hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
SIÇANLARDA TRANEKSAMİK ASİDİN KOAGÜLASYON VE FLEP SAĞKALIMI ÜZERİNE ETKİLERİ
EFFECTS OF TRANEXAMIC ACID ON COAGULATION AND FLAP SURVIVAL IN RATS
Yazar: Aydın, H. Utkan; Berköz, Ömer
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 83 No. 2, 2019
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; Pediküllü flep,Traneksamik asit ; Pedicled flap,Tranexamic Acid,Surgical blood loss

Amaç: Traneksamik asit (TNA), perioperatif kan kaybını azaltmak için kullanılan bir antifibrinolitiktir. Çalışmamızda sıçan üzerinde kaldırılan random (rastgele) fleplerde TNA’nın flep nekroz oranı üzerine etkileri incelendi. Bu yolla TNA’nın flep cerrahisi açısından güvenilirliğini sınamak amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmada 14 adet Sprague-Dawley cinsi erkek sıçan kullanıldı. Sıçanlar her grupta yedi sıçan olacak şekilde rastgele iki gruba ayrıldı. Deneyin ilk aşamasında standardize bir “kuyruk kanama modeli” kullanılarak kanamanın durmasına kadar geçen zamanı ölçüldü. Ardından deney grubuna 100 mg/ kg dozunda TNA, kontrol grubuna ise eşit hacimde %0,9 NaCl enjekte edildi ve kanama zamanı ve kanama miktarı ölçümleri tekrarlandı. Sıçanlar operasyon sonrası yedinci günde sakrifiye edilerek flepteki nekroz alanı ölçüldü. Bulgular: TNA verilen sıçanlarda kanama zamanı, ilaç verilmesi öncesinde yapılan kanama zamanı ölçümüne göre istatistiksel olarak anlamlı ölçüde kısa bulundu. Kontrol grubunda ise bu şekilde bir fark izlenmedi. İki grup arasında flep nekroz oranı açısından anlamlı bir fark bulunmadı. Sonuç: Yaptığımız deneysel çalışmada TNA’nın flep sağkalımı üzerine olumsuz bir etkisinin olmadığı görülmüştür.

Objective: Tranexamic acid (TNA) is an antifibrinolytic agent which is used to decrease blood loss during surgery. In our study, we investigated the effects of TNA on the extent of flap necrosis using random flaps in rats. Our aim was to test the safety of TNA within flap surgery. Material and Method: Fourteen male Sprague-Dawley rats were used. The rats were randomly divided into two groups with 7 rats in each group. For the first stage of the experiment, a “rat tail bleeding model” was used to measure time taken to stop bleeding. The measurement of bleeding time was repeated after an injection of 100 mg/kg TNA in the study group and 0.9% NaCl in the control group in equal volumes. The rats were sacrificed on the seventh postoperative day and the area of necrosis was measured. Results: The bleeding time became shorter in rats after the administration of TNA, while no such effect was observed in the control group. There was no difference between the two groups regarding the flap necrosis ratio. Conclusion: Our study shows that TNA administration does not have a negative effect on random flap survival in rats.
X’E BAĞLI HİPOFOSFATEMİDE TANI VE TEDAVİ UZLAŞISI
GUIDELINES ON THE DIAGNOSIS AND MANAGEMENT OF X-LINKED HYPOPHOSPHATEMIA
Yazar: Turan, Serap
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 83 No. S-1, 2020
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; X-linked hypophosphatemia,XLH,rickets,hypophosphatemic rickets,PHEX,concensus,guidelines,treatment,conventional,burosumab ; X’e bağlı hipofosfatemi,XLH,raşitizm,hipofosfatemik raşitizm,PHEX,uzlaşı,rehber,tedavi,konvasiyonel,burosumab

X’e bağlı hipofosfatemi (XLH) kalıtsal renal fosfat kaybına bağlı raşitizmin en sık nedenidir. Çocuklarda alt ektremite deformiteleri, orantısız boy kısalığı, ektremite ağrısı, diş problemlerinin yanı sıra erişkin yaş grubunda hiperparatiroidi, osteomalazi, entesopati, osteoartrit ve psödofraktürlere neden olur. Hastalar arasında hastanın klinik seyri ve etkilenme düzeyi farklılıklar gösterebilir. XLH nadir bir hastalık olması nedeniyle hastalığın tanısı sıklıkla gecikmekte ve tedavi gecikmesinin hasta sonlanımına olumsuz etkileri bulunmaktadır. XLH; D vitamini eksikliği/ hipokalsemi veya hiperparatriodinin eşlik etmediği renal fosfat kaybına bağlı gelişen hipofosfatemi ve raşitizm durumunda akla gelmelidir. Mümkün olduğu durumlarda tanı, moleküler genetik testler ile veya tedavi öncesi alınan fibroblast growth factor 23 (FGF23) ölçümü ile doğrulanmalıdır. Metabolik kemik hastalıkları konusunda uzman hekimlerin önderliğinde multidisipliner bir ekip tarafından kanıta dayalı olarak hazırlanıp 2019 yılında yayınlanan uzlaşı raporu ile XLH hastalarının tanı ve tedavi kriterleri belirlenmiştir. Yazımızda bu uzlaşı raporu temel alınarak ülkemiz için XLH’de tanı, tedavi ve takip prensipleri verilmiştir.

X-linked hypophosphatemia (XLH) is the most common cause of rickets related to inherited renal phosphate wasting. XLH is associated with lower limb deformities, pain, poor mineralization of the teeth, and disproportionate short stature in children as well as hyperparathyroidism, osteomalacia, enthesopathies, osteoarthritis, and pseudofractures in adults. The characteristics and severity of XLH vary between patients. Because of its rarity, the diagnosis and specific treatment of XLH are frequently delayed, which has a detrimental effect on patient outcomes. The diagnosis of XLH is based on signs of rickets and/or osteomalacia in association with hypophosphatemia and renal phosphate wasting in the absence of vitamin D or calcium deficiency. Whenever possible, the diagnosis should be confirmed by molecular genetic analysis or measurement of levels of fibroblast growth factor 23 (FGF23) before treatment. An evidence-based guideline was published for recommendation on the diagnosis, treatment, and follow-up of XLH by a multidisciplinary team organized by a metabolic bone disease expert. In this article, the current  recommendations - based on the published guideline was summarized and adapted for our country.
X’E BAĞLI HİPOFOSFATEMİ (XLH) VE GENETİK KODLARI
GENETIC CODES OF X-LINKED HYPOPHOSPHATEMIA
Yazar: Onay, Hüseyin
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 83 No. S-1, 2020
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; X-linked hypophosphatemia,genetic diagnosis,mutation ; X’e bağlı hipofosfatemi,genetik tanı,mutasyon

X’e bağlı hipofosfatemi (XLH, OMIM 307800) kalıtsal raşitizmin en sık gözlenen formudur ve X’e bağlı dominant bir kalıtım şekli gösterir. Hastalığın genetik temelini PHEX (Phosphate regulating gene with Homology to Endopeptidases on the X chromosome) genindeki fonksiyon kaybettirici mutasyonlar oluşturur. PHEX genindeki bu mutasyonlar, henüz bilinmeyen bir mekanizmayla FGF23’ün aşırı üretimine neden olur. Bu gendeki mutasyonlar X’e bağlı dominant olarak kalıtılır. PHEX genindeki ilk mutasyon 1955 yılında tanımlanmıştır ve o günden günümüze kadar hastalıkla ilgili toplam 467 farklı mutasyon bildirilmiştir. PHEX genindeki mutasyonlar gen boyunca dağınık olarak bulunurlar ve herhangibir mutasyon sıcak noktası bulunmamaktadır. XLH’de belirgin bir genotip-fenotip korelasyonu bulunmamaktadır. XLH’de PHEX mutasyon taraması iki basamaklı yapılmalıdır. Öncelikle dizi analizi yöntemi ile nokta mutasyonlar araştırılmalıdır. Tüm olguların yaklaşık %15’inde dizi analizi yöntemi ile saptanamayan büyük delesyon/duplikasyonlar bulunmaktadır ve bu mutasyonlar MLPA (Multiple Ligation dependent Probe Amplification) yöntemi ile taranmalıdır. Mutasyon saptanan olguların ailelerinde kardeş/aile taraması yapılması erken tanı için oldukça önemlidir.

X-linked hypophosphatemia (XLH, OMIM 307800) is the most common form of hereditary rickets and it is an X-linked dominantly inherited disorder. Loss of function mutations in the PHEX (Phosphate regulating gene with Homology to Endopeptidases on the X chromosome) gene are responsible for XLH. These mutations in the PHEX gene cause an elevation in FGF23 levels via an unknown mechanism. The first mutation in the PHEX gene was identified in 1955 and since then 467 different causal mutations have been identified. Mutations in the PHEX gene are distributed across all coding exons and exon-intron boundaries and there is no specific mutation hotspot in the gene. A genotype-phenotype correlation has not been well established. PHEX mutation screening is performed in a two-tier strategy. Sequencing of the coding exons and exon-intron boundaries can detect 85% of all causal mutations. Deletions/duplications are responsible for the remaining mutations and the MLPA (Multiple Ligation dependent Probe Amplification) method must be used in order to detect these mutations. Sibling/family screening is important in order to diagnose cases who have a high risk of developing XLH.
X’E BAĞLI HİPOFOSFATEMİDE RADYOLOJİK BULGULAR
RADIOLOGICAL FINDINGS IN X-LINKED HYPOPHOSPHATEMIA
Yazar: Buğdaycı, Onur
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 83 No. S-1, 2020
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; X-ray,rickets,scoring ; Grafi,raşitizm,skorlama

X’e bağlı hipofosfatemide radyolojik olarak, daha hafif olmakla birlikte, nütrisyonel raşitizme benzer bulgular izlenir. Grafilerde uzun kemiklerin kemikleşme bölgesinde opak hattın kaybolması, büyüme plağında önce uzun aksta, daha sonra transvers planda genişleme, metafizde “kadehleşme” ve fizis ile metafiz arasında “fırçalaşma” diye tabir edilen düzensizlik izlenir. Bulguların şiddeti bilateral el bilek ve diz anteroposterior grafileri kullanılarak “Rickets Severity Score” (RSS) (Raşitizm Ağırlık Skoru) ile değerlendirilmektedir. RSS tanı ve takipte kullanılabilir. Takipte ayrıca “Radiographic Global Impression of Change Scale” (RGI-C) (Genel Radyografik Değişim Ölçüsü) de kullanılabilir.

Radiological findings in X-linked hypophosphatemia are similar to, albeit less severe than, nutritional rickets. Loss of distinctness of the zone of provisional calcification, widening of the growth plate first in the long axis, followed by widening in the short axis, “cupping” of the metaphysis and irregularity (fraying) at the metaphyseal border are seen on X-rays of long bones. The severity of the findings can be assessed from bilateral anteroposterior X-rays of the wrists and knees using the “Rickets Severity Score” (RSS). RSS can be used at the time of diagnosis as well as for assessing response to treatment. The “Radiographic Global Impression of Change Scale” (RGI-C) is another scoring method which can be used during follow-up of patients.
X’E BAĞLI HİPOFOSFATEMİK RAŞİTİZMDE ALT EKSTREMİTE DEFORMİTELERİNE ORTOPEDİK YAKLAŞIM
ORTHOPAEDIC TREATMENT MODALITIES FOR THE LOWER EXTREMITY DEFORMITY CAUSED BY X LINKED HYPOPHOSPHATEMIC RICKETS
Yazar: Balcı, Halil İbrahim
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 83 No. S-1, 2020
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; fixator assisted nailing,internal fixation in rickets ; fiksatör yardımlı çivileme,raşitizmde internal tespit

X’e bağlı hipofosfatemik raşitizmde özellikle alt ekstremite deformiteleri ile ortopedi kliniğinde karşılaşılmaktadır. Bu deformiteler yürümede güçlük ve yetmezlik kırıklarına sebep olmaktadır. Tedavileri deformitenin ciddiyetine ve yaşa göre şekillenmektedir. Tedavinin esas amacı mekanik aks kadar anatomik aksı da düzeltip yetmezlik kırıklarını ve osteomalaziye sekonder deformite nüksünü önlemektir. Bunun için literatürde bu grup hasta için altın standart tedavi çocuk hastada mekanik aksı düzeltmeye yönelik hemiepifizyodez yöntemi, erişkin hastada ise multipl osteotomilerle metafizden metafize tespit sağlayan intramedülller çivi tespitidir. Fiksatörün deformite düzeltme etkisi ile kombine edilerek (fiksatör yardımlı çivileme) hastaya konforlu bir tedavi sunulabilir. Hasta bu şekilde hayat boyu konforlu bir mobilizasyona sahip olur.

X linked hipophosphatemic rickets especially effects lower extremity. It mostly causes insufficiency fractures and difficulty in mobility. Treatment depends on seriosity of the deformity and age of the patients. The main purpose of the treatment is to correct both mechanical and anatomical axis and prevent the recurrence. Hemiepiphysiodesis is the treatment choice fort he young patients. For the adults multiple osteotomy and intramedullary fixation from proximal metaphysis to distal metaphysis is suggested. Combination of the external fixator for the correction ability of the deformity with internal fixation can provide more comfortable mobilization during the life.
TEKRARLAYAN GEBELİK KAYIPLARINDA ETİYOLOJİNİN AÇIKLANMASINA YÖNELİK YENİ YAKLAŞIMLAR
NEW APPROACHES TO EXPLAINING THE ETIOLOGY IN RECURRENT PREGNANCY LOSSES
Yazar: Berkay, Ezgi Gizem; Başaran, Seher
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 84 No. 1, 2020
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; Tekrarlayan gebelik kayıpları,yeni nesil dizileme,genetik ; Recurrent pregnancy loss,next generation sequencing,genetics

Tekrarlayan gebelik kayıpları tüm dünyada yaklaşık %1-3 oranında görülmekte olup, yıllardır üzerinde çalışılan bir konudur. Gebelik, üreme hücrelerinin üretiminden başlayarak, fertilizasyon, implantasyon, embriyolojik gelişim süreçleri, plasentanın oluşumu, feto-maternal kan dolaşımının sağlanması ve gebeliğin devamını kapsayan oldukça geniş ve farklı süreçleri içermektedir. Bu süreçlerden herhangi birinde, ilişkili bir yolağı etkileyen faktörler gebelik kayıplarında altta yatan sebep olabilir. Yeni teknolojiler ile birlikte gebelik kayıplarında etiyolojide yer alan genetik faktörlerin sadece kromozom anomalileri değil, tek gen mutasyonları ya da farklı genetik faktörlerin de olduğu gösterilmektedir. Yeni gen/lerin tanımlanması ve yolakların aktivitesinin anlaşılması sebebi açıklanamayan olgu grubunda tanı ve tedavi yaklaşımlarını değiştirebilecek güçtedir.

Recurrent pregnancy losses are seen in approximately 1-3% of the world’s pregnancies and it has been a subject that has been studied for years. Pregnancy includes the production of fertile cells, fertilization, implantation, embryological development processes, the formation of the placenta, the provision of feto-maternal blood circulation and the continuity of pregnancy. Factors affecting an associated pathway in any of these processes may be the underlying cause of pregnancy loss. With the new technologies, it has started to be shown that genetic factors in etiology in pregnancy losses are not only chromosome anomalies, but also single-gene mutations or different genetic factors. The identification of new gene/s and the understanding of the activity of the pathways are compelling enough to change the diagnosis and treatment approaches in the unexplained cases group.
KARACİĞER KİST HİDATİĞİNDE PERİKİSTEKTOMİ: TEK MERKEZ DENEYİMİMİZ
PERICYSTECTOMY FOR LIVER HYDATID CYST: SINGLE CENTER EXPERIENCE
Yazar: Serin, Kürşat Rahmi; İbiş, Cem; Tekant, Yaman; Özden, İlgin
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 83 No. 3, 2020
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; Echinococcus,hepatectomy,radical surgery,albendazol ; Ekinokok,hepatektomi,radikal cerrahi,albendazol

Amaç: Karaciğer kist hidatiğinde total perikistektomi uygulanan hastaların sonuçlarını irdelemek. Gereç ve Yöntem: 1999-2019 yılları arasında yatırılarak tedavi edilmiş hastaların verileri incelenerek, total perikistektomi yapılan hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Bulgular: Toplam 308 hastanın 32’sinde (17 kadın, 15 erkek, ortanca yaş 44 (17-73)) perikistektomi yapıldığı saptandı. Perikistektomi endikasyonları, ulaşımı kolay anatomik yerleşim (20), albendazol toksisitesi (4), albendazole cevapsız kist (4), kistik tümör kuşkusu (2), hamilelik (1) ve albendazol kullanımına uyumsuzluktu (1). Ortanca kist boyutu 75 mm (42-100), ortanca kist sayısı 1 (1-8) saptanırken, 14 hastada birden fazla kist vardı. Yirmi üç hastaya sadece total perikistektomi uygulanırken 9 hastada mevcut ek kistlere de drenaj uygulandı. Sadece perikistektomi uygulanan 23 hastadan 18’ine kapalı, 5’ine açık perikistektomi yapıldı. Perikistektomi sırasında 10 hastada ortanca 36 dk (12-78) Pringle klampajı uygulandı. Ortanca yatış süresi 6 gündü (1-60). Üç hastada düşük debili (

Objective: To analyze the results of total pericystectomy in hepatic hydatid disease. Material and Method: The data of patients who underwent total pericystectomy between 1999-2019 was evaluated. Results: Of 308 patients treated as in-patients, 32 (17 females-15 males) were found to have had total pericystectomy. Median age was 44 (range:17-73) years. Indications were: easily accessible anatomic location (20), albendazole toxicity (4), unresponsiveness to albendazol treatment (4), tumor suspicion (2), pregnancy (1) and nonadherence to albendazole use (1). Median cyst diameter was 75 mm (42-100), median cyst number was 1 (1-8). Fourteen patients had more than one cyst. Total pericystectomy alone was performed in 23 patients, while additional cysts were treated in a further 9. Of the 23 pericystectomy only patients, 18 received closed and 5 open pericystectomy. Median 36 minutes (12-78) Pringle clamping was performed in 10 patients. Median hospital stay was 6 days (1-60). Low output (
AYNA NÖRON SİSTEMİ VE FONKSİYONLARINA KLİNİK YAKLAŞIM
A CLINICAL APPROACH TO THE MIRROR NEURON SYSTEM AND ITS FUNCTIONS
Yazar: Harı, Emre; Cengiz, Canberk; Kılıç, Ferhat; Yurdakoş, Ertan
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 84 No. 3, 2020
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; Mirror neurons,mirror neuron system,mirror neuronfunctions,neurodegenerative diseases,psychotic disorders,autismspectrum disorder ; Mirror neuron system,Mirror neurons,Mirror neuron functions,Neurodegenerative diseases,Psychotic disorders,Autism spectrum disorder

Mirror neurons were discovered in macaque monkeys in the early 1990s by Rizzolatti and his colleagues at the University of Parma. In studies investigating mirror neurons in humans, noninvasive methods of neuroimaging and electrophysiology have been used because the invasive methods used on macaque monkeys are not available. Several complex functions, including identification, evaluation, and imitation of action, empathy, learning, and memory, have been attributed to this neuron group since its discovery. Thus, the mirror neuron system is thought to be the bridge between cognition and action. This possible role in cognition shows the contribution of this system in some neurological and psychiatric diseases. With this perspective, studies on the pathology of the mirror neuron system in Parkinson’s and Alzheimer’s diseases, amyotrophic lateral sclerosis, and autism-spectrum and psychotic disorders are mentioned in this review, together with research on the possible involvement of the mirror neuron system in congenital mirror movement disorder. A re-evaluation of neurological and psychiatric diseases in light of new opinions on the organization of the brain following the discovery of mirror neurons may be helpful in understanding clinical features and establishing new methods of treatment and rehabilitation.

Mirror neurons were discovered in macaque monkeys in the early 1990s by Rizzolatti and his team at the University of Parma. In mirror neuron studies on human, non-invasive methods of neuroimaging and electrophysiology have been used since the implication of the invasive methods, which have been used on macaque monkeys, is not available. Several complex functions such as identification, evaluation, and imitation of action; empathy; learning; and memory have been attributed to this neuron group since its discovery. Thus, the mirror neuron system is thought to be the bridge between cognition and action. This possible role in cognition shows the contribution of this system in some neurological and psychiatric diseases. With this perspective, the studies on the pathology of the mirror neuron system in Parkinson’s and Alzheimer’s diseases, autism-spectrum and psychotic disorders were mentioned in this review. Re-evaluation of the neurological and psychiatric diseases in the light of the new opinions on the organization of the brain following the discovery of mirror neurons, might be helpful to understand the clinical features and establish new ways for treatment and rehabilitation.
KRONİK ÜRTİKER YÖNETİMİNDE RUTİN LABORATUVAR TESTLERİNİN YERİ
THE ROLE OF ROUTINE LABORATORY TESTING IN THE MANAGEMENT OF CHRONIC URTICARIA
Yazar: Süleyman, Ayşe; Genç, Hamide Sevinç; Tamay, Zeynep; Güler, Nermin
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 84 No. 1, 2019
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; Chronic spontaneous urticaria,autoantibody,blood test ; Kronik spontan ürtiker,otoantikor,kan testleri

Amaç: Kronik spontan ürtiker (KSÜ) tanısı, esas olarak detaylı alınmış bir öykü ve fizik muayene ile konulur. Tanı için sınırlı sayıda laboratuvar testlerinin yapılması önerilir. Ancak altta yatan hastalıkları dışlamak ve/veya neden olan faktörleri belirlemek amacı ile uzmanlar tarafından sıklıkla laboratuvar testleri önerilenden daha fazla istenmektedir. Çalışmamızda KSÜ tanılı hastalarda laboratuvar bulgularının hastalığın tanısı ve yönetimi üzerine olan etkisini değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Kronik spontan ürtiker tanısı konulan hastaların demografik ve klinik bulguları, laboratuvar test sonuçları ve tedavileri değerlendirildi. Bulgular: Kronik spontan ürtikerli toplam 113 hasta (61 E, 52 K) değerlendirildi. Medyan yaş 7 yıl, (çeyrekler arası açıklığı; IQR 7-10) idi. Toplam 911 testten sadece 156’sı (%17,1) anormal idi. En sık anormallik tam kan sayımında saptandı. Hastaların 83’ü (%73,4) birinci basamak tedavi almakta idi. Laboratuvar test sonuçları hiçbir hastanın tedavisini etkilemedi ve tedavi protokollerinde bir değişiklik yapılmasına neden olmadı. Sonuç: Detaylı olarak yapılan laboratuvar testleri KSÜ’li hastalarda ürtikerin seyrini değiştirmese de laboratuvar tetkikleri her hastanın kişisel özellikleri göz önüne alınarak planlanabilir.

Objective: The diagnosis of chronic spontaneous urticaria (CSU) is mainly based on a thorough patient history and physical examination. Although limited laboratory tests are recommended, detailed screening laboratory tests are frequently required by specialists to exclude underlying diseases or to identify causative factors. The aim of this study was to evaluate laboratory findings of patients with CSU and its impact on the diagnosis and management of the disease. Material and Method: The demographic and clinical findings, laboratory tests, and treatment regimens of patients diagnosed as CSU were evaluated. Results: A total of 113 (61 M, 52 F) cases with CSU were evaluated. The median age of the patients was seven years (IQR: 7-10). Among 911 ordered tests, only 156 (17.1%) were found abnormal. The most common abnormalities were detected in the complete blood count tests. Eighty-three (73.4%) of 156 patients, were receiving the first step treatment. Laboratory test results did not affect or cause any alterations in the treatment regimen of the patients. Conclusion: Although detailed laboratory tests did not change the course of urticaria in patients with CSU, laboratory tests can be planned considering the personal characteristics of each patient.