hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Sultan II. Bayezid’in Farsça Şiirleri Üzerine
Reflections on Persian Poems of Sultan Bayezid II.
Yazar: Başpınar, Fatih
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 8 No. 8, 2015
Anahtar kelimeler: Sultan Bayezid II, diwan literature, Persian poems, text edition, translation. ; Sultan II. Bayezid, divan edebiyatı, Farsça şiirler, metin yayını, tercüme.

Osmanlı padişahlarının sekizincisi olan ve Adlî mahlasını  kullanarak şiirler yazan II. Bayezid [1447-1512]’in  divanında Farsça olarak kaleme alınmış 14 (on dört) gazel,  1 (bir) kıta ve 2 (iki) matla yer almaktadır. II. Bayezid’e ait  şiirlerin yaklaşık olarak onda birini oluşturan bu şiirlerin,  divanın ilmî yayınının ilgili kısmında birtakım yanlışlarla  birlikte görülmesi dolayısıyla yeniden ele alınmasına  ihtiyaç hissedilmiştir. Asıl gaye olarak bu şiirlerin metinlerinin  yanlışsız bir biçimde ortaya konulmasını seçen bu  yazıda önce metin tenkidinden kısaca bahsedilmiş ve  hemen ardından bir metnin yayımlanmasında takip  edilmesi gereken yollara işaret edilmiştir. Bu noktadan  hareketle II. Bayezid’e ait söz konusu şiirler, beyitlerinin  vezne uygunluğu, kelimelerin izafetli yahut izafetsiz  okunması, Arap harflerinin özelliklerinden kaynaklanan  sebeplerle kelimelerin yanlış okunması ve benzeri açılardan  gözden geçirilmiştir. Bu bakımlardan şiirlerde görülen  yanlışlıklar önce bir tasnife tâbi tutulmuş ve tamamının  ayrıntılarıyla tespit edilip açıklanması yerine her bir başlık  için üç örnek vermekle yetinilmiştir. Ardından verilen  örneklerde yapılan yanlışların neden kaynaklandığı ve  bunlara ilişkin öneriler sıralanmış ve II. Bayezid’e ait  toplam 17 (on yedi) Farsça şiirin tamamı transkripsiyonlu  olarak yeniden Latin harflerine aktarılmıştır. Nihayet hem  II. Bayezid’in edebî şahsiyetinin değerlendirilmesinde  katkısı olacağı düşüncesiyle ve hem de metnin doğru olarak  okunup anlaşıldığını teyit etmek gayesiyle Farsça şiirlerin  çevirileri de çalışmanın sonuna ilave edilmiştir.

In Diwan of Bayezid II who was one of Ottoman poet  sultans and who have used mahlas of Adli in his poems,  there are 14 (fourteen) ghazels, 1 (one) quatrain and 2  (two) couplets in Persian. These poems that had formed  ten percent of all poems of Adli, has been published with  Turkish poems of him. Because of Persian poems in the  scientific edition of Diwan of Adli have included some  mistakes and deficiencies, we decided to republish them.  Because we aimed to correct the mistakes which have took  place in these poems, firstly we mentioned about the  methods which were important in text edition. In this  regard those mistakes classified first, then instead of  giving all mistakes in detail, it has been given three  examples for each subheading. And then we tried to put  forth the reason of mistakes which had took place in  Persian poems of Sultan Bayezid II, after this, we offered  corrections about those mistakes. Lastly in this article  these poems have been examined with regard to prosody,  words and text edition. Then the text of Persian poems of  Adli has been given with transcriptional alphabet, and  also Turkish translations of these poems have been added.
Sindbâdnâmelerden Hareketle Çerçeve Hikâye Geleneğinde Metinlerarasılık: Tûtî Hikâyesi Örneği
Intertextuality of The Frame Tale Tradition With The Consideration of The Sindbadname: Parrot Story Example
Yazar: Fidan, Gülşah Gaye
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 8 No. 8, 2015
Anahtar kelimeler: Sindbâdnâme, frame tale, intertextuality, Story of Parrot, prose story. ; Sindbadnâme, çerçeve hikâye, metinlerarasılık, Tûtî hikâyesi, mensur hikâye.

Sindbâdnâmeler, Doğu kültüründe doğmuş, farklı kanallarla  dünyanın farklı coğrafyalarına yayılmış, büyük  çerçeve hikâye külliyatlarından biridir. Bu metinler,  doğuda Sindbâdnâme, batıda ise Yedi Vezir Hikâyeleri  olarak bilinmektedir. Metin içinde metin de denilen çerçeve  hikâye tekniğiyle oluşturulmuş bu hikâyelerde, bir çerçeve  içerisinde birbirinden bağımsız pek çok iç hikâye vardır.  Çerçeve hikâyenin esnek yapısının bir sonucu olarak farklı  hikâye külliyatlarında ortak iç hikâyelere rastlanmaktadır.  Hikâye külliyatları arasındaki bu metinlerarasılık aynı  zamanda toplumlar arası kültürel alışverişin de bir  göstergesidir. Bu makalede, Sindbâdnâmelerin kökeni  hakkında bilgi verildikten sonra, çerçeve hikâye külliyatları  arasındaki metinlerarasılığa örnek olarak Sindbâdnâme,  Binbir Gece Masalları, Tûtînâme ve Kırk Vezir Hikâyelerinde  ortak bir iç hikâye olan “Tûtî Hikâyesi” ele  alınacaktır.

Sindbâd stories originating in the Oriental culture  and spanning to different geographical regions in the  world through various means are one of the frame tale  collections. In the Orient, they are known as  Sindbâdnâme and also as Seven Sages of Rome in the  West. In these stories which are formed via the frame tale  technique named as text in text, there are a lot of independent  inner stories in a frame. As a result of flexible  structure of frame tale, common inner stories in different  story collections have been seen. This intertextuality  among the tale collections is also an indicator of cultural  connection of intercommunity at the same time. In this  article, after giving information about origination of  Sindbâd stories, a common inner story the “Story of  Parrot” taken part in The Sindbâd Stories, The Arabian  Nights, The Story of Parrot and The Fourty Sages has  been given as an example of intertextuality among frame  tale collections.
Fuzûlî Gazellerine Yazılan Tahmis ve Nazireler
Fuzûlî Gazellerine Yazılan Tahmis ve Nazireler
Yazar: Çatalkaya, Günay Kâzim
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 8 No. 8, 2015

Fuzûlî’nin bir gazelini tahmis etmek ise maharet gerektirir. Tahmise esas  olan gazelin her beytinin başına üçer mısra eklenir; vezin, kafiye, redif,  düşünce ve mana açısından uygunluk gözetilir. 19. yy.da oluşmuş Gü- listân-ı İrem, Mecma’uş-şu’arâ, Beytüs-safâ, Meclis-i üns ve Meclis-i  ferâmûşân gibi şair meclislerinde yer alan şuaranın hemen hemen hepsi  nazire yazmıştır. Bu meclislerde Fuzûlî’nin bir gazeline nazire yazılıyor,  daha sonra nazireler müzakere ediliyordu. Kimi zaman da nazire yazma  yarışı iki meclis arasında oluyordu. Şamahı Beytüs-safâ cemiyeti şairleri

Fuzûlî’nin bir gazelini tahmis etmek ise maharet gerektirir. Tahmise esas  olan gazelin her beytinin başına üçer mısra eklenir; vezin, kafiye, redif,  düşünce ve mana açısından uygunluk gözetilir. 19. yy.da oluşmuş Gü- listân-ı İrem, Mecma’uş-şu’arâ, Beytüs-safâ, Meclis-i üns ve Meclis-i  ferâmûşân gibi şair meclislerinde yer alan şuaranın hemen hemen hepsi  nazire yazmıştır. Bu meclislerde Fuzûlî’nin bir gazeline nazire yazılıyor,  daha sonra nazireler müzakere ediliyordu. Kimi zaman da nazire yazma  yarışı iki meclis arasında oluyordu. Şamahı Beytüs-safâ cemiyeti şairleri
‘Alî Şîr Nevâyî’nin Mazmun Anlayışı ve Türk Mazmunları
The Opinion of ‘Alî Şîr Nevâyî (1441-1501) About Mazmun and Turkish Mazmuns
Yazar: Aslan, Üzeyir
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 7 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Ali Shir Nevayi, mazmun, Caghatay poetry, Ahmed Pasha. ; Ali Şir Nevayî, mazmun, Çağatay edebiyatı, Ahmed Paşa.

Mazmun, (< Ar. z-m-n) “içerik, muhteva, kapsam”  anlamına gelir. Bir edebî kavram olarak ise; bir şeyi, o  şeyin vasıflarını veya o şeyi çağrıştıracak kelime ve kavramları  zikrederek bir ibarenin içinde gizlemek; bir mana  veya mefhumu, özelliklerini çağrıştıracak kelime grupları  içinde gizleme sanatı; oyun, hüner, sanat; dolaylı anlatım,  telmih, teşbih, istiare ve mecaz gibi sanatlarla mukayyet  bir kavram; beyitler içindeki gizli olan sanatlı anlam; divan  edebiyatının kendi dünyası içerisindeki bilinen hayal,  inanış ve düşüncelerin beyit ya da beyitlerdeki dolaylı  anlatımı; anlam, öz, verilmek istenen düşünce; şiirde  ustaca söylenmiş söz; ince, zarif anlatım; benzeri az olan  hatta bulunmayan söz; sanatçının hüner gösterme isteğinin  sonucunda ortaya çıkan söz ustalığı; kavramlara  anlam verebilme işi; divan şiirinin kuralcı yapısı içinde  mütalaa edilen teşbih ve mecazlar; bir sözün altında gizli  olan mana şeklinde tanımlanmıştır. Nevayî, Mugakemetü  ^l-lugateyn adlı eserinde Türkçe ile Farsçayı karşılaştırır  ve Farsçada karşılığı bulunmayan 100 Türkçe sözcüğü  örnek verir. Bunlardan birkısmı şiir sanatı ile  ilgilidir. Şiirin temel konusu olan aşk, sevgili ve âşıkla  ilişkili olarak sıpkar-, tamşı-, yıglamsın-, bohsa-, iñre-,  siñre-, sıkta-, ökür-, inçkir-, hay hay yıgla-, telmür-,  kımsan-, kızgan-, bezen-, çökür, ah ile ısıg dem, kabag ve  meñ sözcüklerini “mazmun” adıyla sıralar. Buna göre  Nevayî mazmunu “şiire özgü anlam, kavram, mefhum”  karşılığında kullanmaktadır.

Mazmun comes from Arabic (< z-m-n) means content,  contents, extension; but in classical Turkish poetry this  term is defined different ways by researchers, for instance;  to hide a something with saying characters of it or using  another words and concepts of it, a poet’s ability which is  about burying of poetic meaning in poetry, metaphor,  figure, expression with literary, imaginations, ideas,  beliefs, allusion which is a way using by the poet for  expressing his thoughts, ariginal speech, an image not  used before, skill, proficiency, competence, masterstroke  and mastery about saying in poem, a secret meaning in a  word or couplet or line in Turkish poetry. ^Alí Şír Nevayí  (1441-1501) uses this word “mazmun” in his book named  Mugakamat al-lugatayn which in compares Turkish  language with Persian and arranges in order a hundred  Turkish words and says that there are not words or like  this words have same meaning or suchlike meaning in  Persian language. Some of them are sıpkar-, tamşı-,  yıglamsın-, bohsa-, iñre-, siñre-, sıkta-, ökür-, inçkir-, hay  hay yıgla-, telmür-, kımsan-, kızgan-, bezen-, çökür, ah ile  ısıg dem, kabag and meñ. All of these words are about  drinking, love, lover, darling. According to Nevayi  “mazmun” means concept special to poetry.
Cevâbî’nin Mu‘cize-nâmesi
Cevâbî’s Mu‘cize-nâme
Yazar: Çakır, Müjgân
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 7 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Cevâbî, miracle, mucizât. ; Cevâbî, mucize, mucizat

Klasik Türk Edebiyatı şekil ve muhteva açısından farklılık  arz eden zengin bir metin hazinesine sahiptir. 17.  yüzyılda yaşadığı varsayılan Cevâbî isimli şairin yazdığı  kaside şeklindeki manzume de bu metinlerden yalnızca  biridir. Şiir içinde Hz. Muhammed’in azalarında bulunan  mucizeleri anlatması itibariyle dikkat çekmektedir. Bu  makalede bahsi geçen manzumenin metni tesis edilecek ve  metin incelenecektir.

Classical Turkish Literature has a treasure of texts  which differ according to form and content. The “manzume”  in “kaside” form composed by the poet Cevâbî,  who is thought to have lived in the 17th century, is only  one of these texts. The poem attracts attention due to its  narration of the miracles found in different parts of  Prophet Muhammed’s body. In this article, I will frame  the text of this manzume, analyze it.
Şehrîzâde Muhammed Saîd Vahdetî’nin (ö.1764/65) Şairler Tezkiresi Mahzenü’s- Safâ Kenz-i Dürer-i Zikr-i Şu‘arâ Üzerine
Shahrizadah Muhammad Sa’îd Vahdatî’s Dictionary of Biographies of Poets: Mahzenü’s-Safâ Kenz-i Dürer-i Zikr-i Şu’arâ
Yazar: Ersoy, Ersen
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 7 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Shahrizadah Muhammad Sa’îd Vahdati, Mahzenü’s-Safâ Kenzi-i Dürer-i Zikr-i Şu’arâ, Tezkire. ; Şehrîzâde Muhammed Sa’îd Vahdetî, Mahzenü’s-Safâ Kenzi-i Dürer-i Zikr-i Şu’arâ, Tezkire.

Bu yazıda XVIII. asır yazarlarından Şehrîzâde Muhammed  Sa’îd Vahdetî’nin kaleme aldığı ve tezkirelerle  ilgili kaynaklarda zikredilmeyen “Mahzenü’s-Safâ Kenz-i  Dürer-i Zikr-i Şu’arâ” adlı biyografik eser tanıtılmaktadır.  Öncelikle kaynaklarda geçtiği halde bugün elimizde  olmayan bazı tezkirelere temas ettik. Daha sonra çalışmamızın  konusunu teşkil eden eserin yazarı, Şehrîzâde  Muhammed Sa’îd’in hayatı ve eserleri hakkında bilgi  verdik. Bunu müteakip eserin tavsifini yaptık. Daha sonra  tezkirenin muhtevasında kaydedilen II. Murat, Fatih  Sultan Mehmed, II. Bayezid, I. Selim, Kanuni Sultan  Süleyman, II. Selim, III. Murat, III. Mehmed, I. Ahmed, II.  Osman, IV. Murad, Sultan İbrahim, IV. Mehmed, II.  Mustafa, III. Ahmed, I. Mahmud gibi şair padişahların  biyografilerinin, fetihlerinin, zamanlarındaki devlet  adamlarının ve padişahların şiirlerinin incelendiğini  anlattık.

In this article we introduce a dictionary of biographies  of poets written by Shahrizadah Muhammad Sa’îd  Vahdati who is one of the biography and chronical writers  of XVIII’th centrury of Ottoman Empire. Firstly we  mentioned names of some biographies of poets that  resources recorded but even one copy of them has not  reached upto today. After that we analyzed characteristics  of the manuscript in terms of form and content. Lastly we  written down that Shahrizadah Muhammad Sa’îd studies  sultan poets like II. Murat, Fatih Sultan Mehmed, II.  Bayezid, I. Selim, Kanuni Sultan Süleyman, II. Selim, III.  Murat, III. Mehmed, I. Ahmed, II. Osman, IV. Murad,  Sultan İbrahim, IV. Mehmed, II. Mustafa, III. Ahmed, I.  Mahmud, their works, wars, viziers and poems.
Bir Eskatoloji Miti olan Tufandan Klasik Türk Şiirinde Şarap Metaforuna
Bir Eskatoloji Miti olan Tufandan Klasik Türk Şiirinde Şarap Metaforuna
Yazar: Harmancı, M. Esat
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 7 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Eschatology, Noah and the flood, wine, classical Turkish poetry. ; Eskatoloji, Nuh, tufan, şarap, klasik Türk şiiri.

İslam kültür dairesinde şekillenen klasik Türk edebiyatı,  bir kültür ürünü olması hasebiyle, bu coğrafyaya etki eden  tüm kültürel katmanlardan da nasibini almıştır. Özellikle  Orta Doğu ve Anadolu coğrafyasının dinler ve medeniyetler  odağı olması bakımından, henüz adı konulmamış pek  çok mit ve ritüelin İslam kültüründe hayatını sürdürdüğünü  söyleyebiliriz. Bir eskatoloji öğesi olan Nuh ve onun  gemisi etrafında anlatılagelen kıssalar, değişen din ve  kültür şartlarında da mitolojik anlamını korumayı sürdürmüştür.  Adına, israiliyat ya da efsane deyip geçemeyeceğimiz  önemli ve bir o kadar hassas olan bu etkileşim,  evrensel mitoloji okulunun kılavuzluğunda da birtakım  anlamlar ifade etmektedir. İslam dininde yasaklanmış bir  içecek olan şarap ile bir peygamber olan Nuh’un yan yana  getirilmiş olması, bugün için hoş karşılanmasa da klasik  Türk edebiyatında, şarabın keyfiyeti, kadehin icadı ve şekli  çevresinde tufan ve Nuh’un gemisi bağlamında zengin bir  alegori oluşmuştur. Bu makalede, İslami kültür coğrafyasında  hayat bulmuş ve türlü yolculuklar sonucu bu  kültürle tanışmış olan tufanla ilgili anlatının, klasik Türk  edebiyatında şarap bağlamında ele alınışı üzerinde durulacaktır.

Classical Turkish literature, consists of an Islamic  culture around, by reason of being a product of culture  affected all cultural layers in the geography domain. We  can say that many untitled myths and rituals in the  Islamic culture, in terms of being focus of religions and  civilizations of the geography of the Middle East and  Anatolia. The culture revolve around Noah and his ship,  an eschatology myth, continued to protect of the mythological  meaning under conditions of varying religions and  cultures. This interaction, is just as important and  sensitive and can not pass renaming israiliyat or legend,  refers to a number of meanings guided the universal  school of mythology. Despite of the fact that the introduction  of side by side of wine, a drink is prohibited in the  religion of Islam, and Noah, is a prophet, frowned upon  today, consists of rich a allegory in the context of the flood  and Noah&apos;s ship, around nature of wine, the invention of  the glass and the shape in classical Turkish literature. In  this article, we will evaluate handling of narrative grown  up around flood, found life in Islamic culture geography  and were introduced in this culture as a result of round  trips, context of the wine in the calical Turkish literature.
Edirneli Şevkî Divanı Üzerine Değerlendirme ve Şevkî’nin Farsça Şiirleri
An Evaluation on Edirneli Şevkî Divanı and Persian Poems of Şevkî
Yazar: Durmuş, Tuba İsen
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 7 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Divan, Edirneli Şevkî, Persian poems. ; Divan, Edirneli Şevkî, Farsça şiirler.

Osmanlı Divan Edebiyatını anlamaya ve yorumlamaya  yönelik önemli malzemeler sunan divanlar, tezkireler ve  tarih metinlerinde daha çok döneminin öne çıkan üstad  isimleri değerlendirilmekte ve bu metinleri yayıma hazırlayan  araştırıcılar da öncelikli olarak bu konumdaki  şair/yazarları öne çıkarmaktadırlar. Ancak ilk olarak tercih  edilmeyen ikinci sınıf şair/yazar kategorisine girebilecek,  tezkirelerde hakkında çok fazla bilgi yer almayan, eserleriyle  yaşadığı dönemde üstad şair/yazarlar kadar ses  getirmeyen isimler ve eserleri incelendiğinde yaşadıkları  dönemdeki edebiyat algısını görebilmek mümkün olabilmektedir.  Bu yazıda yakın zamanda yayımı yapılan  Edirneli Şevkî Divanı değerlendirilecek, Şevkî’nin kendi  döneminin şiir tarzına ne ölçüde yön verdiği üzerinde  durulacaktır. Edebiyat tarihlerinde öne çıkarılan bu  yüzyıla ait folklorik üslubu bir üst basamağa taşıyan  kullanımın Necati Bey dışında dönemin başka şairlerinde  de rastlanabildiğini göstermesi bakımından bu ve benzer,  arka planda kalmış isimlerin tanıtılması ayrıca önemlidir.  Şiirinin taşıdığı folklorik öğeler ile Şevkî’nin üslubu  folklorik özellikler taşıyan ama onu estetik bir düzlemde  sunabilen bir tarzdır. Yazının sonunda divandaki Farsça  şiirlerin çeviriyazımı da yer almaktadır.

Divans, tazkiras and history boks provides important  information to understand and interpret Ottoman Divan  Literature. In these texts prominent names in their own  periods are mostly evaluated by researchers who prepare  these texts for publication. However we may categorize  some poet/authors as second-class writers that they are  not prominently preferred by tazkira writers and we can’t  find too much information about them in these kind of  books. When examined the works of these writers it is  possible to see the perception of literature in their period.  In this review article Edirneli Şevkî Divanı which  published recently will be evaluated and will be focussed  on Şevki’s style of poetry in his period. It is also important  to introduce names like Şevkî in terms of showing up  stylistic features of folk style in their poems as seen in  Necati Bey’s style in this period. Şevkî’s style with folk  style in his poems at the same time has an aesthetic  aspect. At the end of article, there will be transcription  writing of Persian poems in Divan.
“Bir Münekkit Var Şarihten İçeri” Türk Şerh Edebiyatı’nda “Reddiye” Geleneği ve Sudî-i Bosnevî Örneği
The Tradition of “Refutation” in the Turkish Commentary (Sharh) Literature and The Example of Sudî-i Bosnevî There is a Critic in The Commentator
Yazar: Yılmaz, Ozan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 7 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Sudî, Commentary of Gülistân, Commentary of Bostân, Commentary of Divan-ı Hafız. ; Şerh, Reddiye, Sudî, Şerh-i Gülistân, Şerh-i Bostân, Şerh-i Divan-ı Hafız.

Türk Şerh Edebiyatı, İran-Arap klasikleri ile tasavvufî  muhtevalı manzumelerin şerhedildiği metinleri kapsayan  genel bir başlıktır. Her biri ayrı öneme sahip şerhler,  barındırdıkları kıymetli bilgilerin yanısıra edebî tartışmalara  ev sahipliği yapmalarıyla da dikkate değer eserlerdir.  Nitekim 16. yüzyıldan itibaren bazı şerh metinlerinde,  şarihlerin birbirlerinin yaptıkları yorumları tenkit ettiği,  yeri geldikçe itirazlarda bulunduğu görülmektedir.  “Reddiye” adı verilen bu gelenek, aynı zamanda şarihler  arası bir rekabetin metinle takip edilebilen yönüdür. Bu  geleneğin hatırı sayılır temsilcilerinden biri de 16. yüzyıl  şarihlerinden Sudî-i Bosnevî’dir. Sudî, Fars edebiyatının  klasik eserlerinden Gülistân, Bostân ve Divan-ı Hafız’ı  şerhetmekle kalmamış, aynı eserleri şerheden diğer şarihlerden  bazılarının yorumlarını eleştirip, beğenmediği  kısımları reddetmiştir. Bu makalede, öncelikle Türk Şerh  Edebiyatı’nda reddiye geleneği hakkında bilgi verilecek,  ardından Sudî’nin reddiye anlayışı, eserlerinden seçilmiş  örneklerle muhteva ve üslup açısından ortaya konacaktır.

Turkish Commentary Literature, as an umbrella term,  encompasses the commentary texts in which Persian-  Arabic classics and sufic poetries are evaluated. Commentaries  are invaluable resources not only because they  provide invaluable insights and information about the  original work, but they also provoke the emergence of  literary discussions. Since 16th century, these discussions  have led some commentators to criticize and refute other  commentaries on a specific work. This literary tradition,  which is called “refutation/reddiye”, enables the tracking  of the competetive behaviour amongst various commentators  by means of the “text”. One of the most important  representatives of this tradition is Sudî-i Bosnevî, a  16th century commentator. Sudî, not only commented  Gülistân, Bostân and Divan-ı Hafız but also criticized  and refutated other commentators who commented the  same works. The current article first discusses the tradition  of refutation in the Turkish Commentary Literature  and then describes Sudî’s understanding of refutation in  terms of content and style by providing respective  samples from his work.
Atasözleri ve Deyimlerin Dîvân Şiirinde Kullanımı ile Dîvânların Bu Söz Varlıklarımız Bakımından Önemi
The Use of Our Proverbs and Idioms Up The Divan Poetry With Divans Up Respect of Assets
Yazar: Kaya, Bayram Ali
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 6 No. 6, 2015
Anahtar kelimeler: Proverbs, idioms, divans, divan poetry, classical Turkish poetry. ; Atasözleri, deyimler, dîvânlar, dîvân şiiri, klâsik Türk şiiri.

Atasözleri, kalıplaşmış sözlerdir; dolayısıyla her atasözü,  belli bir kalıp içinde, belli kelimelerle söylenmiş olan  donmuş bir biçimdir. Atasözü ayrıca, darb-ı mesellleri de  içine alan genel bir adlandırmadır. Deyimler ise bir  kavramı, bir durumu ya çekici bir anlatımla ya da özel bir  yapı içinde belirten ve çoğunun gerçek anlamlarından ayrı  bir anlamı bulunan kalıplaşmış kelime topluluklarıdır.  Şairler, dîvânlarda atasözleri ve deyimlere yer vermekle  bir yandan söylemek istediklerini az ve öz bir şekilde dile  getirmiş, öte yandan okuyucuyu hem inandırmaya ve  uyarmaya, hem de şiirin gereği olan renkli ve canlı bir  anlatımı sağlamaya çalışmışlardır.  Dîvânlar, içerdikleri zengin dil malzemesi bakımından  atasözleri ve deyimlerle ilgili çalışmalarda da gözardı  edilemeyecek bir öneme sahip kaynaklar arasında yer  almaktadır.

Proverbs, repeated phrases, so that each proverb, in a  certain mold, frozen is a format that has been said certain  words. Sayings, also struck including the general naming  darb-ı mesels.  Expressions of a concept in a state or a compelling  narrative, and most of that in a structure or a special  meaning in the real meaningis of individual words in the  collections of stereotypes. Both proverbs, and idioms,  common cultural heritage of a nation as it is known in the  place of their own, and the importance of the value of the  assets.  Poets,divans in proverbs and idioms give a succinct  way they want to say on the one hand, expressed, and to  convince the reader on the other hand, both to warn, as  well as the necessity of poetry, narrative tried to make a  colorful and lively.  Divans, contain rich material for the past, as now the  study of proverbs and idioms that can not be overlooked is  the importance of the resources.