hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
ÇAĞDAŞ RUSÇADA YENİ DİŞİL SÖZCÜKLERİN OLUŞUMU VE KULLANIMI HAKKINDA
FEMALE PRESENCE IN THE RUSSIAN: FORMATION AND USAGE OF FEMININE WORDS
Yazar: Aktaş, Renata
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 13 No. 26, 2025
Anahtar kelimeler: Linguistic Structures (Incl. Phonology, Morphology and Syntax) ; Dilsel Yapılar (Fonoloji, Morfoloji ve Sözdizimi dahil) ; dişil sözcük,feminitif,son ek,cins kategorisi,çağdaş Rusça ; feminine words,feminitive,suffix,genus category,Russian

Rusçada yeni dişil sözcüklerin ortaya çıkışı, kadınların hayatın çeşitli alanlarına aktif katılımını yansıtır. ‘Авторка’ [avtorka] (kadın yazar) ya da ‘менеджерка’ [menedjerka] (kadın pazarlamacı) gibi yeni dişil sözcüklerin ortaya çıkışı toplumda aktif tartışmalara neden olmaktadır. Her ne kadar bazı dişil sözcükler dilde yer edinmiş olsa da yeni biçimler toplum tarafından genellikle tuhaf olarak algılanmaktadır. Bu makale, Rusçada dişil sözcüklerin oluşum ve kullanım sürecini incelemektedir. Makale, dişil sözcüklerin oluşumundaki ana eğilimleri, son eklerin tarihsel gelişimini ve bu son eklerin dişil cins kategorisinin oluşumundaki rolünü analiz etmektedir. Makale hem yerleşik dişil sözcük biçimlerini hem de meslekleri ve sosyal rolleri ifade eden yeni dişil cinsiyet biçimlerini ele almaktadır. Analiz, dişillerin ana oluşum yolunun son ek yolu olduğunu, evrensel bir son ekin yokluğunun bir sonucu olarak, anlam nüansları yaratan çeşitli son ekler olduğunu göstermiştir. Bu bağlamda, yeni dişillerin oluşumu dil bilimsel normlara, bağlama ve kişisel görüşlere dayanarak dikkatli bir kullanım gerektirmektedir.

The appearing of novel feminitives, exemplified by terms such as ‘авторка’ (female author) or ‘менеджерка’ (female manager), instigates active discussions within society. While certain feminitives have become established within the linguistic system, newly coined forms are frequently perceived as unconventional or artificial. Investigated the formation and use of Russian feminitives, analyzing their emergence and societal reception. Examined word-formation tendencies, historical suffix development, and their role in the feminine gender category. Analysed established and new feminitives in professional and social contexts. Summarized key trends and regularities in modern Russian usage. Key findings revealed suffixation as the primary formation method, with diverse suffixes creating nuanced meanings due to the absence of a universal form. Emphasized the need for careful and context-aware application of new feminitives, considering linguistic norms and individual perspectives.
ESKİ TÜRK YAZITLARINDA KİŞİLİK SIFATLARI
PERSONALITY ADJECTIVES IN OLD TURKIC INSCRIPTIONS
Yazar: Can, Meltem
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 13 No. 26, 2025
Anahtar kelimeler: Historical, Comparative and Typological Linguistics ; Tarihsel, Karşılaştırmalı ve Biçimsel Dilbilim ; Turkish Language and Literature (Other) ; Türk Dili ve Edebiyatı (Diğer) ; Five factor model,Personality,Personality structure,Old Turkic Inscriptions,Personality words in Old Turkic Inscriptions. ; Kişilik,,kişilik yapısı,beş faktör modeli,Eski Türk Yazıtları,Eski Türk Yazıtlarındaki kişilik sözcükleri

Kişilik, insanda küçük yaşlardan itibaren şekillenmeye başlayan, oluşumunu genetik, çevre, toplum, psikoloji gibi etmenlerin belirlediği, insanın diğer insanlarla ilişkisi sırasında ortaya çıkan düzenli davranış kalıplarında gözlemlenen, gelişimi kişinin doğumundan başlayarak ölümüne kadar devam eden dinamik bir süreçtir. Kişilik yapısını anlamaya yönelik ilk deneysel çalışmalar doğal dillerin söz varlığında yer alan kişilikle ilgili sözcükleri belirleme çalışmalarıdır. Bu amaçla yıllar süresince dillerin söz varlıklarını gösteren sözlükler taranmış, insanın kişiliğini betimleyen sözcükler listelenmiş, bu sözcükler belirttikleri anlamlar itibariyle sınıflandırılmaya çalışılmıştır. Yapılan sınıflandırma çalışmaları sonucunda alan yazında beş faktör modeli adıyla geçerlilik kazanmış, kişiliğin temelde beş boyutunu ve bu boyutları ifade eden sözcük listeleri oluşturulmuştur. Bu çalışmada Türk dilinin ilk yazılı kaynakları olan Eski Türk Yazıtlarındaki kişilik belirten sözcükler çıkarılmış ve bu sözcükler beş faktör modeline göre sınıflandırılmıştır.

Personality is a dynamic construct that begins to develop from birth and continues throughout an individual’s life. Its formation is influenced by various factors such as heredity, environment, social context, and psychological conditions. Personality becomes evident through consistent patterns of behavior displayed in human interactions. Early attempts to investigate personality structure focused on identifying personality-related terms in the vocabularies of natural languages. For this purpose, dictionaries were systematically analyzed over many years, personality-descriptive words were compiled, and these items were organized according to their semantic features. As a result of these classification efforts, the five-factor model has gained widespread acceptance in the literature, defining personality through five broad dimensions and corresponding word lists. The Old Turkic inscriptions, which are the oldest known written documents of the Turkish language, possess a rich and comprehensive vocabulary encompassing subjects such as state, society, military affairs, politics, time, color, year, season, plants, animals, the human body, geography, elements of daily life, kinship, hunting, marriage, funeral rites, religion, and politics. In this study, words describing personality were identified from the khaganate and principality inscriptions of the Mongolia region and the grave inscriptions of the Yenisei region, and the data obtained were evaluated within the framework of the Five-Factor Model.
BULGARİSTAN'DA “SOYA DÖNÜŞ” SÜRECİNDE (1984–1989) ASİMİLASYONUN TEMSİLİ: BELENE DİZİSİ ÜZERİNDEN GÖSTERGEBİLİMSEL BİR İNCELEME
The Representation of Assimilation Durıng The Revival Process (1984–1989) in Bulgaria: A Semiotic Analysis Through The Belene Tv Series
Yazar: Dere, İlker; Usta, Onur
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 13 No. 26, 2025
Anahtar kelimeler: Cultural Geography ; Kültür Coğrafyası ; Assimilation Policies,Belene Series,Semiotics,Turkish Minority in Bulgaria ; Asimilasyon Politikaları,Belene Dizisi,Göstergebilim,Bulgaristan Türkleri

Bu çalışma, 1984–1989 yılları arasında Bulgaristan’da Komünist rejim tarafından Türklere yönelik yürütülen asimilasyon politikalarının, TRT yapımı Belene dizisi (1989) üzerinden görsel ve simgesel göstergelerle nasıl temsil edildiğini incelemektedir. Göstergebilimsel çözümleme yöntemiyle yürütülen araştırma, dizide yer alan karakter, mekân, kostüm ve nesnelerin birey-devlet, kimlik-baskı ve direniş-itaat ikilikleri bağlamında nasıl anlamlar taşıdığını ortaya koymayı amaçlamaktadır. İncelemede; sürgün, dil yasağı, isim değiştirme, dinî baskılar ve kamusal aşağılamaların görsel düzlemde nasıl inşa edildiği analiz edilmiştir. Özellikle sahnelerde kimlik temelli baskıların temsili ön plana çıkarken, Bulgar bir balıkçının Türk esirlere yardım ettiği sahne, bireysel etik ve vicdanı merkeze alan nadir karşı-anlatı örneklerinden biri olarak değerlendirilmiştir. Bu bağlamda Belene dizisinin, söz konusu dönemin baskıcı uygulamalarını görsel hafıza aracılığıyla aktardığını ve toplumsal bellek açısından önemli bir kaynak işlevi gördüğünü sonucuna varılabilir. Son olarak, Belene dizisinde baskıların ve zulümlerin canlı bir biçimde sunulmasının, o dönemde Bulgaristan Türklerine yönelik sistematik asimilasyonun sonlandırılması için kamuoyu oluşturmada etkili olduğu söylenebilir.

This study explores how the assimilation policies implemented by the Communist regime in Bulgaria against Turks between 1984 and 1989 were represented through visual and symbolic indicators in the TRT-produced Belene series (1989). Utilizing a semiotic analysis approach, the research examines how characters, settings, costumes, and objects in the series convey meanings within the dichotomies of state vs. individual, identity vs. oppression, and resistance vs. obedience. The visual construction of forced deportation, language bans, mandatory name changes, religious suppression, and public humiliation is analyzed in detail. While identity-based oppression is particularly prominent in the scenes, the scene in which a Bulgarian fisherman helps Turkish prisoners has been considered one of the rare counter-narratives that focuses on individual ethics and conscience. In this respect, it is concluded that the study suggests that Belene functions as a critical audiovisual artifact that reflects the oppressive practices of the era, contributing significantly to collective memory. Lastly, the vivid portrayal of repression and persecution in the Belene series was effective in mobilizing public opinion to end the systematic assimilation of Turks in Bulgaria at the time.
VAROLUŞUN YENİDEN İNŞASI OLARAK ÖLÜM: JEAN-PAUL SARTRE’IN DUVAR ADLI ESERİNİN VAROLUŞSAL BİR OKUMASI
DEATH AS THE RECONSTRUCTION OF EXISTENCE: AN EXISTENTIAL READING OF JEAN-PAUL SARTRE’S THE WALL
Yazar: Özperçin, Alaskar
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 13 No. 26, 2025
Anahtar kelimeler: French Language, Literature and Culture ; Fransız Dili, Edebiyatı ve Kültürü ; Duvar,Ölüm,Sartre,Varoluşculuk,Varlık ve Hiçlik ; The Wall,Death,Sartre,Existentialism,Being and Nothingness.

Yirminci yüzyıl düşüncesini şekillendiren varoluşçuluğun kurucularından Jean-Paul Sartre, felsefi görüşlerini edebi eserleriyle somutlaştırmıştır. Bu çalışma, bu bağlamda Sartre’ın Duvar adlı öyküsünü merkeze alarak, yazarın felsefesinde merkezi bir sorun olan ölüm temasını incelemektedir. Temel problem, ölümle yüzleşen başkahraman Pablo Ibbieta’nın yaşadığı varoluşsal dönüşümün Sartre’ın özgürlük, hiçlik ve absürt kavramları üzerinden nasıl anlaşılabileceğidir. Yöntem olarak, öykünün yakın okuması yapılmış ve bulgular Sartre’ın temel metinleri ışığında yorumlanmıştır. Çalışmanın temel bulguları, ölüm bilincinin zaman algısını, değer yargılarını ve bedenle olan ilişkiyi kökten değiştirerek bireyi kendine yabancılaştırdığını göstermektedir. Öykünün ironik ve absürt sonu, anlamdan yoksun bir evrende dahi özgür seçimin kaçınılmazlığını vurgulamaktadır. Sonuç olarak makale, Duvar adlı öykünün, ölümün yaşama anlam katan bir unsur olmadığını, aksine onu anlamsız kılan dışsal bir son olduğunu ve özgürlüğün bu absürtlük karşısında dahi insanın temel gerçekliği olarak kaldığını gösteren felsefi bir anlatı olduğunu ortaya koymaktadır.

Jean-Paul Sartre, a founder of existentialism that shaped 20th-century thought, concretized his philosophical views through his literary works. This study focuses on Sartre's short story The Wall, examining the central theme of death in his philosophy. The core problem is understanding the existential transformation of protagonist Pablo Ibbieta as he confronts death, viewed through Sartre's concepts of freedom, nothingness, and absurdity. Using a close reading methods and interpreting findings in light of Sartre's foundational texts, the study shows that death awareness profoundly alters an individual's perception of time, values, and relationship with their body, leading to self-alienation. The story's ironic and absurd ending highlights the inevitability of free choice, even in a universe devoid of inherent meaning. In conclusion, The Wall is a philosophical narrative demonstrating that death doesn't give life meaning; rather, it's an external end rendering life meaningless. Despite this absurdity, freedom remains humanity's fundamental reality.
HOMEVİDEO ROMANINDA DİJİTAL ŞİDDETİN POSTHUMANİST İZLERİ
POSTHUMANIST TRACES OF DIGITAL VIOLENCE IN THE NOVEL
Yazar: Atik, Oktay
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 14 No. 27, 2025
Anahtar kelimeler: German Language, Literature and Culture ; Alman Dili, Edebiyatı ve Kültürü ; Dijital Faillik,Homevideo,Posthumanizm,Siber Zorbalık,Yavaş Şiddet ; Cyberbullying,Digital Agency,Homevideo,Posthumanism,Slow Violence

Bu çalışma, Karin Kaçi ve Jan Braren’in Homevideo adlı gençlik romanını posthümanist bir yaklaşım doğrultusunda irdeler. Romanın baş kahramanı Jakob’un siber zorbalık sonucu gerçekleşen intiharı, Rob Nixon’ın “yavaş şiddet” (slow violence) kavramı, Aktör-Ağ Teorisi’ne (ANT) dayanan “dijital faillik” (digital agency) yaklaşımı ve Rosi Braidotti’nin “posthüman özne” kavramları açısından değerlendirilir. Bu bağlamda çalışma, Jakob’un trajedisini yalnızca psikolojik çöküş olarak değil, zamana yayılan, dijital teknolojilerin aktif failler olarak rol aldığı karmaşık bir ağ içinde gelişen ve öznenin bedensel, ruhsal ve sosyal bütünlüğünü aşındıran bir süreç olarak ele alır. Bu yönüyle çalışma, siber zorbalığı “dijital yavaş şiddet” biçiminde tanımlayarak, dijital teknolojilerin bu süreçte pasif araçlar değil, şiddetin üretiminde etkin rol oynayan aktörler olduğunu ortaya koyar. Dijital şiddet, bu açıdan bakıldığında, teknolojiyle iç içe geçmiş posthüman öznenin melez varoluşuna yöneltilmiş çok katmanlı bir saldırı biçimidir. Çalışmanın kavramsal yaklaşımı gençlik edebiyatı eleştirisine ve dijital çağda şiddet kavramına ilişkin tartışmalara disiplinler arası bir bakış açısı sunar.

This study examines Karin Kaçi and Jan Braren's youth novel Homevideo from a posthumanist perspective. The suicide of the novel's protagonist Jakob, resulting from cyberbullying, is evaluated in terms of Rob Nixon's concept of ‘slow violence,’ the ‘digital agency’ approach based on Actor-Network Theory (ANT), and Rosi Braidotti's concept of the ‘posthuman subject.’ In this context, the study evaluates Jakob's tragedy not merely as a psychological breakdown, but as a process that unfolds over time within a complex network in which digital technologies play an active role as agents, eroding the subject's physical, mental, and social integrity. In this respect, the study defines cyberbullying as a form of ‘digital slow violence,’ revealing that digital technologies are not passive tools in this process but actors that play an active role in the production of violence. Viewed from this perspective, digital violence is a multi-layered form of attack directed at the hybrid existence of the posthuman subject, which is intertwined with technology. The conceptual approach of the study offers an interdisciplinary perspective on youth literature criticism and discussions on the concept of violence in the digital age.
ASYA’NIN EŞİĞİNDE BİR İMPARATORLUK: ANTİK MISIR’IN 18. HANEDAN DÖNEMİNDE SURİYE-FİLİSTİN ARASINDAKİ İLİŞKİLER
AN EMPIRE ON THE THRESHOLD OF ASIA: RELATIONS BETWEEN SYRIA- AND PALESTINE IN THE 18TH DYNASTY OF ANCIENT EGYPT
Yazar: Arslan, Yavuz; Özdemir, Muammer
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 14 No. 27, 2025
Anahtar kelimeler: Habitat Archeology ; Yerleşim Arkeolojisi ; Archaeology (Other) ; Arkeoloji (Diğer) ; Antik Mısır,18. Hanedan,Suriye,Filistin,Anadolu ; Ancient Egypt,18th Dynasty,Syria,Palestine,Anatolia

Uygarlığın doğuş sürecinde insanlığın deneyimlediği uzun ve zorlu tarihsel serüvenin önemli merkezlerinden biri olan Mısır, geçmiş ile bugünü iç içe geçiren süreklilik gösteren yapısıyla, toplumsal bilinç ve insan zihninin gelişimine kayda değer katkılar sunmuştur. En erken dönemlerden itibaren gözlemlenen bu birikim, Mısır’ın hem medeniyet anlayışında hem de devlet teşkilatlanmasında yenilikçi ve kurumsal bir karakter kazanmasını sağlamıştır. Kadim siyasal geleneğe sahip bu yapıda devlet düzenini korumak, idari ve askeri tedbirleri zorunlu kılmıştır. Güvenlik ve yayılmacılık ekseninde Mısır; Suriye-Filistin, Levant, Anadolu ve Mezopotamya’da siyasi üstünlük hedeflemiştir. Özellikle 18. Hanedanlık’ta belirginleşen bu dış politika; askeri seferler, diplomasi ve ekonomik çıkarlar üzerinden şekillenen bölgesel bir hâkimiyet mücadelesidir. Bu çalışma; Mısır’ın Suriye-Filistin seferlerini, ittifaklarını ve siyasi kazanımlarını tarihsel bir bütünlükle ele almaktadır. Süreci netleştirmek adına Anadolu, Mezopotamya ve Asya’daki bölgesel dinamikler de kapsama dâhil edilmiştir. Ayrıca bölgenin tarihsel arka planı ile Mısır’ın dış politikasındaki değişimlerin sonraki dönemlere etkileri analiz edilmiştir.

Egypt, one of the important centers of the long and arduous historical journey experienced by humanity during the birth of civilization, has made significant contributions to the development of social consciousness and the human mind with its structure that shows continuity, intertwining the past with the present. This accumulation, observed from the earliest periods, has enabled Egypt to acquire an innovative and institutional character in both its understanding of civilization and its state organization. In this structure with an ancient political tradition, maintaining state order necessitated administrative and military measures. Focusing on security and expansionism, Egypt aimed for political supremacy in Syria-Palestine, the Levant, Anatolia, and Mesopotamia. This foreign policy, which became particularly evident during the 18th Dynasty, was a struggle for regional dominance shaped by military campaigns, diplomacy, and economic interests. This study examines Egypt's Syrian-Palestinian campaigns, alliances, and political gains within a historical context. To clarify the process, regional dynamics in Anatolia, Mesopotamia, and Asia have also been included. Furthermore, the historical background of the region and the effects of changes in Egypt's foreign policy on subsequent periods have been analyzed.
ENDONEZYA’DA DEMOKRASİ, SİYASİ PARTİLER VE İSLAM (2014-2024)
DEMOCRACY, POLİTİCAL PARTİES AND ISLAM İN INDONESİA (2014-2024)
Yazar: Gürbüz, Mücahid; Büyükbaş, Hakkı
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 14 No. 27, 2025
Anahtar kelimeler: Political Sociology ; Siyaset Sosyolojisi ; Demokrasi,Endonezya,İslam,Siyasi Partiler,2014–2024 Seçimleri ; Democracy,Indonesia,Islam,Political Parties,2014–2024 Elections

Bu makale, 2014–2024 döneminde Endonezya’daki İslami kimlikli ve milliyetçi siyasi partilerin İslam’a yönelik yaklaşımlarını ve bu yaklaşımların demokratikleşme süreci üzerindeki etkilerini incelemektedir. Dünyanın en büyük Müslüman nüfusuna sahip ülkesi olan Endonezya hem dini hem de çoğulcu-demokratik yapıların birlikte var olabildiği nadir örneklerden biridir. Makalede, İslam ve demokrasi ilişkisi siyasal partilerin davranışları, seçim stratejileri, koalisyon eğilimleri ve parlamenter temsil gücü üzerinden değerlendirilmektedir.  Bu bağlamda İslami partilerin siyasi davranışları, seçim stratejileri, koalisyon eğilimleri ve parlamenter temsil gücü detaylı bir şekilde analiz edilmiştir. 2014, 2019 ve 2024 seçimleri karşılaştırmalı olarak ele alınmış; partilerin pragmatik yönelimleri, ideolojik pozisyonları ve seçmen tabanları üzerindeki etkileri değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, İslami kimlikli partilerin ideolojik farklılıklarına rağmen demokratik süreçlere aktif olarak katıldıkları ve çoğulcu sistemle uyum arayışında oldukları ortaya konmuştur. Makale, Endonezya’daki İslam-demokrasi ilişkisini açıklamak üzere değerli bir örnek sunmakta ve bu deneyimin İslam dünyasındaki demokratikleşme tartışmalarına katkı sağlayabileceğini ileri sürmektedir.

This article examines the approaches of Islamic-oriented and nationalist parties toward Islam in Indonesia during the period 2014–2024 and analyzes how these approaches have shaped the country’s democratization process. As the world’s largest Muslim-majority nation, Indonesia represents a unique case where religious identity coexists with a pluralistic democratic structure. In this article, the relationship between Islam and democracy is evaluated through the behavior of political parties, electoral strategies, coalition tendencies and parliamentary representation. Within this framework, it analyzes the political behavior, coalition strategies, and parliamentary performance of Islamic parties. The presidential and parliamentary elections of 2014, 2019, and 2024 are comparatively assessed to highlight shifts in ideological positioning, pragmatic adaptation, and voter alignment. The findings reveal that despite ideological differences, Islamic-oriented parties have actively participated in democratic processes and sought alignment with pluralistic norms. The article concludes that the Indonesian experience offers valuable insights into the compatibility of Islam and democracy and provides a meaningful contribution to broader debates on democratization in the Muslim world.
OSMANLI GALATASI’NDA PARA VAKIFLARI VE MÜTEVELLİ: KREDİ TAHSİSİ, AYRICALIKLAR VE KÂRLILIK
CASH WAQFS AND TRUSTEES IN OTTOMAN GALATA: CREDIT ALLOCATION, PRIVILEGES, AND PROFITABILITY
Yazar: Yıldırım, Sadullah; Yeniyurt, Muhammet; Mete, Ömer Faruk
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 14 No. 27, 2025
Anahtar kelimeler: Economic Geography ; Ekonomik Coğrafya ; Cash waqf,Court registers,Galata,Trustee ; Galata,Para vakfı,Şer‘iyye sicilleri,Mütevelli

Bu makale, Osmanlı İmparatorluğu’nda para vakıflarının işleyişini asil–vekil (principal–agent) ilişkisi çerçevesinde incelemektedir. Çalışma, XVII. yüzyıl sonlarında Galata’da faaliyet gösteren 62 para vakfına ait yaklaşık bin kredi kaydı ve ilgili muhasebe defterlerinden elde edilen veriler üzerinden yürütülmüştür. Bulgular, kredi tahsisinde toplumsal statü ve kurumsal konumun belirleyici olduğunu göstermektedir. Askerî zümre ve vakıf yöneticileri, esnaf ve tüccar gibi şehirli mukimlere nazaran daha yüksek tutarlarda krediye erişim sağlamış; gayrimüslimler de benzer bir şekilde ortalamanın üzerinde kredi kullanmıştır. Buna karşılık kadınların krediye erişimi sistematik biçimde sınırlı kalmıştır. Kârlılık analizi, askerîlere kullandırılan kredilerin vakıf gelirlerini azalttığını; buna karşılık mütevelli kredilerinin mali sürdürülebilirliği üzerinde olumsuz bir etki oluşturmadığını göstermektedir. Bu sonuç, mütevellinin şahsi çıkarı ile vakfın sürekliliği arasında fiilî bir teşvik uyumu bulunduğunu göstermektedir.

This article examines the operation of Ottoman cash waqfs through the analytical lens of the principal–agent relationship. Drawing on approximately one thousand credit records and associated accounting data from sixty-two cash waqfs active in late seventeenth-century Galata, it explores how social hierarchy and institutional status shaped financial practices. The findings reveal that, compared to urban residents such as artisans and merchants, members of the military class and waqf administrators had access to significantly larger loan amounts, while women’s access to credit remained limited. Profitability analysis further indicates that lending to the military reduced waqf revenues, whereas trustee loans did not undermine financial sustainability. Taken together, these results point to a de facto alignment of incentives between the trustee’s pursuit of personal gain and the waqf’s institutional continuity.