hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Besin Kültüründe Yetiştirilen (Kaya F1) Domates Çeşidinin (Lycopersicon esculentum) Artan NaCl Uygulamalarına Toleransı ve Tuzluluk Stresinin Kuru Madde Miktarı ile Bitki Mineral Madde İçeriğine Etkisi
Besin Kültüründe Yetiştirilen (Kaya F1) Domates Çeşidinin (Lycopersicon esculentum) Artan NaCl Uygulamalarına Toleransı ve Tuzluluk Stresinin Kuru Madde Miktarı ile Bitki Mineral Madde İçeriğine Etkisi
Yazar: Bilgin, Nuray; Yıldız, Nesrin
Dergi: Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Vol. 39 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Tuz stresi, domates, besin kültürü, gelişme devresi, tolerans

Bu çalışmanın amacı besin kültüründe yetiştirilen Kaya F1 domates bitkisinin bitki gelişme devresinin 3 farklı  aşamasında, besin çözeltisine artan düzeylerde uygulanan NaCl’nin (0=1.34, 1=3, 2=7, 3=14 dS/m) bitki gövde ve kök kuru  maddesi ile mineral içeriğine etkisini araştırmaktır. Bu amaçla çimlendirilen domates fideleri, Arnon (1938) besin kültürüne  aktarılmışlardır. Fideler besin çözeltisine aktarıldıktan sonra, farklı gelişme devrelerinde (1. Aktarıldıktan hemen sonra, 2. Üç hafta  sonra, 3. Altı hafta sonra) 4 farklı konsantrasyonda NaCl tuzu Eİ0=1.34, Eİ1=3, Eİ2=7, Eİ3=14 dS/m (0, 30, 70, 140 mM NaCl)  ilaveleri yapılmıştır. Çiçeklenme başlangıcına kadar yetiştirilmesi planlanan domates bitkilerinden 1. Gelişme devresinde olanlar  (çimlendikten hemen sonrakiler) tuz stresine dayanamamışlar, bu nedenle denemeye 2 ve 3. gelişme devresindeki domates bitkileri  ile devam edilmiştir. Bitkiler çiçeklenme başlangıcında hasat edilerek kuru ağırlık ve mineral içerikleri belirlenmiştir. Besin  kültüründe NaCl uygulamalarındaki artışa bağlı olarak domates bitkilerinin her iki gelişme devrelerinde de kuru madde miktarı  azalmış, bitki Na ve Cl içerikleri artarken, K ve NO3 içeriği azalmıştır.

Bu çalışmanın amacı besin kültüründe yetiştirilen Kaya F1 domates bitkisinin bitki gelişme devresinin 3 farklı  aşamasında, besin çözeltisine artan düzeylerde uygulanan NaCl’nin (0=1.34, 1=3, 2=7, 3=14 dS/m) bitki gövde ve kök kuru  maddesi ile mineral içeriğine etkisini araştırmaktır. Bu amaçla çimlendirilen domates fideleri, Arnon (1938) besin kültürüne  aktarılmışlardır. Fideler besin çözeltisine aktarıldıktan sonra, farklı gelişme devrelerinde (1. Aktarıldıktan hemen sonra, 2. Üç hafta  sonra, 3. Altı hafta sonra) 4 farklı konsantrasyonda NaCl tuzu Eİ0=1.34, Eİ1=3, Eİ2=7, Eİ3=14 dS/m (0, 30, 70, 140 mM NaCl)  ilaveleri yapılmıştır. Çiçeklenme başlangıcına kadar yetiştirilmesi planlanan domates bitkilerinden 1. Gelişme devresinde olanlar  (çimlendikten hemen sonrakiler) tuz stresine dayanamamışlar, bu nedenle denemeye 2 ve 3. gelişme devresindeki domates bitkileri  ile devam edilmiştir. Bitkiler çiçeklenme başlangıcında hasat edilerek kuru ağırlık ve mineral içerikleri belirlenmiştir. Besin  kültüründe NaCl uygulamalarındaki artışa bağlı olarak domates bitkilerinin her iki gelişme devrelerinde de kuru madde miktarı  azalmış, bitki Na ve Cl içerikleri artarken, K ve NO3 içeriği azalmıştır.
Kilise Deresi’nde (Hınıs) Yaşayan Capoeta capoeta umbla (Heckel, 1843)’nın Populasyon Yapısı ve Dere Suyunun Bazı Özellikleri
Kilise Deresi’nde (Hınıs) Yaşayan Capoeta capoeta umbla (Heckel, 1843)’nın Populasyon Yapısı ve Dere Suyunun Bazı Özellikleri
Yazar: Ceyhun, Saltuk Buğrahan; Erdoğan, Orhan
Dergi: Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Vol. 39 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Siraz, Capoeta capoeta umbla, Gonadosomatik indeks, Kilise Deresi

Bu çalışma, Ağustos 2002 ile Mayıs 2003 tarihleri arsında Erzurum ili Hınıs ilçesi Kilise Deresi’nde yürütülmüştür.  Çalışmada, derede yaşayan dominant balık türlerinden Capoeta capoeta umbla’nın populasyon özellikleri ve dere suyunun bazı  özellikleri incelenmiştir. Bulgulara göre; su sıcaklığı –10C ile 240C arasında, diğer yandan suyun kimyasal özelliklerinden pH 7,03-  8,12, Ca+2 37,20-72,50 (mg/l), Mg+2 17,60-25,20 (mg/l), sertlik 17,0-27,0 (FrS), organik madde ise 1,11-3,24 (mg/l) arasında  belirlenmiştir. Populasyonda yaş kompozisyonu I-V arasında değişmektedir. İncelemeye alınan 194 bireyin 91’u erkek, 103’ü dişi  bireylerden meydana gelmiştir. Boy-ağırlık ilişkisi dişilerde W=0,069xL2,31, erkeklerde W=0,058xL2,38 ve populasyon genelinde  W=0,064xL2,34 olarak bulunmuştur. Populasyon genelinde ağırlıkça Von Bertalanffy büyüme denklemi Wt=691,8x(1-e-0,094x(t+1,162))  2,34, boyca Von Bertalanffy büyüme denklemi ise Lt=53,0x(1-e-0,094x(t+1,161)) şeklinde belirlenmiştir. Populasyonda  ortalama GSI değerleri erkekler için 0,083-9,794 arasında iken dişiler için 0,124-9,714 arasında bulunmuştur. İlk üreme boyu erkek  ve dişiler için sırayla Lm=17,27, Lm=17,77 cm olarak belirlenmiştir.

Bu çalışma, Ağustos 2002 ile Mayıs 2003 tarihleri arsında Erzurum ili Hınıs ilçesi Kilise Deresi’nde yürütülmüştür.  Çalışmada, derede yaşayan dominant balık türlerinden Capoeta capoeta umbla’nın populasyon özellikleri ve dere suyunun bazı  özellikleri incelenmiştir. Bulgulara göre; su sıcaklığı –10C ile 240C arasında, diğer yandan suyun kimyasal özelliklerinden pH 7,03-  8,12, Ca+2 37,20-72,50 (mg/l), Mg+2 17,60-25,20 (mg/l), sertlik 17,0-27,0 (FrS), organik madde ise 1,11-3,24 (mg/l) arasında  belirlenmiştir. Populasyonda yaş kompozisyonu I-V arasında değişmektedir. İncelemeye alınan 194 bireyin 91’u erkek, 103’ü dişi  bireylerden meydana gelmiştir. Boy-ağırlık ilişkisi dişilerde W=0,069xL2,31, erkeklerde W=0,058xL2,38 ve populasyon genelinde  W=0,064xL2,34 olarak bulunmuştur. Populasyon genelinde ağırlıkça Von Bertalanffy büyüme denklemi Wt=691,8x(1-e-0,094x(t+1,162))  2,34, boyca Von Bertalanffy büyüme denklemi ise Lt=53,0x(1-e-0,094x(t+1,161)) şeklinde belirlenmiştir. Populasyonda  ortalama GSI değerleri erkekler için 0,083-9,794 arasında iken dişiler için 0,124-9,714 arasında bulunmuştur. İlk üreme boyu erkek  ve dişiler için sırayla Lm=17,27, Lm=17,77 cm olarak belirlenmiştir.
Ardahan Kura Nehri ve Yakın Çevresi Alan Kullanımlarının Belirlenmesi ve Optimal Alan Kullanım Önerileri
Ardahan Kura Nehri ve Yakın Çevresi Alan Kullanımlarının Belirlenmesi ve Optimal Alan Kullanım Önerileri
Yazar: Zengin, Murat; Yılmaz, Sevgi
Dergi: Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Vol. 39 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Alan kullanımı, Optimal alan kullanımı, Alan kullanım planlaması, Ekolojik planlama, Peyzaj ekolojisi, Sulak alanlar, Ardahan, Kura Nehri, Coğrafi Bilgi Sistemleri

Günümüzde doğal ve kültürel kaynaklar hızla tükenmekte ancak buna karşılık etkili olabilecek koruma yaklaşımları  sergilenememektedir. Mevcut kaynaklar da yanlış alan kullanımları ve yoğun kullanımlar neticesinde yok olma tehlikesi ile karşı  karşıya kalmaktadır. Doğru ve etkili kaynak yönetimi ve plan kararlarının alınabilmesi için, ekolojik yapıyı korumayı hedef alan  optimal alan kullanımlarının hassas bir şekilde belirlenmesi gerekir. Bu kapsamda oldukça zengin ve bakir kaynak değerlerine  sahip olan Ardahan Kura Nehri ve yakın çevresinde ekolojik yapıya uygun Optimal Alan Kullanımlarını belirlemek amacıyla bu  çalışma yapılmıştır. Araştırma alanında alan kullanımlarının belirlenmesinde doğal ve kültürel kaynak değerleri ayrıntılı bir şekilde  ele alınmış, Tarım, Çayır, Mera, Orman, Yerleşim, Turizm ve Rekreasyon ile Koruma alanlarından oluşan yedi farklı alan kulanım  tipi için ekolojik uygunluk haritaları oluşturulmuştur. Yapılan değerlendirme sonuçlarına göre 94086 ha.’lık araştırma alanının  25479 ha.’ı (%27,08) tarım alanı, 20895 ha.’ı (%22,21) mera alanı, 18858 ha.’ı (%20,04) çayır alanı, 9767 ha.’ı (%10,38) orman,  7955 ha.’ı (%8,46) koruma ve turizm-rekreasyon alanları, 4175 ha.’ı (%4,44) yerleşim alanı ve 6957 ha.’ı (%7,39) sulak alanlar  için uygun olduğu belirlenmiştir.

Günümüzde doğal ve kültürel kaynaklar hızla tükenmekte ancak buna karşılık etkili olabilecek koruma yaklaşımları  sergilenememektedir. Mevcut kaynaklar da yanlış alan kullanımları ve yoğun kullanımlar neticesinde yok olma tehlikesi ile karşı  karşıya kalmaktadır. Doğru ve etkili kaynak yönetimi ve plan kararlarının alınabilmesi için, ekolojik yapıyı korumayı hedef alan  optimal alan kullanımlarının hassas bir şekilde belirlenmesi gerekir. Bu kapsamda oldukça zengin ve bakir kaynak değerlerine  sahip olan Ardahan Kura Nehri ve yakın çevresinde ekolojik yapıya uygun Optimal Alan Kullanımlarını belirlemek amacıyla bu  çalışma yapılmıştır. Araştırma alanında alan kullanımlarının belirlenmesinde doğal ve kültürel kaynak değerleri ayrıntılı bir şekilde  ele alınmış, Tarım, Çayır, Mera, Orman, Yerleşim, Turizm ve Rekreasyon ile Koruma alanlarından oluşan yedi farklı alan kulanım  tipi için ekolojik uygunluk haritaları oluşturulmuştur. Yapılan değerlendirme sonuçlarına göre 94086 ha.’lık araştırma alanının  25479 ha.’ı (%27,08) tarım alanı, 20895 ha.’ı (%22,21) mera alanı, 18858 ha.’ı (%20,04) çayır alanı, 9767 ha.’ı (%10,38) orman,  7955 ha.’ı (%8,46) koruma ve turizm-rekreasyon alanları, 4175 ha.’ı (%4,44) yerleşim alanı ve 6957 ha.’ı (%7,39) sulak alanlar  için uygun olduğu belirlenmiştir.
Erzurum İlindeki Bazı Ticari Gökkuşağı Alabalığı (Oncorhynchus mykiss) Çiftliklerinin Yetiştiricilik Suyu, Yem ve Balıklarının Mikrobiyolojik Yönden İncelenmesi
Erzurum İlindeki Bazı Ticari Gökkuşağı Alabalığı (Oncorhynchus mykiss) Çiftliklerinin Yetiştiricilik Suyu, Yem ve Balıklarının Mikrobiyolojik Yönden İncelenmesi
Yazar: Çarbaş, Ayşegül; Yanık, Telat; Kaya, Mükerrem
Dergi: Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Vol. 39 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Gökkuşağı alabalığı, su, yem, deri, bakteriyel flora

Araştırmada, Erzurum ilinde gökkuşağı alabalığı (Oncorhynchus mykiss) yetiştiren 6 farklı ticari işletmeden 3 ay süresince  (Nisan, Mayıs, Haziran) alınan toplam 54 adet numune (yetiştiricilik suyu, yem ve balık) toplam aerobik mezofilik bakteri,  Enterobacteriaceae, Pseudomonas, koliform grubu bakteri ve Escherichia coli yönünden incelenmiştir. Toplam aerobik mezofilik  bakteri sayıları su, deri ve yem numunelerinde sırasıyla 101-104 kob/ml, 102-105 kob/g, 103-108 kob/g olarak tespit edilmiştir.  Enterobacteriaceae ve Pseudomonas sayıları su, yem ve deri örneklerinde < 10-103 kob/ml ve 101-104 kob/ml; < 100-104 kob/g ve  < 100-108 kob/g; < 100-103 kob/g ve < 100-104 kob/g olarak saptanmıştır. Koliform grubu bakteri ve Escherichia coli sayıları su,  yem ve deri örneklerinde sırasıyla < 0,03-> 11,0 MPN/ml ve < 0,03-2,40 MPN/ml; < 0,30-> 110 MPN/g ve < 0,30-> 110 MPN/g;  < 0,30-> 110 MPN/g ve < 0,30-24,0 MPN/g belirlenmiştir.

Araştırmada, Erzurum ilinde gökkuşağı alabalığı (Oncorhynchus mykiss) yetiştiren 6 farklı ticari işletmeden 3 ay süresince  (Nisan, Mayıs, Haziran) alınan toplam 54 adet numune (yetiştiricilik suyu, yem ve balık) toplam aerobik mezofilik bakteri,  Enterobacteriaceae, Pseudomonas, koliform grubu bakteri ve Escherichia coli yönünden incelenmiştir. Toplam aerobik mezofilik  bakteri sayıları su, deri ve yem numunelerinde sırasıyla 101-104 kob/ml, 102-105 kob/g, 103-108 kob/g olarak tespit edilmiştir.  Enterobacteriaceae ve Pseudomonas sayıları su, yem ve deri örneklerinde < 10-103 kob/ml ve 101-104 kob/ml; < 100-104 kob/g ve  < 100-108 kob/g; < 100-103 kob/g ve < 100-104 kob/g olarak saptanmıştır. Koliform grubu bakteri ve Escherichia coli sayıları su,  yem ve deri örneklerinde sırasıyla < 0,03-> 11,0 MPN/ml ve < 0,03-2,40 MPN/ml; < 0,30-> 110 MPN/g ve < 0,30-> 110 MPN/g;  < 0,30-> 110 MPN/g ve < 0,30-24,0 MPN/g belirlenmiştir.
Kars-Sarıkamış Ormanlarının Doğa Koruma Kriterleri Yönünden İncelenmesi
Kars-Sarıkamış Ormanlarının Doğa Koruma Kriterleri Yönünden İncelenmesi
Yazar: Özer, Serkan; Yılmaz, Hasan
Dergi: Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Vol. 39 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Doğa koruma, turizm, orman, koruma planı, Sarıkamış

Ülkemizde korunan alanlarının büyük çoğunluğu batı bölgesinde bulunmaktadır. Doğu Anadolu Bölgesi’nde çok sayıda  korunacak alan olmasına rağmen, sayının azlığı yeterince araştırma yapılmamış olmasından kaynaklanmaktadır. Çalışma, Kars ili  Sarıkamış ilçesi ormanları üzerinde yapılmıştır. Sarıkamış doğal ve kültürel değerler bakımından büyük bir potansiyele sahiptir.  Çalışma alanını oluşturan yaklaşık 58400 ha’lık sarıçam (Pinus sylvestris L.) ormanları bölge için önemli bir kaynak  oluşturmaktadır. Ormanların doğal ve kültürel değerlerinin kaybedilmesinden önce koruma altına alınması gerekmektedir. Bu  amaçla, Sarıkamış ormanlarının koruma yönünden taşıdığı değerler saptanmıştır. Sarıkamış ormanlarının milli park statüsünde  korunmasının gerekliliği belirlenmiştir.

Ülkemizde korunan alanlarının büyük çoğunluğu batı bölgesinde bulunmaktadır. Doğu Anadolu Bölgesi’nde çok sayıda  korunacak alan olmasına rağmen, sayının azlığı yeterince araştırma yapılmamış olmasından kaynaklanmaktadır. Çalışma, Kars ili  Sarıkamış ilçesi ormanları üzerinde yapılmıştır. Sarıkamış doğal ve kültürel değerler bakımından büyük bir potansiyele sahiptir.  Çalışma alanını oluşturan yaklaşık 58400 ha’lık sarıçam (Pinus sylvestris L.) ormanları bölge için önemli bir kaynak  oluşturmaktadır. Ormanların doğal ve kültürel değerlerinin kaybedilmesinden önce koruma altına alınması gerekmektedir. Bu  amaçla, Sarıkamış ormanlarının koruma yönünden taşıdığı değerler saptanmıştır. Sarıkamış ormanlarının milli park statüsünde  korunmasının gerekliliği belirlenmiştir.
Iğdır Ovasında Meyve Ağaçlarında Bulunan Yaprakbiti Türleri (Homoptera: Aphididae) ve Doğal Düşmanları
Iğdır Ovasında Meyve Ağaçlarında Bulunan Yaprakbiti Türleri (Homoptera: Aphididae) ve Doğal Düşmanları
Yazar: Daşcı, Erdal; Güçlü, Şaban
Dergi: Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Vol. 39 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Iğdır, meyve ağacı, yaprakbiti, parazitoit, predatör

Bu çalışma, 2003-2004 yıllarında Iğdır ovasında yetiştirilen meyve ağaçlarındaki yaprakbiti türleri ve bunların doğal  düşmanlarını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Meyve ağaçlarında Aphis pomi (De Geer), Dysaphis plantaginea (Passerini),  Hyalopterus pruni (Geoff.) ve Myzus cerasi (F.) olmak üzere 4 yaprakbiti türü belirlenmiştir. Bunlardan Hyalopterus pruni  (Geoff.) ve Aphis pomi De Geer’in sürgün uçlarını tamamen kaplayarak önemli zarara sebep olduğu gözlenmiştir. Yaprakbitleri  üzerinde, Coccinella septempunctata (L.), Adalia fasciotopunctata revelierei Muls., A. bipunctata (L.), Propylaea  quatuordecimpunctata (L.), Psyllobora vigintiduopunctata (L.), Exochomus quadripustulatus (L.), Adonia variagata (Goeze),  Synhormonia conglobata (L.) (Coccinellidae); Episyrphus balteatus (DeGeer), Scaeva albomaculata (Macquart) (Syrphidae);  Chrysoperla carnea (Stephens) (Chrysopidae); Anthocoris sp. ve Orius sp. (Anthocoridae) olmak üzere 13 predatör, Ephedrus  plagiator Nees., Aphidius matricariae Hal. ve Praon volucre Hal. (Aphidiidae) olmak üzere 3 de parazitoit tür elde edilmiştir.

Bu çalışma, 2003-2004 yıllarında Iğdır ovasında yetiştirilen meyve ağaçlarındaki yaprakbiti türleri ve bunların doğal  düşmanlarını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Meyve ağaçlarında Aphis pomi (De Geer), Dysaphis plantaginea (Passerini),  Hyalopterus pruni (Geoff.) ve Myzus cerasi (F.) olmak üzere 4 yaprakbiti türü belirlenmiştir. Bunlardan Hyalopterus pruni  (Geoff.) ve Aphis pomi De Geer’in sürgün uçlarını tamamen kaplayarak önemli zarara sebep olduğu gözlenmiştir. Yaprakbitleri  üzerinde, Coccinella septempunctata (L.), Adalia fasciotopunctata revelierei Muls., A. bipunctata (L.), Propylaea  quatuordecimpunctata (L.), Psyllobora vigintiduopunctata (L.), Exochomus quadripustulatus (L.), Adonia variagata (Goeze),  Synhormonia conglobata (L.) (Coccinellidae); Episyrphus balteatus (DeGeer), Scaeva albomaculata (Macquart) (Syrphidae);  Chrysoperla carnea (Stephens) (Chrysopidae); Anthocoris sp. ve Orius sp. (Anthocoridae) olmak üzere 13 predatör, Ephedrus  plagiator Nees., Aphidius matricariae Hal. ve Praon volucre Hal. (Aphidiidae) olmak üzere 3 de parazitoit tür elde edilmiştir.
Dondurmanın Bazı Fiziksel ve Duyusal Özellikleri Üzerine Farklı Emülgatörlerin Etkisi
Dondurmanın Bazı Fiziksel ve Duyusal Özellikleri Üzerine Farklı Emülgatörlerin Etkisi
Yazar: Atsan, Elif; Çağlar, Abdullah
Dergi: Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Vol. 39 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Dondurma, mono-di gliserid, lesitin, emülgatör

Bu araştırmada farklı çeşit ve düzeyde emülgatör ilavesinin depolama süresince (1, 15, 30, 45, 60. gün) dondurmanın bazı  fiziksel ve duyusal özellikleri üzerine etkisi belirlenmiştir. Emülgatör olarak mono-di gliserid ve lesitin (kontrol, %0.20, % 0.60 ve  %1.0) kullanılmıştır. %1.0 mono-di gliserid ilavesinin hacim artışını (%55.07) önemli derecede artırdığı belirlenmiştir. (P < 0.05).  Depolama süresi ile emülgatör ilavesinin erime oranları üzerine etkisi önemli (P < 0.01) bulunmuştur. Depolama boyunca, dondurma  örneklerindeki erime oranları ve ilk damlama süresine ait değişim incelendiğinde %1.0 mono-digliserid ilave edilen örneklerin en  az eridiği ve ilk damlama süresinin diğer tiplerden önemli ölçüde geç olduğu tespit edilmiştir. Buzlu yapı haricinde diğer bütün  özellikler üzerine emülgatör ilavesinin etkisi önemli (P < 0.01) bulunmuştur. Genel olarak mono-di gliserid ilaveli örnekler diğer  dondurma örneklerine göre yüksek puanlar almıştır. Sonuç olarak, %0.6-1.0 düzeyinde mono-di gliserid ilavesinin dondurmanın  fiziksel ve duyusal özelliklerini iyileştirdiği kanısına varılmıştır.

Bu araştırmada farklı çeşit ve düzeyde emülgatör ilavesinin depolama süresince (1, 15, 30, 45, 60. gün) dondurmanın bazı  fiziksel ve duyusal özellikleri üzerine etkisi belirlenmiştir. Emülgatör olarak mono-di gliserid ve lesitin (kontrol, %0.20, % 0.60 ve  %1.0) kullanılmıştır. %1.0 mono-di gliserid ilavesinin hacim artışını (%55.07) önemli derecede artırdığı belirlenmiştir. (P < 0.05).  Depolama süresi ile emülgatör ilavesinin erime oranları üzerine etkisi önemli (P < 0.01) bulunmuştur. Depolama boyunca, dondurma  örneklerindeki erime oranları ve ilk damlama süresine ait değişim incelendiğinde %1.0 mono-digliserid ilave edilen örneklerin en  az eridiği ve ilk damlama süresinin diğer tiplerden önemli ölçüde geç olduğu tespit edilmiştir. Buzlu yapı haricinde diğer bütün  özellikler üzerine emülgatör ilavesinin etkisi önemli (P < 0.01) bulunmuştur. Genel olarak mono-di gliserid ilaveli örnekler diğer  dondurma örneklerine göre yüksek puanlar almıştır. Sonuç olarak, %0.6-1.0 düzeyinde mono-di gliserid ilavesinin dondurmanın  fiziksel ve duyusal özelliklerini iyileştirdiği kanısına varılmıştır.
Bazı Mısır Çeşitlerinin Erzurum Ovası Koşullarında Silaj Amaçlı Yetiştirilme Olanakları
Bazı Mısır Çeşitlerinin Erzurum Ovası Koşullarında Silaj Amaçlı Yetiştirilme Olanakları
Yazar: Bulut, Sancar; Çağlar, Özcan; Öztürk, Ali
Dergi: Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Vol. 39 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Mısır, silaj, adaptasyon, verim

Erzurum Ovası koşullarında, 2004 ve 2005 yıllarında yürütülen bu araştırmada 17 mısır çeşidi kullanılmıştır. Çeşitlerin  ortalaması olarak 2004 ve 2005 yıllarındaki çıkış süresi sırasıyla 12.9 ve 14.5 gün, tepe püskülü çıkarma süresi 79.8 ve 82.4 gün,  koçan püskülü çıkarma süresi 84.7 ve 86.3 gün, silaj için olgunlaşma süresi 117.7 ve 110.4 gün, bitki başına yaprak sayısı 11.3 ve  11.8 adet, bitki başına koçan sayısı 1.2 ve 1.2 adet, bitki boyu 219.7 ve 214.3 cm, hasıl verimi 6103.5 ve 6550.0 kg/da, hasıl verimi  içerisindeki sap, yaprak ve koçan oranları % 40.8, 21.5, 37.8 ve % 41.9, 22.4, 35.8, kuru madde oranı % 27.4 ve 27.1, kuru madde  verimi 1376.3 ve 1774.4 kg/da, ham protein oranı % 5.4 ve 5.6, ham protein verimi ise 90.5 ve 99.6 kg/da olmuştur. Erzurum Ovası  koşullarında silaj amacı ile yetiştirilecek mısır çeşitlerinde erkencilik ve verim en önemli özelliklerdir. Nispeten yüksek hasıl, kuru  madde ve ham protein verimine sahip DK-440 ve DK-585 çeşitleri yörede silaj amacıyla yetiştirilebilir.

Erzurum Ovası koşullarında, 2004 ve 2005 yıllarında yürütülen bu araştırmada 17 mısır çeşidi kullanılmıştır. Çeşitlerin  ortalaması olarak 2004 ve 2005 yıllarındaki çıkış süresi sırasıyla 12.9 ve 14.5 gün, tepe püskülü çıkarma süresi 79.8 ve 82.4 gün,  koçan püskülü çıkarma süresi 84.7 ve 86.3 gün, silaj için olgunlaşma süresi 117.7 ve 110.4 gün, bitki başına yaprak sayısı 11.3 ve  11.8 adet, bitki başına koçan sayısı 1.2 ve 1.2 adet, bitki boyu 219.7 ve 214.3 cm, hasıl verimi 6103.5 ve 6550.0 kg/da, hasıl verimi  içerisindeki sap, yaprak ve koçan oranları % 40.8, 21.5, 37.8 ve % 41.9, 22.4, 35.8, kuru madde oranı % 27.4 ve 27.1, kuru madde  verimi 1376.3 ve 1774.4 kg/da, ham protein oranı % 5.4 ve 5.6, ham protein verimi ise 90.5 ve 99.6 kg/da olmuştur. Erzurum Ovası  koşullarında silaj amacı ile yetiştirilecek mısır çeşitlerinde erkencilik ve verim en önemli özelliklerdir. Nispeten yüksek hasıl, kuru  madde ve ham protein verimine sahip DK-440 ve DK-585 çeşitleri yörede silaj amacıyla yetiştirilebilir.
Kuyu Rasatlarından ve Yağışlardan Faydalanılarak Erzurum Ovası Yeraltısuyu Bilançosunun Hesaplanması
Kuyu Rasatlarından ve Yağışlardan Faydalanılarak Erzurum Ovası Yeraltısuyu Bilançosunun Hesaplanması
Yazar: Acar, Reşat; Sayıner, İlknur
Dergi: Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Vol. 39 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Yeraltı suyu bilançosu, hidrojeoloji, akifer, boşalım katsayısı

Bu çalışmada; Erzurum ovasına ait kuyu rasatlarından faydalanılarak yeraltı suyu bilançosu tespit edilmiştir. Gözleme  dayalı değerler olarak, yeraltı ve yerüstü sularının en önemli kaynağı olan yağışlar ile yeraltı sularının rasat kuyularından alınan  statik seviyeleri kullanılmıştır. Kuyu rasatları ile yağışlar arasındaki ilişkiler incelenerek, akifere ait boşalım katsayısı, sızma  katsayısı gibi hidrolik özellikler belirlenmiş ve Erzurum ovası akiferinin rezervi ile bu rezervin ne kadarının kullanıldığı tespit  edilmiştir. Yapılan değerlendirmeler sonucunda, Erzurum ovası akiferinin yağış-su seviyesi ilişki tipi belirlenmiş, ovaya ait yeraltı  suyu bilançosu tespit edilmiştir. Yıllık dinamik rezervuar değişimi hesaplanarak Erzurum ovasında “çekim=%40 beslenim”  şartlarında 2272,72 hm3’lük dinamik rezervden her yıl 23,43 hm3 azaldığı belirlenmiştir. Bu çalışma neticesinde gelecekteki çekim  miktarları kontrollü bir şekilde izlenebilecek ve ihtiyaç duyulduğu anda gerekli müdahale yapılarak önlemler alınabilecektir.

Bu çalışmada; Erzurum ovasına ait kuyu rasatlarından faydalanılarak yeraltı suyu bilançosu tespit edilmiştir. Gözleme  dayalı değerler olarak, yeraltı ve yerüstü sularının en önemli kaynağı olan yağışlar ile yeraltı sularının rasat kuyularından alınan  statik seviyeleri kullanılmıştır. Kuyu rasatları ile yağışlar arasındaki ilişkiler incelenerek, akifere ait boşalım katsayısı, sızma  katsayısı gibi hidrolik özellikler belirlenmiş ve Erzurum ovası akiferinin rezervi ile bu rezervin ne kadarının kullanıldığı tespit  edilmiştir. Yapılan değerlendirmeler sonucunda, Erzurum ovası akiferinin yağış-su seviyesi ilişki tipi belirlenmiş, ovaya ait yeraltı  suyu bilançosu tespit edilmiştir. Yıllık dinamik rezervuar değişimi hesaplanarak Erzurum ovasında “çekim=%40 beslenim”  şartlarında 2272,72 hm3’lük dinamik rezervden her yıl 23,43 hm3 azaldığı belirlenmiştir. Bu çalışma neticesinde gelecekteki çekim  miktarları kontrollü bir şekilde izlenebilecek ve ihtiyaç duyulduğu anda gerekli müdahale yapılarak önlemler alınabilecektir.