hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Geç Dönem Myelomeningosel Onarımında Ventrikülo-Peritoneal Şant Yerleştirilmesinin Zamanlaması
The Timing of Ventriculo-peritoneal Shunt Application At The Late Stage Myelomeningocele Repair
Yazar: Akgun, Bekir; Ucler, Necati; Erol, Fatih Serhat; Kaplan, Metin; Gedız, Tolga; Yılmaz, İlhan
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Hidrosefali, Myelomeningosel, Şant enfeksiyonu, Ventrikülo-peritoneal şant

Amaç: Myelomeningoselli hastalarda hidrosefali tedavisi için şant takılmasının zamanı hala enfeksiyon riski açısından tartışmalıdır. Birçok yazar ventrikülo-peritoneal şant enfeksiyon riskini erken myelomeningosel onarımı (doğumdan sonra ilk 3 günde) yapılan hastalarda bildirmişlerdir. Bu çalışmanın amacı; geç dönemde myelomeningosel kese onarımı yapılan olgularda VP şant takılmasının zamanı ile şant enfeksiyon riskini değerlendirmektir.  Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada 2000 ile 2009 yılları arasında kurumumuzda myelomeningosel onarımı hayatın 4. gününden sonra yapılan 50 hasta değerlendirildi. Bu 50 olgunun 31 inde eş zamanlı VP şant işlemi yapılırken (Group A), geriye kalan 19 olguya myelomeningosel kese onarımı sonrasında farklı seansta VP şant ameliyatı yapıldı (Group B).  Bulgular: Tüm olgular için şant enfeksiyon oranı %12 iken, bu oran Grup A daki hastalarda % 9.6 ve Grup B deki hastalarda % 15.7 idi. 10 günden sonra myelomeningosel tamiri yapılanlardan şant enfeksiyonu % 6.9, myelomeningosel onarımı 4. ve 10. günler arasında gerçekleştirilen hastalarda ise %23.5 idi.   Sonuç: Geç dönem kese onarımı için VP şant enfeksiyon riski 4. ile 10. günler arasında, 10. günden sonrasından daha yüksektir. Geç dönem myelomeningosel onarımında enfeksiyon riski ve şant yerleştiriliminin zamanlaması açısından istatistiksel olarak fark yoktu.

Objective: The insertion time of the shunt used for hydrocephalus treatment is controversial for the risk of infection in patients with myelomeningocele. Many authors have reported the risk of ventriculo-peritoneal shunt infection in early myelomeningocele repaired patients (the first 3 days after birth). The aim of this study is to evaluate the VP shunt insertion time with risk of shunt infection in cases who repaired myelomeningocele sac in late stage.  Materials and Methods: In this study, 50 patients who had undergone myelomeningocele repair after the 4th day of life in our institution during the period between 2000 and 2009, were analyzed. 31 of 50 cases underwent a simultaneous shunt procedure (Group A) and the remaining 19 cases underwent a shunt operation following myelomeningocele sac repair at a different session (Group B).  Results: For all cases, the shunt infection rate was 12% while infection ratio was 9.6% in Group A, and 15.7% in Group B. Shunt infection was 6,9% in cases with myelomeningocele repaired after 10 days, while this was 23.5% in cases with repair between the 4th and 10th days.  Conclusion: The risk of VP shunt infection for late period sac repair is higher between the four to ten days than after the ten days. There was no statistically difference between the risk of infection and the timing of shunt application at late stage myelomeningocele repair.
Histerektomi Materyallerinde Histopatolojik Tanıların İnsidansı
The Incidence of Histopathologic Diagnosis in Hysterectomy Specimens
Yazar: Atılgan, Remzi; Boztosun, Abdullah; Özercan, Mehmet Reşat
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Histerektomi, Patoloji, Leioyoma

Amaç: Bu çalışmada histerektomi için klinik endikasyonların sıklığı ve histerektomi materyallerindeki en yaygın patolojiler tanımlandı.  Gereç ve Yöntem: Ekim 2007 ile Ekim 2009 arasında 361 histerektomi materyali  tekrar gözden geçirildi ve patolojik tanılar araştırıldı.   Bulgular: Histerektomi için en yaygın klinik endikasyon leiomyoma (% 31.85) idi. Diğer klinik endikasyonlar endometrial hiperplazi (% 27.14), disfonksiyonel uterin kanama (% 18.55), uterus prolapsusu (% 9.14), kronik pelvik ağrı (% 7.20), adenomyozis (% 3.87), servikal neoplazi (% 2.21) idi. En yaygın tanımlanan patoloji leiomyoma (% 40.16) idi. Diğer patolojiler endometrial hiperplazi (% 38.22), adenomyozis (% 25.48), endometrial polipler (% 8.86), CIN 1 ( % 3.32 ), CIN 2 ( % 1.66 ) ve atrofik endometrium (% 3.60) idi. Yüzellisekiz (% 43.76) histerektomi materyalinde kombine patolojiler tanımlandı. En yaygın kombinasyon leiomyoma ve endometrial hiperplazi (% 38.60) idi. Diğer kombine patolojiler adenomyozis ve endometrial polip (% 17.72), adenomyozis ve leiomyoma (% 12.65), leiomyoma ve endometrial polipler (% 8.22) idi.   Sonuç: Endometrial patolojiler nedeniyle özellikle premenapozal ve postmenapozal dönemde opere edilecek olgularda servikal neoplazilerin beraber olabileceği unutulmamalıdır. Bu nedenle endometrial örnekleme yaparken endoservikal örneklemeninde yapılması önemlidir.

Objective: This study identified the frequency of clinical indications for hysterectomy and the most common pathologies in hysterectomy specimens.  Material and Methods: A total of 361 hysterectomy specimens between October 2007 and October 2009 were retrieved and studied  Results: The most common indication for hysterectomy was leiomyoma (31.85 %). Other indications were endometrial hyperplasia (27.14 %), dysfunctional uterine bleeding (18.55 %), uterine prolapse (9.14 %), chronic pelvic pain (7.20 %), adenomiyosis (3.87 %), cervical neoplasia (2.21 %). The most common pathology identified was leiomyoma (40.16 %). Other pathologies included endometrial hyperplasia (38.22 %), adenomyosis (25.48 %), endometrial polyps (8.86 %), CIN 1 (3.32 %), CIN 2 (1.66 %) and atrophic endometrium (3.60 %). In 158 (43.76 %) of hysterectomy specimens combined pathology was identified. The most common combination was leiomyoma and endometrial hyperplasia (38.60%). Other combined pathologies included adenomoysis and endometrial polyps (17.72 %), adenomyosis and leiomyoma (12.65 %), leiomyoma and endometrial polyps (8.22 %).  Conclusion: The existence of cervical disorders should be demonstrated when an operation is going to be performed for an endometrial pathology in a pre or postmenopausal woman. Cervix and cervical canal should be examined during endometrial evaluation.
Kronik Böbrek Yetmezliğinde Serum Ürik Asit Düzeyleri
Serum Uric Acid Levels in Chronic Kidney Disease
Yazar: Erdem, Emre; Özdemir, Ayşe; Kaya, Coşkun; Karataş, Ahmet; Cengiz, Kuddusi
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Kronik böbrek yetmezliği, Ürik asit, Vücut kitle indeksi

Amaç: Kronik böbrek yetmezliğinde (KBY) serum ürik asit düzeyi artar. Biz çalışmamızda diyalize girmeyen evre 3-5 KBY hastaları ile hemodiyalize giren hastaların serum ürik asit düzeylerini inceledik. Ayrıca diyalize girmeyen evre 3-5 KBY hastalarında serum ürik asit düzeyi ile ilişki faktörleri araştırdık.  Gereç ve Yöntem: Çalışmamız hemodiyalize giren 46, diyalize girmeyen evre 3-5 KBY olan 93, toplam 139 hasta ile yapıldı. Hastaların kan biyokimyasal değerlerine bakıldı. Vücut kitle indeksleri (VKİ) hesaplandı.  Bulgular: Hemodiyalize giren hastaların ortalama serum ürik asit düzeyi 6,4 ±1,2 mg/dl, prediyaliz KBY olarak takip edilen hastaların ortalalama serum ürik asit düzeyi ise 7,3 ±1,9 mg/dl idi (p0.05). Serum ürik asit düzeyi yüksek olan hastalarımızın ortalama VKİ'leri ve bel çevreleri daha fazla idi (p

Objective: Serum uric acid levels increase in chronic kidney disease (CKD). In our study, we examined the levels of serum uric acid levels in predialysis patients with stage 3-5 CKD and patients undergoing hemodialysis. We also searched the factors related to serum uric acid levels of predialysis patients with stage 3-5 CKD.  Materials and Methods: 139 patients were included in the study; 46 patients undergoing hemodialysis and 93 patients with stage 3-5 CKD who were followed without dialysis. Serum routine biochemical parameters were studied. Body mass index (BMI) were calculated.  Results: Mean serum uric acid levels were 6.4 ±1.2 mg/dl and 7.3±1.9 mg/dl in hemodialysis patients and predialysis CKD patients, respectively (p0.05). In patients with higher serum uric acid levels, mean BMI and waist circumference were higher (p
Akut İskemik İnmede Serum Adiponektin Düzeyi ve İskemik İnme Oluşumunda Muhtemel Rolü
Serum Adiponectin Levels in Acute Ischemic Stroke and It's Probable Role on Ischemic Stroke
Yazar: Berilgen, M. Said; Erdoğan, Ercan; Özdemir, Hasan Hüseyin; Kapan, Oktay; Demir, Caner F.
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: İskemik inme, Adiponektin, Ateroskleroz

Amaç: Bu çalışmada amacımız iskemik inmeli hastaların farklı gruplarında ve sağlıklı bireylerde serum adiponektin düzeylerini karşılaştırmaktır.   Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya akut iskemik inmeli 50 hasta ve sağlıklı 30 gönüllü birey alındı. Adiponektin düzeyleri inmeli hastalarda diabetik ve non-diabetik olmalarına göre ve TOAST (Trial of Org 10172 in Acute Stroke Treatment) kriterlerine göre alt gruplara ayrıldıktan sonra karşılaştırıldı.  Bulgular: İnmeli hasta grubuyla kontrol grubunun serum adiponektin düzeyleri arasında ve ayrıca hasta grubunu oluşturan alt grupların serum adiponektin düzeyleri arasında anlamlı farklılık yoktu (p>0.05). Yine inmeli hasta grubunda diabetik ve non-diabetik hastalarda adiponektin düzeyleri arasında anlamlı farklılık yoktu (p>0.05).   Sonuç: Bu çalışma sonuçları adiponektinin akut iskemik inmeli hastalarda ki serum düzeylerinin normal kontrollere göre farklı olmadığını gösterdi. Bu verilere göre iskemik inme de adiponektin molekülünün etkili bir rol almadığını düşünüyoruz.

Objective: We aimed to evaluate serum levels of adiponectin in the different groups of patients with ischemic stroke and healthy control subjects.   Material and Methods: 50 patients with acute ischemic stroke and 30 healthy controls were included in this study. Serum levels of adiponectin were compared with respect to the diabetics and nondiabetics and also were compared according to TOAST (Trial of Org 10172 in Acute Stroke Treatment) criteria in the patients with stroke.   Results: Serum adiponectin levels were not significantly different between the stroke patients and healthy groups and also between the stroke subgroups (p>0.05). There was no significant difference between diabetic and non-diabetic stroke patients (p>0.05).   Conclusion: These results suggest that serum adiponectin levels in the patients with acute ischemic stroke do not show a statistically significant difference when compared to healthy controls. We conclude from our data that serum adiponectin levels have no important effect on the ischemic stroke.
Kronik İmpingement Sendromlu Hastalarda Uygulanan Steroidin Artroskopik Subakromiyal Dekompresyon Sonrasına Klinik Etkisi
Clinical Effect of Steroid Administration in Patients with Chronic Impingement Syndrome on Postoperative Arthroscopic Subacromial Decompression
Yazar: Yıldız, Vahit; Aydın, Ali; Kalalı, Fatih; Yıldırım, Ömer Selim; Topal, Murat; Aydın, Pelin
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Kronik impingement sendromu, Artroskopik subacromiyal dekompresyon, İntraartiküler kortikostreoid enjeksiyon

Amaç: Çalışmamızda Kronik impingement sendromlu hastalara uygulanan intraartiküler kortikostreoid enjeksiyonun, artroskopik subakromiyal dekompresyon sonrası klinik sonuca etkisini araştırmayı amaçladık.   Gereç ve Yöntem: Artroskopik subakromiyal dekompresyon öncesi 1-7 defa arası intraartiküler kortikostreoid enjeksiyon uygulanan kronik impingement sendromlu toplam 44 (24 erkek, 20 kadın) hastayı çalışmamıza aldık. Artroskopik subakromial dekompresyon öncesi ve sonrası Constant skorlarını ölçerek istatiksel olarak karşılaştırdık.   Bulgular: Ortalama 2.57 defa intraartiküler kortikostreoid enjeksiyonu uygulanan hastaların ortalama Constant skorunu 15.27 (dağılım 2-52), Artroskopik subakromiyal dekompresyon sonrasında ortalama Constant skorunu 71.30 (dağılım 2-90) ölçtük. İntraartiküler kortikostreoid enjeksiyon adedi ile artroskopik subakromiyal dekompresyon öncesi klinik sonuçlar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmasına karşın (P0.001).   Sonuç: Kronik impingement sendromlu hastalara uygulanan intraartiküler kortikostreoid enjeksiyonu adedi ile artroskopik subakromiyal dekompresyon sonrası klinik sonuçlar arasında bir ilişki bulunmamaktadır.

Objective: We aimed in our study to investigate the effect of intraarticular corticosteroid injection applied to patients with the chronic impingement syndrome after arthroscopic subacromial decompression on the clinical result.   Materials and Methods: We employed in our study a total of 44 (24 males, 20 females) patients with chronic impingement syndrome to whom intraarticular corticosteroid injection was applied before arthroscopic subacromial decompression between 1-7 times. We measured clinically Constant scores of those patients before and after arthroscopic subacromial decompression. We compared the correlation between the number of intraarticular corticosteroid injections and clinic scores and statistically the clinic results after and before arthroscopic subacromial decompression.  Results: While the average Constant score of patients to whom intraarticular corticosteroid injection was applied 2.57 times on average is 15.27 (range 2-52), the average Constant score after arthroscopic subacromial decompression was 71.30 (range 2-90). The correlation was observed between the number of intraarticular corticosteroid injection and clinic results before arthroscopic subacromial decompression (P0.001).   Conclusion: There is no correlation between the number of intraarticular corticosteroid injections applied to patients with chronic impingement syndrome and clinic results after arthroscopic subacromial decompression.
Bazal Hücreli Karsinomun Sağ Ventriküle Metastazı
Metastasis of Basal Cell Carcinoma to The Right Ventricle
Yazar: Torlak, Zuhal; Uğurlucan, Murat; Göktaş, Burçe; Uçar, Adem; Sayın, Ömer Ali; Göksel, Onur; Tireli, Emin; Dayıoğlu, Enver
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014

Kalpte, metastatik tümörler primer tümörlere göre oldukça sık görülmektedir. Bunların çoğunu karsinomlar oluşturur. Otopsi raporları göstermektedir ki, kalbin sekonder tümörleri primer tümörlerine oranla 20-40 kat daha sık karşımıza çıkmaktadır. Herhangi bir tedavi görmüş olsun yada olmasın bilinen karsinoması olan bir olgunun klinik seyrinde kardiyomegali ve kalp yetmezliği semptomlarının ortaya çıkması durumu kardiyak metastazı akla getirmelidir. Bu makalede, sağ alt ekstremitede, Marjolin ülser zemininde gelişen bazal hücreli karsinom nedeni ile 2006 yılında opere olan hastada operasyondan 6 ay sonra kalp yetmezliği gelişmesi üzerine, yapılan transtorasik ekokardiografide sağ ventrikülde ön planda metastaz düşündüren kitle bulgusu olan hasta tartışılmıştır.

Metastatic tumors of the heart are more frequent when compared with the primary tumors. Among them the most common are the carcinomas. Autopsy series demonstrate secondary cardiac tumors to be 20 to 40 times more frequent than the primary masses. When a patient with a known carcinoma, being either treated or not treated, presents with the symptoms of heart failure and cardiyomegaly during the course of the disease, cardiac metastasis of the tumour should be considered in the first order. In this article, we present a patient who presented with the symptoms of heart failure and found to have most probably metastasis to the right ventricle by transthoracic echocardiography. The patient had undergone surgical treatment in 2006 for bazal cell carsinoma that developed on marjolin ulcer basis on the right leg.
Notalgia Parestetika: Olgu Sunumu
Notalgia Paresthetica: A Case Report
Yazar: Subaşı, Volkan; Aşkın, Ülkü
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Sırt ağrısı, Parestezi, Notalgia parestetika

Notalgia parestetika skapular bölgede deride yanıcı tarzda ağrı, parestezi, hiperestezi ve hassasiyete eşlik eden kaşıntılı hiperpigmente deri lezyonu ile  karakterize unilateral sensorial bir nöropatidir. 50 yaşında kadın olgu, skapular bölgede kaşıntılı hiperpigmente deri lezyonu nedeniyle dermatoloji polikliniğine başvurdu. Eşlik eden sırt ağrısı ve yanıcı tarzda ağrı nedeniyle notalgia parestetika ön tanısı ile fiziksel tıp ve rehabilitasyon polikliniğine konsülte edildi. Bu olgumuzu kısa bir literatür tartışması eşliğinde sunmayı amaçladık.

Notalgia paresthetica is a unilateral sensorial neuropathy which is characterized by burning pain, paresthesia, hyperestesia and sensitivity with hyperpigmented pruritic skin lesion in the scapular region. A 50-year-old women presented to the dermatology clinic with a pruritic hyperpigmented skin lesion in the scapular region and because of her back pain and burning pain in her skin she was consultated to physical medicine and rehabilitation clinic. We aimed to present and discuss this case with a short review of the literature.
Bilateral Karotid Cisim Tümörü: Olgu Sunumu
Bilateral Carotid Body Tumor: A Case Report
Yazar: Kaytez, Selda Kargin; Ünlü, İlhan; Göçmen, Hakan; Samim, Erdal; Uzunkulaoğlu, Hakkı; Şahin, Ender
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Glomus tümörleri, Bilateral glomus karotikum, Ekstraadrenal paraganglioma

Karotid cisim tümörleri, karotis bifurkasyonundaki nöroektodermal hücrelerden gelişen, nadir görülen tümörlerdendir. Karotid cisim tümörleri sıklıkla sporadik formda izlenirler; ancak hastaların yaklaşık %10'unda aile hikayesi vardır. Sporadik formda, hastaların %5'inden daha azında bu tümörler bilateral olarak gözlenir. Eksizyon sıklıkla tercih edilen tedavi seçeneğidir. Bu yazıda, 53 yaşında, ailesel olmayan, 1,5 yıldır ağrısız iki taraflı boyun şişliği şikayeti olan bilateral karotid cisim tümörlü erişkin bir erkek olgu tartışılmıştır.

Carotid body tumors are relatively rare paragangliomas that develop from neural crest cells at the bifurcation of the common carotid artery. Carotid body tumors are seen frequently in a sporadic form, although approximately 10% of the patients have a familial history of this disease. In the sporadic form, less than 5% of the patients have bilateral tumors. Excision is currently considered the treatment of choice. A case of non-familial bilateral carotid body tumor in a 53 year old man, who presented with 1,5 years history of tenderness and palpable neck masses bilaterally is presented.
Polispleni, Dekstrokardi ve Vena Cava İnferior Yokluğu: Olgu Sunumu
Polysplenia with Dextrocardia and Absence of The Vena Cava Inferior: A Case Report
Yazar: Sal, Ertan; Ustyol, Lokman; Bektas, M.selçuk; Temel, Hayrettin; Kayaa, Avni; Uner, Abdurrahman
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Dextrokardi, Polispleni, Vena cava inferior

Polispleni sendromu, abdominal, kardiyak, vasküler ve toraks anomalilerinin eşlik ettiği nadir konjenital anomalidir. Tanı, genellikle çocukluk döneminde kardiyak şikayetler nedeniyle yapılan radyolojik incelemeler sonucunda konulur. Bu makalede triküspit kapak yetmezliği, dekstrokardi, polispleni, genişlemiş vena azigos, pankreas corpus ve kuyruk kısmı olmayan ve vena cava inferior yokluğu olan altı yaşındaki erkek olgusu sunuldu. Sonuçta bu sendromdaki anomalilerin bilinmesi kısa pankreasın ya da dalakların kitle olarak yorumlanmasını önleyecektir.

Polysplenia Syndrome is a rare congenital anomaly accompanied by abdominal, cardiac, vascular and thorax abnormalities. This condition is commonly diagnosed after radiological studies due to childhood cardiac complaints. In this study, a 6-year-old boy patient with tricuspid valve failure, dextrocardia, polysplenia, widening vena azygos and absence of vena cava inferior, pancreas corpus and tail cut is presented. If the anomalies in this syndrome are identified then it will be possible to avoid an understanding  as a mass of short pancreas or spleens.
Makrokraniya Oluşturmuş Dev Araknoid Kistin Rastlantısal Tanısı: Olgu Sunumu
Incidental Diagnosis Of Huge Arachnoid Cyst Causing Macrocrania: A Case Report
Yazar: Ak, Hakan; Aydın, Varol; Samancıoğlu, Halil
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Araknoid kist, Bilgisayarlı tomografi, Manyetik rezonans görüntüleme, Hidrosefali

İntrakranyal yer kaplayan oluşumların %1'ini oluşturan araknoid kistler araknoid membranın iyi huylu gelişimsel malformasyonudurlar. Travmanın da patogenez de rol oynayabileceği bildirilmiştir. Bu kistler erken çocukluk döneminde ve orta fossada daha sık görülmektedir. Sıklıkla baş ağrısı, baş dönmesi veya epilepsi ve bozulmuş algılama gibi suboptimal serebral fonksiyonla ilişkili spesifik olmayan semptomlar oluştururlar. Bu lezyonların doğal seyirleri ve tedavileri ile ilgili olarak tartışmalar halen sürmektedir. Bu yazıda aslında semptom oluşturmuş olmasına rağmen travma sonrası tesadüfen tespit edilmiş dev araknoid kist ile başvuran bir olgu sunulmaktadır. Olguya kistoperitoneal şant takılmış ve erken dönemde iyi sonuç alınmıştır. Ancak bu yazıda asıl vurgulanmak istenen ana düşünce semptomatik olguların bazen gözden kaçabilmesidir.

Arachnoid cysts are the benign developmental malformations of arachnoid compromising of about 1 % of all intracranial space occupying lesions. It was reported that trauma, also, might play a role in the pathogenesis of these lesions. These cysts are frequently seen in early childhood and have a tendency to middle fossa. These cysts frequently present with headache, dizziness, or epilepsy and suboptimal cerebral function like disordered perception. Natural course and treatment of these cysts are still in debate. In this report, we are presenting a 10 month year old child having symptomatic huge arachnoid cysts in middle fossa determined incidentally after trauma. In the treatment of this case, cystoperitoneal shunt operation was performed and good result was gained even in the early postoperative period. However, the main topic of this report is to emphasize that sometimes symptomatic cases might be overlooked.
Spinal Anestezi Altında Yapılan Açık Prostatektomi Sonrası Gelişen Postoperatif Deliryum: Olgu Sunumu
Postoperative Delirium Developed After Open Prostatectomy Under Spinal Anaesthesia: A Case Report
Yazar: Aydoğmuş, Meltem; Tükenmez, Barış
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 17 No. 1, 2014

Post-operatif deliryum, vasküler ve ortopedik cerrahi gibi uzun süren prosedürler sonrasında yüksek insidansta görülür. Yüksek mortalite ve morbidite ile birlikte fonksiyonel iyileşmede gecikmeye neden olur. Deliryum için yaş, post-operatif ağrı ve uyku problemleri en önemli risk faktörleridir. Bu nedenli post-operatif analjezinin iyi düzenlenmesi ve uyku bozukluğunu düzeltilmesi deliryumun önlenmesine yardımcıdır. Genel anesteziye karşın intra-operatif rejyonel anestezinin post-operatif deliryum yapma olasılığının daha düşük olduğu önerilse de bu kesin değildir. Huzursuzluk, algılama bozukluğu ve ajitasyon benzeri semptomların kontrolünde haloperidol, droperidol gibi nöroleptikler ve benzodiazepinler kulanılmaktadır. Biz bu olguda spinal anestezi altında yapılan açık prostatektomi ve sistolitotomi sonrası gelişen post-operatif deliryumu tartışmayı amaçladık.

Post-operative delirium is seen after long-duration surgery such as vascular and orthopedic surgical procedures with higher incidence.  Delirium is associated with higher post-operative mortality, morbidity and delayed functional recovery. Advanced age, post-operative pain and sleep problem were important factors for delirium. Therefore post-operative analgesia and good sleep can help to prevent post-operative delirium. The use of intraoperative regional anesthesia does not certain to decrease the incidence of post-operative deliryum when compared with general anesthesia. Neuroleptics such as haloperidol, droperidol and benzodiazepines are used in order to control symptoms like restlessness, agitation and altered perceptions. We aimed to discuss in this case post-operative delirium that developed after open prostatectomy and cystolithotomy under spinal anaesthesia.