Unutulmuş Bir Dili Canlandırmak: Sekoyana’nın Kapıları’nda Doğa Okuryazarlığı
Unutulmuş Bir Dili Canlandırmak: Sekoyana’nın Kapıları’nda Doğa Okuryazarlığı
Yazar: Gökçen, Nilsen
Dergi: Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Vol. 22 No. 4, 2017
Anahtar kelimeler: Şiirsel Taş; Çocuk Edebiyatı; Eko-eleştiri; Maddi Eko-eleştiri; Sekoyana’nın Kapıları.

Şiirsel Taş’ın çocuk kitabı olarak yayımladığı Sekoyana’nınKapıları (2017), küçük bir çocuğun bilge bir kadından ağaçların, hayvanların, dağların, suyun yani insandışı doğanın dilini öğrenme sürecini anlatır. Saçları ağarmak yerine yeşermişSekoyana dört kapısının her biri doğanın farklı anlamlarına açılan küçük, basitbir kulübede yaşamaktadır.  Çocuk bukulübede kaldığı kısa süre içinde doğayı dinlemeyi ve okumayı, insan dışıvarlıkların onları dinlemesini bilenlerle konuşabildiğini, bu dilin duyuorganlarının tümüyle, ama özellikle dokunmayla ilgili olduğu bilgisiniedinecektir.  İnsan ve insan olmayan doğanınarasına çekilen ayraçlar içinde günümüzde en yaygın olarak tartışılanı“dil”dir. Dile sahip olmak insanı tüm diğer canlıların en üstünde konumlandırmakiçin kaldıraç görevi görür. Oysa dilin yalnızca insana özgü olmadığı, insandışı varlıkların da kendi aralarında çok karmaşık iletişim sistemleri kurduğuve birbirlerinin varlıklarından, durumlarından haberdar oldukları, insanınüstünlüğü iddialarını önemli ölçüde zayıflatmıştır. Ayrıca insana ait dilin birayrıcalıktan çok, dış gerçekliğin üstünü örten bir hapishane olduğununtartışılmaya başlanması, insanın avantajını dezavantaja çevirmiştir. Sembolikdile hapsolmuş insanın bu duvarları yıkabilmesinin anahtarı diğer varlıklarındilini (yeniden) öğrenmesi ve onları dinlemeye, okumaya çalışmasıdır. SerpilOpperman’ın madde-metin olarak adlandırdığı ve doğada canlı cansız her varlığınbedeninde, maddesinde barındırdığı öyküler, metinler, onları okumayı ya dadinlemeyi bilenlere kendilerine ilişkin bambaşka dünyaları sunarlar. Şiirsel Taş’ınkitabının hedef kitlesi olan çocuklar bu dili en çabuk öğrenebilen grubuoluşturur. Çünkü çocuklar, teknolojik oyuncakların ve kapitalist tüketimsüreçlerinin ağlarına büyüklerden daha az dolanmış durumdadırlar. Doğadaki tümvarlıkların içkin bir değere sahip olduğu düşüncesine dayanan ekolojik adaletitesis etmenin yolu ekolojik bilinç sahibi çocuklar yetiştirmekten geçer. Sekoya’nın Kapıları bu yolun tam da buyolun başladığı noktaya açılmaktadır.

Şiirsel Taş’ın çocuk kitabı olarak yayımladığı Sekoyana’nınKapıları (2017), küçük bir çocuğun bilge bir kadından ağaçların, hayvanların, dağların, suyun yani insandışı doğanın dilini öğrenme sürecini anlatır. Saçları ağarmak yerine yeşermişSekoyana dört kapısının her biri doğanın farklı anlamlarına açılan küçük, basitbir kulübede yaşamaktadır.  Çocuk bukulübede kaldığı kısa süre içinde doğayı dinlemeyi ve okumayı, insan dışıvarlıkların onları dinlemesini bilenlerle konuşabildiğini, bu dilin duyuorganlarının tümüyle, ama özellikle dokunmayla ilgili olduğu bilgisiniedinecektir.  İnsan ve insan olmayan doğanınarasına çekilen ayraçlar içinde günümüzde en yaygın olarak tartışılanı“dil”dir. Dile sahip olmak insanı tüm diğer canlıların en üstünde konumlandırmakiçin kaldıraç görevi görür. Oysa dilin yalnızca insana özgü olmadığı, insandışı varlıkların da kendi aralarında çok karmaşık iletişim sistemleri kurduğuve birbirlerinin varlıklarından, durumlarından haberdar oldukları, insanınüstünlüğü iddialarını önemli ölçüde zayıflatmıştır. Ayrıca insana ait dilin birayrıcalıktan çok, dış gerçekliğin üstünü örten bir hapishane olduğununtartışılmaya başlanması, insanın avantajını dezavantaja çevirmiştir. Sembolikdile hapsolmuş insanın bu duvarları yıkabilmesinin anahtarı diğer varlıklarındilini (yeniden) öğrenmesi ve onları dinlemeye, okumaya çalışmasıdır. SerpilOpperman’ın madde-metin olarak adlandırdığı ve doğada canlı cansız her varlığınbedeninde, maddesinde barındırdığı öyküler, metinler, onları okumayı ya dadinlemeyi bilenlere kendilerine ilişkin bambaşka dünyaları sunarlar. Şiirsel Taş’ınkitabının hedef kitlesi olan çocuklar bu dili en çabuk öğrenebilen grubuoluşturur. Çünkü çocuklar, teknolojik oyuncakların ve kapitalist tüketimsüreçlerinin ağlarına büyüklerden daha az dolanmış durumdadırlar. Doğadaki tümvarlıkların içkin bir değere sahip olduğu düşüncesine dayanan ekolojik adaletitesis etmenin yolu ekolojik bilinç sahibi çocuklar yetiştirmekten geçer. Sekoya’nın Kapıları bu yolun tam da buyolun başladığı noktaya açılmaktadır.