KLASİK ANIT HEYKEL MANTIĞININ DANİ KARAVAN EKSENİNDE PLASTİK MEKÂNA DÖNÜŞÜMÜ
KLASİK ANIT HEYKEL MANTIĞININ DANİ KARAVAN EKSENİNDE PLASTİK MEKÂNA DÖNÜŞÜMÜ
Yazar: Şengünalp, Caner
Dergi: Güzel Sanatlar Enstitüsü Dergisi No. 41, 2018
Anahtar kelimeler: anıt,mekâna özgü heykel,bellek

Tarihsel süreçte yaşanan önemliolayların ya da iz bırakmış karakterlerin kentsel mekânda görünür kılınmalarına,hatırlanmalarına ve geleceğe aktarılmalarında görsel bir araç olarak kullanılananıt heykeller, sanatın değişken ve devrimci yapısına uygun biçimde kendidinamiklerini yenileme ihtiyacı duymaktadır. Toplumsal ve sosyo kültürelyapıların zamanla evrilmesi, bakış açılarının, düşünsel boyutun, ontolojiksorgulama düzeyinin de değişimini tetiklemiştir. Yaşanan değişimleri kendisanat pratiğine entegre edebilen ve bu yeni gereksinimleri anıt heykeldüzleminde uygulayabilen sanatçılardan biri olan Dani Karavan, kendine özgü biranıt dili geliştirmiştir. Bunu yaparken doğayı, insanı, toplumsal değerleri,belleği ve mekânsal verileri yapıtlarının tasarım süreçlerinde uyum içindekullanmıştır. Anıtın hikâyesini ya da karakterlerini klasik mantıkla değil,deneyimlenen ve içine dâhil eden bir anlayışla aktaran Karavan, insan-yapıtarasındaki dokunsal ve duygusal sınırları genişletmiş, kompozisyonu mekânlabütünleştirerek, yapıtlarını o yere özgü üretmiştir. Bu yaklaşımlar onun yenibir anıt metodolojisi geliştirmesine olanak tanımıştır. Sanatçının ütopyasınınbir parçası olan, bağlamın, belleğin, kentsel çevrenin, doğanın ve toplumsaldinamiklerin yapıta dâhil edilerek üretilen anıtlar, ortak hafızayı çağırıcı,bireyin duygu ve düşünce dünyasına sızan, mekânla uyumlu, yaşamı üstüne çeken,ayrıştırıcı ve ötekileştirici unsurları geri plana  iten, aktif katılıma davet eden plastik birdeneyim ve paylaşım alanına dönüşmektedir.

Tarihsel süreçte yaşanan önemliolayların ya da iz bırakmış karakterlerin kentsel mekânda görünür kılınmalarına,hatırlanmalarına ve geleceğe aktarılmalarında görsel bir araç olarak kullanılananıt heykeller, sanatın değişken ve devrimci yapısına uygun biçimde kendidinamiklerini yenileme ihtiyacı duymaktadır. Toplumsal ve sosyo kültürelyapıların zamanla evrilmesi, bakış açılarının, düşünsel boyutun, ontolojiksorgulama düzeyinin de değişimini tetiklemiştir. Yaşanan değişimleri kendisanat pratiğine entegre edebilen ve bu yeni gereksinimleri anıt heykeldüzleminde uygulayabilen sanatçılardan biri olan Dani Karavan, kendine özgü biranıt dili geliştirmiştir. Bunu yaparken doğayı, insanı, toplumsal değerleri,belleği ve mekânsal verileri yapıtlarının tasarım süreçlerinde uyum içindekullanmıştır. Anıtın hikâyesini ya da karakterlerini klasik mantıkla değil,deneyimlenen ve içine dâhil eden bir anlayışla aktaran Karavan, insan-yapıtarasındaki dokunsal ve duygusal sınırları genişletmiş, kompozisyonu mekânlabütünleştirerek, yapıtlarını o yere özgü üretmiştir. Bu yaklaşımlar onun yenibir anıt metodolojisi geliştirmesine olanak tanımıştır. Sanatçının ütopyasınınbir parçası olan, bağlamın, belleğin, kentsel çevrenin, doğanın ve toplumsaldinamiklerin yapıta dâhil edilerek üretilen anıtlar, ortak hafızayı çağırıcı,bireyin duygu ve düşünce dünyasına sızan, mekânla uyumlu, yaşamı üstüne çeken,ayrıştırıcı ve ötekileştirici unsurları geri plana  iten, aktif katılıma davet eden plastik birdeneyim ve paylaşım alanına dönüşmektedir.