hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Ulusal Kurtuluş Ordusu, Kolombiya’da Barışın Tesisi ve Sürdürülebilirliği
The National Liberation Army, Peacebuilding and its Sustainability in Colombia
Yazar: Ağkaya, Onur
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 20 No. 49, 2024
Anahtar kelimeler: Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Conflict Resolution in International Relations ; Uluslararası İlişkilerde Uyuşmazlık Çözümü ; National Liberation Army,ELN,Colombia,Conflict Resolution,Peacebuilding ; Ulusal Kurtuluş Ordusu,ELN,Kolombiya,Çatışma Çözümü,Barış Tesisi

Kolombiya’daki iç savaş 60 yıldır süregitmektedir. Günümüz itibariyle savaşan gruplar arasında, Latin Amerika’nın aktif en eski gerilla örgütü Ejército de Liberación Nacional (ELN-Ulusal Kurtuluş Ordusu) bulunmaktadır. ELN, Kolombiya’daki birçok gerilla örgütünden farklılıklar arz eden bir oluşumdur. Bu çalışmada, öncelikli olarak ELN’nin, diğer örgütlerden farklılıklarının Kolombiya’da barış süreçlerini etkileyip etkilemeyeceği araştırma sorusuna yanıt aranmaktadır. Bu soruya yanıt verilebilmesi için, ELN’nin ortaya çıkışından bu yana tarihsel gelişimi, yapısı ve eylem repertuarı ele alınmakta ve Kolombiya’da barışın tesisine ve muhtemel geleceğine dair bir analiz sunulmaktadır. Araştırma sorusuna bağlı olarak, metodolojik olarak tarihsel-sosyolojik yorumlayıcı bir perspektifin benimsendiği çalışma, ELN ve Kolombiya örneklerini ele alarak Türkiye’de yapılan çatışma çözümü ve barış çalışmalarına katkı sağlamayı hedeflemektedir. Bu doğrultuda, yapılan analiz sonucunda, ELN’nin farklı bir yapı olduğu, bu örgütle müzakerelerin diğer gerilla örgütlerinden farklı bir şekilde daha kapsayıcı ajanda ve yaklaşımı gerektirdiği savunulmaktadır. Son olarak, çalışmada ELN’nin silah bırakmayı kabul etse bile Kolombiya’da barışın en azından kısa vadede ulaşılabilir ve sürdürülebilirlikten uzak olduğu öne sürülmektedir.

The Colombian civil war has been going on for 60 years. Currently, one of the key warring factions is the Ejército de Liberación Nacional (ELN - National Liberation Army), recognized as the oldest active guerrilla organization in Latin America. The ELN is a formation that differs from other guerrilla organizations in Colombia. The study primarily seeks to answer the research question of “Will the ELN’s differences from other organizations affect the peace processes in Colombia?”. The study examines the ELN’s historical development, structure, and action repertoire since its emergence, presenting an analysis of peacebuilding in Colombia and its future. Following the research question and adopting a historical-sociological interpretative perspective as methodology, the study aims to contribute to conflict resolution and peace studies in Türkiye by examining the examples of the ELN and Colombia. This study contends that the ELN has a distinctive structure; accordingly, negotiations with this organization should be handled with a more comprehensive agenda and approach than those of other guerrilla organizations in Colombia. Lastly, the study argues that even if the ELN agrees to disarmament, peace in Colombia is far from achievable and sustainable, at least in the short term.
NATO ve Enerji Güvenliği: 25 Yıllık Gelişim Süreci
NATO and Energy Security: 25 Years in the Making
Yazar: Çetinkaya, Harun; Şahin, Çiğdem
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 20 No. 49, 2024
Anahtar kelimeler: International Institutions ; Uluslararası Kuruluşlar ; International Relations (Other) ; Uluslararası İlişkiler (Diğer) ; NATO,Energy Security,Energy Transition,Smart Energy,Green Defense ; NATO,Enerji Güvenliği,Enerji Geçişi,Akıllı Enerji,Yeşil Savunma

Enerji güvenliği konusu NATO'nun çeşitli bölgelerdeki etkinliğine ilişkin tartışmalarda giderek daha fazla ön plana çıkmaktadır. Dolayısıyla 1999'dan bu yana geçen 25 yıl içinde NATO'nun enerji güvenliği çabalarının ve politikalarının yönünü anlamaya giderek daha fazla odaklanılmıştır. Bu çalışma NATO'nun enerji güvenliğine yaklaşımının nasıl ve neden geliştiğini ve uluslararası bir enerji aktörü olarak mevcut durumunu araştırmayı amaçlamaktadır. Analizde NATO'nun üst düzey karar alma süreçleri, bildirgeleri, kurumsal yapıları ve enerji güvenliği ile ilgili temel faaliyetleri kronolojik ve betimsel olarak incelenmektedir. Bulgular NATO'nun enerji alanında kolektif bir öğrenme örgütüne dönüşmekte olduğunu, üye devletlere araştırma ve geliştirme desteği sağladığını ve enerji geçişinin dinamiklerine uyum sağlamalarına rehberlik ettiğini göstermektedir. Ancak henüz uluslararası sistemdeki enerji ilişkilerini önemli ölçüde etkilemeyi amaçlayan özel bir hedefi bulunmamaktadır.

The issue of energy security has become increasingly prominent in discussions about NATO’s effectiveness in various regions. Over the past 25 years, there has been a growing focus on understanding the direction of NATO’s energy security efforts and policies. This study aims to explore how and why NATO’s approach to energy security has evolved and its current status as an international energy actor. The analysis follows the chronological and descriptive examination of NATO’s high-level decision-making processes, declarations, institutional structures, and critical activities related to energy security. The findings suggest that NATO has transformed into a collective learning organization in the energy sphere, providing research and development support to its member states and guiding their adaptation to the dynamics of the energy transition. However, the organization still needs a specific goal to impact energy relations in the international system significantly.
Uluslararası İlişkilerde Coğrafi Bilgi Sistemlerini Kullanma: Fergana Vadisi Örneği
Geographical Information Systems in International Relations: Ferghana Valley Case
Yazar: Şahin, Mehmet; Kocatepe, Ömer Faruk
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 20 No. 49, 2024
Anahtar kelimeler: Studies of the Turkic World ; Türk Dünyası Çalışmaları ; Coğrafi Bilgi Sistemleri,Uluslararası İlişkiler,Fergana Vadisi,Mekânsal Analiz,Çatışma Çalışmaları ; Geographical Information Systems,International Relations,Ferghana Valley,Spatial Anaysis,Conflict Studies

Bu çalışmanın temel amacı Coğrafi Bilgi Sistemleri ile Uluslararası İlişkilerin birbirlerine entegre olabileceğini göstermektir. Coğrafi Bilgi Sistemleri, mekânsal analizin en önemli aracı olarak sağlıktan arkeolojiye kadar pek çok bilimsel dalda kullanılmaktadır. Ancak Uluslararası İlişkiler çalışmalarında bu metottan yeterince istifade edilememektedir. Bu noktadan hareketle Coğrafi Bilgi Sistemleri ile Uluslararası İlişkileri buluşturmak maksadıyla vaka çalışması gerçekleştirilecektir. Örnek vaka olarak, Orta Asya çalışmalarında önemli yer tutan Fergana Vadisi ele alınacaktır. Fergana Vadisi’nin Orta Asya’da güvenlik sorunu oluşturup oluşturmadığı literatürde tartışma konusudur. Bu noktadan hareketle mekânsal analizdeki otokorelasyon yöntemi kullanılarak bölgedeki çatışmalarda kümelenme ve heterojeni test edilecektir. Böylece hem alandaki sorunsallardan birine cevap aranmış olacaktır hem de Coğrafi Bilgi Sistemlerinin Uluslararası İlişkiler çalışmalarında nasıl kullanılabileceğine dair emsal oluşturulmaya çalışılacaktır. Son olarak, Coğrafi Bilgi Sistemleri kullanılarak Uluslararası İlişkiler alanında hangi araştırma sorularına cevap aranabileceği tartışılacaktır.

The primary objective of this study is to demonstrate the potential for integrating Geographic Information Systems (GIS) with the field of International Relations. GIS, as a crucial tool for spatial analysis, is widely employed in various scientific disciplines, ranging from health to archaeology. Nevertheless, its application in International Relations studies remains underutilized. To address this gap, a case study will be conducted to unite GIS and International Relations, focusing on the Fergana Valley, a region of significance in Central Asian studies. The debate surrounding whether the Fergana Valley presents a security challenge in Central Asia will be explored. This will involve testing for clustering and heterogeneity in conflicts within the region using the autocorrelation method in spatial analysis. Consequently, this study aims to address a key issue in the field and establish a precedent for the utilization of GIS in International Relations studies. Finally, the study will consider which research questions within the realm of International Relations could be addressed through GIS.
Güvenlik Çalışmaları Alanının Mevcut Durumu ve Geleceği Üzerine Bir Değerlendirme
An Assessment of the Current Status and Future Direction of the Field of Security Studies
Yazar: Özgür, Erdem; Yılmaz, Murat
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 20 No. 49, 2024
Anahtar kelimeler: Political Science (Other) ; Siyaset Bilimi (Diğer) ; Security Studies,Public Administration,Higher Education,Science Field,Field of Study ; Güvenlik Çalışmaları,Kamu Yönetimi,Yükseköğretim,Bilim Alanı,Disiplin

Güvenlik, disiplinler arası nitelikte bir çalışma alanıdır. Güvenlik konusunda her geçen gün genişleyen perspektifle bilgi üretilmekte ve ilgili çalışmaların sayısı artmaktadır. Bu durum, “Güvenlik çalışmaları başlı başına bir bilim dalı/disiplin olarak değerlendirilebilir mi?” sorusunun irdelenmesini isabetli kılmaktadır. Bu bağlamda makale, bilim alanı ölçütleri bağlamında Türkiye'deki güvenlik çalışmalarının mevcut durumunu ve bir disiplin olarak konumunu tartışmaktadır. Güvenlik çalışmaları; ayrı bir literatüre sahip olma, belirli araştırma soruları ve metodolojisi oluşturma, eğitim programlarına konu olma, akademik bir topluluk oluşturma ve kurumsallaşma-akademik örgütlenme açısından ele alınmıştır. Buna koşut, güvenlik alanında Türkiye’de üretilen lisansüstü çalışmaların ilişkilendirildikleri konular, güvenlik çalışmalarının disipliner pozisyonunu saptamak açısından incelenmiştir. Ayrıca Üniversitelerarası Kurul (ÜAK) ve Yükseköğretim Kurumu’nun (YÖK) güvenliğin bilim alanı olarak değerlendirilmesine yönelik çalışmaları ile birlikte Türkiye Yükseköğretim Yeterlilikler Çerçevesi (TYYÇ) kapsamında eğitim-öğretim alanlarının sınıflandırmasına yönelik yapılan çalışmalar değerlendirilmiştir. Nihayetinde güvenlik çalışmalarının bir bilim alanı olarak kategorilendirilmesine ve akademik düzeyde örgütlenmesine yönelik öneriler sunulmuştur.

Security is an interdisciplinary field of study that produces a wealth of information daily from a broadening perspective. Concurrently, the volume of related research is on the rise. This prompts an essential inquiry: “Can security studies be regarded as a distinct discipline?” In this context, the article examines the current state of security studies in Türkiye, evaluating its standing as a discipline based on scientific criteria. Security studies are analyzed in terms of their established literature, the formulation of specific research questions and methodologies, their incorporation into educational programs, the development of an academic community, and the processes of institutionalization and academic organization. In this regard, the article reviews graduate-level research conducted in Türkiye within the field of security to assess its disciplinary status. Additionally, it considers the efforts of the Interuniversity Council (ÜAK) and the Council of Higher Education (YÖK) in evaluating security as a scientific domain, along with analyses of educational classifications under the Turkish Higher Education Qualifications Framework (TYYÇ). Ultimately, the article presents recommendations for categorizing security studies as a scientific field and for enhancing its organizational structure at the academic level.
Stratejik Kuvvet Aktarımı ve Türk Silahlı Kuvvetlerinin Kuvvet Aktarım Yeteneklerinin İncelenmesi
Strategic Force Projection and Analysis of the Force Projection Capabilities of the Turkish Armed Forces
Yazar: Okkan, Mehmet
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 21 No. 50, 2024
Anahtar kelimeler: Defence Studies ; Savunma Çalışmaları ; Force Projection,Turkish Military,Overseas Operation,Naval Power,Air Power ; Kuvvet Aktarma,Türk Ordusu,Deniz Aşırı Harekât,Deniz Gücü,Hava Gücü

Bu çalışmanın amacı Türkçe literatürde ihmal edilen “stratejik kuvvet aktarma” kavramını açıklamak ve Türkiye’nin Soğuk Savaş sonrası dönemde giderek artan oranda ihtiyaç duyduğu kuvvet aktarma yeteneklerinin incelenmesidir. Makale, Türkiye’nin caydırıcılık vasfına haiz bölgesel güç olma arayışına bağlı olarak Silahlı Kuvvetlerin sahip olduğu ve yakın gelecekte geliştirilmesi gereken yetenekler nelerdir sorusuna cevap aramaktadır. Stratejik kuvvet aktarımı kavramı ve bu kavramla ilgili hususlar, yabancı askeri literatürdeki kaynakların doküman analizi yöntemi ile taranması sonucunda tanımlanmıştır. Bu tanımlar ışığında Türkiye’nin kuvvet aktarma ihtiyaçları, bu ihtiyaçlara göre oluşturulan yurtdışı üslerin durumu ele alınmıştır. Makalenin temel bulgusu; Türk Silahlı Kuvvetlerinin kuvvet aktarma yeteneklerinin diğer millî güç yetenekleriyle desteklenmesinin planlanması yönünde bir koordinasyon kurulmasının önemine dikkat çekilmektedir.

This study aims to elucidate the concept of “strategic force projection,” which has been largely overlooked in the Turkish literature, and to assess the force projection capabilities that Türkiye increasingly requires in the post-Cold War context. This article addresses the question of which capabilities the Turkish Armed Forces (TAF) currently possess and what additional capabilities they must develop soon to fulfill their ambition of becoming a regional power with effective deterrence. Due to the lack of Turkish references, the concept of strategic force projection and its associated issues are clarified through document analysis of foreign military literature. Based on these definitions, the article discusses Türkiye's force projection needs and the status of its overseas bases established to meet them. A key finding of the article underscores the significance of coordination of planning efforts to align the force projection capabilities of the TAF with other national power resources.
Uluslararası Hukukta Casusluk Düzenlemeleri
Regulations on Espionage in International Law
Yazar: Bayrak, Muhammed Enes
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 21 No. 51, 2025
Anahtar kelimeler: International Security ; Uluslararası Güvenlik ; International Law ; Uluslararası Hukuk ; Espionage,Wartime Espionage,Peacetime Espionage,Non-Intervention,CyberEspionage ; Casusluk,Savaş Zamanı Casusluk,Barış Zamanı Casusluk,MüdahaleEtmeme İlkesi,Siber Casusluk

Uluslararası hukukta casusluk, yaygın bir uygulama alanına sahip olmasına rağmen hukuki açıdan belirsizliğini korumaktadır. Bu çalışma, casusluğun savaş ve barış zamanlarındaki hukuki statüsünü karşılaştırmalı olarak incelemekte; silahlı çatışma hukukunun casusluğu nasıl tanımlayıp sınırladığını temel kaynaklar üzerinden ortaya koymakta ve barış zamanında yürütülen casusluk faaliyetlerinin açık bir uluslararası düzenlemeye tabi olmamasından kaynaklanan normatif boşlukları tartışmaktadır. Bu çerçevede, çalışmada casusluk ile genel istihbarat faaliyetleri arasındaki farklar açıklanmış; savaş zamanına ilişkin düzenlemeler (Lieber Kodu, Lahey ve Cenevre Sözleşmeleri vb.) ile barış zamanı casusluğun hukukiliğine dair görüşler değerlendirilmiş ve U-2 Krizi, Eli Cohen vakası ile Stuxnet saldırısı örnek olayları üzerinden konunun pratik boyutları analiz edilmiştir. Barış zamanı casusluğa ilişkin açık ve bağlayıcı bir uluslararası düzenlemenin bulunmaması, casusluk faaliyetlerinin, devletlerin güvenlik kaygıları ile uluslararası hukukun temel ilkeleri arasında hassas bir denge arayışına işaret eden, hukuki açıdan gri bir alan olarak varlığını sürdürmesine yol açmaktadır.

Although espionage is widely practiced, it remains legally ambiguous under international law. This study comparatively examines the legal status of espionage in times of war and peace; it outlines how the law of armed conflict defines and limits espionage through its foundational legal sources and then discusses the normative gaps arising from the absence of a clear international framework regulating espionage activities in peacetime. In this context, the study identifies the distinctions between espionage and general intelligence activities, analyzes wartime legal instruments (such as the Lieber Code and the Hague and Geneva Conventions), evaluates various views on the legality of espionage in peacetime, and assesses its practical dimensions through case studies such as the U-2 Crisis, the Eli Cohen incident, and the Stuxnet attack. The lack of a binding international regulation on peacetime espionage has perpetuated its status as a legally grey area, reflecting a delicate tension between state security interests and the fundamental principles of international law.
Avrupa’daki Savaşçı-Asker İkiliği: Köken ve Dönüşüm
The Warrior-Soldier Dichotomy in Europe: Origins and Transformation
Yazar: Yet, Dağhan
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 22 No. 53, 2025
Anahtar kelimeler: Military Sociology ; Askeri Sosyoloji ; War Studies ; Savaş Çalışmaları ; Savaşçı,Asker,Savaş Etkinliği,Savaş Araştırmaları,Askeri Sosyoloji ; Warrior,Soldier,War Effectiveness,War Studies,Military Sociology

Orduların savaşçı veya askerden oluşumu, savaş etkinliğini etkilediği kadar aynı zamanda devletlerin işleyişini de etkileyen bir durumdur. Genellikle merkezi yönetimin güçlü olduğu devletler, askerlerden oluşan ve yasaya bağlı bir ordu yapısını öncelemiştir. Merkezi yönetimini kuvvetlendiremeyen devletler ise, savaşçı toplulukların keyfi hareketlerine maruz kalmakta fakat savaş etkinliği için bu gruplara güvenmek durumunda kalmışlardır. Bu makalede savaşçı-asker ikiliğinin tarihi kökeni ve dönüşümü ele alınmış, özellikle Yeni Çağ ile birlikte bu ikilikteki galibin asker olmaya başladığı iddia edilmiştir. Savaşçının devlete karşıtlığının altı çizilirken, askeri zihniyetin modern bir devlet için neden bir gereklilik olduğunun altı çizilmiştir. Bu ikiliğin ayrımı üç ana unsura bağlanmıştır ve bunlardan ilki savaşma motivasyonu, ikincisi savaşan kesmin hiyerarşideki yeri ve üçüncüsü savaşan kesmin gelirini nasıl sağladığıdır. Bu üç unsur üzerinden yapılan yorumlama, savaşçı-asker ikiliğinin sınırlarını çizerken, makalede aynı zamanda bu ikiliğin her koşulda katı sınırlarla ayrılmadığı ve şartların müsaitliğinde askerlerin savaşçı özellikler gösterebildiği iddia edilmiştir.

The differentiation between the warrior and the soldier is a crucial conceptualization for understanding the composition of armies, as it affects both military effectiveness and state structure. Historically, states that wanted to centralize their rule have prioritized the formation of professional, national, and law-bound armies. In contrast, states with weaker or more fragmented central authority frequently relied on autonomous warrior groups, actors whose allegiance was often unpredictable, yet their battlefield effectiveness remained crucial. This article traces the historical change of the warrior-soldier dichotomy, emphasizing the gradual rise of the soldier as the dominant figure in military organization, particularly from the Early Modern period onward. It argues that while the warrior often embodied resistance to state control, the rise of the modern state necessitated a military ethos grounded in discipline, hierarchy, and institutional loyalty that could be instituted only by soldiers. The analysis is structured around three key dimensions that distinguish warriors from soldiers: their motivations for fighting, their position within the political hierarchy, and the source of their livelihood. While these criteria offer a conceptual framework to differentiate between the two, the study also underscores that this dichotomy was never entirely rigid; under certain conditions, soldiers could exhibit characteristics conceptually associated with warriors.
Askerî Etik Eğitimi: West Point ve Kara Harp Okulu
Military Ethics Education: West Point and Turkish Military Academy
Yazar: Demirel, Gizem Nur
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 21 No. 52, 2025
Anahtar kelimeler: Military Sociology ; Askeri Sosyoloji ; Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Etik,Askerî Etik,Askerî Etik Eğitimi,Harbiye,West Point ; Ethics,Military Ethics,Military Ethics Education,Turkish Military Academy,WestPoint

Türkiye'de etik üzerine yapılan akademik çalışmalar büyük oranda uluslararası ilişkiler, iklim ve teknolojiye odaklanmıştır. Askerî alanda etik araştırmalarının ihmal edildiği, var olan birkaç araştırmanın da genellikle savaş etiğine odaklandığı ve askerî etik eğitimi konusunun derinlemesine incelenmediği görülmektedir. Bu kapsamda çalışmada nitel bir vaka çalışması tasarımı kullanılarak, askerî etik kavramı tanımlanmakta, askerî etik eğitiminin Harp Okulu düzeyinde nasıl planlandığını West Point ve Kara Harp Okulu örneği ile; mesleki yaşam boyunca nasıl olması gerektiğini ise NATO “Kapsamlı Subay Profesyonel Askerî Eğitim Referans Müfredatı” belgesi ile incelenmektedir. Bulgular, sistematik etik eğitiminin subayların karakter gelişimini desteklediğini ve askerlik mesleğinin misyonunu, değerlerini ve düzenlemelerini içselleştirmelerini sağlayarak ortak bir profesyonel anlayış geliştirdiğini göstermektedir.

In Türkiye, scholarly work on ethics has tended to emphasize international relations, climate, and technology, while military ethics—distinct from the ethics of war—remains underexamined. This study defines military ethics as a professional normative framework that integrates character, judgment, and institutional values, and examines how it is taught to military officers. Using a qualitative case-study design, it analyzes the structure and delivery of ethics education at the precommissioning level at both the United States Military Academy at West Point and the Türkiye’s Military Academy-Harbiye. It also analyzes NATO’s Generic Officer Professional Military Education Reference Curricula to assess when, where, and how ethical formation is embedded across the learning continuum. Findings indicate that systematic ethics education fosters officers’ character development and cultivates a shared professional understanding by enabling them to internalize the mission, values, and regulations of the military profession.