hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Akuaponik Yetiştiricilik Sisteminde Farklı Bitkilerin Besin Dinamiği
Nutrient Dynamics of Different Plants in an Aquaponics Aquaculture System
Yazar: Türker, Hakan
Dergi: Aquatic Sciences and Engineering, Vol. 33 No. 3, 2017
Anahtar kelimeler: Akuaponik,entegre akuakültür sistemi,sürdürülebilir akuakültür,balık,bitki ; Aquaponics,integrated aquaculture system,sustainable aquaculture,fish,plant

DOI: 10.26650/ASE201813Bu çalışmada modern ve sürdürülebilirüretim metotlarından olan akuaponik sisteminde farklı dönemlerde yetiştirilenbitkilerin su kalitesindeki performansı değerlendirilmiştir. Kurulan akuaponiküretim sisteminde koi, Cyprinus carpio var. Koi, balıklarının ve farklıbitkilerin (yapraklı bitki olarak; marul, Lactuca sativa var. Crispa, vemeyveli bitki olarak; çilek, Fragaria sp.,) büyüme performansı, makrobesinlerin döngüsü ve bitkilerin su kalitesi parametrelerine etkileriizlenmiştir. Balık ve bitki üretim üniteleri ve filtreleme ünitelerinden oluşanakuaponik üretim sistemde yapılan denemelerde makro besinlerin sistemdengiderilme oranları marul uygulamasında fosfat için %42,95 ve nitrat için %55,45ve çilek uygulamasında da fosfat için %35,49 ve nitrat için %46,36 olarakbulunmuştur. Çalışma sonucundan bulgulara göre marul ile yapılan denemede,genel olarak makro besinlerin ortamdan giderilmesi çilek ile yapılan denemeleregöre daha yüksek olduğu görülmüştür. Bu çalışmada elde edilen makro besinleringiderilme oranları, yetiştiricilikte artan çözünmüş besinlerin etkili birşekilde azaldığını göstermiş bu üretim sisteminin çevre-dostu ve sürdürülebilirbir metot olduğunu doğrulamıştır. 

DOI:10.26650/ASE201813This study evaluates the performance ofplants grown at different times in the aquaponics system-a modern andsustainable production method—on water quality. In the established aquaponicssystem, this study monitored the growth performance of koi fish, Cyprinuscarpio var. koi, and different plants (lettuce, Lactuca sativa, var. Crispa asa leafy plant and strawberry, Fragaria sp. as a fruit plant), pertaining tomacro nutrient cycling and effects of plants on water quality parameters.Experiments in an aquaponics system comprising a biological filter and plantunit found that the removal rates of macro nutrients from the system were asfollows: 1) 4295% for phosphate and 55.45% for nitrate in lettuce and 2) 35.49%for phosphate and 46.36% for nitrate in strawberries. It was observed that, ingeneral, the rate of removing macro nutrients was higher in the lettuceexperiment than in the strawberries one. The elimination rates of macronutrients in this study show that increasing dissolved nutrients in an aquariumis effectively reduced, which confirms that this production system is anenvironmentally-friendly and sustainable method.
Kahverengi Alabalık (Salmo trutta fario) Hematoloji Parametreleri Üzerine Anyonik Yüzey Aktif Maddelerin Etkileri
Effects of Anionic Surfactant Ingredients on Hematological Index of the Brown Trout (Salmo trutta fario)
Yazar: Alak, Gonca; Uçar, Arzu; Parlak, Veysel; Atamanalp, Muhammed; Topal, Ahmet; Kocaman, Esat Mahmut; Yanık, Telat; Ceyhun, Saltuk Buğrahan
Dergi: Aquatic Sciences and Engineering, Vol. 33 No. 3, 2017
Anahtar kelimeler: Hematoloji,balık,deterjan,kirlilik ; Hematology,fish,detergent,pollution

DOI: 10.26650/ASE201815Buçalışmanın amacı, sucul canlılar için sodyum dodesil sülfatın (SDS)toksisitesini belirlemektir. Kahverengi alabalıklarda (Salmo trutta fario)SDS'nin etkileri hematolojik indekslerle araştırılmıştır. Bu amaçla balıklar 21gün süreyle kontrol (0 mg/lt), düşük doz (1,5 mg/lt) ve yüksek doz (2,25 mg/lt)SDS'ye maruz bırakılmıştır. Uygulama süresi sonunda kontrol ve denemegruplarında hematolojik indeksler [eritrosit sayısı (RBC), lökosit sayısı(WBC), hemoglobin değeri (Hb), hematokrit oranı (Hct), trombosit sayısı (PLT),eritrosit çökme oranı (ESR), eritrosit başına düşen hemoglobin sayısı (MCHC),eritrosit miktarı hemoglobin (MCH) ve ortalama eritrosit hacmi (MCV)]araştırılmıştır. Araştırma sonuçları, yüksek dozda SDS konsantrasyonuna maruzbırakılan grubun RBC, WBC, PLT, Hb, ESR, MCV, MCH ve MCHC indeks değerlerinindüşük doz ve kontrol gruplarına göre önemli derecede arttığını (p<0,05)göstermiştir. Düşük konsantrasyona maruz bırakılan grupta ise, Htc değeri diğeruygulama gruplarına göre daha yüksek bulunmuştur (p<0,05).

DOI: 10.26650/ASE201815The aim of this study was to determine thetoxicity of sodium dodecyl sulfate (SDS) to aquatic organisms. The effects ofSDS were investigated using the hematological index of the brown trout (Salmotrutta fario). Fish were exposed to control (0 mg/l), low dose (1.5 mg/l) andhigh dose (2.25 mg/l) of SDS over a 21-day period. At the end of the treatmentperiod, the control and the treatment groups were investigated for thehematological index [total erythrocyte count (RBC), total leukocyte count(WBC), hemoglobin (Hb), hematocrit (Hct), total platelet count (PLT),erythrocyte sedimentation rate (ESR), mean cell hemoglobin concentration(MCHC), mean cell hemoglobin (MCH), and mean cell volume (MCV)]. The resultsshowed a significant increase in RBC, WBC, PLT, Hb, ESR, MCV, MCH, and MCHCvalues of the group exposed to high SDS concentrations compared to those in thelow-dose treatment and control (p<0.05) groups. At low SDS concentrations,the Hct value was significantly higher than that in the other treatment groups(p<0.05).
Türkiye’ye İthal Edilen İki Tatlısu Akvaryum Balığı Türünde Saptanan Digenetik Centrocestus Sp. Metaserkeri (Trematoda: Heterophyidae): Hastalık Profili ve Risk
Digenetic Centrocestus Sp. Metacercariae (Trematoda: Heterophyidae) Were Detected on Two Freshwater Ornamental Fish Species Imported Into Turkey: Disease Profile and Risk
Yazar: Taner, Gül Şahin; Yıldız, Hijran Yavuzcan
Dergi: Aquatic Sciences and Engineering, Vol. 33 No. 3, 2017
Anahtar kelimeler: Parazit,metaserker,ithal,akvaryum balığı,Centrocestus sp ; Parasite,metacercariae,import,ornamental fish,Centrocestus sp

DOI: 10.26650/ASE201816Akvaryumbalıklarının ticareti ile ülkeler arası patojen transferi, günümüzde en önemlipatojen yayılım risklerinden birisidir. Akvaryum balığı ticareti ile Türkiye’yegiren parazit tehlikesini irdelemek üzere Türkiye’ye ithal edilen 50 altınbalık (Carassius auratus auratus) ve 10 dişi kılıçkuyruk balığı (Xiphophorushellerii) Aralık 2015 ve Ekim 2016 tarihleri arasında paraziter olarakincelenmiştir. Centrocestus sp. metaserkerleri incelenen balıkların sadecesolungaçlarında bulunmuştur. Altın balıklarda Centrocestus sp.metaserkerlerinin enfeksiyon oranı %34, dişi kılıçkuyruk balıklarında %30’dur.Ortalama yoğunlukları ise sırasıyla 10,58±2,38 ve 14,3±13,3’dür. Bu, dişi kılıçkuyruk (X. hellerii) balıklarında Centrocestus sp. metaserkeri enfeksiyonunun ilkraporudur.  Bu çerçevede akvaryum balığıithali yoluyla Türkiye’ye patojen girişinin mevcut olduğu açıktır ve kendisucul türlerimizi koruyabilmemiz için gerekli önlemler acilen alınmalıdır.

DOI: 10.26650/ASE201816Ornamental fish trade is one of the reasonsfor pathogen transfer among different countries. To underline the threat ofexported parasite risks, 50 specimens of goldfish (Carassius auratus auratus)and 10 specimens of the female swordtail (Xiphophorus hellerii) imported intoTurkey between December 2015 and October 2016 were examined for the presence ofparasites. Metacercariae of encysted Centrocestus sp. were found only on thegills of the examined fish. The prevalance rates of Centrocestus sp.metacercariae were 34% on goldfish and 30% on the female swordtail. The meanintensities of infection were 10.58±2.38 and 14.3±13.3, respectively. To ourknowledge, this is the first report of infection with metacercariae ofCentrocestus sp. in the female swordtail (X. hellerii). These results clearlyemphasize that pathogen entrance into Turkey occurs through ornamental fishtrade and urgent measures must be implemented to conserve our own aquaticspecies.
Diplomatik Açıdan Mahzar
Mahzar From a Diplomatic Point of View
Yazar: İpşirli, Mehmet
Dergi: Tarih Dergisi No. 75, 2021
Anahtar kelimeler: Mahzar,Arzuhal,İmza,Mühür ; Mahzar,Petition,Signature,Seal

Osmanlı Paleografyasının belge türleri arasında yer alan mahzarlar hem fiziki görünümleri, hem içerik ve işlevleri açısından dikkat çekici belgelerdir. Şikayet, talep veya teşekkür için resmi makamlara sunulan çok imzalı dilekçeye mahzar denilmektedir. Mahzarlar boyutları, büyük çoğunlu Türkçe olmakla birlikte, farklı dillerde yazılmaları, bürolarda muamele görmeleri, alt kısımlarında çok sayıda tasdik ibaresi, imza, mühür, parmak izi bulunması gibi özellikleriyle dikkat çekmektedirler. Sosyal hayatı yansıtması ve çok renkli bir muhtevaya sahip olması açısından da dikkat çekici niteliktedirler. Bu çalışmada mahzarın birinci yönü yani diplomatik özellikleri incelenmiş, rükünleri, ifadeleri ve şekilleri örneklerle gösterilmeye çalışılmıştır.

Mahzars, which are among the document types of Ottoman palaeography, are remarkable both in terms of their physical appearance and content. A multi-signature petition submitted to official authorities for complaints, requests, or thanks is called mahzar. Mahzars are noteworthy in terms of their size, their languages, their treatment in offices, and their numerous signatures, seals, fingerprints, and so on. It also has a remarkable feature in terms of reflecting social life and having particularly colorful content. This study examines the diplomatic features of mahzar, and attempts to show its elements, expressions, and shapes with examples.
Bir Efsanenin Gücü: Yeniçeri-Bektaşîlik Münasebetinin Tarihî Gelişiminin İncelenmesi
The Power of a Legend: Examining the Historical Development of the Relationship Between the Janissaries and Bektashi
Yazar: Gül, Abdulkasim
Dergi: Tarih Dergisi No. 77, 2022
Anahtar kelimeler: Akbörk,Janissary,Bektashism,Haji Bektash Veli,Albanian,Mahmud II ; Akbörk,Yeniçeri,Bektaşîlik,Hacı Bektâş-ı Velî,Arnavut,II.Mahmud

Bu makalede Osman tarihinin oldukça ilgi çeken konularından biri olan, yeniçerilik ve Bektaşîlik arasındaki ilişki ele alındı. Çalışmada arşiv kayıtları ve Osmanlı yazarlarının eserlerine dayanılarak; önce yeniçerilerle Bektaşîlik arasındaki bağın kuruluşu ve gelişimi ortaya koyuldu, ardından neferlerin ne kadar Bektaşî olduğu gösterilmeye çalışıldı, üçüncü başlıkta ilişkinin tezahürleri literatür bağlamında değerlendirildi ve en son olarak yeniçeriliğin kaldırılmasının hemen ardından Bektaşîliğin yasaklanmasını sağlayan şartlar incelendi. Sonuç olarak efsane halinde gelişen bağın on altıncı yüzyıl sonunda kendisini belli ettiği, teşkilat ve neferlerin kabulüyle on yedinci yüzyıl başında resmî hale dönüştüğü, adet ve geleneklere yansıyarak yeniçeriliğin bütün tarihine yansıyacak bir şekle büründüğü ortaya koyuldu. Yine on sekizinci yüzyılın ikinci yarısında gelişen şartlarda, bazı Bektaşîlerle bir kısım yeniçerinin aynı cephede yer almaları 1826’da aynı akıbeti yaşamalarına sebep olduğu ve bunun temel alınmasıyla ilişkinin efsaneleşmesinin halen devam ettiği sonucu çıkarıldı.

This article discusses the relationship between the Janissary and Bektashism, one of the most interesting topics in Ottoman history. Based on archival records and the works of Ottoman writers, the study first reveals how the bond between the Janissaries and Bektashism was established and developed, then under the third heading attempts to show how Bektashi soldiers evaluated the manifestations of the relationship in the context of the literature, and finishes by examining the conditions that led to the prohibition of Bektashism right after the abolition of the Janissary organization. As a result, the bond was revealed to have developed as a legend that manifested itself at the end of the 16th century and became the official order of the Janissary Army at the beginning of the 17th, with the acceptance of the organization and Janissaries. It took a form that would be reflected in the entire history of the janissary in their customs and traditions. Some Bektashi and Janissary were concluded to have been on the same front under the conditions that developed again in the second half of the 18th century, which caused them to suffer the same fate in 1826. Based on this, the legend of the relationship still continues.
XIX. Yüzyılın İkinci Yarısında Kıbrıs’ta Diplomat Arkeologların Eski Eser Araştırmaları
Diplomat Archaeologists’ Inquiries into Antiquities in Cyprus During the Second Half of the 19th Century
Yazar: Şahin, Gürsoy
Dergi: Tarih Dergisi No. 77, 2022
Anahtar kelimeler: Archaeology,Diplomat Archaeologists,Antiquities,Cyprus,Ottoman State ; Arkeoloji,Diplomat Arkeolog,Eski Eser,Kıbrıs,OsmanlıDevleti

Çalışmada kadim bir geçmişe sahip olan Kıbrıs’ta XIX. yüzyılın ikinci yarısında görev yapan Amerikalı ve Avrupalı diplomatların eski eser araştırmaları irdelendi. 1850’ler ve 1870’ler arasında Kıbrıs arkeolojisinde etkin olan diplomat arkeologlar, kimi zaman dostça kimi zaman da kıyasıya bir rekabet ruhu içerisinde hareket ederek topladıkları koleksiyonları Avrupa müzelerine naklederek buraları zenginleştirdiler. Bu durum karşısında Osmanlı makamları, ülkedeki eski eserlerin yağmalanmasını önlemek amacıyla 1869’da ve 1874’te Eski Eser Nizamnamelerini yürürlüğe koydu. Bu kapsamda adadaki kazılar sonucunda elde edilen eserlerden bir kısmını İstanbul’a Müze-i Hümâyun’a nakletti. 1878’de Kıbrıs’ın yönetiminin İngiltere’ye geçmesinden sonra ise adadaki bütün eski eserlerin tasarrufu İngiliz Hükümetine geçmiş oldu.

This study investigates the inquiries into antiquities from American and European diplomat archaeologists working in ancient historical areas of Cyprus during the second half of the 19th century. Between the 1850s and 1870s, the diplomat archaeologists who were active in Cyprus archaeology transferred the collections they’d gathered to European museums and enriched them, sometimes acting friendly and other times acting in a spirit of cutthroat competition. The Ottoman authorities enacted the Law of Antiquities in 1869 and 1874 under this circumstance in order to prevent antiquities in the country from being looted. In this scope, they transferred a portion of the works that had been obtained from the excavation on the island of Cyprus to the Müze-i Hümâyun [Imperial Museum] in Istanbul. After this, England took over the governance of Cyprus in 1878, with all the antiquities on the island falling into the possession of the English Government.
Sultan en-Nâsır Muhammed’in Üçüncü Cülûsundan Sonra Memlûk-Altın Orda Siyasi ve Diplomatik İlişkileri
The Political and Diplomatic Relations of the Mamluks and Golden Horde After the Third Enthronement of Sultan al-Nasir Muhammad
Yazar: Uzun, Kazım
Dergi: Tarih Dergisi No. 77, 2022
Anahtar kelimeler: Mamluks,Golden Horde,Ilkhanate,Timur,Alliance ; Memlûk Devleti,Altın Orda,İlhanlılar,Timur,İttifak

Memlûk ve Altın Orda devletlerinin müşterek çıkarları hedefleyen ilişkileri ortak düşman söylemi etrafında şekillenmiş ve gelişmiştir. Buna bağlı olarak Sultan en-Nâsır Muhammed’in üçüncü saltanat dönemine kadar taraflar bir müttefik görüntüsü çizmişlerdir. Ancak farklılaşan konjonktürün tesiriyle Sultan en-Nâsır politika değişikliğine giderek Altın Orda ve İlhanlı devletleri arasında bir denge siyaseti gütmeye çalışmıştır. İlhanlı sonrası dönemde ise Memlûk-Altın Orda ilişkileri bu defa başka bir ortak düşman söylemi etrafında yeniden canlandırılmaya çalışılmıştır. Bu çalışmada söz konusu münasebetler tüm yönleriyle tespit ve tetkike gayret edilmiş ve ayrıca bunların genelinin mahiyetine dair yeni bir yorum getirilmiştir.

The relations between the states of the Mamluks and the Golden Horde aimed at common interests were shaped and developed around the discourse of the common enemy. Accordingly, the parties had drawn the image of allies until the third reign of Sultan al-Nasir Muhammad. However, with the effects from differing conjunctures, Sultan al-Nasir made a policy change and tried to pursue a policy of balance between the Golden Horde and Ilkhanate states. In the post-Ilkhanid period, the attempt was made to revive Mamluk–Golden Horde relations, this time around another common enemy discourse. This study aims to determine these aforementioned relations, examine them in all their aspects, and also provide a new interpretation regarding their general nature.
I. Erzurum Antlaşması Metninde Yapılan Tahrifat ve Antlaşmanın Uygulanmasında Yarattığı Sorunlar
Falsifications in the Letter About the First Treaty of Erzurum and the Resultant Problems in Implementing the Treaty
Yazar: Azap, Eralp Yaşar
Dergi: Tarih Dergisi No. 77, 2022
Anahtar kelimeler: First Treaty of Erzurum,Ottoman State,Persia,Qajar Dynasty,border ; I. Erzurum Antlaşması,Osmanlı Devleti,İran,KaçarHanedanı,Sınır

1820-1823 Osmanlı-İran Savaşı, 1823 yılında imzalanan Erzurum Antlaşması ile yahut literatürdeki yaygın adıyla I. Erzurum Antlaşması’nın imzalanması neticesinde nihayete erdi. I. Erzurum Antlaşması, mahiyeti itibarıyla devletler arasındaki sorunları, iki ülkenin bir önceki yüzyılda mutabık kaldığı ve 1746 yılında imzalanan Kerden Antlaşması’nın metnine göre çözme temelinde tesis edilmişti. Ancak metnin tesis sürecinde başlayan birtakım anlaşmazlıklar, sulh metninin doğru bir şekilde oluşturulmasına ciddi oranda engel teşkil etti. Tesis edildiği düşünülen antlaşma metninin her iki devlet elinde bulunan ve aralarında farklılıklar olan nüshaları ise, bugün halen tartışılması gereken bir konudur. Devletlerin elindeki bu farklı nüshalardan alınan cesaretle daha büyük sorunlara yol açan bir kısım antlaşma hükümleri de ilerleyen dönemlerde Osmanlı ve İran devletlerini hayli meşgul ederek soruna dönüşmüş ve bu sorunlardan bazıları, XX. yüzyıla dahi taşınmıştır.

The Ottoman-Persian War of 1820-1823, ended in 1823 with both parties signing the Treaty of Erzurum, known commonly in the literature as the First Treaty of Erzurum. The First Treaty of Erzurum resolved the problems between the two states and was in essence based on the terms in the Treaty of Kerden that the two states had signed and agreed upon a century prior in 1746. However, certain disagreements that emerged in the process of composing the terms of the treaty posed a serious obstacle to properly establishing the terms for peace. Both states had a different version of the treaty based on their idea of how it had been composed, and these different versions continue to warrant further discussion. Certain clauses from the Treaty of Erzurum led to even greater problems, and due to the audacity that had been derived from these different versions, the states turned these into problems in the future, problems that occupied the agenda of the Ottomans and Iranians to a great extent. Some of these problems even carried over to 20th century.
Ortaçağ Hindistanı’nda Bir Türk Hükümdar: Mâlva Sultanı I. Mahmudşah Halacî (1436-1469)
A Turkish King in Medieval India: Sultan of Mālwa Mahmūdshāh Khaljī I (1436–1469)
Yazar: Kortel, Haluk
Dergi: Tarih Dergisi No. 77, 2022
Anahtar kelimeler: Mālwa Sultanate,Mahmūdshāh Khaljī,Medieval India,Khaljīs,Mandū ; Mâlva Sultanlığı,I. Mahmudşah Halacî,OrtaçağHindistanı,Halacîler,Mandu

Timur’un 1398’de Delhi Sultanlığı topraklarını istila etmesinin sonucu olarak Hindistan’da kurulan devletlerden biri de Mâlva Sultanlığı’dır. Gūrîler ve Halacîler olmak üzere iki hanedan halinde hüküm süren Mâlva Sultanları’nın en önemlisi hiç kuşkusuz I. Mahmudşah Halacî’dir. Mahmudşah, komşu ülkeler Gucerat, Cavnpur, Dekken, Delhi sultanlıkları ve Racputlar ile başarılı bir şekilde mücadele ederek ülkesinin sınırlarını genişletmiş ve Mâlva’yı Hindistan’ın en güçlü devletlerinden biri yapmıştı. Bu makalede Mahmudşah’ın özellikle siyasi ve askeri faaliyetlerini inceleyeceğiz.

The Mālwa Sultanate was established in India as a result of Timur’s invasion of the Delhi Sultanate in 1398. Mahmūdshāh Khaljī I is undoubtedly one of the most important of Sultans of Mālwa, who ruled in two dynasties, namely, Ghurids and Khaljīs. Mahmūdshāh I expanded the borders of his state by successfully engaging in wars with the neighboring states of Gujarāt, Jaunpur, Deccan, Delhī Sultanates and the Rajput states and made Mālwa one of the most powerful states in India. In this article, we examine Mahmūdshāh’s political and military activities.
Karşılaştırmalı Perspektifle Osmanlı Askeri ve Deniz Gücü: İnebahtı Öncesi ve Sonrası
Ottoman Military and Naval Power in Comparative Perspective: Before and After Lepanto
Yazar: ágoston, Gábor
Dergi: Tarih Dergisi No. 76, 2022
Anahtar kelimeler: Kıbrıs’ın Fethi,İnebahtı Deniz Savaşı,Osmanlı AskeriGücü,Erken Modern Avrupa Askeri Tarihi,Karşılaştırmalı Askeri Tarih ; The Conquest of Cyprus,The Battle of Lepanto,Ottoman Militaryand Naval Power,Military History of Early Modern Europe,ComperativeMilitary History

Osmanlı İmparatorluğu, geniş beşeri ve iktisadi kaynakları, askeri gücü ve deniz gücü sayesinde bir süper güçtü. Bu güce ancak İspanya, Venedik ve onların müttefiklerinin birleşik kuvvetleri meydan okuyabilirdi. 1571 yılındaki İnebahtı Deniz Savaşı bunun bir örneğiydi. Bu savaşta Osmanlı donanmasının yok edilmesinin ardından, geniş kaynaklar ve bu kaynakların verimli bir biçimde yönetilmesi Osmanlılar’ın donanmalarını yeniden inşa etmesini sağladı. Osmanlı İmparatorluğu’nun 1574 yılında Tunus’ta İspanyol güçlerine karşı aldığı galibiyet, Osmanlı deniz gücünün dirilişini göstermekteydi. 1580 yılındaki barıştan sonra deniz güçlerini etkileyen finansal krizlerden etkilenen taraflar, dikkatlerini diğer siyasi meselelere çevirdi.

The Ottoman Empire was a superpower due to its vast human and economic resources and military and naval power. Only the joint military and naval might of Spain, Venice, and their allies could successfully challenge the Ottomans. This was the case at the Battle of Lepanto in 1571. Following the destruction of the Ottoman fleet at the battle, the abundance of Ottoman resources and efficient resource management enabled the Ottomans to rebuild their navy. The Ottoman victory against the Spanish forces in 1574 in Tunis demonstrated the Ottoman naval resurgence in the Mediterranean. After the peace of 1580, the parties which suffered from the financial difficulties that affected their naval power, turned their attention towards other political matters.
Diplomatik Bir Yenilik? II. Selîm’in Nâmesi ve Sadrazamının Mektubu Bağlamında 1570 Yılında Venedik Cumhuriyeti’ne Verilen Ültimatomun İncelenmesi ve İlgili Metinlerin Neşri
A Diplomatic Novelty? Ultimatum Given to the Venetian Republic in 1570 and the Edition of Relevant Letters by Sultan Selîm II and his Grand Vizier
Yazar: Işıksel, Güneş
Dergi: Tarih Dergisi No. 76, 2022
Anahtar kelimeler: Ottoman-Venetian War 1570–1573,Ottoman diplomaticcorrespondence,international public law,coercive diplomacy ; 1570-1573 Osmanlı- Venedik Savaşı,Osmanlı Diplomatik Yazışmaları,Uluslararası Kamu Hukuku,Zorlayıcı Diplomasi

Bu makalede, II. Selim’in ve sadrazamı Sokollu Mehmed Paşa’nın Venedik Cumhuriyeti’nden Kıbrıs adasının barışcıl yollarla Osmanlı tarafına teslim edilmesini talep eden metinlerinin bağlamı ve içeriği inceleniyor. Eğer karşı taraf bu talepleri reddedecek olursa, söz konusu ada birkaç ay içinde işgal edilecekti. Konuyla ilgili müellefatta değinilen ancak bu zamana kadar üzerinde ayrıntılı çalışma yapılmamış bu mektuplar bu makalede cebri diplomasi aracı olarak ele alınıyor.

In this article, I propose an edition and interpretation of letters by Selîm II and his grand vizier Sokollu Mehmed Pasha to the Republic of Venice to demand peaceful surrender of Cyprus. The letters specify that if the summoned party were to refuse, the island was to be ravaged within months. To interpret these rather peculiar but hitherto insufficiently analysed letters, I first revise the political context and then recontextualize them as an ultimatum, a specific instrument of so-called coercive diplomacy.