hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Medyada Suçla Özdeşleştirme Pratiklerinde Lekelenmeme Hakkının Masumiyet Karinesi ve İtibar Hakkı Görünümü
Media Practices of Associating Individuals with Crime: The Right Not to Be Labeled as Guilty or Stigmatized within the Framework of the Presumption of Innocence and the Right to Reputation
Yazar: Karataş, Şule
Dergi: Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, Vol. 13 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Criminology (Other) ; Kriminoloji (Diğer) ; The right not to be labeled as guilty or stigmatized,presumption of innocence,right to reputation ; Lekelenmeme hakkı,masumiyet karinesi,şeref ve itibar hakkı

Bu çalışma, lekelenmeme hakkının Türk hukukundaki konumunu ve özellikle ceza muhakemesi ilkeleri ile medya pratikleri arasındaki kesişim noktalarını incelemektedir. Çalışma, lekelenmeme hakkını yalnızca masumiyet karinesi bağlamında değil; aynı zamanda özel hayatın gizliliği ve itibar hakkı gibi kişilik hakları ekseninde de ele almaktadır. 2024 yılı adalet istatistiklerinde görülen yüksek soruşturmaya yer olmadığı kararı ve kovuşturmaya yer olmadığı kararı oranları, haksız isnatların boyutunu ve olayların gerçekliği ortaya çıkmadan yapılacak önyargılı, sansasyonel, yoğun ve hedefli medya yayınlarının masum bireyler üzerinde ciddi ve telafisi güç zararlar doğurabileceğini göstermektedir.Karşılaştırmalı hukuk perspektifinde, Alman hukukundaki hedefli aleniyet (gezielte Öffentlichkeit) olgusu ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin saldırgan medya kampanyası içtihadının geniş yorumlanmasının, bu zararlara karşı etkili modeller olabileceği düşünülmektedir. Çalışma, Türkiye’de bu alandaki korumanın güçlendirilmesi için soruşturma gizliliğinin etkin uygulanmasını, resmî makamların tarafsız iletişim ilkesine bağlı kalmasını ve medya etiğinin ve yapıcı gazetecilik anlayışının güçlendirilmesini önermektedir. Bu öneriler, ifade özgürlüğü ile temel haklar arasında adil ve sürdürülebilir bir denge kurulmasına katkı sağlayacaktır.

This study examines the position of the right not to be labeled as guilty or stigmatized (lekelenmeme hakkı) in Turkish law, focusing particularly on the intersection between the principles of criminal procedure and media practices. It considers this right not only within the framework of the presumption of innocence but also in the context of the right to respect for private life and the right to reputation. High rates of decisions not to investigate or prosecute, as revealed by the 2024 justice statistics, demonstrate the extent of false accusations and show that prejudiced, sensationalist, intense, and targeted media coverage before the facts of a case are established can cause irreparable harm to innocent individuals.From a comparative law perspective, the German concept of targeted publicity (gezielte Öffentlichkeit) and a broader interpretation of the European Court of Human Rights’ case law on ‘virulent press campaigns’ constitute effective models against this harm. The study recommends adherence by public authorities to the principle of impartial communication and the strengthening of media ethics and constructive journalism. These recommendations would achieve the fair protection of fundamental rights.
Sosyal Ağlarda Hakaret: Onur Kırıcı Değer Yargılarının Açıklanması ve Yayılması Arasındaki İlişki Bakımından Yürürlükteki Hukuk (de lege lata) ve Olması Gereken Hukuk (de lege ferenda)
Insult within Social Networks – On the Relationship between the Expression and Dissemination of Defamatory Value Judgments de lege lata and de lege ferenda
Dergi: Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, Vol. 13 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Criminology (Other) ; Kriminoloji (Diğer) ; Insult,Social Networks,Continuing offence,Complicity,Dissemination ; Hakaret,Sosyal Ağlar,Mütemadi Suç,İştirak,Yayma

Yakın zamanda, Aşırı Sağcılık ve Nefret Suçlarıyla Mücadele Kanunu, hakaret suçuna, diğer hususların yanı sıra, hakaret teşkil eden içeriğin aleni olarak yayılması yoluyla açıklama şeklinde bir nitelikli hal eklemiştir. Kanun koyucu bunu yaparken sosyal ağlardaki hakaretlerin özel zararlılığına odaklanmıştır. Bu makale, bu reformu, sosyal ağların özünde bulunan etkileşim seçeneklerinin (“beğeni”, “paylaşma”, “yorum” vb.) kullanılması yoluyla sosyal ağlarda onur kırıcı düşüncelerin yayılmasının ceza hukuku bakımından önemini incelemek için bir fırsat olarak değerlendirmektedir.

The recent Act to Combat Right-Wing Extremism and Hate Crime added a qualification to the offense of insulting, among other things, the expression through public dissemination of the insulting content. In doing so, the legislature focused its attention on the particular harm insults of insults within social networks can cause. The article takes this reform as an opportunity to address the relevance of the dissemination of defamatory opinions in social networks through the use of the interaction buttons inherent to social networks (“like”, “share”, “comment” etc.).
Türk Ceza Hukuku Öğretisinde Suçun Manevi Unsuru Bağlamında Suç Genel Teorisine İlişkin Görüşler
In Turkish Criminal Law Doctrine, in the Context of Moral Element of Crime, Views on the General Theory of Crime
Yazar: Karakehya, Hakan; Usluadam, Asena Kamer
Dergi: Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, Vol. 3 No. 2, 2017
Anahtar kelimeler: Law in Context ; Hukuk ; Suç Genel Teorisi,Suçun Manevi Unsuru,Kusurluluk,Suçun Unsurları,Türk Ceza Hukuku Doktrini ; General Theory of Crime,Moral Element of Crime,Faultiness,The Criminal Elements,Turkish Criminal Law Doctrine

Türk Ceza Hukuku doktrinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nunyürürlüğe girmesiyle birlikte suç genel teorisine ilişkin ciddi bir çeşitlilikve farklılaşma söz konusu olmuştur. Suçun unsurlarının neler olduğundan,suç teorisindeki bir terimden ne anlaşılması gerektiğinekadar birçok konuda, birbirinden çok farklı görüşler ortaya çıkmıştırBu farklılaşma ve çeşitlilik bir takım dezavantajlara sahip olmakla birlikte,oldukça olumludur. Sosyal bilimler yapısı gereği bu çok sesliliğigerektirmektedir. 5237 sayılı TCK’nın yürürlüğe girmesinden sonradoktrindeki en keskin ayrım kusurluluk ve manevi unsur kavramlarınıniçeriği ve suç genel teorisindeki yeri konusunda ortaya çıkmıştır.

In Turkish Criminal Law doctrine, with the entry into force of theTurkish Criminal Code numbered 5237, there has been a seriousdiversity and differentiation regarding the general theory of crime.Many different opinions have emerged in many respects from whatthe criminal elements are, to what should be understood from a termin crime theory,. Despite some disadvantages, this variation anddiversity is quite acceptable. The social sciences require a lot of voicedue to its structure. After the entry into force of the Turkish PenalCode No. 5237, the sharpest distinction in the doctrine emerged aboutthe content of the concepts of faultiness and moral element of crimeand their place in general theory of crime.
Hükme Bağlı Tutukluluk
Detention on Remand
Yazar: Baytaz, Abdullah Batuhan
Dergi: Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, Vol. 6 No. 2, 2018
Anahtar kelimeler: Law in Context ; Hukuk ; Ceza muhakemesi hukuku,tutuklama süreleri,hükme bağlı - isnada bağlı tutuklama ; Criminal procedure law,time period of detention,detention on remand - detention on accusation

Türk hukukunda azami tutukluluk süresi Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 102. maddesinde kaleme alınmıştır. İlgili maddede kaleme alınan azami süreler, ceza muhakemesi sürecinin tamamı için geçerlidir. Ancak Yargıtay ve Anayasa Mahkemesi’nin tutuklamanın azami süresine ilişkin verdikleri kararlarında, tutukluluğu isnada bağlı tutukluluk – hükme bağlı tutukluluk şeklinde ikiye ayırmaktadır. Bu ayrıma göre, ilk derece mahkemesinin kararı vermesine kadar geçen sürede yapılan tutuklamaya “isnada bağlı tutukluluk” şeklinde nitelendirilmektedir. İlk derece mahkemesince kararın verilmesiyle kararın kesinleşmesine kadar geçen süre zarfındaki tutuklamaya ise hükme bağlı tutuklama denilmektedir. Stollenwerk kararında, AİHM, kişinin hürriyetinin, ortada herhangi bir mahkûmiyet kararı olmaksızın sınırlanmasına sebebiyet veren tutuklama koruma tedbiri bakımından üye ülkelerin kendi iç hukuklarında sözleşmeye göre daha iyi şartlara sahip olması halinde, sözleşme hükümlerini değil, sözleşemeden daha ileri koruma sağlayan iç hukuk kurallarının dikkate alınması gerektiğine karar vermiştir. Bu bağlamda isnada bağlı tutukluluk, hükme bağlı tutukluluk ayrımı, Anayasa Mahkemesi’nin, Yargıtay’ın tutuklamaya yönelik kararlarıyla birlikte AİHM’nin Stollenwerk kararının dikkate alınması suretiyle incelenecektir.

The maximum period of detention in Turkish law is regulated under Article 102 of the Penal Procedure Code. These periods apply to the whole penal procedure process. In the decisions of the Court of Cassation and the Constitutional Court on detention issues, they subdivide the detention. “Detention on accusation” refers to the detention that is given during the investigation and first instance period. Detention on remand refers to the detention that is given upon appeal and during the cassation period.With regards to the Stollenwerk decision, it is necessary to determine whether domestic law and/or the European Convention on Human Rights provide further protection. It is crucial to state that detention on remand is not regulated under the Turkish PPC and it means that the time limitation of the detention includes the whole penal procedure process. According to the regulation of Turkish PPC on detention, it is not possible to render a detention decision without a time limitation. In this regard, the PPC Article 102 provides further protection rather than the convention. Therefore, the domestic law’s norm should be applied instead of the convention.
Gıda Ceza Hukukunun Bazı Temel Kavramları ve Genel Yapısı Üzerine Mukayeseli Bir İnceleme
A Comparative Examination of Some Basic Concepts and General Structure of Food Criminal Law
Yazar: Maden, Mehmet
Dergi: Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2019
Anahtar kelimeler: Food criminal law,food security,food safety ; Gıda ceza hukuku,gıda güvencesi,gıda güvenliği

Bu çalışmada, gıda ceza hukukunun temel bazı kavramları ve genel yapısı mukayeseli bir incelemeyle ele alınmıştır. Belirtilen temel kavramlar, özellikle, “gıda”, “yeterli gıda hakkı”, “gıda güvencesi”, “gıda güvenliği” ve “gıda dolandırıcılığı”dır. Gıda ceza hukukunun genel yapısıyla ilgili olarak; uluslararası boyut kısaca ele alındıktan sonra, hukuka aykırılıkların tasnifi ve formülasyonu incelenmiş ve ilgili bazı suç tipleri üzerinde durulmuştur. Türk Ceza Kanunu’nda, doğrudan gıda ceza hukukunu ilgilendiren ve “zehirli madde katma” ve “bozulmuş veya değiştirilmiş gıda veya ilaçların ticareti” başlıkları altında düzenlenen iki suç tipinin bazı hususiyetleri üzerinde özellikle durulmuştur. Çalışmanın odak noktası, gıda ceza hukukuyla korunan ana hukuki değerlerden gıda güvenliği olmuştur. Böylece, gıda güvencesiyle ve tüketicilerin ekonomik menfaatleriyle ilgili meseleler çalışmanın merkezinde yer almamaktadır. Bu çalışmayla, gıda ceza hukukuyla ilgili temel bazı kavramların ve gıda ceza hukukunun genel yapısının mukayeseli bir incelemeyle ortaya konulmasıyla, bundan sonraki çalışmalar için faydalı bir temel oluşturulmaya çalışılmıştır.

Some of the basic concepts alongside the general structure of food criminal law are examined comparatively in this paper. The aforementioned basic concepts are specifically, “food”, “the right to adequate food”, “food security, “food safety” and “food fraud”. As regards the general structure of food criminal law, after a brief look at international concerns, we will examine the classifications and formulations of breaches of the law as well as some crime types. In particular, some characteristics of the two crime types which are directly related to food criminal law and regulated under the Turkish Criminal Code under the headings of “adding poisonous substances” (s 185) and “commerce of spoiled or altered foods and medicines” (s 186) have been explored. In this paper, we focus on “food safety” as one of the main legal values protected through food criminal law, not on the issues related to “food security” and “economic interests of consumers”. With this paper, by comparatively presenting some of the basic concepts and the general structure of food criminal law, we have attempted to lay the foundations for future studies on food criminal law.
Bağışlamanın Geri Alınmasında “Ağır Suç” Kavramı Üzerine Bir Değerlendirme
“Serious Crime” in Terms of the Withdrawal of the Donation
Yazar: Pekmez, Cüneyt
Dergi: Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, Vol. 7 No. 2, 2019
Anahtar kelimeler: Law in Context ; Hukuk ; Serious crime,Withdrawal of donation,Donor ; Ağır suç,Bağışlamanın geri alınması,Bağışlayan

TBK m. 295 I b.1’de bağışlamanın geri alınması sebepleri arasında düzenlenen bağışlananın bağışlayana veya yakınlarından birine karşı ağır suç işlemesi sebebi içerisinde ifade edilen “ağır suç” kavramından anlaşılması gerekeni belirlemek için ikili ayrım yapmak gerekecektir. Birinci ayrım “suç” ifadesi ikinci ayrım ise “ağır” ifadesidir. Bu ayrım salt teorik bir ayrım olarak görülmemelidir. Zira bağışlamanın geri alınması bakımından bağışlanan tarafından işlenen hukuka aykırı fiilin ceza hukuku anlamında bir “suç” teşkil etmesi gerekecektir. Hukuka aykırı fiilin suç olup olmadığının, ceza hukuku bakımından değerlendirilmesinin yeterli olduğu, bu kapsamda hukuka aykırı fiil suç teşkil ediyorsa TBK m. 295 I b.1’de yer alan sebeple bağışlamanın geri alınması bakımından ilk unsuru sağlayacağı söylenebilir. Hukuka aykırı fiilin suç teşkil etmesi, ağır suç işlenmesi sebebine dayanılarak bağışlamanın geri alınması bakımından objektif şartı teşkil eder. “Ağır suç” kavramı bakımından incelenmesi gereken ikinci husus “ağır” ifadesidir. Bağışlamanın ilgili sebebe dayanılarak geri alınabilmesi bakımından suç teşkil eden hukuka aykırı fiilin ağır olup olmadığı özel hukuk kurallarına göre belirlenecek olup, ceza hukukunda yer alan hususlar bu bakımdan etkili olmayacaktır. Sübjektif unsur (“ağır”) bakımından hakim şu üç unsurun mevcut olup olmadığını incelemelidir: Suçun şükransızlık-minnetsizliğin varlığını haklılaştırması, suç nedeniyle bağışlayanın derinden sarsılması ve bu sarsılmanın objektif açıdan haklı görülmesi.

To understand the concept of “serious crime” based on the Turkish Obligation Code (TOC) 295 I 1, a dual distinction must be made to express the reason for a donee committing a serious crime against a donor or one of his/her relatives. The first distinction required is “crime” and the second is “serious.” When a donation is withdrawn, the offense committed by the donee is characterized as “crime” in terms of criminal law. To evaluate whether the offending act is a crime or not with reference to criminal law is sufficient. The second distinction required is to define the term “serious.” Whether a crime can be characterized as serious is determined in accordance with the regulations of private law in relation to the withdrawal of donations. When determining the subjective component of seriousness, the judge should examine the following three elements: whether the crime justifies the existence of ingratitude, any damage caused to the donor because of the crime, and the objective justification for this damage.
Aksayan Adalet: Amerikan İç Savaşı Sonrası Gerçekleştirilen Henry Wirz Yargılaması
Justice Gone Wrong: Henry Wirz Trial following the American Civil War
Yazar: Güneysu, Gökhan
Dergi: Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2020
Anahtar kelimeler: Law in Context ; Hukuk ; Uluslararası ceza hukuku tarihi,Amerikan iç savaşı,Henry Wirz yargılaması,John H. Gee yargılaması ; The history of international criminal law,American civil war,Henry Wirz trial,John H. Gee trial

Bu çalışma esas itibariyle bir uluslararası ceza hukuku tarihi çalışmasıdır. Çalışmada, Amerikan İç Savaşı sonrası gerçekleştirilen Wirz Yargılaması ele alınmaktadır. Yargılama, bir iç savaş sonrası uluslararası hukuktan kaynaklanan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi nedeniyle oluşan cezai sorumluluk ile yakından ilgilidir. Aynı şekilde yargılama ile muharip imtiyazının savaş suçlarına teşmil edilemeyeceği de açıkça kabul edilmiştir. Bununla beraber yargılama süreci güvenilir olmaktan çok uzaktır. Ağır bir toplumsal baskı ve öfke altında gerçekleştirilen yargılama, hukukilik kisvesine bürünmüş bir intikam alma mekanizmasına indirgenmiş gibidir. Maddi gerçekliğin aranması amacından uzaklaşılmış, yargılama, esasen bir takım siyasal hedeflerin gerçekleştirilmesine hizmet etmiştir. İktidarı elinde bulunduranlar, özellikle de Bakan Stanton, duruşmaya direkt olarak müdahale etmiştir. Bu ise ceza hukuku açısındanmaddi gerçekliğe ulaşılması amacına katkı sağlamayan bir durum yaratmıştır. Yargılama sonucunda Wirz suçlu bulunmuş ve idam edilmiştir. Daha ağır şartların hüküm sürdüğü Salisbury Kampı’na ilişkin ve aşağı yukarı aynı zamanlarda gerçekleştirilmiş Gee davası’nda ise benzeri bir hüküm inşa edilmemiş ve Gee beraat etmiştir. Bu ise bir siyaset aracı olarak ceza hukukunun kullanılmasının yarattığı kötü sonuçlara işaret etmektedir. Bu nedenlerle Wirz Davası uluslararası ceza hukuku çalışanlar için önemini hala korumakta olan önemli bir tecrübedir.

This paper aims to probe into the Henry Wirz trial that took place after the cessation of hostilities in the American Civil War. The trial is mainly about the criminal responsibility arising out of the violation of legal responsibilities emanating from international law in a civil war setting. In the same vein, during the trial the idea that the combatant privilege cannot be extended to cover war crimes was explicitly acknowledged. However, the trial was far from being a legally sound process. It was a thinly veiled attempt to avenge, owing much to and being under enormous societal pressure. This caused the trial to stray away from the ultimate objective of criminal procedure, which was unearthing the facts. This mistake was not repeated in a subsequent trial in which John H. Gee was the accused party, who, however, was acquitted. At the end of the trial Henry Wirz was found guilty and executed. All in all, this whole experience underlines the inevitably harmful consequences of misusing criminal law to political ends, which makes the Wirz Case still relevant for students of international criminal law.
Seri Muhakeme Usulü
The Serial Judgement Procedure
Yazar: Baytaz, Abdullah Batuhan
Dergi: Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, Vol. 8 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: Law in Context ; Hukuk ; Serial judgement procedure,decreasing of a penalty,verdict in inverstigation phase ; Seri muhakeme usulü,ceza indirimi,soruşturma aşamasında hüküm

7188  sayılı  Ceza  Muhakemesi  Kanunu  ve  Bazı  Kanunlarda  Değişiklik  Yapılmasına  Dair  Kanun’un  23.  maddesi  ile  5271  sayılı  Kanunun  mülga  250.  maddesinin  başlığıyla  birlikte  yeniden  düzenlenmesiyle  Alternatif  bir  çözüm  yolu  olarak  24.10.2019 yürürlüğe giren seri muhakemesi usulü, 1 Ocak 2020 tarihinden itibaren uygulanmaya başlamıştır. Temelini Anglo-Amerikan  hukuk  sisteminde  yer  alan  ceza  pazarlığı  sisteminden  alan  seri  muhkeme  usulü,  son  dönemde  Kara  Avrupası  Hukuk  sistemi  temsilcileri  tarafından  kabul  görmeye  başlamış  ve  başta  mehaz  kanun  niteliğine  sahip  olan  AlmCMK’nunda  da  2009  yılından  beri  yer  almaktadır.  Ancak  belirtmek  gerekir  ki,  seri  muhakeme  hukuku  adıyla  yürürlüğe  giren  kurumun  ne  Amerikan  ve  ne  de  Alman  hukukunda  yer  alan  benzer  düzenlemelerden  farklıdır.  Kanun  koyucunun ortaya koyduğu gerekçede ifade edildiği üzere yargı mercileri üzerinde mevcut olan yoğunluğun azaltılması amacıyla  alternatif  çözüm  yolu  olarak  yürürlüğe  giren  Seri  Muhakeme  Usulü,  2005  yılında  yürürlüğe  giren  5271  sayılı  Ceza  Muhakemesi  Kanunuyla  ortaya  konulan  ceza  muhakemesi  sistemimize  uygun  bir  kurum  değildir.  Bu  çalışmada  seri  muhakeme  usulünün  düzenlendiği  Ceza  Muhakemesi  Kanununun  250.  maddesi  ve  Ceza  Muhakemesinde  Seri  Muhakeme  Usulü  Yönetmeliğinde  bağlamında  Türk  hukuku  bakımından  yeni  olan  bu  müessesene  dair  açıklamalar,  eleştiriler ve öneriler yer almaktadır.

The Serial Judgement Procedure (SJP) entered into force in October together with the law regarding the Amendment of the Turkish Penal Procedure Code (TPPC). The SJP began to be implemented on January 1st, 2020. SJP is a process that enables a public prosecutor to propose decreasing a penalty. To make this proposal, the public prosecutor must have sufficient evidence to initiate a trial regarding a crime, as set forth in Article 250 of the TPPC. To do this, the prosecutor makes a proposal stating that the sentence will be reduced by half if he accepts the offer. If this proposal is accepted in the presence of his defense counsel, the public prosecutor prepares a written request and sends it to the court. The court then listens to the suspect in the presence of his defense counsel. If the suspect accepts the offer, the judge will adjust  the  sentence  according  to  the  proposal.  This  study  examines  the  conditions  of  Article  250  of  the  TPPC,  which  regulates the SJP. Moreover, the disapproval of the current SJP system, which is new in the Turkish criminal procedure law system, is argued.
Kabahatler Hukukunda Kanunilik İlkesi ve Covid-19 Nedeniyle Alınan Tedbirlere Aykırılık
The Principle of Legality in the Law of Misdemeanors and Violation the Measures Taken Due To Covid-19
Yazar: Akbulut, Berrin
Dergi: Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, Vol. 9 No. 1, 2021
Anahtar kelimeler: Law in Context ; Hukuk ; Kabahat,idari para cezası,kanunilik ilkesi,Anayasa Mahkemesi,COVID-19 ; Misdemeanor,administrative fine,the principles of legality,constitutional court,COVID-19

Kanunilik  ilkesine  ulusal  ve  uluslararası  metinlerde  yer  verilmesine  rağmen  getirilen  düzenlemelerin  kanunilik  ilkesine  uygunluğunu tespit etmek zorluk oluşturmakta ve uygulamada da problem yaşanmaktadır. Kabahatler Kanununun (KK) 4.  maddesinde  kabahatlerde  kanunilik  ilkesi  düzenlenmiş  olmakla  birlikte  aynı  sorunlar  bu  alanda  da  yaşanmaktadır.  Kabahatler   Hukukunda   çerçeve   hükmün   içeriğinin   doldurulmasında   idareye   yetki   tanınması   (KK   m.   4),   çerçeve   hükmün  düzenlenmesinde  tercih  edilen  yöntem,  temel  hak  ve  hürriyetlere  sınırlama  getiren  düzenlemelerin  idarenin  düzenleyici  işlemiyle  gerçekleştirilmesi  uygulama  ve  doktrin  açısından  sorun  oluşturmaktadır.  Tüm  dünyada  ve  doğal  olarak  Türkiye’de  yaşanan  pandemi  nedeniyle  alınan  tedbirler  de  kanunilik  alanında  yaşanan  tartışmaları  güncel  hale  getirmiştir.  Bu  nedenle  de  çalışmanın  konusu  kabahatler  hukukunda  kanunilik  ilkesi  ve  COVID-19  nedeniyle  alınan  tedbirlere aykırılık olarak belirlenmiştir.

Although  the  principle  of  legality  is  included  in  national  and  international  texts,  it  is  difficult  to  necessarily  reconcile  the  compliance  of  regulations  with  the  principle  of  legality,  and  problems  are  experienced  in  practice.  The  principle  of  legality  in  misdemeanors  is  regulated  in  Article  4  of  the  Code  on  Misdemeanors,  and  the  same  problems  are  also  experienced over this issue. In the Code of Misdemeanors (Art. 4), giving authority to the administration in completing the  content  of  the  framework  provision,  the  method  preferred  in  the  regulation  of  the  framework  provision,  and  the  implementation  of  the  regulations  that  restrict  the  fundamental  rights  and  freedom  by  the  regulatory  process  of  the  administration  create  problems  in  terms  of  practice  and  doctrine.  Measures  made  necessary  in  Turkey  and  the  wider  world  because  of  the  pandemic  have  instigated  the  current  debate  on  legality.  Thus,  the  subject  of  the  study  has  been determined as the principle of legality in the Code on Misdemeanors and violation of the measures taken due to COVID-19