Sisifos Miti ve Bir Hermenötiğin Hermenötiği
Sisifos Miti ve Bir Hermenötiğin Hermenötiği
Yazar: Adıbelli, Ramazan
Dergi: Bilimname, Vol. 2018 No. 35, 2017
Anahtar kelimeler: Sisifos miti,Le Mythe de Sisyphe. Essai sur l’absurde,Dinler Tarihi,hermenötik,Albert Camus,mitoloji,Mircea Eliade

20. yüzyılın en önemli Fransız yazarlarından biri olan Albert Camus’nun ilk kitaplarından biri olan Le Mythe de Sisyphe. Essai sur l’absurde adlı denemesi 1942 yılında yayımlandı. Kitabın başlığının esin kaynağı, beş sayfalık son bölümdür. Bueserdeki temel problematik anlamsız bir varoluşu devam ettirip ettirmemekleilgilidir. Ateist ve materyalist bir paradigmadan konuya eğilen Camus, tümanlamsızlığına rağmen yaşamaya devam etmek ve intiharı reddetmek gerektiğinisavunur. Ama neden? Nihai gayeden yoksun ve ölümlü yok olup gidecek bir varoluşnasıl kabul edilebilir? Camus, varoluşun önündeki en büyük engel olan ölümekarşı direnmek ve anlamsız olmasına rağmen hayata sarılmak gerektiğini düşünür.Absürd kavramıyla dile getirilen bu düşüncenin arketipini Camus, bir antikYunan miti olan Sisifos mitinde bulur. Camus’ya göre ölüme meydan okuyanSisifos’u mutlu tahayyül etmek gerekir. Oysa mitin orijinalinde tanrısal düzenebaşkaldırmaya çalışan ve ölümden kaçtığı için Cehennemde bir dağın tepesine çıkardığındaher seferinde dibe doğru geri yuvarlanan bir kayayla imtihan şeklinde ebediazaba duçar olan bir isyankâr betimlenir. Hem postmortem safhayı hem de tanrısal düzeni reddeden Camus’nun kendiparadigmasıyla taban tabana zıt bir inanç sisteminden ödünç aldığı bir unsurunparadoksun çözülmesi için kullanılması dikkat çekicidir. Hermenötik işlemsayesinde Camus, Sokrates’in ölüm korkusunu yenme şeklinde tanımladığı hikmetdüşüncesiyle karşılaşır. Bir ayna haline gelen mit, Camus’ya kendi gerçekliğiniyansıtarak ona ölümsüzlüğü yansıtır.

20. yüzyılın en önemli Fransız yazarlarından biri olan Albert Camus’nun ilk kitaplarından biri olan Le Mythe de Sisyphe. Essai sur l’absurde adlı denemesi 1942 yılında yayımlandı. Kitabın başlığının esin kaynağı, beş sayfalık son bölümdür. Bueserdeki temel problematik anlamsız bir varoluşu devam ettirip ettirmemekleilgilidir. Ateist ve materyalist bir paradigmadan konuya eğilen Camus, tümanlamsızlığına rağmen yaşamaya devam etmek ve intiharı reddetmek gerektiğinisavunur. Ama neden? Nihai gayeden yoksun ve ölümlü yok olup gidecek bir varoluşnasıl kabul edilebilir? Camus, varoluşun önündeki en büyük engel olan ölümekarşı direnmek ve anlamsız olmasına rağmen hayata sarılmak gerektiğini düşünür.Absürd kavramıyla dile getirilen bu düşüncenin arketipini Camus, bir antikYunan miti olan Sisifos mitinde bulur. Camus’ya göre ölüme meydan okuyanSisifos’u mutlu tahayyül etmek gerekir. Oysa mitin orijinalinde tanrısal düzenebaşkaldırmaya çalışan ve ölümden kaçtığı için Cehennemde bir dağın tepesine çıkardığındaher seferinde dibe doğru geri yuvarlanan bir kayayla imtihan şeklinde ebediazaba duçar olan bir isyankâr betimlenir. Hem postmortem safhayı hem de tanrısal düzeni reddeden Camus’nun kendiparadigmasıyla taban tabana zıt bir inanç sisteminden ödünç aldığı bir unsurunparadoksun çözülmesi için kullanılması dikkat çekicidir. Hermenötik işlemsayesinde Camus, Sokrates’in ölüm korkusunu yenme şeklinde tanımladığı hikmetdüşüncesiyle karşılaşır. Bir ayna haline gelen mit, Camus’ya kendi gerçekliğiniyansıtarak ona ölümsüzlüğü yansıtır.