hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Hiperaldosteronüri ile Müterafik Sodyum Retansiyona Bağlı İdiyopatik Ödem
Idiopathic edema associated with sodium retention concurrent with hyperaldosteronuria
Yazar: Saydam, C.
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 18 No. 4, 1965
Anahtar kelimeler: ​Internal Diseases ; İç Hastalıkları ; ödem,plazma volümü,hipoproteinemi,anemi,hematokrit,eritrosit dilüsyonu,tanı verileri,onkotik basınç ; edema,plasma volume,hypoproteinemia,anemia,hematocrit,erythrocyte dilution,diagnostic parameters,oncotic pressure

Bu vak’a sunumunda yaygın ödem bulguları ile başvuran bir kadın hastanın plazma volümündeki değişiklikler ve hematolojik parametreleri ele alınmıştır. Laboratuvar değerlerinde hipoproteinemi, anemi, trombositopeni ve hesaplanan kan–plazma oranları arasında anlamlı sapma saptanmıştır. Yazar, bu durumun hemodinamik redistribüsyon ve onkotik basınç değişiklikleri ile ilişkili olduğunu belirtmiş; hematokrit ve hemoglobin gibi klasik parametrelerin ödemli tabloda sıvı kaymalarını yeterince yansıtmayabileceğini vurgulamıştır. Nefrotik sendrom ve siroz gibi karşılaştırmalı modellerle ilişkili analizler yapılmış; plazma hacmi artışı ve eritrosit dilüsyonu mekanizmaları tartışılmıştır. Tanısal yaklaşımda daha sofistike veri kullanımının gerekliliğine işaret edilmiştir.

This case report examines the plasma volume and hematological changes observed in a female patient presenting with generalized edema. Laboratory tests revealed hypoproteinemia, anemia, thrombocytopenia, and a discrepancy between total blood volume and calculated plasma fraction. The author correlates these findings with hemodynamic redistribution and altered oncotic pressure, proposing that standard metrics like hematocrit and hemoglobin may underestimate fluid shifts in edematous states. Reference is made to comparative models in nephrotic syndrome and hepatic cirrhosis. Plasma volume expansion and erythrocyte dilution mechanisms are discussed, emphasizing the need for specialized diagnostic parameters beyond conventional labs.
Miyokard İnfarktüsünde Enzimlerin Diagnostik Değeri
The Diagnostic Significance of Enzymes in Myocardial Infarction
Yazar: Rota, Cemil
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 18 No. 4, 1965
Anahtar kelimeler: Medical Biochemistry - Proteins, Peptides and Proteomics ; Tıbbi biyokimya - Proteinler, Peptitler ve Proteomik ; myocardial infarction,enzyme kinetics,GOT,LDH,HBD,cardiac diagnosis,serum markers ; miyokard infarktüsü,enzim kinetiği,GOT,LDH,HBD,tanı testleri,serum markörleri

Bu makalede miyokard infarktüsünün tanısında serum enzim düzeylerinin önemi ele alınmıştır. Özellikle elektrokardiyografik bulguların yetersiz olduğu durumlarda GOT, LDH ve α–HBD aktiviteleriyle tanı koymanın mümkün olduğu belirtilmiştir. α–HBD enzimi, spesifikliği ve 10 gün süren yüksek aktivite düzeyi ile tanısal açıdan ön plana çıkmaktadır. Makalede, enzimlerin hücre nekrozu sonrası kana geçiş mekanizmaları, maksimum aktivite süreleri ve normale dönüş evreleri karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Köpeklerde koroner emboli yoluyla oluşturulan infarkt modelleriyle enzim düzeylerinin infarkt sahasıyla ilişkisi gösterilmiş; grafiksel zaman–aktivite sunumları ile ikinci infarktüslerin tanınmasında enzim ölçümlerinin rolü vurgulanmıştır.

This article reviews the utility of serum enzyme measurements in diagnosing myocardial infarction, particularly when electrocardiographic findings are inconclusive. GOT, LDH, and α–HBD are highlighted for their diagnostic timelines, with α–HBD showing superior specificity and persistence in elevated activity. The author discusses the post-necrotic enzyme release mechanism, peak activity phases, and normalization periods for each marker, offering comparative insights into infarct size estimation and recurrence detection. Experimental correlations with infarct extent in canine models and detailed graphical analysis of enzymatic time courses strengthen the clinical relevance.
Farmakoloji Yönünden Sürrenal Medüllası: 1. Kateşolaminlerin Sentez, Depolanış ve Tutulmaları (Uptake)
The Adrenal Medulla from a Pharmacological Perspective: Part 1. Synthesis, Storage, and Uptake of Catecholamines
Yazar: Kayaalp, S. Oğuz
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 20 No. 4, 1967
Anahtar kelimeler: Basic Pharmacology ; Temel Farmakoloji ; Adrenal Medulla,Catecholamines,Adrenaline ; Sürrenal Medüllası,Kateşolaminler,Adrenalin

Bu derleme makalesi, sürrenal medüllasının farmakolojik yönlerini, özellikle de kateşolaminlerin (adrenalin, noradrenalin) sentezi, depolanması ve geri alımı (uptake) mekanizmalarını incelemektedir. Makalede, kateşolaminlerin tirozinden adrenaline uzanan biyosentez yolu ve bu süreçte rol oynayan enzimler şematik olarak açıklanmaktadır. Sürrenal medüllasındaki adrenalin ve noradrenalin oranlarının hayvan türlerine ve yaşa göre farklılık gösterdiği, fötal dönemde noradrenalinin baskın olduğu belirtilmektedir. Kateşolaminlerin, kromafin hücreler içindeki özel granüllerde ATP'ye bağlı olarak depolandığı ve bu granüllerin yapısı detaylandırılmaktadır. Son olarak, dolaşımdaki kateşolaminlerin sürrenal medüllası tarafından geri alınarak (uptake) etkisiz hale getirilmesi mekanizması ve bu süreci etkileyen (inhibe eden) reserpin ve kokain gibi çeşitli ilaçlar tartışılmaktadır

This review article examines the pharmacological aspects of the adrenal medulla, particularly the mechanisms of synthesis, storage, and uptake of catecholamines (adrenaline, noradrenaline). The article schematically explains the biosynthetic pathway of catecholamines from tyrosine to adrenaline and the enzymes involved in this process. It is stated that the ratios of adrenaline and noradrenaline in the adrenal medulla vary according to animal species and age, with noradrenaline being dominant in the fetal period. The storage of catecholamines bound to ATP in specific granules within chromaffin cells and the structure of these granules are detailed. Finally, the mechanism of inactivation of circulating catecholamines through uptake by the adrenal medulla and various drugs that inhibit this process, such as reserpine and cocaine, are discussed.
İnsan İmmünoglobulinlerinin Adlandırılması (Dünya Sağlık Teşkilatı İnsan İmmünoglobulinlerini Adlandırma Komitesinin Raporu)
Nomenclature of Human Immunoglobulins (Report of the World Health Organization Committee on the Nomenclature of Human Immunoglobulins)
Yazar: Şaylı, Bekir Sıtkı
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 20 No. 4, 1967
Anahtar kelimeler: Medical Genetics (Excl. Cancer Genetics) ; Tıbbi Genetik (Kanser Genetiği hariç) ; Immunoglobulins,Nomenclature,Terminology ; İmmünoglobulinler,Adlandırma,Terminoloji

Bu rapor, Dünya Sağlık Teşkilatı (WHO) komitesi tarafından insan immünoglobulinleri için standart bir adlandırma sistemi oluşturmak amacıyla hazırlanmıştır. Rapor, immünoglobulinler için genel bir terim olarak "Ig" veya "γ" sembollerinin kullanılmasını önerir. Moleküller, ağır polipeptid halkalarındaki farklılıklara göre üç ana sınıfa ayrılmıştır: γG (veya IgG), γA (veya IgA) ve γM (veya IgM). Bu sınıfları belirleyen ağır halkalar sırasıyla gama (γ), alfa (α) ve mü (μ) olarak adlandırılmıştır. Tüm sınıflarda ortak olarak bulunan hafif polipeptid halkaları ise K (kapa) ve L (lambda) olmak üzere iki tip olarak tanımlanmıştır. Ayrıca, molekül formüllerini (örneğin, γ2κ2) ve enzimatik parçalanma sonucu oluşan fragmanları (örneğin, Fab, Fc)  adlandırmak için de standartlar getirilmiştir.

This report was prepared by a World Health Organization (WHO) committee to establish a standard nomenclature system for human immunoglobulins. The report recommends the use of the symbols "Ig" or "γ" as a general term for immunoglobulins. Molecules are divided into three major classes based on differences in their heavy polypeptide chains: γG (or IgG), γA (or IgA), and γM (or IgM). The heavy chains that define these classes are named gamma (γ), alpha (α), and mu (μ), respectively. The light polypeptide chains, which are common to all classes, are defined as two types: K (kappa) and L (lambda). Furthermore, standards have been introduced for naming molecular formulas (e.g., γ2κ2) and fragments resulting from enzymatic digestion (e.g., Fab, Fc).
Göz Tümörlerinin Radyoaktif Fosfor (P32) Uptake Metodu ile Araştırılması
Diagnosis of Eye Tumors By Means of (P32) Uptake Method
Yazar: Tarcan, Yavuz
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 17 No. 1, 1964
Anahtar kelimeler: Ophthalmology ; Göz Hastalıkları ; Göz tümörleri,Radyoaktif fosfor (P32),Beta ışınları ; Eye tumors,Radioactive phosphorus (P32),Beta rays

Klinik olarak 12 si göz tümörü ve 1 tanesi hemanjiyom düşünülenen genci 2,5 en yaşlısı 70 olan 4 ü kadın 9 u erkek 13 vak'adaRadyoaktif Fosfor (P 32) Testi kullanıldı. Tümör teşhisi konulan 7vak'anın 3 ünde bu bulguların patoloji raporu ile doğrulanmasınamukabil 1 inde «Keratit Sekeli» 3 ünde hastaların ameliyatı istememelerindendolayı vatolojik muayene hakkında bilgi edinilemedi. Tümörekarte edilen 4 vak'adan 2 sinin bulguları «Göz Hemorajisi» ve«Retina Dekolmanı» olarak patoloji raporu ile tevsik edildiği halde 2vak'ada patolojik muayene yine aynı sebepden dolayı elde edilemedi.Şüpheli görülen 2 hudut vak'asında denükleasyon yapılmadığındantest hakkında kesin bir bilgi elde olunamadı.Eksternal beta ışınları sayım farklarına dayanan bu testin,testte özel ve hassas göz detektörleri kullanılması ve ayni zamandagöz kapaklarının oftalmolojik metodlar ile mümkün olduğu kadaraçılması ve göz yuvarlağının hiç değilse 50 - 60 derece laterale çekilmesisuretiyle daha hassas sayımlar elde edilebileceği düşünülerekbu testin maling göz tümörlerinin teşhisinde daha faydalı olacağıkanaatına varıldı.

The Radioactive Phosphorus (P 32) test was used in 13 cases, including 12 with ocular tumors and 1 with hemangioma. The youngest was 2.5 years old and the oldest was 70 years old, with 4 women and 9 men. While these findings were confirmed by pathology reports in 3 of the 7 cases diagnosed with tumors, information on the vascular examination was not available due to the presence of "keratitis sequelae" in 1 case and the patient's refusal to undergo surgery in 3 cases. Although the findings in 2 of the 4 cases in which tumors were ruled out were documented in the pathology reports as "eye hemorrhage" and "retinal detachment," pathological examinations were not available in 2 cases for the same reason.Denucleation was not performed in the 2 suspected borderline cases, and definitive information regarding the test could not be obtained. It was concluded that this test, based on external beta ray count differences, would be more useful in diagnosing malignant eye tumors. It was believed that more accurate counts could be obtained by using special and sensitive eye detectors, simultaneously opening the eyelids as much as possible using ophthalmological methods, and retracting the eyeball at least 50-60 degrees laterally.
Biyojen Polipeptidlerin Düz Adaleye Tesir Mekanizmasında Etkili Faktörler
Factors Affecting The Mechanism Of The Action Of Biogen Polypeptides On Smooth Muscle
Yazar: Türker, Kazım
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 20 No. 2, 1967
Anahtar kelimeler: Basic Pharmacology ; Temel Farmakoloji ; Biogenic polypeptides,Smooth muscle,Mechanism of action ; Biyogen polipeptidler,Düz adale,Tesir mekanizması

Bu yazıda, düz adalenin kasılma ve gevşemesinden sorumlu belli başlı fizyolojik üniteler hüküm edilmiştir. Büyük bir ihtimalle, düz adaleye tesir eden biyogen polipeptidler, bu tesirlerini ister direkt ister indirekt yapısınlar, hücre membranı seviyesinde ion nakliyeti üzerinden, müşterek nihayi bir yolda etkilidirler. Kalsiyum ionunun hücre membranına yapışması ve sodium pomp’unun tenbihi ilk plânda ehemmiyete haiz görülmektedir.

In this review, author has summarized the principal physiologic factors which are responsible from the smooth muscle stimulation. There is a great possibility indicating a final common pathway involving ions movement in the cell membrane for the action of all directly and indirectly acting biogenic polypeptides on the smooth muscle. Fixation of calcium ion to the cell membrane and the stimulation of electrogenic sodium - pump seem to be of primary importance.
Kadın Genital Organları Tüberkülozunda Erken Teşhis ve Tedavinin Önemi
Importance of the Early Diagnosis and Treatment in the Tuberculosis of the Female Reproductive Organs
Yazar: Çanga, Şerif
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 17 No. 1, 1964
Anahtar kelimeler: Obstetrics and Gynaecology ; Kadın Hastalıkları ve Doğum ; Kadın genital tüberkülozu,Erken teşhis,Tüp tüberkülozu ; Female genital tuberculosis,Early diagnosis,Tubal tuberculosis

Kadın jenital organ tüberkülozunun erken teşhis ve tedavisindeen mühim faktör tuber safhada teşhisin konmuş olmasıdır. Zira, buhastalığın en mühim semptomu tüber sterilitedir.'Tüber safhada teşhis temin edildiği takdirde, tüp epiteli harabiyeteuğramadan yapılacak tüberküloz tedavisi ile tam bir şifa teminedilerek sterilite bertaraf edilmiş olur.Tüber safhanın teşhisi ise ancak direkt bakteriolojik yolla mümkündür.Bu safha aşıldıktan sonra (yani endometrial safha) en kıymetliteşhis vasıtası hysterosalpingographie'dir.Nitekim klinik vak'alarımızın yapılan histolojik bakımdan tetkikve teşhisleri Çanga Beads Semptom'u teyid etmiştir. Tüberkülostatiklerintam manasiyle tüberkülosit vasıfta olmamaları, bu tedavininyanı başında genel tüberküloz tedavisinin tatbikini zaruri kılmaktadır.

The most important factor in the early diagnosis and treatment of female genital tuberculosis is diagnosis at the tuberous stage. Tuberous sterility is the most significant symptom of this disease.If a diagnosis is made at the tuberous stage, complete cure can be achieved with tuberculosis treatment administered before the tube epithelium is destroyed, eliminating sterility.Diagnosis of the tuberous stage is only possible through direct bacteriological testing.After this stage (i.e., the endometrial stage) is passed, the most valuable diagnostic tool is hysterosalpingography.Indeed, the histological examination and diagnoses of our clinical cases confirmed the Çanga Beads Symptom. The fact that tuberculostatics are not fully tuberculocidal makes it necessary to administer general tuberculosis treatment alongside this treatment.
Lepranın Türkiye'de Bugünkü Durumu
The Present Position of Leprosy in Turkey
Yazar: Akçaboy, Ahmet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 20 No. 4, 1967
Anahtar kelimeler: Dermatology ; Dermatoloji ; Leprosy,Turkey,Epidemiology ; Lepra,Cüzzam,Türkiye

1- Türkiye'de lepra vak'alarının sayısı, bunların Anadolu'daki dağılışları, klinik formları, kadın erkek arasındaki nispetleri tetkik edilmiştir. Bulgular diğer otörlerinkilerle mukayese edilmiştir.2- 1966 senesi sonunda Türkiye'de 3585 lepra hastası vardır. Bu miktar her yıl ortalama olarak 250 artış göstermektedir.3- Eşantiyonaj şeklinde yapılan taramada bazı illerde aramada bulunan yeni lepralıların miktarı, eski kayıtların 1.5 mislidir.4- Tetkik edilen lepralı hastaların % 67 si erkek, % 33 iü kadındır. Literatürde tüberküloid tipte kadın erkek arasında fark yokken, bizde erkeklerde fazlalık görülmektedir (35 kadın/65 erkek).5- Tetkik edilen lepra vak'alarının % 58,66 lepramatöz, % 21,72 tüberküloid, % 15,78 indeterminata, % 3,82 borderline klinik tipinde idiler. Lepramatöz tip hâkim tiptir.

1- The number of the leprosy cases in Turkey, their distribution in Anatolia, the clinical forms, and the ratio between males and females have been analysed. These findings have been compared with those of the other authorities.2- In Turkey, there were 3585 leprosy patients at the end of 1966. This amount increases approximately 250 cases more, every year.3- In a random survey arranged in some provinces, it is found that the quantity of the new leprosy patients was 1.5 times more than the old registered ones.4- Out of the examined leprosy patients, 67% were males while 33% were females. In the tuberculoid type, no sex differences were found in a review of the literature, while in our analysis males outnumbered females (35 females/65 males).5- The percentages of the types of the leprosy cases were as follows 58,66% lepromatous, 21,72% tuberculoid, 15,78% indeterminate, 3,82% borderline. Lepromatous was the dominant type.
Pilor Kanalı Ülserleri Literatürün Gözden Geçirilmesi ve Onbeş Yeni Vak'anın Klinik Analizi
Pyloric Canal Ulcers: Review of the Literature and Clinical Analysis of Fifteen New Cases
Yazar: Aktan, Hamdi
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 17 No. 1, 1964
Anahtar kelimeler: Gastroenterology and Hepatology ; Gastroenteroloji ve Hepatoloji ; Pyloric kanal ülseri,Peptik ülser,Atipik ağrı ; Pyloric channel ulcer,Peptic ulcer,Atypical pain

Bu makalede, pilor kanal ülserleriyle ilgili tıbbi literatür kapsamlı bir şekilde incelenmiş ve 15 kanal ülseri olgusu sunulmuştur.Ankara Üniversitesi Gastroenteroloji Anabilim Dalı'nda peptik ülserler arasında pilor kanal ülseri görülme sıklığı %3,84 olarak bulunmuştur. Bu seri klinik ve radyolojik kriterlere göre derlenmiş olsa da, bir olguda ülser fiberskop ile görüntülenmiş, diğer üç olguda ise lezyonun pilordaki yeri cerrahi olarak da kanıtlanmıştır.Kanal ülserleri için tanısal olduğu düşünülen "atipik ağrı - kusma - kilo kaybı" üçlüsü tartışılmıştır.Bu durumun, hekimi nadiren pilor kanal ülseri tanısına götürebileceğini düşünüyoruz, ancak mevcut serilerin yarısından fazlasında klinik tablo yukarıda belirtilen semptom kompleksini içermektedir. Pilor kanal ülserlerinin tedavisinde genel kanı cerrahiyi desteklemektedir, ancak bizim olgularımızda tıbbi tedaviden elde ettiğimiz sonuçlar genellikle daha tatmin edicidir. Ancak, pilor tıkanıklığı komplikasyonu kanal ülserlerinde, başka yerlerdekilere kıyasla daha yaygın olduğundan, bu serideki on beş olgudan üçünde cerrahi müdahale gerekmiştir.

In this article the medical literature concerning pyloric channelulcers have been thoroughly reviewed and a group of 15 casesof canal ulcer have been presented.The incidence of pyloric canal ulcer among peptic ulcers wasfound to be 3.84 per cent in the Department of Gastroenterology,University of Ankara. Although this series were collected accordingto clinical - radiological criteria, in one case the ulcer was visualizedby fiberscope, and in three others pyloric location of the lesion wasalso proven surgicaliy.The triad of «Atypical pain - vomiting - weight loss» whichwas considered to be diagnostic for canal ulcers has been discussed.We feel that this may only rarely lead the physician to a diagnosisof pyloric channel ulcer, although clinical picture in more than halfof present series included aforementioned symptom complex.Although general opinion favors surgery in the management ofpyloric channel ulcers, the results that we have obtained from themedical treatment in our cases are generally more satisfactory. Howeversince the complication of pyloric obstruction is more prevalentamong canal ulcers compared with those which are located elsewhere,three out of fifteen cases in this series reguired surgery.
Monositer Lösemi
Monocytic Leukemia
Yazar: Sökmen, Cavit
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 17 No. 1, 1964
Anahtar kelimeler: ​Internal Diseases ; İç Hastalıkları ; Monositer lösemi,Schilling tipi,Naegeli tipi ; Monocytic leukemia,Schilling type,Naegeli type

1 — Altısı akut, üçü kronik şekle uyan ve yedisi Schilling tipinde,ikisi Naegeli tipinde bulunan dokuz adet monositer lösemivak'ası takdim olundu.2 — Monositer löseminin teşhisinde karşılaşılan güçlükleriniki sebebden ileri geldiğine işaret olundu. Bu sebeblerden bir tanesininmonositer löseminin retiküsarkom ve Hodgkin hastalığı ile akrabaolmasından, diğerinin monositlerin idantifikasyonunda rastlanangüçlükten ibaret bulunduğu vak'alara dayanılarak açıklandı.3 — Monositer löseminin kronik şeklinin mevcut bulunduğuve bunun zannedildiği kadar nadir olmadığı tebarüz ettirildi.4 — Takdim olunan dokuz adet monositer lösemi vak'ası klinikve hematolojik özellikleri bakımından münakaşa edildi ve literatürdekivak'alarla karşılaştırıldı. Naegeli tipinin daha ziyade kronik,Schilling tipinin ise tercihan akut seyretmek temayülünde bulundugukanaatı ortaya konuldu.5 — Literatürdeki bilgilere göre monositer lösemi vak'alarındaantibiotik, transfüziyon ve steroit yanında NH. ve deriveleriile 6 - MP'nin kullanılmasının uygun olacağına işaret edildiktensonra bu yazıda takdim olunan vak'alarda elde edilen tedavi sonuçlarınadayanılarak monositer lösemi tedavisinin, bilhassa tedavisigecikmiş vak'alarda, yüz güldürücü olmadığı kanaatı tebrüz ettirildi.

1 — Nine cases of monocytic leukemia were presented, six of which were acute, three of which were chronic, seven of which were Schilling-type, and two of which were Naegeli-type.2 — It was pointed out that the difficulties encountered in diagnosing monocytic leukemia stemmed from two reasons. One of these reasons was explained based on the cases: the relatedness of monocytic leukemia to reticulum sarcoma and Hodgkin's disease, and the other was the difficulty encountered in identifying monocytes.3 — It was demonstrated that a chronic form of monocytic leukemia exists and that it is not as rare as previously thought.4 — The nine cases of monocytic leukemia were discussed in terms of their clinical and hematological characteristics and compared with cases in the literature. It was concluded that the Naegeli type tends to be chronic, while the Schilling type tends to be acute.5 — After pointing out that, according to literature, the use of NH and its derivatives, along with 6-MP, would be appropriate in cases of monocytic leukemia, along with antibiotics, transfusions, and steroids, it was concluded that, based on the treatment results obtained in the cases presented in this article, the treatment of monocytic leukemia, especially in cases with delayed treatment, is not satisfactory.
Hirsutizmli Kadınların Yüzlerindeki Sakal Şeklindeki Kılların Tedavisi ve Elektrokoagülasyon Tedavisi ile Elde Ettiğimiz Neticeler
The Treatment of Beard-Like Hairs on the Faces of Hirsute Women and the Results We Obtained with Electrocoagulation Therapy
Yazar: Akçaboy, Ahmet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 20 No. 4, 1967
Anahtar kelimeler: Dermatology ; Dermatoloji ; Hirsutism,Electrocoagulation,Epilation ; Hirsutizm,Elektrokoagülasyon,Epilasyon

1- Son on sene içersinde Tıp Fakültesi Deri ve Zührevi Hastalıklar Kliniğinde 29 Hirsutizmli hasta tesbit edilmiş ve bunlardan 21 nin yüzündeki kıllar elektrokoagulasyonla tedavi edilmişlerdir.2- Bir hastada tedavi bölgesinde nokta tarzında hiperpigmentasyon husule gelmiş ve bu yüzden tedaviye son verilmiştir.3- Şişman bir hastada sık olarak çene bölgesinde lokalize olan kılların tedavisinden sonra bu bölgede hafif bir çöküntü husule gelmektedir.4- 19 hirsitizmli vaka elektrokoagülasyonla tedavi edilmiş ve bunların yüzlerinde sikatriks ve keloid gibi kalıcı arızalara rastlanılmamıştır.5- Elektrokoagülasyonla epile edilen kılların % 30 unda nüks görülmüştür.6- Hirsitizmli hastaların yüzlerindeki fazla kılların tedavisi için en iyi metodun elektrokoagulasyon olduğuna inanmaktayız.

1- In the last ten years, 29 patients with hirsutism were identified at the Faculty of Medicine, Department of Dermatology and Venereal Diseases, and the facial hair of 21 of them was treated with electrocoagulation.2- In one patient, punctate hyperpigmentation occurred in the treated area, and therefore the treatment was discontinued.3- In an obese patient with dense hair localized to the chin area, a slight depression occurred in this area after treatment.4- 19 hirsutism cases were treated with electrocoagulation, and no permanent complications such as scars or keloids were observed on their faces.5- A recurrence rate of 30% was observed in hairs epilated with electrocoagulation.6- We believe that electrocoagulation is the best method for the treatment of excess facial hair in hirsute patients.