hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Poliklorlu Bifenillerin Sıçan Korteks, Hipokampus, Striatum ve Hipotalamus Dokusunda Katekolaminerjik Nörotransmiter Düzeylerine Etkileri
Effects of Polychlorinated Biphenyls on Catecholaminergic Neurotransmitter Levels in Cortex, Striatum, Hippocampus and Hypothalamus of Rat
Yazar: Aydın, Mehmet; Canpolat, Sinan; Seyran, Ayşe Doğan; Bulmuş, Özgür; Yılmaz, Bayram
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: PCB, Aroclor, noradrenalin, dopamin ve HPLC-ECD

Giriş: Poliklorlu bifeniller (PCB) endüstriyel amaçla üretilen organik klorlu bileşiklerdir. Doğada yaygın kimyasal kirlenmeye yol açtıkları ve  lipofilik özellikleri nedeniyle canlı organizmada birikme eğilimi gösterdikleri bilinmektedir. Bu çalışmada, farklı iki PCB karışımı olan Aroklor 1221  (A1221) ve Aroklor 1254 (A1254)&apos;ün dişi sıçanlarda korteks, hipokampus, striatum ve hipotalamus dokularında katekolamin düzeyleri üzerine  etkilerinin araştırılması amaçlandı.  Gereç ve Yöntem: Toplam 25 Wistar dişi sıçan üç gruba ayrıldı ve sırasıyla; taşıt solüsyonu olarak dimetil sülfoksit (%4), A1221 (10 mg/kg) ve  A1254 (10 mg/kg) subkutan yolla gün aşırı olarak ve 46 gün süreyle uygulandı. Deneylerin sonunda hayvanlar dekapite edildi ve beyin dokuları hızla  alındı. Korteks, hipotalamus, striatum ve hipokampus bölgeleri çıkartıldıktan sonra homojenize edildi. Doku noradrenalin, dopamin ve metabolit  düzeyleri HPLC-ECD metodu kullanılarak ölçüldü.  Bulgular: A1221; noradrenalin ve onun metaboliti olan dihidroksifenil glikol (DHPG) düzeylerini korteks ve striatumda artırırken (p

Objectives: Polychlorinated biphenyls (PCBs) cause environmental chemical contamination and tend to bio-accumulate in living organisms due to  their lipophylic properties. In this study, we have investigated effects two different Aroclor mixtures (Aroclor A1221 and A1254) on catecholamine  levels in the cortex, striatum, hippocampus and hypothalamus in female rats.  Material and Methods: Total 25 adult female Wistar rats were divided in three groups and subcutaneously injected with vehicle alone (4% dimethyl  sulphoxide), A1221 (10 mg/kg) and A1254 (10 mg/kg) every other day for a period of 46 days. At the end of the experiments, animals were  decapitated and brains rapidly removed. Cortex, striatum, hippocampus and hypothalamus regions were isolated, and homogenized. Brain  noradrenalin, dopamine and metabolites concentrations were determined by HPLC-ECD method.  Results: A1221 administration significantly increased levels of noradrenalin and its metabolite (dihydroxyphenyl glycol, DHPG) in cortex and  striatum (p
Sevofluran Anestezisi Uygulanmış Rat Kalb Dokularında Oksidan ve Antioksidan Sistem Üzerine Epigallocatechin 3- Gallate'ın Etkileri
Effects of Epigallocatechin 3- Gallate in Rat Cardiac Tissue on Oxidant and Antioxidant System Exposed to Sevoflurane Anesthesia
Yazar: Özer, Ayşe Belin; Kaman, Dilara
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: EGCg, sevofluran, oksidan-antioksidan sistem

Amaç: Oksidan ve antioksidan durumun değerlendirilmesi ile kardiak doku üzerine sevofluran anestezisi ve epigallocatechin 3- gallate (EGCg)&apos;nin  muhtemel etkilerini araştırmayı amaçladık.  Gereç ve Yöntem: Ratlar 3 gruba ayrılarak çalışıldı. Grup 1&apos;e (n:6) sevofluran, %3 (v/v) hava/O2 karışımı ile uygulandı. Ve grup 2&apos;e (n:6) sevofluran  + EGCg uygulandı. Kontrol grubu için ise yine 6 tane rat seçildi. Malondialdehid (MDA), nitrik oksit (NOx), süperoksit dismutaz (SOD), glutatyon  peroksidaz (GSH-Px) and katalaz (CAT) kardiak dokuda çalışıldı.  Bulgular: Grup 1&apos;de CAT ve NO düzeyleri değişmezken, MDA, SOD ve GSH-PX düzeyleri yükselmiş olarak bulundu. EGCg&apos;nin eklenmesi MDA,  SOD ve GSH-Px aktivitelerini düşürüken, NOx düzeyleri artmış olarak bulundu.  Sonuç: Lipid peroksidasyonu ve antioksidan enzim düzeyleri sevofluran uygulamasını takiben fazla miktarda artmıştır. Ancak, iv EGCg uygulaması  kardiak dokuyu önemli şekilde korumaktadır. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Objectives: To investigate the possible effects of sevoflurane anesthesia and epigallocatechin 3- gallate (EGCg) on cardiac tissue by evaluating the  oxidant and antioxidant status in rats.  Materials and Methods: Tree groups of animals were studied. Sevoflurane 3% (v/v) in air/O2 were administered to animals in group 1 (n = 6) and  sevoflurane plus EGCg was administered in group 2 (n = 6). Six animals were allocated to control group (group 3). Malondialdehyde (MDA), nitric  oxide (NOx), superoxide dismutase (SOD), glutathione peroxidase (GSH-Px) and catalase (CAT) in cardiac tissue were studied.  Results: In group I, MDA, SOD and GSH-Px levels were significantly increased (p
Hiperlipidemik Olgularda Azalmış Serum Adiponektin Düzeyi ve Atorvastatin Tedavisinin Etkisi
Decreased Adiponectin Levels and Effect of Atorvastatin Treatment in Hyperlipidemic Patients
Yazar: Özkan, Yusuf; Akbulut, Handan; Koca, Süleyman Serdar; Gençer, Vedat; Dönder, Emir
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Ateroskleroz, hiperlipidemi, atorvastatin ve adiponektin

Giriş: Koroner arter hastalığı, miyokard infarktüsü, inme gibi ateroskleroz temelli hastalıklar morbidite ve mortalitenin önde gelen sebeplerindendir.  Hiperlipidemi aterosklerotik hastalıkların majör risk faktörlerindendir ve hızlanmış ateroskleroz ile sonuçlanmaktadır. Potent lipid düşürücülerden  statinlerin bir üyesi olan atorvastatin hiperlipidemide yaygın olarak kullanılmaktadır. Yağ dokudan üretilen, aterosklerozu gerileten adiponektinin;  obezite, hipertansiyon, diyabet, hiperlipidemi gibi ateroskleroz risk faktörlerinin varlığında serum düzeylerinin azaldığı ortaya konulmuştur. Bu  çalışmada hiperlipidemide ve atorvastatin tedavisi sonunda serum adiponektin düzeylerini incelemeyi amaçladık.  Gereç ve Yöntem: Çalışmaya non-diyabetik hiperlipidemik 26 olgu ile yaş, cinsiyet, vücut kitle indeksi ve kan basınçları hiperlipidemi grubuna  uygun 10 sağlıklı olgu alındı. Hiperlipidemik 26 olgu 20 mg/gün atorvastatin ile 8 hafta süre tedavi edildi. Tedavinin başlangıcında ve 8 hafta sonra  serum lipit ve adiponektin düzeylerine bakıldı.  Bulgular: Sağlıklı olgularda adiponektin düzeyi 18.8±6.8 µg/mL iken hiperlipidemi grubunda 3.7±1.3 µg/mL tespit edildi ve aralarındaki fark  istatistiksel olarak anlamlı idi (p

Objectives: Atherosclerotic diseases such as coronary heart disease, myocardial infarction and stroke are leading causes of morbidity and mortality.  Hyperlipidemia is among the major risk factors for atherosclerotic diseases. Atorvastatin, a member of statins wich is a potent lipid lowering drugs is  used widely in hyperlipidemia. Serum levels of adiponectin that is produced in adipose tissue and that regressed atherosclerosis were shown to fall  down in the presence of such atherosclerosis risk factors as hypertension, diabetes and hyperlipidemia. In the present study we aimed to examine  serum adiponectin levels in hyperlipidemia and at the end of atorvastatin treatment.  Material and Methods: The study enrolled 26 non-diabetic hyperlipidemic patients and 10 healthy individuals matching hyperlipidemia group in  terms of age, sex, body mass index and blood pressure. The 26 hyperlipidemic patients were treated with 20 mg/day atorvastatin for 8 weeks. Serum  lipid and adiponectin levels were examined at the beginning of the treatment and after 8 weeks.  Results: Adiponectin levels were found 18.8±6.8 µg/mL in healthy individuals and 3.7±1.3 µg/mL in hyperlipidemic patients, the difference between  them being statistically significant (p
Hasta Yaşının Gelişimsel Kalça Displazisi Tedavisinde Uygulanan Pelvik Osteotomilerin Sonuçları Üzerine Etkisi
Effect of Patient Age on Radiographic and Clinical Results of Pelvic Osteotomies for DDH
Yazar: Karakurt, Lokman; İncesu, Mustafa
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Gelişimsel Kalça Displazisi, Pelvik osteotomi, Yaş

Giriş: Gelişimsel kalça displazisi (GKD) tedavisinde uygulanan Salter pelvik osteotomisi (SPO) ve Pemberton pelvik osteotomisinde (PPO), hasta  yaşının klinik ve radyolojik sonuçlar üzerine etkisini değerlendirmek.  Gereç ve Yöntem: GKD nedeniyle pelvik osteotomi yapılan hastalardan, klinik ve radyolojik takipleri düzenli olan ve takip süreleri 1 yılı aşan,  toplamda 33 hastanın 43 kalçası çalışmaya alındı. Ameliyat yaşının, klinik ve radyolojik sonuçlar üzerine etkisini araştırmak amacıyla hastalar  retrospektif olarak iki yaş grubuna ayrıldı. Grup I, 48 ay altı ve grup II, 48 ay üstü hastaları içermekte idi. Hastaların ortalama takip süreleri grup I&apos;de  25.4 ay (13-60), grup II&apos;de 38.4 ay (12-75) idi.  Bulgular: Grup I&apos;de asetabüler indeks açısındaki (Aİ) düzelme ortalama 20.8º merkez-kenar açısındaki (MKA) artış ortalama 28.9º, grup II&apos;de  Aİ&apos;deki düzelme ortalama 25.9º, MKA&apos;daki artış 26.6º bulundu. Her iki grubta da Aİ ve MKA&apos;daki düzelme belirgin şekilde anlamlıydı (p

Objectives: To evaluate the effect of patient age on radiographic and clinical results of developmental dysplasia of hip (DDH) treated with pelvic osteotomy.  Material and Methods: Fourty-three hip of 33 patients with more than 1 year follow-up were evaluated. The patients were devided two groups,  group I had under 48 months old and group II had over 48 months old patients. Mean follow-up period was 25.4 months (13-60) and 38.4 months (12-  75) in group I and II, respectively.  Results: In group I group II respectively; mean acetabular index (AI) was lovered to 20.8º and 25.9º, mean cenral- edge (CE) angle was up to 28.9º  and 26.6º (p
Guillain Barre Sendromunda Klinik ve Demografik Özellikler
Clinical and Demographic Data in Guııllaın Barre Syndrome
Yazar: Terzi, Murat; Türker, Hande; Onar, Musa
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Guillain Barre sendromu, prognoz, demografik veriler

Giriş: Yabancı literatürde Guillain Barre Sendromunun (GBS)&apos;nin klinik özellikleri, tedaviye alınan yanıtlar, prognostik faktörler ve sonuçları ile  ilgili çeşitli vaka serileri ve popülasyona dayalı çalışmaların örnekleri olduğu halde yerli literatürde GBS ile ilgili epidemiyolojik çalışmalar sınırlı  sayıdadır.  Gereç ve Yöntem: Bu çalışmanın planlanmasındaki ana amaç, Türk GBS&apos;li olguların klinik ve epidemiyolojik özellikleri hakkında literatüre yeni  veriler kazandırmaktır.  Bulgular: Kasım 2000 ve Temmuz 2005 tarihleri arasında Nöroloji kliniğinde izlenen 45 hastanın klinik ve demografik özellikleri belirlendi.  Hastaların klinik derecelendirmesi Hughes sınıflamasına göre yapıldı.  Sonuç: Yaş ve hastalık derecesi artışı ile E/K oranı artmaktaydı. Olguların % 68&apos;inde klinik tablonun gelişiminden bir ay öncesinde geçirilmiş  enfeksiyon öyküsü vardı. GBS görülme sıklığı ilkbahar ve sonbahar mevsimlerinde daha fazlaydı. Klinik başlangıcında nonspesifik duyusal  yakınmalar ve ardından gelişen güçsüzlük en sık görülen bulgulardı. Yerli literatürde halen GBS ile ilgili klinik ve epidemiyolojik verilerin  değerlendirilmesinde toplum tabanlı ve çok merkezli çalışmalara gereksinim vardır. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Objectives: Local literature still lacks epidemiological studies about Guillain Barre syndrome (GBS), whereas the foreign literature has more  examples of such studies focused on clinical properties, responses to therapy and prognostic factors based on case series and population.  Material and Methods: Our main concern for construction of this study was to add new data to local literature on the clinical and epidemiological  properties of Turkish GBS patients.  Results: In this study we reevaluated 5 year data of our center retrospectively (between November 2000 and July 2005). We defined the the clinical  and demographical data of 45 patients and grouped them according to Hughes Classification.  Conculasion: We found that the most significant onset symptoms in our patient group were nonspecific sensory symptoms which were followed by  generalised weakness. A past history of infectious disease was noted in 68% of patients and GBS was mostly seen in spring and autumn. Aging and  increase in severity of the disease correlated directly with the increase of the male/female ratio of the patients. The local literature needs more  population-based, multi-centered studies to evaluate clinical and epidemiological data regarding GBS. ©2007, Firat University, Medical Faculty
Weaning Başarısızlığının Göstergesi Olarak Yüksek Serum C Reaktif Protein Düzeyi
High Serum C-reactive Protein Level as a Indicator of the Weaning Failure
Yazar: Kahramanoğlu, Mithat; Yaşar, Mehmet Akif; Demirel, İsmail; Gül, Kürşat; Özer, Ayşe Belin
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Weaning, C-reaktif protein

Giriş: Weaning, yoğun bakımdaki hastada mekanik desteğin azaltılması ve solunum işinin hastaya bırakılması sürecidir. Weaningde uygulama şekli  ve zamanı önemlidir. Weaningde solunumsal parametreler kadar biyokimyasal testler de önemlidir. C-Reaktif Protein (CRP) inflamasyonda artış  gösteren bir akut faz reaktanıdır. Bu çalışma, weaning başarısında CRP düzeyinin yeni bir parametre olarak kullanılıp kullanılmayacağını göstermek  amacıyla planlandı.  Gereç ve Yöntem: Çalışmamız Fırat Üniversitesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon AD Yoğun Bakım Ünitesi (AYBÜ)'nde Haziran 2005 - Ocak 2006  tarihleri arasında yatan hastalarda yapıldı. PEEP=5, FiO2: 0.4, f/Vt

Objectives: Weaning is the period in which mechanic support in the intensive care unit is diminished and respiratory work is completely maintained  by the patient. CRP is an acute phase reactant that increases in inflammation. Proper time and application way is important for the weaning.  Biochemical tests are important as respiratory parameters at the weaning too. This study was planned to show whether the level of CRP can be used as  a new parameter in the success of weaning.  Material and Methods: This study was performed on patients hospitalized in Intensive Care Unit (ICU) between June 2005 and January in Firat  University Department of Anesthesiology and Reanimation. 54 patients included weaning protocol who meeting PEEP=5, FIO2:0.4, f/Vt
Acil Servise Başvuran İshalli Hastaların Değerlendirilmesi
Evaluation of the Patients who Presented Emergengy Department Complaining of Diarrhea
Yazar: Bozdemir, M. Nuri; Kuk, Salih; Yıldız, Mustafa; Ateşçelik, Metin; Baştürk, Mustafa; Kılıçaslan, İsa
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Acil, ishal, yatan hastalar

Amaç: İshal daha önceleri gelişmekte olan ülkelerin sorunu iken globalleşen dünyada bugün bütün ülkelerin sorunu halini almıştır. Nonspesifik  nedenler, virusler, bakteriler, parazitler ve toksinler daha çok su ve yiyeceklerle bulaşarak ishal nedeni olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada,  hastanemiz acil servisine 15 yaş ve üzeri ishal şikayeti ile başvuran hastaların bir yıllık değerlendirilmesi amaçlanmıştır.  Gereç ve Yöntem: Çalışma, Tıp Fakültesi acil servisine Ocak-Aralık 2005 tarihleri arasında ishal şikayeti ile başvuran tüm hastaların protokol  defterinden dosyalarına ulaşılarak yapılmıştır.  Bulgular: İshalle birlikte hastaların 167&apos;sinde (%76.5) bulantı, 136&apos;sında (%62.4) kusma, 139&apos;da (%63.8) karın ağrısı, tespit edilmiştir.  Gastrointestinal sistem bulguları dışında en fazla 44&apos;ünde (%20.2) ateş olduğu bulunmuştur. Çalışmamızdan elde edilen sonuçların incelenmesi ile en  fazla görülen parazitlerin sırasıyla G. intestinalis, E. histolytica/E. dispar olduğu görülmüştür. Hastaların hastaneye yatışında yaş önemli faktör olarak  bulunmuştur ve ishal nedeniyle başvuranların ortalama yaş 38.78 iken yatışlarda ortalama yaş 56.56 olarak karşımıza çıkmaktadır.  Sonuç: Acil servise başvuran ishalli hastaların oranı çok yüksek olmamakla birlikte ishalin basit semptomlardan ölüme kadar uzanan bir tabloya  sebep olmasından dolayı kişisel hijyen, temiz yiyecek ve suyun temini, alt yapının düzeltilmesi ve infeksiyonun yayılımı konusunda halk eğitiminin  artırılması konuları üzerinde önemle durulması gerekliliğini vurgulamaktayız. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Objectives: Diarrhea may be of nonspecific, unknown etiology or bacterial, viral, parasitic, or toxic etiology it&apos;s a problem not only developing  countries but also developed country. The aim of this retrospective study was to acces patients who were up to 15 years old.  Materials and Methods: This study presented emergency depertmant complaining of diarrhea between January 2005 and December 2005.  Results: It was determineted 167 (76.5%) nause, 136 (62.4%) vomiting, 139 (63.8%) abdominal pain as a the most common symptoms.It was found  44 (20.2%) patients with fever. The parasites that were found and their prevalence is G. intestinalis 11 (5%), E. histolytica/E. dispar 5 (1.8%).  Conclusion: Although the ratio of the patient that admitted to the emergency department with a complaint of diarrhea is not so much high, but the  symptoms to death. So we emphasized on the clinical importance of personal hygiene, providing clean water and food, establishing substructure,  increasing the education of public health about prevention of the infections. ©2007, Firat University, Medical Faculty
Sporadik ve Ailevi Epilepsilerde Etiyolojik Risk Faktörü Karşılaştırması
Comparison of Aetiological Risk Factors in Sporadical and Familial Epilepsies
Yazar: Yaman, Mehmet; Şahin, Şevki; Yeni, Seher Naz; Karaağaç, Naci
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Epilepsi, ailesel, sporadik, etiyoloji, risk faktörleri

Giriş: Febril konvulziyon (FK), kafa travması (KT) ve perinatal olaylar (PO) epilepsi gelişimi için en önemli risk faktörleridir. Bu çalışmada bu  faktörlerin ne oranlarda sporadik ve ailevi epilepsi olgularının etiyolojisinde yer aldığının gösterilmesi amaçlanmıştır.  Gereç ve Yöntem: Çalışma, epilepsi polikliniğinde yeni tanısı konmuş 580 hasta, 14 ay boyunca izlenerek yapılmıştır. Hastalar, birinci ve ikinci  derece akrabalarından birinde epilepsi öyküsü varsa &quot;ailevi epilepsi&quot; yoksa &quot;sporadik epilepsi&quot; grubuna alınmıştır. Daha sonra detaylı anamnez  sorgulaması ile bu gruplar arasında risk faktörlerinin dağılımı ortaya konmuştur.  Bulgular: Toplam 580 olgunun %16.2&apos;si ailevi epilepsi, %83.8&apos;i sporadik epilepsi olarak sınıflandırılmıştır. Ailevi epilepsilerde FK; %23.4, KT;  %4.3 ve PO; %5.3 oranında bulunmuştur. Sporadik epilepsilerde ise FK; %8.6, KT; %1.6 ve PO; %2.9 oranında saptanmıştır.  Sonuç: FK ailevi epilepsilerde anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur. Bu durum FK&apos;nun ailevi epilepsiler için bir risk faktöründen çok, hastalığın  öncü bir bulgusu olabileceği şeklinde yorumlandı. KT ve PO ise ailevi ve sporadik epilepsi olgularında birbirine benzer oranlarda bulundu. Bu durum  özellikle ailevi epilepsilerde KT ve PO&apos;ın ek bir risk oluşturmadıklarını ve büyük olasılıkla tetikleyici faktörler olarak devreye girdiklerini  düşündürmüştür. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Objectives: Febril convulsion (FC) head trauma (HT) and perinatal events (PE) are the most important risk factors for epilepsy development. In this  study, we aimed to show to what extent these factors contribute in sporadical and familial epilepsy.  Material and Methods: Five hundred and eighty currently diagnosed epilepsy patients were followed-up for 14 months. Patients were classified as  &quot;familial epilepsy&quot; if there is a history of epilepsy in their first or second degree relative, and as &quot;sporadical epilepsy&quot; if there is not. Then, a detailed  anamnesis revealed the distribution of risk factors.  Results: Of the total 580 patients 16.2% were familial and 83.8% were sporodical epilepsy patients. In familial epilepsy patients the rates of FC was  23.4%, HT was 4.3% and PE was 5.3%. In sporadical epilepsy patients the rates for FC, HT and PE were 8.6%, 1.6% and 2.9%, respectively.  Conclusion: FC rates were found to be significantly higher in familial epilepsy. It was considered that FC in familial epilepsy is a leading sign rather  than a risk factor. HT and PE rates were similar in sporadical and familial epilepsy patients. It was considered that HT and PE are not additional risk  factors, particularly, in familial epilepsy, but probably they are triggering factors. ©2007, Firat University, Medical Faculty
Artrogripotik Ayak Deformitelerinde Cerrahi Tedavi Sonuçlarımız
Surgical Treatment Results of Foot Deformities in Artrogryposis
Yazar: Karakurt, Lokman; Varol, Tahir
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Artrogripozis, ayak, tedavi

Giriş: Artrogripozisli hastalardaki ayak deformitelerine uyguladığımız cerrahi tedavi yöntemlerini ve sonuçlarımızı tartışmayı amaçladık.  Gereç ve Yöntem: 5 olgunun (4 erkek, 1 kız) 4&apos;ünde (8 ayak) rijit tip clubfoot deformitesi, 1&apos; inde (2 ayak) pes kalkaneovarus deformitesi vardı.  Clubfoot deformiteli 8 ayağın tümüne komplet subtalar gevşetme yapıldı. Bir ayakta, komplet subtalar gevşetmeye lateral kolon kısaltması eklendi.  Bilateral pes kalkaneovarus deformiteli olguya ise ekstansör tendon uzatmasını takiben bilateral komplet subtalar gevşetme yapıldı.  Bulgular: Üç ayakta cilt nekrozu gelişti. Bunların 2&apos;sinde konservatif tedavi ile nekroz iyileşti. Diğer ayakta ise nekrotik bölge debride edilip  fasyakutanöz flep çevrildi. Bir hastanın bir ayağında komplet subtalar gevşetme tekrarlandı ve her iki ayağına lateral kolon kısaltması eklendi. Altı  ayakta iyi, 4 ayakta mükemmel sonuç elde edildi.  Sonuç: Artrogripoziste deformitenin rekürrensi sıktır. Ancak, iyi programlanmış bir cerrahi ve tecrübeli bir cerrah ile başarılı sonuçlar elde edilebilir.  ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Objectives: We evaluated the clinical results of surgical treatment for foot deformities in patients with arthrogryposis.  Material and Methods: There were rigid type clubfoot deformity in 8 feet of 4 cases and calcaneovarus deformity in 2 feet of 1 case. We performed  complete subtalar release in all of 8 feet with clubfoot deformity. We added lateral column shortening in only 1 foot. We performed extansör tendon  lengthening before complete subtalar release in 2 feet with calcaneovarus deformity.  Results: Skin necrosis developed in 3 feet. Two of them responded conservative treatment. We used fasciocutaneous flap after debridement for other  foot. In one patient, the additional surgical procedures included lateral column shortening and a second complet subtalar release for one side and  lateral column shortening for other side. We obtained good results in 6 feet, excellent results in 4 feet..  Conclusion: Deformity recurrence is common. By a well planned surgery and a surgeon with experience, successful results can be obtained. ©2007,  Firat University, Medical Faculty