hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
J. W. Redhouse’un Kaleminden Osmanlı Şiirinin Unutulmuş Bir Müdafaanamesi: “Turkish Poetry”
A Forgotten Apology of Ottoman Poetry from the pen of J. W. Redhouse: “Turkish Poetry”
Yazar: Gür, Nagihan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 22 No. 22, 0
Anahtar kelimeler: J. W. Redhouse, “Turkish Poetry”, E. J. W. Gibb, 19th century, Ottoman poetry, image of the Turks. ; J. W. Redhouse, “Turkish Poetry”, E. J. W. Gibb, 19. yüzyıl, Osmanlı şiiri, Türk imajı.

Bu çalışma, J. W. Redhouse’un “On the History, System and  Varieties of Turkish Poetry”  1879  başlıklı makalesini tartışmaya  açmaktadır. Bu makale, Josef von Hammer-Purgstall’ın  Geschichte der Osmanischen Dichtkunst  1836–8 , M. Servan  de Sugny’nin La Muse Ottomane  1853  ve Dora d'Istria’nın  La poésie des Ottomans  1877  adlı çalışmalarından sonra  Batı’da Osmanlı şiirini müstakil olarak ele alan ilk makaledir.  Redhouse’un bu makalesi, o dönemde Batı’daki “barbar Türk”  imajına bir tepki olarak kaleme alınmıştır. Redhouse, “Turkish  Poetry” ile Türklere karşı oluşturulan bu olumsuz algıyı yıkmaya  çalışırken bir yandan da Osmanlı şiirinin tarihselliğini  konu edinen ilk eleştirel çalışmayı ortaya koymuştur. Redhouse’un  “Turkish Poetry” başlıklı makalesinin içeriğinin,  söyleminin ve Osmanlı edebiyat tarihi yazınındaki yerinin analiz  edileceği bu makalede, Batı’daki Osmanlı edebiyatı  literatürünün nasıl bir motivasyonla üretildiği ve Redhouse’un  makalesinin bu literatüre nasıl bir katkı sağladığı ortaya konulmuştur.

This article analyses J. W. Redhouse’s article “On the  History, System and Varieties of Turkish Poetry”  1879 ,  the first comprehensive work on Ottoman poetry in the  West after the works of Josef von Hammer-Purgstall’s  Geschichte der Osmanischen Dichtkunst  1836–8 , M.  Servan de Sugny’s La Muse Ottomane  1853  and Dora  d'Istria’s La poésie des Ottomans  1877 . Redhouse’s article  responded to the negative representation of Turks who  were portrayed as “barbarians” by certain writers of his  time. Redhouse aims to change these negative perceptions  of Turks and thereby puts forward the first critical study  on the historiography of Ottoman poetry. In this piece, I  examine the context and discourse of Redhouse’s “Turkish  Poetry”. I will also examine the main motivations of the  Western literary corpus on Ottoman literature and the  contribution of Redhouse’s article to this corpus.
Belîğî ve Dîvânçesi
Beligi and His Divanche
Yazar: Kaplan, Yunus
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 22 No. 22, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk şiiri,16. Yüzyıl,Belîğî,Dîvânçe ; Classical Turkish Poetry,16th Century,Beligi,Divançe

Klasik Türk şiirinde zirvenin yaşandığı bir dönem olan 16.  yüzyılda sayısız şair yetişmiştir. Bu şairlerinden biri de hayatı  hakkında kaynaklarda verilen bilgilerin oldukça sınırlı olduğu  Belîğî’dir. İstanbullu olan şairin doğum tarihi ve asıl ismi bilinmemektedir.  Meslek olarak yeniçeriliği seçmiş ve III. Murad  devrinde ölmüştür.  Tezkireci Latîfî’ye göre Belîğî, dîvân sahibi bir şairdir. Ancak  bu eserin herhangi bir nüshasına şimdiye kadar ulaşılamamış  olsa da şiir mecmualarında şairin bir dîvânçe oluşturacak kadar  çok şiiri kayıtlıdır. Genellikle âşıkane ve rindane tarzda şiirler  yazan Belîğî’nin şairliğinden tezkireciler övgüyle bahsetmişlerdir.  Yazdığı şiirlerle divan edebiyatının iyi bir temsilcisi  olduğunu ispat eden Belîğî, yaşadığı dönemin edebî zevkini bu  şiirlere aksettirmede oldukça başarılı olmuştur. Vezin, kafiye ve  nazım şekillerini şiire tatbik etmede oldukça başarılı olan şair,  bu başarıyı mazmunları kullanma ve ince hayaller bulmada da  göstermiştir.  Bu çalışmada önce; Belîğî’nin şiir mecmuaları ve çeşitli biyografik  kaynakların taranması neticesinde tespit edilen  şiirlerinin şekil ve muhteva özellikleri üzerinde durulacak; daha  sonra klasik divan tertibine uygun bir sıralanışla bu şiirlerin  çeviri yazılı metnine yer verilerek şairin Dîvânçe’si oluşturulacaktır.

Numerous poets grew in 16th century which is a period  when the peak was seen in the classical Turkish poetry.  One of these poets is Beligi that the information on his life  from the sources is very limited. The date of birth and real  name of the poet who is from İstanbul are not known. He  chose the janizary as occupation and he died in Murat the  Third’s period.  Latifi, a collector of the biographies thought that Beligi  is a poet who has divan. However, many of his poetries  which are enough to make a divanche are recorded in the  poetry journals even if any copies of his divan has not been  able to be reached up to now. The collectors of biography  spoke highly of Beligi’s poesy that he wrote generally in the  amorous and unconventional style. Beligi who demonstrated  that he was the good representative of the divan  literature with the poetries that he wrote succeeded in reflecting  the literary pleasure of period, when he lived, into  those poetries. The poet who was very successful at carrying  out the rhythm, rhyme and verse forms into the poetry  indicated his success in using the poetic themes and finding  the nice imaginations.  In this study, the form and content features of his determined  poetries will be firstly emphasized as a result of the  literature review related to Beligi’s poetry journals and the  various biographies; then, the poetry’s divanche will be formed  as those poetries’ translated-written text is included  in an appropriate array to the classical divan formation.
Divan Şiirinde Kıtlıkla İlgili Manzumeler
Poems About The Famines In Divan Poetry
Yazar: Kardaş, Sedat
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 22 No. 22, 0
Anahtar kelimeler: Osmanlı,Divan Şiiri,Kıtlık,Açlık,Edebi Tür,Kahtiyye ; Ottoman,Divan Poetry,Famine,Hunger,Literary Genre,Kahtiyye

İnsanoğlu tarihin başlangıcından bu yana sürekli olarak doğal  afetlerle bir mücadele içerisinde olmuştur. Doğal afetler,  ilkçağlardan günümüze kadar, insanlık için üstesinden gelinmesi  gereken bir problem, karşı konulması gereken bir sorun  olarak güncelliğini koruyarak varlığını sürdürmüştür. Bu doğal  afetlerden biri de kıtlıklardır. Dünyanın çeşitli yerlerinde,  farklı dönemlerde sayısız kıtlık hadisesi yaşanmıştır. Osmanlı  İmparatorluğu da kıtlık olaylarından nasibini alan devletlerdendir.  Osmanlı, kuruluşundan yıkılışına kadar hemen hemen  her devirde çeşitli kıtlık sorunlarıyla uğraşmak zorunda kalmıştır.  Osmanlının sosyal ve gündelik hayatından, toplumun yaşantısından  izler taşıyan Divan şiiri metinlerinde de, söz  konusu kıtlık olaylarını ve olumsuz sonuçlarını görmek mümkündür.  Divan şairleri, toplumun büyük bir bölümünü  derinden etkileyen ve çoğu zaman büyük olumsuzlukların yaşanmasına  sebebiyet veren kıtlık hadiselerine sessiz kalmamış ve  bu olayları şiirlerinde işlemişlerdir. 15. yüzyıldan 20. yüzyılın  başlarına kadar, farklı Divan şairleri tarafından yazılmış ve  kahtiyye edebî türü kapsamında değerlendirilebilecek birçok şiir  metni bulunmaktadır. Bu çalışmada, Divan şiiri ile sosyal hayat  arasındaki ilişkiyi ortaya koymak amacıyla, Osmanlıda yaşanmış  kıtlık hadiseleri ile ilgili özetleyici bilgiler verilmiş ve söz  konusu kıtlıkların Divan şiirindeki yansıması olan şiir örnekleri  üzerinde durulmuştur.

Since the beginning of history, mankind has been in  constant struggle against natural disasters. From the early  ages to today, natural disasters have always existed as a  problem to be overcome for the human being. One of these  natural disasters is famine. There have been countless famines  in different parts of the world. The Ottoman Empire  was one of the states that had their share of famines. The  Ottoman had to deal with various problems of scarcity of  food in almost every period from its foundation to its collapse.  It is possible to see the famines and their negative consequences  in the texts of the Ottoman poetry bearing traces  of the daily life of the Ottomans. The Divan poets did not  remain silent on famines, which deeply affected a large part  of the society and caused them to experience great negativity,  and mentioned this issue in their poems. From the  15th century to the beginning of the 20th century, there  were many poetry texts written by the Divan poets, which  can be considered within the kahtiyye literary genre. In  this study, in order to reveal the relationship between the  Divan poetry and social life, information about the famines  in the Ottoman Empire was given in summary and stands  as the reflection of those famines and some samples of these  poems were analyzed.
Baykara Meclisi’nden Yansımalar: -Edebî Meclisler 2-
Reflections from Baykara's Gathering -Literary Gatherings 2-
Yazar: Kartal, Ahmet
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 22 No. 22, 0
Anahtar kelimeler: Baykara meclisi,Vâsıfî,Semerkand,sanatlı mektup,muamma,Farsça şiir ; Baykara council,Vâsıfî,Samarkand,art letter,muamma,Persian poetry

Bu çalışma, Semerkand’da Hâce Emîrkâ-i Şâhî’nin evinde  gerçekleştirilen edebî bir meclisle ilgilidir. Semerkand’ın ileri  gelenlerinden bu meclise katılanlar, Vâsıfî’nin inşâ/sanatlı mektup  yazma ve hem muamma yazma hem de çözmedeki  maharetini belirlemek için onu sınava tabi tutmuşlardır. Sınavda  Vâsıfî, meclise katılanların her birinin istediği konuda, o  konuyla ilgili kavramları kullanarak mektuplar yazmıştır. Ayrıca  Mevlânâ Ziyâ-i Muammâî tarafından bir sayfaya yazılan  ve kendisine çözmesi için verilen yedi muammanın da çözümlerini  doğru olarak gerçekleştirmiştir. Çalışmanın sonunda,  Vâsıfî’nin Hamse-i Muhayyire adlı eserinin içinde yer alan, çeşitli  nazım şekilleri ve türlerde kaleme alınmış Farsça şiirlerine  ve bazı tercümelerine yer verilmiştir. Kâtibî’nin “şutr-hücre”  kasidesi ile Abdulvâsî-i Cebelî’nin “çâr-der-çâr” ya da “çâr-ender-  çâr” şeklinde isimlendirilen kasidesine yazılan nazire, dört  bahirde yazılan gazel, hem lugaz hem de muamma olan bir şiir,  mısraları, Ebu’l-gazi Muhammed Han’ın isminin harflerinden  kurulmuş olan muvaşşah gazel, her mısraı muamma olan bir  gazelden çıkarılan rubai bu şiirlerden bir kısmıdır.

This study is about a literary assembly held in the house  of Hâce Emîrkâ-i Şâhî in Samarkand. Those who have participated  in this assembly from the notables of Samarkand,  tested him to determine Vâsıfî's skill in artistic letter writing/  ”inşâ” and his success in both "muamma" writing  and in solving "muamma". In the examination, Vâsıfî  wrote letters on the subject that each of the participants of  the parliament wanted, using the concepts related to that  subject. In addition, written by Mevlânâ Ziyâ-i Muammâî  on a page and he has solved the solutions of seven "muamma"  given to him to solve. At the end of our article,  Persian poems and some translations in various verse  forms and genres in Vâsıfî's Hamse-i Muhayyire are given.  The response to the Katibî's “şutr-hücre” kasid and  Abdulvâsî-i Cebelî's kasid, which was named as “çâr-derçâr  or “çâr-ender-çâr”, a ghazal written in four different  poetry sizes, a poem that is both “lugaz” and “muamma”,  the verses, muvaşşah ghazal which was established from  the letters of the name of Ebu’l-gazi Muhammed Khan, rubai  that extracted from an ghazal that is an muamma, is a  part of these poems.
Enverî-i Erzincânî’nin İlginç Mevlûd-i Şerîfi: Sünbül-i Gülzâr-i Kelâm-i Kadîm
Enverî's Interesting Mawlid-i Sherif: Sünbül-i Gülzâr-ı Kelâm-ı Kadîm
Yazar: Kayaokay, İlyas
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 22 No. 22, 0
Anahtar kelimeler: Süleyman Çelebi,Enverî,Nef’î,Mevlid,Kaside ; Süleyman Çelebi,Enverî,Nef’î,Mawlid,Qasida

Klâsik Türk edebiyatında sayısı yüzü aşkın mevlid türünde  eser mevcuttur. Bu eserlerden biri de ne zaman yazıldığı ve müellifinin  kim olduğu yeterince bilinmeyen, 17. veya 18. asırda  yaşadığını düşündüğümüz Enverî-i Erzincânî’nin Mevlûd-i  Şerîf’idir. Bu makalede, kaynaklarda adı geçmesine rağmen incelenip  neşredilmeyen bu metnin, Çorum Hasan Paşa Yazma  Eser Kütüphanesi’nde bulunan iki nüshasından hareketle tanıtılması  böylece edebiyat tarihindeki yerini alması hedeflenmiştir.  Enverî’nin Sünbül-i Gülzâr-ı Kelâm-ı Kadîm şeklinde  özel bir başlıkla adlandırdığı 141 beyitlik bu mevlidi, kaside  nazım şekliyle yazılması, vezni, girişinde Farsça tevhid ve  veladet bölümüne doğrudan fahriye ile başlaması gibi bazı şekil  özellikleriyle yüzlerce mevlid içerisinde ayrı bir konuma sahip,  geleneğe aykırı, ilginç bir metindir. Çalışmada eser ve müellifi  hakkında bilgi verildikten sonra metnin transkiripsiyonlu  aktarımı yapılacak ve manzumenin mevlid geleneği içerisindeki  değeri ortaya konulacaktır.

There are more than a hundred works of Mevlid in the  classical Turkish literature. One of these works is the  Mevlûd-i Şerîf of Enverî-i Erzincânî, whom I think lived  in the 17th or 18th century, when it was written and who  was not known enough. In this article, this works although  it is mentioned in the sources, it is not introduced and published,  considering the two copies of Çorum Hasan Pasha  Manuscript Library, introduction and examination of the  work it is aimed to take its place in the literature of mawlid.  This mawlid of 141 couplets which Enverî named with a  special title in the form of Sünbül-i Gülzâr-ı Kelâm-ı  Kadîm the work has a separate position within hundreds of  mawlids, and is an interesting text, contrary to tradition.  Because the poem is a different text with some features,  such as the writing of the qsida, measure, having a tawhid  written in Persian, starting to the qsida praise himself directly.  In the study, after giving information about the  work and the author, the text will be translated from the  Arabic alphabet to the Latin alphabet and the value of the  poem will be revealed in the mawlid tradition.
Süheyl ü Nevbahar’da Vezin Tasarrufları
Poetry Savings in The Süheyl ü Nevabahar
Yazar: Özçelik, Sadettin
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 22 No. 22, 0
Anahtar kelimeler: Ahmed Bin Mesud,Süheyl ü Nevbahâr,vezin tasarrufları ; Ahmed Bin Mesud,Süheyl ü Nevbahâr,poetry savings

Tarihî edebi manzum metinlerde kafiye, redif ve aliterasyon  gibi ahenk unsurları veya özelliklerinden söz edilebilir. Örnek  olarak manzum metinlerde kelimelerin seslerinde, hecelerinde  eksiltme veya genişletme yönlü tasarruflar söz konusu olabilmektedir.  Tarihî manzum metinler ölçüye, kafiyeye ve başka  ahenk unsurlarına dayanan bir yapı göstermektedir. Söz konusu  tasarruflar da manzum eserlerin ölçülü ve ahenkli yapısı  ile yakından ilgilidir. Yani kelimelerin seslerinde ve hecelerinde  yapılan eksiltme veya genişletme yönündeki tasarruflar; ölçüyü  veya kafiyeyi sağlamak içindir. Şiirde söz konusu geleneğin nasıl  sürdüğünü, hangi konulara önem verildiğini tespit etmek  metinleri doğru okuyup doğru anlamak bakımından önemlidir.  Şairlerin vezni sağlamak için yaptıkları tasarruflar kelimelerin  geçici kullanım şeklini ortaya çıkarmış olmaktadır. İşte bu makalede  Süheyl ü Nevbahâr mesnevisinde geçen vezin  tasarrufları konusu ve örnekleri üzerinde durulmaktadır. Tarihî  manzum metinlerin doğru okunması konusunda bu örnekler  önemli bir anahtardır.

In the historical literary texts, different harmony and  stylistic elements or characteristics can be seen. For  example, in verse texts, the voices of the words may be reduced  or expanded in the syllable. Historical verse texts  form a structure based on metrics, rhyme, and other elements  of harmony. These calculations were made with a  measured and harmonious structure of poetic works. In other  words, the savings in terms of decreasing or expanding  the voices and syllables of the words; measure or rhymes.  In poetry, it is important in terms of how to read the texts  correctly and correctly to determine how the tradition is  carried out and which subjects are important. The savings  that the poets make to provide a lewdness have revealed the  temporary use of the words. In this article, the subject of  the savings of the meter in Süheyl ü Nevbahar mesnevis  and its examples are emphasized. These examples are such  an important key of reading historical poetry in the correct  reading of texts.
Bir Gazel İki Şair: Nev‘î-zâde Atâyî ve Nevâlîzâde Atâyî Divanlarındaki Aynı Gazel Üzerine Notlar
One Gazelle Two Poets: Some Notes on the same Gazelle in the Diwans of Nevi-zade Atayi and Nevali-zade Atayi
Yazar: Öztürk, Erdem Can
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 22 No. 22, 0
Anahtar kelimeler: Nev‘î-zâde Atâyî,Nevâlî-zâde Atâyî,divan,gazel,Klâsik Türk Edebiyatı ; Nevi-zade Atayi,Nevali-zade Atayi,diwan,gazelle,Classical Turkish Literature

Klâsik Türk Edebiyatı geleneği içinde yazılmış divanlarda  zaman zaman, aynı ya da büyük oranda benzer şiirlerle farklı  şairlerin divanlarında karşılaşmak mümkündür. Bunların bazıları  nazire geleneği içinde benzerlik gösterirken bazılarının  benzerlik sebebi müşterek yazılmalarıdır. Bazen de ortak mahlas  kullanımından kaynaklanan karışıklık, aynı şiirin farklı divanlara  girmesine sebep olabilir.  Nev‘î-zâde Atâyî ile Nevâlî-zâde Atâyî aynı asırda yaşamış,  çağdaş iki şairdir. Aynı mahlası kullanmaları da bir başka ortak  yönleridir. Söz konusu şairlerin divanlarının neşirleri incelendiğinde,  aynı gazelin her iki şairin divanında da yer aldığı  görülmektedir. Belli ki iki şairin de Atâyî mahlasını kullanması  bir karışıklığa sebep olmuş ve bu mahlas benzerliği nedeniyle  aynı gazel her iki şairin de divan nüshalarına ve neşirlerine girmiştir.  Bu çalışmanın amacı, 5 beyitten oluşan bu gazelin  gerçekte kime ait olduğunu/olabileceğini tespit etmeye çalışmaktır.  Nev’î-zâde ve Nevâlî-zâde divanların neşirleriyle şairlerin  hayatları hakkında bilgi verip eserlerinden örnekler sunan tezkire  ve biyografik kaynaklardan hareketle söz konusu gazelin  hangi Atâyî’ye ait olduğu yahut olabileceği belirlenmeye çalışılacaktır.

In the some diwans which are written in the Classical  Turkish Literature tradition, sometimes, it is possible to  encounter to same or with a large extent similar poems in  the different poet’s books. When some of them are similar  in the nazire tradition, some of them are similar because  they are written in cooperation. Sometimes, confusion resulting  from using the same mahlas  pen name  cause  inclusion of same poems in different diwans.  Nevi-zade Atayi and Nevali-zade Atayi are two contemporary  poets having lived in the same century. Their other  common characteristics is using the same mahlas. When  the published diwans of these poets are examined, it is seen  that same gazelle is included in both poets’ diwans. Apparently,  both poets’ using Atayi pen name, led to confusion  and because of this similarity of mahlas, same gazelle is  included in both poets’ diwan copy and publishing. Purpose  of this work is to identify the poet of the gazelle  comprised of 5 verses. Based on Nevi-zade Atayi and Nevali-  zade diwans publishing and resources and tezkires  that give information about the life of poets and examples  of their books, it is tried to determine to which Atayi aforementioned  gazelle belongs.
Arapça Mesellerin Bir Tercümesi: Kudsî'nin Terceme-i Durûb-ı Emsâl-i Arabiyye’si
A Sample of an Arabic Proverbs Translation: Qudsi's Terceme-i Durub-i Emsal-i Arabiyye
Yazar: Rababa, Rabbaa
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 22 No. 22, 0
Anahtar kelimeler: Edebiyat,mesel,Kudsî,Terceme-i Durub-ı Emsâl-ı Arabiyye ; Literature,proverb,Qudsi,Terceme-i Durub-i Emsal-i Arabiyye

Kültür ve medeniyetin en özlü aynalarından olan meseller,  hemen her dönem dikkat çekici metaforlar olmuştur. Kaynaklar,  mesellerin anlamı kuvvetlendirmek ve düşünceyi kısa yoldan  ifade etmek amacıyla kullanıldığını vurgular. Her meselin arkasındaki  derin yapı, anlam ve hikâye sözün özü bağlamında  oldukça önemlidir. İslami dönemde İran ve Arap edebiyatlarının  etkisiyle edebi metinlerde sıkça görülen meseller, özellikle XVII.  yüzyıldan sonra daha çok işlenmiştir. Kudsi’nin eseri Tercemei  Durûb-ı Emsâl-ı Arabiyye, Arapça mesellerin Türkçeye çevirisidir.  Kudsi’nin eseri 28 bölümden oluşmaktadır. Eserde 120  meseli alfabetik olarak verip tercüme etmiştir. Kudsi’nin özellikle  mesellerin kullanım sebeplerini açıklaması, onu  benzerlerinden ayırmaktadır. Kudsi’nin eserdeki didaktik tavrı,  öne çıkan temel unsurlardan biridir. Terceme-i Durûb-ı Emsâlı  Arabiyye’deki derkenar açıklamaları, farklı bir üslubun esere  hâkim olduğunu göstermektedir. Eser, dönem padişahı III. Ahmed’e  sunulmuştur. Eserde geçen Arap atasözlerine  bakıldığında kaynak olarak Kur’ân, hadîs, hâdise, teşbih, kıssa,  hikmet ve şiirin seçildiği tespit edilmektedir.

Proverbs, which are the most concise mirrors of culture  and civilization, have been remarkable metaphors almost  every period. The sources emphasize that proverbs are used  to strengthen meaning and to express thought in a short  way. The deep structure, meaning, and story behind every  proverb are very important in the context of the word. The  proverbs, which are frequently seen in literary texts under  the influence of Iranian and Arabic literature in the Islamic  period, have been mostly studied after the 17th century.  Qudsi’s work “Terceme-i Durub-i Emsal-i Arabiyye” is  translation of Arabic proverbs into Turkish. The work of  Qudsi consists of 28 chapters. He translated 120 proverbs  in alphabetical order and translated them. Qudsi's explanation  of the reasons for the use of proverbs, in particular,  distinguishes him from his peers. Qudsi's didactic attitude  in his work is one of the main elements. The explanations  of the “Terceme-i Durûb-i Emsâl-i Arabiyye” show that a  different style dominates the work. This work is dedicated  to Sultan Ahmed 3nd. When we look at the Arab proverbs  mentioned in the book, we have determined that the  Qur'an, hadith, event, simile, verse, wisdom and poetry  have been chosen.