hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Nesîmî’ye Yakıştırılan Bir Kalıp Söz: Hâzır Bâş
A Phrase Attributed To Nesimi: Hâzır Bâş
Yazar: Zülfe, Ömer
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 26 No. 26, 0
Anahtar kelimeler: Osmanlı şiiri, Nesîmî, kalıp söz, hâzır bâş ; Ottoman poetry, Nesimi, phrase, hâzır bâş

Sade, akıcı ve duygu yüklü şiirlerinde, korkusuzca ifade ettiği düşünceleriyle Nesìmì [ö. 820/1417  ? ], Türk edebiyatında güçlü ve yaygın bir etkiye sahiptir. Mensup olduğu sistem doğrultusunda ileri sürdüğü fikirleri, geçmişten günümüze kadar ciddî eleştirilere maruz kalmış olsa da şairlik yeteneği ve Türkçenin yüz akı sayılabilecek şiirleriyle o, Türk edebiyatında silinmez bir iz bırakmayı başarmıştır. Ölümünden sonra, Hallac-ı Mansur [ö. 309/922] örneğinde olduğu gibi hem mahkeme sürecinde, hem de işkenceyle idamı sırasında olağanüstü olayların cereyan ettiğine dair rivayetler yayılmıştır. Nesìmì’nin çevresinde oluşan bu etkinin bir neticesi olarak kaynaklarda kayıtlı bir rivayet, Fars ve Türk şiirinde birçok örneğine rastlanan gazır baş kalıp sözünün/deyiminin Nesìmì ile şeyhi Fazlu’llah-ı Gurufì [ö. 796/1394] arasında gerçekleştiği iddia edilen bir muhavereye dayandığı yönündedir. Bu makalede, rivayetin yer aldığı kaynaklardaki bilgiler sıralandıktan sonra gazır baş kalıp sözünün Türk dili ve edebiyatındaki örnekleri üzerinde durulmuş, uğradığı anlam genişlemesine dikkat çekilmiş ve bazı değerlendirmelerde bulunulmuştur. Böylelikle gazır baş kalıp sözünün anlam alanı geçmişten günümüze ana hatlarıyla belirlenmeye çalışılmıştır.

Nesìmì [d. 820/1417  ? ] has a strong and widespread influence in Turkish literature with his simple, fluent and emotionally charged poems and with his thoughts that he expressed fearlessly. Although he has been subjected to serious criticism from the past to the present day for his ideas in line with the system he belongs to, he has managed to leave an indelible mark in Turkish literature with his poetic talent and poems which can be considered as one of the peaks of Turkish language. After his death, there were rumors that extraordinary events took place both during the court process and his execution with torture, as similar to the case of Hallac-ı Mansur [d. 309/922]. As a result of this influence around Nesìmì, a narrative recorded in the sources suggests that the phrase Gazır Baş, which is found in many examples in Persian and Turkish poetry, is based on a conversation between Nesìmì and his Sheikh Fazlu’llah-ı Gurufì [d. 796/1394]. In this article, after the information in the sources that mentions this narrative are listed, the examples of the phrase gazır baş in Turkish language and literature are emphasized, attention is drawn to the expansion of meaning and some evaluations are made. Thus, the meaning area of the phrase gazır baş was tried to be outlined from the past to the present.
Osman Nevres’in Kerbelâ Mersiyeleri I: Mersiye-i Hazret-i Hüseyin
Karbala Elegies of Osman Nevres I: Hazret-i Hüseyin’s Elegy
Yazar: Kaya, Bayram Ali
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 28 No. 28, 0
Anahtar kelimeler: Osman Nevres,Kerbelâ mersiyeleri,mersiye,Hz. Hüseyin ; Osman Nevres,Karbala elegies,elegy,Hz. Hüseyin

Bu çalışmada ilk olarak, Kerbelâ mersiyeleri ve Osman  Nevres hakkında ana hatlarıyla bilgi verilmiş, ardından şâirin  Mersiye-i Hazret-i Hüseyin olarak da adlandırılan Kerbelâ  mersiyesi tanıtılmaya çalışılmış, ayrıca mersiyenin popüler  transkripsiyonlu metni ile tıpkıbasımına yer verilmiştir.  Nevres, terkîb-i bent nazım şekliyle kaleme aldığı 12 bentlik  mersiyesinde konuyu, Hz. Hüseyin’in haksız yere ve hunharca  katledilmesini merkeze almak, Kerbelâ olayından çeşitli  sahnelere yer vermek, çekilen acıyı ve tutulan mâtemi yoğun bir  şekilde dile getirmek sûretiyle işlemiş; ayrıca, feleğe duyduğu  sitem ve öfkeyi dile getirmiş, Yezid ve adamlarına lânet etmiştir.  Nihâyetinde ise şâir, yaşananların kader sonucu gerçekleştiğini  belirtmek sûretiyle kazâya rızâ gösteren bir tavır içerisine  girmiş ve böylesine hazin bir olayı tam mânâsıyla tasvir etmek  hususunda âciz olduğunu belirtmştir.  Latin harfli metninin tamamına ilk kez, hazırladığımız dîvân  neşrinde yer verilen eserin ayrıntılı bir şekilde tanıtılmasıyla,  klasik şiirin son döneminde kaleme alınmış Kerbelâ  mersiyelerinden birinin daha bilim dünyasının istifadesine sunulması, böylece konuyla ilgili araştırma ve çalışmalara katkı  sağlanması amaçlanmıştır.

In this study firstly, information about the main lines  of Karbala elegies and Osman Nevres were given, then the  poet’s Karbala Elegy, also called Mersiye-i Hazret-i  Hüseyin, was tried to be introduced in detail, also the  popular transcribed text and facsimile of the elegy was  given.  In this elegy with 12 stanzas, which he wrote in Nevres  terkîb-i bent verse, the subject is addressed by he focused  on the unjust and cruel murder of Hz. Hussein, giving  place to various scenes from the Karbala incident,  expressing the pain suffered and the grieving intensely; he  also expressed his reproach and anger towards the heavens  and cursed Yazid and his men. In the end, the poet took an  attitude of consenting to the accident by stating that the  events happened as a result of fate, and said that he was  incapable of describing such a sad event fully.  It is aimed to present one of the Karbala elegies written  in the last period of classical poetry, to the benefit of the  scientific world, by introducing the work, whose entire Latin letter text is included in the divan publication, for  the first time, and thus to contribute to research and  studies on the subject.
Fal Kültürü ve Bir Manzum Nebat Falnâmesi Örneği
The Fortune-telling Culture and A Sample of Floral Fortune Book in Verse Form
Yazar: Gülhan, Abdülkerim
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 16 No. 16, 0
Anahtar kelimeler: Fal, Falnâme,nebat,klasik edebiyat ; Fortune-telling,fortune book,flora,classical literature

Bilinmeyeni ve geleceği öğrenme merakı, insanların ortak  kişilik özelliklerindendir. Böyle olunca, bazı işaretler üzerinden,  birtakım yöntemlerle bilinmeyeni tahmin işi sayılan  falcılık; binyıllar öncesine dayanan ve hemen her toplumda  görülebilen bir uygulamadır. Türk toplumunda da yaygın  bir gelenek olan fal ve falcılık üzerine klasik edebiyatımızda  da çeşitli fal usullerini konu edinen ve genel adıyla Falnâme  olarak bilinen birçok eser yazılmıştır. Yazımızda falın  kültürümüzdeki yeri ve önemi hakkındaki bilgilerden sonra;  diğer iki bölümünün istinsah kayıtlarından on sekizinci  yüzyılın ilk yarısı içerisinde kayda geçirildiği sanılan el  yazması bir eser içerisindeki, ne zaman ve kimin tarafından  söylendiği şimdilik bilinemeyen, başlığı da olmayan, meyve  ve çiçek gibi nebat isimleri üzerinden niyet tutma ve kur’a  falı niteliğinde; “fâilâtün fâilâtün fâilün” kalıbıyla ikişer  beyitlik bendler halinde, klasik şiirimizin mazmunları  çerçevesinde söylenmiş; baş kısmında 15x5 bölümlük, 1-2-  4-8-16 ritmik sayılar altında fal uygulama şeması da  bulunan ve toplam 30 bendden oluşan bir manzum Falnâme  örneği bilim, kültür ve edebiyat âlemiyle paylaşılmak  istenmiştir.

Curiosity of the unknown and hearing about future is  among the common characteristics of human beings. Thus,  fortune-telling considered as guesswork of the unknown  through some signs by several methods is a common  application in almost all societies dating back to old ages.  Fortune-telling is among the common traditions in  Turkish society as well; and a variety of literary works  focusing on different ways of fortune telling and known as  “Falnâme” in general have been written in Turkish Classic  Literature. In this paper, after giving general information  on the place of fortune-telling in the Turkish culture, a  sample of fortune book in verse form is shared with the  readers of scientific, cultural and literary Works. This  sample of verse fortune book takes place in a manuscript  and the two other parts of this verse are thought to have  been recorded in the first half of 18th century. It’s unclear  that by whom and when the verse is told and it has no title.  The verse is done by wishing on the names of various fruits  and flowers – like a raffle fortune. It is told within the  framework of classical poetry forms – in two couplets with  the form of “fâilatün fâilatün fâilün”. It has a fortunetelling  application schema under the rhythmic numbers 1-  2-4-8-16 with 15x5 head sections and it consists of a total  of 30 verses.
Fehîm-i Kadîm’in Bahr-ı Tavîl’i
Fehîm-i Kadîm’s Bahr-ı Tavîl
Yazar: Kaplan, Yunus
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 16 No. 16, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk edebiyatı,Fehîm-i Kadîm,bahr-ı tavîl ; Classical Turkish Literature,Fehîm-i Kadîm,bahr-ı tavil

Bahr-ı tavîl, klasik Türk edebiyatında manzum-mensur  arasında kalan nazım şekillerinden biridir. Örneklerine az  rastlanan bu nazım şeklinde de diğer nazım şekillerinde olduğu  gibi klasik Türk edebiyatının kurallarına sadık kalınarak  çok farklı konular çeşitli mazmun, hayal ve ifade tarzlarıyla  dile getirilmiştir.  Edebiyatımızda Anadolu sahasında ilk örneğini XV.  yüzyılda Ahmet Paşa’nın yazdığı bu nazım şeklini, çeşitli  dönemlerde birçok şairin tercih ettiği bilinmektedir. Bunlardan  biri de XVII. yüzyılın önemli şairlerinden biri olan  Fehîm-i Kadîm’dir. Fehîm, hem şekil ve muhteva hem de  üslup bakımından diğerlerinden farklılık arz eden bu bahr-ı  tavîlinde; Arap, Arnavut, Ermeni, Rum, Yahudi, Tatar,  Türk, Acem ve kendi ağzından olmak üzere dokuz farklı dil  ve lehçeyi taklit ederek farklı bir tarz yakalamıştır. Ayrıca  şair bu şiirinde müstehcenliği ön plana alarak buna uygun  kelime ve cümleler kullanmıştır.  Bu çalışmada bahr-ı tavîller üzerinde genel bir değerlendirme  yapılmış, Fehîm-i Kadîm’in bahr-ı tavîlinin şekil ve  muhteva özellikleri üzerinde durularak bilinen tek nüshasından  hareketle transkribe edilmiş metnine yer verilmiştir.

Bahr-i tavil is one of poetry forms which remains  between poetic and prose on classical Turkish literature. As  it is on other poetry forms, very different subjects were  reflected on this poetry form that its samples are occasional  by various poetic, imagination and expression ways as  remaining faithful to classical literature rules also.  It is known that a lot of poets preferred this poetry form  in different periods which Ahmet Pasha wrote its first  sample on our literature in Anatolia in fifteenth century.  One of them is also Fehîm-i Kadim who was one of important  poets of seventeeth century. Fehîm caught a different  form on this bahr-i tavil which is different from other in  terms of both form and concept and also worden as he  imitated nine different language and dialect as to be  Arabian, Albanian, Armenian, Rum, Jew, Tatar, Turk,  Persian and his own dialect. Moreover, the poet used  appropriate word and sentences to it as putting obscenity  forefront on his poem.  On this study, a general evaluation has been made on  bahr-i tavils, Fehim-i Kadim's bahr-i tavil's transcribed  text was involved by its known single copy as its form and  concept features were emphasized.
İlk Dönem Anadolu Sahası Mesnevilerinde Medhiye Uslubunun Kullanımı
The Use of Eulogy Language in The Mesnevis of The First Period Anatolian Field
Yazar: Önal, Sevda
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 17 No. 17, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk edebiyatı,mesnevi,methiye ; Classical Turkish literature,mesnevi,eulogy

İslami edebiyatların en yaygın ürünlerinden olan mesneviler,  kendi arasında kafiyeli mısralardan oluşan manzum  eserlerdir. Binlerce beyit uzunluğunda yazılabilen mesneviler,  bu özelliğinden dolayı doğu edebiyatlarının romanları  olarak değerlendirilir.  İlk dönem Anadolu sahası mesnevilerinin ortak özelliği,  hem saray kültürünün hem de sosyal yaşamın gelişmesinde  rol oynayan eserler olmalarıdır. Bu mesneviler çoğunlukla  devlet yöneticilerinin istek ve yönlendirmelerine bağlı  olarak yazılan eserlerdir. Özellikle yüksek saray kültürünün  ve kurumsallaşan klasik edebiyatın ilk ürünlerinin verildiği  ilk mesnevilerde yöneticiler için yazılmış methiye bölümleri  de yer almaktadır.  Bu çalışmada XIV. asır ve II. Murat dönemi eserlerinden,  Şeyhoğlu Mustafa’nın Hurşîd ü Ferahşâd, Ahmedî’nin  Cemşîd ü Hurşîd, Ahmed-i Dâî’nin Çengnâme, Tutmacı’nın  Tabiatnâme ve Şeyhî’nin Hüsrev ü Şîrîn ve Harnâme  isimli mesnevilerinin methiye bölümleri muhteva, şekil ve  üslup açısından değerlendirilecektir.

The most common works of Islamic literature, mesnevis  are the pieces of literature that have rhymed lines between  each other. Mesnevis which can be written in thousands of  couplets are considered as the novels of the eastern  literature due to this characteristic.  The common characteristic of the mesnevis in the first  period of Anatolian field is that they are the works playing  a role upon the development of both the courtly culture and  social life. These mesnevis are the works written in accordance  with the demands and directions of state directors.  In these mesnevis in which the first works related to the  high courtly culture and institutionalized classical literature  have been written, there are eulogies attributed to the  administrators.  In this study, eulogy sections of mesnevis such as Hurşîd  ü Ferahşâd written by Şeyhoğlu Mustafa, Cemşîd ü  Hurşîd by Ahmedî, Çengnâme by Ahmed-i Dâî, Tabiatnâme  by Tutmacı and Hüsrev ü Şîrîn and Harnâme by  Şeyhî which were written in the 14th century during the  era of Murat II will be discussed in terms of their content,  form and language.
Klasik Türk Şiirinde Âşığın Aynı Zamanda Kendine Rakip Olması
In Classical Turkish Poetry be Rival to Self of Lover in the Same Time
Yazar: Nazik, Sıtkı
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 17 No. 17, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk şiiri,âşık,rakip,nefs,benlik,hicap ; Classical Turkish poetry,lover,rival,nafs,egotism,veil

Klasik Türk şiirinde âşığın kendisine rakip olması hususunun ele alındığı bu makalede, “Âşık, kendisinin rakibi  olabilir mi?”, “Âşık, hangi yönlerden kendisinin rakibi olmuştur?” gibi sorulara cevap aranmaya çalışılmıştır. Asıl rakibin, âşığın kendisi olduğu yönündeki düşüncenin temellendirilmesi gayesiyle yapılan bu çalışmada, bilhassa klasik Türk şiirine ait belli başlı şairlerin divanları taranarak, konuyla ilgili tespit edilen şiir örneklerinin de desteği ile söz konusu kanaate varılmıştır. Gerek âşığın kendinden kaynaklanan gerekse çevrenin etkisiyle âşıkta meydana gelen birtakım hasletlerin, sevgiliye vuslatta hep birer engel oldukları, bu engellerin, rakip işlevi gördükleri anlaşılmıştır. Konuyla ilişkili kaynaklardan istifadeyle ve divanların taranmasıyla oluşturulan bu makalede, rakip tipini çağrıştıran “kendi, ben, benlik, enaniyet, nefs, hicap, perde, engel” gibi kelimeler üzerinde yoğun olarak durulmuş, seçilen beyit veya bentlerin birebir karşılığını vermek yerine, şerh yönteminden istifade edilerek açıklamaları yapılmıştır. Rakibe dair yaklaşımında klasik Türk şiirinin farklı bir yönü üzerinde durulmak suretiyle bu şiirin daha iyi bir şekilde anlaşılacağı beklendiği gibi, âşık bağlamında insanın kendini ve nefsini daha yakından tanıma imkânı hâsıl olmuştur.

In this article which discussed the matter that the lover sees himself as a rival in the classical Turkish poetry, answers were sought for some questions such as “Can the lover be his own rival?” and “In what aspects is the lover the rival of himself?” In this study carried out in order to ground the opinion that the real rival is the lover himself, especially the divans belonging to leading poets in classical Turkish poetry were reviewed, and the aforementioned conclusion was reached with the support of the determined poem samples. It was understood that a number of characters which both arise from the lover himself and occur in the lover with the effect of the environment were obstacles to meeting with the lover and these obstacles were seen as rivals. In this article formed by reviewing the related sources and the collected poems, the words which recall the competitive type, such as “self, I, egotism, egocentricity, nafs, veil, curtain, obstacle”, were focused and the selected couplets and clauses were explained by using paraphrase method instead of giving their word-byword equivalence. It was hoped that the poem would be understood better by emphasizing on another aspect of the classical Turkish poetry in the “rival” approach, and humans get an opportunity to closely recognize themselves and their desires in the context of the lover.
Menâkıb-ı Kemâl Ümmî ve Bolu
Menâkıb-ı Kemâl Ümmî and Bolu
Yazar: Sarıçiçek, Ramazan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 17 No. 17, 0
Anahtar kelimeler: Menâkıbnâme,Âşık/Derviş Ahmed,Kemâl Ümmî,Bolu,XV. yüzyıl. ; Manaqib/Menâkıb,Lovers Darvish Ahmed,Kemâl Ümmî,Bolu,XV. Century

Menâkıbnâmeler edebiyatımızın nadide türlerindendir.  Bu tür eserlerde bir velinin menkabevi hayatı anlatılır.  Âşık/Derviş Ahmed’in Menâkıb-ı Kemâl Ümmî adlı eseri de  bu tür eserlerden biridir.  Menâkıb-ı Kemâl Ümmî’ye göre, XV. yüzyıl mutasavvıf  şairlerinden Kemâl Ümmî Horasan’dan gelip Bolu’ya yerleşmiş  ve burada vefat etmiştir. Eserde Kemâl Ümmî’nin  menâkıbı vesilesiyle o dönemde yaşamış kişiler ve coğrafya  hakkında bilgiler bulunmaktadır.  Bu çalışmada menâkıbnâmede adı geçen şahıslar ve  coğrafi mekânlar ele alınmış, bu bilgiler ışığında geçmişin  aydınlatılmasına ve günümüzünse doğru anlaşılmasına  katkıda bulunmak amaçlanmıştır.

Manaqibnames have a significiant place in Turkish  Literature. In these types of works, epic life of a wali’s is  descibed. Lovers/Darvish Ahmed’s book “Menâkıb-ı Kemâl  Ümmî” is one of the works mentioned above.  According to Menâkıb-ı Kemâl Ümmî, mystic poet  Kemâl Ümmî came from Khorasan then settled and lived  in Bolu province till his death. In this work, there are  information about geography and people lived in that  period on the occasion of Kemâl Ümmî’s manaqib.  In this study, geographical locations and the people  named in Menâkıbnâme are discussed. In light of these  information, it is intended to contribute to the elucidation  of the past and correct understanding of today.
Dîvân-ı Hikmet ve Garib-nâme’de Himmet
Sufi Aspiration in Divan-ı Hikmet And Garib-Name
Yazar: Sarıkaya, Meliha Yıldıran
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 28 No. 28, 0
Anahtar kelimeler: Himmet,Türkçe,Arapça,Dîvân-ı Hikmet,Garib-nâme ; Himmet,Turkish,Arabic,Divan-ı Hikmet,Garibname

Bazı kelimelerin anlam kapasiteleri bazılarına nazaran daha  geniş ve çeşitlidir. Bu tür kelimeler ifadeye zenginlik ve derinlik  kattıkları için rağbet görürler. Fakat aynı gerekçe kastedilen  anlamın kapalı kalmasına da yol açabilmektedir. Anlam  çerçevesi geniş olan bu kabil kelimeler ekseriyetle yabancı  kökenli kelimelerdir. Türkler İslâmiyeti kabul ettikten sonra  yeni dinî kavramlarla karşılaşmışlardır. Bu kavramların  Türkçede karşılıkları olmadığı için Arapça ve Farsçadan  kelimeler alınmıştır. Örnekleri az olmayan bu kelimelerden biri  “himmet” kelimesidir. Arapça kökenli olan bu kelime Türkçeye  Farsça üzerinden gelmiştir. Himmet kelimesi Türkçede  Arapçadaki anlamından daha farklı bir anlamda  kullanılmaktadır. Bu çalışmada himmet kelimesinin Türkçede  hangi anlamda kullanıldığı üzerinde durulacaktır. Bunun için  öncelikle sözlükler incelenmiştir. Ayrıca Türk edebiyatının  kadim metinlerinden olan Dîvân-ı Hikmet ve Garib-nâme’de  himmet kelimesinin hangi anlamlarla yer aldığı üzerinde  durulmuştur.

The semantic capacity of some words are wider and  more diverse than others. Such words are widely used since  they add amplitude and depth to the expression. However,  the same reason may cause the meaning to be implicit.  These words, which have a wide semantic framework, are  mostly words of foreign origin. After the Turks emberaced  Islam, they encountered new religious concepts. Since  these concepts do not have equivalents in Turkish, words  were loaned from Arabic and Persian. One of these words,  whose examples are not few, is the word “himmet”. The  word himmet, which is of Arabic origin, came to Turkish  through Persian. The word himmet is used in a different  meaning in Turkish than in Arabic. In this study, it will  be emphasized in which sense the word himmet is used in  Turkish. For this purpose, firstly, dictionaries were  examined. In addition, the meaning of the word himmet in  Dîvân-ı Hikmet and Garib-nâme, which are among the  earliest texts of Turkish literature, is dwelled on.
Klasik Şiiri Kierkegaard’la Okumak: Varoluş Evreleri ve Tipler
Reading Classical Poetry With Kierkegaard: Stages of Existence And Stock Characters
Yazar: Yakut, Emrullah
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 28 No. 28, 0
Anahtar kelimeler: Kierkegaard,divan şiiri,ehl-i hevâ,zâhid,âşık ; Kierkegaard,divan poetry,peole of caprice,lover,ascetic

Divan şiiri kendine mahsus bir hayat görüşünü, dünya ve  varoluş algısını da içinde barındırır. Bu hayat görüşünün  makbûl olan ve olmayan tipleri şiire yansır. Bu çalışmayı  ilgilendiren tipler sahte âşık  ehl-i hevâ, ehl-i heves , zâhid ve  âşık’tır. Bu tiplerin belli başlı özellikleri Divan şiiri  mahsullerinde tespit edilebilmektedir. Böylelikle kabule mazhar  olan ve kınanan hayat tarzlarını belirlemek de mümkündür.  Diğer yandan insan varoluş biçimlerini estetik, etik ve dinî  olmak üzere üç kısımda ele alan Kierkegaard bu üç evreyi temsil  eden; edebiyat, müzik, tarih ve mitoloji gibi farklı alanlardan  tipler seçmiştir. Bu çalışmada Divan şiirinin yukarıda bahsi  geçen üç tipi ile Kierkegaard’ın varoluş evreleri arasında bir  karşılaştırma yapılmıştır. Buna göre estetik evrenin dolaysız  hazcısı ile ehl-i heves, etik evrenin ahlakçı tipi ile zâhid, din  evresinin iman şövalyesi ile âşık tipleri mukayeseli bir şekilde  tahlil edilmiştir. Divan şiiriyle doğrudan bir teması tespit  edilemeyen Kierkegaard’ın, tasnif ve tarif ettiği varoluş  biçimleriyle Divan şiirindeki söz konusu tipler arasındaki  benzerliğin nasıl yorumlanabileceği üzerine düşünceler ortaya  konulmuştur.

Divan poetry contains a unique view of life, the  perception of the world and existence. The acceptable and  undesirable stock characters of this view of life are reflected  in the poem. The stock characters that are relevant to this  study are the false lover  ehl-i havâ, ehl-i heves , the ascetic   zahid  and the lover  aashiq . The main features of these  stock characters can be determined in the Divan poetry  works. In this way, it is also possible to determine the  lifestyles that are accepted or condemned. On the other  hand, Kierkegaard, who deals with human existence forms  in three parts aesthetic, ethical and religious, represents  these three stages, chose characters from different fields  such as literature, music, history and mythology. In this  study, a comparison has been made between the three stock  characters of Divan poetry mentioned above and the stages  of existence of Kierkegaard. Accordingly, the immediate  hedonist of the aesthetic universe and ehl-i heves  people of  caprice , the moralistic type of the ethical universe and  zahid  the ascetic , the knight of faith of the religious stage  and aşık  lover  have been analyzed comparatively.  Thoughts have been put forward on how the similarity  between the stock characters in Divan poetry and the forms  of existence classified and described by Kierkegaard, whose  direct contact with the Divan poetry could not be  determined, can be interpreted.