hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Denklerin İhtilafı, Dinî İnanç ve Şüphecilik
Peer Disagreement, Religious Belief and Skepticism
Yazar: Tanış, Abdulkadir
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Philosophy of Religion ; Din Felsefesi ; Din Felsefesi,İhtilaf,Epistemik Denk,Şüphecilik,Uzlaştırmacı Görüş,Kararlılık Görüşü. ; Philosophy of Religion,Disagreement,Epistemic Peer,Skepticism,Conciliatory View,Steadfast View.

Dinî inançlarına yönelik bir denk ihtilafının ortaya çıkması durumunda, kişinin buna nasıl bir karşılık vermesi gerektiğiyle ilgili olarak çeşitli yollar önerilmiştir. Bu önerilerden biri, Feldman ve Christensen gibi düşünürler tarafından ileri sürülen uzlaştırmacı görüşten gelir. Buna göre, bir inançla ilgili denk ihtilafının ortaya çıkması, söz konusu inanca karşı duyulan güvenin azaltılmasını ya da bu inanca yönelik hükmün askıya alınmasını gerektirir. Diğer bir ifadeyle, bu düşünürler, denk ihtilafını sahip olunan dinî inancın epistemik temellerine yönelik bir darbe olarak kabul eder. Bu çalışmada, ilk olarak, uzlaştırmacı görüşün ana iddiaları ele alınarak onun dinî inançlara yönelik imaları tespit edilmeye çalışılacaktır. İkinci olarak, bu görüşün barındırdığı şüpheci öz başta olmak üzere birçok noktadan eleştiriye açık olduğu ve bu eleştiriler göz önüne alındığında, onun ikna edici bir argüman olmaktan uzak kaldığı iddia edilecektir.

Various approaches have been proposed as to how we should deal with disagreement among epistemic peers about religious beliefs. One of these proposals comes from the conciliatory view put forward by thinkers such as Feldman and Christensen. According to this view, the fact that we are confronted with a peer disagreement about a belief entails a reduction of confidence in that belief or a suspension of the judgment. In other words, these thinkers consider the peer disagreement as a threat to the epistemic basis of religious belief. In this paper, first, I will discuss the main claims of the conciliationist view and try to identify its implications for religious beliefs. Second, I will argue that it is far from being a convincing argument, given the criticisms against it, especially the skepticism objection.
Antik Yunanlarda Kthonik Tanrılar Kültünün Kökenleri
Origins of the Cult of the Chthonic Gods in Ancient Greece
Yazar: Körpe, İbrahim
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Studies in Religious Traditions (Excl. Eastern, Jewish, Christian and Islamic Traditions) ; Dini Gelenek Çalışmaları (Doğu, Yahudi, Hristiyan ve İslami Gelenekler Hariç) ; Gaia,Mitoloji,Yeryüzü,Kehanet,Şifa,Yeraltı ; Gaia,Mythology,Earth,Divination,Healing,Underground

Antik Yunan dini düşüncesinde merkezi öge, yeryüzü ya da toprak ana olan ve tüm var olanların kendisinden doğduğu Gaia’dır. Bundan dolayı Gaia’ya güçlü ve etkili bir kült adanmıştır. Gaia’ya adanan kült, başlangıç çağlarında yerin kendisine doğrudan bir tapınım şeklindedir. Sonraki dönemlerde ise bu kült, farklı varlıklara tapınım şeklinde devam etmiştir. Bu çalışmada, Antik Yunan dini düşüncesinde, bazı yeraltı tanrılarına yapılan tapınımların kökenlerinde, Gaia’ya atfedilen güçlerin bulunduğu ve bu varlıklara adanan kültün kökenlerinde Gaia kültünün bulunduğu iddia edilmiştir. İddia gerekçelendirilirken hem Gaia’ya atfedilen güçlere hem de ilgili yeraltı tanrılarına atfedilen güçlere karşılaştırmalı olarak değinilmiştir. Böylelikle yeraltı tanrıları olarak adlandırılan varlıkların, aslında Gaia’nın kişileştirmesi olan varlıklar olduğu iddia edilmiştir. Çalışmada ayrıca Gaia kültünün, Antik Yunan dininin sonraki dönemlerinde ortaya çıkan yeraltı tanrılarında aynen korunduğu ve devam ettiğinin gösterilmesi amaçlanmıştır.

The central element in ancient Greek religious thought is Gaia, the earth or mother earth, from whom all that exists is born. A powerful and influential cult was therefore dedicated to Gaia. In the early ages, the cult dedicated to Gaia took the form of direct worship of the earth itself. In later periods, this cult maintained its function in the form of worship of different beings. In this study, it is argued that in ancient Greek religious thought, the worship of some of the gods of the underworld had its origins in the powers attributed to Gaia, and that the cult dedicated to the subject beings had its origins in the cult of Gaia. In justifying the claim, both the powers attributed to Gaia and the powers attributed to the relevant underworld gods are mentioned comparatively. Thus, it is claimed that the beings called the gods of the underworld are actually the personification of Gaia. The study also aims to show that the cult of Gaia was preserved and continued in the underworld gods that emerged in the later periods of Ancient Greek religion.
Klâsik Türk Şiirinde Hz. Ali ve Necef Bağlamında Bir Değerlendirme
An Evaluation of Ali the Caliph in Classical Turkish Poetry with Special Focus on Najaf City
Yazar: Tombak, Süleyman Anıl
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Religious Studies (Other) ; Dini Araştırmalar (Diğer) ; Islamic Studies (Other) ; İslam Araştırmaları (Diğer) ; Najaf,mazmun,classical Turkish poetry,Alevism,Bektashiism,Hz. Ali ; Necef,mazmun,klâsik Türk şiiri,Alevilik-Bektaşilik

Şairlerin kültür hazinelerinin oluşumunda bulundukları şehrin muhakkak bir etkisi vardır. Aynı şekilde şairlerin de o şehirlerin medeniyetine şiir yoluyla katkıda bulunduğu söylenebilir. Şehirler çeşitli terkiplerle ve sahip oldukları anlam dünyasıyla şiirlere konu olabilmekte ve hatta efsaneleri telmih yoluyla canlandırabilmektedir. Bu şehirlerden bir tanesi de üç kapılı Necef şehridir. Bağdat’ın yüz elli kilometre güneyinde, Kerbela’nın yetmiş kilometre güneydoğusunda bulunan Necef şehri, Hz. Ali’nin burada medfun olduğu rivayetinin yayılmasının ardından önem kazanmış ve bunu takip eden yıllarda bir yerleşim merkezine dönüşmüştür. Yüksek bir platoda ve çöl kenarında bulunan şehir, dokuzuncu yüzyıldan itibaren mamur bir yapıya bürünmüş ve şairlerce kutsal sayılan bir yere dönüşmüştür. Hz. Ali’nin burada medfun olması dolayısıyla Hz. Ali ile ilgili mazmunlarla derinlik kazanan Necef şehrine, klâsik Türk edebiyatı şairlerince sıklıkla başvurulmuştur. Bu çalışmada klâsik Türk edebiyatında Necef şehrinin nasıl ve hangi sebeplerle ele alındığı konusu ortaya konulmuştur. Bu durum ortaya konulurken de iki yüzden fazla manzum eser taraması yapılmıştır.

City where poets live certainly has an impact on the formation of their cultural treasures. Likewise, it can be said that poets contributed to the civilization of those cities through poetry. The city of Najaf, located one hundred and fifty kilometers south of Baghdad and seventy kilometers southeast of Karbala, is the city of Hz. It gained importance after the rumor that Ali was buried here spread and turned into a settlement center in the following years. Located on a high plateau and on the edge of the desert, the city has become a prosperous structure since the ninth century and has become a place considered sacred by the poets. Hz. Because Ali was buried here, Hz. The city of Najaf, which gained depth with the poems about Ali, was frequently referenced by the poets of classical Turkish literature. In this study, how and for what reasons the city of Najaf was discussed in classical Turkish literature was revealed.
Aristoteles’ten İslam Mantığına Önermelerin Yapısı Üzerine Bir Karşılaştırma
A Comparison of the Structure of Propositions From Aristotle to Islamic Logic
Yazar: Şahin, Enver
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Systematic Philosophy (Other) ; Sistematik Felsefe (Diğer) ; Önerme,Yüklemli Önerme,Yüklem,Şartlı Önerme,Hüküm,Nispet. ; Proposition,Categorical Proposition,Predicate,Hypothetical Proposition,Judgment,Relation.

Bu makalede, dilde/lafızda var olan yüklemli ve şartlı önerme ayrımının düşünce ve varlıkta da mevcut olup olmadığının üzerinde durulacak, buna ilaveten İslam mantık tarihi içerisinde ele alınan şartlı önermelerin mahiyetine dair bir bakış açısı sunulmaya çalışılacaktır. Aristoteles (Ö. 322) tarafından sözün neliği üzerine yazılan Peri Hermenias adlı kitapta sadece yüklemli (kategorik) önermelerin mahiyetinden bahsedilmektedir. Buna mukabil İbn Sînâ, (ö.1037) şartlı önermelerin hükümlerine değinerek onların yüklemli önermelerden farklı olan taraflarına işaret etmektedir. Aristoteles takipçisi İbn Rüşd (ö. 1198) ise şartlı önermelerin Aristoteles’in önermenin tek türü olarak kabul ettiği kategorik önermelerden farklı olmadığını iddia etmiş, bazı şartlı önermelerin yüklemli önermelere indirgenebilir olduğunu savunmuştur. Bu makalede, 11. yüzyıldan başlayıp 14. yüzyıla kadar devam eden tartışmalarda ileri sürülen deliller ele alınacak, tercihi gerektiren delillerin kuvvet dereceleri (ķuwwa al-tašīr) üzerinde durulacaktır.

This article focuses on whether the distinction between categorical and hypothetical propositions that exists in language also exists in thought and being. In the book Peri Hermenias, written by Aristotle (BC 322) on the nature of words, only the nature of categorical propositions is mentioned. In the eleventh century, Avicenna (d. 1037) touched upon the properties of hypothetical propositions, which Aristotle had not included in his works, and pointed out/admonished their differences from categorical propositions. On the other hand, Averroes (d.1198), a devoted follower of Aristotle, claimed that hypothetical propositions were no different from categorical propositions, which Aristotle mentioned as the only type of propositions, and argued that some hypothetical propositions can be reduced to categorical propositions. In this article, the arguments put forward in the debates starting from the 11th century and continuing until the 14th century will be discussed, and the strength of the arguments requiring preference (ķuwwa al-tašīr) will be emphasised.
Kur’ân’da Yeryüzü Merkezli Doğal Afetlerle İlgili Olarak Zikredilen Bazı Kavramların Bağlamsal Açıdan Değerlendirilmesi
Contextual Evaluation of Some Concepts Mentioned in The Qur'an in Relation to Earth-Centered Natural Disasters
Yazar: Aydın, Halil İbrahim
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Tafsir ; Tefsir ; Tefsir,Bağlam,Doğal afet,Deprem,Su baskını,Kuraklık. ; Tafsir,Context,Natural disaster,Earthquake,Flooding,Drought

Kur’ân’da deprem başta olmak üzere kuraklık, kıtlık, sel, su taşkını, erozyon ve obruk gibi yeryüzünde gerçekleşen jeolojik, klimatik ve biyolojik afetlerle ilgili kavramlara yer verilmektedir. Çalışma, tarama yöntemi kullanılarak ilgili ayetlerden söz konusu bu kavramların tespit edilmesi ve bağlamlarının tefsir kaynakları başta olmak üzere çeşitli eserlerden araştırılıp ortaya konulmasıyla hazırlanmıştır. Münâsebâtü’l-âyât ve’s-süver ve nazmü’l-Kur’ân ilimlerinin verilerinden istifade edilerek söz konusu bu kavramların Kur’an’da hangi bağlamda zikredildiği hususu incelenmiş olup sosyal varlık olan ve dünyanın kendisine emanet edildiği insanın doğal afet konusundaki tutumu ve sorumluğuyla ilgili Kur’ân’ın bakış açısına bir nebze ışık tutulmaya çalışılmıştır. Çalışma neticesinde deprem başta olmak üzere Kur’ân’da zikredilen bazı afetlerin sadece bir ceza olarak insanoğlunun başına gelmediği, bunun ötesinde çeşitli hikmetler barındırdığı hususunun ortaya konulması amaçlanmıştır.

The Qur'an includes concepts related to geological, climatic and biological disasters such as drought, famine, floods, erosion, sinkholes, especially earthquakes. This study focuses on subject disaster types hosted by relevant verses, it uses the scanning method with the aim of revealing the context of the each through various works, in particular the exegetical sources. By utilizing the data of the sciences of munasabāt al-āyāt wa's-suver and nazm al-Qur'an, the context in which these concepts are mentioned in the Qur'an has been examined and some light has been tried to be shed on the Qur'an's perspective on the attitude and responsibility of man, who is a social being and to whom the world is entrusted, regarding natural disasters. As a result of the study, it is aimed to reveal that some of the disasters mentioned in the Qur'an, especially earthquakes, do not only happen to mankind as a punishment, but also contain various wisdoms beyond that.
Belâgat Tarihinde Bir Donukluk veya Çöküş (İnhitât) Döneminden Söz Edilebilir mi? -Hicri 5. ve 7. yy. Arasında Belâgate Yapılan Katkılar Bağlamında Bir Okuma-
Can We Talk About A of Dullness or Collapse (al-Inḥıṭāṭ) in the History of Rhetoric? -A Reading in the Context of Contributions to Rhetoric Between the 5th and 7th Centuries Hijri-
Yazar: Güceyüz, İsa
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Arabic Language and Rhetoric ; Arap Dili ve Belagatı ; Arap Dili ve Belâgati,Belâgat Tarihi,Belâgatin Dönemleri,Donukluk,Çöküş,Hicri Beşinci ve Yedinci Yüzyıl ; Arabic Language and Rhetoric (al-Balāġah),History of Rhetoric,Periods of Rhetoric,Dullness,Collapse (al-Inḥıṭāṭ),Fifth and Seventh Centuries Hijri

Arap edebiyatı ve belâgat tarihiyle ilgili çeşitli dönemlendirmeler yapılmaktadır. Bu çalışmada Arap edebiyatı ve belâgatini dönemlendirme meselesi ve belâgat tarihinde bir donukluk veya çöküş (inhitât) döneminden bahsedilip bahsedilemeyeceği hususu tartışılmaktadır. Donuklaşma döneminin başlangıç ve bitişiyle ilgili görüşler gerekçe ve itirazlarıyla ortaya konulmaktadır. Bu bağlamda bazı müellifler donukluğun başlangıcını hicri ikinci asra kadar götürürken bazıları da miladi on dokuzuncu yüzyıla kadar getirmişlerdir. Belâgatin donuklaştığı iddia edilen tarihlerde ittifak olmaması ve donuklaşma tartışmalarının odağında yer alan hicri beşinci ve yedinci yüzyıl arasında belâgate çok önemli katkılar yapılması, belâgatin bu döneminin donukluk veya çöküş dönemi olarak nitelenemeyeceğini ortaya koymaktadır.

Various periodizations are made regarding the history of Arabic literature and rhetoric (al-Balāġah). In this study, the issue of periodizing Arabic literature and rhetoric and whether there can be a period of dullness or decline (al-ınḥıṭāṭ) in the history of rhetoric is discussed. Opinions regarding the beginning and end of the dulling period are put forward with their justifications and objections. In this context, some authors date the beginning of dullness to the second century of the Hijri calendar, while others date it to the nineteenth century AD. The fact that there is no consensus on the dates when rhetoric allegedly became dull and that very important contributions were made to rhetoric between the fifth and seventh centuries of the Hijri calendar, which is at the center of the discussions about dullness, reveals that this period of rhetoric cannot be described as a period of dullness or collapse.
Tasavvufun Metafizik Evreni Nur-i Siyah: Amâ
Black Light, The Metaphysical Universe of Sufism: Amâ
Yazar: Arslan Meçin, Buşra
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Sufism ; Tasavvuf ; Tasavvuf,Amâ,Nefes-i Rahman,Mutlak Hayal,Münbasit Vücud,İlk Taayyün ; Sufism,‘Amā,Breath of God,Absolute Imagination,Expanding Being,First Manifestation.

Çalışmanın konusu tasavvufun metafizik konularından ve varlık mertebelerinden biri sayılan “amâ” kavramıdır. Çalışma, İbnü’l-Arabî ve ilk dönem şarihlerinin "amâ"ya yönelik düşünceleri çerçevesinde ele alınmıştır. "Amâ" düşüncesi, Allah'ın varlığının ilk belirginleştiği nokta olma özelliğiyle önem arz etmektedir. İslam literatüründe bu düşüncenin temellendirilmesi yolunda yapılan açıklamaların kökeni, İslam Peygamberinin yaratılış öncesinde “Hakk’ın nerede olduğu” şeklinde sorulan bir soruya “amâ”da diye verdiği cevaba dayanır. Buna göre amâ, âlemin yaratılışından önce Allah'ın bulunduğu konuma işaret eder. Bu bakımdan İbnü’l-Arabî, amâ kavramı üzerinden yaradılışın kökeni ile ilgili tasavvurunu yaratıcı hayal gücüyle birleştirerek kendini başka suretlerde tahayyül eden Hakk’ın nefes vermesinin amâya kaynaklık eden bir bulut oluşturduğunu ifade etmiştir. Ona göre, bu ilk bulut sonradan meydana gelecek olan varlığın tüm tümel formlarını kabul eden bir kaptır. Bu nedenle amâ hem nefes hem de Hakk’ın mutlak hayali ile ilişkilidir. Bu çalışmada Hakk’ın kendi nefesiyle ilkin "amâ"yı yarattığı ve "amâ" içerisinde tüm varlık âlemini yaratmasıyla da İlahi varlığın tüm mekan ve zamanlara hükmettiği sonucuna varılmıştır.

The subject of this study is the concept of ‘amā which is considered one of the metaphysical subjects and levels of existence of Islamic Sufism. The study was discussed within the framework of the thoughts of Ibn al-Arabi and his early commentators regarding ‘amā The idea of ‘amā is important as it is the first point where the existence of Allah becomes evident. The origin of the explanations made in the Islamic literature to establish the idea of ‘amā is based on the answer of the Prophet of Islam to the question "Where is God before creation?" by saying "in ‘amā ". Accordingly, ‘amā refers to the position of Allah before the creation of the world. In this regard, Ibn Arabi combines his vision of the origin of creation with creative imagination through the concept of ‘amā and stated that the exhalation of God, who imagines himself in other forms, creates a cloud that is the source of ‘amā According to him, this first cloud is a container that accepts all universal forms of existence that will emerge later. Therefore, ‘amā is associated with both breath and the absolute dream of God. In this study, it has been concluded that God first created ‘amā with his own breath, and by creating the entire world of existence within ‘amā the Divine Being rules all places and times.
Kabile Rekabeti Bağlamında Bir Savaş Sahnesinin İncelenmesi: Bedir’de Mübâreze
Analysing a Battle Scene in the Context of Tribal Rivalry: Mubarezah at Badr
Yazar: Kuray, Ahmet
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Political and Civilization History of Islam ; İslam Tarihi ve Medeniyeti ; Religious Studies (Other) ; Dini Araştırmalar (Diğer) ; Islamic History,Badr,Mubarezah,Abdushams,Hashim,Muttalib ; İslâm Tarihi,Bedir,Mübâreze,Abdüşems,Hâşim,Muttalib

Bu çalışma, Bedir Savaşı’nın unutulmaz anlarından mübâreze sahnesini konu edinmektedir. Müslümanlarla müşriklerin karşı karşıya geldiği mübâreze sahnesi, İslâm tarihinin ana temalarından Hâşim-Abdüşems rekabetini sembolize etmesi açısından ayrı bir öneme sahiptir. Araştırmamızın amacı, mübârizlerin kabile mensubiyetleri ile Mekke’nin iç siyaseti arasındaki ilişkiyi ortaya koymaktır. Bu bağlamda yapılan çalışmada mübârizlerin tamamının daha önce aralarında husumet bulunan Abdümenâf’ın alt boylarına mensup oldukları tespit edilmiştir. Müslümanları temsil eden Hz. Ali ve Hz. Hamza, Benî Hâşim’den, Ubeyde b. Hâris ise Benî Mutallib’tendir. Müşrikleri temsil eden Utbe b. Rebîa, Şeybe b. Rebîa ve Velîd b. Utbe de Abdüşems kabilesine mensupturlar. Söz konusu kabilelerden Hâşimoğulları ve Abdüşemsoğulları arasında geçmişten gelen bir rekabet vardı. Mübâreze sahnesi ve devamında savaşın kazanılması, iki kabile arasındaki krizi derinleştirmiştir.

This research is centered on the mubarezah scene, a remarkable event during the Battle of Badr. The confrontation between the Muslims and the mushriks in the mubarezah holds significant symbolism, reflecting the longstanding rivalry between Hashim and Abdushams, a key theme in Islamic history. Our study aims to elucidate the correlation between the tribal alliances of the mubariz and the internal dynamics of Mecca. It was ascertained in the investigation that all mubariz were affiliated with the sub-tribes of Abdumenaf, with whom they had previous conflicts. Ali and Hamza, representing the Muslims, hailed from Beni Hashim, while Ubayda b. Haris was affiliated with Beni Mutallib. On the other side, Utba b. Rabia, Shaybah b. Rabia, and Walid b. Utba, representing the mushriks, belonged to the Abdushams tribe. The historical rivalry between the tribes Hashim and Abdushams is well-documented. The mubarezah scene and the subsequent triumph in the battle exacerbated the longstanding animosity between the two tribal factions.
Kur’ân-I Kerîm’de Ebed İle Hulûd Kavramları ve Bunların Meallerdeki Yansımaları
The Concepts of Eternity and Infinity in the Holy Quran and Their Reflections in Translations
Yazar: Zamur, Hüseyin
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Tafsir ; Tefsir ; Kur’ân-ı Kerîm,Tefsir,Âyet,Meal,Ebediyet,Hulûd ; Holy Qur,Commentary,Verse,Translation,Eternity,Infinity

Kur’ân-ı Kerîm’de ebediyet/sonsuzluk kavramı genellikle cennet ve cehennemin ebedîliği çerçevesinde zikredilmiştir. Ebedîliğin ifadesi için de genellikle (أبَداً) “ebeden” ve (خَالِدِينَ) “hâlidîne” kelimeleri tercih edilmiştir. (أبَداً) kelimesi sözlüklerde “uzun müddet/ebediyet/dehr” gibi manalar verilmiştir. Aynı şekilde (خَلَدَ) “halede” fiili de sözlükte daha çok “sebât, bekâ, bir yere yapışıp kalma” gibi anlamlara gelmiştir. Sahip oldukları anlam genişliği nedeniyle bu kelimelerin Kur’ân-ı Kerîm’de farklı manalarda kullanılmaları icap ederken bunların genellikle tüm meallerde ebediyet ifade edecek şekilde Türkçeye çevrildiği dikkatleri çekmektedir. Bu çalışmada mezkûr iki kelimenin şiir, sözlük ve Kur’ân-ı Kerîm’deki kullanımlarına değinilmiş ve konu “ebed” ile “hulûd” kelimelerinin ebediyet ifade etmeyen bazı kullanımlarına hasredilmeye çalışılmıştır.

In the Holy Quran, the concept of eternity is generally mentioned within the framework of the eternity of heaven and hell. For the expression of eternity, the words (أبَداً) “eternal” and (خَالِدِينَ) “khalidîne” are generally preferred. (أبَداً) is connotative of long time/eternity/ad-dahr lexicographically. Likewise, the verb “khalede” (خَلَدَ) has a wider range of meanings in lexicons, such as perseverance, eternity, or standing somewhere. While these verbums are not equivalent of each other in Holy Quran’s language register due to various  meanings both refer to, it is noteworthy thatthe two wordages are generally translated into Turkish to express eternity as if they were equivalent. In this study, their semantics in the two poems, lexicons and the Holy Quran are  revisited. To this end, this paper focuses on someother  referents of the words "abad" and "khulud" that do not refer to eternity.