ÇAĞDAŞ SANATTA ELEŞTİREL BİR DİL OLARAK İRONİ VE SERAMİK SANATINDAKİ YANSIMALARI
ÇAĞDAŞ SANATTA ELEŞTİREL BİR DİL OLARAK İRONİ VE SERAMİK SANATINDAKİ YANSIMALARI
Yazar: Başar, Safiye
Dergi: Güzel Sanatlar Enstitüsü Dergisi No. 41, 2018
Anahtar kelimeler: İroni,Seramik,Çağdaş Sanat

20. yüzyıl ve günümüz sanatının en güçlükavramlarından biri olan ironi, sanatçının dış dünyayı yorumlayışında takındığıeleştirel bir tavır olarak karşımıza çıkar. Gerçeğin gizlenip terstensöylendiği bu yaklaşımda esas amaç, söylem ya da eylemdeki çelişik noktalaradikkat çekmektir.Uzun yıllar, retorik temelli bir kavram olarakfelsefe ve edebiyatın içinde yer alan ironi, geçtiğimiz yüzyıl başında, sanatalanına sızarak, sanatsal anlamın inşasında bir yöntem ve tavır niteliğikazanmıştır. Özellikle, Marcel Duchamp’ın çalışmalarıyla başlayan bu eleştirel ironikdilin, estetik kaygının yıkımında ve sanatın ontolojik yapısının değişimindetetikleyici bir unsur olduğu söylenebilir. Günümüzde, resimden heykel veseramiğe, performanstan videoya değin pek çok sanat disiplininde ironik dilinörneklerini görmek mümkündür.20. yüzyılın ikinci yarısında  formalist eğilimlerin hakim olduğu seramiksanatı içinde eleştirel bir dilin filizlendiğine tanık oluruz. Bu eleştirelironik dil, 1960’lı yılların sonlarından itibaren pop ve funk hareketiiçerisinde yer alan sanatçılar tarafından geliştirilmiştir. Hareketin öncüsüRobert Arneson’un alay ve ironi içeren çalışmalarını Birgit Jurgenssen’in ironive sürrealizmi birleştirdiği işleri izler. Günümüzde, Ai Weiwei, Keiko Fukazawa, FrenkFlemening, Penny Byrne gibi seramik malzemenin olanaklarını kullanansanatçıların eleştirel ironik dili, yapıtın içeriğini güçlendiren  bir tavır olarak karşımıza çıkmaya devametmektedir.

20. yüzyıl ve günümüz sanatının en güçlükavramlarından biri olan ironi, sanatçının dış dünyayı yorumlayışında takındığıeleştirel bir tavır olarak karşımıza çıkar. Gerçeğin gizlenip terstensöylendiği bu yaklaşımda esas amaç, söylem ya da eylemdeki çelişik noktalaradikkat çekmektir.Uzun yıllar, retorik temelli bir kavram olarakfelsefe ve edebiyatın içinde yer alan ironi, geçtiğimiz yüzyıl başında, sanatalanına sızarak, sanatsal anlamın inşasında bir yöntem ve tavır niteliğikazanmıştır. Özellikle, Marcel Duchamp’ın çalışmalarıyla başlayan bu eleştirel ironikdilin, estetik kaygının yıkımında ve sanatın ontolojik yapısının değişimindetetikleyici bir unsur olduğu söylenebilir. Günümüzde, resimden heykel veseramiğe, performanstan videoya değin pek çok sanat disiplininde ironik dilinörneklerini görmek mümkündür.20. yüzyılın ikinci yarısında  formalist eğilimlerin hakim olduğu seramiksanatı içinde eleştirel bir dilin filizlendiğine tanık oluruz. Bu eleştirelironik dil, 1960’lı yılların sonlarından itibaren pop ve funk hareketiiçerisinde yer alan sanatçılar tarafından geliştirilmiştir. Hareketin öncüsüRobert Arneson’un alay ve ironi içeren çalışmalarını Birgit Jurgenssen’in ironive sürrealizmi birleştirdiği işleri izler. Günümüzde, Ai Weiwei, Keiko Fukazawa, FrenkFlemening, Penny Byrne gibi seramik malzemenin olanaklarını kullanansanatçıların eleştirel ironik dili, yapıtın içeriğini güçlendiren  bir tavır olarak karşımıza çıkmaya devametmektedir.