hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
SEBEB-İ TELİFLERDEKİ ORTAK VE FARKLI TEMALAR
SEBEB-İ TELİFLERDEKİ ORTAK VE FARKLI TEMALAR
Yazar: Önal, Sevda
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: mesnevi, sebeb-i telif, rüya, hâtif, çeviri, teklif

Sebeb-i telifler, mesnevilerin yazılış sebeplerinin açıklandığı bölümlerdir. Klasik edebiyatta mesnevilerin sebeb-i telifleri çoğunlukla benzer motiflerle karşımıza çıkmaktadır. Bu benzerlikler genel olarak tasnif edildiğinde şu başlıklar belirginleşmektedir:  Sebeb-i teliflerde karşımıza çıkan en yaygın motiflerden biri, şairin rüyasında görüştüğü bir kişinin etkisiyle mesnevi yazmaya karar vermesidir. Şairin, düşünde ya da kendi başınayken hâtif’(iç ses) ten gelen sesleniş veya dost meclislerinde, ahbaplarıyla bir aradayken yöneltilen teklif de bazen bir mesnevi yazmasına sebep olabilir.  Devlet adamlarının kültürü ve sanatı destekleyici yaklaşımlarının devamı olarak bazen şairlerden, kendi arzu ettikleri bir konuda, eser yazmalarını istemeleri, klasik Türk şiirinin dil ve kültür olarak beslendiği Arap ve Acem (İran) şiirinde, çokça işlenmiş bir konunun, o zamana kadar Türk şiirinde işlenmemiş olması da, şairleri mesnevi yazmaya yönlendiren sebeplerdendir. Şairler için adının dünyada kalıcı olması, kendisinin ve eserinin topluma faydalı olması isteği de mesnevi yazılmasında etkili olan sebeplerdendir. Bu makalede, incelenen mesneviler ışığında bu ortak motifler örneklendirilmiştir. Ancak bu ortak motiflerin yanı sıra orijinal sayılabilecek farklılıkta sebeb-i teliflere de rastlanmaktadır. Muhammediye örneğinde olduğu gibi, eserlerin sebeb-i telifine dair ipuçlarının hatime bölümünde verilmesi karşılaşılan farklılıklardandır.

Sebeb-i telifler, mesnevilerin yazılış sebeplerinin açıklandığı bölümlerdir. Klasik edebiyatta mesnevilerin sebeb-i telifleri çoğunlukla benzer motiflerle karşımıza çıkmaktadır. Bu benzerlikler genel olarak tasnif edildiğinde şu başlıklar belirginleşmektedir:  Sebeb-i teliflerde karşımıza çıkan en yaygın motiflerden biri, şairin rüyasında görüştüğü bir kişinin etkisiyle mesnevi yazmaya karar vermesidir. Şairin, düşünde ya da kendi başınayken hâtif’(iç ses) ten gelen sesleniş veya dost meclislerinde, ahbaplarıyla bir aradayken yöneltilen teklif de bazen bir mesnevi yazmasına sebep olabilir.  Devlet adamlarının kültürü ve sanatı destekleyici yaklaşımlarının devamı olarak bazen şairlerden, kendi arzu ettikleri bir konuda, eser yazmalarını istemeleri, klasik Türk şiirinin dil ve kültür olarak beslendiği Arap ve Acem (İran) şiirinde, çokça işlenmiş bir konunun, o zamana kadar Türk şiirinde işlenmemiş olması da, şairleri mesnevi yazmaya yönlendiren sebeplerdendir. Şairler için adının dünyada kalıcı olması, kendisinin ve eserinin topluma faydalı olması isteği de mesnevi yazılmasında etkili olan sebeplerdendir. Bu makalede, incelenen mesneviler ışığında bu ortak motifler örneklendirilmiştir. Ancak bu ortak motiflerin yanı sıra orijinal sayılabilecek farklılıkta sebeb-i teliflere de rastlanmaktadır. Muhammediye örneğinde olduğu gibi, eserlerin sebeb-i telifine dair ipuçlarının hatime bölümünde verilmesi karşılaşılan farklılıklardandır.
YAKIN DÖNEM TARİHSEL ROMANLARDA ÇATIŞMA ALANLARI VE TARİHSEL ROMANLARIN “ULUSAL KİMLİK” EDİNMEDEKİ ROLÜ
YAKIN DÖNEM TARİHSEL ROMANLARDA ÇATIŞMA ALANLARI VE TARİHSEL ROMANLARIN “ULUSAL KİMLİK” EDİNMEDEKİ ROLÜ
Yazar: Gündüz, Osman
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: Milli Mücadele, ulusal kimlik, yerli işbirlikçiler, işgal güçleri, öteki

Ulusların tarihsel serüvenleri içinde yaşadıkları olağanüstü dönemler vardır ve bu dönemler daha çok kurmaca metinler aracılığıyla zenginleşir, anlam kazanır ve ulusal kimlik edinmede önemli görevler üstlenirler. Burada bir yönüyle ele aldığımız Milli Mücadele Dönemi de Türk ulusunun binlerce yıllık tarihi içinde yaşadığı var olma mücadelesinin uç noktalarından biridir ve ulusumuz için yaşamsal bir öneme sahiptir. Bu yüzden Cumhuriyet kuşağı romancılarının büyük bir bölümü ulus olma, toplumda ulus bilinci uyandırma ve ulusal kimlik edinme sürecinin hız kazandığı bu dönemde yaşananları kurmaca metnin dünyasından vererek, bir yandan savaşın nedenlerini ve sonuçlarını sorgulamış; bir yandan da ulusumuzu bekleyen çatışma alanlarına ve bunların sürekliliğine işaret ederek toplumsal duyarlılığı canlı tutmuşlardır.

Ulusların tarihsel serüvenleri içinde yaşadıkları olağanüstü dönemler vardır ve bu dönemler daha çok kurmaca metinler aracılığıyla zenginleşir, anlam kazanır ve ulusal kimlik edinmede önemli görevler üstlenirler. Burada bir yönüyle ele aldığımız Milli Mücadele Dönemi de Türk ulusunun binlerce yıllık tarihi içinde yaşadığı var olma mücadelesinin uç noktalarından biridir ve ulusumuz için yaşamsal bir öneme sahiptir. Bu yüzden Cumhuriyet kuşağı romancılarının büyük bir bölümü ulus olma, toplumda ulus bilinci uyandırma ve ulusal kimlik edinme sürecinin hız kazandığı bu dönemde yaşananları kurmaca metnin dünyasından vererek, bir yandan savaşın nedenlerini ve sonuçlarını sorgulamış; bir yandan da ulusumuzu bekleyen çatışma alanlarına ve bunların sürekliliğine işaret ederek toplumsal duyarlılığı canlı tutmuşlardır.
“AHMET METİN VE ŞİRZAD” ROMANININ SULTAN II. ABDÜLHAMİD’E TAKDİMİ ve BİR MARUZAT
“AHMET METİN VE ŞİRZAD” ROMANININ SULTAN II. ABDÜLHAMİD’E TAKDİMİ ve BİR MARUZAT
Yazar: Arık, Şahmurat
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: II. Abdülhamid, Ahmet Midhat, Ahmet Metin ve Şirzad, Roman, Mezar taşı

Muallim Nâcî’nin genç denilebilecek bir yaşta vefat etmesi, kayın pederi Ahmet Midhat ve devrin padişahı Sultan Abdülhamid’i derinden sarsar. Abdülhamid, cenaze masraflarının kendi ödeneğinden karşılanmasını ve Naci’nin Sultan II. Mahmud’un türbesinin bulunduğu hazireye gömülmesini emreder. Osmanlı Sultanının bu ilgisi, Ahmet Midhat’ın kederini bir nebze olsun hafifletmiştir. Aradan bir müddet geçer ve Hâce-i Evvel, o zaman itibariyle en son kaleme aldığı Ahmet Metin ve Şirzad romanını Abdülhamid’e takdim eder. Bu eser vesilesiyle de Muallim Nâcî’ye bir mezar taşı dikilmesine izin verilmesini, Sultan’dan istirham eder. Ahmet Midhat’ın bu maruzatı, sanatkârlara büyük kıymet veren Abdülhamid tarafından uygun görülür. Mezar taşının masrafları Padişah tarafından karşılanır ve Muallim Nâcî’nin bugünkü mezar taşı dikilir.

Muallim Nâcî’nin genç denilebilecek bir yaşta vefat etmesi, kayın pederi Ahmet Midhat ve devrin padişahı Sultan Abdülhamid’i derinden sarsar. Abdülhamid, cenaze masraflarının kendi ödeneğinden karşılanmasını ve Naci’nin Sultan II. Mahmud’un türbesinin bulunduğu hazireye gömülmesini emreder. Osmanlı Sultanının bu ilgisi, Ahmet Midhat’ın kederini bir nebze olsun hafifletmiştir. Aradan bir müddet geçer ve Hâce-i Evvel, o zaman itibariyle en son kaleme aldığı Ahmet Metin ve Şirzad romanını Abdülhamid’e takdim eder. Bu eser vesilesiyle de Muallim Nâcî’ye bir mezar taşı dikilmesine izin verilmesini, Sultan’dan istirham eder. Ahmet Midhat’ın bu maruzatı, sanatkârlara büyük kıymet veren Abdülhamid tarafından uygun görülür. Mezar taşının masrafları Padişah tarafından karşılanır ve Muallim Nâcî’nin bugünkü mezar taşı dikilir.
RASİM ÖZDENÖREN’İN “KUYU” ÖYKÜSÜNDE METİNLERARASI İLİŞKİLER
RASİM ÖZDENÖREN’İN “KUYU” ÖYKÜSÜNDE METİNLERARASI İLİŞKİLER
Yazar: Türkdoğan, Melike; Türkdoğan, Melike
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: Yusuf kıssası, metinlerarasılık, semboller

Her eser kendinden önce yazılanlardan izler taşır. 1960’larda Rus Biçimcilerinin ekolünden yetişen Bakhtin, Barthes, Kristeva, Riffataire, Genete gibi postmodern edebiyat kuramcıları metinler arası ilişkiler ağını odak noktasına yerleştirdikleri yeni bir edebi tenkit metodu geliştirdiler. Bir eserde metinlerarasılığın varlığı, dar bir hacim içinde derin anlam katmanları ve zengin açılımlar sunar. Bu, aynı zamanda yeni bir metne geçmiş birikimlerin devredilmesi imkânını sağlar. Rasim Özdenören’in Kitab-ı Mukaddes ve Kur’an’da çok önemli bir yeri olan “Yusuf Kıssası”yla ontolojik bir bağ kurmak suretiyle güçlü bir metaforik anlam desteği kazandırdığı Kuyu öyküsü, nefsin girdabında çırpınan insanın yücelere erişme ideali yolundaki trajik mücadelesini, “yıldızlar” ve “kuyu” sembollerinin keskin tezadıyla çizer. Bu çalışmada Postmodern edebiyat kuramının edebi eleştiriye kazandırdığı “metinlerarasılık” ve “çokkatmanlılık” gibi paradigmalarla Kuyu hikayesi ve Yusuf kıssası arasındaki ilişkiler karşılaştırmalı olarak incelenmiştir.

Her eser kendinden önce yazılanlardan izler taşır. 1960’larda Rus Biçimcilerinin ekolünden yetişen Bakhtin, Barthes, Kristeva, Riffataire, Genete gibi postmodern edebiyat kuramcıları metinler arası ilişkiler ağını odak noktasına yerleştirdikleri yeni bir edebi tenkit metodu geliştirdiler. Bir eserde metinlerarasılığın varlığı, dar bir hacim içinde derin anlam katmanları ve zengin açılımlar sunar. Bu, aynı zamanda yeni bir metne geçmiş birikimlerin devredilmesi imkânını sağlar. Rasim Özdenören’in Kitab-ı Mukaddes ve Kur’an’da çok önemli bir yeri olan “Yusuf Kıssası”yla ontolojik bir bağ kurmak suretiyle güçlü bir metaforik anlam desteği kazandırdığı Kuyu öyküsü, nefsin girdabında çırpınan insanın yücelere erişme ideali yolundaki trajik mücadelesini, “yıldızlar” ve “kuyu” sembollerinin keskin tezadıyla çizer. Bu çalışmada Postmodern edebiyat kuramının edebi eleştiriye kazandırdığı “metinlerarasılık” ve “çokkatmanlılık” gibi paradigmalarla Kuyu hikayesi ve Yusuf kıssası arasındaki ilişkiler karşılaştırmalı olarak incelenmiştir.
AZİZ NESİN’İN “FİL HAMDİ”SİYLE KURT KUSENBERG’İN “TERS BİR BAKIŞ” ADLI ÖYKÜLERİNİN KARŞILAŞTIRILMASI / The Comparison of the stories, Aziz Nesin’s “Fil Hamdi” and Kurt Kusenberg’s “Ters Bir Bakış”
AZİZ NESİN’İN “FİL HAMDİ”SİYLE KURT KUSENBERG’İN “TERS BİR BAKIŞ” ADLI ÖYKÜLERİNİN KARŞILAŞTIRILMASI / The Comparison of the stories, Aziz Nesin’s “Fil Hamdi” and Kurt Kusenberg’s “Ters Bir Bakış”
Yazar: Ercan, Cemile A.
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: Polis, suçlu, suçsuz, toplum, kara mizah

ÖZETBu çalışmamızda Aziz Nesin ve Kurt Kusenberg&rsquo;in iki öyküsü ele alınarak karşılaştırılmıştır. Öykülerdeki ortak paydalar ve farklılıklar tespit edilip ortaya çıkartılmaya çalışılmıştır. İncelediğimiz her iki öyküde de söz konusu edilen polis teşkilatındaki şaşırtıcı benzerliklere dikkat çekilmiştir.Anahtar Kelimeler: Polis, suçlu, suçsuz, toplum, kara mizah. ABSTRACTIn this study, two stories written by Aziz Nesin and Kurt Kusenberg have beeen comperatively examined. The common points in the stories and also differences have been identified and presented. The suprising similarities in the police organisation described in both stories occured.Keywords: Policemen, criminal, innocent, society, black humour.

ÖZETBu çalışmamızda Aziz Nesin ve Kurt Kusenberg&rsquo;in iki öyküsü ele alınarak karşılaştırılmıştır. Öykülerdeki ortak paydalar ve farklılıklar tespit edilip ortaya çıkartılmaya çalışılmıştır. İncelediğimiz her iki öyküde de söz konusu edilen polis teşkilatındaki şaşırtıcı benzerliklere dikkat çekilmiştir.Anahtar Kelimeler: Polis, suçlu, suçsuz, toplum, kara mizah. ABSTRACTIn this study, two stories written by Aziz Nesin and Kurt Kusenberg have beeen comperatively examined. The common points in the stories and also differences have been identified and presented. The suprising similarities in the police organisation described in both stories occured.Keywords: Policemen, criminal, innocent, society, black humour.
DİVANÜ LÜGATİ’T-TÜRK’TE SOSYAL NORMLARI KARŞILAYAN KAVRAMLAR
DİVANÜ LÜGATİ’T-TÜRK’TE SOSYAL NORMLARI KARŞILAYAN KAVRAMLAR
Yazar: Düzgün, Dilaver
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: sosyal norm, töre, adet, gelenek, görenek

Türk dilinin bilinen en eski sözlüğü olma özelliğine sahip Divanü Lügati’t-Türk, yazıldığı dönemin Türk toplulukları ile ilgili önemli ayrıntılara yer veren bir şaheserdir. Bu sözlükte yer alan sosyal normlarla ilgili kavramların belirlenmesi, o dönemdeki Türk topluluklarının yaşam biçimleri ve hayata bakış tarzları açısından önemli ipuçları verecektir. Divanü Lügati’t-Türk’te sosyal normları karşılamak üzere “törü” ve “ögreyük” kelimeleri yer alır. Törü kelimesi eserde beş ayrı yerde geçmektedir. Bunlardan biri madde başı olarak verilmiş, karşısında gerekli açıklama yapılmış, sözcüğün yer aldığı bir atasözü verilmiştir. Diğerlerinde ise başka kelimeler açıklanırken bu kelime, örnek metinler arasında yer almıştır. Bu metinlerin üçü atasözü, biri dörtlükten ibarettir. Ögreyük kelimesi ise bir yerde madde başı olarak yer almaktadır. Burada sözcüğün anlamı “adet” biçiminde açıklanmış ve bir dörtlük içinde kullanımına örnek verilmiştir. Ayrıca bazı kelimeler açıklanırken verilen örneklere bağlı olarak “bu, Türklerin âdetidir” gibi ifadelere yer verilmiş, böylece sosyal normların işlevi konusunda önemli bilgiler aktarılmıştır.

Türk dilinin bilinen en eski sözlüğü olma özelliğine sahip Divanü Lügati’t-Türk, yazıldığı dönemin Türk toplulukları ile ilgili önemli ayrıntılara yer veren bir şaheserdir. Bu sözlükte yer alan sosyal normlarla ilgili kavramların belirlenmesi, o dönemdeki Türk topluluklarının yaşam biçimleri ve hayata bakış tarzları açısından önemli ipuçları verecektir. Divanü Lügati’t-Türk’te sosyal normları karşılamak üzere “törü” ve “ögreyük” kelimeleri yer alır. Törü kelimesi eserde beş ayrı yerde geçmektedir. Bunlardan biri madde başı olarak verilmiş, karşısında gerekli açıklama yapılmış, sözcüğün yer aldığı bir atasözü verilmiştir. Diğerlerinde ise başka kelimeler açıklanırken bu kelime, örnek metinler arasında yer almıştır. Bu metinlerin üçü atasözü, biri dörtlükten ibarettir. Ögreyük kelimesi ise bir yerde madde başı olarak yer almaktadır. Burada sözcüğün anlamı “adet” biçiminde açıklanmış ve bir dörtlük içinde kullanımına örnek verilmiştir. Ayrıca bazı kelimeler açıklanırken verilen örneklere bağlı olarak “bu, Türklerin âdetidir” gibi ifadelere yer verilmiş, böylece sosyal normların işlevi konusunda önemli bilgiler aktarılmıştır.
KARACAOĞLAN’DA ŞİİRSEL BİR İMGE OLARAK GİYİM, KUŞAM
KARACAOĞLAN’DA ŞİİRSEL BİR İMGE OLARAK GİYİM, KUŞAM
Yazar: Altun, İşıl
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: Karacaoğlan, Halk Şiiri, İmge, Giyim, Kuşam

Karacaoğlan 17. yüzyıl aşık edebiyatımızın en önemli temsilcilerinden birisidir. Karacaoğlan şiir geleneği içinde onun ait olduğu çevrenin, doğanın, gezip dolaştığı Anadolu coğrafyasının, doğup büyüdüğü, geliştiği toplum yapısının; insan ilişkilerinin; kısaca maddi manevi bütün kültürel nakışların yer aldığı görülebilir. Aşk, doğa, gurbet, sıla, yaşlılık, ayrılık, özlem, ölüm gibi temaların yanında; güzellik kavramı da Karacaoğlan şiir geleneği içinde önemli bir yer tutmuş ve ustaca işlenmiştir. Karacaoğlan, bu güzellerin saç, alın, yüz, kaş, göz, bağır, göğüs, ağız, burun, dudak, dil, diş, kol, bilek, el, ve topuklarıyla ilgili tasvirler, benzetmeler yaparken; bu güzelleri giydirip kuşandırmaya ve süslemeye de büyük özen göstermiştir. Çalışmamızda, Saim Sakaoğlu’nun Karaca Oğlan adlı eserindeki şiirlerden yola çıkılarak; Karacaoğlan’ın şiirlerinde giyim kuşam ile ilgili özellikler, kavramlar ortaya koyulacak, devrin maddi kültür unsurları tespit edilmeye çalışılacaktır.

Karacaoğlan 17. yüzyıl aşık edebiyatımızın en önemli temsilcilerinden birisidir. Karacaoğlan şiir geleneği içinde onun ait olduğu çevrenin, doğanın, gezip dolaştığı Anadolu coğrafyasının, doğup büyüdüğü, geliştiği toplum yapısının; insan ilişkilerinin; kısaca maddi manevi bütün kültürel nakışların yer aldığı görülebilir. Aşk, doğa, gurbet, sıla, yaşlılık, ayrılık, özlem, ölüm gibi temaların yanında; güzellik kavramı da Karacaoğlan şiir geleneği içinde önemli bir yer tutmuş ve ustaca işlenmiştir. Karacaoğlan, bu güzellerin saç, alın, yüz, kaş, göz, bağır, göğüs, ağız, burun, dudak, dil, diş, kol, bilek, el, ve topuklarıyla ilgili tasvirler, benzetmeler yaparken; bu güzelleri giydirip kuşandırmaya ve süslemeye de büyük özen göstermiştir. Çalışmamızda, Saim Sakaoğlu’nun Karaca Oğlan adlı eserindeki şiirlerden yola çıkılarak; Karacaoğlan’ın şiirlerinde giyim kuşam ile ilgili özellikler, kavramlar ortaya koyulacak, devrin maddi kültür unsurları tespit edilmeye çalışılacaktır.
TÜRK VE ALMAN MASALLARINDA İNSAN YİYİCİLİK (ANTROPOPHAGY) / Antropophagi (Man-Eating) in the Turkish and German Tales
TÜRK VE ALMAN MASALLARINDA İNSAN YİYİCİLİK (ANTROPOPHAGY) / Antropophagi (Man-Eating) in the Turkish and German Tales
Yazar: Sarı, Ahmet
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: Masal, insan yiyicilik, antropophagy, yamyam, Türk, Alman

ÖZETBu makalede Türk ve Alman masallarında insan yiyicilik izleği araştırıldı. Batılıların &ldquo;Antropophagy&rdquo; dedikleri bu kavram insan yeme edimini içermektedir. Yamyamlık insanın insanı, ya da bir türün kendi türünü yemesi olarak kabul edilirken, biz bu makalede aynı türlerin birbirlerini yemesinden çok &ndash;ki masallarda böyle bir bulgu varsa onu da işlemekten kaçınmadık- farklı türlerin, yani devlerin, canavarların, özünde kötü olan insan görünüşlü cadıların insan yeme eylemine dikkat çekeceğiz. Türk ve Alman masallarında bu duruma uygun düşen bulguları da makalemize taşıyacağız.Anahtar Kelimeler: Masal, insan yiyicilik, antropophagy, yamyam, Türk, Alman. ABSTRACTThis study aims a investigating of the man-eating concept in the Turkish and German tales. The man-eating concept, which the Western culture said &ldquo;anthropophagi&rdquo;, includes a meaning of the man-eating general. Cannibalism means that a human eats a human, but anthropophagi means that a human be eaten of the non-human kind. That can be in a tale a great wolf or a witch, a giant, a monster, an ogre or an evil. We would study this &ldquo;anthropophagi&rdquo; theme in the Turkish and German tales.Keywords: Tale, man-eating, anthropohagi, cannibal, Turkish, German.

ÖZETBu makalede Türk ve Alman masallarında insan yiyicilik izleği araştırıldı. Batılıların &ldquo;Antropophagy&rdquo; dedikleri bu kavram insan yeme edimini içermektedir. Yamyamlık insanın insanı, ya da bir türün kendi türünü yemesi olarak kabul edilirken, biz bu makalede aynı türlerin birbirlerini yemesinden çok &ndash;ki masallarda böyle bir bulgu varsa onu da işlemekten kaçınmadık- farklı türlerin, yani devlerin, canavarların, özünde kötü olan insan görünüşlü cadıların insan yeme eylemine dikkat çekeceğiz. Türk ve Alman masallarında bu duruma uygun düşen bulguları da makalemize taşıyacağız.Anahtar Kelimeler: Masal, insan yiyicilik, antropophagy, yamyam, Türk, Alman. ABSTRACTThis study aims a investigating of the man-eating concept in the Turkish and German tales. The man-eating concept, which the Western culture said &ldquo;anthropophagi&rdquo;, includes a meaning of the man-eating general. Cannibalism means that a human eats a human, but anthropophagi means that a human be eaten of the non-human kind. That can be in a tale a great wolf or a witch, a giant, a monster, an ogre or an evil. We would study this &ldquo;anthropophagi&rdquo; theme in the Turkish and German tales.Keywords: Tale, man-eating, anthropohagi, cannibal, Turkish, German.
TÜRKİYE İLE DİĞER TÜRK CUMHURİYETLERİNİN EKONOMİK İLİŞKİLERİNİN ANALİZİ
TÜRKİYE İLE DİĞER TÜRK CUMHURİYETLERİNİN EKONOMİK İLİŞKİLERİNİN ANALİZİ
Yazar: Ersungur, Mustafa; Kızıltan, Alaattin; Karabulut, Kerem
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: Türkiye Ekonomisi, Dış ticaret, Ekonomik entegrasyon

Bu çalışmada, Türkiye ile diğer Türk Cumhuriyetleri arasındaki sosyoekonomik ilişkiler incelenerek, temel makroekonomik değişkenler arasındaki ilişkiler değerlendirilmiştir. Türkiye ile diğer Türk Cumhuriyetleri arasındaki ekonomik ilişkilerin beklenen düzeyde gelişmediği görülmektedir. Bu ülkelerin coğrafi konumlarının stratejik önem arz etmesi yanında, Türkiye’nin bu ülkelerle tarihi ve kültürel bağlarının bulunması nedeniyle Türkiye ile Türk Cumhuriyetleri arasında ekonomik bir bütünleşmenin gerçekleştirilmesi hem Türkiye hem de Türk Cumhuriyetleri için yararlı olacaktır. Bu bütünleşme bölge ve dünya barışında da katkıda bulunacaktır. Nitekim gelişmiş ülkeler ile bölgedeki bazı ülkeler Türk Cumhuriyetleri’nin hem bir pazar olarak hem de stratejik bir bölge olarak öneminin farkındadırlar. Bu nedenle, Türk Cumhuriyetleri ile sosyal, kültürel ve ekonomik alanda yapılacak işbirliklerinin başarılı olması, bütünleşme yolunda yeni projeler üretilmesine bağlıdır.

Bu çalışmada, Türkiye ile diğer Türk Cumhuriyetleri arasındaki sosyoekonomik ilişkiler incelenerek, temel makroekonomik değişkenler arasındaki ilişkiler değerlendirilmiştir. Türkiye ile diğer Türk Cumhuriyetleri arasındaki ekonomik ilişkilerin beklenen düzeyde gelişmediği görülmektedir. Bu ülkelerin coğrafi konumlarının stratejik önem arz etmesi yanında, Türkiye’nin bu ülkelerle tarihi ve kültürel bağlarının bulunması nedeniyle Türkiye ile Türk Cumhuriyetleri arasında ekonomik bir bütünleşmenin gerçekleştirilmesi hem Türkiye hem de Türk Cumhuriyetleri için yararlı olacaktır. Bu bütünleşme bölge ve dünya barışında da katkıda bulunacaktır. Nitekim gelişmiş ülkeler ile bölgedeki bazı ülkeler Türk Cumhuriyetleri’nin hem bir pazar olarak hem de stratejik bir bölge olarak öneminin farkındadırlar. Bu nedenle, Türk Cumhuriyetleri ile sosyal, kültürel ve ekonomik alanda yapılacak işbirliklerinin başarılı olması, bütünleşme yolunda yeni projeler üretilmesine bağlıdır.
VAN ŞEHİR DOKUSU VE TARİHİ ESERLERİNİN TAHRİP EDİLMESİNDE ERMENİLERİN ROLÜ
VAN ŞEHİR DOKUSU VE TARİHİ ESERLERİNİN TAHRİP EDİLMESİNDE ERMENİLERİN ROLÜ
Yazar: Ağaoğlu, Sami; Ağaoğlu, Sami
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Vol. 14 No. 35, 2010
Anahtar kelimeler: Van, Ermeni, İsyan, Hüsrev Paşa, Kaya Çelebi, Cami, Kilise, Medrese, Yıkım, Tahribat.

Osmanlı Devleti tarafından 1548’de ele geçirilen Van şehri, Safevîlere karşı askerî, siyasî, sosyal, kültürel, ideolojik ve stratejik üs konumunda olduğu için, Van Kalesinin güneyindeki yaklaşık beş yüz dönümlük arazi surlarla çevrilerek, kurulan vakıflar marifetiyle yeniden inşa ve imar edilmişti. Özellikle XIX. Yüzyılın ikinci yarısından sonra Ermenilerin ayrılıkçı faaliyetleri sebebiyle 1896 ve 1915 tarihlerinde çıkan ayaklanmalar Van’a yapılan bütün yatırımları, tarihi eserleri, kent dokusunu, altyapısını, sosyal ve kültürel tesisleri tamamen tahrip etmiştir. Bu gün eski Van kenti bin yıllık harabelerin bulunduğu bir ören yeri gibidir.

Osmanlı Devleti tarafından 1548’de ele geçirilen Van şehri, Safevîlere karşı askerî, siyasî, sosyal, kültürel, ideolojik ve stratejik üs konumunda olduğu için, Van Kalesinin güneyindeki yaklaşık beş yüz dönümlük arazi surlarla çevrilerek, kurulan vakıflar marifetiyle yeniden inşa ve imar edilmişti. Özellikle XIX. Yüzyılın ikinci yarısından sonra Ermenilerin ayrılıkçı faaliyetleri sebebiyle 1896 ve 1915 tarihlerinde çıkan ayaklanmalar Van’a yapılan bütün yatırımları, tarihi eserleri, kent dokusunu, altyapısını, sosyal ve kültürel tesisleri tamamen tahrip etmiştir. Bu gün eski Van kenti bin yıllık harabelerin bulunduğu bir ören yeri gibidir.