hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Theodor Fontane’nin “Effi Briest” ve Halit Ziya Uşaklıgil’in “Aşk-ı Memnu” Adlı Romanlarında Aldatan Kadın
Adulteress in Theodor Fontane's "Effie Briest" and Halit Ziya Uşaklıgil's "Aşk-ı Memnu"
Yazar: Karabulut, Merve
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 73, 2021
Anahtar kelimeler: Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Effi Briest,Theodor Fontane,Aşk-ı Memnu,Halit Ziya Uşaklıgil,Aldatan Kadın ; Effi Briest,Theodor Fontane,Aşk-ı Memnu,Halit Ziya Uşaklıgil,Adulteress

Bu çalışmada Alman ve Türk edebiyatı için klasik birer eser olarak nitelendirilen ve 19. yüzyılın önemli yazarları tarafından kaleme alınan “Effi Briest” ve “Aşk-ı Memnu” adlı eserler incelenmiş ve birbirleriyle karşılaştırılmıştır. Her iki eserde de ortak motif olan aldatan kadın üzerinden gidilerek, eserlerdeki benzerlikler ve farklılıklar ortaya konmaya çalışılmıştır. Aldatan kadına yönelik farklı yaklaşım tarzları olduğu göze çarpmaktadır. Bu yaklaşım tarzlarındaki farklılık, sadece farklı kültürlerde değil, aynı kültüre ait farklı sosyoekonomik tabakalarda da görülebilir. İçinde bulundukları dönemi eserlerine etkili bir biçimde yansıtan yazarlar, yaşadığı döneme ve sonraki yıllara eserleriyle damgasını vururlar. Eşine ihanet eden bir kadın ve yasak ilişkinin sonuçları bu romanların temelini oluşturur. Her yanıyla gerçek yaşama uyan ve gerçeklikten bir kesit olan aldatan bir kadın ve onun toplumdaki yeri ve sosyal yapıdaki çarpıklıklar her iki romanda da göze çarpan en belirgin noktalardır. Buradan hareketle eserlerde yer alan farklı kültürlere ait aldatan kadın ve aldatan kadına toplumun bakış açısı ortaya konmaya çalışılmıştır.

In this study, the works named “Effie Briest” and “Aşk-ı Memnu”, which are described as classic works for German and Turkish literature and written by important writers of the 19th century, were examined and compared with each other. The similarities and differences in the works were tried to be revealed by going over the adulteress, which is the common motif in both works. It is striking that there are different approaches to adulteress. The difference in these approaches can be seen not only in different cultures, but also in different socio-economic strata belonging to the same culture. The writers, who left their mark on the period in which they lived and the following years with their works, effectively reflected the period they were in to their works. A woman who betrays her husband and the results of the forbidden relationship form the basis of these novels. A deceiving woman who fits real life with all its aspects and is a cross-section of reality and her place in society and the distortions in the social structure are the most prominent points in both novels. From this point of view, the point of view of the society on the adulteress belonging to different cultures in the works has been tried to be revealed.
Timurlularda Aristokrat bir Türkmen Emir: Celaleddin Firuzşah
An Aristocrat Turkmen Emir in Timurid Dynasty: Sultan Celaleddin Firuzshah
Yazar: Macit, Ensar
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 73, 2021
Anahtar kelimeler: Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Timurlular,Timur,Şahruh,Firuzşah,devlet yönetimi,mali yolsuzluklar

Firuzşah, Timur’un ölümünden sonra taht mücadelelerini sonlandıran Şahruh’un devlet yönetiminde büyük yetkilere sahip emirlerinden biriydi. Timur zamanında da belirli görevler alan Firuzşah, Şahruh’un saltanatında emîr-i dîvân, emîrü’l-ümerâ ve orduda tümenbaşı gibi birçok görevde bulundu. Şahruh devrinde kazandığı nüfuz sayesinde verdiği kararlar sorgulanamaz hale geldi. Elde ettiği bu güçle kendi çevresini devletin önemli kademelerine getirten Firuzşah, ömrünün sonlarında yakınlarının içerisinde bulunduğu yolsuzluklarla yüzleştirildi. Yaşadığı bu olaylar onun hastalanıp ölümüne neden oldu. O, Şahruh zamanında başta Herat olmak üzere Timurlu vilayetlerinin çoğunda imar faaliyetlerinde bulundu. Şahruh devrinde devletin siyasi, idari, mali ve askeri konularda Timur dönemini yakalamasında onun büyük katkıları oldu. Devlet yönetiminde böylesine tecrübeli bir emirin ölümü, hem Şahruh saltanatını hem de Timurlu Devleti’ni olumsuz yönde etkiledi. Bu makalede Türkmen asıllı olan Firuzşah ve ailesinin Timur ve bilhassa Şahruh dönemlerindeki siyasi, askeri, mali ve idari faaliyetlerinin yanı sıra imar faaliyetlerine olan katkılarından ve Timurlu tarihinde bıraktıkları izlerden bahsedilmeye çalışılacaktır.

Firuzşah, Timur’un ölümünden sonra taht mücadelelerini sonlandıran Şahruh’un devlet yönetiminde büyük yetkilere sahip emirlerinden biriydi. Timur zamanında da belirli görevler alan Firuzşah, Şahruh’un saltanatında emîr-i dîvân, emîrü’l-ümerâ ve orduda tümenbaşı gibi birçok görevde bulundu. Şahruh devrinde kazandığı nüfuz sayesinde verdiği kararlar sorgulanamaz hale geldi. Elde ettiği bu güçle kendi çevresini devletin önemli kademelerine getirten Firuzşah, ömrünün sonlarında yakınlarının içerisinde bulunduğu yolsuzluklarla yüzleştirildi. Yaşadığı bu olaylar onun hastalanıp ölümüne neden oldu. O, Şahruh zamanında başta Herat olmak üzere Timurlu vilayetlerinin çoğunda imar faaliyetlerinde bulundu. Şahruh devrinde devletin siyasi, idari, mali ve askeri konularda Timur dönemini yakalamasında onun büyük katkıları oldu. Devlet yönetiminde böylesine tecrübeli bir emirin ölümü, hem Şahruh saltanatını hem de Timurlu Devleti’ni olumsuz yönde etkiledi. Bu makalede Türkmen asıllı olan Firuzşah ve ailesinin Timur ve bilhassa Şahruh dönemlerindeki siyasi, askeri, mali ve idari faaliyetlerinin yanı sıra imar faaliyetlerine olan katkılarından ve Timurlu tarihinde bıraktıkları izlerden bahsedilmeye çalışılacaktır.
Tuğlukşahlar Hanedanlığı’nın Başkentleri
Capitals of the Tughluqshahs Dynasty
Yazar: Eğilmez, Savaş; Bilal, Metin
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 73, 2021
Anahtar kelimeler: Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Tuğlukşahlar Devleti,Delhi,Tuğlukâbâd,Devletâbâd,Firuzâbâd ; State of Tughluqshahs,Delhi,Tughluqabad,Davlatabad,Firozabad

Müslüman Türk kültürünün Hindistan coğrafyasında yayılmasına katkı sağlayan Delhi Türk Sultanlıkları’ndan biri de Tuğlukşahlar Hanedanlığı’dır. Bu hanedanlık Halaçların tarih sahnesinden çekilmesi üzerine onların hâkim olduğu topraklar üzerinde devletlerini tesis etmişlerdi. Devletin kurucusu Gıyâseddin Tuğluk Şah bir yandan Hint racalıklarını egemenliği altına almaya çalışırken diğer yandan da Tuğlukâbâd adı verilen yeni şehrin inşasıyla meşgul olmaktaydı. Sultan bu şehri bayındır hale getirdikten sonra hanedanlığın merkezini buraya taşımış ve saltanatı boyunca devleti buradan yönetmişti. Gıyâseddin Tuğluk Şah’tan sonra hanedanlığın başına oğlu Muhammed bin Tuğluk Şah geçmişti. Onun zamanında da hanedanlığın başkenti önce Devletâbâd’a sonra kuraklıkların meydana gelmesi sonucu Ganj Nehri kenarında bulunan Sargadvârî’ye taşınmıştı. Muhammed bin Tuğluk’un ardından tahta geçen Firuz Şah da amcası ve kuzeninin izinden giderek Firuzâbâd adında yeni bir şehir inşa etmiş ve hanedanlığın merkezini buraya taşımıştı. Firuz Şah’ın ardından da oğlu Nâsıreddin Muhammed Şah Câliser’de Muhammedâbâd adında bir şehir inşa ettirmiş ve bir süreliğine devleti buradan yönetmişti. Bu çalışmada Tuğlukşahlar Devleti’ne payitahtlık yapan Delhi, Tuğlukâbâd, Devletâbâd, Sergadvârî, Firuzâbâd ve Muhammedâbâd şehirleri hakkında etraflıca bilgi verilmeye çalışılmıştır.

One of the Delhi Turkish Sultanate, which contributed to the spread of Muslim Turkish culture in the Indian geography, is the Tughluqshahs Dynasty. After the Khaljis withdrew from the stage of history, the Tughluqshahs established their state on the lands they dominated. Gıyâseddin Tughluq Shah was on the one hand trying to dominate the Indian rajahships and on the other hand was busy with the construction of the new city called Tughluqabad. After the Sultan made this city on a inprove, he moved the center of the dynasty here and ruled the state from here during his reign. After Gıyâseddin Tughluq Shah, his son, Muhammed bin Tughluq Shah became the head of the dynasty. In his time, the capital of the dynasty was first moved to Davlatabad and then to Sargadvari, located on the banks of the Ganges River, as a result of droughts. Firuz Shah, who took the throne after Mohammed bin Tughluq, built a new city called Firozabad and ruled the state from there. AfterFiruz Shah, his son Nasıreddin Muhammad Shah had a city built in Câliser called Muhammedâbâd and ruled the state from there for a while. In this study, it was tried to give detailed information about the cities of Delhi, Tughluqabad, Davlatabad, Sargadvari, Firozabad and Muhammadabad, which were the capital of the State of Tughluqshahs.
XIX. Yüzyılın İkinci Yarısında Rusya’nın Osmanlı Devleti’ne Yönelik Yayılmacı Politikası Ekseninde İstihbarat Faaliyetleri
Intelligence Activities in the Axis of Russia's Enlargement Policy towards the Ottoman State in the Second Half of the 19th Century
Yazar: Aydın, Cantürk
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 73, 2017
Anahtar kelimeler: Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Osmanlı Devleti,Rusya,İstihbarat,Casusluk ; Ottoman State,Russia,The Spy,Espionage

Rusya’nın, istihbaratı uluslararası ilişkilerde etkili bir şekilde kullandığı ve en başarılı olduğu ülke Osmanlı Devleti’dir. Bunun en büyük nedeni Rus çıkarlarının büyük ölçüde Osmanlı topraklarında olmasıydı. Rusya’nın Osmanlı coğrafyasında yürütmüş olduğu faaliyetlerde istihbarat biriminden yararlandığını, Osmanlı arşiv belgeleri göz önüne sermektedir. Bu belgelerden anlaşılacağı üzere Rusya, Osmanlı tebaasına mensup Müslim ve Gayrimüslim halklardan etkin bir biçimde casusluk faaliyetlerinde yararlanmıştı. Rusya, 1774 Küçük Kaynarca Antlaşmasıyla elde ettiği Ortodoks tebaanın çoğunlukta olduğu yerlerde konsolosluklar açma hakkı ile dinî bir milliyetçilik yapmış ve Osmanlı Gayrimüslim toplumunu isyana teşvik ederek karışıklıkların çıkmasına ve devletin zayıflamasına neden olmuştur. İstihbarat faaliyetlerinin ana yönetim merkezi rolünü üstlenmiş olan İstanbul Rus Elçiliği’nin görev yetkileri bu konsoloslukların kurulması ile azalmış gibi görünse de açılan yeni konsolosluklar emirleri yine buradan alıyorlardı ve aldıkları haberlere göre; Osmanlı tebaası üzerinde yalan haber yayma, provoke etme, para karşılığı haber toplama vb. şekillerde casusluk görevlerini yerine getiriyorlardı. Tutulan raporlar Rusya’ya iletiliyor ve bu raporlardan alınan bilgiler ile Osmanlı-Rus savaşları şekilleniyordu.

The most successful country that Russia has used intelligence effectively in international relations is the Ottoman State. The biggest reason for this was that the Russian interests were largely in the Ottoman territories. The documents of the Ottoman Archives indicate that the activities of the intelligence unit in the activities carried out by Russia in the Ottoman geography. As understood from these documents, Russia has benefited from spontaneous acts of Muslims and non-Muslims of Ottoman subjects effectively. Russia made a religious nationalism with the right to open consulates in the places where the Orthodox subjects obtained with the Treaty of Küçük Kaynarca in 1774 and encouraged the Ottoman non-Muslim community to revolt, causing confusion and weakening of the state. Although the task forces of the Istanbul Russian Embassy, which had taken over the main administrative center of intelligence activities, seemed to be diminished by the establishment of these consulates, the new consulates opened the orders again from here and according to the reports they received; Spreading news on the Ottoman subjects, provoking them, collecting money, etc. They were carrying out espionage tasks. The reports were transmitted to Russia and the Ottoman-Russian wars were formed with the information obtained from these reports.
19. Yüzyıl ile 20. Yüzyıl Başlarında Bayramiç
Bayramiç in the 19th Century and Early 20th Century
Yazar: Kaya Doğanay, Fatma
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 73, 2021
Anahtar kelimeler: Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Bayramiç,İdari Yapı,Nüfus Yapısı,Eğitim Durumu,Osmanlı ; Bayramiç,Administrative Structure,Population Structure,Educational Status,Ottoman

Bu çalışmada 19. yüzyıl ile 20. yüzyıl başlarında Bayramiç’in idari, nüfus ve özellikle eğitim yapısı ele alınarak kaza hakkında genel bir çerçeve çizilmek istenmektedir. Araştırmada tarihsel yöntem kullanılmış ve veri toplama tekniği olarak doküman incelemesi seçilmiştir. Günümüzde Çanakkale ilinin bir ilçesi olan Bayramiç, 1357’den sonra Osmanlı yönetimine geçmiştir. 1888-1889’dan itibaren müstakil hale getirilen Biga sancağı Ezine kazasına bağlı nahiye durumunda olan ilçe, 3 Şubat 1902 tarihinde padişahın iradesi alınarak nahiyeden kazaya tahvil edilmiştir. 1831’de Bayramiç kazası erkek nüfusu 3327’dir. 1876’da ise bu nüfus sayısı 6636’ya yükselmiştir. Bayramiç’te eğitim kurumlarına da önem verilmiştir. Tarihi süreçte ilçede Ahi Hızır, Cami-i Cedid ve Cami-i Kebir/Cami-i Atik isimlerinde üç medrese, çeşitli sıbyan ve ibtidai mektepleri, bir adet rüşdiye mektebi, bir adet Rum mektebi, 1 adet ana mektep (?) bulunduğu tespit edilmiştir.

In this study, it was aimed to draw a general framework about the district by considering the administrative, population and especially the educational structure of Bayramiç in the 19th century and early the 20th century. The historical method was used in this research and document analysis was chosen as the data collection technique. Bayramiç, which is a district of Çanakkale province today, ruled by Ottoman Empire after 1357. The district, which was in the status of a township of Biga, Ezine district that was made independent since 1888-1889, was transferred from township to the district on February 3, 1902 by taking the imperial decree of the padishah. The male population of Bayramiç was 3327 in 1831. This population number increased to 6636 in 1876. Educational institutions were also important in Bayramiç. In the historical process, it was determined that there were three madrasahs named Ahi Hızır, Cami-i Cedid and Cami-i Kebir/ Cami-i Atik, various primary and secondary schools, a rushdiye school, a Greek school and a kindergarten (?).
Avlonyalı İsmail Kemal Bey’in Mutasarrıflığı Döneminde Bolu Sancağı (16 Mayıs 1884- 13 Mart 1890
The Sanjak of Bolu during the Governorship of Ismail Kemal Bey from Avlonia (May 16, 1884- March 13, 1890)
Yazar: Sezer, Cemal
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 73, 2021
Anahtar kelimeler: Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Avlonyalı İsmail Kemal Bey,Bolu,Sancak,Mutasarrıf

Osmanlı Devleti’nin son dönemlerinde siyasi faaliyetleriyle dikkati çeken İsmail Kemal Bey, Arnavutluk Devleti’nin kurucusu ve ilk hükümet başkanı olarak bilinmektedir. Fakat kendisi siyasi geçmişinin yanı sıra devletin değişik kademelerinde yani bürokratik görevlerde de yer almıştır. Yerel düzeyde sürdürdüğü valilik veya mutasarrıflık makamlarının en uzun süreli olanı 16 Mayıs 1884-13 Mart 1890 tarihleri arasında gerçekleştirdiği Bolu mutasarrıflığıdır. İsmail Kemal Bey’in sağlık, eğitim, bayındırlık gibi alanlardaki bazı faaliyetleri, sancakta ilkleri oluşturmuştur. Ayrıca İsmail Kemal Bey henüz görevine başladığı dönemlerde onu uğraştıran en önemli sorunların başında eşkıya hareketleri gelmiştir. Aldığı önlemlerle asayişi sağlamış ve sancakta güvenliği arttırmıştır. Sancaktaki faaliyetleri, İsmail Kemal Bey’in merkezi yönetim tarafından takdir ve terfi edilmesini sağlamıştır. Bolu’ya gelen yabancı görevliler ve seyyahlar da şehirde İsmail Kemal Bey’in izlerinin görüldüğünü aktarmışlardır. Fakat İsmail Kemal Bey’in başta keyfi uygulamaları olmak üzere hakkında yapılan şikâyetler devamlı olmuş, dolayısıyla kendisine yönelik açılan soruşturmalar da görevinin sonuna kadar sürmüştür. Bu araştırmada; İsmail Kemal Bey ile ilgili yapılan siyasi çalışmalardan farklı olarak yerel üst yönetici kimliğiyle Bolu sancağındaki faaliyetleri incelenmiştir.

Osmanlı Devleti’nin son dönemlerinde siyasi faaliyetleriyle dikkati çeken İsmail Kemal Bey, Arnavutluk Devleti’nin kurucusu ve ilk hükümet başkanı olarak bilinmektedir. Fakat kendisi siyasi geçmişinin yanı sıra devletin değişik kademelerinde yani bürokratik görevlerde de yer almıştır. Yerel düzeyde sürdürdüğü valilik veya mutasarrıflık makamlarının en uzun süreli olanı 16 Mayıs 1884-13 Mart 1890 tarihleri arasında gerçekleştirdiği Bolu mutasarrıflığıdır. İsmail Kemal Bey’in sağlık, eğitim, bayındırlık gibi alanlardaki bazı faaliyetleri, sancakta ilkleri oluşturmuştur. Ayrıca İsmail Kemal Bey henüz görevine başladığı dönemlerde onu uğraştıran en önemli sorunların başında eşkıya hareketleri gelmiştir. Aldığı önlemlerle asayişi sağlamış ve sancakta güvenliği arttırmıştır. Sancaktaki faaliyetleri, İsmail Kemal Bey’in merkezi yönetim tarafından takdir ve terfi edilmesini sağlamıştır. Bolu’ya gelen yabancı görevliler ve seyyahlar da şehirde İsmail Kemal Bey’in izlerinin görüldüğünü aktarmışlardır. Fakat İsmail Kemal Bey’in başta keyfi uygulamaları olmak üzere hakkında yapılan şikâyetler devamlı olmuş, dolayısıyla kendisine yönelik açılan soruşturmalar da görevinin sonuna kadar sürmüştür. Bu araştırmada; İsmail Kemal Bey ile ilgili yapılan siyasi çalışmalardan farklı olarak yerel üst yönetici kimliğiyle Bolu sancağındaki faaliyetleri incelenmiştir.
Zafer Hasan Aybek: Türkler İçin Feda Edilmiş Bir Ömür
Zafar Hasan Aybak: A Sacrificed Life for Turks
Yazar: İşsever, Muhsin Ramazan
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 73, 2021
Anahtar kelimeler: Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Zafer Hasan Aybek,Türk,Hintli Müslümanlar,Afganistan,Hilafet ; Zafar Hasan Aybak,Turk,Indian Muslims,Afghanistan,Caliphate

Hilafet makamının Osmanlı Devleti’nde bulunduğu dönemde 93 Harbi, Trablusgarp, Balkan Savaşları ve Türk Millî Mücadelesinin yaşandığı süreçte Hindistan Müslümanları Osmanlı Devleti’nin yaşadığı bu zorluklar karşısında Türklere yardım etmek istemişlerdir. I. Dünya Savaşından sonra, Türklere karşı sevgi ve yardım duyguları artan Hint Müslümanlarının İngiliz aleyhtarlığı da gitgide şiddetlenmiştir. Kıvılcım bekleyen Hindistan Müslümanları, Osmanlı Halifesi’nin cihat çağrısı ile alev alarak Osmanlı Devleti’ne maddi ve manevi her türlü yardım için harekete geçmişlerdir. Birçok genç cihat için Hindis-tan'dan yollara düşmüştür. Zafer Hasan Aybek ve yanındaki bir grup genç, Os-manlı Devleti’nin yanında savaşa katılmak için 1915 Şubat ayında Lahor’dan Kabil’e doğru hareket etmişlerdir. Kabil’den öteye geçemeyerek 8 yıl boyunca burada kalan Zafer Hasan Aybek, sonrasında Moskova’ya gitmiş ve burada iki sene kaldıktan sonra 1924 yılında İstanbul’a gelmiştir. Türk vatandaşı olan Ay-bek, Harp Okulunda eğitim görmüştür. 1933 yılında Türk Subayı olarak Afganis-tan Harp Okulu’nda eğitmenlik görevini ifa etmiştir. Çeşitli yurtdışı görevlerde de bulunan Zafer Hasan Aybek Türkler için adeta ömrünü feda etmiştir.

During the period of the 93 War, Tripoli, Balkan Wars and Turkish National Struggle in the course of the Caliphate was in the Ottoman Government, Indian Muslims wanted to help the Turks in the face of these difficulties expe-rienced by the Ottoman Government. After the First World War, the British anti-Semitism of Indian Muslims, whose feelings of love and help towards Turks increased, has also intensified. Indian Muslims, waiting for a spark, came under fire at the call of the Ottoman Caliph for jihad and took action to provide all kinds of material and moral assistance to the Ottoman Government. Many young people set out from India for jihad. Zafar Hasan Aybak and a group of youths with him left Lahore to go to Kabul in February 1915 to join the war on the side of the Ottoman Government. Zafar Hasan Aybak, who stayed here for 8 years, then went to Moscow and came to Istanbul in 1924 after staying there for two years. Aybak, who become Turkish citizen, was educated at the Military Academy. In 1933, as a Turkish officer, he served as an instructor at the Afghanistan Military Academy. Zafar Hasan Aybak, who also served in various foreign missions, almost sacrificed his life for the Turks.
II. Dünya Savaşı’na Giden Süreçte Bir Mülakat Işığında Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Uluslararası İlişkiler Üzerine Görüşleri
Views of Ghazi Mustafa Kemal Atatürk on the International Affairs under the Light of an Historical Interview through the Second World War
Yazar: Yümlü, Murat
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 73, 2021
Anahtar kelimeler: Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Mustafa Kemal Atatürk,Gladys Baker,Silahsızlanma Konferansları,Milletler Cemiyeti,İki Savaş Arası Dönemde Türk Dış Politikası ; Mustafa Kemal Atatürk,Gladys Baker,Disarmament Conferences,League of Nations,Turkish Foreign Policy during the Interwar Period

1920’li ve 1930’lu yıllarda Milletler Cemiyeti ile birkaç pakt ve protokol altında barışçıl ilişkilerin dengesini korumaya çalışan görece başarılı denemeler uzun erimli kazanımlar sağlayamamışlardır. Bu nedenle, silahsızlanma etrafında süren tartışmalar çok hızlı bir biçimde dünyanın ana gündem maddeleri haline gelmiştir. Bu dönemde, pek çok yeni gelişme arasında Japonya’nın Mançurya’yı işgalinden İtalya’nın Habeşistan’ı işgal etmeye başlamasına kadar bir dizi saldırılar ve saldırının tanımı etrafında Cenevre’de toplanan Silahsızlanma Konferansları 1930’lu yılların gündemini oluşturmuştur. Bu çalışmada genç Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ABD’li gazeteci Gladys Baker ile gerçekleştirdiği röportajdaki ana temalar üzerinde durulmaktadır. Dönemin basın-yayın hayatında öne çıkan gazeteler ve dergilerden yararlanılarak incelenen bu röportaja Türkiye’nin geniş bir çerçeve içinde ele aldığı barış ilkelerine dayalı dış siyasa perspektifinden bakılması amaçlanmıştır.

During the 1920s and 1930s, relatively successful efforts to keep the balance of peaceful relations under the League of Nations and a few pacts and protocols had not been capable of supplying the long-term achievements. Therefore, the main discussions around the disarmament had started to make the main headlines in a very rapid way. During these years, a bunch of invasions including the Japanese occupation of Manchuria to the invasion of Abyssinia by Italian forces and the Disarmament Conferences at Geneve and Paris in 1932 and 1933 around the question of defining the attacks had constituted the main agenda of the 1930s. This study takes on the main themes which emerged through the interview of American journalist Gladys Baker with Ghazi Mustafa Kemal Ataturk as the founder and the first president of Republic of Turkey. By applying to the primary and secondary sources covering the newspapers and the journals, the study aspired to approach to the interview from the angle of foreign policy based upon the principles of peace taken by young republic of Turkey within a larger framework.