TÜRKİYE’NİN KAMU DİPLOMASİSİ MİMARİSİNİN MODELLER ÇERÇEVESİNDEN ANALİZİ
ANALYSIS OF TURKIYE'S PUBLIC DIPLOMACY ARCHITECTURE WITHIN THE FRAMEWORK OF MODELS
Yazar: Erkan, Hakan Sezgin
Dergi: Akademik Yaklaşımlar Dergisi, Vol. 16 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: International Relations (Other) ; Uluslararası İlişkiler (Diğer) ; Kurumlar,Kamu Diplomasisi,Kamu Diplomasisi Yaklaşımları,Kurumlar,Kurumlar ; Public Diplomacy,Public Diplomacy Approaches,Institutions

Soğuk Savaş sonrasında diplomasinin yeni bir yöntemi olarak ortaya çıkan kamu diplomasisi uluslararası ilişkilerdeki aktörlerin kamuoylarını etkilemek, belirlenen doğrultuda davranmalarını sağlamak amacıyla kullanılan bir yöntemdir. 11 Eylül saldırıları ile birlikte toplumları etki altına almanın öneminin daha çok ortaya çıkmasıyla birlikte de devletler tarafından ciddi bütçeler ayrılan ve çaba harcanan bir yöntem haline gelmiştir. Türkiye’nin Soğuk Savaş sonrasında dönüşmeye başlayan dış politika faaliyetleri ile birlikte kamu diplomasisinin de önemi hızla artmıştır. Dönüşen dış politika ile dönüştürülen ve yeni oluşturulan kurumlar kamu diplomasisi faaliyetlerini birçok bölgede farklı şekilde uygulamaya başlamışlardır. Bu çalışmada en yaygın ve kabul edilen kamu diplomasisi modelleri olan Nicholas J. Cull, Geoffrey Cowan, Ameali Arsenault, Eyton Gilboa, Rohanda S. Zaharna ve John Robert Kelley’nin kamu diplomasisi modelleri çerçevesinde Türkiye’nin ihdas ettiği kurumların kamu diplomasisi araçlarını ne şekilde kullandığı detaylı olarak incelenecektir. Bununla birlikte şu sorulara cevap aranacaktır: Türkiye’nin ihdas ettiği kurumlar hangi kamu diplomasisi modeline göre hangi kategorilerde faaliyet göstermektedir. Bu kurumların gösterdiği kamu diplomasisi faaliyetleri neticesinde Türk dış politikasında bütünleşik bir kamu diplomasisi faaliyeti gerçekleşmekte midir?

Public diplomacy, which emerged as a new method of diplomacy in the post–Cold War period, is a tool employed by actors in international relations to influence public opinion and to ensure behavior in line with predetermined objectives. Following the 9/11 attacks, the growing recognition of the importance of shaping societal perceptions led states to allocate substantial budgets and invest considerable effort into public diplomacy initiatives. With the transformation of Turkey’s foreign policy in the post–Cold War era, the significance of public diplomacy has likewise increased rapidly. As foreign policy evolved, newly established and restructured institutions began to implement public diplomacy practices in various ways across different regions. This study examines in detail how the institutions created by Turkey utilize public diplomacy instruments within the frameworks of the most widely recognized public diplomacy models—those of Nicholas J. Cull, Geoffrey Cowan and Amelia Arsenault, Eytan Gilboa, Rhonda S. Zaharna, and John Robert Kelley. In doing so, the study seeks to answer the following questions: According to which public diplomacy models and in which categories do the institutions established by Turkey conduct their activities? Do the public diplomacy practices carried out by these institutions result in an integrated public diplomacy approach within Turkish foreign policy?.