ هستند، و ویژگی‌های خاصی که در قلب جنتو قرار دارند (
USE flags
,
SLOTs
, غیره.) هیچ معادل مستقیمی در آرچ لینوکس ندارند. بخشی از این به این دلیل است که آرچ در درجه اول یک توزیع  است، اما تفاوت‌ها در
فلسفه طراحی
نیز نقش بزرگی ایفا می‌کنند، به طوری که آرچ موضع اصولی‌تری در جهت سادگی معماری و اجتناب از مهندسی بیش از حد دارد.
برخلاف مدیریت کننده بسته پک من در آرچ لینوکس، پورتیج (Emerge) در جنتو می‌تواند به عنوان پیشوند جنتو نصب شود. این امر پورتیج را قادر می‌سازد تا به عنوان مدیر بسته ثانویه در سایر توزیع‌های گنو/لینوکس عمل کند (بسیار شبیه مدیریت کننده بسته Gnix).
برخلاف آرچ، جنتو پشتیبانی رسمی از
systemd
،
OpenRC
و
سایر سیستم‌های init
ارائه می‌دهد. اگر کاربران جنتو با
systemd
راحت باشند، عموماً با اکثر جنبه‌های دیگر آرچ نیز احساس راحتی خواهند کرد.
از آنجا که هر دو سیستم عامل جنتو و آرچ فقط شامل یک سیستم پایه هستند، هر دو بسیار قابل شخصی سازی در نظر گرفته می‌شوند و بر انتخاب کاربر تأکید دارند.
سیستم گنو گیکس
سیستم گنو گیکس
از
NixOS
الهام گرفته شده است، همانطور که آرچ از
CRUX
الهام گرفته است.
هر دو توزیع Arch Linux و Guix System توزیع‌های انتشار چرخشی هستند و بسته‌ها را مدت کوتاهی پس از انتشار اولیه در دسترس توزیع قرار می‌دهند. با این حال، Guix System در درجه اول یک توزیع مبتنی بر کد منبع است (اگرچه فایل‌های باینری از پیش ساخته شده وجود دارند و "
جایگزین
" نامیده می‌شوند)، در حالی که Arch در درجه اول یک توزیع باینری است.
آرچ از
پکمن
به عنوان مدیریت کننده بسته استفاده می‌کند، در حالی که سیستم گویکس از
guix
استفاده می‌کند که از
ویژگی‌های بسته‌بندی آزمایشی
پشتیبانی می‌کند که در توزیع‌های دیگر وجود ندارد و می‌تواند به عنوان مدیر بسته ثانویه در سایر توزیع‌های گنو/لینوکس مورد استفاده قرار گیرد.
آرچ فقط از معماری x86_64 پشتیبانی می‌کند، در حالی که Guix System  به طور رسمی از
چندین معماری
پشتیبانی می‌کند.
آرچ از
systemd
به عنوان
init
سیستم استفاده می‌کند، در حالی که Guix System از
GNU Shepherd
استفاده می‌کند.
سیستم Guix بسیاری از مفاهیم سنتی یونیکس، از جمله
استاندارد سلسله مراتب فایل سیستم
، را نقض می‌کند. برای مثال، بسیاری از فایل‌هایی که در توزیع‌های سنتی در دایرکتوری‌های مختلف پخش شده‌اند، در سیستم Guix در جایی تحت
/gnu/store/
قرار خواهند گرفت.
آرچ ممکن است گاهی اوقات نرم‌افزارهایی غیر رایگان (اغلب درایورها) را ارائه دهد، در حالی که Guix System فقط نرم‌افزارهای رایگان را ارائه می‌دهد و توسط
بنیاد نرم‌افزار آزاد
تأیید شده است - اگرچه مخازن جایگزین که نرم‌افزارهای غیر رایگان را برای Guix ارائه می‌دهند نیز
وجود دارند
.
آرچ از کاربر انتظار دارد که مستقیماً بسته‌های نرم‌افزاری نصب‌شده را پیکربندی کند، در حالی که Guix System پیکربندی سراسری سیستم را در
Guile Scheme
تشویق می‌کند که به نوبه خود فایل‌های پیکربندی را
نمونه‌سازی
می‌کند.
عمومی
این توزیع‌ها طیف گسترده‌ای از مزایا و نقاط قوت را ارائه می‌دهند و می‌توانند برای اکثر کاربردهای سیستم‌عامل‌ها ساخته شوند.
دبیان
دبیان
بزرگترین توزیع لینوکس با جامعه‌ای بزرگتر است و دارای شاخه‌های پایدار، در حال آزمایش و ناپایدار است و صدها هزار
بسته
ارائه می‌دهد. تعداد بسته‌های باینری موجود در آرچ کمتر است. با این حال، با احتساب
AUR
، تعداد آنها قابل مقایسه است.
دبیان موضع سرسختانه‌تری در مورد نرم‌افزار آزاد دارد اما همچنان نرم‌افزارهای غیرآزاد را در مخازن غیرآزاد خود قرار می‌دهد. آرچ در مورد بسته‌های
غیرآزاد
، آنطور که توسط گنو تعریف شده است، آسان‌گیرتر و بنابراین فراگیرتر است.
دبیان بر آزمایش دقیق شاخه پایدار تمرکز دارد، که "منجمد" شده و تا
پنج سال
پشتیبانی می‌شود. بسته‌های آرچ نسبت به دبیان پایدار به‌روزتر هستند، و بیشتر با شاخه
ناپایدار دبیان قابل مقایسه هستند و هیچ برنامه انتشار ثابتی ندارند.
دبیان برای معماری‌های مختلفی در دسترس است، در حالی که آرچ فقط x86_64 است.
آرچ با یک سیستم ساخت بسته شبیه پورت، پشتیبانی مناسب‌تری برای ساخت بسته‌های سفارشی و قابل نصب از منابع خارجی ارائه می‌دهد. دبیان سیستم پورت ارائه نمی‌دهد و در عوض به مخازن باینری بزرگ خود متکی است.
سیستم نصب آرچ تنها یک پایه حداقلی ارائه می‌دهد که به طور شفاف در طول پیکربندی سیستم در معرض دید قرار می‌گیرد، در حالی که روش‌های دبیان، مانند استفاده از
وظایف
apt برای نصب گروه‌های از پیش انتخاب شده بسته‌ها، رویکردی با پیکربندی خودکارتر و همچنین چندین روش جایگزین نصب را ارائه می‌دهند.
آرچ معمولاً کتابخانه‌های نرم‌افزاری را به همراه فایل‌های هدر آنها بسته‌بندی می‌کند، در حالی که در دبیان فایل‌های هدر باید جداگانه دانلود شوند.
آرچ پچ‌ها را به حداقل می‌رساند و از این طریق از مشکلاتی که اپ استریم قادر به بررسی آنها نیستند، جلوگیری می‌کند، در حالی که دبیان بسته‌های خود را با آزادی عمل بیشتری برای مخاطبان گسترده‌تر پچ می‌کند.
فدورا
فدورا لینوکس
توزیع بالادستی و عمومی Red Hat® Enterprise Linux است. Red Hat حامی اصلی این پروژه است، اما هزاران توسعه‌دهنده مستقل نیز در فدورا مشارکت دارند. بسته‌ها و پروژه‌ها در Fedora منتشر می‌شوند و از طریق مجموعه آزمایش‌ها و فرآیندهای تضمین کیفیت متمایز خود، این ویژگی‌ها به CentOS Stream منتقل می‌شوند و در نهایت در نسخه‌ای از Red Hat Enterprise Linux گنجانده می‌شوند و برخی از آنها در نهایت توسط توزیع‌های دیگر پذیرفته می‌شوند. Arch هیچ نسخه ثابتی ندارد و به عنوان شاخه‌ای برای توزیع دیگری عمل نمی‌کند، حتی اگر
بسیاری از توزیع‌های دیگر
مبتنی بر Arch Linux باشند (به عنوان مثال SteamOS برای
Steam Deck
).
فدورا از بسته‌های با فرمت RPM به همراه مدیریت کننده بسته
DNF
استفاده می‌کنند. آرچ از
پکمن
برای مدیریت بسته‌های خود استفاده می‌کند. بسیاری از بسته‌های هر دو پروژه، به ویژه محیط‌های دسکتاپ، به عنوان "معمولی" و بدون قابلیت سفارشی‌سازی توصیف می‌شوند.
فدورا به دلیل تعهدش به نرم‌افزارهای آزاد، نرم‌افزارهای غیرآزاد را در مخازن رسمی خود قرار نمی‌دهد، اگرچه مخازن شخص ثالث برای چنین بسته‌هایی در دسترس هستند. آرچ در قبال نرم‌افزارهای غیرآزاد رویکرد ملایم‌تری دارد و تشخیص را به کاربر واگذار می‌کند.
فدورا از نصب‌کننده گرافیکی آناکوندا استفاده می‌کند و تصاویر نصب زیادی از جمله گزینه «همه چیز» را ارائه می‌دهد که نصب سیستم پایه تا یک محیط دسکتاپ کامل مورد نظر شما را تسهیل می‌کند. فدورا «چرخش‌ها» همچنین مجموعه‌های جایگزینی از محیط‌های دسکتاپ خاص را ارائه می‌دهد که هر کدام مجموعه‌ای از بسته‌های پیش‌فرض را دارند. از سوی دیگر، آرچ طوری طراحی شده است که از یک خط فرمان سیستم پایه حداقلی مونتاژ شود و بنابراین اسکریپت‌های ساده‌ای را برای سهولت فرآیند ارائه می‌دهد.
فدورا یک چرخه انتشار تقریباً ۶ ماهه دارد، اما رسماً از ارتقاء نسخه‌های گسسته با افزونه ارتقاء سیستم DNF پشتیبانی می‌کند. آرچ یک سیستم انتشار غلتان است.
آرچ دارای سیستم پورت است، در حالی که فدورا این ویژگی را ندارد.
هر دو آرچ و فدورا کاربران و توسعه‌دهندگان باتجربه را هدف قرار داده‌اند. هر دو کاربران خود را به شدت تشویق می‌کنند تا در توسعه پروژه مشارکت داشته باشند.
فدورا به خاطر ادغام SELinux، بسته‌های کامپایل‌شده توسط GCJ (برای حذف نیاز به JRE اوراکل) و مشارکت فراوان در پروژه‌های اپ استریم، به رسمیت شناخته شده است؛ توسعه‌دهندگان Red Hat و در نتیجه، فدورا، در مقایسه با هر پروژه دیگری، بالاترین درصد کد هسته لینوکس را ارائه می‌دهند.
آرچ لینوکس چیزی را ارائه می‌دهد که به طور گسترده به عنوان کامل‌ترین و جامع‌ترین ویکی توزیع‌شده در نظر گرفته می‌شود. ویکی فدورا به معنای اصلی کلمه "ویکی" یا راهی برای تبادل سریع اطلاعات بین توسعه‌دهندگان، آزمایش‌کنندگان و کاربران استفاده می‌شود. قرار نیست مانند آرچ، یک پایگاه دانش برای کاربر نهایی باشد. ویکی فدورا شبیه یک ردیاب مشکل یا یک ویکی شرکتی است.
اسلک‌ور
اسلک‌ور
از اسکریپت‌های init به سبک BSD استفاده می‌کند، در حالی که آرچ از
systemd
استفاده می‌کند.
آرچ یک سیستم مدیریت بسته در
پکمن
ارائه می‌دهد که برخلاف ابزارهای استاندارد اسلک‌ور، قابلیت حل خودکار وابستگی‌ها را ارائه می‌دهد و امکان ارتقاء خودکار سیستم را بیشتر فراهم می‌کند. کاربران اسلک‌ور معمولاً روش حل دستی وابستگی‌ها را ترجیح می‌دهند، زیرا این روش سطح کنترل سیستمی را که به آنها می‌دهد و همچنین کتابخانه‌ها و وابستگی‌های از پیش نصب شده‌ی اسلک‌ور عالی است.
آرچ یک سیستم انتشار چرخشی است. اسلک‌ور در چرخه انتشار خود محافظه‌کارتر به نظر می‌رسد و بسته‌های پایدار اثبات‌شده را ترجیح می‌دهد. آرچ از این نظر پیشروتر است.
آرچ لینوکس هزاران بسته باینری را در مخازن رسمی خود ارائه می‌دهد، در حالی که مخازن رسمی اسلکور ساده‌تر هستند.
آرچ
سیستم ساخت آرچ
، یک سیستم پورت‌مانند واقعی، و همچنین
AUR
، مجموعه‌ای بسیار بزرگ از PKGBUILDهایی که توسط کاربران ارائه می‌شود، را ارائه می‌دهد. اسلکور سیستم مشابه، هرچند کوچک‌تری را در
slackbuilds.org
ارائه می‌دهد که یک مخزن نیمه‌رسمی از Slackbuilds است که مشابه
PKGBUILD
های آرچ هستند. کاربران اسلکور معمولاً با اکثر جنبه‌های آرچ کاملاً راحت خواهند بود.
مناسب برای مبتدیان
این توزیع‌های مناسب برای مبتدیان که گاهی اوقات «توزیع‌های تازه‌کار» نامیده می‌شوند، شباهت‌های زیادی به هم دارند، هرچند آرچ کاملاً با آنها متفاوت است. اگر می‌خواهید با ساختن از یک پایه کوچک، گنو/لینوکس را یاد بگیرید، آرچ ممکن است انتخاب بهتری باشد، زیرا نصب آرچ در مقایسه با آن، بسته‌های کمتری را نصب می‌کند. تفاوت‌های خاص بین توزیع‌ها در زیر شرح داده شده است.
اوبونتو
اوبونتو
یک توزیع محبوب مبتنی بر دبیان است که توسط شرکت Canonical Ltd. پشتیبانی تجاری می‌شود، در حالی که آرچ یک سیستم مستقل توسعه‌یافته است که از ابتدا ساخته شده است.
این دو پروژه اهداف بسیار متفاوتی دارند و کاربران متفاوتی را هدف قرار داده‌اند. آرچ برای کاربرانی طراحی شده است که رویکردی do-it-yourself را ترجیح می‌دهند، در حالی که اوبونتو یک سیستم از پیش پیکربندی شده ارائه می‌دهد. آرچ از نصب پایه به بعد، طراحی ساده‌تری ارائه می‌دهد و به کاربر متکی است تا آن را مطابق با نیازهای خاص خود سفارشی کند. بسیاری از کاربران آرچ، کار خود را با اوبونتو شروع کرده‌اند و در نهایت به آرچ مهاجرت کرده‌اند.
توسعه آرچ (Arch) فراتر از آنچه جامعه آن پشتیبانی می‌کند، نسبت به هیچ رابط کاربری خاصی تعصب ندارد. علاوه بر این، ماهیت تجاری کنانیکال (Canonical) آنها را به سمت برخی تصمیمات بحث‌برانگیز سوق داده است، مانند گنجاندن تبلیغات در منوی
Dash
یونیتی، توسعه، تبلیغ و ادغام اسنپ
Snap
و فروشگاه غیر متن‌باز اسنپ
Snap Store
و جمع‌آوری داده‌های کاربر. آرچ یک پروژه مستقل و جامعه‌محور است که هیچ برنامه تجاری ندارد.
اوبونتو هر ۶ ماه یک بار نسخه‌های جدا منتشر می‌کند، در حالی که آرچ یک سیستم انتشار غلتان است.
آرچ یک سیستم ساخت بسته شبیه پورت‌ها و
مخزن کاربر آرچ
را ارائه می‌دهد که در آن کاربران می‌توانند بسته‌های منبع را برای مدیریت کننده بسته
پکمن
به اشتراک بگذارند. اوبونتو از
apt
و
Snap
پیچیده‌تر استفاده می‌کند و امکان توزیع مجدد بسته‌های باینری را از طریق
بایگانی بسته‌های شخصی
فراهم می‌کند.
این دو جامعه از برخی جهات نیز با هم تفاوت دارند. جامعه آرچ بسیار کوچک‌تر است و به شدت تشویق می‌شود که در توزیع مشارکت داشته باشد. در مقابل، جامعه اوبونتو نسبتاً بزرگ است و بنابراین می‌تواند درصد بسیار بیشتری از کاربرانی را که به طور فعال در توسعه، بسته‌بندی یا نگهداری مخزن مشارکت نمی‌کنند، شامل میشود.
لینوکس مینت
لینوکس مینت
به عنوان یک مشتق از
Ubuntu
متولد شد و بعداً LMDE (نسخه دبیان لینوکس مینت) را که مبتنی بر دبیان است، اضافه کرد. از سوی دیگر، آرچ یک توزیع مستقل است که به
سیستم ساخت
و
مخازن
خود متکی است.
مینت شامل چندین ابزار گرافیکی برای نگهداری آسان‌تر است که
MintTools
نامیده می‌شوند. آرچ فقط ابزارهای خط فرمان ساده‌ای مانند
پکمن
را ارائه می‌دهد و مدیریت سیستم را به کاربر واگذار می‌کند تا آن را سازماندهی کند.
نسخه‌های جدید مینت هر شش ماه، حدود یک ماه پس از اوبونتو، منتشر می‌شوند. هر نسخه بر اساس جدیدترین نسخه اوبونتو LTS است و به مدت پنج سال پشتیبانی می‌شود. لینوکس مینت نسخه دبیان (LMDE) بر اساس دبیان پایدار است و فقط به‌روزرسانی‌های بسته‌های مینت و به‌روزرسانی‌های امنیتی را دریافت می‌کند. در عوض، آرچ یک توزیع کامل با انتشار غلتان است.
اوپن‌سوزا
اوپن‌سوزا
از SUSE Linux اصلی متولد شد و توسط SUSE (سازندگان SUSE Enterprise Linux) پشتیبانی می‌شود. SUSE Enterprise Linux Desktop (SLED) مبتنی بر اوپن‌سوزا Tumbleweed است و یک پایگاه کد مشترک با اوپن‌سوزا Leap دارد.
اوپن‌سوزا از مدیریت کننده بسته‌ی Zypp (zypper در خط فرمان)، فرمت بسته‌ی RPM و ابزار پیکربندی مبتنی بر رابط کاربری گرافیکی YaST2 که به خوبی مورد توجه قرار گرفته است، استفاده می‌کند. آرچ از
پکمن
برای مدیریت بسته‌های .tar.zst استفاده می‌کند و ابزارهای پیکربندی گرافیکی ارائه نمی‌دهد.
اوپن‌سوزا دو نسخه مختلف ارائه می‌دهد:
Leap نسخه پشتیبانی بلندمدت اوپن‌سوزا است که شامل نسخه‌های مجزا می‌شود.
Tumbleweed نسخه غلتان اوپن‌سوزا است.
در مقابل، آرچ صرفاً یک مدل انتشار غلتان است و نسخه‌های انتشار گسسته ارائه نمی‌دهد.
آرچ به جای یک محیط دسکتاپ کامل، یک نصب سیستم پایه حداقلی ارائه می‌دهد. بنابراین، اوپن‌سوزه ممکن است برای کاربرانی که محیطی مبتنی بر رابط کاربری گرافیکی، پیکربندی خودکار یا عملکردهای مورد انتظار از پیش آماده می‌خواهند و در عین حال امکان سفارشی‌سازی را در همه توزیع‌ها فراهم می‌کنند، مناسب‌تر باشد.
مندریوا/ماگیا
مندریوا لینوکس (که قبلاً Mandrake Linux نام داشت) در سال ۱۹۹۸ با هدف آسان کردن استفاده از گنو/لینوکس برای همه ایجاد شد.
مندریوا مبتنی بر RPM است و از مدیریت کننده بسته
urpmi
استفاده می‌کند.
ماگیا (Mageia) یک فورک از مندریوا است که توسط کارمندان سابق مندریوا ایجاد شده و با موضع تجاری توزیع مادر خود، که یک پروژه غیرانتفاعی و جامعه‌محور است، مخالف است.
آرچ رویکرد ساده‌تری نسبت به مندریوا یا ماگیا دارد، مبتنی بر متن است و بیشتر به پیکربندی دستی متکی است و کاربران متوسط ​​تا پیشرفته را هدف قرار داده است.
بی اس دی ها
سیستم‌عامل‌های BSD منشأ مشترکی دارند و مستقیماً از کارهایی که در دانشگاه برکلی برای تولید یک سیستم یونیکس رایگان و قابل توزیع مجدد انجام شد، سرچشمه می‌گیرند. آن‌ها توزیع‌های گنو/لینوکس نیستند، بلکه سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس هستند و از کد اصلی یونیکس AT&T مشتق شده‌اند.
آرچ و بی‌اس‌دی‌ها مفهوم یک سیستم پایه و پورت‌های کاملاً یکپارچه را در اشتراک دارند. با این حال، برخلاف توزیع‌های گنو/لینوکس مانند آرچ، هسته و برنامه‌های کاربری بی‌اس‌دی‌ها (مانند پوسته و ابزارهای اصلی مانند
ls
،
cp
،
cat
و
ps
) با هم در یک مخزن منبع واحد توسعه داده می‌شوند.
مجوز BSD
سهل‌گیرانه است، برخلاف
GPL
که تصریح می‌کند مشتقات باید تحت همان مجوز منتشر شوند. آرچ تحت GPL منتشر می‌شود.
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد انواع BSD، به
Wikipedia:Comparison of BSD operating systems
مراجعه کنید.
همچنین ببینید
DistroWatch
- اخبار و بررسی توزیع‌های لینوکس