hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
TÖRE BİTİGİ’NE GÖRE GREGORYAN KIPÇAKLARDA HANEDANLIK SİSTEMİ TERİMLERİ
TERMS OF DYNASTY SYSTEM IN THE GREGORIAN KYPCHAKS ACCORDING TO TORE BITIGI
Yazar: Öztürk, Abdulkadir
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 22 [BAHAR 2025], 2025
Anahtar kelimeler: Historical North East Turkish Language (Khwarezm, Kipchak, Chagatai) ; Tarihi Kuzey Doğu Türk Dili (Harezm, Kıpçak, Çağatay) ; Gregoryan Kıpçaklar,Töre Bitigi,Hanedanlık,Terimbilimi ; Gregorian Kipchaks,Töre Bitigi,Dynasty,Terminology

Tarihte Kıpçak-Ermeni ilişkileri neticesinde Kıpçakların bir bölümü Gregoryanlığı benimsemişlerdir. Gregoryan Kıpçaklar adıyla literatürde yer edinen bu Kıpçaklar, Ermeni alfabesi temelinde kendi dillerinde yazılı eserler meydana getirmişlerdir. 16 ve 17. yüzyıllarda Doğu Avrupa’da meydana getirdikleri edebî dil ile filolojik, tarihî, hukukî, dinî gibi alanlarda metinler kaleme almışlardır. Bu eserlerden hareketle dönemin dili için “Ermeni Harfli Kıpçak Türkçesi” ifadesi de literatüre yerleşmiştir. Gregoryan Kıpçakların dil yadigârları arasında 16. yüzyılda yazılmış hukuk belgeleri olan Töre Bitigi adlı eser, bu çalışmaya kaynaklık etmektedir.Bu çalışmada, Töre Bitigi adlı eserden hareketle Gregoryan Kıpçakların hanedanlık sistemi ile ilgili yasalar üzerinde durulacak ve hanedanlık sistemini yansıtan kelimeler tespit edilerek yorumlanacaktır.

As a result of historical Kipchak-Armenian relations, some of the Kipchaks adopted Gregorianism. These Kipchaks, who took their place in literature as the Gregorian Kipchaks, produced written works in their own language based on the Armenian alphabet. In the 16th and 17th centuries, they wrote texts in the fields of philology, history, law and religion with the literary language they created in Eastern Europe. Based on these works, the expression “Kipchak Turkish with Armenian Alphabet” has also been established in the literature for the language of the period. Among the linguistic heritage of the Gregorian Kipchaks, the work called Tore Bitigi, which is a legal document written in the 16th century, is the source of this study.In this study, based on the work called Tore Bitigi, the laws related to the dynasty system of the Gregorian Kipchaks will be discussed and the words reflecting the dynasty system will be identified and interpreted.
‘CENNET’ KAVRAMI BAĞLAMINDA YUNUS EMRE’NİN EVRENSEL BENLİK ANLAYIŞI
Yunus Emre’s Understanding of Universal Ego Within the Context of the Term “Heaven”
Yazar: Küçük, Sabahattin
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 22 [BAHAR 2025], 2025
Anahtar kelimeler: Classical Turkish Literature of Ottoman Field ; Osmanlı Sahası Klasik Türk Edebiyatı ; Heaven,Heaven of the Soul,Heaven of the Heart,Personal Ego,Universal Ego ; cennet,nefis cenneti,kalp cenneti,kişisel benlik,evrensel benlik

Tanrısal rahmet ve lütfun meydana çıktığı alan olan cennet ile kahır ve gazabın tezahür ettiği mekân şeklinde tanımlanabilen cehennem, mahiyetleri bakımından sembolik söylemlerdir. Ancak Kur’an’ın cennet özelinde söz ettiği haz ve zevkler, en yüce mutluluğu sıradan insanın kolayca kavrayabilmesi için nesnel dünyadan derlenen objelerle açıklar.Kur’an’dan edinilen bilgiler ışığında hem dünya hem ahiret hayatında yaşanacak olan iki grup cennetten söz etmek mümkündür. Bunlardan ilki yatay boyutlu olan nefis cenneti, diğeri ise dikey boyutlu kalp cennetidir. Yunus Emre’nin nefis cenneti yerine kalp cennetini tercih etmesinden duyular cennetini istemediği biçiminde bir anlam çıkarmak son derece yanlıştır. O’nun arzuladığı, özlediği cennet, kişisel benliğin gerçek / evrensel benlikle buluştuğu; ruhun Allah’ın rızasına mazhar olma (rıdvan) düzeyine eriştiği kalp, yani ‘birlik’ cennetidir.

Heaven, which is the area where Divine mercy and grace occur, and Hell, which can be defined as the place where grief and wrath manifest, are symbolic discourses in terms of their nature. However, the Quran explains joys and pleasures that it specifically attributes to heaven with objects compiled from the objective world so that ordinary people can easily understand the ultimate happiness. In light of the information obtained from the Quran, it is possible to talk about two types of heavens that can be experienced both in this world and in the afterlife. The first of these, the heaven of the soul, is horizontal. The other, the heaven of the heart, is vertical. It is very wrong to conclude that Yunus Emre does not want the paradise of senses because he prefers the heaven of the heart over the heaven of the soul. The paradise Yunus Emre desires and longs for is the heaven of the heart, the heaven of union, where the personal ego and the true/universal ego meet and the soul obtains the consent of God (Ridvan).
Gündelik Hayattan Klasik Türk Şiirine Misvak
From Daily Life to Classical Turkish Poetry Miswak
Yazar: Safi, Zeynep
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 23 [GÜZ 2025], 2025
Anahtar kelimeler: Classical Turkish Literature of Ottoman Field ; Osmanlı Sahası Klasik Türk Edebiyatı ; Klasik Türk Şiiri,Gündelik Hayat,Toplumsal Bellek,Mitoloji,Misvak ; Classical Turkish Poetry,Daily Life,Collective Memory,Mythology,Miswak

Klasik Türk şiiri mitolojiden tasavvufa, siyasetten gündelik hayata kadar pek çok kaynağa haizdir. Anadolu’daki eski medeniyetlerden, Türklerin bu coğrafyaya değin yerleşim sürdükleri coğrafyalar veya etkileşim kurdukları toplumlardan aktarılan kültür ve inanç sistemleri toplumsal bellekte yer edinmiştir. Müşterek inançlar sürdürülmüş, benzer imajlar birbirini çağrıştırmış ve bunlar şairin tasavvur dünyasında yer ederek edebiyata sirayet etmiştir. Şairin tasavvur dünyasından şiire aksettirdiği malzemelerden biri misvaktır. Hem gündelik hayattan bir rutinin hem de uhrevi bir pratiğin ortak nesnesi olan misvak da Osmanlı öncesi uygarlıklarda benzer nitelikli araçlarla aynı motivasyona sahip olmuştur. Bu makalede, misvağın gündelik hayattaki işlevsel ve sembolik dönüşümlerinin klasik Türk şiirindeki varlığı ve başkalaşımı araştırılmıştır. Bunun için önce klasik Türk şairinin tasavvur dünyasına sirayet edebilecek derecede misvağın materyal, manevi ve metaforik düzlemlerdeki tarihî süreci ele alınmıştır. Sonra klasik Türk edebiyatında misvak kelimesinin geçtiği şiir örneklerinde bu bilgilerin ne ölçüde karşılığı olduğu incelenmiştir. Böylece toplumsal bellekte yer alan imajların klasik Türk şairinin tasavvurunda nasıl bir yer alacağına ve bu imajların şiirle nasıl bir dönüşüm yaşayabileceğine dikkat çekilmiştir.

Classical Turkish poetry has many sources, from mythology and sufism to politics and everyday life. Cultural and belief systems transmitted from ancient civilizations in Anatolia, from the lands where Turks settled in this region, or from the societies with which they interacted, have become etched in collective memory. Shared beliefs have persisted, similar images have evoked each other, and these have found their way into the poet's world of imagination, permeating the literature. One of the materials the poet's world of imagination conveyed in the poetry is miswak. A shared object of both a daily routine and an otherworldly practice, miswak shared the same motivation as similar tools in pre-Ottoman civilizations. This article studies presence and transformation of miswak’s functional and symbolic transformations in everyday life, in classical Turkish poetry. To this end, the historical process of the miswak in its material, spiritual, and metaphorical dimensions, to the extent that it could permeate the imaginative world of the classical Turkish poet, was first addressed. Then, the extent to which this information is reflected in the examples of poems in which miswak is used in classical Turkish literature, was examined. Thus, attention is drawn to how images in the social memory find a place in the imagination of the classical Turkish poet and how these images can undergo a transformation through poetry.
Mürîdî'nin Öğütleri: Pend-i Ricâl Mesnevisini Tasavvuf Terimleriyle Okumak
The Advices of Mürîdî: Reading Pend-i Ricâl Masnavi in Sufi Terms
Yazar: Ersin, Yusuf
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 24 [BAHAR 2026], 2025
Anahtar kelimeler: Turkish Islamic Literature ; Türk İslam Edebiyatı ; Classical Turkish Literature of Ottoman Field ; Osmanlı Sahası Klasik Türk Edebiyatı ; mesnevi,tasavvuf terimleri,nasihatname,Mürîdî,Pend-i Ricâl ; masnavi,sufi terms,nasihatname,Mürîdî,Pend-i Ricâl

Türk edebiyatında telif edilen mesneviler arasında nasihatname türünün yeri oldukça önemlidir. Anlaşılır dil özellikleriyle dikkat çeken; siyasi, sosyal, ahlaki ve dinî konular başta olmak üzere daha pek çok mevzuda kaleme alınabilen nasihatnameler özellikle tasavvuf konusunda da halkı bilinçlendirerek insanların hem dünya hem de ahiret hayatını güzelleştirmeyi amaç edinirler. 14-15. yüzyılda Mürîdî tarafından neşredilen Pend-i Ricâl adlı mesnevi de din ve tasavvuf konularını ihtiva eden önemli nasihatnamelerden biridir. Eser, 2001 yılında Prof. Dr. Atabey KILIÇ tarafından incelenerek tenkitli metin hâlinde edebiyat dünyasına tanıtılmıştır. İçerdiği çeşitli öğütlerle Türk-İslam edebiyatı ve Klasik Türk edebiyatı çalışmaları için yeni araştırmalara imkân sağlayan eser, tasavvufun pek çok konusuna değindiği için tasavvuf terimleriyle de okunmaya elverişlidir. Mürîdî’nin, mesnevisinde üzerinde önemle durduğu öğütler incelendiğinde verilen nasihatlerin tasavvuf terimlerinden abd (abdiyet), akl, nefs, sabr ve tövbe’ye karşılık geldiği görülmektedir. Bu bağlamda çalışma Pend-i Ricâl mesnevisinin adı geçen tasavvuf terimleri çizgisinde okunmasını hedeflemektedir. Çalışmada ilgili tasavvuf terimlerinin literatürdeki karşılıkları tespit edilerek Pend-i Ricâl mesnevisindeki görünümleri Mürîdî’nin nasihatleri çerçevesinde izah edilmeye çalışılacaktır.

Nasihatname genre has a very important place among the masnavis written in Turkish literature. The masnavi titled Pend-i Ricâl, which was published by Mürîdî in the 14th-15th century, is also an important nasihatname that contains religious and Sufi subjects. The work was analysed by Professor Doctor Atabey KILIÇ in 2001 and introduced to the world of literature as a critical text. The work, which enables new researches for the studies of Turkish-Islamic literature and classical Turkish literature with its various  advices, is also suitable to be read with Sufi terms since it touches on many subjects of Sufism. When the  advices that Mürîdî emphasises in his masnavi is examined, it is seen that the  advices given corresponds to the Sufi terms of servitude, reason, nafs, patience and repentance. In this context, the study aims to read Pend-i Ricâl masnavi in line with the mentioned Sufi terms. In the study, the equivalents of the related Sufi terms in the literature will be determined and their appearances in Pend-i Ricâl masnavi will be tried to be explained within the framework of Mürîdî's  advices .
Şeyh Şücâ’-ı Morevî’nin Hâfız-ı Şirâzî’nin Gazeline Yazdığı Tasavvufi Şerh
The Mystical Commentary of Sheikh Şücâ’-ı Morevî on a Ghazal of Hāfiz al-Shirāzī
Yazar: Ay, Sibel; Geze, Taha Erdem
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 23 [GÜZ 2025], 2025
Anahtar kelimeler: Classical Turkish Literature of Ottoman Field ; Osmanlı Sahası Klasik Türk Edebiyatı ; Mysticism,Wahdat al-wujûd (the unity of existence),Commentary literature,of Hāfiz al-Shirāzī,Shaykh Shuja-i Morevī (Şücā) ; Tasavvuf,Vahdet-i Vücûd,Şerh Edebiyatı,Hâfız-ı Şirâzî,Şeyh Şücâ’-ı Morevî.

Klasik Türk edebiyatının şerh geleneği içerisinde önemli bir yeri olan tasavvufî şerhlerin bir kısmını Hâfız-ı Şirâzî’nin şiirlerine yazılan şerhler oluşturmaktadır. Bu çalışmada da Hâfız-ı Şirâzî’nin vahdet-i vücûd felsefesini ele aldığı gazeline Gülşenî tarikatine mensup ve Moralı olduğu dışında hakkında bilgi bulunmayan Şeyh Şücâ Efendi tarafından yazılmış tasavvufi şerh ele alınacaktır. Çalışmada ilk olarak Hâfız şerhlerinin klasik şerh literatüründeki yeri ve elimizdeki şerhin tespit edilen iki nüshasının tavsifine yer verilecektir. Açıklama yönü ağır basan bu şerh metninin kullanılan paralel cümle yapıları ve seciler aracılığıyla bir süslü nesir örneği olması hususuna metnin şekil özellikleri ve şarihin üslubu bağlamında kısaca değinilecektir. Bu şerh metni, öncelikle varlık mertebeleri ve vahdet-i vücud felsefesi merkezinde muhteva bakımından detaylı bir şekilde ele alınacaktır ardından metnin tespit edilebilen iki nüshası üzerinden oluşturulan tenkitli neşrine yer verilecektir.

Some of the mystical commentaries, which have an important place in the commentary tradition of classical Turkish literature, are the commentaries written on the poems of Hāfiz al-Shirāzī. In this study, the mystical commentary of Hāfiz al-Shirāzī's ghazal on the philosophy of wahdat al-wujūd (the unity of existence), written by Shaykh Shuja (Şücā) Efendi, who belongs to the Gulshenī order and about whom there is no information except that he is from Mora. Firstly, the place of the commentaries of Hāfiz in the Classical commentary literature and the description of the two copies of the present commentary will be given. The fact that the text of this commentary, which is predominantly explanatory, is an example of ornate prose through the parallel sentence structures and rhyme used in prose, will be briefly mentioned in the context of the formal features of the text and the style of the commentator. After discussing the text of this commentary in detail in terms of content in the center of the levels of existence and the philosophy of wahdat al-wujud, the critical text of the commentary will be given over the two manuscripts of the commentary that can be identified.
Türk Romanında İdeolojik Bir Eşleştirme: Gerici Dindar-Gerici Dil
An Ideological Matching in Turkish Novel: Reactionary Religious-Reactionary Language
Yazar: Öz, Mehmet
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 24 [BAHAR 2026], 2025
Anahtar kelimeler: Modern Turkish Literature in Turkiye Field ; Türkiye Sahası Yeni Türk Edebiyatı ; Turkish Novel,Ideology,Other,Religious,Language ; Türk romanı,İdeoloji,Öteki,Dindar,Dil

Roman, ideolojik bir amaç, hedef veya endişeye aracı kılındığında romanın dil ve anlatım dahil hemen bütün unsurlarının bundan az veya çok etkilenebildiği yaygın bir olgudur. Bu, özellikle mutlak bir ben/biz ve öteki karşıtlığından hareket eden ideolojik karakterli romanlarda daha belirgindir. Çünkü romanın ideolojik karakteri çoğunlukla ben/biz veya ötekilere temsil ettirilen dili farklılaştırır. Onlara kullandırılan sözcükler, kavramlar, kalıplar, ifadeler, anlatım tarzları doğal ve tesadüfi olmanın ötesine geçer. Zaten ideolojik çerçevede ben/biz ve ötekilerin, genellikle kendi karakteristik kimlikleriyle değil de yazarın zihin ve duygu dünyasındaki kimlikle varlık buldukları göz önüne alındığında durum daha anlaşılır olur. Türk romanında bazı kanonlarda ötekileştirilen dindar tipolojisine temsil ettirilen dil bunun tipik bir örneğidir. Bu noktada hem bu tipoloji hakkında kullanılan dilin, hem de bu tipolojiye kullandırılan dilin çoğunlukla kaba sözlerle, gericilikle eşleştirilen Arapça kural ve ifadelerle şekillendirilmesi dikkate değerdir. Bu, bir bakıma gerici dindar tiplemelerin, geri/eski bir dille eşleştirilmesidir. Çalışmada ideoloji ve dil arasındaki bu ilişki “dindar” tipolojisi üzerinde incelenmekte, “dindar” tipolojisinin, ideolojik kaygılar nedeniyle, olumsuz öğelerle bezeli bir dille sunulduğu romanlara odaklanmaktadır. Bu noktada Kemalist/ulusalcı kanondan Yeşil Gece, ve Vurun Kahpeye; Marksist kanondan Onuncu Köy, Kurtlar Sofrası, Çıkrıklar Durunca ve Vukuat Var merkeze alınmaktadır.

It’s a widespread phenomenon that when a novel is used as an instrument for an ideological purpose, target or concern, practically all of its elements, including language and narrative, are affected to a greater or lesser extent. This is particularly evident in novels based on an absolute framework of “self/us” and “other”. The ideological character of the novel typically differentiates the language used to represent “self/us” or “other”. The words, concepts, patterns, expressions, and narrative styles of this language go beyond the natural and the accidental. It is a reality in which characters exist not with their own characteristic identities, but with the identities in the author's mind and emotional world. The language of the religious typology that is othered in Turkish novels is a typical instance of this. In a way, this is the matching of reactionary characters with a backward/old language. This study focuses on this religious typology and the language associated with it. At this point Yeşil Gece, Vurun Kahpeye from the Kemalist/nationalist canon, and Onuncu Köy, Kurtlar Sofrası, Çıkrıklar Durunca, Vukuat Var from the Marxist canon are centralised.
Azîz Mahmûd Hüdâyî’nin Arapça Tecelliyât’ının Bilinen Tek Manzum Tercümesi: Nazm-ı Tecelliyât-ı Hazret-i Hüdâyî
The Only Known Vers Translation of Aziz Mahmud Hüdayi’s Tecelliyat in Arabic: Nazm-ı Tecelliyat-ı Hazret-i Hüdayi
Yazar: Yalçınkaya, Yağız; Cankurt, Muhammet H.
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 23 [GÜZ 2025], 2025
Anahtar kelimeler: Classical Turkish Literature of Ottoman Field ; Osmanlı Sahası Klasik Türk Edebiyatı ; Aziz Mahmud Hüdayi,Hasan Rızayi,Tecelliyat,Verse Translation ; Aziz Mahmud Hüdâyî,Hasan Rızâyî,Tecelliyât,Manzum Tercüme

Aziz Mahmud Hüdâyî yaşadığı dönemin önde gelen simalarından olmuş, bilgin kişiliği ile hem yüksek zümreye hem de halka tesir edebilmiştir. Etkisi kendisinden sonra da yıllar boyunca devam etmiştir. Hüdâyî’nin sayısı otuza yakın ilmî ve tasavvufi eserlerinden birisi Arapça kaleme aldığı Tecelliyât’ıdır. Yaşadığı ruhi ve manevi tecrübeleri gün ve tarih vererek kaydettiği bu eser bilhassa Hüdâyî’nin tesis ettiği Celvetî tarikatinin müntesipleri arasında oldukça rağbet görmüştür. Bu yolun samimi takipçilerinden Hüdâyî’nin Aksaray halifesi Hacı Abdurrahman Efendi’nin oğlu Seyyid Hasan Rızâyî, üzerine birçok şerh ve tercüme yapılmış Arapça Tecelliyât’ı manzum olarak tercüme eden tek isim olarak dikkat çekmektedir. 17. yüzyılda yaşayan Rızâyî, ilmiye mensubu, yirminin üzerinde telif ve tercüme eseri olan velud bir isimdir. Hicri 1055 yılında tamamlayıp 1060 senesinde istinsah ettiği eserinde Hüdâyî’ye ait 61 tecellîyi manzum olarak tercüme etmiştir. Eserin bilenen tek nüshası İbrahim Hakkı Konyalı Kütüphanesi 62 numarada kayıtlıdır. Çalışmamızda eserin çeviri yazı ile neşri yapılmış ve incelemesi gerçekleştirilmiştir.

Aziz Mahmud Hüdayi was a prominent figure in his time, able to influence both the upper classes and the public with his scholarly personality. His influence continued for years after his death. One of Hüdayi's nearly thirty scholarly and mystical works is his Tecelliyat, written in Arabic. This work, which records his spiritual experiences with specific days and dates, was particularly popular among the followers of the Celveti order, which Hüdayi founded. Seyyid Hasan Rızayi, a devout follower of this path and son of Hüdayi's Aksaray caliph, Hacı Abdurrahman Efendi, stands out as the only person to have translated the Arabic Tecelliyat in verse, which has been extensively commented on and translated. Rızayi, who lived in the 17th century, was a prolific scholar and author of over twenty works, both written and translated. In his work, which he completed in 1055 AH and copied in 1060, he translated 61 of Hüdayi's tecelli into verse. The only known copy of the work is registered in the İbrahim Hakkı Konyalı Library, number 62. In our study, the work was published with transcription and analyzed.
Bir Antiroman Denemesi Olarak Latife Tekin’in Zamansız Anlatısı
Latife Tekin’s Zamansız Narrative As an Anti-Novel Essay
Yazar: Bingöl, Ulaş
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 23 [GÜZ 2025], 2025
Anahtar kelimeler: Modern Turkish Literature in Turkiye Field ; Türkiye Sahası Yeni Türk Edebiyatı ; antiroman,Latife Tekin,Üstkurmaca,Zamansız ; Antinovel,Latife Tekin,Metafiction,Zamansız

1980 sonrası Türk edebiyatında yazdığı postmodern nitelikteki eserleriyle isminden söz ettiren bir yazar da Latife Tekin’dir. Büyülü gerçeklik, üstkurmaca, şiirsel anlatım, doğa hassasiyeti onun eserlerinin temel özellikleridir. 2022’de yayımlanan Zamansız adlı anlatısında da söz konusu yöntemlere başvuran yazar, birtakım deneysel girişimde bulunur. Okuyucunun yerleşik roman algısında sarsılmalara yol açan Zamansız anlatısı postmodern niteliğinin yanında bir antiroman denemesi olarak ele alınabilir. Temelde antiroman, geleneksel romanın unsularından uzaklaşarak deneysel bir hüviyet gösteren eserler için kullanılan bir kavramdır. Kavramın uzun geçmişi olmasına karşın özellikle Yeni Roman hareketi ve postmodernizmle ilişkilendirildiği görülür. Antiroman roman bir roman türü olmasına rağmen romanı aşma gayreti içindedir. Anlaşılması zor olan antiromanlar, okuyucunun metnin anlamlandırma sürecine dâhil olmasını hedefler. Antiromanda kahramanlar geleneksel romandakinden farklı şekilde kurgulanırlar. Latife Tekin, üstkurmacaya, girift bir olay örgüsüne ve şiirsel anlatıma başvurarak Zamansız anlatısını bir antiroman olarak kurgular. Bu çalışmada öncelikle antiroman kavramı açıklanacak daha sonra Latife Tekin’in Zamansız anlatısında öne çıkan antiroman ile ilgili unsurlar incelenecektir.

In post-1980 Turkish literature, Latife Tekin is another author who has made a name for herself with her postmodern works. Magical reality, metafiction, poetic narration and sensitivity to nature are the main characteristics of her works. In her Zamansız narrative, published in 2022, the author makes a number of experimental attempts. In her Zamansız narattive, published in 2022, the author makes a number of experimental attempts. In addition to its postmodern characterization, Zamansız narattive, which shakes the reader's perception of the established novel, can be considered as an antiromance essay. Basically, antir-novel is a concept used for works that show an experimental character by moving away from the elements of the traditional novel. Although the concept has a long history, it is particularly associated with the New Novel movement and postmodernism. Although the anti-novel is a type of novel, it strives to transcend the novel. Anti-novels, which are difficult to understand, aim to involve the reader in the process of making sense of the text. In the anti-novel, the protagonists are constructed differently than in the traditional novel. Latife Tekin constructs her narrative Zamansız as an anti-novel by resorting to metafiction, an intricate plot and poetic narration. In this study, firstly the concept of anti-novel will be explained and then the elements related to anti-novel that stand out in Latife Tekin’s Zamansız narattive will be analyzed.