Türk Milli Kimliğinde Alarmizm ve Devlet-Toplum Etkileşimi: Hatay-Belen Örneği
Alarmism and State-Society Interplay in the Turkish National Identity: The Case of Belen, Hatay
Yazar: Oğuz, Alaattin
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 42 No. 1, 2022
Anahtar kelimeler: Sociology ; Sosyoloji ; National identity,Nationalism,Perception of threat,Refugees,Ethnic-core ; Milli Kimlik,Milliyetçilik,Tehdit algısı,Mülteciler,Etnik-çekirdek,National identity,Nationalism,Perception of threat,Refugees,Ethnic-core ; Milli Kimlik,Milliyetçilik,Tehdit algısı,Mülteciler,Etnik-çekirdek,National identity,Nationalism,Perception of threat,Refugees,Ethnic-core

Modern milletler için kurumsal bir temel oluşturan etno-tarihsel ve kolektif geçmiş anlatıları aynı zamanda güçlü bir eylemsel bileşen olma işlevi görmektedir. Bu anlatıların oluşturduğu mekanizmalar, bir milletin geleneğinin özgünlüğünün doğrulanmasının ve daha geniş ölçekte anlam, norm ve değerler üretiminin imkanını sağlar. Kültür dışı düşünce ve davranış kalıplarını benimsemek, kişinin kendi ait olduğu gruptan yabancılaşmasının ve ahlaki çöküşünün bir işareti olarak görüldüğünden, ortak bir geçmişe bağlılık, grup olmanın temel bir gerekliliği olarak addedilir. Bu nedenle modern öncesi etnik tarih ve ortak hatıralar modern milletlerin mihenk taşı haline gelmiştir. İnsanların kültürel olarak kendi değerlerini korumak ve “dejenere” unsurları yok etmek için, yani bu iki cepheyi birbirinden keskince ayırmak için gösterdikleri çabaların basitçe öteki hakkında bir korku işareti olarak tanımlanması yeterli değildir. Dolayısıyla günümüzde milli kimliğin taşıyıcı özneleri yüksek düzeyde siyasi gerilim yaşadıklarında, kimliğe ve ona verilen ayrıcalıklara karşı duyarlılık düzeyleri artmakta ve yumuşak bir gerekçelendirmeyle sosyal uyuma vurgu yapmaktadırlar. Türk milliyetçiliğinin gündelik hayatta ve sosyal pratiklerdeki müteyakkız hali, milli kimlik anlatılarının doğallaşmasına yol açmakta, bu da döngüsel olarak tarihsel referanslarla bağlantıların inşa edilmesini kolaylaştırmaktadır.

The narratives of a collective ethno-historical past form the institutional basis for modern nations and function as a powerful operational component. The mechanisms of these narratives validate the authenticity of a nation’s traditions and generate meaning, norms, and values on a larger scale. Adherence to a shared past is a fundamental requirement of being a group, as adopting non-cultural patterns of thought and behavior is ultimately considered a sign of alienation and moral degradation from one’s group. For this reason, pre-modern ethnic history and shared memories have become the cornerstone of modern nations. Defining people’s efforts to preserve their cultural values and to isolate the “degenerate” elements (i.e., sharply distinguishing local and foreign) as solely a sign of fear offers an incomplete perspective. Therefore, when the national subjects these days experience a high level of political tension, their sensitivity to their identity and the privileges given to it increases, and they emphasize social harmony as a flexible justification. The vigilance of Turkish nationalism in daily life and social practices has led to the naturalization of national identity narratives, and this has facilitated the cyclical construction of links with historical references.