HOCAM’I HATIRLIYORUM…
HOCAM’I HATIRLIYORUM…
Yazar: Çapan, Pervin
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 39, 2010

mekanı cennet olsun) Hanımefendi dersi bütün zarafeti ile yürütmeye çalışıyordu.  Bu süre zarfında yaptığımız tek şey elifba temrinleriydi, ancak henüz bir arpa  boyu yol alamamıştık. Âdeta bir eğlenceye gider gibi derse giriyor, yeni  öğrenmeye başladığımız Arap harflerinin her birini bir şeylere benzeterek  başımıza geleceklerin farkında olmaksızın gülüp eğleniyorduk. Hocamız  harflerin yazılışı, bitişmeleri, sesli-sessiz harf tablolaları gibi pek çok temrini  bizleri tahtaya kaldırarak yürütüyordu. Bir de derslerin hemen hemen yarısını  kapsayan defter ve vazife kontrollerini de unutmamalıyım. Velhâsıl gürültü ve  şamatadan başka bir şey edinemeden derslerden ayrılıyorduk. Aldığımız  duyumlara göre Hüseyin Ayan Hocamız gelince Halide Hocamız gramer  bilgilerini vermeye devam edecek, hocamız ise okuma ve yazmamızı  denetleyecekti. Bir gün korkulan oldu ve beklenen hoca derse geldi. Hoca ile  ilgili ilk intibaım onun anlatıldığı gibi biri olmadığıdır. Sınıfa girince hepimiz  ayağa kalktık, bizi nazik bir el hareketiyle oturttu. Hepimiz dikkatle kendisini  izliyorduk. Uzun boylu, mavi gözlü, kır saçlı dinamik ve güleryüzlü bir kişiydi.  Lafı çok uzatmadan kısaca bir şeyler söyledi ve hemen derse geçti. Biz merhum  Prof.Dr.Faruk Kadri Timurtaş’ın Osmanlıca kitabını takip ediyorduk. Bizlerden  kitabımızın ilk okuma metni olan Faruk Nafiz Çamlıbel’in Han Duvarları şiirini  açmamızı istedi. Sınıfta bir uğultu koptu, çünkü bu metnin kitabın neresinde  olduğunu eski öğrenciler hariç hiçbirimiz bilmiyorduk. Hepimiz birbirimizden  kopya çekerek gayr-i ihtiyarî kitabın arkasına gittik. Bize hiç bir şey söylemeyen  eski harfli bu mısralar âdeta kâbusumuz oldu. Hocamız büyük bir kararlılıkla ilk  sıradan başladı ve sırası gelen herkese -önce bir mısraı kendisi okumak kaydıyla-  metni baştan sona okuttu. Hepimiz şaşkınlık içindeydik. Metnin okunması bitince  100 kişilik Ali Nihad Tarlan dersliğinin pencere tarafından mânâlı bir ses  yükseldi: “Beyler Hanımlar pek güzel okuyorsunuz” dedi. Bunun bir istihza  olduğunu tabii ki hepimiz biliyorduk, birkaç kişi istisna bizler arap eifbasını ilk  defa burada görmüştük ve daha önce bu harflerin bir araya gelerek anlamlı bir  bütün oluşturabileceğini de hiç düşünmemiştik. Gerçeği söylemek gerekirse  okuduğumuz mısraın içindeki her hangi bir kelimenin varlığı da bizim için hiçbir  şey ifade etmiyordu. Arkadaşlarımızdan hocayı önceden tanıyanlardan biri şaka  yollu; “Hocam biz bugüne kadar hep yazdık, hiç okumamıştık” dedi. Hoca mavi  gözlerini kısarak mânâlı bir gülümsemeyle bizlere baktı ve “ teneffüsten sonra  onu da deneriz” dedi ve sınıftan çıktı. İkinci derse tam zamanında gelen  hocamızın elinde bir top teksir kâğıdı vardı ve kâğıtları süratle bizlere dağıttı.  Hepimizin artan şaşkınlığı devam ederken, kâğıdımızın sağ üst köşesine adımızı,  soyadımızı, numaramızı, bölümümüzü ve dersin adını eski harflerle yazmamızı  istedi. Bir süre sabırla bekledi ve ardından; “Yazın bakalım: Han Duvarları” dedi  ve ardından beş altı mısraı tekrarlayarak yazmamızı istedi. Sonra da kâğıtları  dağıttığı süratle bizlerden topladı. Gelecek haftaya vazifemiz bu metnin ilk iki

mekanı cennet olsun) Hanımefendi dersi bütün zarafeti ile yürütmeye çalışıyordu.  Bu süre zarfında yaptığımız tek şey elifba temrinleriydi, ancak henüz bir arpa  boyu yol alamamıştık. Âdeta bir eğlenceye gider gibi derse giriyor, yeni  öğrenmeye başladığımız Arap harflerinin her birini bir şeylere benzeterek  başımıza geleceklerin farkında olmaksızın gülüp eğleniyorduk. Hocamız  harflerin yazılışı, bitişmeleri, sesli-sessiz harf tablolaları gibi pek çok temrini  bizleri tahtaya kaldırarak yürütüyordu. Bir de derslerin hemen hemen yarısını  kapsayan defter ve vazife kontrollerini de unutmamalıyım. Velhâsıl gürültü ve  şamatadan başka bir şey edinemeden derslerden ayrılıyorduk. Aldığımız  duyumlara göre Hüseyin Ayan Hocamız gelince Halide Hocamız gramer  bilgilerini vermeye devam edecek, hocamız ise okuma ve yazmamızı  denetleyecekti. Bir gün korkulan oldu ve beklenen hoca derse geldi. Hoca ile  ilgili ilk intibaım onun anlatıldığı gibi biri olmadığıdır. Sınıfa girince hepimiz  ayağa kalktık, bizi nazik bir el hareketiyle oturttu. Hepimiz dikkatle kendisini  izliyorduk. Uzun boylu, mavi gözlü, kır saçlı dinamik ve güleryüzlü bir kişiydi.  Lafı çok uzatmadan kısaca bir şeyler söyledi ve hemen derse geçti. Biz merhum  Prof.Dr.Faruk Kadri Timurtaş’ın Osmanlıca kitabını takip ediyorduk. Bizlerden  kitabımızın ilk okuma metni olan Faruk Nafiz Çamlıbel’in Han Duvarları şiirini  açmamızı istedi. Sınıfta bir uğultu koptu, çünkü bu metnin kitabın neresinde  olduğunu eski öğrenciler hariç hiçbirimiz bilmiyorduk. Hepimiz birbirimizden  kopya çekerek gayr-i ihtiyarî kitabın arkasına gittik. Bize hiç bir şey söylemeyen  eski harfli bu mısralar âdeta kâbusumuz oldu. Hocamız büyük bir kararlılıkla ilk  sıradan başladı ve sırası gelen herkese -önce bir mısraı kendisi okumak kaydıyla-  metni baştan sona okuttu. Hepimiz şaşkınlık içindeydik. Metnin okunması bitince  100 kişilik Ali Nihad Tarlan dersliğinin pencere tarafından mânâlı bir ses  yükseldi: “Beyler Hanımlar pek güzel okuyorsunuz” dedi. Bunun bir istihza  olduğunu tabii ki hepimiz biliyorduk, birkaç kişi istisna bizler arap eifbasını ilk  defa burada görmüştük ve daha önce bu harflerin bir araya gelerek anlamlı bir  bütün oluşturabileceğini de hiç düşünmemiştik. Gerçeği söylemek gerekirse  okuduğumuz mısraın içindeki her hangi bir kelimenin varlığı da bizim için hiçbir  şey ifade etmiyordu. Arkadaşlarımızdan hocayı önceden tanıyanlardan biri şaka  yollu; “Hocam biz bugüne kadar hep yazdık, hiç okumamıştık” dedi. Hoca mavi  gözlerini kısarak mânâlı bir gülümsemeyle bizlere baktı ve “ teneffüsten sonra  onu da deneriz” dedi ve sınıftan çıktı. İkinci derse tam zamanında gelen  hocamızın elinde bir top teksir kâğıdı vardı ve kâğıtları süratle bizlere dağıttı.  Hepimizin artan şaşkınlığı devam ederken, kâğıdımızın sağ üst köşesine adımızı,  soyadımızı, numaramızı, bölümümüzü ve dersin adını eski harflerle yazmamızı  istedi. Bir süre sabırla bekledi ve ardından; “Yazın bakalım: Han Duvarları” dedi  ve ardından beş altı mısraı tekrarlayarak yazmamızı istedi. Sonra da kâğıtları  dağıttığı süratle bizlerden topladı. Gelecek haftaya vazifemiz bu metnin ilk iki