Seramik Tamamlamalarında Geleneksel Yöntemler ve 3D Dijital Teknolojilerin Kullanımı
Traditional Methods and Use of 3D Digital Technologies in Ceramic Reintegration
Yazar: Çetinkaya, Sibel; Eskici, Bekir
Dergi: Art-Sanat No. 25, 2024
Anahtar kelimeler: Archaeology (Other) ; Arkeoloji (Diğer) ; Seramik,Koruma ve Onarım,Geleneksel Tamamlama,3 Boyutlu (3D) Baskı Tamamlama,Sanal Tamamlama ; Ceramic,Conservation and Restoration,Traditional Reintegration,3D Printing Reintegration,Virtual Reintegration

Ana malzemesi kil olan, pişmiş toprak ve seramik türlerinde üretilen, ihtiyaca yönelik üretimleriyle oldukça çeşitli formlarda bulunan eserler, çoğunlukla toprak altından ve su altından bilimsel kazı çalışmalarıyla gün yüzüne çıkarılmaktadır. Arkeolojik kazılarla ele geçen eserlerin büyük çoğunluğu genellikle kırık ve eksik parçalı hâldedir. Koruma-onarım uygulamalarından biri olan tamamlama, seramik eserlerin hem yapısal bütünlüğünü sağlayarak ayakta durmasına hem de görsel bütünlüğünü sağlayarak özgün görünümünün algılanmasına olanak tanımaktadır. Koruma-onarım mesleği geleneklere bağlıdır ve tarihî olarak bakıldığında kültürel miras objelerini onarmak için gerekli olan malzeme, bilgi ve el becerilerine dayanmaktadır, ancak zamanla disiplinler arası bir mesleğe dönüşmüştür. Özellikle günümüzde 3 boyutlu teknolojilerin koruma bilimine entegre olmasıyla tamamlama uygulaması, dijital tekniklere doğru ilerlemektedir. Bu çalışmada, geleneksel malzemeler ve yöntemler ile 3 boyutlu teknolojiler çerçevesinde seramik tamamlama uygulamalarını yeniden değerlendirmek ve deneysel uygulamayla 3 boyutlu teknolojiler kullanarak seramiklerde ileri teknolojinin uygulanabilirliğini tespit etmek amaçlanmıştır. Bu bağlamda, 3 boyutlu dijital teknolojilerle gerçekleştirilen tamamlama uygulamaları, seramik tamamlama yöntemlerine yeni bir yaklaşım olarak dâhil edilmiştir. Dolayısıyla, seramik tamamlama yöntemleri, getirilen farklı bir sınıflandırma çerçevesinde incelenmiştir. Ayrıca, iki adet seramik kabın 3 boyutlu dijital teknolojiler kullanılarak tamamlanmasıyla yöntemin uygulanabilirliği doğrulanmıştır.

Artifacts, the main material of clay, produced in terracotta and ceramic types and available in a wide variety of forms with their need-oriented production, are mostly unearthed from underground and underwater through scientific excavations. The majority of artifacts recovered through archeological excavations are generally broken and incomplete. Reintegration, as a part of conservation-restoration, ensures the structural stability of ceramic artifacts, allowing them to stand, while also preserving their visual integrity to reflect their original appearance. The conservator-restorer profession is bound by tradition and historically based on the knowledge and manual skills required to repair cultural heritage objects; however, over time, it has evolved into an interdisciplinary profession. Especially today, with the integration of 3D technologies into conservation science, the practice of reintegration is moving toward digital techniques. This study aimed to re-evaluate ceramic reintegration practices within the framework of traditional materials and methods and 3D technologies and to determine the applicability of advanced technology in ceramics using 3D technologies with experimental application. In this context, reintegration applications carried out using 3D digital technologies have been incorporated as a new approach to ceramic reintegration methods. Consequently, ceramic reintegration methods have been examined within the framework of a different classification introduced. Furthermore, the applicability of the method has been verified by reintegrating two ceramic vessels using 3D digital technologies.