Kliniğimizde Laparoskopik Cerrahide İlk Deneyimlerimiz Ve Öğrenme Süreci,
Kliniğimizde Laparoskopik Cerrahide İlk Deneyimlerimiz Ve Öğrenme Süreci,
Yazar: Demir, Ö.; Öztürk, B.; Eğriboyun, S.; Esen, A. A.
Dergi: Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 24 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Laparoskopi, öğrenme süreci, komplikasyon

Amaç: Ağustos 2009-Mart 2010 tarihleri arasında kliniğimizde gerçekleştirilen laparoskopik ameliyatların sonuçları ve komplikasyonları geriye dönük olarak değerlendirildi. Gereç ve yöntem: Kliniğimizde Ağustos 2009-Mart 2010 tarihleri arasında 32 hastaya (17 erkek, 15 kadın) laparoskopik ameliyat uygulandı. Ortalama yaşları 51,7 ± 14,3 (1972) yıl olan hastaların 15’i renal kitle, 5’i nonfonksiyone böbrek, 4’ü üreter taşı, 3’ü sürrenal kitle, 3’ü üreteropelvik bileşke darlığı, 2’si böbrek kisti nedeniyle ameliyat edildi. Laparoskopik girişimlerin 19’u transabdominal, 13’ü ise retroperitoneal yöntemle gerçekleştirildi. Her iki yöntemde de ortalama trokar yerleştirme süresi 16,6 ± 3,0  dakikaydı. Bulgular: Transabdominal ve retroperitoneal tüm girişimlerin ortalama ameliyat süresi 173,3 ± 51,8  dakikaydı. Perop ve postop dönemde ortalama 0,8 ± 1,5  ünite eritrosit süspansiyonu kullanıldı. Hastalar ortalama 1,1 ± 0,3  günde mobilize edildiler. Ameliyat sonrası dönemde ağrı kesici olarak 2,3 ± 0,6  gün nonsteroid antiinflamatuar ilaç kullanıldı. Hastaların sondası ortalama 2,8 ± 2,8  günde, dreni ise 4,9 ± 3,0  günde çekildi. Hastanede ortalama kalış süresi 6,0 ± 3,1  gündü. Dört (%12,5) hastada (3 renal kitle, 1 sürrenal kitle) renal ven yaralanmasına bağlı kanama nedeniyle açık operasyona geçildi. Bu hastalara perop dönemde 2 ünite eritrosit süspansiyonu verildi. Sonuç: Laparoskopi öğrenme eğrisi uzun olan cerrahi bir tekniktir. Transabdominal ve retroperitoneal laparoskopik girişimler düşük morbidite ve komplikasyon oranları, yüksek hasta memnuniyeti ve kısa hastanede kalış süresi ile tercih sebebidir. Bu minimal invaziv yöntemin sunduğu avantajlardan, değişik patolojileri olan hastalar yararlanabilmektedir

Amaç: Ağustos 2009-Mart 2010 tarihleri arasında kliniğimizde gerçekleştirilen laparoskopik ameliyatların sonuçları ve komplikasyonları geriye dönük olarak değerlendirildi. Gereç ve yöntem: Kliniğimizde Ağustos 2009-Mart 2010 tarihleri arasında 32 hastaya (17 erkek, 15 kadın) laparoskopik ameliyat uygulandı. Ortalama yaşları 51,7 ± 14,3 (1972) yıl olan hastaların 15’i renal kitle, 5’i nonfonksiyone böbrek, 4’ü üreter taşı, 3’ü sürrenal kitle, 3’ü üreteropelvik bileşke darlığı, 2’si böbrek kisti nedeniyle ameliyat edildi. Laparoskopik girişimlerin 19’u transabdominal, 13’ü ise retroperitoneal yöntemle gerçekleştirildi. Her iki yöntemde de ortalama trokar yerleştirme süresi 16,6 ± 3,0  dakikaydı. Bulgular: Transabdominal ve retroperitoneal tüm girişimlerin ortalama ameliyat süresi 173,3 ± 51,8  dakikaydı. Perop ve postop dönemde ortalama 0,8 ± 1,5  ünite eritrosit süspansiyonu kullanıldı. Hastalar ortalama 1,1 ± 0,3  günde mobilize edildiler. Ameliyat sonrası dönemde ağrı kesici olarak 2,3 ± 0,6  gün nonsteroid antiinflamatuar ilaç kullanıldı. Hastaların sondası ortalama 2,8 ± 2,8  günde, dreni ise 4,9 ± 3,0  günde çekildi. Hastanede ortalama kalış süresi 6,0 ± 3,1  gündü. Dört (%12,5) hastada (3 renal kitle, 1 sürrenal kitle) renal ven yaralanmasına bağlı kanama nedeniyle açık operasyona geçildi. Bu hastalara perop dönemde 2 ünite eritrosit süspansiyonu verildi. Sonuç: Laparoskopi öğrenme eğrisi uzun olan cerrahi bir tekniktir. Transabdominal ve retroperitoneal laparoskopik girişimler düşük morbidite ve komplikasyon oranları, yüksek hasta memnuniyeti ve kısa hastanede kalış süresi ile tercih sebebidir. Bu minimal invaziv yöntemin sunduğu avantajlardan, değişik patolojileri olan hastalar yararlanabilmektedir