hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
HCV’ye sekonder sirozda fliddetli trombositopeni tedavisinde parsiyel splenik embolizasyon
Partial splenic embolization for the treatment of severe thrombocytopenia in HCV-related cirrhosis
Yazar: Özer, Birol; Serin, Ender; Oğuzkurt, Levent; Coşar, Arif; Yılmaz, Uğur
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Partial splenic embolization, thrombocytopenia, cirrhosis ; Parsiyel splenik embolizasyon, trombositopeni, siroz

Thrombositopeni hepatit C virüsüne sekonder karaciğer sirozlu hastalarda karşılaşılabilen bir durumdur. Bu hastalardaki trombositopeniden sorumlu mekanizmalar olarak hipersplenizm ve dolaşımda artmış platelet otoantikorları gösterilmektedir. Hepatit C virüsüne sekonder siroz ve dökümante edilmiş portal hipertansiyon ve hipersplenizmi olduğu bilinen 55 yaşında erkek hasta şiddetli trombositopeni (900/microL) ve diş eti kanaması nedeniyle başvurdu. Kortikosteroid tedavisine cevap vermeyen hastaya radyolojik olarak polyvinyl alkol partikülleri ile parsiyel splenik embolizasyon yapıldı. Embolizasyonu takiben dalak volumu %45 azaltıldı. İşlemi takip eden 10 gün içinde platelet sayısı progressif olarak 4,450 den 89,700/ microL'ye kadar yükseldi. Postembolizasyon sendromu olarak hayati tehlike yaratmayan bazı yan etkiler görüldü. Sonuç olarak parsiyel splenik embolizasyon sirotik hastalardaki hipersplenizm tedavisinde güvenli ve etkili bir tedavi yöntemidir.

Thrombocytopenia can be found in patients with liver cirrhosis related to hepatitis C virus. Both hypersplenism and increased platelet autoantibodies have been hypothesized as mechanisms responsible for thrombocytopenia. A 55-year-old man with hepatic cirrhosis secondary to hepatitis C and documented portal hypertension was admitted with hypersplenism, severe thrombocytopenia (900/&#956;L) and gingival bleeding, which were refractory to corticosteroid therapy. Partial splenic embolization was performed radiologically by injection of polyvinyl alcohol particles. Splenic volume decreased 45% following the embolization. Over 10 days following the procedure, the platelet count increased progressively from 4,450 to 89,700/&#956;L. Postembolization syndrome was the main side effect, but no life-threatening complications were detected. In conclusion, partial splenic embolization can be a safe and effective therapy for hypersplenism in cirrhosis.
Gebelik sırasında gelişen hipertrigliseridemiye bağlı akut pankreatit tedavisinde heparin ve insulin faydalı mıdır?
Are heparin and insulin beneficial in the treatment of hypertriglyceridemia-induced acute pancreatitis during pregnancy?
Yazar: Kaya, Muhsin; Çetin, Sedat; Beştaş, Remzi
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Pregnancy, hypertriglyceridemia, acute pancreatitis, insulin, heparin ; Gebelik, hipertrigliseridemi, akut pankreatit, insulin, heparin

Gebeliğin komplikasyonu olarak gelişen akut pankreatit nadir olup, daha önce yüksek mortaliteyle seyrettiği bildirilmiştir. Dördüncü gebeliklerinde konjenital hipertirigliseridemiye bağlı akut pankreatit gelişen iki vaka sunulmuştur. Vakalardan biri klasik tedaviye ilaveten düşük lipitli diyet ve diğeri de klasik tedaviye ilaveten düşük lipitli diyet, glukoz-insulin ve düşük molekül ağırlıklı heparinle tedavi edildi. Her iki hasta da klinik ve laboratuvar tam düzelmeyle hastaneden taburcu edildi.

Acute pancreatitis complicating pregnancy is rare and has previously been associated with high mortality rates. We report two patients with congenital hypertriglyceridemia and hypertriglyceridemia-induced acute pancreatitis in their fourth gestation. Conventional treatment modality plus fat restriction diet was used in one of the patients, while conventional treatment, fat restriction diet, glucose-insulin and low molecular weight heparin were used in the other. Both patients were discharged from the hospital with complete clinical and laboratory improvement.
Helikobakter pilori'nin klaritromisine karşı kazandığı dirençteki artış stabilitemi kazanmakta?
Increased resistance of Helicobacter pylori against clarithromycin Does it gain stability?
Yazar: Seven, Gülseren; Özden, Ali
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Helicobacter pylori, standard triple therapy, declined eradication rates ; Helikobakter pilori, standart üçlü tedavi, düşük eradikasyon oranı

Giriş ve Amaç: 2004-2008 yılları arasında Helikobakter pilori eradikasyon tedavisinde klaritromisin, amoksisilin ve proton pompa inhibitörü içeren standart üçlü tedavi rejiminin etkinliğini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: 1999 ile 2009 yılları arasında Helikobakter pilori eradikasyon tedavisi alan ve kontrol değerlendirmesi yapılan 390 hasta retrospektif olarak incelendi. Klaritromisin, amoksisilin ve proton pompa inhibitörü içeren standart üçlü ile 2004 ve 2008 yılları arasında tedavi edilen 169 hasta analiz edildi. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 45.9±15.0, 78'i kadın, 91'i erkekti. Eradikasyon oranları 2004 yılından 2008 yılına sırayla %66.2, %75.4, %71.5, %72.0 ve %73.4 bulundu. Yıllara göre eradikasyon oranları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (p=0.615). Cinsiyete göre eradikasyon oranları değerlendirildiğinde anlamlı farklılık bulunmadı (p=0.242). Güncel bulgular, Kliniğimizde 2000 yılından önce standart üçlü tedavi ile yapılmış çalışmalarla karşılaştırıldığında, eradikasyon başarısının 2000 yılından sonra belirgin olarak düştüğü ancak 2000 yılından sonraki yıllarda değişmeden devam ettiği görüldü. Sonuç: Standart üçlü tedavi rejimi ile eradikasyon oranları 2000'li yıllardan sonra belirgin olarak azalmıştır. Klaritromisin direnci başlıca sorumlu faktör görünmektedir. Klaritromisin içeren rejimlere alternatif yeni tedavi seçenekleri gerekmektedir.

Background and Aims: We aimed to evaluate the efficiency of the standard triple therapy (clarithromycin, amoxicillin, proton pump inhibitors) in Helicobacter pylori eradication over the period 2004 2008. Materials and Methods: 390 patients who were treated for Helicobacter pylori between 1999 and 2009 and assessed after treatment were examined retrospectively. 169 patients who were treated with standard triple therapy between 2004 and 2008 were also analyzed. Results: The mean age was 45.9±15 years, and 46.1% of patients were female. Eradication rates were 66.2%, 75.4%, 71.5%, 72%, and 73.4%, respectively, from 2004 to 2008. Eradication rates were not statistically different over time. The recent data were compared with the clinical studies made with triple therapy in our clinic before 2000, and it was determined that after 2000, eradication rates declined significantly and remained stable thereafter. Conclusions: Eradication rates significantly declined with the standard triple therapy after 2000. Clarithromycin resistance appears to be the main factor. Alternative therapy regimens are needed.
Akut kolestatik hepatit ve ikter tablosu ile seyreden tip 1 otoimmun hepatit olgusu
Acute cholestatic hepatitis and jaundice associated with type 1 autoimmune hepatitis: Case report
Yazar: Zümbül, Meryem; İlikhan, Sevil Uygun; Barut, Figen; Harmandar, Ferda; Üstündağ, Yücel; Aydemir, Selim
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Autoimmune hepatitis, hyperglobulinemia, auto anticore ; Otoimmün hepatit, hiperbiliribunemi, otoantikorlar

Otoimmün hepatit kronik hepatitlerin sık görülmeyen nedenlerindendir, siroz ve karaciğer yetmezliğine ilerleyebilen hepatosellüler nekroz, inflamasyon ve fibrozise neden olabilmektedir. Tip 1 otoimmun hepatit belirgin hipergammaglobulinemi, anti-nükleer antikor ve HLA DR3 veya HLA DR4 pozitifliği ile iliflkili genç kadınlarda görülen klasik formudur. Bu olgularda nadir olarak hepatosellüler hasar ile karakterize akut hepatit fleklinde klinik prezentasyon söz konusudur. Çoğunlukla ise otoimmun hepatitli olgularda hafif aminotransferaz yüksekliği vardır ve çoğunlukla bilirubin ve alkalen fosfataz düzeyleri normaldir. Ciddi hiperbilirubinemi nadirdir. Burada akut kolestatik hepatit, hiperbilirubinemi tablosu ile baflvuran ve klinik takibinde en önde gelen bulgusu ciddi hiperbilirubinemi olan, tip 1 otoimmun hepatit olgusunu sunuyoruz. Genç-orta yafllı bir bayan olguda akut ağrısız ikter tablosu ile karflılaflıldığında, otoimmun hepatit tanısı ayırıcı tanıda akılda tutulmalıdır.

Autoimmune hepatitis is an uncommon cause of chronic hepatitis, which is characterized by continuing hepatocellular necrosis and inflammation usually with fibrosis in the liver, which can progress to cirrhosis and liver failure. Type 1 autoimmune hepatitis is the classic form occurring in young women associated with marked hyperglobulinemia, circulating anti-nuclear antibodies and HLA DR3 or HLA DR4. Many patients with autoimmune hepatitis have normal serum bilirubin and alkaline phosphatase with only minimal aminotransferase elevations. Severe hyperbilirubinemia is rare. Here, we report an unusual case with severe hyperbilirubinemia as the initial and predominant presentation of autoimmune hepatitis type 1.
Gastrik Divertikül
Gastric Diverticulum
Yazar: Akbulut, Sabiye; Koç, Ümit; Atıcı, Ali Emre; Aydın, M Fatih; Bostancı, Birol; Akoğlu, Musa
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 1, 2015

Mide divertikülü çok nadir görülen bir patolojidir. Yaklaşık olarak 10.000 endoskopinin 4’ünde görülür ve çoğunluk- la tesadüfen saptanır. Mide’de en sık gastroözofageal bileşkeye yakın arka duvarda yerleşir. 1 cm’den 10 cm genişliğine kadar olan olgular bildirilmiştir. Çok küçük olanlar ülser veya kanser ile, özofagogastrik bileşkeye yakın olanlar ise paraözofageal herni ile karıştırılabilir. Tanısı bu olguda da gösterildiği gibi baryumlu grafi ve gastroskopik muayeneye dayanır. Nadiren ağrı veya dispeptik yakınmalardan sorumlu tutulabilir

Mide divertikülü çok nadir görülen bir patolojidir. Yaklaşık olarak 10.000 endoskopinin 4’ünde görülür ve çoğunluk- la tesadüfen saptanır. Mide’de en sık gastroözofageal bileşkeye yakın arka duvarda yerleşir. 1 cm’den 10 cm genişliğine kadar olan olgular bildirilmiştir. Çok küçük olanlar ülser veya kanser ile, özofagogastrik bileşkeye yakın olanlar ise paraözofageal herni ile karıştırılabilir. Tanısı bu olguda da gösterildiği gibi baryumlu grafi ve gastroskopik muayeneye dayanır. Nadiren ağrı veya dispeptik yakınmalardan sorumlu tutulabilir
Malign bilier obstrüksiyonlarda ve eşlik eden bilomalarda perkütan bilier drenaj
Percutaneous biliary drainage in malignant biliary obstruction and accompanying bilomas
Yazar: Arıbaş, Bilgin Kadri; Arda, Kemal; Yakut, Fatime; Yılmaz, Kadriye; Doğan, Kamil; Şahin, Gürsel; Coşar, Yusuf
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Bile ducts, percutaneous drainage, biliary, malignant, biloma ; Safra yolları, perkütan drenaj, bilier, malign, biloma

Amaç: Bu çalışmanın amacı, malign bilier obstrüksiyonlarda ve eşlik eden patolojilerinde yapılan palyatif amaçlı perkütan bilier drenajın etkinliği ve komplikasyonları ile birlikte sonuçlarını tartışmaktır. Gereç ve Yöntem: Ocak 1998 –Temmuz 2008 döneminde malign obstrüksiyonlu, 47'si erkek, 29'u kadın, 76 olguda perkütan bilier drenaj gerçekleştirildi. Olguların yaşları 29 ile 80 arasında (ortalama yaş: 54.8±11.9) değişmekte idi. Hemen tüm hastalarda klinik yakınma olarak ikter olmakla birlikte bir kısmında eşlik eden ağrı, bulantı, kusma, kaşıntı, halsizlik, kilo kaybı mevcuttu. 5 olguda (%6.6) bilier stent takıldı. Olgulardan üçünde (%4.0) biloma mevcuttu. Başarı işlem öncesi ve işlem sonrası bilirubin (total- direkt) takibi ve klinik düzelme referans alınarak değerlendirildi. Bu bilirubin değerleri, istatistiksel olarak Wilcoxon signed ranks test ile karşılaştırıldı. Bulgular: 70 olguda başarı sağlandı. Direk bilirubin işlem öncesi ortalama 14.2±7.4 mg/dl (3.0-36.0) iken, işlem sonrası 7.1±5.5 mg/dl (0.2-20.0) idi. Olguların bilirubin değerleri belirgin olarak azaldı (p < 0.001). Hastalar 2 gün ile 4 yıl arasında takip edildiler (ortalama takip süresi 83 gün). Sepsis gelişen iki olguda (%2.6) işlem başarısızdı. Malign bilier drenajda %97.4 ve eşlik eden bilomaların tümünde teknik başarı sağlandı. Sonuç: Perkütan bilier drenaj, malign bilier obstrüksiyonlu olguların palyasyonunda, enfeksiyon ve biloma gibi eşlik eden patolojilerinde etkin girişimsel radyolojik bir yöntemdir.

Background and Aims: The purpose of this study was to discuss the results together with efficacy and complications of palliative percutaneous biliary drainage in cases with malignant biliary obstructive jaundice and accompanying pathologies. Materials and Methods: During the period January 1998-July 2008, percutaneous biliary drainage was performed in 76 patients (47 males, and 29 females) with malignant biliary obstruction. Ages ranged between 29 and 80 years (mean: 54.8±11.9 years). Many patients had pain, emesis, vomiting, itching, weakness, and weight loss, while jaundice was the clinical symptom in almost all. Biliary stent was placed in 5 (6.6%). Biloma was seen in 3 (4.0%). Success was evaluated by referencing direct bilirubin levels before and after drainage and clinical recovery. These bilirubin levels were statistically compared via Wilcoxon signed ranks test. Results: Drainage was successful in 70 patients. Mean bilirubin was 14.2±7.4 mg/dl (3.0-36.0) before drainage and 7.1±5.5 mg/dl (0.2-20.0) after drainage. Bilirubin levels decreased significantly (p
Diffüz karaciğer metastazı ile başvuran bir hastada fonksiyonel olmayan nöroendokrin tümör: Olgu sunumu
Non-functional neuroendocrine tumor in a patient with diffuse liver metastases: A case report
Yazar: Yalçın, Kendal; Urakçı, Zuhat; Beştaş, Remzi; Uçmak, Feyzullah
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Liver, neuroendocrine tumor, hepatic metastases ; Karaciğer, nöroendokrin tümör, hepatik metastaz

Nöroendokrin tümörler, nöroendokrin sistem hücrelerinden köken alan heterojen bir neoplazma grubundan oluşmaktadırlar. Bu olgu sunumunda diffüz karaciğer metastazı ile seyreden non-fonksiyone bir nöroendokrin tümör olgusu tartışılmıştır. Kliniğimize karın ağrısı ve karında şişlik şikayetleri ile başvuran 62 yaşındaki bayan hastanın yapılan ilk değerlendirmesinde masif hepatomegali saptandı. Laboratuar incelemelerinde hipertiroidi dışında anlamlı bir bulgu bulunmadı. Radyolojik incelelemelerde ise karaciğerde diffüz metastazla uyumlu çok sayıda hipodens kitle lezyonları saptandı. Yapılan karaciğer biyopsisi, hepatik nöroendokrin tümör metastazı ile uyumlu bulundu. Hastada primer odak bulunamadı. Diffüz karaciğer tutulumu birlikte hastanın yaşının ileri olması nedeni ile cerrahi rezeksiyon duşünülmedi. Hastaya uzun etkili somatostatin analoğu başlandı. Takiplerde hastanın semptomları gerilemesine rağmen radyolojik bulgularda gerileme gözlenmedi. Sonuç olarak nadir görülen nöroendokrin tümörlerin alışılageldiği yavaş seyrinin aksine tümüyle yakın zamana kadar asemptomatik seyretmesine karşın, yaygın karaciğer metastazıyla birlikte afonksiyone olarak prezente olabileceği göz önünde bulundurulmalıdır.

Neuroendocrine tumors arise from neuroendocrine system cells, and constitute a heterogeneous group of neoplasms. In this case report, a case of non-functional neuroendocrine tumor presented with diffuse liver metastases is discussed. In the initial evaluation, massive hepatomegaly was detected in a 62-year-old female admitted to our clinic due to symptoms of abdominal pain and bloating. There was no detectable abnormality except hyperthyroidism in the laboratory studies. Numerous hypodense mass lesions compatible with diffuse hepatic metastases were found in radiological examinations. Liver biopsy showed neuroendocrine tumor in hepatic metastases. No focus was found for the primary site of tumor. Surgical resection as a treatment option was not applicable because of her advanced age and diffuse liver metastases. Long-acting somatostatin analogue was prescribed for the patient. In the follow-up, despite reduction in the patient's symptoms, there was no change in the tumor size. In conclusion, it should be kept in mind that rare neuroendocrine tumors may present with asymptomatic diffuse liver metastases with a non-functional tumor, despite the fact that these tumors have an indolent course.
Nadir bir akut karın nedeni: Spontan koledok perforasyonu
A rare cause of acute abdomen: spontaneous choledochus perforation
Yazar: Sözütek, Alper; Karabuğa, Türker; Derici, Hayrullah; Bozdağ, Ali Doğan
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Common bile duct, abdomen, acute, surgery ; Ortak safra kanalı, batın, akut, cerrahi

Spontan koledok perforasyonu erişkinlerde de nadirde olsa rastlanan ve biliyer peritonite neden olabilen bir durumdur. Kolelitiasis, koledokolitiasis, koledok kistleri ve ampullanın tümörle obstruksiyonu suçlanan etiyolojik faktörler arasındadır. Etiyolojik faktörler olmaksızın erişkinlerde spontan koledok perforasyonu gelişmesi oldukça nadir olup, literatürde sadece birkaç vaka ile sınırlıdır. Yetmiş sekiz yaşında erkek hasta akut karın tablosu nedeniyle ameliyat edildi, distal koledok posterior bölümünde perforasyon alanı olduğu görüldü. Kolesistektomi ve perforasyon alanından T-tüp drenaj uygulandı. Ameliyat sonrası 14. günde T-tüp dreni çekildi. İki gün sonra hastada ani başlayan karın ağrısı ve insizyonundan safralı içerik geldiği gözlendi. İkincil laparotomi uygulanan hastada duodenal ülser perforasyonu saptandı ve primer tamir uygulandı. Tamir edilen koledok perforasyon alanı tamamen iyileşmişti. İkinci ameliyattan sonra yoğun bakım ünitesinde takip edilen hasta postoperatif birinci ayında çoklu organ yetmezliği nedeniyle kaybedildi.

Spontaneous choledochus perforation in adults leading to biliary peritonitis is an uncommon entity. Cholelithiasis, choledocholithiasis, choledochal cysts, and tumor obstruction of the ampulla have been reported as possible etiologies of the perforation. The spontaneous perforation of the choledochus without etiologic factors, which leads to acute abdomen, is a very rare condition, with only a few cases reported in the literature. A 78year-old male patient underwent urgent laparotomy because of acute abdomen, and a spontaneous perforation on the posterior side of the distal choledochus was determined. Cholecystectomy and T-tube drainage through the perforation hole was performed. T-tube was removed on the postoperative 14th day. After two days, the patient suffered from acute abdominal pain and bile leakage was observed from the incision line. The second-look laparotomy determined duodenal ulcer perforation, and primary repair was performed. The choledochus was intact. The patient was followed in the intensive care unit after the second operation and died from multiple organ failure in the first postoperative month.
Sistemik kemoterapi sonrası uzun dönemli remisyonla seyreden intestinal MALT lenfoma: Olgu sunumu
Intestinal MALT lymphoma with long-term remission after systemic chemotherapy: A case report
Yazar: Yalçın, Kendal; Urakçı, Zuhat; Yakut, Mustafa; Kılınç, Nihal
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Malt lymphoma, duodenum, chemotherapy ; Malt lenfoma, duodenum, kemoterapi

MALT lenfoma çeşitli organlarda ortaya çıkan ekstranodal lenfomanın bir türüdür. MALT lenfoma özellikle düşük grade olanlar cerrahi rezeksiyon, radyoterapi ve kemoterapi sonrası sıklıkla nüks etme eğilimindedir. Bu olgu sunumunda sistemik kemoterapi sonrası uzun dönemli remisyonla seyreden intestinal MALT lenfoma olgusu sunulmuştur. 27 yaşında erkek hasta kliniğimize karın ağrısı, kilo kaybı ve ateş şikayetleri ile başvurdu. Yapılan fizik muayenesinde batında tüm kadranlarda hassasiyeti mevcuttu. Endoskopik incelemede ise duodenumda nodüler görünüm mevcuttu. Batın tomografisinde sol hipokondriumda barsak duvar kalınlaşması mevcuttu ve çok sayıda mezenterik lenfadenopatisi vardı. Duodenum biyopsisinde lamina propriayı infiltre eden sentrosit benzeri hücreler mevcuttu. B hücre yüzey belirteçlerinden CD20 pozitif saptandı. Helikobakter pylori negatifti. Hastaya düşük dereceli MALT lenfoma tanısı konuldu. 6 kür CHOP kemoterapisi sonrası 4. yılda hastada klinik, endoskopik, histolojik ve radyolojik remisyon hali mevcuttu. Sonuç olarak düşük grade MALT lenfomada lokalize hastalıkta ilk tedavi seçeneği cerrahi olmasına rağmen sadece CHOP kemoterapisi ile bazı vakalarda uzun süreli remisyon sağlamak mümkün olabilir.

Mucosa-associated lymphoid tissue lymphoma, as a type of extranodal lymphoma, originates in various organs. Low-grade mucosa-associated lymphoid tissue lymphomas often tend to recur after surgical resection, radiotherapy and chemotherapy. Here, we report a case of intestinal mucosa-associated lymphoid tissue lymphoma with long-term remission after systemic chemotherapy. A 27-year-old male patient admitted to our clinic due to symptoms of abdominal pain, weight loss and fever. Physical examination revealed diffuse tenderness throughout the abdomen. Gastroduodenoscopy revealed nodular lesions in the duodenum. There was a thickened bowel wall in the left hypochondrium with several mesenteric lymphadenopathies on the abdominal tomography. Duodenal biopsy was composed of centrocyte-like cells, with infiltration of the lamina propria, and was positive for B cell surface markers, including CD20. Helicobacter pylori was found to be negative. The diagnosis of low-grade mucosa-associated lymphoid tissue lymphoma was made. The patient has had sustained clinical, endoscopic, histological, and radiological remission for four years after six courses of cyclophosphamide, vincristine, doxorubicin and prednisone chemotherapy. In conclusion, although surgery is the first-line therapy in localized low-grade mucosa-associated lymphoid tissue lymphoma, it may be possible to induce long-term remission with cyclophoshamide, vincristine, doxorubicin and prednisone chemotherapy alone.
Sol paraduodenal herni: Çok kesitli bilgisayarlı tomografi bulguları
Left paraduodenal hernia: Multidetector computerized tomography findings
Yazar: Acu, Ruşen; Ökten, Sarper; Küçükay, Fahrettin; Tunç, Bilge; Kalkan, İsmail Hakkı; Ölçer, Tülay
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: İnternal herni, paraduodenal herni, karın ağrısı, bilgisayarlı tomografi ; Internal hernia, Paraduodenal hernia, abdominal pain, computerized tomography

Paraduodenal herniler, internal abdominal herniasyonun en sık rastlanan tipi olup vakaların yaklaşık %50'sini oluşturur. Sol paraduodenal herni, sağa göre 3 kat daha fazla izlenir. Preoperatif dönemde nadiren tanınmakla birlikte semptomatik dönemde yapılan abdominal görüntüleme sayesinde tanıya gidilebilir. Bulantı, kusma ve karın ağrısı şikayetleri ile hastanemize başvuran ve yapılan abdominal bilgisayarlı tomografi incelemesi sonrasında sol paraduodenal herni saptanan olguyu bildiriyoruz.

Paraduodenal herniae are the most common internal herniae, accounting for 50% of the cases. Leftsided herniae are three times more common than rightsided paraduodenal herniae. Diagnosis is rarely made preoperatively but abdominal imaging helps to detect symptomatic cases early on. We report a case of left-sided paraduodenal hernia presented with nausea, vomiting and abdominal pain, diagnosed after abdominal computerized tomography.