hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Değişen müfredat ve Türkiye’de kimya mühendisliğinin tarihi
Evolving curricula and the history of chemical engineering in Turkey
Yazar: Elmacı, İrfan
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 17 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Kimya eğitimi,kimya mühendisliği eğitimi,kimya mühendisliği müfredatı,Türkiye. ; Chemistry education,chemical engineering education,curricula in chemistry,Turkey.

Türkiye’de 1930’ların ortasında başlayan kimya mühendisliği eğitimi,ülkede açılan ilk kimya programları üzerinde temellenmiş ve ilk senelerinmüfredatları, kimya dersleri ağırlıklı olmuştur. Türkiye’de ilk kimyamühendisliği programlarının açılması, bu sahada söz sahibi olan memleketlerekıyasla biraz gecikmiş olsa da Türkiye, modern kimya mühendisliği öğretimineçoğu Batı ülkesi ile benzer zamanlarda geçmiştir. Kimya öğretiminden kimyamühendisliği öğretimine geçişin incelendiği bu makalede; kimya ve kimyamühendisliği sahalarında Türkiye’de 1960’lara kadar olan uygulamalar Avrupave Amerika’daki uygulamalar ile karşılaştırılarak açıklanmıştır. Bu yollaTürkiye’nin kimyadan kimya mühendisliğine, oradan da modern kimyamühendisliğine geçiş sürecinin özellikleri belirlenmeye çalışılmıştır.

Chemical engineering education which started in Turkey in mid-1930swas based on the chemistry curricula which began in the first years of WWI atthe Faculty of Sciences in Istanbul. Although the inauguration of the firstchemical engineering programs came later than Europe, modern chemicalengineering education in Turkey did not fall behind universal trends. Thisarticle aims to examine the transition from chemistry education to chemicalengineering education in Turkey. In this respect, the early programs in chemistry are described and compared with those of western countries. Thetransition process from chemistry to chemical engineering programs and thedevelopment in the teaching of modern chemical engineering in Turkey arereviewed.
Dr. jur. et phil. Erich Auerbach’ın İstanbul Üniversitesi ile sözleşmeleri
Dr. jur. et phil. Erich Auerbach’s contracts with the Istanbul University
Yazar: Etker, Şeref
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 17 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Erich Auerbach,Istanbul University,Romanistic studies,German professors. ; Erich Auerbach,İstanbul Üniversitesi,Romanoloji,Alman profesörler.

Ord.Prof.Dr. Erich Auerbach İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’ninRomanoloji Bölümünde 1936-1947 yılları arasında görev yapmış; bu dönemdeMimesis olarak tanınan baş yapıtını yazmıştır. Milli Eğitim Bakanlığı adınahareket eden İstanbul Üniversitesi Rektörlüğü ile ilk sözleşmesini 15.10.1936tarihinde imzalayan Erich Auerbach’ın sözleşmesi 1941, 1943 ve 1946yıllarında üç kez yenilenmiştir. İncelenen sözleşmeler, daha önce yabancıprofesörler için hazırlanan standard sözleşmelere göre ayrıcalıklar içermektedir.İlk kez yayımlanan sözleşmelerle Prof. Erich Auerbach’ın çalışma koşullarınınayrıntıları açıklanmıştır.

Erich Auerbach succeeded Leo Spitzer as Professor of Romanistic studiesat the Faculty of Letters of the Istanbul University. Acting in the name of theMinister of Education, the Rector of the University signed a contract with ErichAuerbach on the 15th of October 1936. This contract was renewed three timesin 1941, 1943 and 1946. Prof. Auerbach’s contract includes conditions whichare particular to his academic position, and distinct with regard to the standardcontract proposed to the émigré professors from Europe. A publication of Prof.Erich Auerbach’s contracts allow for an assessment of his Istanbul yearsbetween 1936-1947, during which he wrote his magnum opus Mimesis.
Osmanlıların ilk maden kömürcülüğü girişimi: Yedikumlar kömür madeni mukataası
The first official attempt at coal mining in the Ottoman Empire: The taxfarm management of Yedikumlar coal mine
Yazar: Şakul, Kahraman
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 18 No. 1, 2016
Anahtar kelimeler: Campbell Mustafa Ağa,kömür madeni işletmeciliği,sanayileşme,Nizam-ı Cedit,mukataa,Osmanlı İmparatorluğu ; Campbell Mustafa Agha,coal mining,industrialization,muqata‘a,Nizam-ı Cedit,Ottoman Empire

Osmanlı enerji tarihinde kömürünkeşfinden ziyade kömür çıkartmaya yönelik ilk resmi çabalara eğilmek dahagerçekçi bir çabadır. Bilinen ilk ciddi devlet teşebbüsü 1790’larda İstanbul’unRumeli Karadeniz sahili hattında Kilyos ve Karaburun arasındaki Yedikumlar’da yapılmıştır.Campbell Mustafa Ağa’nın işletmeye talip olduğu maden, Nizam-ı Ceditıslahatının bir parçası olarak İrad-ı Cedit’e bağlı bir mukataa şeklinde önceKaptan-ı Derya Küçük Hüseyin Paşa’ya, sonrasında ise Mahmud Raif Efendi’yekömür mukataası olarak verilmiştir. Bu bölgede on dokuzuncu yüzyıl sonlarınadek kömür çıkartılamamıştır. Başarısızlığın nedenleri arasında mevcut linyitkömürünün düşük kalitesi, yetersiz teknik bilgi, egemen politik-ekonomianlayışı ve mukataa sistemine özgü idari ve teşkilatla ilgili kısıtlarsayılabilir. Bu maden yatakları 1990’ların ortasına kadar İstanbul’un ısıtmaamaçlı yakacak kömürünü sağlamıştır. Kömürün düşük kalitesi hava kirliliğineyol açtığı gibi madencilik faaliyetleri çevre tahribatına sebep olmuştur.

A study of early official attempts at coalmining -as opposed to the discovery of coal- is a more realistic effort in thestudy of history of energy in the Ottoman Empire. The first known officialpolicy of coal mining was in the 1790s and it focused on the region known asYedikumlar located along the Black Sea coastal strip between Kilyos andKaraburun on the European side of Istanbul. Although Campbell Mustafa Agha, aScottish convert, was the first to propose to operate a coal mine in thisregion, coal mining was organized as a taxfarm (muqata‘a) unit auctionedby the Fund of New Revenues (Irad-ı Cedit) toGrand Admiral Küçük Hüseyin Pasha and, later on, to Mahmud Raif Efendi. Attemptsat coal mining in the region failed until late 19th century. Among the reasonsfor this failure were the low-quality lignite (brown coal), insufficientknow-how about coal mining, overriding political economy and managerial-organizationallimits of the muqata‘a taxfarming system. The low-quality lignite ofthis region provided the heating energy of Istanbul until the mid-1990s,leading to large-scale air pollution in the city and deterioration of thelandscape in Yedikumlar.
Osmanlı’da bir fırlatma silahı: Lobut
An Ottoman throwing weapon: The Cludgel (Lobut)
Yazar: Özveri, Murat; Acar, Şinasi
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 18 No. 1, 2016
Anahtar kelimeler: Lobut,cirit,spor tarihi,kitâbe,Sultan IV. Murad,Osmanlı’da spor,fırlatma silahları ; Lobut,cludgel,throwing stick,throwing club,jereed,sport history,sports in the Ottoman Empire,Sultan Murad IV,throwing weapons

Osmanlı’da spor, doğal olaraksavaş becerilerinin kazanılmasına yönelik sistemli bir faaliyet olarakgelişmiştir. Yay, topuz, kılıç gibi silahları kullanmak için gerekli olan fizikselgüç ve nöro-müsküler koordinasyonun geliştirmesi için değişik idmanlar yapılmışve bu silahlarla sergilenen mahâret çeşitli yollarla kayıt altına alınmıştır. Sıradışı kabul edilen performanslar, taş dikme geleneği doğrultusunda, üzerindekitâbe yazılı bir anıtsal taşla tescil edilmiştir. En yaygın örneklerini okmenzil taşlarının teşkil ettiği bu gelenek kapsamında, tüfek, top ve –bilinentek örneğiyle– topuz atışları da bu şekilde kayıt altına alınmıştır. Araştırmamızda,Türkçe literatürde ayrıntılı biçimde incelenmemiş bir silah olan lobut’un, at üzerinden uzak mesafeyefırlatılmasıyla gösterilen bir sportif/askerî becerinin bilinen tek örneği mercekaltına alınmıştır.Elde tutularak vurmak veyafırlatmak suretiyle hedefte hasar yapmayı amaçlayan kısa ve kalın bir sopa olanlobut, değişik kültürlerdekullanılmıştır. Makalemizde, Sultan IV. Murad’ın üst üste yaptığı bir lobut vecirit atışı anısına yazılmış ve bugün Topkapı Sarayı’nın en içteki dördüncüavlusunda bulunan kitâbe üzerinden; bir silah olan lobutun gelişimi,kullanımı ve morfolojik özellikleri incelenecektir.

Sports in the Ottoman Empire haveevolved as a systematic activity to make the practitioners acquire mililtaryskills needed for warfare. The aim of training was to acquire and maintain thephysical strength, power and neuro-muscular coordination that were necessaryfor using weapons like bow, mace and sword. Remarkable performances in usingthese weapons have been appreciated, and some of them were meticulously documented.Based on the tradition of ‘erecting a stone’ (taş dikme) most of these singularperformances have been recorded and commemorated by erecting a monumentalcolumn bearing a carved inscription. The stonecolumns indicating the range of the arrow (ok menzil taşları) arethe most common examples of this tradition. There were other recorded performancesof rifle and cannon shooting and –with a single known example– of a mace throw.The present study discusses another weapon with which there is only oneknown/documented performance of similar kind: a “lobut” (cludgel) throw fromhorseback.Short, thick, hand-held clubslike lobut have been used in many cultures with many variations bystriking or throwing to cause damage on the target. In this article we focusedon the development, use and morphology of this primitive weapon with a relatedsportive performance mentioned in an inscription. This inscription is carved ona marble tablette to memorize a jereed and a lobut thrown by Sultan Murad IV,and is still being displayed in the fourth inner courtyard of Topkapı Palace,Istanbul.
Osmanlı Devleti'nde Ağır Sanayi Yatırımlarına Bir Örnek: Yalı Köşkü Demir ve Makine Fabrikası
The Yalı Kiosk Iron and Machine Factory in Istanbul, as an example of industrial enterprise in the Ottoman Empire
Yazar: Soyluer, Serdal
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 18 No. 2, 2017
Anahtar kelimeler: Osmanlı sanayi,Yalı Köşkü Demir Fabrikası,Yalı Köşkü Makine Fabrikası,Tersane-i Âmire,buhar makinesi,Kırım Savaşı ; Ottoman Industry,Yalı Kiosk Iron Factory,Yalı Kiosk Machine Factory,Ottoman Imperial arsenal,steam engine,Crimean War

Bu çalışma, Osmanlı Devleti’nde ağır sanayi oluşturma teşebbüsleriçerçevesinde kurulan Yalı Köşkü Demir ve Makine Fabrikası’nın üretimfaaliyetlerini ele almaktadır. Makalede öncelikle Yalı Köşkü DemirFabrikası’nın ne zaman ve hangi amaçla kurulduğu açıklanmakta; daha sonrafabrikanın Kırım Savaşı (1853-1856) sırasında müttefik devletler donanmasınaait gemilerin bakım, onarım işlemleriyle, küçük ihtiyaçlarının imalinigerçekleştirmek üzere İngilizler tarafından bir makine fabrikası vedökümhaneye dönüştürülmesi incelenmektedir. Kırım Savaşı’nın sonaermesiyle İngilizlerin fabrikayı satışa çıkarması ve fabrikanın Osmanlı Devletitarafından satın alınması ve bu fabrikada, Osmanlı Donanmasının 1860’lardanitibaren sayıları artış gösteren buharlı gemileri için makinelerin ve aksamınınimali; 1871 yılında fabrika yerleşke alanının istasyon yapılmak üzere RumeliDemiryolu Kumpanyası’na terki ve sonrasında Haliç’teki Tersane’de yeni inşaedilmesi planlanan makine fabrikası ve dökümhane binasına taşınma süreci demakalede konu edilmektedir.﻿

This article summarizes the history of activities at the iron and machineryfactory, which was established at the Yalı Kiosk grounds in Istanbul as a part ofthe efforts to develop heavy industry within the Ottoman Empire. First, thetiming and choice of location of the plant at the waterfront (Turk. yalı), and theeconomic circumstances of the period are reviewed. The Crimean Warconstituted a critical period when the factory was assigned to the British andtransformed into a foundry and mechanics facility catering for the maintenanceand repair of the vessels belonging to Allies. Following the war the works weresold to the Ottomans, who after 1860, started to produce machines andequipment for the steam vessels of the Ottoman navy. In 1871, the land of thefactory was transferred to the Roumeli Railway Company for the building of arailway station. Finally, the article examines the closing down of the factory atYalı Kiosk, and its relocation to the Arsenal at the Golden Horn where a newmachine factory and foundry were established
Osmanlı Türkiyesinde Bilim Akademisi Kurma Girişimleri ve Deney
Science academy initiatives in Ottoman Turkey and experimentation
Yazar: Elmacı, İrfan
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 18 No. 2, 2017
Anahtar kelimeler: Science academy,experiment,Cemiyet-i İlmiye-i Osmaniye,Encümen-i Dâniş,The Royal Society,Ottoman Empire,Turkey ; Bilim akademisi,deney,Cemiyet-i İlmiye-i Osmaniye,Encümen-i Dâniş,İngiliz Kraliyet Bilim Akademisi,Osmanlı İmparatorluğu,Türkiye

Modern biliminyerleşmesi ve yükselişinde üniversite dışı oluşumlar önemli birer araç olmuştur.Bunlardan biri bilim akademileridir. Avrupa’da geçmişleri 16. yüzyıla gerigiden bilim akademileri deneysel bilime sağladıkları olanaklarla birçokbilimsel keşfe zemin hazırlamışlar, giderek de bu akademilerin sayısıçoğalmıştır. Osmanlılar ise bilim akademisi kurma işine ancak 19. yüzyıldagirişmişlerdir. Ancak bunların ne ölçüde bilim akademisi olduğu tartışmalıdır. Encümen-i Dâniş ile Cemiyet-i İlmiye-i Osmaniye’nin Osmanlı Türkiyesinde kurulan ilkbilim akademileri olduğu ileri sürülmüştür. Bu makalede, bu iki kurumdanhareketle Osmanlıların Batı’nın deneysel bilimde faydalandığı akademilereyaklaşımı, başarıları ya da başarısızlıkları, anılan iki oluşum odağında Batıbilim akademileri ile karşılaştırmalı olarak ortaya konmuştur. Konu sadecebilim tekelinde ilerletilmiş, farklı çıktılara ulaşmaya olanak verebileceğidüşünülebilecek siyasi, ekonomik, toplumsal etkenler dikkate alınmamıştır.

Non-university institutions, including scienceacademies became important tools in the establishment and rise of modernscience. Going back to the 16th century, science academies paved theway for many scientific discoveries through test and proof of experimentalknowledge. The number of these academies, first established in Europe,increased in the West over time. The Ottomans attempted to create their first“science academies” in the 19th century, known as the Encümen-i Dâniş (Academy of Knowledge) and Cemiyet-i İlmiye-iOsmaniye (Ottoman Society for Science). The question is  to whatextent were these organizations academies of sciences ? In this article, theOttomans’ concept of science academy, their achievements or failures inestablishing such an institution are discussed in comparison with the Europeanscience academies. The issue has been studied only from the perspective ofscience and experimentation. Political, economic and social factors have notbeen considered in the present article.
Programme, XXXVth Scientific Instrument Symposium  “Instruments between East and West”
Programme, XXXVth Scientific Instrument Symposium  “Instruments between East and West”
Yazar: Günergun, Feza
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 18 No. 2, 2017
Anahtar kelimeler: Programme,Scientific,Instrument

2016 sonbaharında Torino’da yapılan 34. SIC Sempozyumu’nda, 2017 sempozyumunun İstanbul’da yapılması kararı çıktıktan sonra, Bilim Tarihi Bölümü hızla duyuru ve hazırlık çalışmalarına başlamıştı. Web sitesi açıldı, özetler toplanıp hakemlere gönderildi ve üçer paralel oturumdan oluşan program hazırlandı. Haziran 2016 başında katılımcı sayısı (bildirili ve bildirisiz) 100’ün üzerindeydi. Ancak 28 Haziran 2016 tarihinde İstanbul Atatürk Havalimanı’na yapılan bombalı ve silahlı saldırıdan ve 15 Temmuz 2016’daki darbe girişiminden sonra katılımcı sayısı %50 düştü. Organizasyon komitesi, geçmiş olaylara rağmen İstanbul’un güvenli bir şehir olduğu konusunda katılımcıları ikna etmeye çalışsa da, birçok katılımcı sempozyuma katılmaktan vazgeçti. Dolayısıyla program, ikişer paralel oturum olacak şekilde yeniden düzenlendi. Katılımcı sayısı beklenenden az olmasına rağmen, sempozyum bilimsel açıdan verimli geçti. Bildirilerin ardından yapılan tartışmaların dışında, yeni işbirliklerinin kurulması da toplantının güzel sonuçlarından biri oldu. Sempozyumun İstanbul’da düzenlenmesi, Doğu’dan ve Batı’dan gelen bilim insanlarının kaynaşmasına vesile oldu. Uzmanlar arasında ileriki yıllarda verimli bilimsel ortak çalışmalara dönüşecek adımlar atıldığı gibi, Bilim Tarihi Bölümü ile Oxford Üniversitesi Bilim Tarihi Müzesi arasındaki mesleki ilişkiler geliştirilmiş oldu.

2016 sonbaharında Torino’da yapılan 34. SIC Sempozyumu’nda, 2017 sempozyumunun İstanbul’da yapılması kararı çıktıktan sonra, Bilim Tarihi Bölümü hızla duyuru ve hazırlık çalışmalarına başlamıştı. Web sitesi açıldı, özetler toplanıp hakemlere gönderildi ve üçer paralel oturumdan oluşan program hazırlandı. Haziran 2016 başında katılımcı sayısı (bildirili ve bildirisiz) 100’ün üzerindeydi. Ancak 28 Haziran 2016 tarihinde İstanbul Atatürk Havalimanı’na yapılan bombalı ve silahlı saldırıdan ve 15 Temmuz 2016’daki darbe girişiminden sonra katılımcı sayısı %50 düştü. Organizasyon komitesi, geçmiş olaylara rağmen İstanbul’un güvenli bir şehir olduğu konusunda katılımcıları ikna etmeye çalışsa da, birçok katılımcı sempozyuma katılmaktan vazgeçti. Dolayısıyla program, ikişer paralel oturum olacak şekilde yeniden düzenlendi. Katılımcı sayısı beklenenden az olmasına rağmen, sempozyum bilimsel açıdan verimli geçti. Bildirilerin ardından yapılan tartışmaların dışında, yeni işbirliklerinin kurulması da toplantının güzel sonuçlarından biri oldu. Sempozyumun İstanbul’da düzenlenmesi, Doğu’dan ve Batı’dan gelen bilim insanlarının kaynaşmasına vesile oldu. Uzmanlar arasında ileriki yıllarda verimli bilimsel ortak çalışmalara dönüşecek adımlar atıldığı gibi, Bilim Tarihi Bölümü ile Oxford Üniversitesi Bilim Tarihi Müzesi arasındaki mesleki ilişkiler geliştirilmiş oldu.
Bilginin İzinde: İstanbul Üniversitesi Koleksiyonlarından Bilimsel Aletler, Yazmalar, Baskılar
Bilginin İzinde: İstanbul Üniversitesi Koleksiyonlarından Bilimsel Aletler, Yazmalar, Baskılar
Yazar: Çetinkaya, Nur Banu
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 18 No. 2, 2017
Anahtar kelimeler: Bilginin İzinde,Rasathaneler,Doğayı anlama dürtüsü

Doğayı anlama dürtüsü kimi zaman ihtiyaçlardan, kimi zaman da saf meraktan doğar. Evrenin işleyişine dair edinilmek istenen bilgi ise çoğu zaman dikkat ve sabır gerektiren meşakkatli bir süreçtir. Bilgiyi en az hata ile elde etmek bu sürecin en temel kaygılarındandır. Hangi coğrafyada yaşarsa yaşasın, bilgiye talip olan kişi, özünde bu temel kaygı ile yola çıkar. Dolayısıyla bilgi edinme yolunun, yani bilimsel sürecin, evrenselliğinden söz edilebilir ki bu sayede farklı kültürlerden insanlar birbirleriyle bilgi alışverişi yapabilmişlerdir. Bu bağlamda “Bilginin İzinde” sergisi bu yolculuğun görsel bir özeti niteliğindedir. Sergi, Türkiye’deki bilgiyi arayış sürecinin genel bir bakış açısıyla anlaşılmasını hedeflemenin yanısıra, bu süreçte kullanılan bilimsel aletleri, yazmaları ve baskıları da ziyaretçiye sunuyor.

Doğayı anlama dürtüsü kimi zaman ihtiyaçlardan, kimi zaman da saf meraktan doğar. Evrenin işleyişine dair edinilmek istenen bilgi ise çoğu zaman dikkat ve sabır gerektiren meşakkatli bir süreçtir. Bilgiyi en az hata ile elde etmek bu sürecin en temel kaygılarındandır. Hangi coğrafyada yaşarsa yaşasın, bilgiye talip olan kişi, özünde bu temel kaygı ile yola çıkar. Dolayısıyla bilgi edinme yolunun, yani bilimsel sürecin, evrenselliğinden söz edilebilir ki bu sayede farklı kültürlerden insanlar birbirleriyle bilgi alışverişi yapabilmişlerdir. Bu bağlamda “Bilginin İzinde” sergisi bu yolculuğun görsel bir özeti niteliğindedir. Sergi, Türkiye’deki bilgiyi arayış sürecinin genel bir bakış açısıyla anlaşılmasını hedeflemenin yanısıra, bu süreçte kullanılan bilimsel aletleri, yazmaları ve baskıları da ziyaretçiye sunuyor.
İkinci Meşrutiyetin Tabip Örgütleri
İkinci Meşrutiyetin Tabip Örgütleri
Yazar: Günergun, Feza
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 18 No. 2, 2017
Anahtar kelimeler: Kitap tanıtmı,Şeref Etker,İstanbul: LibraKitap

Tıp, eczacılık ve bilim tarihi yazıları ile tanıdığımız uzman hekim Şeref Etker’in, malzemesini yıllardır sabır ve emekle topladığı İkinci Meşrutiyetin Tabip Örgütleri başlıklı eseri 2017 yılı baharında nihayet okuyucularıyla buluştu. Yazar, kitabının içeriğini şöyle tanımlamaktadır: “Bu çalışmada Türkiye’de İkinci Meşrutiyet döneminde kurulan tabip örgütleriyle ilgili belgeler bir araya getirilerek değerlendirilmeye çalışılmış; derneklerin gelişimleri, etkinlikleri, gerçekleşen ve gerçekleşmeyen hedefleri ile yöneticileri ve üyeleriyle ilgili bilgiler verilmiştir. Dernek tüzüklerinin yanında, başta tıbbi deontoloji olmak üzere, tabip örgütlerinin gündemini oluşturan konularla ilgili bilinmeyen / az bilinen belgeler ortaya konmuştur.”

Tıp, eczacılık ve bilim tarihi yazıları ile tanıdığımız uzman hekim Şeref Etker’in, malzemesini yıllardır sabır ve emekle topladığı İkinci Meşrutiyetin Tabip Örgütleri başlıklı eseri 2017 yılı baharında nihayet okuyucularıyla buluştu. Yazar, kitabının içeriğini şöyle tanımlamaktadır: “Bu çalışmada Türkiye’de İkinci Meşrutiyet döneminde kurulan tabip örgütleriyle ilgili belgeler bir araya getirilerek değerlendirilmeye çalışılmış; derneklerin gelişimleri, etkinlikleri, gerçekleşen ve gerçekleşmeyen hedefleri ile yöneticileri ve üyeleriyle ilgili bilgiler verilmiştir. Dernek tüzüklerinin yanında, başta tıbbi deontoloji olmak üzere, tabip örgütlerinin gündemini oluşturan konularla ilgili bilinmeyen / az bilinen belgeler ortaya konmuştur.”
Mehmet Karayaman (transkripsiyon ve değerlendirme), Sıhhiye Müdiriyet-i Umumiyesi Eczacı Diploma Defteri
Mehmet Karayaman (transkripsiyon ve değerlendirme), Sıhhiye Müdiriyet-i Umumiyesi Eczacı Diploma Defteri
Yazar: Etker, Şeref
Dergi: Osmanlı Bilimi Araştırmaları, Vol. 18 No. 2, 2017
Anahtar kelimeler: Yayın,Tanıtımı,Türkiye

Türkiye eczacıları için bir kütük niteliğinde olan ve 1892-1940 yılları arasında mezun olan eczacıların diploma kayıtlarını içeren ‘Sıhhiye Müdiriyet-i Umumiyesi Diploma Kitabetine ait Diploma Defteri’ Uşak Üniversitesi öğretim üyelerinden Prof. Dr. Mehmet Karayaman’ın transkripsiyon ve değerlendirmesiyle yayımlandı. Yazarın, Önsöz’de (s.III) belirttiğine göre, Sağlık Bakanlığı’nın Ankara’daki arşivinde, daha doğrusu son 20 yıla ait belgelerin saklandığı depoda bulunan bu defter, ‘cildi güzel olduğu için’ imha edilmekten kurtularak günümüze gelmiştir. Karayaman, çalışmasının önsözünde, Arap harfleriyle yazılı kişi ve yer isimlerinin okunuşu ve transkripsiyonundaki güçlükler nedeniyle, kitabın okurları ‘okuma hatalarından oluşabilecek bilgi yanlışlıklarını azaltmak’ için yeni basımlara katkıda bulunmaya çağırmıştır.1 Yazarın çağrısına bir karşılık olarak hazırladığımız bu tanıtım ve eleştiri, aynı zamanda, belgenin yayına hazırlanmasındaki büyük emeğe verilen bir değer olarak görülmelidir.

Türkiye eczacıları için bir kütük niteliğinde olan ve 1892-1940 yılları arasında mezun olan eczacıların diploma kayıtlarını içeren ‘Sıhhiye Müdiriyet-i Umumiyesi Diploma Kitabetine ait Diploma Defteri’ Uşak Üniversitesi öğretim üyelerinden Prof. Dr. Mehmet Karayaman’ın transkripsiyon ve değerlendirmesiyle yayımlandı. Yazarın, Önsöz’de (s.III) belirttiğine göre, Sağlık Bakanlığı’nın Ankara’daki arşivinde, daha doğrusu son 20 yıla ait belgelerin saklandığı depoda bulunan bu defter, ‘cildi güzel olduğu için’ imha edilmekten kurtularak günümüze gelmiştir. Karayaman, çalışmasının önsözünde, Arap harfleriyle yazılı kişi ve yer isimlerinin okunuşu ve transkripsiyonundaki güçlükler nedeniyle, kitabın okurları ‘okuma hatalarından oluşabilecek bilgi yanlışlıklarını azaltmak’ için yeni basımlara katkıda bulunmaya çağırmıştır.1 Yazarın çağrısına bir karşılık olarak hazırladığımız bu tanıtım ve eleştiri, aynı zamanda, belgenin yayına hazırlanmasındaki büyük emeğe verilen bir değer olarak görülmelidir.