hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Sosyal hizmet çalışanlarında ikincil travmatik stres ve adil dünya inancı
Secondary traumatic stress and fair world belief in social service employees
Yazar: Kaya, Bozan; Kıran, Binnaz; Çakmak, Soner
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 3, 2020
Anahtar kelimeler: Psychiatry ; Psikiyatri ; Social services,secondary traumatic stress,fair world belief ; sosyal hizmetler,ikincil travmatik stres,adil dünya inancı

Amaç: Bu araştırmanın amacı sosyal hizmetlerde çeşitli görevlerde bulunan çalışanların ikincil travmatik stres düzeylerini ve adil dünya inançlarını incelemektir.Gereç ve Yöntem: Çalışma ilişkisel tarama modelinde gerçekleştirilmiştir. Adana Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğüne bağlı kuruluşlardaki sosyal servis, eğitim birimi, sağlık birimi ve idari birim personellerinden toplam 150 çalışan araştırmaya katılmıştır. Tüm katılımcılara kişisel bilgi formu, İkincil Travmatik Stres Ölçeği (İTSÖ) ve Adil Dünya İnancı Ölçeği (ADİÖ) uygulanmıştır.Bulgular: İkincil travmatik stres düzeyi düşük ve orta düzey olan katılımcıların genel adil dünya inançlarının ikincil travmatik stres düzeyi yüksek olan katılımcılardan anlamlı düzeyde daha yüksek olduğu saptanmıştır). Benzer şekilde ikincil travmatik stres düzeyi düşük olan katılımcıların bireysel adil dünya inancı, ikincil travmatik stres düzeyi yüksek katılımcılara göre anlamlı düzeyde daha yüksektir. Sonuç: Sosyal hizmetlerde çalışanların ikincil travmatik stres düzeyi düştükçe bireysel ve genel adil dünya inancı artmaktadır. Uzun süre başkalarının travmatik yaşantılarına tanık olmak, hizmet verenlerde rahatsız edici ikincil travmatik stres gibi ruhsal sorunların ortaya çıkmasına ve işlevsellik kayıplarına neden olabilir.

Purpose: The aim of this research is to investigate the secondary traumatic stress levels and Belief in a Just World of the employees in various positions in social services.Materials and Methods: The study was performed in relational scanning model. A total of 150 employees from the social service, education unit, health unit and administrative staff in the institutions affiliated with Adana Family, Labor and Social Services Provincial Directorate participated in the research.  Personal Information Form, Secondary Traumatic Stress Scale and Belief in a Just World Scale were applied to all participants.Results: General Belief in a Just World of the participants with low and medium level of secondary traumatic stress level were significantly higher than the participants with high secondary traumatic stress level. Similarly, the individual Belief in a Just World of the participants with low secondary traumatic stress level is significantly higher than the participants with high secondary traumatic stress level.Conclusion: As the secondary traumatic stress level of employees working in social services decreases, individual and general Belief in a Just World increases. Witnessing the traumatic experiences of others for a long time may cause mental problems such as disturbing secondary traumatic stress in the service providers and loss of functionality.
Şiddete yönelik beyaz kod verilerin değerlendirilmesi
Evaluation of white code data for violence
Yazar: Torun, Nazan
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 3, 2020
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; health service,violence,white code ; Sağlık Hizmetleri,Sağlık Kurum ve Kuruluşları,Şiddet

Amaç: Türkiye’de bulunan sağlık kurum ve kuruluşlarında görev yapan personele yönelik yapılan şiddetin sıklığını, türünü ve ciddiyetini inceleyerek sonuçlarını belirlemek, hem de yıllar itibari ile bildirilen şiddet sayısı bakımından farklılık olup olmadığını belirlemek amacıyla yapılmıştır.Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada Sağlık Bakanlığının 2012-2018 yıllar arasındaki sağlık bakanlığına bağlı kurum ve kuruluşlarına ait “Beyaz Kod” kayıtları retrospektif olarak incelenmiştir. Elde edilen veriler, şiddetin türü, bildirim yapılan hastanenin türü, şiddetin gerçekleştiği birim, şiddete uğrayan personelin unvanı, şiddetin gerçekleştiği zaman, şiddetin nedeni ve şiddetin sonucu kapsamında değerlendirilmiştir. Yıllar arasında şiddet olayları arasında ikili karşılaştırmaları hesaplamak için R dilinde “pairwise. prop.test” kullanılmıştır.Bulgular: Çalışmada şiddetin daha çok; yaz aylarında, devlet hastanelerinde, acil servislerde, 10: 00 – 14: 00 saatleri arasında ve fiziksel şiddetten daha ziyade sözel şiddetin yaşandığı; şiddet mağdurunun ise sıklıkla doktor olduğu saptanmıştır. Yıllar itibari ile sözel şiddetin artış gösterdiği belirlenirken; fiziksel şiddetin özellikle 2016 yılından sonra azaldığı tespit edilmiştir.Sonuç: Sağlık sektöründe çalışan personele yönelik şiddetin sürdürülebilir sağlık reformu ile çözülmesi gerektiği düşünülmektedir.

Purpose: The frequency of the made violence against staff working in health institutions and organizations in Turkey, type, and to determine the results by examining the seriousness, is conducted to determine as well whether the years are differences in terms of the number of violence reported by reputation.Materials and Methods: In this study, “White Code” records of the Ministry of Health between the years 2012-2018 belonging to the institutions and organizations affiliated to the Ministry of Health were analyzed retrospectively. The data obtained were evaluated within the scope of the type of violence, the type of hospital where the notification was made, the unit where the violence took place, the title of the personnel subjected to the violence, the time of the violence, the cause of the violence and the result of the violence. Pairwise.prop.test was used in the R language to calculate binary comparisons between violent incidents.Results: When we examine the study, propensity for violence was more; during the summer months, in public hospitals, emergency services, between 10: 00 and 14: 00 and verbal violence rather than physical violence; and the victim of violence is often a doctor. Brickbat increased over the years; It has been found that physical violence decreased especially after 2016.Conclusion: Violence against personnel working in the health sector should be resolved with sustainable health reform
Non-spesifik kronik bel ağrılı hastalarda aerobik egzersiz programının etkisi
Effect of aerobic exercise program in patients with non-specific chronic low back pain
Yazar: Tekin, Volkan; Akçay, Şeniz; Şengül, İlker; Kaya, Taciser; Goksel Karatepe, Altınay
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 4, 2020
Anahtar kelimeler: Rehabilitation ; Rehabilitasyon ; Bel ağrısı,Aerobik egzersiz,yaşam kalitesi ; low back pain,exercise,quality of life

Amaç: Egzersiz tedavisi, kronik non-spesifik bel ağrısı (NSKBA) tanısı alan hastalarda en yaygın önerilen tedavi şeklidir. Ancak bir egzersiz yönteminin başka bir egzersiz yöntemine üstün olup olmadığı tartışmalıdır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada NSKBA olan hastalar deney grubu (gözetimli aerobik egzersiz + ev egzersizi) ve kontrol grubu (sadece ev egzersizi) olmak üzere iki gruba randomize edildi. Hastalar tedavi öncesi, tedavi bitimi ve tedavi bitiminden üç ay sonra ağrı şiddeti, spinal mobilite, lomber ektansör kas dayanıklılığı, depresif semptom varlığı ve şiddeti, özürlülük ve yaşam kalitesi bakımından değerlendirildi. Bulgular: Deney grubunda tüm değerlendirmelerde anlamlı düzelme saptanırken kontrol grubunda, ağrı, spinal mobilite ve yaşam kalitesinin fiziksel komponentinde anlamlı düzelme saptandı. Kontrol grubuna göre, deney grubunda değerlendirme parametrelerinde zamanla meydana gelen olumlu değişim anlamlı olarak daha yüksekti. Sonuç: Aerobik egzersiz, NSKBA olan hastaların yetersizliklerinin düzeltmesine, aktivite düzeylerinin ve katılım düzeylerinin arttırılmasına katkı sağlayabilir. Ancak hangi aerobik egzersiz tipinin (sıklığının, süresinin ve yoğunluğunun) daha etkili olduğuna yönelik çalışmalara ihtiyaç vardır.

Purpose: Exercise therapy is the most commonly recommended form of treatment for patients diagnosed with non-specific chronic low back pain (NSCBP). However, it is controversial whether an exercise method is superior to other ones. Materials and Methods: In this study, patients with NSCBP were randomized into two groups as experimental group (supervised aerobic exercise + home-based exercise) and control group (home-based exercise alone). The patients were evaluated in terms of pain severity, spinal mobility, lumbar extensor muscle endurance, presence and severity of depressive symptoms, disability, and quality of life at the time points of before treatment, treatment ends, and three months after treatment ends. Results: In the experimental group, there was a significant improvement in all assessments, while in the control group, there was a significant improvement in pain severity, spinal mobility, and the physical component of quality of life. In the experimental group, the positive change in assessment parameters over time was significantly higher than in the control group. Conclusion: Aerobic exercise may contribute to correcting the impairments, increasing activity and participation levels of patients with NSCBP. However, studies are needed to determine which type of aerobic exercise (frequency, duration, and intensity of that type) is more effective.
Şizofreni tanılı hastalarda çocukluk çağı travmasının dissosiyasyonla ilişkisi
The relation of childhood trauma with dissociation in patients with schizophrenia
Yazar: Şener, Ayçe; Tomruk, Nesrin; Evren, Cüneyt; Karaytuğ, Mahmut Onur
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 3, 2020
Anahtar kelimeler: Psychiatry ; Psikiyatri ; schizophrenia,trauma,dissociation ; Şizofreni,Travma,Dissosiyatif Yaşantılar

Amaç: Dissosiyatif belirtiler, şizofreni de dahil olmak üzere pek çok psikiyatrik hastalıkla beraber görülür ve sıklıkla öncesinde travmatik bir deneyim mevcuttur. Bu çalışmayla Şizofreni tanılı hastalar’da çocukluk çağı travmasının sıklığı ve dissosiyatif yaşantılarla ilişkisinin araştırılması amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: DSM-IV tanı kriterlerine göre şizofreni tanısı alan 40 kadın, 40 erkek olmak üzere 80 hasta ile görüşülmüştür. Çalışmaya dahil edilen hastalar; sosyodemografik veri formu, SCID-I ölçeği, çocukluk çağı travma ölçeği (CTQ-28), dissosiyatif yaşantılar ölçeği (DES), DES takson ölçeği (DES-Takson), Calgary şizofrenide depresyon ölçeği (CŞDÖ), dissosiyatif bozukluklar görüşme formu (DDIS) ile değerlendirilmişlerdir.Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastalar çocukluk çağı travması olan ve olmayan şeklinde iki gruba ayrıldı. Çocukluk çağı travmasına maruz kalan grup ile maruz kalmayan grup karşılaştırıldığında sosyodemografik veriler açısından anlamlı bir farklılık saptanmadı. Hastalığa ilişkin veriler ile de travma yaşantısı arasında anlamlı bir ilişki gözlenmedi. Travma yaşantısı ile depresyon ve borderline kişilik özellikleri varlığı özellikle ilişkili bulundu, yaşanan travma türlerinden ise duygusal kötüye kullanım varlığı, çocukluk çağı travma ölçeği (CTQ-28) toplam skorundan sonra dissosiyatif yaşantıların varlığı ve depresyon ile en ilişkiliydi.Sonuç: Bu çalışmanın sonucuna göre şizofreni tanılı hastalarda psikiyatrik muayene içinde rutin travma öyküsü sorulması önem arz etmektedir.

Purpose: The iam os this study was to search for frequency of childhood trauma in schizophrenics linking the relationship of depression and dissosiciative experience.Materials and Methods: 80 patients (40 male-40 female) were interviewed according to the DSM-IV Patients were evaluated according to the sociodemographic data form, SCID-I form, Childhood Trauma Questionaire (CTQ-28), Dissosiative Experiences Scale (DES), Taxon form of the scale (DES-Taxon), Calgary Depression Scale for Schizophrenia (CDSS) and Dissociative Disorders Interview Scale (DDIS).Results: Patients were divided into 2 groups as who have and who do not have childhood trauma. There was no significant difference between the groups in terms of sociodemographic data. There was also no significant relationship between illness related data of schizophrenia and the trauma experience. İt is specifically observed that trauma experience has relation with depression and borderline personality.  The existence of emotional abuse is the most correlated trauma type with dissociative experience and depression after total score in childhood trauma questionaire.Conclusion: It  is important to ask for a history of  trauma in routine psychiatric examination in patients with schizophrenia.
Ailesel meme kanseri öyküsü olan ve olmayan kadınlarda meme kanseri tanılama davranışları
Breast cancer diagnosis behaviors in women with and without a family history of breast cancer
Yazar: Taylan, Seçil; Küçükakça Çelik, Gülden
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 4, 2020
Anahtar kelimeler: Clinical Sciences ; Klinik Tıp Bilimleri ; Klinik Meme Muayenesi,Mamografi,Kendi Kendine Meme Muayenesi,aile öyküsü

Amaç: Bu çalışmada ailesel meme kanseri öyküsü olan ve olmayan kadınlarda meme kanseri korkusu, risk algısı, meme kanseri bilgisi ve meme kanseri tanılama davranışları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Tanımlayıcı- kesitsel tipte yapılan araştırma, Aralık 2019 – Nisan 2020 tarihleri arasında bir şehir hastanesinin Onkoloji ve Kemoterapi ünitesinde meme kanseri tedavisi gören 308 aile öyküsü olan ve diğer servislerde tedavi gören aile öyküsü olmayan 523 hasta yakını kadın ile yüz yüze görüşme yöntemi ile yapılmıştır. Bulgular: Aile öyküsü olan kadınların olmayan kadınlara göre on yıl içindeki meme kanseri risk algısının 1,938 kat, meme kanseri korku puanının 1,073 kat ve Geniş Kapsamlı Meme Kanseri Bilgi Testi (GKMKBT) tedavi edilebilirlik puanının 3,269 kat arttığı belirlenmiştir.Sonuç: Çalışmada aile öyküsü olan kadınların meme kanseri tanılama davranışlarının (KKMM yapma, KMM yaptırma, 40 yaş üstü kadınlarda mamografi çektirme) aile öyküsü olmayanlara göre anlamlı şekilde arttığı ancak her iki grupta da hala istendik düzeyde olmadığı belirlendi.

Purpose: The aim of this article was  to investigate the relationship between the fear of breast cancer, perceived risk, knowledge of breast cancer, and breast cancer diagnosis behaviors in women with and without a family history of breast cancer.Materials and Methods: The study used a descriptive and cross-sectional design and was carried out through face-to-face interviews between December 2019 and April 2020 with 308 women who had a family history of breast cancer and were receiving breast cancer treatment in the Oncology and Chemotherapy unit of a city hospital and 523 patient relatives who were receiving treatment in other services of the hospital and had no family history of breast cancer.Results: The perceived risk of breast cancer in ten years by women with a family history of breast cancer, compared to that of women with no family history, increased by 1,938 times, the fear of breast cancer score increased by 1,073 times and that the Comprehensive Breast Cancer Knowledge Test (CBCKT) score increased by 3,269 times.Conclusion: The breast cancer diagnosis behaviors of women with a family history (performing BSE, having a CBE, having a mammogram in women aged over 40) increased significantly compared to those who did not have a family history, but that it was still not at the desired level in both groups.
Serum kartonektin (CTRP-3) düzeyinin gestasyonel diyabetli ve sağlıklı gebelerde karşılaştırılması ve biyokimyasal parametreler ve insulin direnci ile ilişkisi
Comparison of serum cartonectin (CTRP-3) level in gestational diabetes patient and healthy pregnant women and its relationship with biochemical parameters and insulin resistance
Yazar: Yakar, Burkay; Karakaya, Gamzecan; Önalan, Erhan; Gürsu, Mehmet Ferit
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 4, 2020
Anahtar kelimeler: Clinical Sciences ; Klinik Tıp Bilimleri ; Kartonektin (CTRP-3),gestasyonel diyabet,insülin direnci,insülin,gebelik ; diabetes,cartonectin

Amaç: Bu çalışmada gestasyonel diyabet mellitus (GDM) tanısı alan gebelerin serum kartonektin (CTRP-3) sevilerinin sağlıklı kontrol gebe grubu ile karşılaştırılması ve Kartonektin düzeyinin gebelerin biyokimyasal parametreleri ile ilişkisinin incelenmesi amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Kesitsel tipte tasarlanan araştırma Haziran 2016 ile Ocak 2017 tarihleri arasında yürütülmüştür. Çalışmaya 24-32 haftalık 30 GDM ve 30 sağlıklı gebe dahil edildi. Tüm katılımcılardan 12 saat açlık sonrası kan şekeri, lipid paneli, insulin, c-peptid ve kartonektin düzeyleri elde edilmiştir. Bulgular: Gestasyonel diyabeti olan katılımcıların Glikoz, HbA1C, İnsulin, C-peptid, HOMA-IR, Trigliserit, VLDL, HDL  düzeyleri istatistiksel olarak kontrol grubundan yüksek saptandı. Kontrol grubunun kartonektin (CTRP-3) düzeyi 7.68±4.29 (ng/mL), GDM grubunun ortalama kartonektin düzeyi 6.95±4.02 (ng/mL) saptandı ve iki grup arasında istatistiksel anlamlı bir fark saptanmadı Sonuç: GDM’lu hasta grubunda glikoz, HbA1c, insulin, HOMA-IR, C-peptid, trigliserit ve VLDL düzeylerinin yükseldiği saptanmıştır. Gestasyonel diyabetli hastalarda kartonektin ile glikoz ve insülin düzeyleri arasında negatif korelasyon saptanmıştır.

Purpose: The aim of this study was to compare the serum cartonectin (CTRP-3) levels of patients with gestational diabetes mellitus with the healthy control pregnant group and to investigate the relationship of cartonectin with the biochemical parameters of pregnant women.Material and Methods: The cross-sectional study was conducted between June 2016 and January 2017. A total of 30 patients with GDM and 30 healthy pregnant women were included in the study. Glucose, lipid, insulin, c-peptide and cartonectin levels were obtained from all participants after 12 hours of fasting. Results: Participants with gestational diabetes glucose, HbA1C, insulin, C-peptide, HOMA-IR, triglyceride, VLDL, HDL levels were statistically higher than the control group. Cartonectin level of the control group was 7.68 ± 4.29, mean cartonectin level of the GDM group was 6.95 ± 4.02 (ng / mL) and there was no statistically significant difference between the two groups. Conclusion: Glucose, HbA1c, insulin, HOMA-IR, C-peptide, triglyceride and VLDL levels were increased in patients with GDM. Negative correlation was found between cartonectin and glucose and insulin levels in patients with gestational diabetes.
Türkiye'nin kuzeybatısında zihinsel ve bedensel engelli kişilerde yaşam kalitesi
Quality of life among persons with intellectual and physical disability in northwestern Turkey
Yazar: Mercan, Yeliz; Tarı Selçuk, Kevser; Arıkan, Sunbul Hulya; Aydın Sayılan, Aylin; Eser, Erhan
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 4, 2020
Anahtar kelimeler: Public Health ; Halk Sağlığı ; Environmental Health ; Çevre Sağlığı ; Rehabilitation ; Rehabilitasyon ; Yaşam kalitesi,zihinsel engelli,fiziksel engelli ; Quality of life

Amaç: Bu çalışmada zihinsel ve fiziksel engelli bireylerin yaşam kalitesini etkileyen faktörleri belirlemeyi amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Tanımlayıcı tipteki bu çalışma Türkiye'nin kuzeybatısındaki Kırklareli'nde 18 yaş ve üstü zihinsel veya fiziksel engelli 157 kişiyi ile yürütülmüştür. Çalışma verileri Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Kısa Versiyonu’nun (WHOQOL-BREF) engelliler için uyarlanmış sürümü ve DSÖ Engellilerde Yaşam Kalitesi Modülü (WHOQOL-DIS-TR) ile toplanmıştır.Bulgular: Çok değişkenli lineer regresyon analizi sonuçlarına göre engellilerde WHOQOL-BREF ve WHOQOL-DIS modül skorlarındaki artışın yüksek eğitim düzeyi, kentsel alanda yaşama, yalnız yaşama, iyi-orta düzeyde algılanan gelir, iyi-orta düzeyde sağlık düzeyi ve fiziksel engele sahip olma ile, WHOQOL-BREF ve WHOQOL-DIS modül skorlarındaki azalışın ise artan yaşla ilişkili olduğu belirlenmiştir.Sonuç: Zihinsel engellilerin WHOQOL-BREF psikolojik ve sosyal ilişkiler boyutu, WHOQOL-DIS engelli modülü ve bağımsızlık modül skorlarının fiziksel engelli bireylere göre düşük olduğu ve düşük eğitim düzeyi, kırsal alanda yaşama, kötü gelir ve sağlık algısının kötü yaşam kalitesi için değiştirilebilir risk faktörleri olduğu belirlenmiştir.

Purpose: The aim of this study was to determine the factors that affect the quality of life (QoL) among persons with intellectual and physical disabilities.Materials and Methods: This study is descriptive. The study involved 157 persons with intellectual or physical disabilities who were 18 years of age or over in Kirklareli, a province in northwestern Turkey. The study data were collected Turkish versions of World Health Organization (WHO) Quality of Life Brief Version (WHOQOL-BREF) and Turkish versions of WHO Quality of Life Disability Module (WHOQOL-DIS-TR).Results: According to the results of the multivariate linear regression analysis, high education level, living in an urban area, living alone, good-moderate perceived income, good-moderate health level and presence of a physical disability led to an increase in the WHOQOL-BREF and WHOQOL-DIS module scores obtained by the people with disabilities whereas increasing age led to a decrease in their WHOQOL-BREF and WHOQOL-DIS module scores.Conclusion: People with intellectual disabilities obtained lower scores from the psychological health and social relationships domains of the WHOQOL-BREF, and from the WHOQOL-DIS disability module and its independence module than did people with physical disabilities, and that low education level, living in a rural area, poor income and poor perceived health were among the changeable risk factors leading to poor QoL.