hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Osmanlı Donanması’ndaki Yerli İmkânlarla Bir Muharebe Gemisi İnşa Deneyimi: Abdülkadir
A Battleship Building Experience with Local Capabilities  in the Ottoman Navy: Abdulkadir
Yazar: Mercan, Evren
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 18 No. 42, 2022
Anahtar kelimeler: Sultan Abdulaziz,Sultan Abdulhamid II,Ottoman Navy,Battleship,Imperial Arsenal ; Sultan Abdülaziz,Sultan II. Abdülhamid,Osmanlı Donanması,Muharebe Gemisi,Tersane-i Amire

1897 Osmanlı - Yunan Harbi’nin acı deneyimi 93 Harbi sonrası kıyı savunma odaklı Osmanlı Donanması’nın operasyonel yetersizliğini gün yüzüne çıkarmıştı. Bu yetersizliğin karşısında Osmanlı devlet ricali iddialı bir donanma programını hayata geçirerek bununla başa çıkmaya çalıştı. Donanma programının içeriğinde yurtdışından temin edilecek muharebe gemisi, kruvazör ve muhrip dışında devletin kendi imkân ve kaynaklarıyla Tersâne-i Âmire bünyesinde inşa edeceği bir muharebe gemisi projesi de bulunmaktaydı. Daha sonra Abdülkadir ismi verilecek 8,100 tonluk 103 metre boyundaki bu devasa platform, Osmanlı donanma envanterindeki en güçlü harp gemisi olması hasebiyle iddialı bir projeye karşılık gelmekteydi. Uzun bir sürenin ardından tersane bünyesinde inşasına girişilen ilk büyük evsaftaki muharebe gemisi olan Abdülkadir, uzun süren inşa dönemi teknik ve maddi yetersizliklerin yanında, idari karmaşa ve plansızlık yüzünden tamamlanamamış; yıllarca gövde iskeletiyle kızakta atıl kalmıştı. Nihayetinde 1906’da inşası durdurulmak zorunda kalınmış, 1909’da gemi hurdaya ayrılmıştı. İnşası tamamlanabilseydi Osmanlı Donanması’nın caydırıcılığına belirgin katkı sağlayacak olan Abdülkadir’in bir fiyasko ile sonuçlanan inşa süreci dönemin siyasi, askerî ve iktisadî durumunun da tecessümü gibidir.

The bitter experience of the Greco-Turkish War in 1897 revealed the operational inadequacy of the Ottoman Navy that focused on coastal defence after the Russo-Turkish War of 1877–1878. The Ottoman decision-makers tried to deal with this problem by carrying out a challenging naval program. Apart from the battleships, cruisers, and destroyers to be purchased from abroad, there was also a battleship project, which was to be built in the Imperial Arsenal (Tersâne-i Âmire) with the empire’s means and resources. This naval platform with a weight of 8.100 tons and a length of 103 meters, which would be named Abdulkadir, was a challenging project because it would be the most powerful battleship in the Ottoman navy. As the first battleship to be built in the Imperial Arsenal after a long time, the Abdulkadir could not be completed because of technical and financial inadequacies, as well as administrative problems. It remained on the dry dock for years. After all, the construction program had to be stopped in 1906, and the ship was scrapped in 1909. If the construction of the Abdulkadir could be completed, it would have made a significant contribution to the deterrence of the Ottoman navy. The construction process of Abdulkadir, which resulted in a fiasco, is the embodiment of the military and economic conditions of the mentioned period.
Büyük Stratejilerde Örüntü: Türkiye-Rusya İlişkilerinde Akıllı Uyum ve Esnek Rekabet
The Pattern on Grand Strategies: Smart Alignment and Flexible Competition in Turkey-Russia Relations
Yazar: Zengin, Alperen Kürşad; Topsakal, İlyas
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 18 No. 42, 2022
Anahtar kelimeler: Büyük Strateji,akıllı uyum,esnek rekabet,Türkiye-Rusya İlişkileri,Türkiye ve Rusya'nın Büyük Stratejisi ; Grand Strategy,Smart Alignment,Flexible Competition,Turkey-Russia Relations,Grand Strategy of Turkey and Russia

Türkiye-Rusya ilişkilerinin değerlendirilmesi, karşılıklı tarihsel düşmanlık algıları ile stratejik ortaklık arasındaki bir ikilemdir. Yukarıda bahsedilen ikilemin sorunlu alanlarından kurtulmak için alternatif bir bakış açısına ihtiyaç vardır. Bu açıdan çalışmanın temel amacı, Türkiye ve Rusya’nın büyük stratejilerini belli bir model çerçevesinde açıklamak ve her iki ülkenin de karşı karşıya geldiği Suriye, Libya ve Güney Kafkasya’daki politikalarını değerlendirmektir. Söz konusu alanlarda ulusal çıkarları örtüşen, çatışan ve aynı zamanda ortak zeminde buluşabilecek iki ülkenin ilişkilerinin nasıl tanımlanacağı önemli bir sorundur. Bu çalışmada Türkiye-Rusya ilişkilerinin “akıllı uyum” ve “esnek rekabet” kavramları etrafında tanımlanabileceği iddia edilmektedir.

Evaluating Turkey-Russia relations is a dilemma, as the two countries fluctuate between perceptions of mutual historical hostility and strategic partnership. An alternative perspective is needed to get beyond the impasse of this dilemma. The main purpose of this study is to explain the common aspects of the grand strategies of Turkey and Russia within the framework of the pattern and to evaluate the policies of both countries in Syria, Libya, and the South Caucasus where the interests of both intersect and occasional conflict. We propose that Turkey-Russia relations can best be defined around the concepts of “smart alignment” and “flexible competition”.
Kritik Altyapıların Yabancı Literatüründeki Görünümü: Bir Bibliyometrik Analiz
Appearance of Critical Infrastructures in Foreign Literature: A Bibliometric Analysis
Yazar: Lekesizgöz, Kaya Ali
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 18 No. 43, 2022
Anahtar kelimeler: Critical Infrastructure,Meta-analysis,Bibliometric Analysis,Literature Review ; Kritik Altyapılar,Meta Analiz,Bibliyometrik Analiz,Literatür Taraması,VOSViewer,Critical Infrastructure,Meta-analysis,Bibliometric Analysis,Literature Review

Bu çalışmada “kritik altyapı” kavramının analitik ve sistematik olarak yıllar içerisinde nasıl bir gelişim gösterdiği incelenerek konu üzerinde çalışma yapmak isteyen araştırmacılara, politika belirleyicilere, kurum ve kuruluşlara makro bakış açısıyla bir izdüşümün sunulması amaçlanmıştır. Türkçe literatüre nazaran yabancı literatürde “kritik altyapı” kavramına ilişkin yapılan akademik çalışmalar ilerlemiş durumdadır. Bu çalışma kavrama yönelik yayın türleri, yıllara göre eğilim, ilgili bilim dalları, yazarlar, kurum, ülke iş birlikleri, atıf ve anahtar kelime durumuna göre dağılım nasıl bir değişkenlik göstermektedir? araştırma sorularına cevap aramaktadır. Elde edilen bulgularla bir tipoloji ortaya konması amaçlanmış ve gelecek araştırmalara temel olması hedeflenmiştir. Çalışmada Bibliyografik Eşleştirme ve Ortak Atıflara dayalı görsel ve bilimsel haritalama yöntemi kullanılmıştır. Analiz birimi olarak Web of Science (WoS) veri tabanından 1996-2022 (Eylül) dönemini kapsayan 4.227 İngilizce makale seçilmiştir. Elde edilen veriler ışığında VOSviewer yazılımı ile ağ ve yoğunluk grafikleri oluşturularak yorumlanmıştır.

This study aims to present a projection from a macro perspective to researchers, policymakers, institutions, and organizations by examining how the concept of “critical infrastructure” has developed analytically and systematically over the years. Compared to Turkish literature, academic studies on the concept of critical infrastructure in foreign literature have advanced. This study seeks to answer the following research questions by focusing on this relatively rich literature. How does the distribution vary according to the types of publications, the trend by years, related disciplines, authors, institution, country collaborations, citation, and keyword status related to critical infrastructure? It is aimed to reveal a typology to pave the way for future research in Türkiye. This paper uses Visual and scientific mapping methods based on Bibliographic Matching and Common Citations. 4,227 English articles which time span 1996-2022 (September) were selected from the Web of Science (WoS) database. In light of the obtained data, network and density graphs were created with VOSviewer software.
Uluslararası Güvenlik Literatüründe Eleştirel Bir Yaklaşım: Ontolojik Güvenlik Teorisi
Uluslararası Güvenlik Literatüründe Eleştirel Bir Yaklaşım: Ontolojik Güvenlik Teorisi
Yazar: Demirci, Hatice; Şahin, Güngör
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 19 No. 44, 2023
Anahtar kelimeler: Ontolojik Güvenlik Teorisi,Benlik,Kimlik,Rutin,Oto-biyografik Anlatı

Çağdaş uluslararası güvenlik çalışmaları, 20.yüzyılın sonları itibariyle pek çok güvenlik ekolünün ortaya koyduğu yeni tartışmalara tanıklık etmiştir. Genişleme yoluyla güvenlik konularının, derinleşme yoluyla ise aktör çeşitliliğinin artması sonrasında disiplinlerarası çalışmalar yeni bir trend olarak disiplin içinde yer edinmiştir. Ontolojik Güvenlik Çalışmaları, güvenlik literatürünün zenginleşmeye başladığı bu dönemde Psikoloji ve Sosyoloji Disiplinlerinden beslenerek Uluslararası İlişkiler Disiplini içinde varlığını artırmıştır. Literatür incelemesi çerçevesinde şekillenen bu çalışma, betimleyici/tanımlayıcı bir metot benimseyerek ilgili teoriye ilişkin çekirdek kavramları ve kavramlara ilişkin farklı yaklaşımları ortaya koymayı hedeflemektedir.

Çağdaş uluslararası güvenlik çalışmaları, 20.yüzyılın sonları itibariyle pek çok güvenlik ekolünün ortaya koyduğu yeni tartışmalara tanıklık etmiştir. Genişleme yoluyla güvenlik konularının, derinleşme yoluyla ise aktör çeşitliliğinin artması sonrasında disiplinlerarası çalışmalar yeni bir trend olarak disiplin içinde yer edinmiştir. Ontolojik Güvenlik Çalışmaları, güvenlik literatürünün zenginleşmeye başladığı bu dönemde Psikoloji ve Sosyoloji Disiplinlerinden beslenerek Uluslararası İlişkiler Disiplini içinde varlığını artırmıştır. Literatür incelemesi çerçevesinde şekillenen bu çalışma, betimleyici/tanımlayıcı bir metot benimseyerek ilgili teoriye ilişkin çekirdek kavramları ve kavramlara ilişkin farklı yaklaşımları ortaya koymayı hedeflemektedir.
Hukuk Ortamında Hibrit Tehdit Uygulamaları: Çatışma Aracı Olarak Hukuk Uygulamalarının Bir Tipolojisi
The Practices of Hybrid Threats in the Legal Domain: A Typology of Lawfare Practices
Yazar: Çalışkanlar, Turgut Muhammet; Demir, Can
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 19 No. 44, 2023
Anahtar kelimeler: Hybrid Threats,Hybrid Warfare,Legal Domain,Lawfare,Typology ; Hibrit Tehditler,Hibrit Harp,Hukuk Ortamı,Çatışma Aracı Olarak Hukuk,Tipoloji

Çatışmaların durmaksızın değişen karakteri barış ve savaş arasındaki çizgiyi belirsiz hale getirmiş ve çatışmalara hibrit boyutlar kazandırmıştır. Hibrit tehditler, günümüzdeki çatışmaların karakterine işaret ettiği gibi çatışma ve güvenlik çalışmalarına yön veren bir kavram haline de gelmiştir. “Çatışma aracı olarak hukuk” hibrit tehditler kapsamında kullanıldığında hukuk mücadelesinden çok daha fazlasına işaret etmektedir ve bu konuda yeterli çalışma olmadığı için tam olarak kavramlaşmamış ve anlaşılamamış bir konu olarak varlığını sürdürmektedir. Bu çalışmada; ilk olarak hibrit tehditlerin ve çatışma aracı olarak hukukun teorik arka planı ele alınacak, akabinde çatışma aracı olarak hukukun tipolojik özellikleri ortaya konularak konunun daha iyi anlaşılmasına ve kavramlaştırılmasına katkı sağlanmaya çalışılacaktır. Bu kapsamda hukukun çatışma aracı olarak kullanıldığı 20 bağımsız örnek olay aktör, hukuk nevi ve hibritlik durumu açısından analiz edilmiş ve hibrit tehditler kapsamında ve bu kapsamda olmayan durumlar arasındaki benzerlik ve farklılıklardan yola çıkılarak, konunun daha iyi bir şekilde kavramsallaştırılması maksadıyla bir tipoloji oluşturulmuştur.

The ever-changing character of conflicts has blurred the line between peace and war and added hybrid dimensions to the conflicts. Hybrid threats have become a concept that deeply affects conflict and security studies, as well as pointing to the character of today’s conflicts. When the term “lawfare” is used within the scope of hybrid threats, it refers to much more than just legal claims. However, it continues to exist as a subject that is not fully conceptualized and understood as there is not enough work on this subject. This study, first, discusses the theoretical background of hybrid threats and lawfare and then introduces the typological features of lawfare, which will contribute to a better understanding and conceptualization of the subject. In this regard, 20 independent cases in which law has been used as a tool of conflict are analysed in terms of actor, law type and hybridity, and then based on the similarities and differences between hybrid threats and non-hybrid threats cases, a typology has been worked out with a view to the better conceptualization of the subject.
Türkiye Kalkınma Planlarında Deniz Güvenlik Politikaları Analizi
Maritime Security Policy Analysis in Türkiye’s Development Plans
Yazar: Şahin, Ali; Sadioğlu, Uğur
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 19 No. 44, 2023
Anahtar kelimeler: Maritime Security,Maritime Safety,Maritime Power,Blue Economy,Development Plans of Türkiye,Analysis of Maritime Policies ; Deniz Güvenliği,Deniz Emniyeti,Denizcilik Gücü,Mavi Ekonomi,Türkiye Kalkınma Planları,Deniz Politikalarının Analizi

Deniz güvenliği, çoğunlukla “tehdit ve tehdit algısı” üzerinden tanımlanmasına rağmen özellikle 2000’li yıllardan itibaren büyük bir dönüşüm geçirmeye başlamıştır. Bu dönüşüm, deniz güvenlik politikalarının devletlerin, ulusüstü kuruluşların ve uluslararası örgütlerin gündem maddeleri arasına girmesini sağlamıştır. Bu çalışmada, deniz güvenlik politikalarının Türkiye tarafından nasıl değerlendirildiğini anlamak maksadıyla “Atlasti” nitel veri analiz programı kullanılarak, 1963-2019 yılları arasında gerçekleşen 11 Kalkınma Planı sistematik bir biçimde incelemiştir. İncelenen politikalar literatürdeki tanımlar çerçevesinde, Mavi Ekonomi, Denizcilik Gücü, Deniz Emniyeti ve Direkt Tehdit ana politika başlıkları altında sınıflandırılmıştır. Bu sınıflandırma sonucunda deniz güvenlik politikalarına ait toplam 438 adet deniz güvenlik politikası tespit edilmiş ve bu tespit edilen ana ve alt deniz güvenlik politikalarına ait değerlendirmeler sunulmuştur. Çalışmadan elde edilen bulgulardan hareketle, bu makalenin sonuçlarının Türkiye ile ilgili stratejik etütler için önemli bir kaynak olabileceği değerlendirilmektedir.

Although maritime security has often been defined by “threat and perception of threat”, it has undergone a significant transformation, especially since the 2000s. This transformation has led maritime security policies to become a part of the agenda of the states, supranational organizations, and international organizations. To understand how Türkiye evaluates maritime security policies, 11 Development Plans taking place between 1963 and 2019 were systematically examined by using the “Atlas.ti” qualitative data analysis program. These policies were classified under the main policy titles of Blue Economy, Maritime Power, Maritime Safety, and Direct Threat, within the framework of definitions in the literature. This classification identified a total of 438 maritime security policies and presented evaluations related to these main and sub-policies of maritime security. Based on the findings of the study, it is considered that the results of this article can provide an important source for strategic studies related to Türkiye.
Yükselen Bir Orta Gücün Statü Arayışı: Türkiye ve Birleşmiş Milletler Barışı Koruma
An Emerging Middle Power’s Quest for Status: Türkiye and United Nations Peacekeeping
Yazar: Kumek, İbrahim
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 19 No. 44, 2023
Anahtar kelimeler: Turkish Foreign Policy,Turkish Peacekeeping Activism,Emerging Middle Power,Status-seeking,United Nations Peacekeeping ; Türk Dış Politikası,Türk Barışı Koruma Aktivizmi,Yükselen Orta Güç,Statü Arayışı,Birleşmiş Milletler Barışı Koruma

Bu çalışmada, Türkiye’nin BM barışı koruma operasyonlarına katılım motivasyonunu açıklamaya yönelik Uluslararası İlişkiler literatüründeki “orta güç” ve “statü temelli” yaklaşımlardan yararlanılmaktadır. Türk barışı koruma aktivizmi, statü arayışı temelinde bir tanınma pratiği olarak ele alınmaktadır. Türkiye’nin bilhassa 2000’li yıllardan itibaren BM ülkeleri nezdinde itibar kazanmak ve uluslararası statüsünü yükseltmek, küresel barışa ve çatışma yönetimine katkıda bulunarak görünür olmak ve BM Güvenlik Konseyi geçici üyeliği seçimlerini kazanmaya yönelik üye ülkeleri kendi lehine etkilemek amacıyla operasyonlara katıldığı iddia edilmektedir. Katılımdaki genel eğilim ile motivasyonu belirlemek için uluslararası bağlam, iç siyasi ortam ve hükümetlerin genel dış politika yönelimleri dikkate alınmaktadır. 1988 ile 2022 yılları arasında 28 barışı koruma misyonuna ilişkin personel katkıları BM Barışı Koruma verilerinden alınarak incelenmekte, TBMM kararlarına ve dış politika yetkililerinin açıklamalarına bakılmaktadır. Çalışmada, Türk barışı koruma politikasının geleceğine ilişkin öneriler de sunulmaktadır.

This study uses “middle power” and “status-based” approaches in the International Relations literature to explain Türkiye’s motivation for participation in UN peacekeeping operations. Turkish peacekeeping activism is considered a recognitive practice based on status-seeking. It is claimed that especially since the 2000s Türkiye has participated in operations to gain a reputation and raise its international status before UN countries, to become visible by contributing to global peace and conflict management, and to influence member countries in its favour to win the elections for non-permanent membership in the UN Security Council. To determine the overall trend and motivation in participation, the international context, the domestic political environment, and the general foreign policy orientations of the governments are taken into account. Personnel contributions related to 28 peacekeeping missions between 1988 and 2022 are examined by reviewing UN Peacekeeping Data, the Grand National Assembly’s decisions, and foreign policy officials’ statements. Suggestions on the future of Turkish peacekeeping policy are also presented in the study.
Farklı Kuramsal Perspektiflerden  Özel Güvenlik ve Özel Güvenlikleştirme
Private Security and Privatizing Security  from Different Theoretical Perspectives
Yazar: Alpkutlu, Menderes
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 19 No. 45, 2023
Anahtar kelimeler: International Relations (Other) ; Uluslararası İlişkiler (Diğer) ; Security,Private Security,Private Securitisation,Country,Education ; Güvenlik,Özel Güvenlik,Özel Güvenlikleştirme,Devlet,Eğitim

Nitel bu çalışmayla ağırlıklı olarak özel güvenliğin iç güvenliğe yansıması, “özel güvenlikleştirme” kavramı üzerinden ele alınmış ve kuramsal havuzdaki pozisyonu irdelenmiştir. Çalışmanın temel argümanı “Stresli ve riskli yaşam şeklinin sonuçlarından biri görülen özel güvenlik, ağırlıklı olarak Batı’ya uyarlı niteliği ve farklı güvenlik kuramlarıyla gerekçelendirilebilecek niceliğiyle hayatın en tenha noktalarına dahi sokularak tartışmalı bir niceliğe ulaşmıştır.” olarak belirlenmiştir. Araştırmanın ana bulguları şunlardır: Özel güvenliğin, güvenlikleştirmede yüksek pay sahibi olduğu; sektörün, gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerdeki nitelik-nicelik dengesinin değişkenlik arz ettiği; hizmette, küresel ölçekte markalaşmış bir yapılanmaya ihtiyaç duyulduğu; Türkiye’nin, kadim güvenlik kodları üzerinden sektörü yeniden yapılandırma imkanına sahip olduğu ve son olarak ise özel güvenliğin, çifte standartlar barındıran halihazırdaki perspektifinin sürdürülmesi halinde, her an meşru zeminden savrulacak riskler barındırdığı temalarında düğümlenmektedir. Sonuç olarak “Özel güvenlikte, eğitim odaklı bir iyileştirme yapılmadan, kapsamlı etkinlik ve verimlilikte bir hizmet standardı yakalanamaz” tezine ulaşılmaktadır.

In this qualitative study, the reflection of private security on internal security is mainly discussed through the “private securitization” concept and its position in the theoretical pool. The main argument of the study is “Private security, which is seen as one of the consequences of stressful and risky lifestyles, has reached a controversial quantity by being introduced into even the most secluded points of life with its predominantly Westernized quality and quantity that different security theories can justify.” The main findings of the research are as follows: Private security has a high share in securitization; the quality-quantity balance of the sector in developed and developing countries varies; there is a need for a globally branded structure in the service; Turkey has the opportunity to restructure the sector through ancient security codes; and finally, if the current perspective of private security, which contains double standards, is maintained, there are risks that may be swung away from the legitimate ground at any time. As a result, it is concluded that “Private security cannot achieve a service standard of comprehensive effectiveness and efficiency without a training-oriented improvement”.
Radikalleşme ile Mücadelede  İstihbarat Örgütlerinin Rolü:  Danimarka Güvenlik ve İstihbarat Servisi  (Politiets Efterretningstjeneste- PET) Örneği
The Role of Intelligence Organizations in Countering Radicalization:  The Danish Security and Intelligence Service  (Politiets Efterretningstjeneste- PET) Case
Yazar: Kılıç, Kaan; Selçuk, Zeynep
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 19 No. 45, 2023
Anahtar kelimeler: International Relations (Other) ; Uluslararası İlişkiler (Diğer) ; Radicalization,Intelligence,Denmark,Aarhus,PET ; Radikalleşme,İstihbarat,Danimarka,Aarhus,PET

Radikalleşme ile mücadelede istihbarat örgütlerinin rolü ve çalışma alanı tartışmalı bir konudur. Özellikle siyasal gerekçelerle radikalleşme ve terör kavramlarına vurgu yapılması, toplum içerisinde istihbaratın muhalifleri bastırmaya yönelik bir aygıt olarak kullanıldığı algısına neden olacaktır. Öte yandan istihbaratın imkân ve kabiliyetlerine başvurulmadan radikalleşme ile mücadele edilmesinin mümkün olamayacağı değerlendirilmektedir. İstihbarat, radikalleşme ile mücadelede uygulanan programların kapsadığı önleme, baskı ve müdahale araçlarının her birinde etkin bir fonksiyona sahip olmalıdır. Çalışma, otoriteler tarafından nispeten başarılı bir uygulama olarak değerlendirilen Danimarka Modeline istihbarat örgütlerinin iştirakini ve bu programlardaki işlevini inceleyecektir.

The role and working area of intelligence agencies in countering radicalization is a contentious issue. Especially, emphasizing the concepts of radicalization and terrorism for political reasons will lead to the perception that intelligence is used as a device to suppress the opposition. However, preventing radicalization and rehabilitating radicals is not seen as possible without utilizing the possibilities and capabilities of intelligence. Intelligence has an effective function in tools of prevention, repression, and intervention covered by the programs implemented in the fight against radicalization. The article will examine the participation of intelligence agencies in the Danish Model, considered a relatively successful practice by the authorities, and its function in these programs.