hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Hangi Attar? Sarı Abdullah Efendi’nin Mesnevî Şerhinde Attar’ın İzleri
Which Attar? Traces of Attar in Sarı Abdullah Effendi’s Commentary on Mesnevi
Yazar: Salmani, Milad
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 24 No. 24, 0
Anahtar kelimeler: Sarı Abdullah Efendi, Feridüddin-i Attar, Attar-ı Tûnî, Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî, Deryâ-yı Ebrâr, Cevherü’z-zât ; Sarı Abdullah Efendi, Feridüddin-i Attar, Attar-ı Tûnî, Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî, Deryâ-yı Ebrâr, Cevherü’zzât

XVII. asır Melâmî büyüklerinden Sarı Abdullah Efendi  ö. 1660  şiir neşvesi olan bir âlim ve siyaset adamıdır. Şiirlerini “Abdî” mahlası ile yazan ve Mesnevî-i Manevî’nin birinci cildi üzerine yazdığı Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî adlı şerhten sonra “şârih-i Mesnevî” lakabıyla tanınan Abdullah Efendi, telif ettiği eserlerinde Arapça, Farsça ve Türkçe olmak üzere birçok âlimin eserlerinden iktibaslarda bulunmuştur. Söz konusu âlimlerden biri de Feridüddin-i Attar’dır  ö. 1221 . Abdullah Efendi Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî’nin telifinde “Attar” olarak kaydettiği şairden ciddi oranda iktibas yapmıştır. Ne var ki son dönem yapılan araştırmalara göre birden fazla “Attar”ın yaşadığı ve bu Attarların herhangi bir sebeple Mantıku’t-tayr müellifi Attar’ın eserlerine müdahalelerde bulunduğu ispatlanmıştır. Bu makalede öncelikle Sarı Abdullah Efendi ve Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî’sine değinilerek Mantıku’t-tayr müellifi Feridüddin-i Attar ve eserleri kısaca tanıtılmış, diğer Attarlarla ilgili açıklama yapılmış ve son olarak Sarı Abdullah Efendi’nin Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî’de bazen isim vererek ve bazen vermeyerek eserlerinden çokça iktibas yaptığı Attar’ın hangi Attar olduğu üzerinde durulmuştur.

A chief figure in Melâmi society of the 17th century, Sarı Abdullah Effendi  d. 1660  was a politician and an intellectual taking great delight in poetry. Known with the title of “commentator of Mesnevî” after writing a commentary named Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî on the first volume of Mesnevî-i Manevî, Abdullah Effendi wrote his poems under the pseudonym “Abdî” and borrowed from Arabic, Persian and Turkish works of several intellectuals so as to include them in his own writings. One of those intellectuals was Feridüddin-i Attar  d. 1221 . Abdullah Efendi had a substantial number of borrowings from a poet whom he called “Attar” in his work Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî. Nevertheless, recent studies provide evidence that there was more than one “Attar” at the time and that these people somehow distorted the works of Attar, the author of Mantıku’t-tayr. This article firstly touches upon Sarı Abdullah Effendi and Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî, then gives a brief account of the life and works of Feridüddin-i Attar, the author of Mantıku’t-tayr, and offers explanations on other Attars, and finally discusses from which Attar’s works from that Sarı Abdullah Effendi heavily borrowed -sometimes citing a name and sometimes not- in his Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî.
Tokatlı İshâk Efendi ve Nazmu’l-Le'âlî Adlı Mesnevisi
Tokatlı Ishâk Efendi and his Mathnawis named Nazmu’l-Le'ali
Yazar: Özfırat, Bayram
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 15 No. 15, 0
Anahtar kelimeler: Mesnevi,Tokatlı İshak Efendi,Nazmu’l-Le'âlî,akâid ; Masnavi,Tokatlı İshak Efendi,Nazmu’l-Le'âlî,akâid

Bu çalışmada, Tokatlı İshâk Efendi’nin XVII. yüzyılda  kaleme aldığı Nazmu’l-Le'âlî adlı dinî mesnevisi hakkında  bilgi verilmektedir. İshâk Efendi, Tokat’ta yetişmiş önemli  âlim şairlerden biridir. Müellifin çoğu eseri medreselerde  ders kitabı olarak okutulmuş, bu eserlerden bazıları elden  ele dolaşarak birçok yazma nüshası oluşturulmuştur. Çok  beğenilen eserlerinden biri olan Nazmu’l-Le'âlî aruz vezninin  canlı ve hareketli bir bahri onan hezecin “Mefâ'îlün  Mefâ'îlün Fa'ûlün” kalıbıyla yazılmıştır. Mesnevide akâid  konuları ayrı ayrı ele alınarak işlenmiştir. Ayrıca hak  yoldan çıkmış mezhepler, kabir azabı, Hz. Peygamber’in  miracı, melekler gibi konular ayrı başlıklar hâlinde  açıklanmıştır. Nazmu’l-Le'âlî‘nin “Hâtime” bölümünde  müellif, halkın perişanlığını, vurguncuların köylerde, kasabalarda  ve şehirlerde kol gezdiğini, Budin Kalesi gibi  muhkem bir kaleye sahip Tokat şehrinin bile bu yağmacıların  eline geçtiğini etkili bir üslupla anlatmıştır.

In this study, we will give information about Nazmu’l-  Le‘âli by Tokatlı İshâk Efendi. Versification masnavi was  commonly used in Turkish literature in the seventeenth  century, almost every poet wrote works as in this verse.  Now this century, Addition to the usual masnavi issues,  indigenous issues began to be processed. Indeed, in this  century, such as held at, hilyes, forty hadith translations,  many masnavi written on religious subjects. In the wake  of our researches, we found out that these catechisms in  verse constitute a notable part of our religious literature.  This fact incited us to study how this tradition emerged.  Hereby study is about one of source texts and its translations  in verse, which is highly influential for emergence of  the tradition. We introduce two poetic translations of the  work, in order to better reflect its referential value. Evidently,  the texts, which influenced the emergence of mentioned  tradition, are not limited with this prose work, but  we consider it important in regard to influential extent of  the book. Besides, we believe that newly discovered catechisms  in verse, as well as other religious literary genres,  will help for better comprehension regarding the content  and limits of our literature.In our view, it will be useful  to introduce two prose works below, which we consider as  the basis of poetic catechisms, as translations in verse,  since the two following works are among the pieces to  constitute an origin for beginning of a tradition. We are  working on a religious masnavi named Nazmu'l-Le'ali's  written in this century. Akaid issues in Masnavi were  separately explained.
Malatyalı Necâtî ve Şehir Methiyeleri
Malatyalı Necâtî And Eulogies of Cities
Yazar: Yekbaş, Hakan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 15 No. 15, 0
Anahtar kelimeler: Malatyalı Necâtî,divan,şehir methiyesi,Aspozi,İstanbul ; Malatyalı Necâtî,divan,city eulogy,Aspozi,İstanbul

Osmanlı döneminde edebî muhitlerin başta payitaht İstanbul ile şehzade sancakları etrafında toplandığı bilinmektedir. Bunun doğal sonucu olarak Tanzimattan günümüze kadar divan edebiyatıyla ilgili tetkiklerin İstanbul merkezli ve birinci sınıf şairler etrafında yoğunlaştığı görülmektedir. Ancak son yıllarda ikinci sınıf ya da taşra şairi diye tabir edilen divan şairlerine yönelik çalışmalar da yaygınlık kazanmaya başlamıştır. Böylece tezkire ve biyografi kitaplarında adı bile geçmeyen şairler gün ışığına çıkarılmaya başlanmıştır. Bunlardan birisi de Malatyalı Muhammed Necâtî’dir. Şairin bilinen tek eseri Divan’ında, aruz kalıbıyla söylenmiş 76 manzume ve hece ölçüsüyle kaleme alınmış 7 şiir bulunmaktadır. Necâtî mahlasının yanı sıra Fehmî mahlasını da kullanan şair, şiirlerinin önemli bir bölümünü tasavvufî neşve ile kaleme almıştır. Hikemî tarzdaki manzumelerinde ise Nâbî etkisi hissedilmektedir. Şairin Divan’ında şehir methiyesi tarzında söylediği manzumeler, türünün dikkat çekici örneklerindendir. Necâtî, Aspozi  Malatya  ve İstanbul’u methettiği murabba˘- larında söz konusu şehirlerin doğal güzellikleri, önemli mekânları ve ahalisi hakkında bilgiler vermektedir.

It is known that literary circles were mostly living in the capital city Istanbul and in sehzade sancak cities. As a natural result of this, it is seen that examinations of divan literature focused mostly on Istanbul and first class poets. However, in recent years studies on divan literature, second class or country poets have also become widespread. Thus, poets, whose names do not even appear in collection of biographies, have started to come to light. One of them is Malatyalı Muhammed Necâtî. There are 76 poetic verses written in aruz prosody and 7 poems written in syllabic meter in the Divan, the only known work by the poet. He used pen name Fehmi, besides his pen name Necâtî and composed majority of his poems with sufistic joy. Influence of Nâbî is seen in his Hikemî style verses. The poetic verses the poet wrote in his Divan in city eulogy style are remarkable example of its type. Necâtî gives information about natural beauties, important places and peoples of the cities in quadrates in which he extols Aspozi  Malatya  and Istanbul.
Yahyâ Kemâl’in Söz Meydanı Şiiri Bir Na‘t-ı Şerîf Olarak Okunabilir mi?
Is it Possible to Read Yahya Kemal’s Soz Meydani Poem as a Naat?
Yazar: Sarıkaya, Meliha Yıldıran
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 24 No. 24, 0
Anahtar kelimeler: Yahyâ Kemâl,Muallim Nâcî,Söz Meydanı,na’t ; Yahya Kemal,Muallim Naci,Söz Meydani,naat

Yahyâ Kemâl, eski edebiyât ile yeni edebiyât arasında bir köprü konumundadır. Onun bazı şiirleri eski edebiyâtın bazı şiirleri yeni edebiyatın örnekleri arasında gösterilir. Bu makale onun Eski Şiirin Rüzgârıyle kitabında yer alan Söz Meydanı adlı gazelinin konusu hakkındadır. Söz Meydanı eski şiirin özelliklerini taşımaktadır. Muallim Nâcî’nin “olalı” redifli gazeline nazîre olarak söylenmiştir. Muallim Nâcî’nin gazeline başka şâirler de nazîre yazmıştır. Bu nazîrelerin bilinen sonuncu örneği Yahyâ Kemâl’e âittir. Söz Meydanı ilk bakışta klasik gazellerde olduğu gibi sevgiliyi öven bir gazel gibi görünmektedir. Fakat şiirdeki göndermeler biraz daha dikkatle incelendiğinde, Söz Meydanı’nın Hz. Peygamber hakkında yazılmış bir şiir olma ihtimâli ortaya çıkmaktadır. Bilindiği üzere Hz. Peygamber hakkında yazılan şiirler na’t türünü oluşturur. Na’t ise dinî edebiyâtın bir ürünüdür. Makalede Söz Meydanı na’t türünün diğer örnekleriyle karşılaştırılmış ve bazı müşterek unsurlar tespit edilmiştir. Söz Meydanı’nın bir na’t örneği olarak okunabileceği üzerinde durulmuştur. Dolayısıyla bu şiir üzerinden, Yahyâ Kemâl’in bu zamana kadar bilinmeyen bir özelliği, onun na’t kaleme almış bir şâir olduğu gösterilmektedir.

Yahyâ Kemâl is a bridge between old literature and new literature. Some of his poems are shown as examples of old literature and some of them are shown as examples of new literature. This article is about the subject of his ghazal named Söz Meydani in his book Eski Şiirin Rüzgarıyle. Söz Meydani has the characteristics of old poetry and it was written in a similar style  nazire  “olalı” rhymed ghazal of Muallim Naci. Other poets also have written poems similar to  nazire  Muallim Naci’s “olalı” rhymed ghazal. The last known example of these similar poems  nazire  belongs to Yahya Kemal. At first glance, Söz Meydani looks like a ghazal that praises the beloved, as in classical gazelles. But when the references in the poem are examined more carefully, the possibility of Söz Meydani being a poem about the Prophet emerges. As it is known, the poems about the Prophet form the genre of naat. Naat is a product of religious literature. In this article, Söz Meydani was compared with other examples of the naat genre and some common elements were found. It was emphasized that the Söz Meydani can be read as an example of naat. So through this poem, it is shown an unknown feature of Yahya Kemal until now that Yahya Kemal is a poet who wrote naat.
Rıza Tevfik ve Aruz Hakkında Bir Yazısı
Riza Tevfik And a Paper of His on Aruz Prosody
Yazar: Alptekin, Leyla
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 24 No. 24, 0
Anahtar kelimeler: Rıza Tevfik Bölükbaşı,hece-aruz tartışmaları,aruz vezni hakkında yazı ; Rıza Tevfik Bölükbaşı,the syllabic meter-aruz prosody debate,the paper on the aruz prosody

Bu çalışmanın amacı, hece vezni ile kaleme aldığı şiirleriyle şöhret bulan ve hece-aruz tartışmalarında aruzun karşısında heceyi savunduğunu bildiğimiz, XX. asrın çok yönlü isimlerinden Rıza Tevfik Bölükbaşı  ö. 1949 ’nın aruz hakkında kaleme aldığı “Arabî, Fârisî ve Türkî Lisânla Yazılmış Manzûmelerde Veznin Envâ‘ı ve Mu‘teber Olan Bahirler” başlıklı, 6 sayfalık bir yazısı etrafındaki düşüncelerimizi ortaya koymanın yanı sıra, Klasik Türk edebiyatının tüm unsurlarından sıyrılmak istenen bir dönemde böyle bir konu üzerine kalem oynatmanın mahiyeti üzerine görüşlerimizi yazıya dökmekten ibarettir. Bu bağlamda ilkin Klasik Türk edebiyatı devresinde hece ve aruz kullanımlarına dair genel bilgiler verilmiş, ardından Yeni Türk edebiyatı dönemi hece-aruz tartışmalarına kısaca değinilmiş ve Rıza Tevfik’in hece-aruz tartışmaları dâhilinde ifade ettiği görüşlerden hareketle aruz meselesine nasıl baktığı ortaya konmaya çalışılmıştır. Çalışmada elimizdeki yazı, Rıza Tevfik’in aruz hususundaki bilgilerinin sıhhati bağlamında değerlendirilmiş ve son olarak Rıza Tevfik’in el yazısından aktarılan metin okuyucuya sunulmuştur.

The aim of this work is to discuss the 6 page paper titled “Arabî, Fârisî ve Türkî Lisânla Yazılmış Manzûmelerde Veznin Envâ‘ı ve Mu‘teber Olan Bahirler” on aruz prosody of Rıza Tevfik Bölükbaşı  d. 1949  who is one of the multidimensional persons of the 20th century who became famous for his poems in syllabic meter and was known for his arguing against aruz prosody in the syllabic meter-aruz prosody debate, and to present our thoughts what it means to write on such a topic in a period when it was fashionable to get rid of every elements of Classical Turkish literature. To this aim, first some general information about the uses of syllabic meter and aruz prosody in the period of Classical Turkish literature is given, then the syllabic meter-aruz prosody debate in the Modern Turkish literature is briefly touched on, and departing from his opinions expressed in the context of the syllabic meter-aruz prosody debate, Rıza Tevfik’s point of view on the subject of aruz prosody is presented. In this work, the paper in question is evaluated in the context of the soundness of Rıza Tevfik’s knowledge on the aruz prosody, and finally the text which is transcribed from Rıza Tevfik’s handwriting is presented for the readers.
Klâsik Türk Edebiyatı Metinlerinde Nil Nehri
Nile River in The Classical Turkish Literature Texts
Yazar: Şahin, Esma
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 19 No. 19, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk edebiyatı,su,Mısır,Nil nehri,Evliya Çelebi,Seyahatnâme ; Classical Turkish literature,water,Egypt,Nile River,Evliya Çelebi,Seyahatnâme

Mısır için bir hayat kaynağı ve bereket timsali olan Nil  nehri, tarih boyunca ülkenin sosyo-kültürel hayatında büyük  rol oynamıştır. Eski metinlerde Nil nehrinin suyunun  özellikleri, kaynağından çıkıp hangi mecralara doğru yol  aldığı, kaç kola ayrıldığı, nereye döküldüğü ve sosyal  hayattaki yönü gibi hususlarda ayrıntılı bilgiler verilir.  Dünyanın en uzun nehri olması bakımından kaynağına  ulaşma çabalarının sonuçsuz kalması, kopup geldiği kaynak  hakkında farklı rivayetlere yol açmış, bu rivayetlere birtakım  dinî ve efsanevi bilgiler de karışarak nehir adeta bir gizem  ve kutsiyet kazanmıştır. Sulama amacıyla kullanılması çok  eski tarihlere dayanmakla birlikte özellikle suyunun belirli  dönemlerde taşması bölge halkı için hayati bir önem taşıyagelmiş,  şenlik ve festivallerle kutlanmıştır. Osmanlı şairleri  de beyitlerinde Nil nehri ile ilgili çeşitli benzetme ve hayallere  yer vermişler, nehir suyunun yükselmesi başta olmak  üzere ilgili bazı terimlerle söz oyunları ve çağrışımlar yapmayı  ihmal etmemişlerdir. Bu çalışmada, bazı eski kaynaklarda  geçen bilgilerle klâsik Türk şiirinden örneklendirici  beyitlere yer verilerek Nil nehrinin eski metinlerden yola  çıkılarak hem gerçek ve gözleme dair hem de hayalî ve  efsanevî yönü ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır.

Nile River which is a source of life and prosperity for  Egypt has played a very important role in the country’s  socio-cultural life during the history. Detailed information  was given it the old texts about the water characteristics of  Nile River, the path it follows after originating from its  spring, its branches, its delta and its impact on the social  life. Being the longest river in the world and the  uncertainty of its originating spring location, there has  been various speculations about its spring origin. Those  speculations together with some religious and mythical  information led to Nile River to attain holiness and  mystery. Flooding of Nile River during certain periods has  been vital for the people of Egypt and celebrated with  special events and festivals as it has been used for irrigation  since the ancient times. Ottoman poets also mention  various similes and images on Nile River and especially on  its rise of water in their couplets using linguistic tricks and  connotations. In this work, the information obtained from  various classical sources has been compiled and examined  to reveal the real and observational as well as fictitious and  legendary aspects of Nile River through the sample  couplets selected from the classical Turkish poetry.
Âyînezâde Muhammed Şemseddîn-i Sirozî’nin “Şerh-i Manzûme-i Rüsûhî” Adlı Eseri
Âyînezâde Muhammed Şemseddîn-i Sirozî’s Work Named “Şerh-i Manzûme-i Rüsûhî"
Yazar: Taştan, Erdoğan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 19 No. 19, 0
Anahtar kelimeler: 17. yy.,Âyînezâde Muhammed Şemseddin-i Sirozî,Süleymân Rüsûhî,şerh,tasavvuf ; 17th century,Âyînezâde Muhammad Shamseddin-i Sirozî,Süleymân Rüsûhî,commentary,mysticism

17. yüzyıl müelliflerinden biri olan Âyînezâde Muhammed  Şemseddin-i Sirozî  ö.1688-89  hakkında biyografik  kaynaklarda yer alan bilgiler oldukça sınırlıdır. Osmanlı  ulemâsından Halvetî tarikatına mensup bir zât olan müellifin  çoğu şerh ve hâşiye türünde yazılmış beş mensur eseri  vardır. Bu eserlerden biri Şerh-i Manzûme-i Rüsûhî’dir.  Âyînezâde bu eserde Sofyalı Süleymân Rüsûhî  ö.? ’nin 13  beyitten meydana gelen “-a nedir” redifli şiirini şerh etmiştir.  Bazı tasavvufî sualleri ihtiva eden şiir için yazılan bu  şerh, oldukça mufassal bir şerh görünümündedir. Eserin  çeşitli kütüphanelerde kayıtlı beş nüshası tespit edilmiştir.  Müellif beyitleri şerh ederken çeşitli tasavvufî, kelâmî, fıkhî  konuların yanında tefsir ve hadis ilmiyle ilgili meselelere de  değinmiş, eserini geniş bir ilmî zemine dayandırmıştır.  Eserde “zâhir, bâtın, vahdet, kesret, âşık, ma‘şûk, gönül,  tevhid, tahkîkî îmân, taklîdî îmân , şirk, beden, ruh, nefis,  kader, cüz’î ve küllî irâde, insanın diğer varlıklardan üstün  oluşu ve emaneti yüklenmesi” gibi çeşitli konuların ele alındığı  görülmektedir. Âyet ve hadis iktibaslarıyla da zenginleştirilen  şerh, orta nesir türünde yazılmış bir eser olarak  değerlendirilebilir. Söz konusu özellikleriyle eser, şerh  geleneği içinde dikkate değer bir konuma sahiptir.

The information in the biographical sources about  Muhammad Shamseddin-i Sirozî who is one of the 17th  century authors, is very limited. The author, who is one of  the Ottoman savants and a member of the Halveti sect has  five prose work written in the form of commentaries and  apostil. One of these works is Şerh-i Manzûme-i Rüsûhî.  In this work Âyînezâde commented the poem of Süleymân  Rüsûhî which consists of 13 couplets and has the word  “nedir” as rhyme. This commentary written for poem  which has some mystical questions is very detailed. Five  copies of the work have been identified in different libraries.  The author referred to various topics related to mysticism,  wisdom, fiqh, hadith, tafsir and based his work on a wide  scientific basis. Various topics are discussed in the work  like “external, internal, uniqueness, superabundance,  lover, beloved, heart, monotheism, belief, syntheism, body,  spirit, soul, fate and will, superiority of man to other beings  and assuming the trust’s responsibility.” The commentary  enriched by the quotations of verses and hadiths can be  regarded as a work written in the middle prose type. The  work has a remarkable position within the tradition of  commentary.
Klasik Türk Şiirinde Menekşe İle İlgili Benzetmelerin Kökeni Üzerine
Study on The Origins of Metaphors Related to Violet in Classical Turkish Poetry
Yazar: Yıldız, Ayşe
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 19 No. 19, 0
Anahtar kelimeler: menekşe,klasik Türk şiiri,mitoloji,Kybele,Attis ; violet,classical Turkish poetry,mythology,Cybele,Attis

Klasik Türk şiirinin mekân tasvirlerinde cennet imgesi  önemli bir yere sahiptir. Bu şiir anlayışında sevgili ideal  insan güzelliğin sembolüdür ve ideal mekân güzelliğinin  sembolü olan cennetle birlikte ele alınır. Gülün cennet çiçeği  olması gibi, klasik Türk şiirinde cenneti andıran bahçe tasvirlerinde  de merkezde gül yer alır. Gül her ne kadar bu  idealize bahçenin en temel çiçeği olsa da diğer çiçeklerle  beraber menekşe de kendine yer bulmuş hatta kimi şiirlerin  redifi olmuştur.  Menekşe klasik Türk şiirinde en çok âşıkla ilgili benzetmelerde  kullanılmış ve koku, renk ve şekil özellikleri ile yer  almıştır. Siyaha yakın mor rengi saç, ben, hat  tüy  ve matemin  benzetileni olmasının, yere yakınlığı ve boynunun eğri  oluşu tevazu ve itaatle bağdaştırılmasının nedeni olmuştur.  Bu çalışmada söz konusu benzerliklerin mitolojik sebeplerinin  araştırılması amaçlamaktadır. Aslen bir Frigya tanrıçası  olan Kybele ve Attis anlatısının Yunan, Roma ve Sicilya  varyantları bir araya getirildiğinde klasik şiirde menekşe  benzetilenlerin önemli bir kısmı ile örtüştüğü durumlara  dikkat çekilecektir.

The image of heaven has an important part in depictions  of places in classical Turkish poetry. In this perception of  poetry, the beloved ideal person is the symbol of beauty and  it is addressed together with heaven, which is the symbol of  the beauty of an ideal place. Rose is in the center of heavenly  garden depictions in classical Turkish poetry, so it is  the flower of heaven. Although rose has been the main flower  of this idealized garden, together with other flowers,  violet has also found its place and has even become the redif   repeated voice  of some poems.  Violet has mostly been used with metaphors about poetsingers  in classical Turkish poetry, and it has taken roles  such as scent, color and shape characteristics. Because of  its purple color close to black, it has been used in metaphors  related to hair, spots on body, feather and mourning, and  because it is close to the ground and it has a bent neck, it  has been associated with humbleness and obedience. The  aim of this research is to find the mythological causes of the  related similarities. When the narration of Cybele and  Attis, originally a Phrygian goddess, is combined with its  Greek, Roman and Sicilian variants, there will be more  emphasize on situations in which a considerable part of  violet metaphors coincides in classical poetry.
Molla Yusuf’un Fütüvvet Risalesi
A Futuwwa Treatise by Molla Yusuf
Yazar: Coşkun, Vildan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 27 No. 27, 0
Anahtar kelimeler: Fütüvvetnâme,Molla Yusuf,Şed kuşanma,Ahîlik,Esnaf pîrleri ; Futuwwetnames,Molla Yusuf,Shed donning,Ahkism,and Patriarchs of artisan

Sûfi ve esnâf ahlakının esaslarını anlatan fütüvvetnâmeler,  değerli birer kaynak olmalarının yanında muhtevaları ile de  edebî, tarihî, dinî, tasavvufî ve sosyolojik araştırmaların  konusunu oluştururlar. Makalemizin konusu, İstanbul  Araştırmaları Enstitüsü Kütüphanesi Şevket Rado Yazmaları  SR 431-01  1b-19a ’da kayıtlı Molla Yusuf’un  ö. ?  fütüvvet  risalesidir1. Çalışmamızda fütüvvet kavramı, tarihi ve Türkçe  fütüvvetnâmeler hakkında bilgi verilecek, risalenin kaynağı ve  muhtevasındaki temel kavramlar açıklanarak çeviri yazılı metni  ortaya konacaktır.

Futuwwa books, works that reveal the principles of sufi  and artisan ethics, have been the subject of literary,  historical, religious, mystical and sociological studies with  rich acquaintance they contain, as well as being a valuable  written source. The subject of Manuscripts Section SR  431-01  1b-19a  written by Molla Yusuf  d. ? . In this  article, after briefly dwelling on the concept of futuwwa,  its history and futuwwa books written in Turkish, the text  of the treatise will be revealed, its our article is a treatise  registered at the Istanbul Research Institute Library  Şevket Rado source will be addressed and some concepts  related to its content will be explained.