hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
MISIR HIDİVİ II. ABBAS HİLMİ PAŞA’NIN MENTEŞE (MUĞLA) SANCAĞI’NDAKİ ÇİFTLİKLERİ VE BAZI HUKUK DIŞI FAALİYETLERİ
The Estates of the Egyptian Khedive II. Abbas Hilmi Pasha in Menteşe (Muğla) Sanjak and Some of His Illegal
Yazar: Temel, Mehmet
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 40 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Contemporary Mediterranean History ; Çağdaş Akdeniz Tarihi ; Hıdiv,II.Abbas Hilmi Paşa,Çiftlik,Köyceğiz,Menteşe,Sarsala

Osmanlı egemenliğine girdiği 1517 yılından itibaren ayrıcalıklı eyalet statüsüyle yönetilen Kuzey Afrika ülkesi Mısır, 1867 yılından sonra hıdiv unvanı taşıyan valiler tarafından yönetilmiştir. 1892 yılında atanan ve Mısır’ın son hıdivi olan II. Abbas Hilmi Paşa’nın Menteşe Sancağı’nın Köyceğiz ve Fethiye ilçeleriyle Dalaman bölgesinden satın aldığı çiftlikler, Sarsala ve Kille koylarına kurduğu seyyar demir iskeleler, gezi ve av faaliyetleri, inşa ettiği binalar ve bu süreçteki hukuk dışı uygulamaları çalışmanın konusunu oluşturmuştur. Mısır hıdivinin pek bilinmeyen bu faaliyetlerini tanıtmaya yönelik bu çalışma, konu hakkında kaleme alınmış inceleme eserinin çok sınırlı olması nedeniyle ağırlıklı olarak Osmanlı Arşivi belgelerinden yararlanılarak yürütülmüştür. Hıdivin çiftlik edinme sürecindeki hukuk dışı faaliyetleri halkın ve yerel idarecilerin şikâyetine konu olmuştur. Hıdiv, Sarsala iskelesiyle çiftlikleri arasına şose yollar inşa ederek birbirine bağlamıştır. I. Dünya Savaşı’nda ilan edilen seferberlikle birlikte harbiye mazbatası karşılığında mallarına el konulmuş, savaştan sonra zararları kısmen tazmin edilmiştir. Çiftlik de 1928 yılında borcuna karşılık hıdivden alındıktan bir süre sonra Ziraat Vekâlet’ine devredilmiştir.

Osmanlı egemenliğine girdiği 1517 yılından itibaren ayrıcalıklı eyalet statüsüyle yönetilen Kuzey Afrika ülkesi Mısır, 1867 yılından sonra hıdiv unvanı taşıyan valiler tarafından yönetilmiştir. 1892 yılında atanan ve Mısır’ın son hıdivi olan II. Abbas Hilmi Paşa’nın Menteşe Sancağı’nın Köyceğiz ve Fethiye ilçeleriyle Dalaman bölgesinden satın aldığı çiftlikler, Sarsala ve Kille koylarına kurduğu seyyar demir iskeleler, gezi ve av faaliyetleri, inşa ettiği binalar ve bu süreçteki hukuk dışı uygulamaları çalışmanın konusunu oluşturmuştur. Mısır hıdivinin pek bilinmeyen bu faaliyetlerini tanıtmaya yönelik bu çalışma, konu hakkında kaleme alınmış inceleme eserinin çok sınırlı olması nedeniyle ağırlıklı olarak Osmanlı Arşivi belgelerinden yararlanılarak yürütülmüştür. Hıdivin çiftlik edinme sürecindeki hukuk dışı faaliyetleri halkın ve yerel idarecilerin şikâyetine konu olmuştur. Hıdiv, Sarsala iskelesiyle çiftlikleri arasına şose yollar inşa ederek birbirine bağlamıştır. I. Dünya Savaşı’nda ilan edilen seferberlikle birlikte harbiye mazbatası karşılığında mallarına el konulmuş, savaştan sonra zararları kısmen tazmin edilmiştir. Çiftlik de 1928 yılında borcuna karşılık hıdivden alındıktan bir süre sonra Ziraat Vekâlet’ine devredilmiştir.
GELENEKTEN GELECEĞE: SAINT MICHEL FRANSIZ LİSESİ
GELENEKTEN GELECEĞE: SAINT MICHEL FRANSIZ LİSESİ
Yazar: Şencan, Evrim
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 40 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Contemporary World History (Other) ; Çağdaş Dünya Tarihi (Diğer) ; St. Michel Lisesi,Yabancı Okullar,Lasalyen Eğitim Sistemi,Eğitim Tarihi,Fransız Okulları.

ÖzBu çalışma 1886’da kurulan Saint Michel Fransız Lisesinin tarihçesi ve kendine has eğitim sistemini içermektedir. Hazırladığı eğitim programıyla “insan inşa etmeyi” amaçlayan Lasalyen eğitim sisteminin öncülerinden olan lisenin tarihi, arşiv belgelerinin ışığında ilk kez bu denli ayrıntılı kaleme alınmıştır. Yıllar içinde değişen müfredat analiz edilerek verilen dersler ve bu derslerin değişim ve gelişimleri tespit edilmiş ve tabloyla okunabilir hale getirilmiştir. Lisenin bir erkek okulu olarak açılması sebebiyle okula kaydolan ilk kız öğrenci; yine yabancı okulların Osmanlı döneminde bir süre Türklere yasak olması sebebiyle okula kaydolan ilk Türk öğrenci bu çalışmayla ortaya çıkarılmıştır.Sainte Jeanne d’Arc Lisesi ve Saint Michel Lisesinin güçlerinin birleşimi, başarıyı bir adım ileri taşımış ve 1936-1937 eğitim öğretim yılından itibaren okul St. Michel Fransız Lisesi adıyla “eğitimli ve dünyayı kavrayabilen insan” yetiştirmeye devam etmiştir. Okul yönetiminin, mevcut hükümetlerin eğitim politikalarına uymasıyla kapıları hiç kapanmayan lise, Lasalyen eğitim sisteminden de ödün vermediği için kalitesini günümüze kadar korumayı başarmıştır.Kurucularının din adamı olmasına rağmen okulun Türk coğrafyasındaki ilk laik ve karma Fransız lisesi olması, onu diğer Fransız liselerinden ayırmaktadır. Özetle okul, kendini gelenekten geleceğe, Osmanlı’dan Cumhuriyet’in ikinci yüzyılına kadar taşımıştır.

ÖzBu çalışma 1886’da kurulan Saint Michel Fransız Lisesinin tarihçesi ve kendine has eğitim sistemini içermektedir. Hazırladığı eğitim programıyla “insan inşa etmeyi” amaçlayan Lasalyen eğitim sisteminin öncülerinden olan lisenin tarihi, arşiv belgelerinin ışığında ilk kez bu denli ayrıntılı kaleme alınmıştır. Yıllar içinde değişen müfredat analiz edilerek verilen dersler ve bu derslerin değişim ve gelişimleri tespit edilmiş ve tabloyla okunabilir hale getirilmiştir. Lisenin bir erkek okulu olarak açılması sebebiyle okula kaydolan ilk kız öğrenci; yine yabancı okulların Osmanlı döneminde bir süre Türklere yasak olması sebebiyle okula kaydolan ilk Türk öğrenci bu çalışmayla ortaya çıkarılmıştır.Sainte Jeanne d’Arc Lisesi ve Saint Michel Lisesinin güçlerinin birleşimi, başarıyı bir adım ileri taşımış ve 1936-1937 eğitim öğretim yılından itibaren okul St. Michel Fransız Lisesi adıyla “eğitimli ve dünyayı kavrayabilen insan” yetiştirmeye devam etmiştir. Okul yönetiminin, mevcut hükümetlerin eğitim politikalarına uymasıyla kapıları hiç kapanmayan lise, Lasalyen eğitim sisteminden de ödün vermediği için kalitesini günümüze kadar korumayı başarmıştır.Kurucularının din adamı olmasına rağmen okulun Türk coğrafyasındaki ilk laik ve karma Fransız lisesi olması, onu diğer Fransız liselerinden ayırmaktadır. Özetle okul, kendini gelenekten geleceğe, Osmanlı’dan Cumhuriyet’in ikinci yüzyılına kadar taşımıştır.
DEMİRCİ HALKEVİ
DEMİRCİ HALKEVİ
Yazar: Gülmez, Nurettin
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 40 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Political Science (Other) ; Siyaset Bilimi (Diğer) ; Political History (Other) ; Siyasi Tarih (Diğer) ; Demirci Halkevi,,Cumhuriyet Halk Partisi,,Türk İnkılabı,,Halk Üniversitesi,,Halkodası,

1932’den itibaren Demirci’de halkevi kurma çabaları başladı. Demirci Cumhuriyet Halk Fırkası teşkilatı tarafından halkevi için tanıtım, üye kayıt çalışmaları ve çay ziyafetleri düzenlendi. Çalışmalar, 1938’de sonuç verdi ve Demirci Halkevi’nin resmi açılışı yapıldı.İlk çalışmalar, CHP ilçe binasında yürütüldü. Bir taraftan da yeni bir yer arayışı sürdürüldü. Eskiden Yoncalık olarak bilinen, şimdiki Ticaret Kültür Merkezi’nin bulunduğu yerdeki mescidin Cumhuriyet Halk Partisi’ne devri sağlandı. Bina tadilattan geçirildi ve sonra bu binada çeşitli etkinlikler düzenlendi. Halkevi, Demirci’nin entelektüel merkezi haline geldi. Kadınlara, çocuklara, gençlere ve yetişkinlere yönelik programlar ve kurslar gerçekleştirildi.Sonraki yıllarda Üşümüş, Çöğürler/Çataloluk, Durhasan, Yarbasan ve Kılavuzlar köylerinde halkodaları açıldı. Etkinlikler, köylere kadar ulaştırıldı. Bu aydınlanma seferberliğinden Demirci halkı da yararlandı. Halkevine alınan radyolar ile gelişmeler takip edildi. Tiyatrolar oynandı, konserler düzenlendi. Kadınlar için biçki-dikiş kursları açıldı. Halkevinin faaliyetleri, CHP Genel Sekreterliği tarafından takip edildi, yönlendirildi. Çok partili hayat döneminde CHP için halka ulaşma merkezi oldu.

1932’den itibaren Demirci’de halkevi kurma çabaları başladı. Demirci Cumhuriyet Halk Fırkası teşkilatı tarafından halkevi için tanıtım, üye kayıt çalışmaları ve çay ziyafetleri düzenlendi. Çalışmalar, 1938’de sonuç verdi ve Demirci Halkevi’nin resmi açılışı yapıldı.İlk çalışmalar, CHP ilçe binasında yürütüldü. Bir taraftan da yeni bir yer arayışı sürdürüldü. Eskiden Yoncalık olarak bilinen, şimdiki Ticaret Kültür Merkezi’nin bulunduğu yerdeki mescidin Cumhuriyet Halk Partisi’ne devri sağlandı. Bina tadilattan geçirildi ve sonra bu binada çeşitli etkinlikler düzenlendi. Halkevi, Demirci’nin entelektüel merkezi haline geldi. Kadınlara, çocuklara, gençlere ve yetişkinlere yönelik programlar ve kurslar gerçekleştirildi.Sonraki yıllarda Üşümüş, Çöğürler/Çataloluk, Durhasan, Yarbasan ve Kılavuzlar köylerinde halkodaları açıldı. Etkinlikler, köylere kadar ulaştırıldı. Bu aydınlanma seferberliğinden Demirci halkı da yararlandı. Halkevine alınan radyolar ile gelişmeler takip edildi. Tiyatrolar oynandı, konserler düzenlendi. Kadınlar için biçki-dikiş kursları açıldı. Halkevinin faaliyetleri, CHP Genel Sekreterliği tarafından takip edildi, yönlendirildi. Çok partili hayat döneminde CHP için halka ulaşma merkezi oldu.
GEMİLERİ KARADAN YÜRÜTMEK- DENİZ ÜSTÜNDE KÖPRÜ YÜZDÜRMEK YA DA TARİHTEN İLHAM ALIP İSTANBUL’U FETHETMEK
TRANSPORTİNG SHİPS ON LAND, FLOATİNG A BRİDGE OVER THE SEA OR TAKING INSPIRATION FROM HISTORY AND CONQUERING ISTANBUL
Yazar: İnce, Yunus; Pekdemir, Yakup
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Military Geography ; Askeri Coğrafya ; Osmanlı Devleti,Bizans İmparatorluğu,İstanbul,karadan yürütülen gemiler,yüzer köprü ; Ottoman State,Byzantine Empire,Istanbul,ships on moved on land,pontoon bridge

Bu çalışma bazı sorulara cevap vermek amacıyla hazırlanmıştır. İstanbul’un fethi öncesinde gemilerin karadan yürütülmesi ve denizler ya da nehirler üzerinde yüzer köprü inşasının ne kadar bilinir olduğunun sorusuna cevap verilmeye çalışılmıştır. İstanbul’un fethinde gemilerin karadan yürütülmesi ve deniz üzerinde yüzer köprü inşasının nerede, nasıl, hangi yöntemlerle yapıldığı gibi sorulara cevap vermek amaçlanmıştır.  Gemilerin karadan yürütülmesi- denizler ya da nehirler üzerinde yüzer köprü inşasına dair tarihteki diğer uygulamaların İstanbul’un fethi esnasındaki uygulamalar arasında bir bağlantı olup olmadığına temas edilecektir. Bahse konu amaçlara ulaşabilmek için tarihi çizimlerden, tarihi kaynakların verdiği bilgilerden, uydu fotoğrafları ve coğrafi bilgi sistemleri gibi araçlarla yapılan haritalardan istifade edilecektir. Tarafımızdan yapılan araştırmada gemilerin karadan yürütmenin tarihinin M.Ö. 3050 yılına kadar eskiye gittiği ve İstanbul’un fethi dışında 26 kez uygulandığı anlaşılmıştır. Gemilerin karadan yürütülmesin tarihi ise MÖ 1114-1076 yıllarına kadar geriye gitmektedir. İstanbul’un fethi esnasında gemileri karadan yürütme-deniz üzerinde yüzer bir köprü inşa etme fikrinin tarihten mülhem olduğu anlaşılmaktadır.

This study was conducted to seek answers to some questions. Its aim was to answer the question to what extent it was known to move ships on land or to build pontoon bridges on the sea or rivers. Answers were sought to questions like where, how and by what methods ships were moved on land and pontoon bridges were built on the sea during the conquest of Istanbul. Mention will also be made where there was a connection between the practices during the conquest of Istanbul and other practices in history concerning transporting of ships on land or construction of pontoon bridges on the sea or rivers. In order to attain the aforementioned goals, historical drawings, information provided by historical sources and maps made through devices such as satellite photographs and geographic information systems will be used. It was understood as a result of our study that the history of moving ships on land dated as far back as 3050 B.C. and that apart from the conquest of Istanbul, the method was used 26 times.  On the other hand, the history of building bridges on the sea or rivers goes as far back as 1114-1076 B.C. It was also understood that the idea of transporting ships on land-building a pontoon bridge on the sea during the conquest of Istanbul by Mehmed II received its inspiration from history.
BALKAN DİPLOMASİSİNİN KÜLTÜREL YÜZÜ: BALKAN FESTİVALLERİ
THE CULTURAL FACE OF BALKAN DIPLOMACY: BALKAN FESTIVALS
Yazar: Menekşe, İrem
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Contemporary Balkan History ; Çağdaş Balkan Tarihi ; Türkiye Cumhuriyeti Tarihi,Balkan,Festival,Diplomasi,Kültür. ; History of the Republic of Turkey,Balkans,Festival,Diplomacy,Culture.

Türkiye Cumhuriyeti'nin en eski kültürel etkinliklerinden biri Balkan Festivali'dir. Çalışmanın amacı ilki 1935’te başlayan ve 1936 ile 1937’de tekrarlanan, Türkiye ile Balkan devletleri arasındaki ilişkileri geliştirmede bir araç olarak değerlendirilen Balkan Festivali’ni tarihsel ve sosyo-kültürel açıdan ele almaktır. Makalede festivalin amacı, programı, kültürel diplomasideki işlevi incelenmiştir. İstanbul Valisi ve Belediye Başkanı Muhittin Üstündağ, 1935 yılında düzenlenen Balkan Festivali’nin açılış balosunda yaptığı açıklamada“Uluslar arasında musiki ve ulusal dans şeklinde tecelli eden bu kuvvetli his ifadeleri, memleketler arasında dostluk ve muhabbetleri en sıkı ören bağdır.” demesi bu festivalin diplomatik yönünü ortaya koyması açısından dikkat çekicidir. Bu konuda Ziya Emiroğlu “Balkan Festivali’nden maksat, Türk gençler ile komşu devletlerin gençlerini birbirine tanıştırmaktır. Bu suretle Balkan ittihadı gittikçe kuvvetlenecektir.” demiştir. Çalışmada Balkan Festivali'nin sadece kültürel bir etkinlik değil, aynı zamanda Türkiye’nin Balkan devletleriyle ilişkilerini yakın tutma çabalarının bir parçası olduğu ortaya koyulmuştur. Çalışmanın ana kaynağını Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivi belgeleri ve ulusal basını oluşturmaktadır.

One of the oldest cultural events of the Republic of Turkey is the Balkan Festival. The aim of this study is to examine the Balkan Festival, first held in 1935 and repeated in 1936 and 1937, which is considered a tool for fostering relations between Turkey and the Balkan states, from a historical and socio-cultural perspective. The article examines the festival’s purpose, program, and its role in cultural diplomacy. Muhittin Üstündağ, Governor of Istanbul and Mayor of the city, stated at the opening ball of the Balkan Festival held in 1935 that "These powerful expressions of feeling, manifested in the form of music and national dance among nations, are the strongest bonds of friendship and affection between countries." This statement highlights the diplomatic aspect of this festival. Ziya Emiroğlu also stated, "The purpose of the Balkan Festival is to introduce Turkish youth to the youth of neighbouring countries. In this way, the Balkan union will grow stronger." The study reveals that the Balkan Festival is not merely a cultural event but also part of Turkey's efforts to maintain close relations with Balkan states. The main sources of the study are documents from the Presidential State Archives of the Republic of Turkey and the national press.
İNGİLTERE'NİN MISIR İŞGALİNİ KALICILAŞTIRAN SUDAN KRİZİ (MEHDİ İSYANI) VE OSMANLI DEVLETİ'NİN ÇÖZÜM ÇABALARI
The Sudan Crisis (Mahdi Uprising) that Consolidated Britain's Occupation of Egypt and the Ottoman Empire's Efforts to Resolve It
Yazar: Gökgedik, İsa
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: African Political History ; Afrika Siyasi Tarihi ; Mısır,Sudan,Mehdi İsyanı,Kavalalılar,İngiltere ; Egypt,Sudan,Mahdi Uprising,Kavalalı Dynasty,England

Bu çalışma, 1882'de İngilizlerin Mısır'ı işgali akabinde Sudan'da patlak veren Mehdi İsyanı'nın (1881-1885) İngiltere'nin Mısır'daki hakimiyetini nasıl pekiştirdiğini incelemektedir. Kavalalı döneminin, işgale ve ardından gelen Sudan Krizi'ne giden yolda nasıl hayati bir zemin oluşturduğunu irdeleyen bu çalışmanın bulguları, Sudan'daki direniş hareketinin, İngilizlerin bölgedeki üstünlüğünü pekiştirdiğini göstermektedir. Kavalalılar döneminin yarattığı finansal bağımlılık ve yabancı müdahalesini işgale giden sürecin altyapısı olarak vurgulayan araştırma, İngiltere'nin Sudan'daki asayişsizliği kasıtlı olarak Mısır güvenliği için tehdit olarak göstermek ve işgali uzatmak suretiyle Sudan Krizi'ni işgali meşrulaştıran bir katalizör olarak kullandığını ortaya koymaktadır. Çalışmanın amacı, bu kritik dönemi sosyo-politik ve jeopolitik bağlamda değerlendirerek Osmanlı-Mısır-İngiltere ilişkilerinin dinamiklerini ortaya koymaktır. Arşiv belgeleri ve çağdaş kaynaklar kullanılarak dönemin iç karışıklıkları, dış müdahaleler, siyasi rekabet ve 19. yüzyıl sonlarında bölgede değişen güç dengeleri analiz edilmiştir. Çalışma, Osmanlı Devleti'nin Sudan'a müdahale teklifini reddetmesinin diplomatik gerekçelerini de değerlendirerek, Şark Meselesi literatürüne yeni bir perspektif sunmaktadır.

This study examines how the Mahdist Uprising in Sudan (1881–1885) consolidated Britain's dominance in Egypt following the British occupation of Egypt in 1882. By investigating how the Khedival period laid the groundwork for the occupation and subsequent Sudan Crisis, this study reveals that the resistance movement in Sudan actually reinforced British supremacy in the region. The research emphasizes the financial dependency and foreign intervention created during the Khedival period as the infrastructure of the process leading to occupation. It reveals that Britain deliberately utilized the Sudan Crisis as a catalyst to legitimize the occupation by presenting Sudanese unrest as a threat to Egyptian security, thereby prolonging the occupation. The study aims to evaluate this critical period within its socio-political and geopolitical context, thereby elucidating the dynamics of Ottoman-Egyptian-British relations. Internal disturbances, external interventions, political competition, and shifting power balances in the region during the late 19th century are examined through archival documents and contemporary source analysis. The study also evaluates the diplomatic rationale behind the Ottoman Empire's rejection of the proposal to intervene in Sudan, offering a fresh perspective on the literature surrounding the Eastern Question.
MÜTAREKE DÖNEMİNDE (1919-1922) TÜRKİYE’DEKİ  FRANSIZ KATOLİK MİSYON OKULLARINDAKİ ÖĞRENCİLER
Students Attending French Catholic Mission Schools in Turkey During The Armistice Period (1919-1922)
Yazar: Tanır, Engin Deniz
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Contemporary History of Middle East ; Çağdaş Orta Doğu Tarihi ; Turkey,French Catholic Mission Schools,Armistice Period,Religious/Denominational Composition of Students,Muslim Students ; Türkiye,Fransız Katolik Misyon Okulları,Mütareke Dönemi,Öğrencilerin Dinsel/Mezhepsel Bileşimi,Müslüman Öğrenciler

1914 öncesinde Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Fransız Katolik misyon okullarının sıralarını büyük ölçüde yerli Hıristiyan öğrenciler dolduruyordu. Fransız gazeteci-yazar Maurice Pernot'nun 1912 yılına ait raporu ve tarihçi Jacques Thobie'nin çalışmaları bunu istatistiksel olarak ortaya koymuştur. Dönemin kimi tanıklarına ve günümüz tarihçilerine göre Müslümanların bu kurumlardaki varlığının artması ise Meşrutiyet dönemiyle başlamıştır. Bu çalışmada, Fransız arşiv belgelerinden derlenen istatistiksel verilerden yararlanılarak Mütareke döneminde Türkiye'deki Fransız Katolik misyon okullarında öğrenim gören öğrencilerin dinsel/mezhepsel dağılımları ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Arşiv belgelerinden elde edilen veriler tablolar haline getirilmiş ve Pernot'nun 1912 yılı istatistikleriyle karşılaştırılmıştır. Böylelikle, Mütareke dönemi koşullarının bu kurumların öğrenci kitlesinin bileşiminde bir değişime yol açıp açmadığı anlaşılmaya çalışılmıştır. Anadolu için yetersiz, İstanbul, İzmir ve Trakya için daha sağlıklı yorum yapmaya olanak sunan veriler, karşılaştırılan iki dönem itibariyle bu kurumlarda öğrenim gören öğrenci kitlesinde keskin bir dönüşüm yaşanmadığını, Müslümanların her 10 sandalyeden sadece 1’ini doldurmaya devam ettiğini göstermektedir.

Before 1914, French Catholic mission schools in the Ottoman Empire were largely attended by local Christian students. This was statistically demonstrated by French journalist and writer Maurice Pernot’s 1912 report and historian Jacques Thobie’s studies. According to some witnesses of the period and modern historians, the increase in the presence of Muslims in these institutions began with the Constitutional Era. This study draws on statistical data compiled from French archival documents to examine the religious/denominational distribution of students attending French Catholic mission schools in Turkey during the Armistice period. The data derived from archival documents were presented in tables and compared with Pernot’s 1912 statistics. Accordingly this study aimed to understand whether the circumstances of the Armistice period led to a change in the composition of the student body at these institutions. The data, which allow for more accurate interpretations of İstanbul, İzmir and Thrace, but are insufficient for Anatolia, show that there was no significant transformation in the student body of these institutions during the two periods compared, with Muslims continuing to occupy only one out of every ten seats.
ASUR TİCARET KOLONİLERİ ÇAĞI’NDA ANADOLU’DA ÖZGÜRLÜĞÜN KISITLANMASI: HAPİS UYGULAMALARI VE TOPLUMSAL DÜZEN
The Restriction Of Freedom In Anatolia During The Assyrian Trading Colonies Period: Imprisonment Practices And Social Order
Yazar: Zoroğlu, Melike
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Political History (Other) ; Siyasi Tarih (Diğer) ; The Old Assyrian Period,Imprisonment,Restriction of Freedom,Social Order,Punishment ; Eski Asur Dönemi,Hapis Cezası,Özgürlüğün Kısıtlanması,Toplumsal Düzen,Cezalandırma

Bu makalede, Eski Asur dönemine ait arşiv belgeleri üzerinden hapis ve tutuklama uygulamalarıincelenmiş, tüccarların özgürlüklerinin kısıtlanmasının yalnızca bireysel bir mağduriyet olmadığı,aynı zamanda toplumsal düzenin korunmasında ve ekonomik ilişkilerin kontrolü açısındanbelirleyici bir unsur olduğu ortaya konulmuştur. Belgelerde, özellikle borç anlaşmazlıkları, ticariihtilaflar ve yerel otoritelerin keyfî müdahaleleri sonucu tüccarların hapsedildiği; bu durumunbireysel güvenlik ile ekonomik çıkarlar arasındaki hassas dengeyi görünür kıldığı; hapsedilmeninyalnızca bireysel bir yaptırım değil, ticari düzenin devamlılığını sağlamak amacıyla uygulanan birdenetim aracı olduğu görülmektedir. Hapis sırasında mal varlıklarına el konulması, kefaletle serbestbırakılma gibi uygulamalar, ekonomik çıkarların hukuk düzeninin işleyişiyle iç içe geçmesininyansımasıdır. Ayrıca, aile üyelerinin kefalet, şahitlik veya hukuki girişimler yoluyla sürecedoğrudan dâhil olması, aile kurumunun ekonomik ve hukuki işleyişteki merkezi rolünü ortayakoymaktadır. Çalışma, hapis ve tutuklamanın salt bir cezalandırma uygulaması olmadığını, aynızamanda sosyal-ekonomik-politik ilişkileri şekillendiren çok yönlü bir uygulama olarakdeğerlendirilmesi gerektiğini savunarak literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.

This article examines imprisonment and detention practices based on archival documents from theOld Assyrian period, revealing that the restriction of merchants’ freedoms was not merely anindividual injustice, but also a decisive factor in maintaining social order and controlling economicrelations. The documents reveal that merchants were imprisoned, particularly as a result of debtdisputes, commercial conflicts and arbitrary interventions by local authorities; that this situationhighlighted the delicate balance between individual security and economic interests; and thatimprisonment was not merely an individual sanction but a control mechanism applied to ensure thecontinuity of the commercial order. The seizure of assets during imprisonment and practices suchas release on bail reflect the intertwining of economic interests with the functioning of the legalsystem. Furthermore, the direct involvement of family members in the process through suretyship,witnessing or legal action highlights the central role of the family institution in economic and legalproceedings. The study argues that imprisonment and detention are not merely punitive measures,but should also be considered as multifaceted practices that shape socio-economic-politicalrelations, thereby offering a unique contribution to the literature.