hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
TRAP SEKANSI: OLGU SUNUMU
TRAP SEKANSI: OLGU SUNUMU
Yazar: Kartal, Altay; İyibozkurt, Ahmet Cem; Kalelioğlu, İbrahim; Akhan, Süleyman Engin; Has, Recep; Berkman, Sinan; Topuz, Samet; All., At
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 69 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: TRAP sekansı, akardiyak fetus

TRAP sekansı monokoryonik ikiz gebeliklerde 1/100 oranında görülen kötü prognoza sahip bir fenomendir. TRAP sekansında multipl anomalilere sahip, kalbi gelişmemiş “nonviable” bir fetus ile bu fetusu plasentadaki vasküler anastomozlar yoluyla besleyen pompa fetusun varlığı söz konusudur. Pompa ikiz anatomik olarak normal iken, hipoksik kan ile beslenen akardiyak ikizde gelişim vücudun alt yarısı ile sınırlıdır. Akardiyak ikiz için mortalite %100’dür. Pompa ikizin mortalitesi %50 civarında olup ölüm genellikle kalp yetmezliğine bazen de polihidramniosun yol açtığı prematüriteye bağlı olabilir. Burada antenatal dönemde tanısı koyduğumuz ve ailenin isteği doğrultusunda sonlandırılan 21 haftalık TRAP sekansı olgusu sunulmaktadır.

TRAP sekansı monokoryonik ikiz gebeliklerde 1/100 oranında görülen kötü prognoza sahip bir fenomendir. TRAP sekansında multipl anomalilere sahip, kalbi gelişmemiş “nonviable” bir fetus ile bu fetusu plasentadaki vasküler anastomozlar yoluyla besleyen pompa fetusun varlığı söz konusudur. Pompa ikiz anatomik olarak normal iken, hipoksik kan ile beslenen akardiyak ikizde gelişim vücudun alt yarısı ile sınırlıdır. Akardiyak ikiz için mortalite %100’dür. Pompa ikizin mortalitesi %50 civarında olup ölüm genellikle kalp yetmezliğine bazen de polihidramniosun yol açtığı prematüriteye bağlı olabilir. Burada antenatal dönemde tanısı koyduğumuz ve ailenin isteği doğrultusunda sonlandırılan 21 haftalık TRAP sekansı olgusu sunulmaktadır.
ÇOCUKLARDA RENAL OSTEODİSTROFİDE ORAL PULSE KALSİTRİOL TEDAVİSİ
ÇOCUKLARDA RENAL OSTEODİSTROFİDE ORAL PULSE KALSİTRİOL TEDAVİSİ
Yazar: Şirin, Aydan; Emre, Sevinç; Bilge, Ilmay; Nayır, Ahmet; Gülbaba, Günay; Kara, Bülent; All., At
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 69 No. 1, 2011
Anahtar kelimeler: Renal osteodistrofi, kalsitriol, “pulse” tedavi, çocuk

Amaç: Bu çalışmanın amacı, konvansiyonel oral D vitamini tedavisine dirençli renal osteodistrofili çocuklarda oral “pulse” kalsitriol tedavisinin etkinliğini değerlendirmekti. Gereç ve yöntem: Bazal serum kalsiyum, fosfor, alkalen fosfataz, üre, kreatinin, intakt paratiroid hormon (iPTH), osteokalsin, kalsitriol düzeyleri için örnek alındıktan ve paratiroid bezi ultrasonografisi yapıldıktan sonra haftada üç kez, 2 µg oral pulse kalsitrioil tedavisi başlandı ve tüm parametreler 4-6 ay süreyle izlendi. Bulgular: İkinci ve 6. ayda ölçülen serum iPTH düzeyleri bazal düzeye göre anlamlı olarak düştü (p < 0,05). Bazal ve tedavi sonrası serum osteokalsin ve kalsitriol düzeyleri normal sınırlarda olmasına karşın, serum kalsitriol düzeyindeki artış, serum osteokalsin düzeyindeki azalma istatistiksel olarak anlamlıydı (p < 0,05). Serum Ca, P, CaxP düzeylerindeki değişiklikler istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı; ancak alkalen fosfataz düzeyi anlamlı olarak düştü (p < 0,05). Sonuç: Oral “pulse” kalsitriol tedavisi iyi tolere edilmektedir ve bu tedavi kronik böbrek yetersizliği olan sekonder hiperparatiroidizmli çocuklarda serum iPTH düzeyini hiperkalsemi riskine yol açmaksızın baskılayabilmektedir.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, konvansiyonel oral D vitamini tedavisine dirençli renal osteodistrofili çocuklarda oral “pulse” kalsitriol tedavisinin etkinliğini değerlendirmekti. Gereç ve yöntem: Bazal serum kalsiyum, fosfor, alkalen fosfataz, üre, kreatinin, intakt paratiroid hormon (iPTH), osteokalsin, kalsitriol düzeyleri için örnek alındıktan ve paratiroid bezi ultrasonografisi yapıldıktan sonra haftada üç kez, 2 µg oral pulse kalsitrioil tedavisi başlandı ve tüm parametreler 4-6 ay süreyle izlendi. Bulgular: İkinci ve 6. ayda ölçülen serum iPTH düzeyleri bazal düzeye göre anlamlı olarak düştü (p < 0,05). Bazal ve tedavi sonrası serum osteokalsin ve kalsitriol düzeyleri normal sınırlarda olmasına karşın, serum kalsitriol düzeyindeki artış, serum osteokalsin düzeyindeki azalma istatistiksel olarak anlamlıydı (p < 0,05). Serum Ca, P, CaxP düzeylerindeki değişiklikler istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı; ancak alkalen fosfataz düzeyi anlamlı olarak düştü (p < 0,05). Sonuç: Oral “pulse” kalsitriol tedavisi iyi tolere edilmektedir ve bu tedavi kronik böbrek yetersizliği olan sekonder hiperparatiroidizmli çocuklarda serum iPTH düzeyini hiperkalsemi riskine yol açmaksızın baskılayabilmektedir.
NAZOFARENGEAL KARSİNOMLU 100 HASTANIN RETROSPEKTİF ANALİZİ
NAZOFARENGEAL KARSİNOMLU 100 HASTANIN RETROSPEKTİF ANALİZİ
Yazar: Aksakal, Öznur; Kızılkaya, Orhan; İncekara, Oktay; Özcan, Doğan; All., At
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 69 No. 1, 2011
Anahtar kelimeler: Nazofarengeal karsinoma, radyoterapi, kemoterapi, sürvi

Amaç: Bu retrospektiv çalışmanın amacı, nonmetastatik nazofarengeal karsinomlu 100 hastanın survi ve rekürrens paternini analiz etmekti. Gereç ve yöntem: 1991-2003 yılları arasında tedavi edilen 100 nazofarengeal karsinomlu hasta retrospektif olarak incelendi. 24’ü yalnız radyoterapi ile tedavi edilirken, 76’sına kombine model tedavi (cisplatin bazlı 2-4 kür neoadjuvant kemoterapi ve radyoterapi) uygulanmıştı. Nazofarengeal bölgeye 66-70 Gy, lenf nodlarına 50 Gy, servikal hastalık mevcut ise tutulan alana 15-20 Gy boost dozu verilmişti. Bulgular: AJCC 1997 evreleme sistemine göre, hastaların 20’si evre II, 47’si evre III, 33’ü evre IV’tü. Tüm hastalar skuamoz hücreli nazofarengial karsinom tanısı almıştı (18 WHO I-II, 82 WHO III). Minimum takip süresi 2 yıldı. İndüksiyon kemoterapisine yanıt oranı %75 (%13,2 tam ve %61,8 kısmi), yanıtsız olanların oranı (progresif hastalık) %7,9 ve stabil hastalık oranı %17,1’di. Radyoterapi sonrası başarısızlık oranı %53’tü. Bunların %56,6’sı lokoregional nüks, %28,3’ü lokoregional nüks ve uzak metastaz ve %15,1’i izole metastazdı. 5 yıllık genel sağ kalım yalnız radyoterapi verilenlerde %57,1, kombine tedavi verilenlerde %57,7 idi. Sonuç: İndüksiyon kemoterapisi nazofarengeal karsinomlu hastalarda tedavi sonuçlarını ve başarısızlık paternini değiştirmemiştir.

Amaç: Bu retrospektiv çalışmanın amacı, nonmetastatik nazofarengeal karsinomlu 100 hastanın survi ve rekürrens paternini analiz etmekti. Gereç ve yöntem: 1991-2003 yılları arasında tedavi edilen 100 nazofarengeal karsinomlu hasta retrospektif olarak incelendi. 24’ü yalnız radyoterapi ile tedavi edilirken, 76’sına kombine model tedavi (cisplatin bazlı 2-4 kür neoadjuvant kemoterapi ve radyoterapi) uygulanmıştı. Nazofarengeal bölgeye 66-70 Gy, lenf nodlarına 50 Gy, servikal hastalık mevcut ise tutulan alana 15-20 Gy boost dozu verilmişti. Bulgular: AJCC 1997 evreleme sistemine göre, hastaların 20’si evre II, 47’si evre III, 33’ü evre IV’tü. Tüm hastalar skuamoz hücreli nazofarengial karsinom tanısı almıştı (18 WHO I-II, 82 WHO III). Minimum takip süresi 2 yıldı. İndüksiyon kemoterapisine yanıt oranı %75 (%13,2 tam ve %61,8 kısmi), yanıtsız olanların oranı (progresif hastalık) %7,9 ve stabil hastalık oranı %17,1’di. Radyoterapi sonrası başarısızlık oranı %53’tü. Bunların %56,6’sı lokoregional nüks, %28,3’ü lokoregional nüks ve uzak metastaz ve %15,1’i izole metastazdı. 5 yıllık genel sağ kalım yalnız radyoterapi verilenlerde %57,1, kombine tedavi verilenlerde %57,7 idi. Sonuç: İndüksiyon kemoterapisi nazofarengeal karsinomlu hastalarda tedavi sonuçlarını ve başarısızlık paternini değiştirmemiştir.
KONJESTİF KALP YETERSİZLİĞİ VE CİDDİ PULMONER HİPERTANSİYONA NEDEN OLAN DEVATRİYAL MİKSOMA: OLGU SUNUMU
KONJESTİF KALP YETERSİZLİĞİ VE CİDDİ PULMONER HİPERTANSİYONA NEDEN OLAN DEVATRİYAL MİKSOMA: OLGU SUNUMU
Yazar: Tansel Elmacı, Türkan; Özcan, Mustafa; Atılgan, Dursun; Kocabay, Gönenç; All., At
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 69 No. 1, 2011
Anahtar kelimeler: Dev atriyal miksoma, pulmoner hipertansiyon, konjestif kalp yetersizliği

Miksoma kalbin en sık primer tümörüdür. Miksomaların yaklaşık %75’i sol atriyumda, interatriyal septumda yer alan fossa ovalisde yerleşir ve sporadik olmaya meyillidirler. Miksomaların konjestif kalp yetersizliği ile birlikte olduğunu gösteren yayınlar sadece vaka sunumları şeklindedir. Bu yazıda ciddi pulmoner hipertansiyonla birlikte konjestif kalp yetersizliğine neden olan ve operasyon sonrası klinik ve ekokardiografik olarak düzelme saptanan dev atriyal miksoma olgusu sunulmuştur.

Miksoma kalbin en sık primer tümörüdür. Miksomaların yaklaşık %75’i sol atriyumda, interatriyal septumda yer alan fossa ovalisde yerleşir ve sporadik olmaya meyillidirler. Miksomaların konjestif kalp yetersizliği ile birlikte olduğunu gösteren yayınlar sadece vaka sunumları şeklindedir. Bu yazıda ciddi pulmoner hipertansiyonla birlikte konjestif kalp yetersizliğine neden olan ve operasyon sonrası klinik ve ekokardiografik olarak düzelme saptanan dev atriyal miksoma olgusu sunulmuştur.
MALİGN LENFOMA VE KRONİK İNFLAMATUAR DEMİYELİNİZAN POLİNÖROPATİ: BİR OLGU SUNUMU
MALİGN LENFOMA VE KRONİK İNFLAMATUAR DEMİYELİNİZAN POLİNÖROPATİ: BİR OLGU SUNUMU
Yazar: Kürtüncü, Murat; Işık, Nihal; Serdaroğlu, Piraye; Deymeer, Feza; Parman, Yeşim; Çoban, Arzu; Çoban, Arzu
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 69 No. 1, 2011
Anahtar kelimeler: Non-Hodgkin malign lenfoma, polinöropati, paraproteinemi

Non-Hodgkin malign lenfomalar (NHML), B ya da T hücreli malign lenfoid proliferasyon ile karakterizedir. NHML seyrinde periferik sinir tutulumu Hodgkin hastalığına göre daha nadirdir. Bu yazıda, B hücreli non-Hodgkin malign lenfoması ile kronik inflamatuvar demiyelinizan polinöropatisi olan ve kanda paraproteinemi saptanmayan bir olgu sunulmaktadır; non-Hodgkin malign lenfomanın seyri sırasındaki periferik nöropatilerin çeşitli oluş mekanizmaları tartışılmıştır.

Non-Hodgkin malign lenfomalar (NHML), B ya da T hücreli malign lenfoid proliferasyon ile karakterizedir. NHML seyrinde periferik sinir tutulumu Hodgkin hastalığına göre daha nadirdir. Bu yazıda, B hücreli non-Hodgkin malign lenfoması ile kronik inflamatuvar demiyelinizan polinöropatisi olan ve kanda paraproteinemi saptanmayan bir olgu sunulmaktadır; non-Hodgkin malign lenfomanın seyri sırasındaki periferik nöropatilerin çeşitli oluş mekanizmaları tartışılmıştır.
HATALI TIBBİ UYGULAMA VE KORUNMA YOLLARI
HATALI TIBBİ UYGULAMA VE KORUNMA YOLLARI
Yazar: İnce, Nurhan; Ayhan Özyıldırım, Bedia; Safran, Nurhas; İnce, Haluk; All., At
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 68 No. 4, 2011
Anahtar kelimeler: Hatalı tıbbi uygulama, hukuk, adli tıp, aydınlatılmış onam

Hekimi, hatalı tıbbi uygulamadan sorumlu tutulabilmek için öncelikle aralarında hekim hasta ilişkisinin bulunması gerekir. Hekimin en başlıca görevi başladığı tedaviyi-ameliyatı sonlandırmaktır. Uygulanan tıbbi girişime rağmen bedeni bir zarar veya ölüm meydana gelebilir. Bu beklenti, tıp uygulamalarında önceden tespit edilebilmeli ve bunun önlenmesi için bir girişimde bulunulmalıdır. Eğer hatayı engellemede eksiklik varsa yapılan uygulama “hatalı tıbbi uygulama=malpraktis” olarak değerlendirilir. Tıbbi uygulama hatası, hekimin tedavi sırasında standart uygulamayı yapmaması, beceri eksikliği veya hastaya tedavi vermemesi ile oluşan zarardır. Bir tıbbi uygulamada onam alma işlemi tedavide olabilecek her gelişmeyi hastaya önceden bildirmekle gerçekleştirilir. Yeterli tıbbi bilgilendirmeden sonra alınacak onam (aydınlatılmış onam), hukuken geçerlidir. Bunu ispatlama yetkisi hekime aittir. Teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin hekimlik, hastayla çok özel ve çok yakın ilişkiyi gerektirir. Beklenmedik ve öngörülmeden ortaya çıkan hataların bireysel kusurlar değil de, sistem kusurları olarak kabul edilmesi, hataların azaltılması için çalışan katılımını sağlayacak en önemli uygulamadır.

Hekimi, hatalı tıbbi uygulamadan sorumlu tutulabilmek için öncelikle aralarında hekim hasta ilişkisinin bulunması gerekir. Hekimin en başlıca görevi başladığı tedaviyi-ameliyatı sonlandırmaktır. Uygulanan tıbbi girişime rağmen bedeni bir zarar veya ölüm meydana gelebilir. Bu beklenti, tıp uygulamalarında önceden tespit edilebilmeli ve bunun önlenmesi için bir girişimde bulunulmalıdır. Eğer hatayı engellemede eksiklik varsa yapılan uygulama “hatalı tıbbi uygulama=malpraktis” olarak değerlendirilir. Tıbbi uygulama hatası, hekimin tedavi sırasında standart uygulamayı yapmaması, beceri eksikliği veya hastaya tedavi vermemesi ile oluşan zarardır. Bir tıbbi uygulamada onam alma işlemi tedavide olabilecek her gelişmeyi hastaya önceden bildirmekle gerçekleştirilir. Yeterli tıbbi bilgilendirmeden sonra alınacak onam (aydınlatılmış onam), hukuken geçerlidir. Bunu ispatlama yetkisi hekime aittir. Teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin hekimlik, hastayla çok özel ve çok yakın ilişkiyi gerektirir. Beklenmedik ve öngörülmeden ortaya çıkan hataların bireysel kusurlar değil de, sistem kusurları olarak kabul edilmesi, hataların azaltılması için çalışan katılımını sağlayacak en önemli uygulamadır.
ERİŞKİN BAŞLANGIÇLI SAF MİTOKONDRİYALMYOPATİ OLGUSU
ERİŞKİN BAŞLANGIÇLI SAF MİTOKONDRİYALMYOPATİ OLGUSU
Yazar: Kayacan, Dilek; Kayacan, Seyit Mehmet; Bozkurt, Dilek; Bilge, Semra; Hız, Fazilet; Kayacan, Dilek; All., At
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 68 No. 4, 2011
Anahtar kelimeler: Mitokondriyal myopati, “common” delesyon

Mitokondriyopatiler (MKP), nükleer DNA (nDNA) veya mitokondriyal DNA (mtDNA) tarafından kodlanan mitokondriyal proteinlerin veya transfer RNA (tRNA) ve ribozomal RNA (rRNA)nın, mutasyon sonucu (primer) ya da bazı ilaçlar, toksinler, infeksiyonlar vb. ekzojen faktörlerle (sekonder) sentezlenememesi sonucu gelişen ve değişik klinik tablolarla ortaya çıkan bir hastalık grubudur. Olguların %95’inden fazlasında nDNA’daki mutasyonlar sorumludur. Burada erişkin başlangıçlı saf mitokondriyal myopati olgusu sunulmuştur. Kırkaltı yaşındaki erkek hastada son oniki yılda giderek artan efor dispnesi, çarpıntı, her iki gözkapağında düşüklük ve proksimal kas güçsüzlüğü vardı. Hastanın serum CPK, laktat, piruvat ve laktat/piruvat düzeyleri yüksekti. Hafif-orta derecede restriktif tipte solunum yetersizliği vardı. EMG’de myojenik tutulum bulundu. Tanı kas biyopsisinde birçok kas lifinde subsarkolemmal alanda mitokondriyal birikim [“ragged red fiber” (RRF)] görülerek konuldu. Ayrıca bazı kas liflerinde COX aktivitesi de yoktu. Genetik analizinde de “common” delesyon saptandı. Olgumuz klinik ve patolojik olarak sadece kas bulgularının olması nedeniyle erişkin başlangıçlı saf mitokondriyal myopati olarak kabul edilmiştir.

Mitokondriyopatiler (MKP), nükleer DNA (nDNA) veya mitokondriyal DNA (mtDNA) tarafından kodlanan mitokondriyal proteinlerin veya transfer RNA (tRNA) ve ribozomal RNA (rRNA)nın, mutasyon sonucu (primer) ya da bazı ilaçlar, toksinler, infeksiyonlar vb. ekzojen faktörlerle (sekonder) sentezlenememesi sonucu gelişen ve değişik klinik tablolarla ortaya çıkan bir hastalık grubudur. Olguların %95’inden fazlasında nDNA’daki mutasyonlar sorumludur. Burada erişkin başlangıçlı saf mitokondriyal myopati olgusu sunulmuştur. Kırkaltı yaşındaki erkek hastada son oniki yılda giderek artan efor dispnesi, çarpıntı, her iki gözkapağında düşüklük ve proksimal kas güçsüzlüğü vardı. Hastanın serum CPK, laktat, piruvat ve laktat/piruvat düzeyleri yüksekti. Hafif-orta derecede restriktif tipte solunum yetersizliği vardı. EMG’de myojenik tutulum bulundu. Tanı kas biyopsisinde birçok kas lifinde subsarkolemmal alanda mitokondriyal birikim [“ragged red fiber” (RRF)] görülerek konuldu. Ayrıca bazı kas liflerinde COX aktivitesi de yoktu. Genetik analizinde de “common” delesyon saptandı. Olgumuz klinik ve patolojik olarak sadece kas bulgularının olması nedeniyle erişkin başlangıçlı saf mitokondriyal myopati olarak kabul edilmiştir.
SİSTEMİK LUPUS ERİTEMATOZUS ETYOPATOGENEZİNDE VİRÜSLERİN ROLÜ
SİSTEMİK LUPUS ERİTEMATOZUS ETYOPATOGENEZİNDE VİRÜSLERİN ROLÜ
Yazar: Artım-esen, Bahar; Esen, Bahar; İnanç, Murat
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 68 No. 3, 2011

Sistemik lupus eritematozus (SLE) çok sayıda otoantikor ve farklı klinik tablolarla karakterize, kronik, inflamatuvar otoimmün bir hastalıktır. İnfeksiyon ajanlarından virüslerin SLE patogenezinde çevresel tetikleyici etkenler olabilecekleri öne sürülmüş, konağın immün sistemi ile olan ilişkisi ve şimdiye kadar yapılan klinik ve laboratuvar çalışmalarda elde edilen kanıtlar nedeniyle de Epstein Barr virüs (EBV) bu virüslerin en çok ilgi çekeni olmuştur. EBV infeksiyonunun tüm dünyada yaygın olması, EBV’nin infeksiyondan sonra yaşam boyu konakta varlığını sürdürebilmesi ve bağışıklık sistemini uyaran sürekli bir kaynak oluşturması EBV’nin SLE gelişimi için risk oluşturan özelliklerinden başlıcaları olarak ileri sürülmektedir. Bu yazıda virüslerin otoimmünite gelişimindeki rolleri ve SLE-EBV ilişkisi şimdiye kadar yapılan önemli çalışmalar ışığında özetlenmiştir.

Sistemik lupus eritematozus (SLE) çok sayıda otoantikor ve farklı klinik tablolarla karakterize, kronik, inflamatuvar otoimmün bir hastalıktır. İnfeksiyon ajanlarından virüslerin SLE patogenezinde çevresel tetikleyici etkenler olabilecekleri öne sürülmüş, konağın immün sistemi ile olan ilişkisi ve şimdiye kadar yapılan klinik ve laboratuvar çalışmalarda elde edilen kanıtlar nedeniyle de Epstein Barr virüs (EBV) bu virüslerin en çok ilgi çekeni olmuştur. EBV infeksiyonunun tüm dünyada yaygın olması, EBV’nin infeksiyondan sonra yaşam boyu konakta varlığını sürdürebilmesi ve bağışıklık sistemini uyaran sürekli bir kaynak oluşturması EBV’nin SLE gelişimi için risk oluşturan özelliklerinden başlıcaları olarak ileri sürülmektedir. Bu yazıda virüslerin otoimmünite gelişimindeki rolleri ve SLE-EBV ilişkisi şimdiye kadar yapılan önemli çalışmalar ışığında özetlenmiştir.
BEŞYÜZ ONÜÇ BÖBREK BİYOPSİSİNİN KLİNİKOPATOLOJİK AÇIDAN DEĞERLENDİRİLMESİ
BEŞYÜZ ONÜÇ BÖBREK BİYOPSİSİNİN KLİNİKOPATOLOJİK AÇIDAN DEĞERLENDİRİLMESİ
Yazar: Alışır Ecder, Sabahat; Kılıçaslan, İşın; Ecder, Tevfik; Türkmen, Aydın; Özağarı, Ayşim; Uysal, Veli; Sever, Mehmet Şükrü; Ecder, Sabahat; All., At
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 68 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: Böbrek biyopsisi, nefrotik sendrom, glomerülonefrit

Amaç: Böbrek biyopsisi, renal parenkimal hastalıkların tanısında ve tedavisinin belirlenmesinde kullanılan bir yöntemdir. Bu çalışmada böbrek biyopsisinin klinikopatoloji açısından değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Bu çalışmada Kasım 1999 ile Mayıs 2004 arasında Nefroloji Bilim Dalı servisinde gerçekleştirilmiş olan 513 böbrek biyopsisi değerlendirilmeye alınmıştır. Biyopsilerin 444’ü (%86,5) nativ böbreklere ait iken, 69’u (%13,5) transplant biyopsisiydi. Bulgular: Nativ böbrek biyopsileri içinde en sık endikasyon nefrotik sendrom (n=140, %31,5) idi. Bunu patolojik idrar bulgusu (proteinüri ve hematüri) (n=116, %26,1) ve lupus nefriti (n=78, %17,6) izlemekteydi. En sık konan tanı lupus nefriti (n=54, %12,2) iken bunu IgA nefropatisinin (n=53, %11,9) ve kresentik glomerulonefritin (n=51, %11,5) takip ettiği görüldü. Transplant biyopsileri içinde en sık karşılaşılan tanının kronik allograft nefropatisi (n=38, %55,1) olduğu dikkati çekti. Sonuç: Sonuç olarak, 513 böbrek biyopsisinin değerlendirildiği bu çalışmada, en sık böbrek biyopsisi endikasyonunun nefrotik sendrom olduğu, primer glomeruler hastalıklar içinde en sık IgA nefropatisi ile, sekonder glomeruler hastalıklar içinde ise en sık lupus nefriti ile karşılaşıldığı dikkati çekmiştir.

Amaç: Böbrek biyopsisi, renal parenkimal hastalıkların tanısında ve tedavisinin belirlenmesinde kullanılan bir yöntemdir. Bu çalışmada böbrek biyopsisinin klinikopatoloji açısından değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Bu çalışmada Kasım 1999 ile Mayıs 2004 arasında Nefroloji Bilim Dalı servisinde gerçekleştirilmiş olan 513 böbrek biyopsisi değerlendirilmeye alınmıştır. Biyopsilerin 444’ü (%86,5) nativ böbreklere ait iken, 69’u (%13,5) transplant biyopsisiydi. Bulgular: Nativ böbrek biyopsileri içinde en sık endikasyon nefrotik sendrom (n=140, %31,5) idi. Bunu patolojik idrar bulgusu (proteinüri ve hematüri) (n=116, %26,1) ve lupus nefriti (n=78, %17,6) izlemekteydi. En sık konan tanı lupus nefriti (n=54, %12,2) iken bunu IgA nefropatisinin (n=53, %11,9) ve kresentik glomerulonefritin (n=51, %11,5) takip ettiği görüldü. Transplant biyopsileri içinde en sık karşılaşılan tanının kronik allograft nefropatisi (n=38, %55,1) olduğu dikkati çekti. Sonuç: Sonuç olarak, 513 böbrek biyopsisinin değerlendirildiği bu çalışmada, en sık böbrek biyopsisi endikasyonunun nefrotik sendrom olduğu, primer glomeruler hastalıklar içinde en sık IgA nefropatisi ile, sekonder glomeruler hastalıklar içinde ise en sık lupus nefriti ile karşılaşıldığı dikkati çekmiştir.
KORONER ANJİYOGRAFİ SONRASI GELİŞEN KOLESTEROL KRİSTAL EMBOLİSİ SENDROMU
KORONER ANJİYOGRAFİ SONRASI GELİŞEN KOLESTEROL KRİSTAL EMBOLİSİ SENDROMU
Yazar: Avcı, Deniz; Görçin, Serpil; Büyükbabani, Nesimi; Ecder, Tevfik; Kocabay, Gönenç; All., At
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 68 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: Kolesterol embolizasyon sendromu, koroner anjiyografi

Kolesterol kristal embolisi sendromu, özellikle aterosklerozu olan yaşlı hastalarda görülen ve birçok organı etkileyebilen bir hastalıktır. Özgün bir tedavisi olmaması nedeniyle, erken tanı ve korunma esastır. Riskli popülasyonun ve invazif girişimlerin artışı nedeniyle, gelecekte hastalık ile daha sık karşılaşılacaktır. Bu yazıda, sıklığı gelişen invazif yöntemlere paralel olarak artan, ancak tanısı- spektrumun geniş olması nedeniyle- aynı oranda artmayan kolesterol embolizasyon sendromu, bir olgu nedeniyle tartışılmıştır.

Kolesterol kristal embolisi sendromu, özellikle aterosklerozu olan yaşlı hastalarda görülen ve birçok organı etkileyebilen bir hastalıktır. Özgün bir tedavisi olmaması nedeniyle, erken tanı ve korunma esastır. Riskli popülasyonun ve invazif girişimlerin artışı nedeniyle, gelecekte hastalık ile daha sık karşılaşılacaktır. Bu yazıda, sıklığı gelişen invazif yöntemlere paralel olarak artan, ancak tanısı- spektrumun geniş olması nedeniyle- aynı oranda artmayan kolesterol embolizasyon sendromu, bir olgu nedeniyle tartışılmıştır.
ATRİYAL FİBRİLASYONLU BİR HASTADA UNİLATERAL TOTAL RENAL ARTER EMBOLİSİ
ATRİYAL FİBRİLASYONLU BİR HASTADA UNİLATERAL TOTAL RENAL ARTER EMBOLİSİ
Yazar: Elitok, Ali; Yılmaz, Cengiz; Karakaya, Dilek; Barman, Ahmet; Vatansever, Sezai; Akkaya, Vakur; Erk, Osman; Güler, Kerim; Elitok, Ali; All., At
Dergi: İstanbul Tıp Fakültesi Dergisi, Vol. 68 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: Atriyal fibrilasyon, renal arter, tromboemboli

Tromboembolik renal arter tıkanıklığı nadiren tanısı konulabilen ciddi bir klinik tablodur. Tanı çoğunlukla geri dönüşümsüz renal lezyonlar (renal infarkt) görüldükten sonra konur. Major renal arter embolileri atriyal fibrilasyon başta olmak üzere kalp hastalıkları ve aritmilerle ilişkilidir. Yazımızda atriyal fibrilasyonu olan ve sol böğür ağrısı yakınması ile acil kliniğe başvurmuş bir renal arter embolisi olgusu sunmaktayız.

Tromboembolik renal arter tıkanıklığı nadiren tanısı konulabilen ciddi bir klinik tablodur. Tanı çoğunlukla geri dönüşümsüz renal lezyonlar (renal infarkt) görüldükten sonra konur. Major renal arter embolileri atriyal fibrilasyon başta olmak üzere kalp hastalıkları ve aritmilerle ilişkilidir. Yazımızda atriyal fibrilasyonu olan ve sol böğür ağrısı yakınması ile acil kliniğe başvurmuş bir renal arter embolisi olgusu sunmaktayız.