LOZAN KONFERANSI'NDA İTİLAF DEVLETLERİNİN ERMENİLERE YÖNELİK TOPRAK TALEPLERİ
LOZAN KONFERANSI'NDA İTİLAF DEVLETLERİNİN ERMENİLERE YÖNELİK TOPRAK TALEPLERİ
Yazar: Dilek, Mehmet Sait
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları, Vol. 0 No. 19-20, 2012
Anahtar kelimeler: Lozan, İsmet Paşa, Lord Curzon, Lobicilik

Paris Barış Konferansı’nda ve Sevr Antlaşması’nda “Yenen-Yenilen” kavramı, Wilson  Prensipleri’ne rağmen “Ezen-Ezilen” ifadesine dönüştürüldü. Türk Milleti hukuk dışılığa karşı  milli bir direniş hareketi gerçekleştirdi. Cephede zaferler arttıkça muhatap kabul edilme süreci  başladığından Lozan’da bir konferans toplanması kaçınılmaz hale geldi. Ermeni lobisi  misyonerlerden aldığı destekle, savaş metoduyla elde edemedikleri yerleri, insancıl söylemlerle  kazanabilmek için İtilaf Devletleri delegasyonlarına Lozan Konferansı’nda baskıda bulundu.  Ermeni heyetlerinin en önemli amacı Kilikya ya da yeni Türk Devleti’nin doğusunda Ermeniler  için milli bir yurt kurma isteğiydi. İtilaf Devletleri delegasyonları Ermeni sorununu oturumlarda  defalarca gündeme getirdiği gibi, 26 Aralık 1922 tarihli oturumda Türk delegasyonunun  protestosuna rağmen Ermeni heyetinin taleplerini dinledi. Türk tarafı Misak-ı Milli’nin bir gereği  olarak yurt talebini kesin bir dille reddetti. Bu durum konferansın ilk devresinde taraflar arasında  zaman zaman tansiyonun yükselmesine zemin hazırladı. Türk heyetinin konferans esnasında  oturumları iki kez terk etmesi ve gerekirse savaşı göze alabileceğini hissettirmesi,  delegasyonlarının geri adım atmasına sebep oldu. 23 Nisan 1923’ten itibaren başlayan  konferansın ikinci devresinde İtilaf Devletleri suni bir mesele olan Ermenilerin toprak taleplerini  gündeme getirmeyerek kendileri için daha önemli konulara önem verme stratejisini benimsediler

Paris Barış Konferansı’nda ve Sevr Antlaşması’nda “Yenen-Yenilen” kavramı, Wilson  Prensipleri’ne rağmen “Ezen-Ezilen” ifadesine dönüştürüldü. Türk Milleti hukuk dışılığa karşı  milli bir direniş hareketi gerçekleştirdi. Cephede zaferler arttıkça muhatap kabul edilme süreci  başladığından Lozan’da bir konferans toplanması kaçınılmaz hale geldi. Ermeni lobisi  misyonerlerden aldığı destekle, savaş metoduyla elde edemedikleri yerleri, insancıl söylemlerle  kazanabilmek için İtilaf Devletleri delegasyonlarına Lozan Konferansı’nda baskıda bulundu.  Ermeni heyetlerinin en önemli amacı Kilikya ya da yeni Türk Devleti’nin doğusunda Ermeniler  için milli bir yurt kurma isteğiydi. İtilaf Devletleri delegasyonları Ermeni sorununu oturumlarda  defalarca gündeme getirdiği gibi, 26 Aralık 1922 tarihli oturumda Türk delegasyonunun  protestosuna rağmen Ermeni heyetinin taleplerini dinledi. Türk tarafı Misak-ı Milli’nin bir gereği  olarak yurt talebini kesin bir dille reddetti. Bu durum konferansın ilk devresinde taraflar arasında  zaman zaman tansiyonun yükselmesine zemin hazırladı. Türk heyetinin konferans esnasında  oturumları iki kez terk etmesi ve gerekirse savaşı göze alabileceğini hissettirmesi,  delegasyonlarının geri adım atmasına sebep oldu. 23 Nisan 1923’ten itibaren başlayan  konferansın ikinci devresinde İtilaf Devletleri suni bir mesele olan Ermenilerin toprak taleplerini  gündeme getirmeyerek kendileri için daha önemli konulara önem verme stratejisini benimsediler