hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Türk Kültüründe Fal ve İsimlerle İlgili Bir Manzum Falname Örneği
Fortune-telling in the Turkish Culture and A Sample of Person Names Fortune Book in Verse Form
Yazar: Gülhan, Abdülkerim
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 15 No. 15, 0
Anahtar kelimeler: Anahtar Kelimeler: Fal,falname,özel isim,klasik edebiyat ; Fortune-telling,fortune book,person names,classical literature

Bilinmeyeni ve geleceği öğrenme merakı, insanların  ortak kişilik özelliklerindendir. Böyle olunca, bazı işaretler  üzerinden, birtakım yöntemlerle bilinmeyeni tahmin işi  sayılan falcılık; bin yıllar öncesine dayanan ve hemen her  toplumda görülebilen bir uygulamadır. Türk toplumunda  da yaygın bir gelenek olan fal ve falcılık üzerine klasik edebiyatımızda  da çeşitli fal usullerini konu edinen ve genel  adıyla falname olarak bilinen birçok eser yazılmıştır. Yazımızda  falın kültürümüzdeki yeri ve önemi hakkındaki  bilgilerden sonra; diğer iki bölümünün istinsah kayıtlarından  on sekizinci yüzyılın ilk yarısı içerisinde kayda geçirildiği  sanılan el yazması bir eser içerisindeki, ne zaman ve  kimin tarafından söylendiği şimdilik bilinemeyen, başlığı  da olmayan, bazı özel isimler üzerinden niyet tutma ve  kur’a falı niteliğinde; “fâilâtün fâilâtün fâilün” kalıbıyla  ikişer beyitlik bendler halinde, klasik şiirimizin mazmunları  çerçevesinde söylenmiş; baş kısmında 16x5 bölümlük,  1-2-4-8-16 ritmik sayılar altında fal uygulama şeması da  bulunan ve toplam 33 bendden oluşan bir manzum falname  örneği bilim, kültür ve edebiyat âlemiyle paylaşılmıştır.

Curiosity of the unknown and hearing about future is  among the common characteristics of human beings.  Thus, fortune-telling considered as guesswork of the  unknown through some signs by several methods is a  common application in almost all societies dating back to  old ages. Fortune-telling is among the common traditions  in Turkish society as well; and a variety of literary works  focusing on different ways of fortune telling and known  as “Falname” in general have been written in Turkish  Classic Literature.  In this paper, after giving general information on the  place of fortune-telling in the Turkish culture, a sample of  fortune book in verse form is shared with the readers of  scientific, cultural and literary Works. This sample of  verse fortune book takes place in a manuscript and the  two other parts of this verse are thought to have been  recorded in the first half of 18th century. It’s unclear that  by whom and when the verse is told and it has no title.  The verse is done by wishing on the various person names  - like a raffle fortune. It is told within the framework of  classical poetry forms – in two couplets with the form of  “failatün failatün failün”. It has a fortune-telling application  schema under the rhythmic numbers 1-2-4-8-16 with  16x5 head sections and it consists of a total of 33 verses.
16. Yüzyılda Derlenmiş Bir Şiir Mecmuasında Dört Nevruziye Örneği: Medhî, Sücûdî, Cafer Çelebi ve Lutfî’nin Nevruziyeleri
Four Newroziyye Examples in A Poem Majmua Collected in 16th Century: Newroziyye of Medhî, Sucûdî, Cafer Celebi And Lutfî
Yazar: Karavelioğlu, Murat A.
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 15 No. 15, 0
Anahtar kelimeler: Nevruz,nevruziye,mecmua,edebî tür ; Newroz,rewroziyye,majmua,literary genre

Tarihin eski toplumlarında ve onların devamı olan bugünkü  nesillerde bahar mevsiminin gelişi, tabiatin dirilişi,  doğaya ve hayata bereket gelmesi büyük bir sevinç ve  coşkunluk ile karşılanır. Adeta yeni bir hayatın başlaması  demek olan nevruz ise asırlardır bir bayram günü kabul  edilerek kutlanmaktadır. Özellikle Türk toplumlarında,  hangi coğrafyada olursa olsun nevruz, bayram olmanın  ötesinde kendisine kutsallık atfedilen özel bir gün kabul  edilir. Nevruz konulu edebî verimlere sözlü edebiyat  dönemlerinden itibaren rastlanır. Efsane ve destanlarda,  masal ve hikâyelerde, şiirde, romanda, tiyatroda, kısacası  her edebî türde nevruzu görmek mümkündür. Edebiyat  tarihimizin uzun bir dönemini oluşturan Klasik Türk  Edebiyatı/Divan Edebiyatı sahasında nevruzu anlatan çok  sayıda şiir yazılmıştır. Bu edebî türe genel olarak “nevruziye”  denir. 16. yüzyılda derlendiği bilinen bir kasideler  mecmuasında dört şairin nevruziyeleri bulunmaktadır.  Medhî, Sücûdî, Cafer Çelebi ve Lutfî’ye ait olan bu metinler  çeşitli yönlerden incelenmiş ve mukayese de yapılmak  suretiyle Osmanlı dönemi şairlerinden dördünün nevruz  anlayışı ve anlatımı ortaya konulmaya çalışılmıştır.

Starting of spring season, revival of nature, getting  plentifulness in nature and life is be very well received by  ancient societies and ongoing new generations. Newroz  that simply means the start of a new life, has been  accepted as festival and been being celebrated. Especially  in Turkish societies, newroz, no matter which geography,  is accepted as not only a festival but also a holy day.  Literary work about newroz ha been given since the oral  litarature period. It is possible that newroz can be mentioned  in legend and epic, tale and story, poem, novel,  theatre in short, nearly all literary genres. Poems about  newroz has been written a lot in Classical Turkish  Literature/Diwan Literature. The genre of these poems is  generally called as “newroziyye”. There are newroziyyes  that were written by four poets in the poem majmua  which is collected in 16th century. In this study, consciousness  and expression of four poets called Medhî,  Sucûdî, Cafer Celebi and Lutfî is tried to revealed by  analiyzing from various aspects and comparing poems.
Tartışmalı Bir Seci’ Türü: Sec’-i Mütevâzin
A Debatable Saj’ Type: Saj’- Al Mutawazin
Yazar: Köksal, Mehmet Fatih
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 21 No. 21, 0
Anahtar kelimeler: Saj’,saj’ al-mutawazin,Classical Turkish prose,saj’ types,muwazene ; Seci,sec’-i mütevâzin,Klasik Türk nesri,seci türleri,muvazene

Klasik Türk nesrinin en önemli ahenk unsuru “seci”dir.  Belâgatin hemen bütün konularında olduğu gibi seci için de  kaynak Kur’ân-ı Kerim’in icaz yüklü elfazı olmuştur. En eski  belâgat kitaplarından çağdaş çalışmalara kadar seci türlerine  dair değişik tanım ve değerlendirmeler yapılmıştır. Seci türleri  arasında özellikle birinin, öteden beri tartışma konusu olduğu  dikkat çekmektedir. Kimi kitaplar bu seci türüne hiç yer vermezken  kimilerinde farklı adlarla takdim edilmiş, kimilerinde ise  tanımı değişik yapılmıştır. “Sec’-i mütevâzin” veya Türkçe  söyleyişle “ölçülü seci” diyebileceğimiz bu seci, kelimelerin  revîlerinin  kafiye harfi  ayrı, sadece vezinlerinin aynı olması  bakımından diğer seci türlerinden büsbütün farklıdır.  Bu makalede, belâgat kitapları, edebiyat sözlükleri ve edebiyat  nazariyesi kitaplarının sec’-i mütevazine yaklaşımına göz  atıldıktan sonra, bu türün belâgat kurallarının referans ve  cazibe merkezi olan Kur’an’daki yeri ile müsecca nesrimizin  zirvesi kabul edilen Sinan Paşa’nın eserlerindeki tatbikatı araştırılacaktır.  Nihayet, muğlak görünen bu seci türü üzerine  teoriden pratiğe uzanan bir vasat üzerinde tespit ve değerlendirmelerde  bulunulacaktır.

One of the main harmony elements in Classical Turkish  prose is “saj’ ”. As it is seen in all topics of rhetoric, the  source of saj’ is inimitable words of Qur’an, i’jaz al-Quran  in other words. There have been various definitions and  evaluations in numerous sources from old types of rhetoric  books to contemporary works. However, it draws attention  that since before now especially one type of saj’ has been  debatable. While some sources do not mention this type at  all, some recall it with varied terms and some other define  it in several ways. In fact, saj’ al-mutawazin is completely  different from other types of saj’ in that the words are  similar in metre but different in the final sound s  called  “revî“.  In this article after reviewing the approaches of rhetoric  books, literary theory sources and literary dictionaries to  saj’ al-mutawazin, we will examine the place of this type  in Qur’an that is centre of attraction and adress of  reference in this issue. We also search the implementations  of this type of saj’ in Sinan Pasha’s works those are  accepted as the zenith of Turkish rhymed prose. Finally, we  will some new detections and evaluations from theoritical  to a practical level in saj’ al-mutawazin that is seen  ambiguous.
Süheyl ü Nevbahâr’da Kafiye Tasarrufları  2
Rhyme Savings in The Süheyl ü Nevbahar  2
Yazar: Özçelik, Sadettin
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 21 No. 21, 0
Anahtar kelimeler: Mesut Bin Ahmed,Süheyl ü Nevbahâr,kafiye tasarrufları ; Mesut Bin Ahmed,Süheyl ü Nevbahâr,rhyme savings

Süheyl ü Nevbahâr, 14. yüzyılda Mesud bin Ahmed tarafından  Farsçadan Türkçeye aktarılmış, Eski Anadolu  Türkçesinin önemli bir metnidir. Hacimli bir eser olması,  dönemin dilini yansıtması, zengin kelime dağarcığına sahip  olması gibi özellikleri bu mesneviyi değerli kılmaktadır. Bu  tür metinler dilin söz varlığına tanıklık eder. Bu metinlerde  dilin tarihte bıraktığı ögeleri, dil içi gelişimin nasıl  sürdüğünü tespit etmek mümkündür. Yine tarihî metinler  sayesinde dilin kelimelerini yapı bakımından açıklamak ve  üzerinde etimoloji çalışmaları yapmak mümkün olabilir.  İşte tarihî metinler bu nedenle Türk Dili ve Edebiyatı  araştırmacıları açısından hep incelenmeye ve araştırılmaya  değer görülmüştür.  Metinlerde görülebilecek bir başka konu ise yazılı  eserlerin şekil özellikleridir. Manzum veya mensur edebi  metinlerin yapısını, ahenk ve üslup özelliklerini metinlerde  görüp incelemek mümkündür. Ayrıca edebî eserlerde  geleneğin nasıl sürdürüldüğünü, hangi konulara önem  verildiğini tespit etmek de mümkündür. İşte bu makalede  Süheyl ü Nevbahâr metni üzerinde hazırlamakta olduğumuz  çalışma sürerken tespit ettiğimiz kafiye tasarrufları  konusu üzerinde yeniden ve daha ayrıntılı örneklerle  durulmaktadır. Bu örneklerin tarihî metin okumaları için  önemli bir anahtar teşkil ettiğini de ayrıca belirtmek gerekiyor.

Süheyl ü Nevbahar is an important text of the Old  Anatolian Turkic, which was transmitted to Persian  Turkic by Mesud bin Ahmed in 14th century. The fact that  it is a massive work, reflecting the language of the period,  having rich vocabulary, makes this text valuable. Such  texts testify to the vocabularies of the language. In these  texts it is possible to determine how the language leaves  history, how language development continues. For this  reason, historical texts have always been regarded as  worthy of investigation and investigation in terms of  Turkish Language and Literature researchers.  Another subject that can be seen in texts is the shape  features of written works. It is possible to see and examine  the structure of the verse or the official literary texts in  harmony and style. It is also possible to determine how the  tradition is preserved in literary works and which topics  are important. It is here that we have been preparing this  paper on Süheyl ü Nevbahar's text, and we have researched  again the rhyme savings issues that we have identified in  more detail. It should also be noted that these examples  constitute an important key for the reading of historical  texts.
Seyyid Nesîmî Dîvânı’nın Kayda Değer Bir Nüshası ve Şairin Neşredilmemiş Türkçe Şiirleri
An Significant Copy of The Diwan of Seyyid Nesîmî and His Unpublished Turkish Poems
Yazar: Özdemir, Mehmet
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 24 No. 24, 0
Anahtar kelimeler: Seyyid Nesîmî,Nesîmî’nin Türkçe şiirleri,Nesîmî’nin neşredilmemiş Türkçe şiirleri ; Seyyid Nesîmî,Nesimi’s Turkish poems,Unpublished Turkish poets of Nesîmî

Azerî Türkçesi ile şiirler yazan Seyyid İmâdüddîn Nesîmî, Türk dünyasının büyük şairlerindendir. Nesîmî, yazdığı lirik şiirlerin yanında menkıbevî hayat hikâyesiyle de mensubu olduğu milletin hafızasında kalıcı izler bırakmıştır. Bugüne kadar Nesîmî’nin hayatı ve sanatıyla ilgili pek çok çalışma araştırmacıların ve meraklı okuyucuların ilgisine sunulmuştur.  Türkiye’de ve Azerbaycan’da neşredilen Nesîmî Dîvânı metinlerinde yer almayan Nesîmî şiirleri konusunda bugüne kadar 6 adet makale yazılmıştır. Nesîmî Dîvânı’nın bilinmeyen nüshaları ya da şiirlerinin yer aldığı mecmualar keşfedildikçe Dîvân’ın yeni neşirlerinde şiir ilavelerini gerektirecek bu çalışmalara yenilerinin eklenmesi de ihtimal dâhilindedir  Bu yazıda, Nesîmî’nin Şiraz’da istinsah edilip bir vesileyle Oxford Üniversitesi Bodleian Kütüphanesine intikal eden yazma divanı ile bu divan içinde yer alan ve bugüne kadar neşri yapılmamış şiirlerinin ilim dünyasına tanıtılması hedeflenmiştir. Bu çerçevede Nesîmî’nin neşredilmemiş 2 gazeli ve 2 tuyuğunun tam metinleri Latin harfleriyle ve transkripsiyonlu metin halinde araştırmacıların dikkatine sunulmuştur.

Seyyid İmâdüddîn Nesîmî, who wrote poems in Azerbaijani Turkish, is one of the great poets of the Turkish world. Nesîmî, in addition to the lyric poems he wrote, left lasting traces in the minds of his followers with his epic life story.  To this date, many studies on Nesîmî’s life and art have been presented to researchers and curious readers. So far, six research studies have been made on Nesîmî's poems which are not included in the Diwan of Nesîmî published in Turkey and Azerbaijani. As the unknown copies of the Diwan of Nesîmî or the literary magazines containing his poems are discovered, it is likely that such studies can be made which will result in adding new poems to the Diwan's reproduction.  In this article, it is aimed to introduce Nesîmî's written diwan which was reproduced in Shiraz and transferred to Bodleian Library of Oxford University and to introduce his unpublished poems in this Diwan to the scholarly world. In this context, the full texts of Nesîmî's 2 non-published ghazals and 2 tuyughs were presented to the attention of the researchers in Latin letters and transcribed texts.
Gelenek ve Osmanlı Hanedanına Yazılan Dört Modern Mersiye
Tradition and Four Modern Mersiye  Dirge  Written to the Ottoman Dynasty
Yazar: Öztürk, Murat
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 21 No. 21, 0
Anahtar kelimeler: Mersiye,gelenek,Cem Sultan,Şehzade Mustafa,Şehzade Bayezid,Genç Osman ; MMersiye (dirge),tradation,Cem Sultan,Shehzade Mustafa,Shehzade Bayezid,Gench Osman

Mersiye, klasik Türk şiirinde ölenin ardından duyulan üzüntünün  dile getirildiği nazım türüdür. Bu nazım türü edebiyat  tarihimizde en çok sultanlara ve şehzadelere yazılmıştır. Bu  şiirlerde bir yandan ölümden kaynaklanan acılar dile getirilip  feleğe sitem edilir, diğer yandan ölenlerin olumlu vasıfları  anlatılırdı. Bu çalışmada biri -genelde devrik sultanlara ancak  göndermelerinden ötürü- II. Osman’a, dördü şehzade  Şehzade  Cem, Şehzade Mustafa, Şehzade Cihangir ve Şehzade Bayezid ,  hanedandan beş kişiye yazılan son çağın dört şairinin  Muhsin  Macit, Ahmet Efe, Bülent Ecevit ve Ali Ural  modern mersiyeleri,  mersiye geleneğinin devamı açısından ele alınacaktır.  Hanedandan dört isim de trajik şekilde can vermiş, ecelleriyle  ölmemişlerdir. Dördü de şair olan bu sultan ve şehzade şairlerin  trajik ölümleriyle ilgili kısa tarihi bilgiler bağlamında haklarında  yazılan diğer şiirlere, geleneksel mersiyelere ve kendi  şiirlerinden örneklere de yer verilecektir. Böylelikle hem klasik  şiirin modern şiir üzerindeki etkisine kısaca değinilecek hem de  gelenekten yararlanan şairlerin şiirleri üzerinden mersiye  türünün gelenekten moderne evrilen özelliği üzerinde durulacaktır.  Ele aldığımız şairlerin hanedandan isimlerin yaşanan  trajedilerine yönelik şiirleri ve telmihleri de aynı bağlamda  dikkate sunulacaktır.

Mersiye is the type of poem in which the sadness after  the death of the classical Turkish poetry is expressed. This  type of poetry is mostly written in sultans and princes in  our literary history. In these poems, on the one hand, the  anguish caused by death was expressed and explained to  the forehead, while the positive qualities of the deceased  were explained. In this study, one of the four princes of the  last century  Muhsin Macit, Ahmet Efe, Bülent , who  wrote to the overturned sultans  because of their sentences  - Sultan II Osman , four princes  Prince Cem, Prince  Mustafa, Prince Cihangir and Prince Bayezid  Ecevit and  Ali Ural  will be discussed in terms of the continuation of  the tradition of mersiye. The four names of the dynasty  were tragically dead, and they did not die with their ego.  Other poems written in their rights in the context of short  historical information about the tragic deaths of these  sultans and prince poets who are also poets will be given  examples of traditional mercies and their own poems.  Thus, both the influence of the tradition of classical poetry  on modern poetry will be briefly mentioned, and the feature  of the poetry of traditional poetry will evolve from the  tradition to the moderne. The poems and tallies of the poets  we dealt with will be given in the same context to the living  tragedies of the dynastic names.
Maktel-i Hüseyinlerde Yer Alan Fevkalâde Hâdiselere Kısa Bir Bakış; Maktel-i Âl-i Resûl Örneği
A Brief Look at the Remarkable Events in Maktel-i Hüseyin; Maktel-i Âl-i Resul Example
Yazar: Özil, Sibel
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 24 No. 24, 0
Anahtar kelimeler: Hz. Hüseyin,Kerbelâ,Maktel,Maktel-i Hüseyin,Menkıbe ; Epic,Hussain,Karbala,Maktel,Maktel-i Hussain

Maktel; genel mânâda bir kişinin ölümü üzerine kaleme alınan eserleri ifade etmektedir. Türk İslam Edebiyatı içerisinde İslamî gelenekten beslenerek oluşturulmuş önemli türlerden birisi olan maktel, edebiyatımızda özel bir hüviyete bürünerek Maktel-i Hüseyin adı ile yaygınlık kazanmıştır.  Maktel-i Hüseyin metinlerinde, Hz. Peygamber’in torunu Hz. Hüseyin’in Kerbelâ’da şehit edilişi duygusal bir dille anlatılmıştır. Yaşanan hâdisenin yüreklerde büyük acılar bırakmış olması, bu hâdiselerin coşkun duygular ile menkıbevi ve olağanüstü bir hale büründürülmesine sebebiyet vermiştir. Bu hal ise tarihi gerçeklik ile örtüşmeyen birçok rivâyetin, söz konusu eserlerde anonim şekilde yaygınlık kazanması ve âdeta gerçekmişçesine nesilden nesile aktarılması ile sonuçlanmıştır.  Bu bağlamda çalışmada; öncelikle maktel türü ve maktel-i Hüseyinler hakkında bilgi verilecek, menkıbenin ne olduğuna dâir kısa bir açıklama yapılacak ve ardından maktellerde yer alan fevkalâde  olağanüstü  hâdiselere Süleymaniye Kütüphanesi Hacı Mahmud Efendi Nr. 4724’de kayıtlı Maktel-i Âl-i Resûl1 adlı eser özelinde işaret edilecektir. Amacımız, aktarılan hâdiselerin doğru veya yanlış olduğunu tartışmak olmayıp, bu mirasın gelenek içerisinde sahip olduğu yere temas etmektir.

In its general meaning, maktels are the pieces written on the death of someone. Maktel, which is one of the important genres created in the Turkish Islamic literature by nourishing from the Islamic tradition, has gained a prevalence under the name Maktel-i Hussein by taking on a special identity in our literature.  In maktel-i Hussein texts, Prophet Mohammed's grandson Hussein's martyrdom in Karbala is explained in an emotional language. The fact that the incident has left great pain in the hearts has led to the depiction of these events with exuberant emotions and an extraordinary state. This has resulted in the fact that many events that do not coincide with historical reality have gained widespread anonymity in these works and are transferred from generation to generation as if they were real.  In this context, firstly, information will be given about maktel type and maktel-i Hussain, a short explanation will be given about what is epic  menkıbe , and then the extraordinary events will be marked with the specific focus on the special work named as Maktel-i Âl-i Resûl which is placed in Suleymaniye Library Hacı Mahmud Efendi Number 4724. Our aim is not to discuss whether the events are true or false, but to touch the legacy of this heritage in tradition.
Şehrin Karartısından Ürken Bir Şair: Tebrizli Sâib
A Poet, Who Dreads of The Darkness of The City: Saeb-E Tabrizi
Yazar: Yakut, Emrullah
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 21 No. 21, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk şiiri,klasik Fars şiiri,Sâib-i Tebrîzî,sevâd-ı şehr ; Classical Turkish Poetry,classical Farsi poetry,Saeb-e Tabrizi,sevad-e shahr

Klasik şiir  gerek Türk gerek Fars şiiri  ortak mazmunların,  teşbihlerin, istiarelerin önemli yer tuttuğu bir edebî  gelenektir. Hatta bu yüzden bazı edebiyat eleştirmenlerince  çoğu zaman orijinal olmamakla ve birbirinin tekrarı olmakla  suçlanmıştır. İlk bakışta doğru gibi görünen bu iddianın,  daha dikkatli bir nazarla tetkik söz konusu olduğunda, haksız  bir itham veya hiç değilse abartılı bir yorum olduğu  görülecektir.  Gerek klasik şiir içerisinde farklı ekoller  klasik üslup,  hikemî üslup, Hint üslubu gibi  arasında ve gerekse aynı  ekol içerisinde yer alan şairler arasında birtakım farklılıklar  göze çarpar. Bu farklılık, mazmun boyutunda ele alınacak  olursa, ortak bir mazmundan yararlanarak daha önce söylenilmeyeni  söylemek şeklinde olabileceği gibi, yeni bir mazmun  üretmek şeklinde de olabilmektedir. Yeni mazmun her  zaman için yeni bir kavramla yapılmayabilir. Daha önceden  kullanılan bir kavram  bir kelime veya terkip  yeni bir bağlama  konu olabilir ve yepyeni bir hayal örgüsünün taşıyıcılığını  üstlenebilir.  Sevâd-ı şehr kavramının ele alındığı bu çalışmada; öncelikle  kavramın klasik şiir geleneği içerisindeki konumu tespit  edilmiş, ardından söz konusu kavramın Sâib-i Tebrîzî’de  ifade ettiği anlam ve kaynaklık ettiği çağrışımlar üzerinde  durulmuş ve aralarındaki farklılık ortaya konulmuştur.

Classical poetry  whether Turkish or Farsi poetry  is a  literary tradition where common mazmuns  hiding a  meaning in metaphorical words or phrases that is  associated with its features , similes and metaphors occupy  a certain ground. As a matter of fact, it has been criticisized  by some literary critics for being unoriginal and as  repeating one another. While this assertion appears to be  true at first glance, an analysis of a more observant  perspective will reveal this assertion to be a false accusation  or at least exaggerative interpretation.  We can see certain differences among various schools  within classical poetry  classical style, hikemi style, Hindi  style  and among different poets that share the same school.  To deal with this difference from the aspect of mazmun, this  difference appears as saying something not said before  using the same mazmun, or creating a new mazmun. A  term  as a word or phrase  that is not used before can be  associated to a new context or it can bear a totally new  imagination.  Dealing with the phrase savad-e shahr  the darkness of  the city , this study first locates the significance of the term  within the tradition of classical poetry, then discusses its  meaning and associations for Saeb-e Tabrizi and reveals  the differences between the two.