hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Etika’nın Sosyolojik Tahayyülü ve Spinoza’nın Sosyolojiye Etkileri Üzerine
On the Sociological Imagination of the Ethics And Spinoza’s Influences in Sociology
Yazar: Küçük, Ömer
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. 18, 2021
Anahtar kelimeler: emotions,sociological imagination,sociology of body,friendship,relationalism ; duygular,sosyolojik tahayyül,beden sosyolojisi,dostluk,ilişkiselcilik

Bu makalede, Spinoza felsefesinin merkezinde bir sosyolojik tahayyülün yattığını göstermeye çalışmakta ve Spinoza’nın sosyolojik teori ile çeşitli ilişkilerini irdelemekteyim. Etika’nın sosyolojik tahayyülü, bireysel/psikolojik sıkıntıların çözümüne ancak toplumsal alanda ve kolektif bir çabayla ulaşılabileceği fikrinde tezahür eder. Bireylerin kederli tutkuları yenmelerine vesile olan “upuygun fikirler” ya da “ortak mefhumlar”, sosyal ilişkiler içerisinde oluşturulabilir. Tahayyül gücü, bu tür ilişkilerin kurulmasında temel bir rol oynar. Etika’nın sosyolojik tahayyülüne göre, sosyal ilişkiler, bileşen parçalarına, yani bireylere indirgenemeyen “beliriveren vasıflar” yaratır; bu açıdan, Spinoza günümüzde gelişmekte olan ilişkisel sosyoloji perspektifine de felsefi bir dayanak sağlamaktadır. Bu çerçevede Eski Yunancada “philia” ilişkileri adı verilen dostluk ilişkilerinin, Spinoza’daki beliriveren ilişkilerin toplumsal modeli olabileceğini ileri sürmekteyim. Son olarak, Althusser ve Bourdieu’nün çalışmaları bağlamında, bedenselliğin sosyolojiye girişinde de Spinoza’nın kayda değer bir etkisi olduğunu ortaya koymaya çalışmaktayım.

Here I examine various relationships between sociological theory and Spinoza and try to show that at the center of Spinoza’s philosophy lies a sociological imagination. The sociological imagination of the Ethics is manifested in the idea that the solution of individual/psychological trouble can be achieved in the social field and through a collective effort. “Adequate ideas” or “common notions” that enable individuals to overcome sorrowful passions can be constructed within social relationships. According to the sociological imagination of the Ethics, social relations create “emergent properties” that cannot be reduced to their constituent parts, namely individuals; in this respect, Spinoza also provides a philosophical basis for the relational sociology. I suggest relations of friendship as a possible model for this kind of emergent relationships. Finally, through the works of Althusser and Bourdieu, I try to reveal that Spinoza also has a significant influence in the introduction of body to social thought.
Klasik Bir Edebî Romanda Nesne Adlarında Kullanılan Göstergelerin Yorumlanması
Interpretation of Signs Used for Object Names in a Classical Literary Novel
Yazar: Yılmaz, Selim; Kılıç, Mine
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. 18, 2021
Anahtar kelimeler: linguistics,sign,object,utterance,enunciation,Emile Zola ; Dilbilim,Gösterge,Nesne,Sözce,Sözceleme

Bu makalede klasik bir edebî romanda geçen nesne adlarında kullanılan dilsel göstergeler dilbilimsel açıdan yorumlanmaya çalışılacaktır. Araştırmanın bütüncesi 19. yüzyıl Fransız Edebiyatı yazarlarından Emile Zola’nın “Claude’un İtirafları” başlıklı klasik eseridir. Tek bir yazar ve onun sadece bir romanı üzerinde çalışılacağından bu makale uygulamalı dilbilim alanında bir durum çalışması olarak değerlendirilmelidir, dolayısıyla sözce ve gösterge yorumlarında genelleştirici değerlendirmelerden uzak durulacaktır. Burada temel amaç, edebî romanda nesne adlarının sınıflandırılması, dilsel göstergeler aracılığıyla yorumlanması ve böylece nesne ile insan zihni, bilinci ve ruhsal durumu arasındaki bağlantının irdelenmesidir. Çalışmanın kuramsal altyapısını Sassure’ün temelini attığı Genel Dilbilimin omurgası olan “dil–söz” ikili terimi bağlamında “Gösterge Dizgesi” ve “Sözceleme” kuramı oluştururken, metodoloji olarak da günümüz dilbiliminde kullanılan “Söylem Çözümlemesi” yöntemi izlenecektir. Metindilbilimi alanına kısa bir giriş yaptıktan sonra ilgili romandan seçilen çeşitli sözce örnekleri nesne kullanımı bakımından sınıflandırılacak ve bu sözcelerde nesneye bağlanarak ona nitelik kazandıran farklı dilsel göstergelerin değer ve işlevleri mercek altına alınacaktır.

In this article, linguistic signs used for object names in a classical literary novel will be tried to interpret linguistically. The corpus of the study is Claude's Confessions by Emile Zola. This article should be considered as a case study in the field of applied linguistics. The main purpose here is to classify the object names in the literary novel, to interpret them through linguistic signs and thus to examine the connection between the object and the human mind, consciousness short introduction to textlinguistics, various utterances selected from the related novel will be classified in terms of object usage, and and spiritual state. The “Sign System” and “Enunciation” theory in the context of the dichotomy “language-speech” by Saussure, constitute the theoretical background of the study. After a in these utterances, the values and functions of different linguistic signs that attach to the object and give it quality will be scrutinized.
Süleyman Hakîm Ata’dan Seyyid Nigârî’ye Ahmet Yesevî Geleneğinin Devamı Yahut İki Beytin İzinde
From Suleyman Hakîm Ata to Seyyid Nigari: Reflection of Ahmet Yesevi Tradition in Literature or On Trace of Two Couplets
Yazar: Bayram, Parvana
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. 18, 2021
Anahtar kelimeler: Süleyman Hakîm Ata,Reşahat,Yasawism,Nigârî ; Süleyman Hakim Ata,Reşehat,Yesevilik,Nigari

Ahmet Yesevî’nin öğrencisi olan Süleyman Hakîm Ata (doğ.1091/92-öl.1186)’nın Türkistan topraklarının İslamiyet’i tanıyıp kabullenmesinde önemli bir yeri olmuştur. Onun, “Barça Yahşı Men Yaman/Barça Buğday Men Saman” ve “Her Geçeni Hızır Bil/Her Geceni Kadir Bil” dizeleri birer vecize gibi asırlardır dilden dile dolaşarak günümüze kadar ulaşmıştır. Hakîm Ata’nın “Barça Yahşı Men Yaman/Barça Buğday Men Saman” dizesi Türk İslam tasavvufunda en büyük düşman olan nefsin, benliğin yerilmesi için önemli bir vasıta olmuştur.  “Her Geçeni Hızır Bil/Her Geceni Kadir Bil” dizesi ise bir Müslümanın nasıl yaşaması gerektiğini göstermesi ve hayata bakış açısını şekillendirmesi açısından önem arz etmektedir. Çalışmada, Ahmet Yesevî’nin öğrencilerinden olan Süleyman Hakîm Ata’ya atfedilen iki beytin 12. yüzyıldan 19. yüzyıla uzanan serüveni, Nakşî-Yesevî çizgisinin edebiyattaki yansımaları ve Seyyid Nigârî divanındaki iki terciibentten hareketle bu şiirlerin günümüz insanına verebileceği mesajlar üzerinde durulacaktır.

Süleyman Hakim Ata (1091/92-1186), a student of Ahmet Yesevi, had an important place in the lands of Turkistan to recognize and accept Islam. The verses written by Hakim Ata including “Barça Yahşı Men Yaman/Barça Buğday Men Saman” and “Her Geçeni Hızır Bil/Her Geceni Kadir Bil” have been reached until now through many centuries. On the other hand, the verse of “Barça Yahşı Men Yaman/Barça Buğday Men Saman” showed Muslims how to live and shape the perspective of them. In this study the issues such as adventure of 2 couplets belonging to Suleyman Hakim who has been student of Ahmet Ata Yesevi from 12th to 19th century, reflection of Nakşi-Yesevi trend to literature and the messages given by these poets to human being living in our modern life will be emphasized.
Yazar – Kahraman İlişkisi Bağlamında, Kahramanda Yazarı Görmek: Dertli Dolap
In the Context Of Author – Hero Relationship, Seeing the Writer in a Hero: Dertli Dolap
Yazar: Ulutürk Sakarya, Yasemin
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. 18, 2021
Anahtar kelimeler: novel,narratov,protagonist,Yunus Emre,Nezihe Araz,Dertli Dolap ; roman,anlatıcı,başkişi,Yunus Emre,Nezihe Araz,Dertli Dolap

Roman, çeşitli yapı unsurlarından teşekkül eder. Bu unsurlardan biri olan şahıs kadrosu ile yazar arasında bazen muayyen bazen müphem bir ilişki bulunmaktadır. Söz konusu ilişkinin yazar nezdindeki karşılığı, kişilerine yüklediği vazifede saklıyken sözünü onlara emanet etmesinde tezahür eder. Yazarın bu emaneti başkişiye vermesi, hatta başkişinin de tarihî bir kahraman olması, yazar ile kahraman arasında farklı bir bağın olabileceğini düşündürür. Bu bağlamda değerlendirilebilecek eserlerden biri, Nezihe Araz’ın Dertli Dolap adlı romanıdır. Yazar hem tarihî hem de biyografik özellik gösteren bu romanında, ilahi bakış açısı ile yazar-anlatıcı olarak yer almış ve başkişisi olan Yunus Emre ile münasebetini aşikâr etmiştir. Zira Yunus Emre’nin hayat öyküsünü kendi yaşadıkları ile özdeşleştiren yazar, onun Tapduk Emre ile uyanışını kendisinin Kenan Rıfai’yi tanıdıktan sonra değişen hayatı ile örtüştürmüştür. Dolayısıyla yazar, Yunus Emre’yi anlatırken kendisini de anlatmış, onunla olan bağlantısını ise hayat öykülerinin benzerliği ve santimantal yaklaşımı hasebiyle hem kahramanına söyletmiş hem de romanın akışına müdahale ederek göstermiştir.

The novel consists of various building elements. There is an ambiguous relationship between one of these elements, the author and the narrator. The correspondence of the relationship mentioned earlier between the author and the narrator manifests in revealing a particular type of lexicon through the characters in a text. One of the works that can be evaluated in this context is Nezihe Araz's novel Dertli Dolap. In this novel, which has both historical and biographical features, the author took place as a writer- narrator with a divine point of view and made clear her relationship with her protagonist, Yunus Emre. The writer who identifies Yunus Emre's life story with her own experiences feels that her life matched Yunus Emre's awakening through Tapduk Emre when she met Kenan Rıfai, which changed her life. Therefore, the author also spoke about herself while telling the life of Yunus Emre.
Satranç: Doğu Medeniyetinin Batı'ya Bir Hediyesi
Chess: A Gift from the Orient to the West
Yazar: Ercan, Ayşe Beyza
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. 18, 2021
Anahtar kelimeler: Iran,Spain,Turkish-Islamic civilization,chess pieces,Medieval Europe ; İran,İspanya,Orta Çağ Avrupa’sı,satranç taşları,Türk-İslâm medeniyeti

İnsanlığın kültürel ve sosyal tarihinde küçük bir bölüm olan satrancın köken tartışmaları güncelliğini korumaya devam etmektedir. Satranç kimine göre bir entelektüel spor dalı, kimine göre evde oynanan basit bir oyun, kimine göre bir strateji oyunu, kimine göre ise zekâ geliştirici bir egzersiz türüdür. Chaturanga olarak adlandırılan ve tüm dünyaya yayılan satranç 6. yüzyılda Hindistan’da ortaya çıkan ve kendisinden en çok bahsettiren oyunlardan sadece bir tanesidir. Orta Çağ döneminde halk kadar hükümdarların da sıklıkla bu oyunu oynadığı kaynaklarda sabittir. Bu nedenle bu oyun nitelik olarak bir strateji oyunu olduğundan Orta Çağ döneminde ve daha sonrasında da hükümdarların savaşa hazırlık için yapmış oldukları bir taktik geliştirme egzersizi olarak görülmüştür. Bu makalede geniş bir coğrafya ele alınarak köklü geçmişe sahip olan satrancın Orta Çağ Türk-İslâm dünyasındaki önemi ve yayılma güzergâhı ile yeni tanıştığı Avrupa dünyasındaki rolüne değinilecektir.

Debates on the origin of chess, a small part of the cultural and social history of mankind, remain up-to-date. Many see chess as a simple game played at home but for some, chess is also a mind sport, a strategy game, or a way for mind exercise. Originally known as chaturanga, chess is only one of many globally embraced games that were originated in India. There is enough evidence in the sources that the monarchical rulers, as well as ordinary people, played chess in the Middle Ages. Chess was seen as an act of preparatory exercise by the rulers in preparation for war in the Middle Ages. This article focuses on the importance of chess in the Turkic-Islamic world and its route in its dissemination in the medieval period, as well as its role in Europe.
Modiano’nun Encre Sympathique Adlı Romanında Bellek
Memory in Modiano’s Novel: Invisible Ink
Yazar: Kartal Güngör, Tülin
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. 18, 2021
Anahtar kelimeler: Modiano,memory,time,space,forget ; Modiano,Bellek,zaman,uzam,unutuş

Birbiri üzerine katlanan anı ve anların görünürlük kazandığı bir düzlemi ifade eden bellek; varlığını koruyabilmek için uzam, zaman ve imgelere ihtiyaç duyar. Günlük yaşamın baş döndürücü hıza ulaştığı çağımızda, bu duruma paralel olarak gelişen unutuşa karşı başkaldırı niteliğinde yapıtlar veren pek çok çağdaş yazar gibi Modiano da yönünü anılara çevirir. Romanlarını anımsama ve unutma üzerine inşa eden yazar, geçmişte kalan anların yeniden görünürlük ve anlam kazanması, kayda alınıp birbirinin üzerine eklemlenerek varlığını kanıtlaması adına yoğun çaba sarf eder. Yazarın 2019’da yayımlanan ve bellek dehlizlerini zorlayan Encre Sympathique adlı romanı, anlatıcının ruhsal durumunun anlatının yapısıyla karakterize edildiği, öykü anlatımının yerini anı parçacıklarından oluşan anlatı öyküsüne bıraktığı kopuk bir yapı sergiler. Çalışmada, bellek araştırmalarından yola çıkarak yapıttaki bellek, hatırlama ve unutma kavramlarının anlatı düzeyinde kendisine nasıl yer bulduğu, yazarın geçmişten gelen imgeleri anlamsal ve duyumsal olarak çağrıştırarak anımsama eylemini nasıl harekete geçirdiği, böylece soyut olanı somut bir düzleme nasıl taşıdığı gösterilecektir.

Memory refers to the moment folded on top of each other and a plane where the moments become visible. Memory needs space, time, and images to survive.   Like many contemporary writers who write works like a rebellion against forgetting, Modiano turns her direction to memories. The author, who builds her novels on remembering and forgetting, makes great efforts to gain visibility and meaning to the past moments and to prove her existence by being recorded and articulated on top of each other. The author’s novel Invisible Ink, which was published in 2019, exhibits a disjointed structure in which the narrator’s mental state is characterized by the narrative structure, where the storytelling is replaced by the narrative story consisting of memory fragments. In the study, it will be shown how the concepts of memory, remembering and forgetting find their place at the narrative level and how the author evokes the act of remembering by evoking the images from the past semantically and sensorially.
Recaizâde Mahmut Ekrem’in Tiyatroları
Recaizâde Mahmut Ekrem’s Theatre
Yazar: Uygur Gürbüz, Selda
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. 18, 2021
Anahtar kelimeler: Recaizâde Mahmut Ekrem,theatre,Tanzimat,comedy,drama ; Recaizade Mahmet Ekrem,tiyatro,Tanzimat,komedi,dram

Tanzimat edebiyatının en önemli isimlerinden biri olan Recaizâde Mahmut Ekrem (1847-1914) yenileşme döneminin önderlerinden biridir. Servet-i Fünûn neslinin hocası olarak kabul edilen Ekrem, Tanzimat’ın ve yenileşme döneminin ilk kuşağının öncü sanatçıları Namık Kemal ve Ziya Paşa’nın ardından Tanzimat’ın ikinci kuşağı olarak adlandırılan dönemde faaliyetlerini sürdürür. Yol gösterici ve öğretici kimliğiyle üstat sıfatıyla anılan Recaizâde Mahmut Ekrem, şiir, tiyatro, hikâye, roman, deneme, sanat ve edebiyat üzerine yazılar gibi çeşitli türlerde eserler vermiştir. En çok şiir alanında eser vermekle birlikte Tanzimat döneminde ‘eğlencelerin en faydalısı olduğu’ düşüncesiyle üzerinde en çok durulan türlerden biri olan tiyatro Ekrem’in kayıtsız kalamadığı türlerden biridir. 1870 yılında yayınlanan Afife Anjelik Ekrem’i ön plana çıkaran edebi türlerden daha önce kaleme alınmıştır ve daha hacimlidir. Bu nedenle Ekrem’in edebi faaliyetlerinin başlangıcını tiyatroya dayandırmak yanlış olmayacaktır. Çalışmada yazarın tiyatroları ayrıntılı analiz edilecek, yazarın edebi kimliği bütüncül olarak değerlendirilirken tiyatro eserlerinin de dikkate alınması gerektiği üzerinde durulacaktır.

Recaizâde Mahmut Ekrem (1847-1914), one of the most important names of Tanzimat literature, was one of the leaders of the period of renewal. Ekrem, who is accepted as the teacher of the Servet-i Fünun generation. Recaizâde Mahmut Ekrem has produced works in various genres such as poetry, theater, story, novel, essay, art and literature. Although he mostly worked in the field of poetry, theater is one of the genres that Ekrem could not remain indifferent to. Published in 1870, Afife Anjelik was published chronologically before all these genres, poems with a large volume, so that Ekrem’s literary activities began with the genre of theater. In the study, the author’s theaters will be analyzed in detail, and it will be emphasized that the theater works should also be taken into consideration while evaluating the writer’s literary identity as a whole.
Momotaro Masalı Örnekleminde Japon Kültüründe Kolektif Bilinçdışı Unsurlar
Collective Unconscious Elements in Japanese Culture in the Sample of the Momotaro Tale
Yazar: Ege, Fatih; Toksöz, Levent
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. 18, 2021
Anahtar kelimeler: Tale,collective unconscious,archetype,monomite,Momotaro ; Masal,Kolektif biliçndışı,Arketip,Monomit,Momotaro

Halk edebiyatı üretimlerinden olan anonim türler, kültürel kodları nesilden nesile aktararak dilin ve edebiyatın temellerini şekillendirmiştir. Anonim türlerden biri olarak değer gören masal ise hem işlevleri bakımından hem de aktarıcısı olduğu değerler bakımından diğer edebi türlerden ayrılmaktadır. Günümüzde masalların çözümlenmesi için uygulanan yöntemlerden birisi de Carl Gustav Jung’un “kolektif bilinçdışı” kuramıdır. Jung bahsettiğimiz kültürel kodları ve insanlığın ruhsal birikimlerini; “arketip” adını verdiği kavramlar üzerinden açıklamaya çalışmıştır. Bu çalışmada da Japon kültüründe önemli bir yere sahip olan Momotaro adlı masaldaki arketipler tespit edilmeye çalışılmıştır. Tespit edilen arketipler Joseph Campbell’in “Kahramanın Sonsuz Yolculuğu” adlı eserinde yer verdiği; monomit kavramı çerçevesinde tasnif edilmiştir.

Anonymous genres, which are among the productions of folk literature, have shaped the foundations of language and literature by transferring cultural codes from generation to generation. Fairy tales, one of the anonymous genres, differ from other literary genres both in terms of their functions and the values they transmit. One of the methods used to analyze fairy tales today is Carl Gustav Jung's theory of the “collective unconscious”. Jung tries to explain cultural codes and the spiritual accumulation of humanity that we have mentioned as what he calls "archetypes".  In this study, we have attempted to determine the archetypes in the fairy tale Momotaro, which has an important place in Japanese culture. The identified archetypes include Joseph Campbell's “Hero’s Endless Journey”; classified within the framework of the concept of monomyth.
İnsanın Zaman Deneyiminin Fizyolojik ve Psikolojik Temelleri
The Physiological and Psychological Bases of the Time Experience of Human
Yazar: Saraçoğlu, Ece
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. 18, 2021
Anahtar kelimeler: Bilinç,Biyolojik zaman,İnsan,Psikolojik zaman,Zaman,Zaman deneyimi ; Consciousness,Biological time,Human,Psychological time,Time,Experience of time

İnsanın zaman deneyimi zamanın matematiksel, biyolojik, psikolojik, tarihsel ve kültürel tarzlardaki farklı görünümlerinde veya yanlarında açığa çıkmaktadır. Bu makale, felsefe tarihinin önemli bir araştırma alanı olan zaman felsefesi ışığında, insanın zaman deneyiminin yalnızca fizyolojik ve psikolojik temellerini irdelemeyi amaçlamaktadır. Zaman felsefesi hem zamanın varlığı ve neliği sorununu hem de zamanın tür olarak insanla olan ilişkisini konu edinen çok yönlü bir çerçeve çizer. Bu düşüncelerden hareketle bu çalışmada iki ana soru üzerinden yol alınır. İlk soru, diğer canlı var olanlar gibi bir bedene sahip olan insanın, zaman tecrübesinin nasıl bir fizyolojik temel taşıdığıdır. İkinci soru ise, her bir kişide farklı bilişsel süreçlerde ortaya çıkan insanın zaman deneyiminin, psikolojik temellerinin neler olduğu meselesidir.

The time experience of human becomes known like mathematical, biological, psychological, historic and cultural of time on these different appearances or sides. This article aims to scrutinize only physiological and psychological essentials of the time experience of human in the light of the philosophy of time that is an important research area in history of philosophy. The philosophy of time draws multifaceted frame for that discussed both the problem of existence and essence of time and the relation between time and the human as species. With reference to these thoughts is proceed over two main question in this study. The first question is the fact that the experience of human that has a body like another alive how the physiological basis of is. The second question is the matter of the time experience of human that is to appear on the different cognitive processes each person what the psychological bases are.
Batı Han ve Tang Hanedanı Dönemlerinde Heqin Politikası
Heqin Policy During Western Han and Tang Dynasty
Yazar: Yılmaz Şaşmaz, Aylin
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 10 No. 19, 2021
Anahtar kelimeler: Heqin Politikası,Tang Hanedanı,diplomasi,Batı Han Hanedanı,kültürel etkileşim ; Heqin policy,Western Han Dynasty,Tang Dynasty,diplomacy,cultural exchange

Heqin politikası, Çin tarihinde yabancılarla kurulan ilişkilerde Han Hanedanı ve sonrasında önemli bir yere sahip olmuş, özellikle kuzeydeki halklar ve oluşturdukları konargöçer devletler ile yapılan sulh ve dostluk anlaşmalarında kız alıp-vererek kan bağı kurma niyetine hizmet eden bir politika haline dönüşmüştür. Bu çalışmada, “Heqin和亲” teriminin, ilk defa “akrabalık yoluyla barış” anlamıyla ortaya çıktığı Batı Han Hanedanı ile en çok Heqin anlaşmasının yapıldığı, etkisinin en yoğun hissedildiği Tang Hanedanı dönemlerindeki kullanımı, özellikleri, kapsamı, yeri, ekonomik ve kültürel etkisi incelenmiştir. Ayrıca iki hanedanın aynı politikayı farklı çıkarlara hizmet eder biçimde kullanma ihtimali üzerinde durulmuş, bu ihtimal doğrultusunda, Batı Han Hanedanı’nın Hunlar ve Wusunlarla; Tang Hanedanı’nın Gök Türkler, Tibetliler ve Uygurlarla yaptığı anlaşmalardan bazıları sebep ve sonuçları bakımından irdelenmiştir

Heqin和亲 policy, also known as “peace through kinship”, refers to historical agreements, that which has been established with peoples and nomadic empires living in the North of China during and after the Han Dynasty. The main aim of the policy was to establish blood ties by marrying princesses in peace and friendship agreements. It has been first started to be used for this aim during the Western Han dynasty. This study thus investigates; the use, characteristics, scope, and impact of the policy during Western Han and Tang Dynasties on the idea that this two dynasties’ used the Heqin agreements for different purposes. In line with this possibility, some of the alliances Western Han Dynasty made with the Huns and Wusuns; Tang Dynasty made with the Göktürks, Tibetans and Uighurs have been studied in terms of their causes and consequences.