hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Doğal Ortamlardan İzole Edilen Alkalifilik Toprak Bakterilerinde Plasmid Kodlu Na-Tellurit Dirençliliği Ve Transformasyon Olanaklarının Araştırılması
Doğal Ortamlardan İzole Edilen Alkalifilik Toprak Bakterilerinde Plasmid Kodlu Na-Tellurit Dirençliliği Ve Transformasyon Olanaklarının Araştırılması
Yazar: Akkoyun, Hurrem; Dostbil, Nursel
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2011
Anahtar kelimeler: Alkalifilik Bacillus spp., Na-tellurite, Plasmid, Protoplast transformasyonu

Bu çalışmada Na-tellurit bileşiğinin toprak bakterilerinden alkalifilik Bacillus spp. suşlarında inhibitör etkisi araştırıldı. Bakteriler, Na-tellurit bileşiğine karşı 1-180 μg/ml artan konsantrasyonlarda denendi. Na-tellurit bileşiğinin 1-60 μg/ml konsantrasyonlardaki denemesinde izolatların çoğunluğunun ürediği gözlendi. 70-180 μg/ml olarak denenen konsantrasyonlarda ise hassasiyet profilinin arttığı saptandı. 180 μg/ml konsantrasyonlarda ise % 100 hassasiyet gözlendi. Ayrıca, izolatlar için MICs değeri 0.8 μg/ml olarak belirlendi. İzolatların Na-tellurit bileşiğine karşı plasmid kodlu dirençliliğinin saptanması için acridine orange (20 μg/ml) ve ethidium bromid (10-5 M) ile plasmid eliminasyonu yapıldı. İzolatlar’da Bacillus spp.’ye ait % 60.86 Na-tellurit bileşiğine hassasiyet, % 39.13 dirençlilik fenomeni ve % 21.10 oranında da plasmid kodlu Na-tellurit dirençliliği bulundu. Na-tellurit bileşiğine ve antibiyotiğe karşı dirençlilik genini taşıyan plasmidler (B. cereus T112-Na-TeR), Na-tellurit bileşiğine ve antibiyotiğe hassasiyet gösteren suşa (B. megaterium DSM 32-Na-TeS) protoplast transformasyonu yoluyla aktarıldı ve 108 transformant elde edildi. Agaroz jel elektroforez seperasyonu sonucunda plasmidin 22.514 bp moleküler ağırlığa sahip olduğu saptandı.

Bu çalışmada Na-tellurit bileşiğinin toprak bakterilerinden alkalifilik Bacillus spp. suşlarında inhibitör etkisi araştırıldı. Bakteriler, Na-tellurit bileşiğine karşı 1-180 μg/ml artan konsantrasyonlarda denendi. Na-tellurit bileşiğinin 1-60 μg/ml konsantrasyonlardaki denemesinde izolatların çoğunluğunun ürediği gözlendi. 70-180 μg/ml olarak denenen konsantrasyonlarda ise hassasiyet profilinin arttığı saptandı. 180 μg/ml konsantrasyonlarda ise % 100 hassasiyet gözlendi. Ayrıca, izolatlar için MICs değeri 0.8 μg/ml olarak belirlendi. İzolatların Na-tellurit bileşiğine karşı plasmid kodlu dirençliliğinin saptanması için acridine orange (20 μg/ml) ve ethidium bromid (10-5 M) ile plasmid eliminasyonu yapıldı. İzolatlar’da Bacillus spp.’ye ait % 60.86 Na-tellurit bileşiğine hassasiyet, % 39.13 dirençlilik fenomeni ve % 21.10 oranında da plasmid kodlu Na-tellurit dirençliliği bulundu. Na-tellurit bileşiğine ve antibiyotiğe karşı dirençlilik genini taşıyan plasmidler (B. cereus T112-Na-TeR), Na-tellurit bileşiğine ve antibiyotiğe hassasiyet gösteren suşa (B. megaterium DSM 32-Na-TeS) protoplast transformasyonu yoluyla aktarıldı ve 108 transformant elde edildi. Agaroz jel elektroforez seperasyonu sonucunda plasmidin 22.514 bp moleküler ağırlığa sahip olduğu saptandı.
Bir Ceylanda (Gazelle gazelle) Hidatid Kist Olgusu
Bir Ceylanda (Gazelle gazelle) Hidatid Kist Olgusu
Yazar: Sağlam, Yavuz; Terim Kapakin, Kübra; Balkaya, İbrahim
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2011
Anahtar kelimeler: Ceylan, Hidatik Kist, Karaciğer, Patoloji

Bu çalışmada, bir ceylanda (Gazelle gazelle) rastlanan karaciğerdeki hidatid kist olgusunun patolojik ve parazitolojik bulguları tanımlandı. Çalışmanın materyalini, Erzurum Palandöken İlçe Belediyesi’ne ait yerel bir parkta barındırılırken ölü olarak bulunan ceylana ait karaciğer oluşturmuştur. Makroskopik olarak karaciğer oldukça sert kıvamda olup, hem visseral hem de pariyetal yüzeyinde diffuz dağılım gösteren, dışarı doğru taşkın ve yumuşak kıvamlı yoğun hidatik kist yapıları dikkati çekti. Bu kistlerin büyüklükleri 0.5 ile 2.5 cm arasında değişmekte olup, içleri sarımsı beyaz renkte sıvı ile doluydu. Kistlerdeki germinal membranlar ve kist sıvıları protoskoleks yönünden mikroskobik olarak incelendi ancak protoskolekslere rastlanılmadı. Karaciğer dokusunun mikroskobik incelemesinde, glisson kapsülasında aşırı kalınlaşma, fibrozis, pseudolopların oluşumu ile karakterize bir siroz tablosu ile birlikte parankimde yoğun kanama odakları ve parazite ait kist yapıları gözlendi. Kist duvarının çevresinde nekrotik alanlar, çok sayıda yabancı cisim dev hücreleri, epiteloid histiyosit, histiyosit, lenfosit ve eozinofilik hücre infiltrasyonu mevcuttu. Bu yapılar dıştan fibrosit ve fibroblastlardan oluşan fibröz bir kapsül ile çevrelenerek bir granulasyon dokusu şekillendirmişti. Yabani hayat yaşayan bir ceylanda gözlenen bu hidatid kist olgusu, ilgili literatür ışığında dünyada ikinci, Türkiye’de ise bildirilen ilk olgudur.

Bu çalışmada, bir ceylanda (Gazelle gazelle) rastlanan karaciğerdeki hidatid kist olgusunun patolojik ve parazitolojik bulguları tanımlandı. Çalışmanın materyalini, Erzurum Palandöken İlçe Belediyesi’ne ait yerel bir parkta barındırılırken ölü olarak bulunan ceylana ait karaciğer oluşturmuştur. Makroskopik olarak karaciğer oldukça sert kıvamda olup, hem visseral hem de pariyetal yüzeyinde diffuz dağılım gösteren, dışarı doğru taşkın ve yumuşak kıvamlı yoğun hidatik kist yapıları dikkati çekti. Bu kistlerin büyüklükleri 0.5 ile 2.5 cm arasında değişmekte olup, içleri sarımsı beyaz renkte sıvı ile doluydu. Kistlerdeki germinal membranlar ve kist sıvıları protoskoleks yönünden mikroskobik olarak incelendi ancak protoskolekslere rastlanılmadı. Karaciğer dokusunun mikroskobik incelemesinde, glisson kapsülasında aşırı kalınlaşma, fibrozis, pseudolopların oluşumu ile karakterize bir siroz tablosu ile birlikte parankimde yoğun kanama odakları ve parazite ait kist yapıları gözlendi. Kist duvarının çevresinde nekrotik alanlar, çok sayıda yabancı cisim dev hücreleri, epiteloid histiyosit, histiyosit, lenfosit ve eozinofilik hücre infiltrasyonu mevcuttu. Bu yapılar dıştan fibrosit ve fibroblastlardan oluşan fibröz bir kapsül ile çevrelenerek bir granulasyon dokusu şekillendirmişti. Yabani hayat yaşayan bir ceylanda gözlenen bu hidatid kist olgusu, ilgili literatür ışığında dünyada ikinci, Türkiye’de ise bildirilen ilk olgudur.
Yetiştirici Koşullarındaki Yerli Türk Kazlarının Büyüme, Kesim ve Karkas Özellikleri
Yetiştirici Koşullarındaki Yerli Türk Kazlarının Büyüme, Kesim ve Karkas Özellikleri
Yazar: Tilki, Muammer; Gül, Birol; Sarı, Mehmet; Önk, Kadir; Işık, Serpil
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2011
Anahtar kelimeler: Büyüme, Karkas Özellikleri, Kaz, Kesim

Bu araştırma, yetiştirici koşullarındaki yerli Türk kazlarının büyüme özellikleri ile bazı kesim ve karkas özelliklerini belirlemek amacıyla yapıldı. Araştırma, Kars’ın Arpaçay ilçesi Okçuoğlu köyünde yürütüldü. Araştırmanın büyüme aşamasındaki toplam 111 adet, kesim ve karkas özelliklerini belirlemek için ise toplam 39 adet kaz kullanıldı. Kazlar, kanat numarası takılarak iki haftada bir tartıldı. Haftalık canlı ağırlıklar bakımından cinsiyetler arasında 8. hafta ve takip eden haftalarda erkek kazların dişi kazlardan daha ağır olduğu belirlendi (P < 0.05-0.001). Kazlar, yaklaşık 25 haftalık yaşta canlı ağırlıkları alındıktan sonra kesildi. Cinsiyetlere göre kesim, sıcak karkas, ayak, kalp, bağırsak ve iç+abdominal yağ ağırlıkları arasında istatistiksel olarak önemli farklılıklar belirlendi (P < 0.05-0.01). Araştırma sonucunda, yetiştirici koşullarında ekstansif olarak yetiştirilen kazların büyüme, kesim ve karkas özelliklerinin, entansif yetiştiricilik yapılan birçok araştırma sonucu ile benzer olduğu, hatta bazılarından daha iyi olduğu görüldü. Ayrıca, çalışmada yetiştirici koşullarında ekstansif şartlarda yetiştirilen yerli kazların besisinin, 18-22 haftalık yaşa kadar uygun olacağı sonucuna varıldı.

Bu araştırma, yetiştirici koşullarındaki yerli Türk kazlarının büyüme özellikleri ile bazı kesim ve karkas özelliklerini belirlemek amacıyla yapıldı. Araştırma, Kars’ın Arpaçay ilçesi Okçuoğlu köyünde yürütüldü. Araştırmanın büyüme aşamasındaki toplam 111 adet, kesim ve karkas özelliklerini belirlemek için ise toplam 39 adet kaz kullanıldı. Kazlar, kanat numarası takılarak iki haftada bir tartıldı. Haftalık canlı ağırlıklar bakımından cinsiyetler arasında 8. hafta ve takip eden haftalarda erkek kazların dişi kazlardan daha ağır olduğu belirlendi (P < 0.05-0.001). Kazlar, yaklaşık 25 haftalık yaşta canlı ağırlıkları alındıktan sonra kesildi. Cinsiyetlere göre kesim, sıcak karkas, ayak, kalp, bağırsak ve iç+abdominal yağ ağırlıkları arasında istatistiksel olarak önemli farklılıklar belirlendi (P < 0.05-0.01). Araştırma sonucunda, yetiştirici koşullarında ekstansif olarak yetiştirilen kazların büyüme, kesim ve karkas özelliklerinin, entansif yetiştiricilik yapılan birçok araştırma sonucu ile benzer olduğu, hatta bazılarından daha iyi olduğu görüldü. Ayrıca, çalışmada yetiştirici koşullarında ekstansif şartlarda yetiştirilen yerli kazların besisinin, 18-22 haftalık yaşa kadar uygun olacağı sonucuna varıldı.
Organik Olarak Açık Ahırda Yetiştirilen İsveç Kırmızısı ve Siyah Alaca Danaların Performans Özellikleri
Organik Olarak Açık Ahırda Yetiştirilen İsveç Kırmızısı ve Siyah Alaca Danaların Performans Özellikleri
Yazar: Arslan, Hacer; Macit, Muhlis
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 6 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: İsveç Kırmızısı, Organik Besleme, Performans Özellikleri, Siyah Alaca

Araştırma, organik olarak açık ahırda yetiştirilen İsveç Kırmızısı ve Siyah Alaca danalarının besi performans özelliklerini belirlemek amacıyla yürütülmüştür. Araştırmada, 19 baş İsveç Kırmızısı ve 20 baş Siyah Alaca danası olmak üzere toplam 39 baş hayvan kullanılmış ve hayvanlara konsantre ve kaba yemlerle su ad-libitum olarak verilmiştir. İsveç Kırmızısı ve Siyah Alacalarda deneme başı ağırlığı (6. ay ağırlığı) sırasıyla 199.8 ± 6.19 ve 178.7±6.04 kg; deneme sonu ağırlıkları (12. ay ağırlığı) 320.8±7.77 ve 315.5±7.55 kg; günlük canlı ağırlık artışları ise 0.712±0.04 ve 0.684± 0,04 kg olarak belirlenmiştir. Bir kg canlı ağırlık artışı için kuru madde esasına göre tüketilen kaba, konsantre ve toplam yem miktarları İsveç Kırmızılarında 5.348±0.75, 5.357±0.58 ve 10.705±1.24 kg, Siyah Alacalarda ise 4.987±0.75, 5.257±0.58 ve 10.244±1.24 kg olarak bulunmuştur. Günlük canlı ağırlık artışı ve bir kg ağırlık artışı için tüketilen yem miktarları bakımından ırklar arasındaki farklılıklar önemsiz olmuştur. Mevcut çalışmadan elde edilen bulgular, yaklaşık 6 aylıkken 6 ay süreyle denemeye alınan İsveç Kırmızısı ve Siyah Alaca ırkı danaların performans özellikleri bakımından benzer özellikler sergilediklerini göstermiştir.

Araştırma, organik olarak açık ahırda yetiştirilen İsveç Kırmızısı ve Siyah Alaca danalarının besi performans özelliklerini belirlemek amacıyla yürütülmüştür. Araştırmada, 19 baş İsveç Kırmızısı ve 20 baş Siyah Alaca danası olmak üzere toplam 39 baş hayvan kullanılmış ve hayvanlara konsantre ve kaba yemlerle su ad-libitum olarak verilmiştir. İsveç Kırmızısı ve Siyah Alacalarda deneme başı ağırlığı (6. ay ağırlığı) sırasıyla 199.8 ± 6.19 ve 178.7±6.04 kg; deneme sonu ağırlıkları (12. ay ağırlığı) 320.8±7.77 ve 315.5±7.55 kg; günlük canlı ağırlık artışları ise 0.712±0.04 ve 0.684± 0,04 kg olarak belirlenmiştir. Bir kg canlı ağırlık artışı için kuru madde esasına göre tüketilen kaba, konsantre ve toplam yem miktarları İsveç Kırmızılarında 5.348±0.75, 5.357±0.58 ve 10.705±1.24 kg, Siyah Alacalarda ise 4.987±0.75, 5.257±0.58 ve 10.244±1.24 kg olarak bulunmuştur. Günlük canlı ağırlık artışı ve bir kg ağırlık artışı için tüketilen yem miktarları bakımından ırklar arasındaki farklılıklar önemsiz olmuştur. Mevcut çalışmadan elde edilen bulgular, yaklaşık 6 aylıkken 6 ay süreyle denemeye alınan İsveç Kırmızısı ve Siyah Alaca ırkı danaların performans özellikleri bakımından benzer özellikler sergilediklerini göstermiştir.
Peynirde Mikrobiyel Lipolizin Oluşumu ve Lezzet Gelişimine  Katkısı
Peynirde Mikrobiyel Lipolizin Oluşumu ve Lezzet Gelişimine  Katkısı
Yazar: Erdoğan, Ahmet; Baran, Alper; Atasever, Mustafa
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 7 No. 3, 2011
Anahtar kelimeler: Katabolik ürünler, Lezzet, Mikrobiyel lipaz, Peynir

Peynirin olgunlaşmasında proteoliz ve lipoliz gibi çeşitli biyokimyasal değişiklikler meydana gelir. Lipoliz, özellikle Mavi ve Sert İtalyan peyniri gibi yoğun lipolizin gerçekleştiği peynir türlerinde olgunlaşma süresince gözlemlenen önemli bir biyokimyasal olaydır. Triaçilgliserolun yağ asiti ve gliserol arasındaki bağı parçalayan hidrolaz (lipaz ve esteraz) olarak ta bilinen lipolitik enzimlerin varlığıyla bu peynirlerde lipoliz gerçekleşir. Bu lipolitik enzimler başlıca küflerden ve diğer sekonder kültürlerden köken almaktadır. Peynirin olgunlaşması esnasında süt yağının triaçilgliserol yapısının lipolitik parçalanması, daha sonraki aşamalarda metil keton, tiyoester ve lakton gibi yüksek aromatik bileşiklere parçalanan serbest yağ asitlerinin (SYA) oluşumuyla sonuçlanır. Olgunlaşma esnasında salınan temel lezzet bileşenleri peynirin lezzetini doğrudan etkileyen serbest yağ asitleridir ve serbest yağ asitlerinin parçalanma ürünleri de farklı peynir türlerinde lezzeti doğrudan etkiler. Bu derlemede peynirde bulunan özellikle mikrobiyel kökenli lipoliz etkenleri; lipolize bağlı olarak oluşan serbest yağ asitleri, metilketon, ester, sekonder alkol gibi serbest yağ asitlerinin katabolizma ürünleri ve bu bileşenlerin lezzet üzerine etkisi irdelenmiştir.

Peynirin olgunlaşmasında proteoliz ve lipoliz gibi çeşitli biyokimyasal değişiklikler meydana gelir. Lipoliz, özellikle Mavi ve Sert İtalyan peyniri gibi yoğun lipolizin gerçekleştiği peynir türlerinde olgunlaşma süresince gözlemlenen önemli bir biyokimyasal olaydır. Triaçilgliserolun yağ asiti ve gliserol arasındaki bağı parçalayan hidrolaz (lipaz ve esteraz) olarak ta bilinen lipolitik enzimlerin varlığıyla bu peynirlerde lipoliz gerçekleşir. Bu lipolitik enzimler başlıca küflerden ve diğer sekonder kültürlerden köken almaktadır. Peynirin olgunlaşması esnasında süt yağının triaçilgliserol yapısının lipolitik parçalanması, daha sonraki aşamalarda metil keton, tiyoester ve lakton gibi yüksek aromatik bileşiklere parçalanan serbest yağ asitlerinin (SYA) oluşumuyla sonuçlanır. Olgunlaşma esnasında salınan temel lezzet bileşenleri peynirin lezzetini doğrudan etkileyen serbest yağ asitleridir ve serbest yağ asitlerinin parçalanma ürünleri de farklı peynir türlerinde lezzeti doğrudan etkiler. Bu derlemede peynirde bulunan özellikle mikrobiyel kökenli lipoliz etkenleri; lipolize bağlı olarak oluşan serbest yağ asitleri, metilketon, ester, sekonder alkol gibi serbest yağ asitlerinin katabolizma ürünleri ve bu bileşenlerin lezzet üzerine etkisi irdelenmiştir.
Bir Koyunda Sekonder Abdominal Gebelik
Bir Koyunda Sekonder Abdominal Gebelik
Yazar: Çetin, Hayrettin; Korkmaz, Ömer; Atlı, Mehmet
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2011
Anahtar kelimeler: Koyun, Sekonder abdominal gebelik

Uterus dışında gözlenen gebelikler ‘ektopik gebelik’ olarak sınıflandırılır. Bu olgu sunumunda, bir koyunda sekonder abdominal gebelik olgusunun sunulması amaçlandı. Olguyu, doğumun gecikmesi şikayeti ile Harran Üniversitesi Veteriner Fakültesi Doğum ve Jinekoloji kliniğine getirilen 4 yaşlı İvesi ırkı bir koyun oluşturdu. Klinik ve ultrasonografi muayeneleri sonucunda gebe olduğu anlaşılan koyuna laparo-histeretomi yapıldı. Laparo-histeretomi esnasında ölü yavrunun karın boşluğunda mesenteryum ile sarılı olduğu gözlendi. Ayrıca, uterusun tamamen invole olduğu gözlendi. Bununla beraber, uterus veya vajinada herhangi bir yırtık gözlenmedi. Elde edilen bu sonuçlara göre, olgu ‘sekonder abdominal gebelik’ olarak tanımlandı. Koyunlarda gebelik patolojilerinden biri olan sekonder abdominal gebeliğe kliniğimizde ilk defa rastlanılmaktadır. Sonuç olarak, koyunlarda uzayan gebelik olgularında, sekonder abdominal gebelik olasılığı her zaman göz önünde bulundurulmalıdır.

Uterus dışında gözlenen gebelikler ‘ektopik gebelik’ olarak sınıflandırılır. Bu olgu sunumunda, bir koyunda sekonder abdominal gebelik olgusunun sunulması amaçlandı. Olguyu, doğumun gecikmesi şikayeti ile Harran Üniversitesi Veteriner Fakültesi Doğum ve Jinekoloji kliniğine getirilen 4 yaşlı İvesi ırkı bir koyun oluşturdu. Klinik ve ultrasonografi muayeneleri sonucunda gebe olduğu anlaşılan koyuna laparo-histeretomi yapıldı. Laparo-histeretomi esnasında ölü yavrunun karın boşluğunda mesenteryum ile sarılı olduğu gözlendi. Ayrıca, uterusun tamamen invole olduğu gözlendi. Bununla beraber, uterus veya vajinada herhangi bir yırtık gözlenmedi. Elde edilen bu sonuçlara göre, olgu ‘sekonder abdominal gebelik’ olarak tanımlandı. Koyunlarda gebelik patolojilerinden biri olan sekonder abdominal gebeliğe kliniğimizde ilk defa rastlanılmaktadır. Sonuç olarak, koyunlarda uzayan gebelik olgularında, sekonder abdominal gebelik olasılığı her zaman göz önünde bulundurulmalıdır.
Bir İnekte Akardiyak Amorfus Olgusu
Bir İnekte Akardiyak Amorfus Olgusu
Yazar: Tuzcu, Mehmet; Yoldaş, Atila; Seymenoğlu, Mansur Seymen
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 7 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: Akardiyak amorfus, Anomali, Holştayn, İnek, Patoloji

Akardiyak amorfus hayvan ve insanlarda nadir görülen şiddetli malformasyon ile karakterize bir anomalidir. Bu raporda üç yaşlı holştayn ırkı bir ineğin ilk gebeliğinde görülen akardiyak amorfus olgusu tanımlandı. Anomaliden alınan dokuların mikroskobik incelenmesinde düzensiz dizilimli bağ dokusu hücreleri ile oldukça fazla sayıda irili ufaklı damar yapıları belirlendi, bağ dokunun arasında koyu pembe boyanan kas liflerine benzeyen yapılar görüldü. Fokal nekroz odakları ve damarların etrafında yerleşmiş mono nükleer hücre infiltrasyonları belirlendi. Bu olgu sunumunda Türkiyede ilk defa bir inekte görülen akardiyus amorfus olgusu bildirilmiş ve patolojik bulguları literatürler ile karşılaştırılmıştır.

Akardiyak amorfus hayvan ve insanlarda nadir görülen şiddetli malformasyon ile karakterize bir anomalidir. Bu raporda üç yaşlı holştayn ırkı bir ineğin ilk gebeliğinde görülen akardiyak amorfus olgusu tanımlandı. Anomaliden alınan dokuların mikroskobik incelenmesinde düzensiz dizilimli bağ dokusu hücreleri ile oldukça fazla sayıda irili ufaklı damar yapıları belirlendi, bağ dokunun arasında koyu pembe boyanan kas liflerine benzeyen yapılar görüldü. Fokal nekroz odakları ve damarların etrafında yerleşmiş mono nükleer hücre infiltrasyonları belirlendi. Bu olgu sunumunda Türkiyede ilk defa bir inekte görülen akardiyus amorfus olgusu bildirilmiş ve patolojik bulguları literatürler ile karşılaştırılmıştır.
Yetişkin Bıldırcınların Gastrointestinal Sisteminde Gastrin, Somatostatin ve Serotonin Salgılayan Hücreler Üzerine İmmunohistokimyasal Bir Araştırma
Yetişkin Bıldırcınların Gastrointestinal Sisteminde Gastrin, Somatostatin ve Serotonin Salgılayan Hücreler Üzerine İmmunohistokimyasal Bir Araştırma
Yazar: Şimşek, Nejdet; Karadeniz, Ali; Özüdoğru, Zekeriya; Kara, Adem; Can, İsmail
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2011
Anahtar kelimeler: Bıldırcın, Enteroendokrin hücreler, Gastrointestinal sistem, İmmunohistokimya

Bu araştırmada, yetişkin bıldırcınların gastrointestinal sistemindeki gastrin (G hücreleri), somatostatin (D hücreleri) ve serotonin (EC hücreleri) immunopozitif hücrelerin dağılımı, yerleşimi ve sıklığının immunohistokimyasal yöntemlerle belirlenmesi amaçlandı. Çalışmada, 10 adet sağlıklı yetişkin bıldırcının glanduler ve musküler mideleri, duodenum, jejunum ve ileumları materyal olarak kullanıldı. Alınan doku kesitleri streptavidin biotin peroksidaz yöntemi ile immunohistokimyasal olarak boyandı. Gastrin ve serotonin immunopozitif hücrelerin glanduler ve musküler midelere göre ince barsaklarda daha fazla olduğu belirlendi. Bununla birlikte, somatostatin immunopozitif hücreler mide ve ince barsakların tamamında çok az sayıda görüldü. Ayrıca, G, D ve EC hücrelerinin her iki midede genellikle kapalı tip, ince barsak bölümlerinde ise hem açık hem de kapalı tip endokrin hücreler halinde bulunduğu da tespit edildi. Sonuç olarak, bıldırcınların glanduler ve musküler mideleri, duodenum, jejunum ve ileumlarında G, D ve EC hücrelerinin değişen sayılarda bulunduğu belirlendi. Ayrıca, duodenum ve ileum mukozasında, G ve EC hücrelerinin D hücrelerine göre daha fazla bulunduğu da tespit edildi.

Bu araştırmada, yetişkin bıldırcınların gastrointestinal sistemindeki gastrin (G hücreleri), somatostatin (D hücreleri) ve serotonin (EC hücreleri) immunopozitif hücrelerin dağılımı, yerleşimi ve sıklığının immunohistokimyasal yöntemlerle belirlenmesi amaçlandı. Çalışmada, 10 adet sağlıklı yetişkin bıldırcının glanduler ve musküler mideleri, duodenum, jejunum ve ileumları materyal olarak kullanıldı. Alınan doku kesitleri streptavidin biotin peroksidaz yöntemi ile immunohistokimyasal olarak boyandı. Gastrin ve serotonin immunopozitif hücrelerin glanduler ve musküler midelere göre ince barsaklarda daha fazla olduğu belirlendi. Bununla birlikte, somatostatin immunopozitif hücreler mide ve ince barsakların tamamında çok az sayıda görüldü. Ayrıca, G, D ve EC hücrelerinin her iki midede genellikle kapalı tip, ince barsak bölümlerinde ise hem açık hem de kapalı tip endokrin hücreler halinde bulunduğu da tespit edildi. Sonuç olarak, bıldırcınların glanduler ve musküler mideleri, duodenum, jejunum ve ileumlarında G, D ve EC hücrelerinin değişen sayılarda bulunduğu belirlendi. Ayrıca, duodenum ve ileum mukozasında, G ve EC hücrelerinin D hücrelerine göre daha fazla bulunduğu da tespit edildi.