hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
FERAHFEZÂ MAKAMINDA KÂR FORMU: DEDE EFENDİ’NİN ÜSLÛBU ÜZERİNE BİR İNCELEME
The Kâr Form in the Ferahfezâ Makam: An Examination of Dede Efendi’s Musical Style
Yazar: Yeşilgül Alay, Aslı; Demirtaş, Yavuz
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Composition in Turkish Classical Music ; Türk Sanat Müziğinde Kompozisyon ; Music (Other) ; Müzik (Diğer) ; Dede Efendi,Ferahfezâ,composition form,form analysis,personal style ; Dede Efendi,Ferahfezâ,kâr formu,form analizi,kişisel üslûp

Bu çalışma, klasik Türk mûsikîsinin önemli bestekârlarından Hammâmî-zâde İsmail Dede Efendi’nin Ferahfezâ makamında bestelediği kâr formundaki eserini tarihsel, estetik ve biçimsel yönleriyle incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada, Mevlevî terbiyesiyle şekillenen Dede Efendi’nin sanatsal kimliği bağlamında, geleneksel mûsikî formlarındaki bireysel yaratıcılık gücü ve özgün üslûbu ön plana çıkarılmaktadır. Çalışma, yalnızca belirli bir eser analizi ile sınırlı kalmayıp; klasik formun yapısal bileşenleri, makam ve usûl ilişkisi, güfte-melodi uyumu, terennüm kullanımı, dramatik yapı ve melodik kurgunun detayları üzerinden dönemin estetik anlayışını anlamaya yönelik kapsamlı bir çözümleme sunmaktadır. Yöntem olarak nitel araştırma desenine dayalı betimsel analiz yaklaşımı benimsenmiştir. Eser; form, yapı ve içerik bakımından sistematik olarak ele alınmış, terennüm cümlelerinin düzeni, usûl çeşitliliği, makam geçkileri ve melodik kıvrımlar ayrıntılı şekilde analiz edilmiştir. İnceleme, Dede Efendi’nin klasik formları teknik ustalıkla uygularken aynı zamanda yüksek estetik duyarlılık, yenilikçilik ve özgünlük sergileyen bir üslûp geliştirdiğini ortaya koymaktadır. Ferahfezâ Kâr’ı, klasik Türk mûsikîsi repertuvarında hem tarihî hem sanatsal açıdan seçkin bir yere sahiptir.

This study aims to examine the kâr composed by one of the prominent composers of classical Turkish music, Hammâmî-zâde İsmail Dede Efendi, in the Ferahfezâ makam from historical, aesthetic, and structural perspectives. Within the framework of Dede Efendi’s artistic identity shaped by Mevlevi training, the research emphasizes his individual creativity and distinctive style within traditional musical forms. The study is not limited to a single composition analysis; rather, it offers a comprehensive interpretation of the period’s aesthetic understanding through the structural components of classical form, the relationship between makam and usûl, the harmony between poetic text and melody, the use of terennüm, dramatic organization, and melodic construction. The study adopts a qualitative research design based on a descriptive analytical approach. The work is systematically evaluated in terms of form, structure, and content, and the arrangement of terennüm phrases, diversity of usûl patterns, makam transitions, and melodic contours are analyzed in detail. The findings reveal that Dede Efendi applied classical forms with technical mastery while simultaneously developing a highly aesthetic, innovative, and original style. The Ferahfezâ Kâr occupies a distinguished position in the classical Turkish music repertoire, both historically and artistically.
Meral Uğurlu Tarafından Seslendirilen “Dügâh Kâr”ın İcra Özellikleri Bakımından İncelenmesi
An Examınation of Performance Features of “Dügâh Kâr” Performed by Meral Uğurlu
Yazar: Barutcu, Tuba
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Interpretation in Turkish Classical Music ; Türk Sanat Müziğinde Yorumculuk ; Classical Turkish Music,Meral Uğurlu,Dügâh Kâr,Performance,Analysis ; Klasik Türk Müziği,Meral Uğurlu,Dügâh Kâr,İcra,Analiz

Klasik Türk Müziği köklü bir gelenek olarak, Türk insanının her daim gönlünde yer edinmiş ulvî bir sanattır. Kendine özgü ses sistemi, perde özellikleri ve icrasında gerçekleştirilen üslûp ve tavır incelikleri, bu musikiyi özel kılan unsurlar arasındadır. Bu geleneği yaşatmak ve sağlıklı bir şekilde gelecek kuşaklara aktarmak için rol üstlenen önemli sanatkârlar yetişmiştir. Bu sanatkârların önde gelenlerinden birisi de 20. yüzyılın dikkate değer kadın ses icracılarından Meral Uğurlu’dur. Kendisi, klasik ekolün en iyi kadın temsilcilerinden biri olarak, ortaya koyduğu örnek icraları ile klâsik tavrı ödün vermeden muhafaza etmeye özen göstermiş bir sanatkâr olarak kabul edilmektedir. Bu çalışmada geleneğe bağlı icra tavrı ve geniş repertuvarı ile tanınan Meral Uğurlu’nun, Hacı Faik Bey’e ait “Pek Sevdim Efendim Seni Gâyetle Beğendim” adlı dügâh makamında ve kâr formundaki eser içerisinde gerçekleştirdiği icra özellikleri incelenmeye çalışılmıştır. Sanatkârın yorumu eserin TRT nota nüshasıyla sistematik olarak karşılaştırılarak kendisinin performansına özgü icra özellikleri tespit edilmiştir. Nitel betimsel bir tasarıma sahip olan çalışma, Meral Uğurlu’nun icrasını transkripsiyon ve karşılaştırmalı nota analizi yoluyla incelemektedir. Bulgular, sanatçının hassas entonasyonunu, sıklıkla uyguladığı vibrato tekniğini ve klasik üslûp ilkelerine bağlılığını vurgulamaktadır.

Classical Turkish Music, as a deep-rooted tradition, is a sublime art that has always had a place in the hearts of the Turkish people. Its unique sound system, key features, and subtleties of style and manner in its performance are among the elements that make this music special. Important artists have been raised who have taken on a role in keeping this tradition alive and passing it on to future generations in a healthy way. One of the leading artists of this era is Meral Uğurlu, one of the remarkable female vocal artists of the 20th century. She is considered one of the best female representatives of the classical school and an artist who has taken care to preserve the classical attitude without compromise with her exemplary performances. This study investigates the stylistic and technical characteristics of Meral Uğurlu’s performance, focusing on her interpretation of Hacı Fâik Bey’s Dügâh Kâr. Her interpretation was transcribed, analyzed, and systematically compared with TRT archival notations to identify divergences and performance-specific nuances. The study employs a qualitative descriptive design, analyzing Meral Uğurlu’s performance through transcription and comparative score analysis. The findings highlight her precise intonation, frequent use of vibrato, and adherence to classical stylistic principles.
Kadın Hamlet’in İntikamı: Kültürel Uyarlamada Trajik Söylemin Dönüşümü
The Revenge of the Female Hamlet: The Transformation of Tragic Discourse in Cultural Adaptation
Yazar: Öztürk, Tufan
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Theory of Theatre ; Tiyatro Kuramı ; Shakespeare,Metin Erksan,Hamlet. ; Shakespeare,Metin Erksan,Hamlet.

Bu çalışma, William Shakespeare’in Hamlet tragedyası ile Metin Erksan’ın 1976 yapımı Kadın Hamlet – İntikam Meleği filmini karşılaştırmalı olarak incelemeyi amaçlamaktadır. Shakespeare’in intikam, adalet, varoluşsal sorgulamalar gibi evrensel temaları ve toplumsal cinsiyet rolleri, Erksan’ın uyarlamasında 1970’ler Türkiye’sinin kültürel ve toplumsal bağlamında yeniden yorumlanmıştır.Çalışma, karakter karşılaştırması, konu analizi, toplumsal cinsiyet rolleri ve dil-üslup özellikleri üzerinden, Erksan’ın kadın Hamlet karakteriyle erkek egemen anlatıyı nasıl dönüştürdüğünü ve toplumsal söylemi nasıl evrilttiğini analiz etmektedir. Karşılaştırmalı metin analizi yöntemi kullanılarak, Shakespeare’in erkeklik, güç ve iktidar temaları ile Erksan’ın kadınlık perspektifi karşılaştırılmıştır. Bulgular, Erksan’ın uyarlamasının, cinsiyet normlarını sorgulayan, Türk-İslam kültürel motiflerini ve sınıfsal çatışmaları filme entegre eden özgün bir estetik sunduğunu göstermektedir.Kadın Hamlet, bireysel trajediyi toplumsal eleştiriye dönüştürerek, Türk sinemasına ideolojik bir müdahale olarak öne çıkmaktadır. Bu çalışma, kültürlerarası uyarlamanın, cinsiyet ve sınıf dinamiklerini yeniden inşa etme potansiyelini ortaya koyarken Erksan’ın senaryosunu dahi kendi uyarladığı filminin Türk sinemasında çığır açıcı bir yere sahip olduğunu vurgulamaktadır.

This study aims to comparatively analyze William Shakespeare’s Hamlet tragedy and Metin Erksan’s 1976 film Kadın Hamlet – The Angel of Vengeance. Shakespeare’s universal themes, such as revenge, justice, and existential inquiry, alongside societal gender roles, are reinterpreted in Erksan’s adaptation within the cultural and social context of 1970s Turkey.Through character comparison, thematic analysis, examination of gender roles, and linguistic-stylistic features, the study explores how Erksan transforms the male-dominated narrative with a female Hamlet and reshapes societal discourse. Employing comparative textual analysis, it contrasts Shakespeare’s themes of masculinity, power, and authority with Erksan’s feminine perspective. Findings reveal that Erksan’s adaptation offers a distinctive aesthetic, challenging gender norms and integrating Turkish-Islamic cultural motifs and class conflicts. Kadın Hamlet emerges as an ideological intervention in Turkish cinema, converting individual tragedy into societal critique. The study underscores the potential of intercultural adaptation to reconstruct gender and class dynamics, highlighting Erksan’s self-adapted screenplay and the film’s pioneering role in Turkish cinema.
Kantemiroğlu’nun Makam Anlayışı Bağlamında Segâh Makamının Tarihsel Süreci
The Historical Process of the Segah Maqam in the Context of Cantemir Understanding of Maqam
Yazar: Özçelik, Hasan Ozan; İrden, Sühan
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Theories of Music ; Müzik Teorileri ; Segah Maqam,Dimitrie Cantemir,Turkish Music ; Segâh Makamı,Dimitri Kantemiroğlu,Türk Müziği

Bu çalışmada, Kantemiroğlu’nun Kitâb-ı ‘İlmu’l-Mûsikî ‘alâ Vechi’l-Hurûfât adlı edvarında Segâh makamına ilişkin sunduğu kuramsal çerçeve ve örnek repertuvar, dönemin öncesine ve sonrasına ait nazari kaynaklarla karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiş böylece Segâh makam anlayışının tarihsel süreklilik ve dönüşüm içindeki yeri analiz edilmiştir. Bu kapsamda, Kantemiroğlu’nun edvarında yer alan Segâh makamındaki beş eser nazari ve pratik yönleriyle analiz edilmiştir. Araştırmada nitel yöntemlere dayalı ilişkisel tarama, doküman ve içerik analizi teknikleri kullanılmıştır. Bulgulara göre: Segâh makamı, XIII. ile XVII. yüzyıllar arasında çoğunlukla bir şube veya perde olarak tanımlanmıştır. Kantemiroğlu, Segâh’ı tam perdeli (Rast düzeninde) bir makam olarak tarif etmiş ve eser örneklerinde makamın segâh perdesinden başlayıp tam perdelerde dolaşarak tekrar Segâh’ta karar ettiğini göstermiştir. Bu yapı, dönemindeki diğer nazari anlayışlarla da örtüşmektedir. XVIII. yüzyılda Nasır Dede de Segâh makamını benzer şekilde tarif etmiş, ancak karar sürecine kürdî perdesini eklemiştir. Segâh makamının tarihsel süreci içerisinde dizi merkezli anlatım modelinin ilk kez Rauf Yekta Bey tarafından tanımlandığı ve daha önceki kaynaklarda bu tür bir tanıma yer verilmediği tespit edilmiştir.

In this study, the theoretical framework and sample repertoire presented by Cantemir regarding the Segah maqam in his edvar titled Kitâb-ı 'İlmu'l-Mûsikî 'alâ Vechi'l-Hurûfât are comparatively evaluated with theoretical sources from before and after the period, thus analyzing the place of the Segah maqam concept within the historical continuity and transformation. In this context, five works in the Segah maqam included in Cantemir edvar are analyzed from their theoretical and practical aspects. The research utilizes qualitative methods, including relational scanning, document analysis, and content analysis techniques. Findings indicate that between the 13th and 17th centuries, the Segah maqam was most often defined as a şube or pitch. Cantemir described the Segah as a full-pitched makam (in the Rast order), and in his works, he demonstrates that the maqam begins on the Segah pitch, progresses through the full pitches, and then accomplish on the Segah. This structure also coinside with other theoretical understandings of the time. In the 18th century, Nasır Dede described Segah maqam in a similar way, but added the Kürdi pitch to the ending. It has been determined that, within the historical development of the Segâh maqam, the scale-centered explanatory model was first defined by Rauf Yekta Bey, and that no such description appears in earlier sources.
Türkiye’de Yayınlanan Armoni ve Eşlikleme Kitaplarında Eşlikleme Öğretimi: Pedagojik Bir Analiz ve Stil Eksenli Model Önerileri
Accompaniment Teaching In Harmony And Accompaniment Textbooks Published In Turkey: A Pedagogical Analysis And Style-Based Model Suggestions
Yazar: Demir, Utkan Baykal; Demir, Maryna
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Theories of Music ; Müzik Teorileri ; Harmony and accompaniment education,pedagogical analysis,school songs,accompaniment styles. ; Armoni ve eşlikleme eğitimi,pedagojik analiz,okul şarkıları,eşlikleme stilleri.

Bu araştırma, Türkiye’de yayınlanan armoni ve eşlikleme kitaplarında yer alan eşlikleme öğretimi yaklaşımlarını pedagojik açıdan analiz etmeyi ve saptanan ihtiyaçlara yönelik stil eksenli model önerileri sunmayı amaçlamaktadır. Nitel araştırma yöntemlerinden doküman incelemesi tekniğiyle yürütülen çalışmada, alanda yayınlanmış 13 adet kitap incelenmiştir. Betimsel analiz sonucunda elde edilen bulgular, mevcut kaynakların yaklaşık %85′inde (11/13) eşlikleme konusunun kapsam dışı bırakıldığını; yer veren sınırlı sayıdaki eserlerde ise konunun stil bağlamından ziyade teknik icra düzleminde ele alındığını göstermektedir. Araştırmada bu boşluğu doldurmak amacıyla; Rus müzik eğitimi ekolüne (Sposobin, 1963; Yurovskaya, 2018; Popova, 1977) dayalı “Subkvarta” (alt-dörtlü) tekniği ve bu tekniğin işlevsel şifrelerle (T, S, D, SK) desteklendiği stil eksenli bir model önerisi sunulmuştur. Vals, Polka, Marş ve Balad gibi temel stil şablonlarını içeren bu model, “Vatan” marşı örneği üzerinden ölçü bazlı analiz edilerek somutlaştırılmıştır. Çalışma, eşlikleme eğitiminin salt teknik kurallar yerine, stil farkındalığı ve pedagojik gerekçelendirmeyle yapılandırılması gerekliliğini ortaya koymaktadır.

This study aims to analyze accompaniment teaching approaches in harmony and accompaniment textbooks published in Turkey and propose a style-based model addressing identified pedagogical needs. Conducted via document analysis of 13 textbooks, the findings indicate that approximately 85% (11/13) of the resources exclude accompaniment. Resources that include it focus on technical execution rather than musical style and character. To address this gap, a style-based model incorporating the “Subquartal” (Subkvarta) technique from the Russian music education school (Sposobin, 1963; Yurovskaya, 2018; Popova, 1977) and its representation through functional ciphers (T, S, D, SK) is proposed. Featuring Waltz, Polka, March, and Ballad templates, the model is operationalized through a measure-by-measure analysis of the “Vatan” march. The study highlights the necessity of structuring accompaniment education with stylistic awareness and pedagogical reasoning instead of just technical rules.
YORUMSAMACI YAKLAŞIM VE MÜZİĞİ YAZMAK ÜZERİNE
INTERPRETATIVE APPROACH AND WRITING ON MUSIC
Yazar: Demir, Mehtap
Dergi: Konservatoryum, Vol. 4 No. 1, 2017
Anahtar kelimeler: WRITING ON MUSIC,INTERPRETATIVE APPROACH ; Yorumsama,Müzik Yazımı

Bu deneme, Türkiye müzik bilimlerinde, akademik yazın biçimi üzerine yorumsamacıyaklaşım ve özdüşünümsellik kavramını önermektedir. Yazının genel amacı, müzikmerkezli akademik dergilerde yayımlanan araştırma ve özgün makalelerdeki süreklitekrara düşen, literatür taraması ve derlemenin ötesine geçmeyen çalışmalara ilişkineleştirel bir tutum sergilemektir. Araştırmacıların, Türkiye Sosyal Bilim literatüründevarolan, yapısal yazım biçimi ve konuyu nesnelleştiren yaklaşım dilini örnek aldıklarıgörülmektedir. Buna karşın, müzik mefhumunda, soyutun kavramsallaştırılması,yazarı yormakta ve bilginin içerisinde kaybolmasına neden olmaktadır. Bu bağlamda,tarihsel, sistematik ya da etnografi merkezli her türlü müzik araştırmasının alamet-ifarikası olan yazmak eylemi, içinde bulunduğu yazın döngüsünde, yeni söz söylemektenuzaklaşmaktadır. Özdüşünümsellik ve yorumsamacı yaklaşım, bu durağanlığıkaldırabilecek bir alet çantası olabilir. Bu sebeple bu denemenin, müziği yazmayı biryorum olarak ele alıp, yazın algısını değiştirerek, literatüre katkı sağlayacak, son tahlilde,yeni bir söz söyleyecek akademik kalemlere ilham vermesi hedeflenmektedir.

This essay suggests an interpretational approach and the concept of self-reflectivity uponthe academic wording style in the Turkish music sciences. The general purpose of thewriting is to exhibit a critical attitude concerning the studies, which could not exceed theliterature scanning and compilations, which always make repetitions in the researchesand original articles which are published in the music-centered academic magazines andthesis. It is obviously seen that the researchers take the language of approach, whichmakes the subject and the structural wording style as an object and which is present inTurkey Social Science literature as an example. On the contrary, in the music concept,conceptualization of the abstract makes the author tired and causes them to be lost withinthe knowledge. In this respect, the original sign of all kinds of musical researches andstudies, which are historical, systematic or ethnographical centered, is the action ofwriting and to get away from saying new words in the present cycle of writing. Suchself-reflectivity and interpretational approach could be a tool set, which could eliminateand remove such stability. Because of this reason, it is targeted to be taken up in order toconsider music writing as an interpretation and to change the perception of writing andto make a great contribution to the literature and finally, to tell a new word and to giveinspirations to the academic persons as well.
PSİKOLOJİDE AKIŞ KURAMI VE MÜZİK İCRASI BAĞLAMINDA DEĞERLENDİRİLMESİ
FLOW THEORY IN PSYCHOLOGY AND ITS EVALUATION IN RELATION TO MUSIC PERFORMANCE
Yazar: Teztel, Gülden
Dergi: Konservatoryum, Vol. 3 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Flow,Performance ; Akış,Performans

Akış kuramı, kişinin bir işi içsel motivasyon, yoğun konsantrasyon, derin bir haz vetatmin duygusu ile yaptığı durumun psikolojik özelliklerini ortaya koyar. Bu kuramınmüzik icrasını geliştirme yolunda faydalı bir kaynak olabileceği fikri ile yola çıkılan buçalışmada, akış olgusunu oluşturan boyutların belirlenmesi, akışın müzik ve performansile ilişkisinin değerlendirilmesi ve bu bağlamda müzik icrasını geliştirici öneriler ortayakonması hedeflenmiştir. Yapılan literatür taraması kapsamında akış tecrübesini oluşturanunsurlar açıklanmış; bu unsurlar performans bağlamında incelenmiştir. Akışın müzikicrası için dikkat, motivasyon ve konsantrasyon konularında büyük katkısının bulunduğu;ayrıca performans sürecinde icracının sahip olduğu hareket kolaylığı, yoğun tatmin hissive pozitif ruh hali gibi unsurlarla icracı açısından da olumlu özelliklerinin olduğu ortayakonmuştur. Akış kavramı, icracının kaygı ile ilgili düşüncelerden ve icrayı olumsuz olaraketkileyebilecek fiziksel heyecan belirtilerinden arınmış bir şekilde işini yapmasına olanakvermesi itibariyle, sahne heyecanı konusunda da yapıcı bir olgu olarak belirlenmiştir.Tüm bu bulgular ışığında, icracıların akışı tecrübe etmelerine yardımcı olacak ve müzikeğitimi kapsamında faydalı olabilecek hedef koyma, iç motivasyona öncelik verme,farkındalık ve odaklanma yetisini geliştirme, görsel kayıt yapma ve imgeleme gibiyaklaşım ve yöntemler önerilmiştir.

Flow theory describes the psychological aspects of the state, in which one performs atask with intrinsic motivation, intense concentration, a deep sense of joy and a feelingof satisfaction. This study, which stemmed from the notion that flow theory could bea beneficial resource for improving music performance, aims to determine variousflow dimensions, to discuss the relationship of flow with music and performance andto present suggestions towards improving music performance. Flow properties areexplained through a literature review and these properties are evaluated in the context ofperformance. It is determined that flow is beneficial for music performance in the areasof attention, motivation and concentration. Flow also has positive effects on performersthrough its nature which includes ease of movement, a deep sense of satisfaction andpositive mood. Flow disables negative mental thoughts and physical symptoms associatedwith performance anxiety, therefore it is presented as a constructive concept for musicalperformance anxiety. In light of all these findings, various notions and methods, suchas determining goals, prioritizing intrinsic motivation, improving focus and awareness,visual recording and imagery are suggested towards helping with performers’ experienceof flow and the enhancement of music education.
LILLIAN FUCHS’UN HAYATI, 1 VE 2 NUMARALI FANTEZİ ETÜTLERİNİN İNCELENMESİ
THE LIFE OF LILLIAN FUCHS, ANALYZE OF THE 1st AND 2nd FANTASY ETUDES
Yazar: Bahar, Barış Kerem
Dergi: Konservatoryum, Vol. 3 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Viola,Etude ; Viyola,Etüt

Viyola, solo kimliğini diğer modern yaylı çalgılara göre daha geç kazanmış birenstrümandır. Viyola eğitiminin ancak yirminci yüzyılda başlamasının etkisiyle viyolanınkendine özgü repertuvarının oluşması da gecikmiştir. Bu makalede kendisi de önemli birviyola yorumcusu olan Lillian Fuchs’un hayatı, eğitimci ve yorumcu kimliğinin yanı sırabesteci kimliği de ele alınmış, viyola için bestelediği etüt kitaplarının repertuvara katkısınıtespit edebilmek için 16 Fantezi Etüt kitabından alınan iki örnek etüt pedagojik olarakincelenmiştir. Viyola eğitimi alan öğrencilere, viyola eğitmenlerine ve viyola sanatçılarınakaynak oluşturmak amaçlanmıştır. Genellikle keman için bestelenmiş başlangıç metotlarıve etütlerinin viyola eğitiminde kullanılmasına alternatif oluşturabilecek Lillian Fuchseserlerinin gündeme getirilmesinin önemli olduğu öngörülebilir. Konu ile ilgili kitaplar,notalar, makaleler ve internet üzerindeki yazılı materyaller kaynak olarak kullanılmıştır.20. Yüzyılın önemli viyola sanatçılarından biri olan Lillian Fuchs’un viyola için yarattığıeserlerin hem sağ hem de sol el tekniğini geliştirmesi açısından önemli bir kaynakoluşturduğu, müzikal olarak da öğrenciyi geliştirebileceği sonucuna varılmıştır.

Solo viola is an instrument, which achieved individuality later than the other modernstring instruments. Because of the late start of the viola education, formation of theoriginal viola repertoire was delayed. In this article, Lillian Fuchs’ life, her compositionsfor the viola, her personality as an important viola player and composer were discussed.Two selected studies from 16 Fantasy Etudes were analyzed as pedagogically to determinetheir contribution to viola repertoire. It is aimed to create a resource for viola students,teachers and artists. Fuchs’ works are considered important, inasmuch as they can bealternative of the methods and studies, which are usually composed for violin and studiedby violists. Books, sheet music, articles and written materials on the internet were usedas sources. As a result, it has been reached that Lillian Fuchs’ works, which were createdfor viola, constitute an important resource in terms of improving both left and right-handtechniques and also can improve student’s musical skills.