hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Fetvanın Osmanlı Yönetimi ve Toplum Üzerindeki Etkisi: Ebussuûd Efendi’nin Kıbrıs ve İnebahtı Fetvaları
The Influence of Fatwa on Ottoman Administration and Society: Ebussuûd Efendi’s Fatwas Regarding Cyprus and Lepanto
Yazar: Bostan, İdris
Dergi: Tarih Dergisi No. 76, 2021
Anahtar kelimeler: Kıbrıs,İnebahtı,Osmanlı,Akdeniz,Fetva,EbussuûdEfendi ; Lepanto,Cyprus,Ottoman,Mediterranean,Fatwa,Ebussuûd

İnebahtı Deniz Savaşı (1571) Akdeniz tarihinde meydana gelen en önemli donanmalar savaşıdır. Kıbrıs’ın Osmanlılar tarafından fethi (1570-71) üzerine Avrupa’da kurulan Haçlı ittifakının donanmaları karşısında Osmanlı donanması adeta imha olmuş, gemilerin çoğu batmış, bazılarına el konmuştu. Bu yenilgiyi telafi maksadıyla başta Tersâne-i Âmire olmak üzere Karadeniz’in Anadolu ve Rumeli kıyılarında yeni bir imparatorluk donanması kurmayı kararlaştıran Osmanlı yönetimi, donanma yapım masraflarını esas itibariyle devlet hazinesinden karşılamışsa da başta padişah olmak üzere devlet adamları da gemi yapımı için yardımcı olmuşlardı. Bunun dışında gemi mürettebatının ihtiyacı olan malzeme ve mühimmat ile askerlerin ihtiyaçlarını karşılamak üzere devlete yardımcı olmak için zenginler teşvik edilmiş, Şeyhülislâm Ebussuûd Efendi’nin iki fetvası bu konuda etkili olmuştu. Ayrıca askerlerden savaştan kaçarken ölen veya kurtulanların helak olacaklarına dair başka bir fetvası ile de Pertev Paşa’nın yaptığı tevcih ve terakkilerin tamamı iptal edildi. Bu yazıda Ebussuûd Efendi’nin Kıbrıs seferi fetvası ile İnebahtı hakkındaki üç fetvası savaşlar üzerindeki etkileri bakımından incelenecektir.

The Battle of Lepanto (1571) is the most significant naval war that took place in the Mediterranean. The Ottoman fleet was almost destroyed, with many ships sinking or being seized by the fleet of the Crusaders which was gathered in Europe following the Ottoman conquest of Cyprus (1570-71). Following the Ottoman conquest of Cyprus in 1570-71, the European Crusaders allied, and the Ottoman fleet was almost completely destroyed, with many ships sinking and others captured by the Crusader fleet. To recover from the defeat, the Ottoman state decided to build a new imperial navy in the Imperial Shipyard as well as on the Black Sea’s Anatolian and Rumelian coasts. The expenses of such a huge enterprise were mainly covered by the state treasury but statesmen, led by the sultan himself, also lend support. In addition, people of substance were encouraged to help the state in supplying the provision and ammunition for the crew as well as the needs of the military troops. In this regard, two fatwas issued by Shaikhu’l-Islam Ebussuûd were effective. Pertev Pasha’s grants and promotions were also revoked after another fatwa declared that those fleeing the battle would perish whether they died or survived. The impact of three fatwas issued by Ebussuûd regarding the Siege of Cyprus and the Battle of Lepanto is examined in this article.
İnebahtı Muharebesi’nde Toskana Kadırgaları
The Tuscan Galleys at the Battle of Lepanto
Yazar: Acıpınar, Mikail
Dergi: Tarih Dergisi No. 76, 2021
Anahtar kelimeler: İnebahtı,Osmanlılar,Toskana Grandukalığı,Floransakadırgaları,Papalık ; Lepanto,Ottoman Empire,Grand Duchy of Tuscany,Florentinegalleys,Papacy

Akdeniz tarihinde yeni bir döneme işaret eden İnebahtı Muharebesi hem Osmanlılar hem de Hıristiyan ülkeler için sonraki yıllarda Akdeniz’de yaşanacak gelişmeleri etkileyen önemli bir tarihi olay olarak görülür. Öyle ki teknolojik ve psikolojik yönleriyle de bir dönüm noktası olarak telakki edilmektedir. Osmanlı karşıtı bu savaşa katılan devletlerden biri de Toskana Grandukalığı idi. Toskana kadırgalarının Papalık sancağı altında savaşa katılımı, Floransa arşivlerinde ve diğer kaynaklarda çeşitli tarihi kayıtların ortaya çıkmasına da yol açmıştır. Bu makale, Toskana kadırgalarının savaştaki rolünü aydınlatmayı ve bir kısım Floransa arşiv kaynaklarına ve muharebe ile ilgili bilgiler içeren ikincil literatüre dayanarak Türkçe literatürde İnebahtı hakkında az bilinen bazı hususları ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır.

The Battle of Lepanto, which constituted a new era in Mediterranean history, is an important event that affected the subsequent developments in the Mediterranean for both the Ottomans and the Christian countries. It is also considered a turning point, due to its technological and psychological aspects. One of the states that participated in the battle against the Ottomans was the Grand Duchy of Tuscany. The participation of the Tuscan galleys in this battle (under the Papal banner) also paved the way for the emergence of miscellaneous historical records in the Florentine archives and other sources. Thus, this study investigates the role of the Tuscan galleys in this battle and reveals some lesser known issues about the Lepanto in Turkish literature, based on Florentine archival sources and secondary literature.
Kıbrıs ve İnebahtı Seferleri Sırasında Venedik Dragomanlarının Diplomatik Rolleri
The Diplomatic Roles of The Dragomans of Venice During the Campaigns in Cyprus and Lepanto
Yazar: Dökmeci, Volkan
Dergi: Tarih Dergisi No. 76, 2021
Anahtar kelimeler: Kıbrıs’ın Fethi,İnebahtı Deniz Savaşı,Osmanlı-Venedikİlişkileri,Dragomanlar ve Dil Oğlanları ve İstanbul ; Conquest of Cyprus,Naval Battle of Lepanto,Ottoman–VenetianRelations,Dragomans and Language Boys,and Constantinople

Bu makalenin temel konusu, İstanbul’daki Venedik dragomanları ve dil oğlanlarının Kıbrıs’ın fethi ve İnebahtı Deniz Savaşı’nın meşakkatli siyasi ortamında gerçekleştirdikleri diplomatik görevlerdir. Esirlerin azadı ve değiş tokuşu ve hudut ihtilaflarının çözümü onların odak noktasını oluşturmuştur. Bu makale, dragomanların bahsi geçen meselelerin çözümüne katkı sağlarken benimsedikleri müzakere yöntemlerini değerlendirmekte ve analiz etmektedir. Birtakım İtalyanca tarih kitapları ve bazı araştırmacıların makaleleri gibi ikincil kaynakların yanı sıra, Venedik Devlet Arşivi’nde bulunan Senato kararları ve Baylos mektupları gibi birincil kaynaklardan da istifade edilmiştir.

The diplomatic missions of Venice’s dragomans and language boys in Constantinople during the difficult political climate of the Conquest of Cyprus and the Naval Battle of Lepanto are the focus of this essay. The release and the exchange of the captives and the resolution of the border contraversions constituted their focus. This article evaluates and analyzes the negotiation methods that the dragomans adopted when they made a contribution to the settlement of the aforementioned problems. The deliberations of the Senate and the letters of the Bailo of the Venetian State Archive were utilized as the primary resources other than secondary resources such as some Italian history books and researchers’ articles.
Tasvirden Tahayyüle: Avrupa Resminde İnebahtı Muharebesi
From Representation to Imagination: The Battle of Lepanto in European Painting
Yazar: Kut, Naz Defne
Dergi: Tarih Dergisi No. 76, 2021
Anahtar kelimeler: İnebahtı Muharebesi,Kutsal İttifak,deniz resmi,ikonografi,sembolizm,ilahi müdahale ; Battle of Lepanto,Holy League,maritime painting,symbolism,iconography,divine intervention

Bu çalışma, İnebahtı Muharebesi’nin 1571'den günümüze kadar Avrupalı sanatçılar tarafından nasıl resmedildiğini ve yüzyıllar içinde nasıl tarihsel tutarlılıktan uzak sembolik bir anlatıya dönüştüğünü göstermeyi amaçlamaktadır. Çalışmada, İnebahtı Savaşı’nın Avrupa sanat tarihindeki yerini vurgulamak açısından, tarihsel tutarlılık kaygısıyla yapılan ve bilgilendirme amacı taşıyan gravürlerden, İnebahtı’yı bir deniz savaşı şeklinde resmeden deniz sanatı eserlerinden ve dini mesaj verme amacı taşıyan sembolik resimlerden örnekler sunulmakta ve zaman içinde İnebahtı odaklı sanatsal üretimin ağırlık merkezinin, olanı tasvir eden resimlerden tahayyül edilenin resmedildiği sembolik resimlere doğru nasıl değiştiği tartışılmaktadır.

This study considers the depiction of the Battle of Lepanto in European art history and how it has changed over time. It aims to show how the main focus of the artists has changed from representing the battle as “it was” to propagating the battle as a “legendary victory” in symbolic paintings. Consequently, over the centuries, the weight of the artistic output has shifted from documentary and artistic paintings that attempted to represent the actual battle via historical accuracy to symbolic ones, motivated by the imagined “Lepanto narrative.”
İnebahtı’nın Siyasi Hafızadaki Yeri: 16. Yüzyılın Sonları ile 17. Yüzyılın Başlarında Uluslararası Politikada Kutsal İttifak ve İnebahtı Çağrışımları
The Place of Lepanto in Political Memory: Allusions to the Holy League and Lepanto in International Politics in the Late 16th and Early 17th Centuries
Yazar: Türkçelik, Evrim
Dergi: Tarih Dergisi No. 76, 2022
Anahtar kelimeler: İnebahtı,Kutsal İttifak,Tarihsel Hafıza,Akdeniz ; Lepanto,Holy League,Historical Memory,Mediterranean

Osmanlı’nın 1590-1591 yıllarında Akdeniz politikasını canlandırmaya teşebbüs etmesi ve 1592 yılından itibaren papalığın öncülüğünde başlayan yeni bir Kutsal İttifak kurulması çabaları, İnebahtı sürecinde yaşanan tecrübelerin 16. yüzyıl sonu ve 17. yüzyıl başında tekrar gündeme gelmesine sebep olmuştur. 1590’lardan itibaren İspanyol, İtalyan ve Osmanlı devlet adamlarının yazışmalarında ve diplomatik görüşmelerinde İnebahtı döneminin çeşitli gelişmelerine göndermeler yaptıkları görülmektedir. Bu makale, 1570 ve 1573 yılları arasındaki Kıbrıs Savaşı, Kutsal İttifak, İnebahtı Savaşı ve hemen sonrasındaki gelişmelerin 16. yüzyıl sonu ve 17. yüzyıl başında siyasi, diplomatik ve askeri meselelerin algılanış biçimlerine nasıl etki ettiğini ele almaktadır. Bu amaçla, başta İspanyol donanmasının amirali Gian Andrea Doria, Venedik’in Roma elçisi Paolo Paruta, İspanya’nın Roma elçisi Duque de Sessa ve III. Murad ve III. Mehmed döneminin önemli şahsiyetlerinden Hoca Sadeddin Efendi olmak üzere aynı dönemde yaşamış devlet adamlarının diplomatik ve siyasi pratikleri incelenmiştir. Bu devlet adamlarının 16. yüzyılın sonları ve 17. yüzyılın başlarında uluslararası siyasette karşılaştıkları bazı meseleleri açıklamak için İnebahtı öncesi ve sonrasındaki gelişmelere sık sık atıfta bulundukları, tarihsel benzerlikler kurdukları ve karşılaştırmalar yaptıkları tespit edilmiştir.

The Ottoman attempt to reactivate its Mediterranean policy in 1590–1591 and the papal efforts to establish a new Holy League starting in 1592 revived the international memory of the Battle of Lepanto at the end of the 16th century and the beginning of the 17th century. Beginning in the 1590s, Spanish, Italian, and Ottoman statesmen made references to the Battle of Lepanto in their correspondence and diplomatic negotiations. This article discusses how the historical memory of the War of Cyprus, the Holy League, the Battle of Lepanto, and the ensuing developments affected the perceptions of political, diplomatic, and military events in the late 16th and early 17th centuries. For this purpose, I examine the diplomatic and political practices of contemporaneous statesmen, such as Admiral Gian Andrea Doria of the Spanish navy, Venetian ambassador Paolo Paruta, Spanish ambassador Antonio Fernández de Córdoba y Cardona, and the influential Ottoman official Hoca Sadeddin Efendi. I demonstrate that these statesmen referred frequently to the developments of the Lepanto period and established historical similarities and historical comparisons with the events of 1570–1573 to explain the issues they dealt with in international politics during the late 16th and early 17th centuries.
Savaştan Uzlaşmaya: İnebahtı Deniz Savaşı Öncesi ve Sonrası İtalyan Yazınında Türkler (1570-1573)
From War to Compromise: The Turks in Italian Literature Before and After The Battle of Lepanto (1570-1573)
Yazar: Doğan, Güner
Dergi: Tarih Dergisi No. 76, 2021
Anahtar kelimeler: Lepanto,War,Peace,Venice,Ottoman,Italian Literature ; İnebahtı,Savaş,Barış,Venedik,Osmanlı,İtalyan Edebiyatı

Kurulduğu günden itibaren Osmanlıların Venedikliler, Cenevizliler ve İstanbul’un fethi sonrası Floransalılarla olan temelde ticari ve askeri ilişkileri daha sonra karşılıklı olarak birbirlerinden her bakımdan haber alma eylemini de tetiklemiştir. İşte bu istek çerçevesinde İtalyanların Osmanlılar hakkında yazdıkları raporlar, mektuplar, seyahatnameler ve kitaplar kapsamlı bir külliyatı oluşturmaktadır. Bunun yanı sıra İtalya’da Osmanlı Devleti hakkında toplumun genelinin bilgi sahibi olduğu eserler çok sayıdadır ve bunlar içerdiği bilgiler bakımından oldukça değerlidir. Bu makale söz konusu eserlere odaklanarak İnebahtı Deniz Savaşı’ndan önce ve sonra Osmanlılar hakkında kaleme alınmış eserler hakkında farklı çerçevelerden bilgi vermeyi hedeflemektedir.

The commercial and military relations of the Ottomans with the Venetians, Genoese, and then Florentines after the conquest of Istanbul triggered the desire for receiving information from each other in regarding all respects of their cultures since the foundation of Ottomans. In this context; reports, letters, travel books and books about the Ottomans written by Italians constitute a comprehensive corpus of relevant information. In addition, there are many works about the Ottoman Empire in Italy that the general public knows of, and these works are precious in terms of the information they contain. This article focuses on these works and aims to provide information from different perspectives about the works written concerning the Ottomans before and after the Battle of Lepanto.
“Zaferin Ardından Gelen Onur Kırıcı Bir Antlaşma”*: II. Selim’in Venedik’e Verdiği 1573 Ahidnamesi
“A Humiliating Treaty Followed the Great Victory”: The Ahdname of 1573 Issued by Selim II
Yazar: Oral, Özgür
Dergi: Tarih Dergisi No. 76, 2022
Anahtar kelimeler: Osmanlı İmparatorluğu,Venedik,Kutsal Birlik,İnebahtı,Ahidname ; Ottoman Empire,Venice,Holy League,Lepanto,ahdname

1570 yılında Osmanlı Devleti’nin Kıbrıs seferi ile başlayan Osmanlı Venedik Savaşı, kısa zamanda bir Osmanlı-Kutsal Birlik savaşı haline dönüşmüş, bu mücadeleler esnasında İnebahtı’da Osmanlı donanması ağır bir mağlubiyet almıştır. Buna rağmen, donanmalarını yeniden inşa eden Osmanlılar, mücadelelerine devam etmişlerdir. 1572 yılındaki girişimlerden bir netice alınamaması, Kutsal Birlik’in zayıflamasına ve Venedik’in Osmanlılarla müstakilen barış yapmasına neden olmuştur. Bu makalede, 1573 yılında II. Selim’in Venedik’e verdiği ahidname maddeleri incelenecek, buradan hareketle İnebahtı Savaşı ile zirve yapan bu süreçteki Osmanlı Venedik mücadelelerinin genel bir değerlendirmesi yapılacaktır.

The Ottoman-Venetian war of 1570 began with the naval campaign against the Venetian-held island of Cyprus. Soon thereafter, the action evolved into a war between the Ottomans and the Holy League that ultimately included the battle of Lepanto, in which the Ottomans experienced a heavy defeat. Nevertheless, the Ottomans continued to fight the Holy League by rebuilding their navy the following year. The efforts of the 1572 campaigns, while not resulting in an overall victory, caused cracks in the alliance of the Holy League. Venice, for example, made a separate peace with the Ottomans, and Selim II issued an ahdname. This article will examine the aforementioned peace (ahdname) and discuss its various articles. Finally, the author will offer a general evaluation of the struggle between the Ottomans and Venice.
Orta Çağın Yitik Şehri: Müslümanlar Tarafından Fethinden XII. Yüzyıl Başlarına Kadar Errecân
The Lost City of the Middle Ages: Arradjan From the by Muslims Conquest Until the Beginning of the XIIth Century
Yazar: Batır, İsmet Burak
Dergi: Tarih Dergisi No. 78, 2022
Anahtar kelimeler: Arradjan,Iran,Buyids,Saldjukids,Batinids ; Errecân,İran,Büveyhîler,Selçuklular,Bâtınîler,Arradjan,Iran,Buyids,Saldjukids,Batinids

Sâsânîler devrinde kurulan Errecân, Hûzistân ve Fars bölgelerinin sınırında yer almaktadır. Müslümanların fethinden sonra da ilk iki yüzyıl önemini korudu. Abbâsîlerin otoritesinin zayıflamasıyla birlikte şehrin mahallî hanedanlar tarafından işgal edilmesi sonrasında önemi giderek azaldı. Gerek Büveyhîler dönemindeki saltanat mücadeleleri gerek Selçuklular zamanında ortaya çıkan Bâtınî faaliyetler Errecân’ın yok olmasına zemin hazırlamıştır. Bunun yanında meydana gelen salgın hastalıklar, depremler ve kuraklık gibi doğal afetler de şehrin çöküşünü hızlandıran nedenlerin başında gelmektedir. Bu sebeple Errecân’ın yok olmasının sebepleri siyasî ve beşerî olmak üzere iki kısımda incelenmiştir. Bu çalışmada dönemin ana kaynaklarından ve modern araştırma eserlerinden istifade edilmek suretiyle şehrin Müslümanlar tarafından fethinden yıkılışına giden süreç ortaya konmaya çalışılacaktır.

Established in the Sasanids period, Arradjan is located on the border of Khuzistan and Fars regions. After the Muslim conquest, the first two centuries retained its importance. With the weakening of the authority of the Abbasid, its importance gradually decreased after the occupation of city by the local dynasties. Both the sultanate struggles in the Buyids period and the esoteric activities that emerged during the Saldjukids period laid the groundwork for the destruction of Arradjan. In addition to this, natural disasters such as epidemics, earthquakes and drought are among the reasons that accelerate the collapse of city. For this reason, the reasons for the disappearance of Arradjan were examined in two parts, political and human. In this study, the process from the conquest of city by Muslims to its destruction will be tried to be revealed by making use of the main sources and modern research works of the period.
Osmanlı Madenciliğini Darphane Defterleri Üzerinden Okumak: XVIII. Yüzyılın İkinci Yarısında Osmanlı Devleti’nde Gümüş Üretimi
Studying Ottoman Mining Through the Imperial Mint Registers: The Ottoman Empire’s Silver Production in the Second Half of the 18th Century
Yazar: Bölükbaşı, Ömerül Faruk
Dergi: Tarih Dergisi No. 78, 2022
Anahtar kelimeler: Silver ; Keban,Ergani,Sidrekapsi,Kratova,Bozkır,Gümüş,Silver

Darphane’nin para basarken beslendiği kaynakların başında maden ocakları geliyordu. Bu yüzden darphane defterlerine maden ocaklarıyla ilgili, özellikle gümüş madenlerine dair çok önemli bilgiler yansımıştı. Para basılırken kullanılan kıymetli madenin ne kadarının maden ocaklarından temin edildiği, bunların hangi maden ocakları olduğu, madenlerde gümüş üretiminin artış ve azalış seyri gibi hususlar bunlardan bazılarıydı. 1766-1802 yılları arasına ışık tutan bir grup darphane defterine dayanan bu araştırma, Osmanlı madenlerinin gümüş üretim kapasitesini ve Darphane’nin para emisyonundaki yerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Ulaşılan sonuçlara göre Darphane, söz konusu dönemde 3.091 tonun üzerinde gümüşü sikkeye çevirmiş, bunun yaklaşık %7,5 kadarını maden ocaklarından elde etmiştir. Darphane’yi besleyen maden ocakları arasında Anadolu madenlerinin, özellikle Keban-Ergani-Gümüşhane madenlerinin büyük ağırlığı vardı. Diğer maden ocaklarının üretimi sınırlı miktarda kalırken, söz konusu üç maden toplam gümüş üretiminin %92’sini sağlıyordu.

Mines were the primary sources that fed the Imperial Mint as it minted money. As such, very important information about the mines, especially the silver mines, was recorded in the registers of the Ottoman Imperial Mint. Some of these records involve matters such as how much of the precious metal had been obtained from the mines, which mines these were, and the course of the increases and decreases in the mines’ silver production. This research aims to reveal the silver production capacity of Ottoman mines and the place of the Ottoman Imperial Mint in money emission based on a group of Ottoman Imperial Mint registers that shed light on the years between 1766 and 1802. According to the results, the Ottoman Imperial Mint had converted 3,091 tons of silver into coins during this period, with about 7.5% of this having been provided from the mines. Among the mines that fed the Imperial Mint, the Anatolian mines, especially the Keban, Ergani, and Gümüşhane mines, had an important place. While the production of the other mines remained limited, these three mines had provided 92% of the total silver produced from mines.
Hindistan’da Kurulan Haydarabad Nizamlığı’nın Osmanlı Devleti’ne Verdiği Destek
The Nizams of Hyderabad in India and the Support They Provided the Ottoman Empire
Yazar: Kutluturk, Cemil
Dergi: Tarih Dergisi No. 78, 2022
Anahtar kelimeler: India-Ottoman relations,Nizams of Hyderabad,Caliphate,Indian Muslism,Abdulmejid Efendi,Red Crescent Association ; Hint-Osmanlı ilişkileri,Haydarabad Nizamlığı,Hilafet,Hindistan Müslümanları,Abdülmecid Efendi,Hilal-i Ahmer Cemiyeti,India-Ottoman relations,Nizams of Hyderabad,Caliphate,Indian Muslism,Abdulmejid Efendi,Red Crescent Association

Hindistan’ın Dekken bölgesinde kurulmuş olan Haydarabad Nizamlığı (1724- 1948), yirminci yüzyılın ortalarına kadar bağımsızlığını sürdürmüş bir İslam Devleti’dir. Dini, tarihi ve kültürel bağlar, Haydarabad Nizamlığı’nın Osmanlı Devleti’yle sıcak ilişkiler kurmasını sağlamıştır. Gerek devleti yönetenler gerekse bölgedeki Müslümanlar, çetin bir süreçten geçen Osmanlı’ya ve Türk halkına destek olmuşlardır. Osmanlı askerleri için bağış toplanması, Hicaz Demiryolu Projesi için yardım kampanyaları düzenlenmesi, son halife Abdülmecid Efendi’ye maddi destek sağlanması, Lozan Antlaşması’nın hemen ardından 2 Ağustos 1923 tarihinde bir ferman yayımlanarak Türkiye’nin mili mücadele sonucu elde ettiği zafer nedeniyle Haydarabad genelinde bir günlük resmi tatil ilan edilmesi, bu durumu yansıtmaktadır. Türkçe literatürde Hint-Osmanlı ilişkilerine dair kıymetli çalışmalar bulunmakla birlikte tespit edebildiğimiz kadarıyla meseleyi Haydarabad Nizamlığı bağlamında müstakil olarak ele alan bir araştırma bulunmamaktadır. Dolayısıyla bu makalede saha araştırması sonucu elde edilen belge ve dokümanlardan da yararlanılarak Haydarabad Nizamlığı’nın ve bölgede yaşayan Müslüman halkın Osmanlı Devleti’ne verdiği maddi ve manevi destek inceleme konusu yapılmaktadır.

The Nizams of Hyderabad (1724-1948) were established in the Deccan region of India as an Islamic State that had maintained its independence until the middle of the 20th century. Religious, historical, and cultural ties enabled the Nizams of Hyderabad to establish warm relations with the Ottoman Empire. For instance, aid campaigns were organized in order to fulfill the basic needs of Ottoman soldiers, financial support was provided for the completion of the Hejaz Railway Project, and support was given to the last caliph Abdulmejid II, who was having financial difficulties while abroad. Moreover, an edict was issued on August 2, 1923 right after the Treaty of Lausanne, and a one-day public holiday was declared in Hyderabad due to the victory of Turkey as a result of its war of independence. Although valuable studies are found on Indo-Ottoman relations in the Turkish literature, as far as can be determined, no study is found to have dealt with this issue in the context of the Nizams of Hyderabad and the Hyderabad region. Therefore, this study examines the material and non-physical support given by the Nizams of Hyderabad and the Muslim people of the Hyderabad region to the Ottoman Empire by making use of the documents obtained as a result of the field research.