hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Kimlik ve Tarihçilik Bağlamında Vehhâbîliğe Dair Mülahazalar  (Ahmed Cevdet Paşa ve Osman b. Bişr Örneği)
Considerations on Wahhabısm in The Context of Identity And Historiography (The Case Study of Aḥmed Cevdet Pasha and Osman b. Bishr)
Yazar: Koçak, Ebru
Dergi: e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi, Vol. 13 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Ahmed Cevdet Paşa,Vehhâbîlik,Tarih Yazıcılığı,Osman b. işr Necdî,Tarih-i Cevdet ; Wahhābīsm,Osman b. Bishr Najdī,Tarih-i Cevdet,Historiography,Aḥmed Cevdet Pasha

Vehhâbîlik, tarihin belirli bir bölümünde, belirli bir coğrafyada ortaya çıkan ve kendine özgü bir sosyo-kültürel yapıdan beslenen dini-politik bir harekettir. Dinî, mezhebî, içtimaî ve siyasî boyutları ile İslam dünyasında önemli etkileri olan Vehhâbîlik, tarihsel bir olgu olarak pek çok esere konu olmuştur. Osman b. Bişr Necdî’nin (1290/1873) ‘Unvanü’l-Mecd fî Tarihi Necd’i ve Ahmed Cevdet Paşa’nın (1313/1895) Tarih-i Cevdet’i, bu konuda akla gelen kaynaklardandır. Ahmed Cevdet Paşa ve Osman b. Bişr hemen hemen aynı dönemlerde yaşayan ve ortak bir zaman diliminde meydana gelen olayları konu edinen iki tarihçidir. Her ikisinin de belirli bir söylemin temsilcisi konumunda olmaları bu çalışmaya ilham vermiştir. Bu iki tarihçi arasında yapılacak bir mukayese, toplumsal değer yargılarının ve tarihçinin konumunun, olay ve olguların anlaşılma biçimlerine ne şekilde yansıdığını ortaya koyması bakımından etkili bir örnek olacaktır. Çalışmada, karşılaştırmalı bir analiz yöntemi esas alınarak, metin ve yazar arasındaki ilişki üzerinde durulmuştur. Bu çalışma, ait oldukları toplumsal yapının resmî sözcüsü kabul edilen iki tarihçinin, tarihî, siyasî ve içtimaî olayları aktarma biçimlerindeki yorum farklılıklarını, Vehhâbîlik olgusu üzerinden örneklendirmeyi hedeflemektedir.

Wahhābīsm is a religious-political movement that emerged in a definite section of history, in a specific geography, nourished by a distinctive cultural and social structure and which had considerable effects in the Islamic world. This historical phenomenon, which has religious, sectarian, social, and political dimensions, has been the subject of many works. Osman b. Bishr Najdī’s (1290/1873) ‘Unvanu’l-Majd fî Tarihi Najd and Ahmed Cevdet Pasha’s (1313/1895) Tarih-i Cevdet, are two sources that come to mind on this subject. Ahmed Cevdet Pasha and Osman b. Bishr were historians who lived during roughly the same periods and dealt with events occurring during these times. The fact that both are representative of a particular discourse has inspired this study. A comparison between these two historians will be an impressive example in terms of revealing how social value judgments as well as the author’s own social contexts can affect the understanding of events. The study focused on the relationship between the text and the author, based on a comparative analysis method. This study will attempt to exemplify the approaches of these two historians, considered spokespersons of the discourse they represent, on the ways in which they convey social, historical and political events through the phenomenon of Wahhābīsm.
Mezhepler Tarihi Literatüründeki Benzerlikler Üzerine Bir Çalışma “Kitâbu’r-Redd ve Telbîsü İblîs Örneği
A Study On The Similarities In The Literature Of Sects History The example of Kitâb al-Radd and Talbis Iblis
Yazar: Öztürk, Aysel; Alimoğlu Sürmeli, Zeynep
Dergi: e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi, Vol. 13 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; 73 fırka rivayeti,Nesefî,İbnü’l-Cevzî,Kitâbu’r-Redd,Telbîsü İblîs ; 73 Sects Narrative,Nasafi,Ibn al Jawzi,Kitâb al-Radd,Talbis Iblis

Ebû Mutî‘ Mekhûl b. el-Fadl en-Nesefî’nin “Kitâbu’r-Redd ‘alâ ehli’l-bidâ‘ ve’l-ehvâi’ḍ-ḍâlle” adlı eserinin Hanefî makâlât geleneği içerisinde 73 fırka rivayetini esas alarak İslâm fırkalarının 6x12+1=73’lük sistemle tasnife tâbi tutulduğu en eski çalışmalardan biri olduğu söylenebilir. Nesefî’nin kullandığı bu tasnif sistemi, kendisinden sonraki pek çok müellifi özellikle de Hanefî makâlât müelliflerini etkilemiştir. Ancak bu tasnif sistemini kullanan alimler Hanefîlerle sınırlı değildir. Nitekim Hadis taraftarları içerisinde değerlendirilebilecek olan Hanbelî alimi Ebü’l-Ferec İbnü’l-Cevzî de Telbîsü İblîs adlı eserinin bir bölümünde 6x12+1=73 şeklindeki sisteme dayanan bir tasnif kullanmıştır ki bu tasnif; fırkaların isimlendirilmesi, alt fırkaların sıralanışı ve tanımlanması gibi pek çok yönden Nesefî’nin tasnifine benzemektedir. Bu bakımdan çalışmamızda iki eserde yer alan tasnifler ve fırkalar, eserlerin bütünü de dikkate alınarak mukayese edilip aradaki benzerlik ve farklılıklar, kimi Hanefî ve Hadis Taraftarları makâlât eserleri de göz önünde bulundurulmak suretiyle ortaya koyul-maya çalışılacaktır.

The work of Abû Mutî‘ Makḥûl ibn Faḍl al Nasafi, “Kitâb al-Radd ‘alâ ahl al-bida‘ wa-al-ahwâ al-ḍalla” can be said to be one of the oldest works in the Hanafi maqalat tradition in which Islamic sects are classified with the system of 6x12+1=73 based on the 73 sects narrative. This classification system used by Nasafi has influenced many authors after him, especially the Hanafi maqalat authors. However, the scholars using this system are not limited to the Hanafis. Hanbali scholar Abu’l Farac Ibn al Jawzi, who can be considered among Hadith Supporters, also uses a classification based on the 6x12+1=73 system in a part of his work called Talbis Iblis, and this classification is similar to the classification of Nasafi in many ways such as naming the sects, as well as ordering and defining the sub-sects. In this study, the classifications and sects in the two works will be compared by paying attention to the whole of the texts, and the similarities and differences between them will be tried to be revealed by taking some Hanafi and Hadith Supporters’ maqalat works into account.
Postmodernizm Açısından Şii-Sünni Yakınlaşmasının Değerlendirilmesi
Evaluation of the Shiite-Sunni Rapprochement in Terms of Postmodernism
Yazar: Ağçoban, Sıddık
Dergi: e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi, Vol. 13 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Sunni,Shiite,Rapprochement,Taqrib,Postmodern ; Sünni,Şii,Yakınlaşma,Takrib,Postmodern

Bu makale son dönem Şii-Sünni ilişkilerini ele almakta ve bu ilişkilerin postmodern olup olmadığını sorgulamaktadır. Yirminci yüzyılın ikinci yarısından itibaren postmodern bir anlayış ve düşünüş tarzının dünya çapında yayıldığı ileri sürülmüştür. İslam toplumlarını da etkileyen bu paradigmanın temel özelliklerinden biri çoklu hakikat inancını geçerli görmesidir. Şia ve Ehl-i Sünnet İslam coğrafyasının iki ana kolunu temsil etmektedir. Her bir mezhep yüzyıllar boyunca İslam hakikatini kendisinin temsil ettiğini savunmuş diğerinin ise yanlış yolda olduğunu ileri sürmüştür. Ama yine de her iki mezhep tarih boyunca ilişki içinde olmuşlardır. Mezhepleri yakınlaştırma (takrib) çalışmaları da bu ilişkilerden biridir. Bu çalışma, “postmodern paradigma az veya çok her alana sirayet ettiyse Şii-Sünni ilişkilerine de sirayet etmiş olmalıdır” varsayımından hareket etmektedir. Araştırmanın vardığı sonuç, takrib çalışmalarının çoğullaşma eğiliminde olduğu ve postmodern bir yakınlaşma biçiminin varlığının konuşulabileceği yönündedir.

This article examines the recent Shiite-Sunni relations and questions whether these relations are postmodern. It has been suggested that a postmodern understanding and way of thinking spread around the world since the second half of the twentieth century. One of the main features of this paradigm, which also affects Islamic societies, is that it considers multiple truth beliefs valid. Shia and Ahl-al Sunnah represent the two main branches of Islamic geography. Each sect has maintained for centuries that it represents the truth of Islam and the other is on the wrong track. Nevertheless, both sects have been in contact throughout history because they are members of a same religion and live in a common geography. Rapprochement of sects (taqrib) is one of these relationships. This study is based on the assumption that "if the postmodern paradigm has spread to more or less every field, it must have spread to Shiite-Sunni relations." The conclusion of the study is that it is time to talk about the existence of a postmodern rapprochement and that taqrib works tend to become plural.
Mâverâünnehirli Hanefî Âlimlerin Mâtürîdîliğin Gelişimine Katkıları
The Contributions of Ḥanafī Scholars from City of Transoxiana to the Development of Māturīdiyya
Yazar: Ak, Ahmet
Dergi: e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi, Vol. 13 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Transoxiana,Development of Māturīdiyya,Hanafī Scholars,Abū Ḥanīfa,Abū Manṣūr al-Māturīdī ; Mâtürîdîliğin Gelişimi,Hanefi Âlimler,Mâverâünnehir,Ebû Hanîfe,Ebû Mansûr el-Mâtürîdî

Mâtürîdîlik, Mâverâünnehirli Ebû Mansûr el-Mâtürîdî’ye (ö. 333/944) nispet edilen ve kökleri İmam Azam Ebû Hanîfe’ye (ö. 150/767) dayanan bir mezheptir. İmam Mâtürîdî, icâzet veren Hanefi bir fakih, büyük bir müfessir olarak Hanefiliğin hem itikâdî yönünün hem de fıkıh yönünün doğru anlaşılmasına büyük çaba sarf ederek Ebû Hanîfe’nin itikâdî görüşlerini geliştirip sistemleştirmiştir. Aynı zamanda o, Kitabü’t-Tevhid ve Te’vilâtü’l-Kur’ân gibi çok değerli eserler vermiş ve değerli öğrenciler yetiştirmiştir. Onun öğrencileri, öğrencilerinin öğrencileri ve onların takipçileri Mâtürîdî’nin eserlerini okutmuşlar ve onun görüşlerini yaymaya çalışmışlardır. Hatta onlardan Ebü’l-Yüsr el-Pezdevî (ö. 493/1100), Ebü’l-Muîn en-Nesefî (ö. 508/1115), Necmüddin Ömer en-Nesefî (ö. 537/1142) ve Nûreddin es-Sâbûnî ( ö. 580/1184) gibi çok sayıda Mâverâünnehirli Hanefî-Mâtürîdî âlim, İmam Mâtürîdî’nin görüşlerini özetlemek veya açıklamak için özgün eserler ortaya koymuşlardır. Böylece onlar, bir taraftan İmam Mâtürîdî’nin ismini ve görüşlerini öne çıkararak, Mâtürîdîliğin Mâverâünnehirde yayılışına katkıda bulunmuşlardır. Bu bağlamda bu makale, Mâverâünnehirli Hanefî âlimlerin X, XI, XII ve XIII. asırlarda Mâtürîdîliğin gelişimine nasıl katkı sağladıklarını irdeleyerek kronolojik ve özet olarak ortaya koymayı amaçlamaktadır.

Māturīdiyya is a sect that is attributed to Abū Manṣūr al-Māturīdī (d. 333/944) who was from Transoxiana (Mā-warāʾ al-Nahr) and its roots are based on Imām al- ‘Azām Abū (d. 150/767). Abū Manṣūr al-Māturīdī, as an accredited The Ḥanafī jurists and a great commentator, made a great effort to understand both the creed and fiqh aspects of Hanafiyya and developed and systematized Abū Ḥanīfa's creed views. At the same time, he gave valuable works such as Kitâbü't-Tawhid and Taʾwīlāt al-Qurʾān and educated valuable students. His students, students of his students and their followers have taught Mâturîdî's works and tried to spread his views. Among them, Abū l-Yusr Muḥammad al-Bazdawī (d. 493/1100), Abū l-Muʿīn al-Nasafī (d. 508/1114), ʿAlāʾ al-Dīn al-Samarqandī (d. 539/1144), and Nūr al-Dīn al-Ṣābūnī (d. 580/1184) and many other Hanafī-Māturīdi scholars from Transoxiana have produced original works to summarize or explain al-Māturīdī's views. Thus, they contributed to the spread of al-Māturīdī in Transoxiana by highlighting Abū Manṣūr al-Māturīdī's name and views. In this context, this article aims to reveal, chronologically and briefly, how the Ḥanafī scholars from Transoxiana contributed to the development of Māturīdiyya in the X, XI, XII and XIII. centuries.
Dua, Gülbank ve Tercümanlar Üzerinden Alevî Nitelemeli Gelenek Hakkında Bazı Değerlendirmeler
Some Evaluations on The Alavi-Called Tradition Through Prayers, Gulbanks and Tercumans
Yazar: Üçer, Cenksu; Sarı, Rıza
Dergi: e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi, Vol. 13 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Alevî Gelenek,Tasavvuf,Dua,Gülbank,Tercüman ; Alevi Tradition,Mysticism,Prayer,Gulbank,Tercuman

Bu çalışmada, Alevî geleneğe mensup ocak ve gruplarca sosyal hayatta ve cemlerde okunan dua, gülbank ve tercümanlar ele alınmakta ve Alevî nitelemeli gelenek hakkında bazı değerlendirmeler yapılmaktadır. Dua, gülbank ve tercümanların, bütün yalınlığıyla aşkın varlığa yapılan bir arz-ı hal, bir yakarış ve kendini sunma hali olması, öncelikle geleneğin Allah tasavvurunun, sonrasında ana zihniyetinin ve oturduğu temel zeminin net bir şekilde anlaşılmasına katkı sağlayacaktır. Dua, gülbank ve tercümanlar, Alevî gelenekte, her an işiten, duaları kabul eden, affeden/bağışlayan, ikram eden, rızık veren, lütfeden ve her an yaratan bir Allah tasavvurunu açıkça ortaya koymaktadır. Dua, gülbank ve tercümanlar, Alevî geleneğin tasavvufî bir zihniyete sahip olduğunu göstermektedir. Ayrıca Alevî ocak ve gruplarca okunan dua, gülbank ve tercümanların, özellikle cehrî zikri kabul edip uygulayan bazı tasavvuf ekollerinde okunan dua, gülbank ve tercümanlarla hemen hemen aynı ifadeleri taşıyor olması oldukça dikkat çekicidir. Bu Alevi nitelemeli geleneğe mensup ocak ve grupların, diğer tasavvuf ekollerindeki türdeşleriyle aynı zeminde değerlendirilmesi gerektiğini açıkça ortaya koymaktadır.

In this study, the prayers, gulbanks and tercumans read by the lodges (ocak) and groups, that are members of the Alevi tradition, in social life and in the ‘Cem’s are discussed and some evaluations are made about the Alevi-qualified tradition. The fact that prayer, gulbank and tercuman are simply a state of offering, a supplication and self-presentation to the transcendent being will contribute to a clear understanding of the tradition's imagination of God, and then the main mentality and the basic ground. In the Alevi tradition, the prayer, gulbank and tercumans, explicitly express the vision of a God, who hears at all times, accepts prayers, forgives, offers, gives sustenance, favors and creates at every moment. Prayer, gulbank and tercumans show that the Alevi tradition has a sufi mentality.  It is also remarkable that the prayer, gulbank and tercumans read by lodges and groups belonging to the Alevi tradition carry almost the same expressions as prayer, gulbank and tercumans read in some other Sufi schools, especially those who accept and practice the audible invocation (dhikr). This clearly shows that the lodges and groups belonging to the Alevi tradition should be evaluated on the same grounds as their counterparts in other Sufi schools.
İslam Tasavvuf Düşüncesinin Teşekkülü
The Formation of Islamic Sufi Thought
Yazar: Çelikkaya, Nida Sultan
Dergi: e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi, Vol. 13 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Tasavvuf Tarihi,Tasavvufun Teşekkülü,Zühd,Tasavvufun Menşei

M. Necmettin Bardakçı tarafından hazırlanan ‘İslam Tasavvuf Düşüncesinin Teşekkülü’ isimli eser, tasavvufun teşekkül sürecinin bütün yönleriyle ortaya konulmasını amaçlamakta, bu yolla zaman içerisinde tasavvufa eklemlenerek gerek olumlu katkı yapan gerekse muhtevasına uygun olmayan unsurların bilinmesini sağlamayı öngörmektedir. Tasavvufun oluşum sürecinde siyasi, sosyal ve kültürel hayatın bir bütün olarak ele alınması çalışmanın önemli yönlerinden birini oluşturmaktadır. Bu amaçla tasavvufun farklı disiplinlerle olan ilişkileri dikkate alınarak çok yönlü bir eser kaleme alınmıştır. Eser, tasavvufun teşekkülünü Hz. Peygamber devriyle başlatan değerlendirmelere eleştirel yaklaşımı, tasavvufun tarihi sosyal ve kültürel temellerine yer vermesi, tasavvufun teşekkülünden önce zühd döneminin öne çıkan isimlerinin zühd anlayışlarını Kur’an ve Sünnet eksenli değerlendirmeye tabi tutması ve benzeri yönleriyle dikkati çekmektedir. Müellif ayrıca tasavvuf düşüncesinin menşeini tartışmakta, tasavvuf ile kadim din ve kültürler arasındaki benzerliği değerlendirmeye tabi tutmaktadır. Tüm bu özellikleriyle eser, alanındaki literatüre önemli bir katkı sağlayacak niteliktedir.

M. Necmettin Bardakçı tarafından hazırlanan ‘İslam Tasavvuf Düşüncesinin Teşekkülü’ isimli eser, tasavvufun teşekkül sürecinin bütün yönleriyle ortaya konulmasını amaçlamakta, bu yolla zaman içerisinde tasavvufa eklemlenerek gerek olumlu katkı yapan gerekse muhtevasına uygun olmayan unsurların bilinmesini sağlamayı öngörmektedir. Tasavvufun oluşum sürecinde siyasi, sosyal ve kültürel hayatın bir bütün olarak ele alınması çalışmanın önemli yönlerinden birini oluşturmaktadır. Bu amaçla tasavvufun farklı disiplinlerle olan ilişkileri dikkate alınarak çok yönlü bir eser kaleme alınmıştır. Eser, tasavvufun teşekkülünü Hz. Peygamber devriyle başlatan değerlendirmelere eleştirel yaklaşımı, tasavvufun tarihi sosyal ve kültürel temellerine yer vermesi, tasavvufun teşekkülünden önce zühd döneminin öne çıkan isimlerinin zühd anlayışlarını Kur’an ve Sünnet eksenli değerlendirmeye tabi tutması ve benzeri yönleriyle dikkati çekmektedir. Müellif ayrıca tasavvuf düşüncesinin menşeini tartışmakta, tasavvuf ile kadim din ve kültürler arasındaki benzerliği değerlendirmeye tabi tutmaktadır. Tüm bu özellikleriyle eser, alanındaki literatüre önemli bir katkı sağlayacak niteliktedir.
ŞEYH MÜFÎD’İN EBÛ TÂLİB’İN DİNÎ KONUMUNA DAİR GÖRÜŞLERİ
Sheikh Mufīd’s Thoughts on Abu Tālib’s Religious Situation
Yazar: Bulut, Halil İbrahim; Küllü, Cebrail
Dergi: e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi, Vol. 14 No. 2, 2021
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; İslam Mezhepleri Tarihi,Şeyh Müfîd,Ebû Tâlib,Îmânu Ebî Tâlib,Mezhepler arası polemik ; History of Islamic Sects,Sheikh Mufīd,Abu Tālib,Imānu Abu Tālib,Inter-denominational Polemic

Bu makalede, İmâmiyye Şîası’nın önemli âlimlerinden biri olan, İmâmiyye kelâmına aklı dâhil eden ve Usûlî geleneği başlatan Şeyh Müfîd’in Îmânu Ebî Tâlib adlı eseri bağlamında –mezhepler arası bir tartışma konusu olan- Ebû Tâlib’in dinî konumu ele alınmıştır. İlk olarak söz konusu risalenin müellifi olan Şeyh Müfîd’in hayatı, ilmî şahsiyeti ve eserleri hakkında bilgi verilmiştir. İkinci olarak çalışmanın ana konusunu oluşturan Ebû Tâlib’in hayatı ve kişiliğine yer verilmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise, siyasî çekişmelerin bir vasıtası olarak ortaya çıkan ve hakkında birçok eserin yazılmasına sebep olan Ebû Tâlib’in imanı meselesi ele alınmıştır. Makalenin boyutlarını aşacağından karşıt görüş sahiplerinin delillerine yer verilmemiş; sadece Şeyh Müfîd’in ilgili eseri bağlamında Ebû Tâlib’in iman üzere öldüğünü iddia edenlerin delillerine yer verilmiştir.

This article aims to reveal the opinions of Sheikh Mufīd who is a well-known scholar of Imāmiyyah, regarding Abu Tālib’s religious situation in the context of his book “Imānu Ebî Tālib”. Sheikh Mufīd stands out because of his contributions to Imāmiyyah theology. He was the first person to assert the use of ration in Imāmiyyah theology and start the methodological tradition. In the first part, the life of Sheikh Mufīd, his scholarly stance, and his works are introduced. The second part investigates Abu Tālib’s life and character, which is the main topic of the article. For the last part, the political background of the issue of Abu Tālib’s belief which surfaced as a result of political events is tackled and then later the subject is evaluated within the ideas in Sheikh Mufīd’s book on this topic.
MÜELLİFİ MEÇHÛL BİR İKRÂRNÂME RİSÂLESİNDEN HAREKETLE BEKTÂŞÎLİKTE İKRÂR GELENEĞİ
The Tradition of Allegiance in Bektashism According to  a Treatise Whose Author Unknown
Yazar: Yalçın, Ahmet
Dergi: e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi, Vol. 14 No. 2, 2021
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Tasavvuf,Bektâşîlik,İkrârnâme,İkrâr cemi,İkrâr ; Sufism,Bektashism,Allegiance,Cem of confession,Confession

İslâm tarihinde tasavvuf düşüncesi, hicretin 6. asrında tarikatlar biçiminde teşekkül etmiştir. Genelde kurucusu ya da kurucu kabul edilen şahısların ismine nispet edilen, Kâdirîlik, Nakşibendîlik, Kübrevîlik, Bayramîlik, Halvetîlik ve Bektâşîlik gibi isimlerle anılan pek çok tarikat doğmuştur. Bu tarikatlardan biri olan Bektâşîlik, Hacı Bektâş-ı Velî’ye nispet edilir. Osmanlı Devleti’nde padişaha bağlı piyade askerlerin birliği durumundaki Yeniçeri Ocağı’nın da tarikatı olan Bektâşîlik, Anadolu ve Balkan coğrafyasında yaygınlık gösteren bir tarikat olmuştur. Bektâşîliğin de tıpkı diğer tarikatlarda olduğu gibi kendine has zikir meclisi, adap-erkânı ve çeşitli törenleri ortaya çıkmıştır. Cem ismi verilen ve asıl itibariyle bir zikir meclisi olan dini ayinler, farklı maksat ve vesileler ile icra edilebilmektedir. Bektâşîlik tarikatına intisap için ikrâr adıyla bir cem tertip edilmekte, bu cemde yola yeni girecek ve talip olacak adaya yolun incelikleri öğretilmektedir. Bu çalışmamızda Bektâşî tarikatına biat edecek mürit adayının tarikata girişi maksadıyla düzenlenen ikrâr ceminin yapılışını, müellifi meçhul bir ikrârnâme risâlesinde geçtiği şekliyle ve yayın etiği ilkeleri çerçevesinde anlatmaya çalıştık.

Sufism represents the mystical aspect of the religion of Islam. Sufism was formed as tariqats in the sixth century of the Migration. Tariqats are generally attributed to the names of the founders or persons considered to be founders. Many tariqats known as Kadiriyyah, Naqshibandiyyah, Kubraviyyah, Halvatiyyah and Bektashiyyah have emerged. Bektashiyyah, one of these tariqats, is attributed to Hacı Bektaş-ı Velî. The tariqat of the janissary corps in the Ottoman Empire is Bektashiyyah. Bektashiyyah was a tariqat that was widespread in Anatolia and the Balkan geography. Just like any other its own dhikr council, adap-staff and various ceremonies emerged. Religious rites performed under the name of Cem can be performed for different purposes and occasions. A cem ritual is organized to join the Bektashi tariqat. In this cem ritual, the fineness of the road is taught to the candidate who will enter and aspire to the road. In this study, I investigated the organization of the cem ritual, which was organized for the purpose of entering the disciple candidate who will join the Bektashi tariqat. This work is based on a historical manuscript whose author is unknown.