hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Cumhuriyetçi Radikal Modernizme Karşı Anti-Modernist Bir Entelektüel Olarak Nurettin Topçu
Cumhuriyetçi Radikal Modernizme Karşı Anti-Modernist Bir Entelektüel Olarak Nurettin Topçu
Yazar: Suveren, Yaşar
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 9 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: NurettinTopçu, Modernity, Cultural Modernism, Political Tho ; Nurettin Topçu, Modernlik, Kültürel Modernizm

Nurettin Topçu Kemalist modernizme yönelik muhalefetin önde gelen entelektüel figürlerindendir. Aktif siyaset içerisinde yer almak istese de esas etkinliğinin fikir üretimi olduğu söylenebilir. Bu çalışmada, cumhuriyetçi modernleşme sürecine, onun vaz ettiği modernlik tasarımına ve bu tasarımın siyasal, toplumsal ve kültürel pratiklerine yönelik felsefi ve siyasal bir direnç/muhalefet geliştirdiği söylenebilecek ayrıksı bir düşünce adamı olan Nurettin Topçu’nun, sözü edilen ‘ayrıksı’ konumu ve bu ‘ayrıksılık’ın nitelikleri üzerinde durulmaktadır. Türk sağ siyaseti ve muhafazakâr çevrelerince ‘hüsn-ü kabul’ gören ve taltif edilen bir düşünce insanı olmasına rağmen, bu kabul ve taltifle tezat oluşturacak bir biçimde Topçu’nun sözü edilen siyaset ve çevrelerde ‘tutunum’ sağlayamamış bir entelektüel olduğu söylenebilir. Bu çalışmada Topçu’nun sözü edilen tutunumsuzluğunu açıklayabilmek için Karl Mannheim’ın ideoloji ile ütopya arasında yaptığı ayrımdan kalkılarak hareket edilmektedir. Makalede Topçu, Mannheimcı bu ayrım göz önünde bulundurulduğunda, öne sürdüğü fikirler ve bunların vazettikleri itibarıyla ‘ideoloji’den ziyade bir ‘ütopya’nın, ‘muhafazakâr bir ütopya’nın savunusunu yapmaktadır ve tutunumsuzluğunun temelinde de bu yatmaktadır.

The study examines Topçu as an “eccentric” anti-Kemalist philosopher who developed a philosophical and political opposition to the republican modernization process, the modernization project imposed in that process, and its political, social and cultural applications. It emphasizes his “eccentric” position and the characteristics of this “eccentricity.” Although Topçu is typically seen as a contributor to the conservative political thought and politics in Turkey, he holds a distinct position within the conservative tradition, which arguably reaches the level of “eccentricity.” This study explains Topçu’s ineffectuality by employing Karl Mannheim’s separation of the concepts of “ideology” and “utopia.” According to Mannheim, ideas turn into an “ideology” as they demonstrate the potential to be realized but remain as a “utopia” when their realization appears unlikely. Thus, we can argue that Topçu has been intellectually ineffective because the essence of his ideas resembled the ingredients of a utopia – a conservative utopia – rather than those of an ideology
Erken Ortaçağlarda İran ve Bizans İlişkilerinde Nestûrî Hıristiyanlarının Rolü
Erken Ortaçağlarda İran ve Bizans İlişkilerinde Nestûrî Hıristiyanlarının Rolü
Yazar: Altungök, Ahmet
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 9 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Early Middle Age, Byzantine, Iran, Nestorians, Jacobites ; Erken Ortaçağ, Bizans, İran, Nestûrîler, Yakubiler

MS IV. yüzyılda Hıristiyanlar arasında başlayan fikir tartışmaları monofizit ve  diyofizit akımlarının ortaya çıkmasına sebep olmuş ve İstanbul patriği Nestorius’un diyofizit yaklaşıma destek vermesi akabinde bu akım MS. V. yüzyılda Nestûrîlik adıyla anılmaya başlanmıştır. Nestorius’un, Bizans tarafından din dışı ilan edilerek kovulmasının akabinde; Nestorius, kendi düşüncesini yaymak için Antakya ve Edessa kiliselerini kullanmaya başlamıştır. Bizans topraklarından kovularak, okulları kapatılan Nestûrîler İranlıların elinde bulunan Mezopotamya topraklarına yerleşmişlerdir. İranlıların, Bizans’a karşı siyasi ve dini bir koz olarak kullanmak amacıyla kapılarını açmış oldukları Nestûrîler, MS. VI. yüzyıldan sonra Bizans’a yakınlaşmaya başlamışlardır. Bizans ile İran arasındaki önemli sorunların başında gelen Nestûrîler, Hıristiyanlığın İran toprakları, Arap yarımadası ve Orta Asya üzerinde yayılmasının da öncülüğünü yapmışlardır.

In the 4th Century (AD), the debates started between Christians caused emergence of Monophysite and Dyophysite currents and the Dyophysite current was called as Nestorianism after receiving the support of Nestorius, the Patriarch of İstanbul, in the 5th Century (AD). Nestorius started to use the Churches of Antakya and Edessa in order to spread his ideas after being announced as outlawed from religion and relegated by Byzantine. Nestorians, expelled from Byzantine and whose schools were closed, settled in Mesopotamia region ruled by Iranians. Although Iran has opened its doors to Nestorians to use them as a political and religious trump card against Byzantine, they began to get closer to Byzantine Empire after the 6th Century (AD). Nestorians, who were the leading problem between Iran and Byzantine, have pioneered Christianity to be spread over Iranian lands, Central Asia and the Arabian Peninsula
Weberyan Anlamda Türklerde Otorite Ve Meşruiyet İlişkisi (15.yüzyıl Osmanlı Dönemine Kadar)
Weberyan Anlamda Türklerde Otorite Ve Meşruiyet İlişkisi (15.yüzyıl Osmanlı Dönemine Kadar)
Yazar: Özdemir, Gürbüz
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 9 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Max Weber, The Turks, Kut/Tore, Authority, Legitimacy ; Max Weber, Türkler, Kut/Töre, Otorite, Meşruluk

Farklı coğrafyalarda yaşayan toplumlar, ekonomik, toplumsal, vb. değerlere bağlı olarak birbirlerinden farklı özgün yapılanmalar sergileyebilmektedirler. Özellikle siyasal yapıları, bu değerlerden ayrı düşünmek mümkün olmadığı gibi; otorite, meşruiyet gibi kavramlara ilişkin algıları, o toplumun siyasal kültüründen bağımsız olarak ele almak da mümkün değildir. Türklerin, Orta Asya’dan başlayarak günümüze kadar uzanan siyasal kültürü içinde önemli bir yeri olan “Kut”, “Töre” gibi kavramların, İslam öncesi ve sonrası dönemde otorite ve meşruiyet kavramları üzerinde ve aralarındaki ilişkilerde belirleyici rol oynamıştır. Bu kavramlara, Weber’in otorite tiplemesi ve meşruiyet ilişkisi bağlamında bakıldığında bu özgünlüğü görmek mümkündür.Kısacası, Türklerdeki otorite ve meşruluk ilişkisi, Weber’in otorite teorisi bağlamında değerlendirildiğinde, “geleneksel”, “karizmatik” ve “hukuksal” otoriteyi sentezleyen özgün bir niteliğe sahip olduğu anlaşılmaktadır.

Communities living in different geographies may have different structures; and it is impossible to evaluate their political structures in particular without taking into account these values. In this regard, attempts to understand such concepts as power and legitimacy, all of which are influential in shaping political life, as well as the relations that exist between them, may be futile in isolation from the prevailing political culture. Retaining an important place particularly for the Turks, concepts like “Kut” and “Tore” have played a determining role in the relations between power and legitimacy in both the pre- and post-Islamic eras. If these concepts are considered based on the type of authority and legitimacy put forward by Weber, it is possible to see their originality. In brief, based on Weber’s theory of authority, it is possible to say that with the Turks, the relationship between authority and legitimacy brought a unique character, which resulted from a combination of “traditional”, “charismatic” and “juridical authority”
Küreselleşme Sürecinde Yaşam Boyu Öğrenme ve Yetişkin Eğitimi Gerçeği
Küreselleşme Sürecinde Yaşam Boyu Öğrenme ve Yetişkin Eğitimi Gerçeği
Yazar: Kaya, Havva
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 9 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Neo Liberal Ideology, Globalization, Lifelong Learning, Adult Education ; Yeni Liberal İdeoloji, Küreselleşme, Yaşam Boyu Öğrenme, Yetişkin Eğitimi

Sosyal devletin bir görevi olarak nitelendirilen eğitim, yeni liberal ideoloji ve küreselleşme ile birlikte özelikle mevcut fırsat ve olanaklardan dahi yararlanamayan dezavantajlı grupların yoksunluğunu artırarak eşitsizliklerin yaşandığı bir alana dönüşmektedir. Bu bağlamda, araştırmanın temel problemini küreselleşme sürecinde yeni liberal ideoloji ile adım adım temel bir hak olmaktan uzağa taşınan ve eğitimin önemli aşamalarından birini oluşturan yetişkin eğitiminin aynı kaderi paylaşıyor olması ve gerçekte eğitime daha çok ihtiyacı olan dezavantajlı yetişkinlerin en temel haklarına tam anlamıyla ulaşamaması oluşturmaktadır. Çalışmada, konuya ilişkin eleştirel alan yazın kaynaklarından hareketle belgesel tarama yöntemi kullanılarak günümüzde yaşam boyu öğrenme ve bu kapsamda yetişkin öğrenmesi olarak ele alınmaya başlayan yetişkin eğitiminin, küreselleşme ve yeni liberal ideoloji tarafından nasıl şekillendirildiği üzerinde durulmuş ve küreselleşme süreci içerisinde piyasalaştırılarak değişen yüzü ortaya konmaya çalışılmıştır.

Education, described as the the duty of the social state, turns into a sector where the inequalities are faced by increasing especially the deprivation of the disadvantaged groups who even cannot benefit from the existent resources and adding the new ones on the current inequalities together with the new liberal ideology and globalization. In this regard, the basic problem of the research consists that adult education as one of the crucial phases of education being relocated away from the basic right step by step because of the neo liberal policies within the globalization process suffers from the same fate and more the poor and deprived adults cannot be reached for their basic rights completely. In this study, by using the documentary scanning method through the critical literature sources related with the issue, today how lifelong learning and adult education began to be addressed as adult learning within the scope of lifelong learning are shaped by globalization and neo liberal policies have been focused on and tried to be set forth its changing face via being marketed within the scope of globalization
Kamu Sektöründe Performans Yönetimi: Politikalar, Uygulamalar ve Sorunlar
Kamu Sektöründe Performans Yönetimi: Politikalar, Uygulamalar ve Sorunlar
Yazar: Köseoğlu, Özer; Şen, Mustafa
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 9 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: New Public Management, Public Sector Performance ; Yeni Kamu İşletmeciliği, Kamu Sektöründe Performans Yönetimi, Karşılaştırmalı Kamu Yönetimi

Kamu sektöründe performans ölçümü ve yönetimi, 20. yüzyılın başında ABD’de personel ve örgüt düzeyinde girişilen uygulamalarla başlamış, zaman içinde kapsamı, örgütsel görünürlüğü, yöntem ve amaçları değişerek gelişme göstermiştir. Performans yönetiminin kamu kurumlarında yaygınlaşması ise 1980’lerden sonra yeni kamu işletmeciliği reformlarının gündeme gelmesiyle birlikte söz konusu olmuştur. Bu çalışmada, kamu sektöründe performans ölçümü ve yönetimine ilişkin politikalar, uygulamalar ve bu süreçte karşılaşılan sorunlar karşılaştırmalı bir perspektiften incelenmektedir. Ülke karşılaştırmalarından elde edilen bulgular, Türkiye’de kamu sektöründe performans yönetimine geçiş süreci, bu kapsamdaki politikalar ve uygulamalarla kıyaslanarak ampirik araştırmalara konu edilmesi gereken bazı önerilere ulaşılmaktadır. Çalışma, ayrıca, genel olarak kamu sektöründe performans yönetimi yazınının gelişme seyriyle ilgili de ipuçları sunmaktadır.

Performance measurement and management in public sector traces back to the practices carried out at personnel and organizational levels in the US federal, state and local governments in the beginnings of the 20th century; but in time, has evolved through changes of content, organizational visibility, methods and aims. Performance management has been disseminated among public organizations when the new public management reforms arose in 1980s. In this study, policies, practices and problems related with performance measurement and management in public sector has been investigated with a comparative perspective. Empirical findings and policy experiences of various countries are compared with regard to both transition process to public sector performance management in Turkey, and policies and problems within this context. As a conclusion, premises and insights that are open to further empirical testing have been asserted. The paper, additionally, trails the development route of the public sector performance management literature
Adapazarı'nda Gökçeören Bataklığını Kurutma Çalışmaları ve Muhacirlerle Yaşanan Sorunlar (1890-1908)
Drying Works of Gokceoren Swamp in Adapazarı and Problems Encountered by Immigrants
Yazar: Sarı, Mustafa; Ünal, Bahadır
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 9 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Adapazarı, Göçler, Boşnak Muhacirler, Gökçeören Gölü ve Bataklığı ; Adapazari, Migrations, Bosnian Immigrants, Gokceoren Lake and Swamp

Osmanlı Devleti, Müslüman ve Türk topraklarının kaybedildiği XVIII. yüzyılın sonlarından itibaren göç hareketlerine sahne olmuştur. Özellikle Kırım, Kafkasya ve Balkanlardan yapılan bu göçler sonucunda milyonlarca insan yer değiştirmek zorunda kalmıştır. Adapazarı, gerek muhacirlerin geçici toplanma yeri olan İstanbul'a yakınlığı ve gerek demiryolu güzergahında olması nedeniyle muhacirlerin sevk ve iskan edildiği yerlerden birisi haline gelmiştir. Bu bölgeye iskan edilen muhacir halklardan birisi de Boşnaklardır. Boşnaklar özellikle 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan sonra Bosna-Hersek'in Avusturya-Macaristan tarafından işgalinden sonra Osmanlı Devleti'ne sığınmışlardır. Adapazarı'na Boşnaklar da dahil olmak üzere çok sayıda muhacirin gelmesi ile mesken ve arazi problemini çözmek için bataklıkların kurutulması gündeme gelmiş. Bu kurutulan bataklıklardan birisi de Gökçeören Bataklığıdır. Bu makalede Gökçeören Bataklığı’nın kurutulması ile ortaya çıkan ve özellikle bataklığın etrafında yaşayan Boşnak muhacirlerin sorunları Osmanlı Arşivi belgeleri ve diğer kaynaklara göre ele alınacaktır.

The Ottoman Empire had the scene of migration since the last years of 18th century when muslims and Turks lost their territories. Millions of people had to leave their lands as a result of these migrations, especially from Crimea, the Caucasus and the Balkans. Being close to Istanbul, the temporary meeting place of immigrants and being on the railway route, Adapazari became one of the places where immigrants were transferred and resettled. Bosnians were one of the groups of immigrants resettled in the region. Bosnians, especially after the 1877-1878 Ottoman-Russian War, after Bosnia-Herzegovina was invaded by Austria-Hungary, took refuge in the Ottoman Empire. With the arrival of many immigrants to Adapazari, including Bosnians, to solve the problem of housing and landdraining of marshland was raised. Gokceoren swamp was one of these dried marshes. In this article the problems of immigrants, particularly the ones of the Bosnian immigrants lived around Gokceoren swamp was dried will be dealt with according to the documents of Ottoman Archives and the other sources
İki Savaş Arası Dönemde Türkiye - Çekoslovakya İlişkilerine Genel Bir Bakış
İki Savaş Arası Dönemde Türkiye - Çekoslovakya İlişkilerine Genel Bir Bakış
Yazar: Öncü, Ali
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 9 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Turkey, Czechoslovakia, Cooperation, Trade, World War Two ; Türkiye, Çekoslovakya, İşbirliği, Ticaret, İkinci Dünya Savaşı

Türkiye ve Çekoslovakya Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Osmanlı Devleti’nin ve Avusturya Macaristan İmparatorluğunun parçalanmasından sonra kurulmuşlar, bağımsızlıkla birlikte her iki ülkede de cumhuriyet rejimine geçilmiştir. Türkiye ve Çekoslovakya iki savaş arası dönemde antirevizyonist politikalar takip etmişler ve Avrupa’nın mevcut statükosunun devamını savunmuşlardır. Buna karşın Almanya, İtalya, Macaristan ve Bulgaristan gibi devletlerin izledikleri saldırgan politikalar bu iki devletin iki savaş arası dönemde izledikleri dış politikayı önemli ölçüde etkilemiştir. İki ülke arasındaki ilişkiler 11 Ekim 1924 tarihinde imzalanan dostluk antlaşmasıyla başlamış ve ticari antlaşmalar başta olmak üzere birçok alanda imzalanan antlaşmalar ve devam eden diplomatik temaslarla sürekli gelişerek Çekoslovakya’nın Almanya tarafından işgal edildiği 1939 yılına kadar devam etmiştir.

Turkey and Czechoslovakia were established with the collapse of the Ottoman Empire and Austro-Hungarian Empire after the First World War and adopted the republican regime once declaring their independence. Turkey and Czechoslovakia pursued anti-revisionist policies in the interwar period and advocated the continuation of the status quo in Europe. However, aggressive policies pursued by such states as Germany, Italy, Hungary and Bulgaria significantly influenced the interwar foreign policy of Turkey and Czechoslovakia. Turkey and Czechoslovakia relations began with the Treaty of Friendship signed on October 11, 1924, continuously improved with several agreements, particularly trade agreements and ongoing diplomatic contacts and continued until 1939 when Czechoslovakia was occupied by Germany
Ölüm ve Zulmün Üç Hali: Birinci Dünya Savaşı’nda Bitlis Cephesi
Ölüm ve Zulmün Üç Hali: Birinci Dünya Savaşı’nda Bitlis Cephesi
Yazar: Ölmez, Adem
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 9 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Bitlis/Baghest, World War I, Armenian, Russian, Kurdish Militias ; Bitlis, Birinci Dünya Savaşı, Ermeni, Rus, Kürt Milis

Bu makalede Birinci Dünya Savaşı’nda Bitlis’te Müslümanların ve Ermenilerin çektiği sıkıntılar, üç aşama/hal halinde anlatılmaktadır. Birinci aşama, Rusların ilk taarruzları sırasında Müslümanlara yaptıkları katliamlardır. İkinci aşama, 1915 ortalarında yerli Ermenilerin çektiği sıkıntılardır. Bilindiği gibi, Rusların geri çekilmesi üzerine bölgedeki Ermeniler korunmasız kaldılar. Bu süreçte Müslümanların saldırılarına maruz kaldılar ve göçe zorlandılar. Üçüncü hal ise, 1916 başlarında Rusların yeniden saldırıya geçmeleriyle başladı. 1916 başlarından itibaren Bitlis üzerinden güneye ilerlemeyi planladılar; ancak planları istedikleri gibi gitmedi. Bitlis’te düzenli ordularla milis güçlerinin ittifak ettiği büyük bir direnişle karşılaştılar. Rus-Ermeni birlikleri Bitlis’i geçebilmek için büyük katliamlar yaptılar. Müslüman ahalinin yaşadığı yerlerde kadın, çocuk ve ihtiyarlardan oluşan grupları toplu olarak katlettiler. Rus Ermeni kuvvetleri yeniden Müslüman ahaliye zulmetmeye başladılar. Bu süreç Rusya’da Bolşevik devriminin belirtilerinin görülmeye başlamasına kadar devam etti.  Ermenilerin Ruslarla birlikte hareket ederek eski komşuları olan Müslümanlara zulmetmesi Müslümanlar arasında Ermenilere karşı büyük nefretlerin oluşmasına zemin hazırladı. Daha sonraki olaylarda bu nefretlerin büyük payı oldu.

In this paper describes in three phases, the suffering of Muslims and Armenians in Bitlis. The first stage are the massacres committed by the Russians against Muslims, during the first attack. The second stage is the persecution of indigenous Armenians in mid-1915. As is known, on the withdrawal of Russian, Armenians in the region were left unprotected. In this process, the Armenians were subjected to attacks by Muslims and forced migration. The third state began with the Russians to attack once again in early 1916. From the beginning of 1916, They plan to advance southwards through Bitlis, but their plans did not go as they wish. They were met with great resistance, the regular army allied militia. Russian-Armenian troops have made a great slaughter in order to pass the Bitlis. Russian, Armenian forces again began to persecute the Muslim community. This process has continued until symptoms begin to appear the Bolshevik revolution in Russia. Women and children and old people were massacred in bulk, in arreas inhabited by Muslims. These developments led to the increase of hatred between the two communities
Evliya Çelebi İle Nil Boyunca Seyahat
Travel Along the Nile with Evliya Çelebi
Yazar: Çetin, Firdevs
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 10 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Africa, Evliya Çelebi, Seyahatname, Nile, Province of Abyssinian ; Afrika, Evliya Çelebi, Seyahatname, Nil, Habeş Eya

1672’de Mısır Valisi İbrahim Paşa’nın mektubunu Func Hâkimi’ne götürmek üzere görevlendirilen Evliya, Kahire’den ayrıldıktan sonra başladığı seyahatinde kırktan fazla şehri ziyaret etmiştir. Onun gözlemleri, bölgenin sosyal, ekonomik ve kültürel tarihine ışık tutması açısından önemli görülmüştür. Evliya Çelebi gidiş yolunda Nil’in doğu sahilini, dönüş yolculuğunda ise nehrin İbrim şehrinden sonra başlayan batı sahillerini gezmiştir. Gözlemlerini hem Seyahatname’den hem de Nil Haritası’ndan okumak mümkündür. Yazar her iki kaynakta da bölgenin coğrafi özelliklerini (iklim, bitki örtüsü, yer şekilleri, suları, zenginlik kaynakları gibi), ticaretini, askeri yapısını, yönetimini, halkın dilini, yaşam koşullarını ve inancını anlatmıştır. Gidiş ve dönüşyolunda anlattığı birçok yer arasından konuyu sınırlandırmak için seçilen ve gidiş yolunda ziyaret ettiği Sevakin, Kif, Dehlek, Masavva, Harkova, Zeyla ve Mogadişu gibi önemli merkezlere ait gözlemleri değerlendirilmiştir.

In 1672, Evliya who was assigned to deliver the letter of Ibrahim Pasha, governer of Egypt, to the master of Funj. In the journey, after leaving Cairo, he visited more than forty cities. His observations in this visiting are considered as important in terms of social, economic and cultural history of the district. In walk-through Evliya Çelebi has travelled the eastern coast of the Nile and as to return part he toured the western shore, starting from city of Ibrim. It is possible to read his observations both from Seyahatname and The Map of the Nile. In both sources, the author has told of geographical characteristics (such as climate, flora, geographical formations, water, wealth sources), trade, military structure, administration, speech of folk, living conditions and religion. Between a lot of places which he has told in walk through and return part, to restrict the topic, Suakin, Dahlak, Massawa, Harkova, Zeila nad Mogadishu were chosen and his observations about such important cities are evaluated
Osmanlı Diplomasisinde “Tayinat” Sisteminin Uygulanışı ve Kaldırılışı (1794) Üzerine Bazı Tespitler
Some Remarks on the “Tayinat” System And its Abolution (1794) in the Ottoman Diplomacy
Yazar: Topaktaş, Hacer
Dergi: Journal of Academic Inquiries, Vol. 10 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Osmanlı Diplomasisi, Tayinat, Elçi, III. Selim, Re ; Ottoman Diplomacy, Tayinat, Envoy, Selim III, Reform

Avrupa ülkelerinin kendi diplomatik yapısı içerisinde görülmeyen bir uygulamaolarak tayinat sistemi, Osmanlı başkentine gelen yabancı elçileringünlük masraflarının belirli bir süre için ve belirli kaideler üzere OsmanlıDevleti’nce karşılanması usulüdür. Bu usule göre yabancı elçilerin günlükyiyecek içecek ve bazılarının kira vb. gibi masrafları Osmanlı hazinesindenödenmiştir. Söz konusu uygulama ile ilgili olarak şimdiye dek etraflı bir çalışmayapılmadığı gibi, sistemin uygulanışı, uygulamada ne gibi farklılıklarıngörüldüğü ve Sultan III. Selim döneminde, 1794’te diplomaside yapılanreformlar çerçevesinde tayinat sisteminin kaldırılışını getiren gelişmelerüzerinde de durulmamıştır. Bu makalede tayinat sisteminde görülen farklıuygulamalara dair bazı tespitler yapıldığı gibi, genel bilinenin dışında tayinatusulünün 1794’te kaldırıldıktan sonra da birçok kere Babıâli tarafındanbazı yabancı elçilere tayinat verildiği ortaya konulmaktadır.

As an unseen practice in the diplomatic structures of the European countries, “tayinat system” was a practice in which daily expenses of the foreign envoys that came to the Ottoman capital were covered by the Ottoman Empire for certain periods according to certain rules. In this system, daily expenses of the foreign envoys were paid by Ottoman treasury, and also rental costs of some foreign envoys were covered in the same way. But by now, there is no detailed study on this practice, also it has not been emphasized yet that how this system worked which kind of tayinats were seen in this system, and which kind of developments or reasons caused to abolition of the tayinat system in 1794 during the reign of Sultan Selim III. In this work not only some new information on the implementation of the tayinat system is found, but also apart from the known, it is put forth that after the abolishment of the tayinat system, sometimes tayinats payments were paid for some foreign envoys by the Ottoman Porte