hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Kültürel Üretkenlik Bağlamında Yaratıcı Aktörler (Nevşehir İli Örneği)
Creative Actors in The Context of Cultural Productivity (Nevsehir Province Example)
Yazar: Yıldız Altın, Kübra
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 0 No. 71, 2020
Anahtar kelimeler: Cultural Economy,Creative Industry,Cultural Tourism,Creative Actors,3T Model ; Kültür Ekonomisi,Yaratıcı Endüstri,Kültür Turizmi,Yaratıcı Aktörler,3T Modeli

Kültür endüstrisi kavramıyla doğrudan ilişkili olan “yaratıcı endüstri”, son yıllarda sıklıkla ifade edilen ve üzerinde çalışma yapılan bir alan haline gelmiştir. Kültür ile ekonomik değeri birleştiren bir kavram olan kültür endüstrisi, yaratıcılık ile bir araya geldiğinde “yaratıcı endüstrileri” meydana getirmektedir. Yaratıcı insanların ürettiği ürünlerin oluşturduğu yaratıcı endüstriler zanaattan sanata, reklamdan videoya ve yayıncılıktan yazılıma kadar toplumun hemen her alanında faaliyet gösterebilmektedirler.Şehirlerin kalkınmasında büyük etkisi olan yaratıcı sınıflar “yerelden evrensele” dönüşümü sağlayacak aktörlerdir. “İnsan sermayesi” yaklaşımı olarak isimlendirilen bu değerlendirme biçimi, UNESCO kapsamında yürütülen “Yaratıcı Şehirler Ağı”, “Yaşayan İnsan Hazineleri”, “Marka Kentler” gibi programlarla desteklenmektedir. Söz konusu programların yürütülmesinde bölge veya şehir cazibesinin artırılması öncelikli olarak alınmaktadır. Kültür turizmiyle de bağlantılı olan bu uygulamalar, yaratıcılıkla doğrudan ilişkilidir.Yaratıcı endüstri bağlamında kültürel üretkenliğin temel alındığı bu çalışmada, Nevşehir örneğinde yaratıcı aktörlerin bölgesel kalkınmadaki rollerinin tespiti amaçlanmıştır. Yöntem olarak R. Florida’nın geliştirdiği “3T modeli” kullanılmış, Nevşehir’deki yaratıcı sınıf üzerinde durularak bölgenin yaratıcı endüstri içindeki yeri tespit edilmiş ve bu endüstrinin geliştirilmesi konusunda çeşitli önerilerde bulunulmuştur.

“The creative industry” has become an area frequently studied and studied in recent years. The culture industry creates “creative industries” when combined with creativity. The creative industries produce products in every area of the society, from craft to art, from advertising to video and from publishing to software.The creative classes are the actors that will provide the transformation “from local to the universal”. This type of evaluation, known as the “human capital” approach, is supported by programs such as “Creative Cities Network”, “Living Human Treasures, “Brand Cities” carried out under UNESCO. In the implementation of these programs, it is important to increase the attractiveness of the region or city. These practices, which are also linked to cultural tourism, are directly related to creativity.In this study, it is aimed to determine the roles of creative actors in regional development in the case of Nevşehir province. This method is based on “the 3T model” developed by R. Florida. In this context, the creative class in Nevşehir was emphasized; the place of the region in the creative industry was determined and suggestions have been made on this issue.
Dede Korkut Destanlarının Türkistan Yazmasındaki Kahramanlarla İlgili Epitetler -Mukayeseli Bir İnceleme-
Epithets About Heroes in The Turkestan Manuscript of Dede Qorqud -A Comparative Review-
Yazar: Pehlivan, Gürol
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 0 No. 71, 2021
Anahtar kelimeler: Dede Korkut destanları,Türkistan/ Türkmensahra/ Günbed yazması,epitet,Oğuznâme,mukayeseli edebiyat ; Dede Qorqud epics,Turkestan/ Turkmensahra/ Gunbed manuscript,epithet,Oguzname,comparative literature

2019 yılında bilim dünyasına tanıtılan Dede Korkut destanlarının Türkistan/ Türkmensahra/ Günbed yazması, uzun bir “Giriş” ve tek destan içermektedir. Büyük oranda uzun soylamalardan oluşan bu kısımda, epitetler de önemli bir yere sahiptir. Bilindiği gibi epitet (sıfatlama), anlatıda kahraman veya herhangi bir nesneyi sıfatla, isimle veya sıfat cümlesiyle tamamlayan söz ve cümlelere verilen isimdir. Kahramanların karakterini, nesnelerin ise hangi anlamlar yüklendiklerini anlamakta epitetler çok değerli bilgi parçaları ihtiva ederler. Hatta epitetin kahramanın bazı temel özelliklerini, kahramanlıklarını, başardığı ihtiva eden bir “destan kapsülü” olduğu söylenebilir. Bu makalede Türkistan yazmasındaki “Kahramanlarla ilgili epitetler” Dresden ve Vatikan nüshalarındaki epitetlerle mukayese edilecektir. Dede Korkut yazmaları, bağlı bulundukları anlatma/yazıya geçirme geleneğine bağlı olarak 1. kol (Dresden ve Vatikan) ve 2. kol (Türkistan) olarak ayrıldıktan sonra, epitetler üzerinden bu iki kolun “kalıp üretme” noktasında ortak ve ayrı yönleri saptanacaktır. Bu mukayese sayesinde, her iki kolun birbiriyle ilişkisine ve “Oğuznâmecilik geleneği”nin tarihî-coğrafî uyarlanma süreçlerine ışık tutulması ve Türkistan yazmasındaki epitetlerin işlevlerinin tespit edilmesi hedeflenmektedir.

The Turkestan/ Turkmensahra/ Gunbed manuscript of the Dede Qorqud epics, introduced to the world of literature in 2019, contains an extended "Introduction" and a single epic. In this long section consisting mostly of long “soylamas” (poetic parts), epiteths also have a significant place. As it is known, epithet is a term given to words and sentences that complete the hero or any object in the narrative with an adjective, name or relative clause. Epithets contain very valuable pieces of information in understanding the characters of heroes and meanings attributed to the sentence. It can even be said that the epithet is an “epic capsule” containing some of hero’s basic characteristics, heroism, and accomplishments. In this article, “the epithets of the heroes” in the Turkestan manuscript will be compared with the epithets in the Dresden and Vatican copies. After the Dede Qorqud manuscripts are divided into the first (Dresden and Vatican) and the second (Turkestan) branch, depending on the tradition of narrating/transcribing them, the common and separate aspects of these two branches will be determined through the epithets. Through this comparison, it is aimed to shed light on the relationship between the two branches and some aspects of the “Oguzname tradition” and to determine the functions of the epithets in Turkestan manuscript.
Deneysel Arkeoloji Çalışmalarına Bir Örnek:  Erzurum ‘‘Paleolitik Çağ Obsidiyen Atölyesi’’
An Example of Experimental Archeology Studies:  Erzurum ‘‘Paleolithic Age of Obsidian Workplace’’
Yazar: Sevindik, Yunus Emre
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 0 No. 71, 2021
Anahtar kelimeler: Prehistoric Archeology,Experimental Archeology,Paleolithic Period,Obsidian,Lithic Stone ; Prehistorik Arkeoloji,Deneysel Arkeoloji,Paleolitik Çağ,Obsidiyen,Yontmataş

Türkiye’de son 15 yıl içerisinde müze ve ören yerlerinde yapılan çalışmalar yeni teknik ve farklı disiplinlerin birleşmesiyle modernleşmeye başlamıştır. Müzeler sadece eserlerin sergilenerek belirli bilgilerin veriliği yerler değil, aynı zamanda dönemsel canlandırılmaların, deneysel arkeoloji yöntemleriyle arkeolojik materyalin yeniden tasarlanarak sergilendiği, konferans salonlarıyla desteklenen kompleks yapılar haline gelmiştir. Bu makalede Erzurum Müzesi obsidiyen atölyesinde Paleolitik Çağ’da insanların kullanmış olduğu aletlerin Paleolitik Çağ’da uygulanan tekniklere bağlı kalarak yeniden üretilmesini, bu aletlerin kullanılmasını ve alet gruplarına ayrılarak sergilenmesini içermektedir. Sonuç olarak Paleolitik Çağlarda kullanılmış/yapılmış birçok yontmataş alet o dönemlere bağlı tekniklerle üretilmiş ve üretim teknikleri ortaya konulmuştur.

The studies conducted in Turkey in the last 15 years in museums and archeological sites have begun to modernize the incorporation of new techniques and different disciplines. The museums are not only places where artifacts are exhibited and where certain information is given, but also they have become complex structures supported by conference halls, where periodical animations take place, and where archeological materials are exhibited by redesigning with experimental archeological methods. This article includes that the reproduction of tools used by Paleolithic Age adhering to the techniques used in Paleolithic Age in the obsidian workplace in Erzurum Museum, the use of these tools and exhibition of them by dividing into tools groups. As a result, many of Paleolithic tools used/made in the Paleolithic Ages have produced adhering to the techniques of those times and their production techniques have put forward.
Mahperi Huand Hatun’un Hristiyan ve Bani Kimliği
The Christian and Donor Identity of Mahperi Huand Hatun
Yazar: Demir, Hatice
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 0 No. 71, 2020
Anahtar kelimeler: Mahperi Huand Hatun,Selçuklu,Bani,Hristiyan,Mimari ; Mahperi Huand Hatun,Seljuk,Donor,Christian,Architecture

Bu çalışmada, 13. yüzyıl Anadolu Selçuklu dönemi kadın banilerinden Mahperi Huand Hatun ve yaptırmış olduğu eserler, onun Hristiyan kimliği üzerinden ele alınmıştır. Sultan Alâeddin Keykubad’ın üç eşinden birisi ve Sultan II. Gıyaseddin Keyhüsrev’in annesi olan Mahperi Huand Hatun’un etnik kökeni tartışmalıdır. Araştırmacılardan bazıları Ermeni, bazıları Rum kökenli olduğu görüşündedir. Kendisi ile ilgili bir diğer tartışmalı nokta ise, Müslüman olup olmadığı konusudur. Mahperi Huand Hatun bu tartışmalar devam ederken, Anadolu Selçuklu Sarayında sultan annelerine verilen Saffetü’d-dünya ve’d-din unvanını almıştır. Mahperi Huand Hatun; bir külliye, bir zaviye ve birkaç tane de han yaptırmıştır. Yapıların yer seçiminde Kayseri ve çevresinin seçilmiş olması ve Dârü’l-Mülk Konya’da tek bir yapı yaptırılmamış olması dikkat çekicidir. Bu bağlamda, Kayseri ve çevresi kendisi için önemli bir bölge olmalıdır.Çalışma kapsamında; Mahperi Huand Hatun’un yaptırmış olduğu eserler ve diğer yayınlar üzerinden bir sonuca ulaşılmaya çalışılmıştır.

In this study, Mahperi Huand Hatun, one of the important Anatolian Seljukian female patron and her donorship have been handled through her Christian identity. The ethnicity of Mahperi Huand Hatun who was one of the three wives of Sultan Alâeddin Keykubad and mother of Gıyaseddin Keyhüsrev II was controversial. The researchers view about this subject also controversial. According to some researchers she could have an Armenian ethnicity whereas to others she could have a Greek identity. Another controversial point about her was whether she was converted to Islam or not. At the centre of all these discussions, she received the title Saffetü’d-dünya ve’d-din which was given to the mother of Seljukian Sultans. Among the buildings which she financed, there were a complex, a zawiya and several caravansaries. It is so remarkable that Kayseri and its surroundings were selected deliberately for her donorship and there was no patronage facility in Dârü’l-Mülk Konya which was the capital city of Seljuk State. In this context, Kayseri region should have an importance for her. In the scope of the work, we tried to reach to a conclusion through the buildings that she financed and the publications related with her.
Doğu Karadeniz Bölgesi Halı ve Düz Dokumalardaki Sembolik İbrik, Kandil ve Mihrap Motifi Üzerine Bir Deneme
An Experiment of Symbolic Motifs in The Eastern Black Sea Region, The Symbolic Motifs in The Carpet and Flat Weaving
Yazar: Selçuk, Keziban; Yurttaş, Hüseyin
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 0 No. 71, 2020
Anahtar kelimeler: Weaving,symbolic motifs,ewer,oil lamp,mihrab ; Dokuma,sembolik motifler,ibrik,kandil,mihrap

Dokumacılık, insanlık tarihinin başlamasıyla birlikte ihtiyaç doğrultusunda ortaya çıkan ve günümüzde de varlığını devam ettiren, zamanla üzerinde yer alan motifleriyle bir kültür birikimini bünyesinde barındıran el sanatlarındandır. Motif, toplumların yaşam kültürleri, duygu, düşünce ve inançlarını yansıtan, resim-yazı esaslı alfabelerin sembollerle ifade biçimidir. DNA’lar, insanların biyolojik şifrelerini bünyesinde taşırken, motifler de geçmişten günümüze gelen kültürün şifrelerini barındırmakta olup, bu özelliğiyle geçmişle bugün arasında bir köprü görevi görmektedir. Dokumalarda yer alan motifler değişik sınıflamalar yapılarak gruplandırılmaktadır. Bu gruplardan biri de sembolik motiflerdir. Çalışmanın konusunu, Doğu Karadeniz Bölgesi’nde yapılan saha çalışmaları sırasında tespit edilen bazı dokumalarda yer alan sembolik motiflerden olan ibrik, kandil ve mihrap motifi oluşturmaktadır. Bu motifler genellikle inançlarla ilişkilendirilmiş ve bilimsel çalışmalarda da görüldüğü üzere, İslam dininde olduğu gibi diğer bazı dinlerde de aynı anlamlarla kullanıldığı bilinmektedir.Çalışma kapsamında tespit edilen dokumların fotoğrafları çekilip, üzerinde yer alan ibrik, kandil ve mihrap motifi incelenmiş ve görsel ve çizimlerle desteklenmiştir.

Weaving is one of the handicrafts that have emerged in line with the need with the beginning of human history and that continues to exist today, embodying a cultural accumulation with its motifs over time. Motif is a way of expressing pictures-writing based alphabets with symbols reflecting the societies' life cultures, feelings, thoughts and beliefs. While DNA carries the biological codes of the people, the motifs also contain the codes of the culture coming from the past and with this feature, it acts as a bridge between the past and the present. The motifs in the weavings are grouped by making different classifications. One of these groups is symbolic motifs. The subject of the study is the ewer, oil lamp and mihrab motif, which are among the symbolic motifs found in some weavings detected during the field studies in the Eastern Black Sea Region. These motifs are generally associated with beliefs and it is known that they are used with the same meanings in other religions as in Islam, as seen in scientific studies. The photographs of the textures determined within the scope of the study were taken, and the ewer, oil lamp and mihrab motif on it were examined and supported with visuals and drawings.
Ana Hatlarıyla Eski Çağ Anadolu  Devletlerinde Asker Temini
Outlines of Recruitment in Ancient Anatolian States
Yazar: Kılıç, Murat
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 0 No. 71, 2020
Anahtar kelimeler: Asker temini,Anadolu devletleri,Hititler,Urartular,Eski Çağ ; Recruitment,Anatolian states,Hittites,Urartians,Ancient Age

Eski Çağ’da Anadolu coğrafyasının tarihini şekillendiren birçok devlet kurulmuştur. Bu devletlerin öncelikli amaçları kuruldukları coğrafyada egemenliklerini sağlamlaştırmak, sonrasında ise dönemin ekonomik ve ticari merkezlerini ele geçirmektir. Bu hedefi gerçekleştirebilmek için savaşmaya, savaşmak için de insan gücüne yani asker kaynaklarına ihtiyaç duymuşlardır. Fakat bölgenin nüfus potansiyelinin düşük olması nedeniyle, Anadolu için asker temini noktasında bazı kronik sorunlar mevcuttur. Anadolu devletleri, ellerindeki sınırlı insan gücünü mümkün olduğunca verimli bir şekilde kullanarak bu sorunu aşmaya çalışmıştır. Anadolu devletlerinin ihtiyaç duyduğu askerî gücü temin ettiği ilk yer kendi halkıdır. Bununla birlikte sınırların genişlemesiyle müttefiklerden de yardım alınmakta ve bağlı olan devletlerin yani vassalların insan gücünden de yararlanılmaktadır. Anadolu devletlerinin en güçlü oldukları dönemde uyguladığı en kompleks yöntem ise yenilen devletlerin halkının topraklarından sürülerek ülke içinde uygun yerlere iskân ettirilmesidir. Anadolu devletleri, asker teminini sistematik bir hâle getirmeye çalışmış ve bunun için uzun vadeli bir siyaset izlemiştir. Bu çalışmada Anadolu devletlerinin sınırlı insan gücünden nasıl güçlü ordular çıkarabildiği sorusunun cevabı ana hatlarıyla verilmeye çalışılmıştır.

In the Ancient Age, many states established in Anatolian geography shaped its history. The primary political purpose of states that established in Anatolia is to consolidate their sovereignty in the Anatolia where they were established and then aim to capture economic and commercial centers of the period. To achieve this goal, war becomes necessary, and war requires human power, in other words, military recruitment. However, due to the low population potential of the region, there are some chronic problems recruiting soldiers in Anatolia. However, Anatolian states tried to overcome this problem by using their limited manpower as efficiently as possible. The first place where Anatolian states provide the recruitment sources their own people. As the states’ borders expand, it receives assistance from allies, and then the manpower of the affiliated states, namely vassals, is used. The method applied by the Anatolian states when they were at their strongest period and the most complex one was the expulsion of the people of the defeated states from their lands, and transfer them to a suitable place in the own country and resettlement. Anatolian states tried to systematize the supply of soldiers and pursued a long-term policy for this. This study tried to the answer the question of the methods that Anatolian states succeeded in generating strong armies from their limited manpower with the general outline.
Osmanlı Devleti’nde Yıkım Kararları ve Gerekçeleri
Demolition Decisions and Their Reasons in The Ottoman State
Yazar: Özdemir, Gazi
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 0 No. 71, 2021
Anahtar kelimeler: Hassa,Nafia,imar,idare,şehir planlaması,şehirleşme ; Hassa,Nafia,development,administration,city planning,urbanization

Yıkım kararları ve gerekçeleri, sonuçları itibarıyla bireyi ve toplumu etkiler. Bu sebeple ulusal ve uluslararası hukuk içinde yer alır. Bu araştırmada Osmanlı Devleti’ndeki yıkım kararları ve gerekçelerinin tespit edilmesi amaçlandı. Konu ile ilgili belgeler, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı Osmanlı Arşivi’nden elde edildi. Yapılan taramada arşivde yıktırılma kararı bulunan 271 kayda ulaşıldı. Elde edilen belgeler ve defterler doküman inceleme tekniğiyle değerlendirildi, içerik analizleri yapıldı. Gerekçeler arasında asayişi temin etme, kamu düzenini ve yararını sağlama, haksız kazancı önleme ve şehir planlaması gibi çeşitli sebeplerin yer aldığı anlaşıldı. Yıktırılan yerler arasında da kale, karakol, değirmen, bent, kilise, manastır, mektep, medrese, duvar, cami ve ev gibi özel mülkiyet ve kamu mekânlarının olduğu tespit edildi. Osmanlı Devleti’nde verilen yıkım kararlarının mevzuat çerçevesinde alınmakta ve uygulanmakta olduğu görüldü. Yıkım süreçlerinde hukuki prosedürlerin izlendiği, uzmanlarca keşiflerin yapıldığı ve bu keşifler sonucunda da hazırlanan raporların yetkili makamlarca değerlendirmesiyle yıkımların gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Yıkım kararlarında özellikle kamu düzenini sağlamanın öncüllendiği sonucuna varıldı.

Demolition decisions and reasons affect the individual and society in terms of consequence for this reason, it also takes place in national and international law. In this sense, it was aimed to determine the demolition decisions in the Ottoman State and their reason Documents related to the subject, was obtained from the President of Republic of Turkey State Archives Directorate Archive 271 records with a decision to be demolished were found in the archive. The documents and notebooks obtained were evaluated using the document review technique, and content analysis was performed. It is understood that there are various reasons such as ensuring public order, ensuring public order and benefit, preventing unfair gains and urban planning among the reason among the destroyed places, it was determined that private property and public places such as castle, police station, mill, dam, church, monastery, school, madrasa, wall, mosque and house. It was seen that the demolition decisions made in the Ottoman State were taken and implemented within the framework of the legislation. It is understood that during the demolition processes, legal procedures were followed, discoveries were made by experts, and the reports prepared as a result of these discoveries were examined by the authorities and demolitions took place with their approval. It is revealed that especially ensuring public order is prioritized in demolition decision
Berdibek Sоkpakbayev'in “Balalık Şakka Sayahat” Adlı Eserinde Kazakça Deyimler ve Türkiye Türkçesindeki Karşılıkları
Kazakh Idioms and Their Turkish Equivalents in Berdibek Sokpakbayev’s “Balalik Shakka Sayahat
Yazar: Serdalina, Saniya; Efendioğlu, Süleyman
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 0 No. 72, 2021
Anahtar kelimeler: Kazakh Turkish,Turkish,idioms,Berdibek Sokpakbayev ; Kazak Türkçesi,Türkiye Türkçesi,Deyimler,Berdibek Sokpakbayev,Balalık Şakka Sayahat

Berdibek Sokpakbayev'in "Balalık Şakka Sayahat" Adlı Eseri Üzerine Dil İncelemesi konulu doktora tezini hazırlarken, eserin Kazak Türkçesinden Türkiye Türkçesine aktarma süreci içerisinde pek çok deyimle karşılaştık. Bu makalede söz konusu çeviri sırasında tespit edilmiş olan Kazak Türkçesine ait deyimlerin anlamları araştırılmış ve bu deyimlerin Türkiye Türkçesindeki karşılıkları verilmeye çalışılmıştır.Çeviriyi sağlıklı bir şekilde gerçekleştirebilmek için, her şeyden önce çevirmenin cümle unsurları arasındaki bağlantıyı, kelime ve kelime gruplarındaki değişmeceli/deyimsel anlatımları sunabilme yeteneği önemlidir. Deyimleri aktarırken, çevirmenin kaynak dildeki ifadenin anlamını koruyabilmesi esastır. Bu sebeple çalışmanın bir diğer amacı da lehçeler arası deyim çevirilerinde karşılaşılan çeviri sorunlarını belirlemek ve bunlara çözüm yolları göstermek olacaktır.Kazak Türkçesi ile Türkiye Türkçesi deyimler açısından karşılaştırıldığında, iki lehçe arasında biçimsel ve anlamsal bağlamda pek çok ortak deyimin var olduğu hemen dikkat çekmektedir. Ancak kaynak ve hedef dil arasında birebir karşılığı bulunmayan bazı deyimlerin de bulunduğu ve iki lehçe arasında şekilsel olarak benzer görünümlü dil birimleriyle farklı anlamlı deyimlerin oluşturulduğu da gözlemlenmiştir. Bu durum lehçeler arası çevirilerdeki yalancı eş değerlik kabul edilen “tuzak kelimeler” yanında “tuzak deyimler”in varlığını da ortaya koymaktadır.

Berdibek Sokpakbayev, /language review- text and transfer dictionary/ while working on his doctoral dissertation, we encountered many idioms during the process of transferring the work from Kazakh Turkish to Turkish. In this article, the meanings of the identified Kazakh Turkish idioms were investigated during translation and the equivalents of these Turkish idioms were tried to be given.First of all, in order to perform translation in the correct way, translator’s ability to offer the connection between sentence elements, commutative/ idiomatic expressions in words and words groups is important. When translating idioms, it is important that translator does not lose the meaning of phrase in the source language. Therefore, another purpose of the research will be identify translation problem encountered between dialect and idiom and show solutions. When the Kazakh Turkish and Turkish idioms are compared, it is also noteworthy that common idioms between the two dialects, different meaningful idioms are established with formally similar looking. This indicates the existence of “trap words” as well as “trap idioms”, which are accepted from false equivalents in inter-dialect translations.