Tip 1 Diyabetes Mellituslu Çocuklarda Tanı Anındaki Klinik  ve Laboratuvar Bulgularının Değerlendirilmesi
Tip 1 Diyabetes Mellituslu Çocuklarda Tanı Anındaki Klinik  ve Laboratuvar Bulgularının Değerlendirilmesi
Yazar: Aras, Burhan; Akın, Alper; Yıldırım, Ruken; Unal, Edip; Haspolat, Yusuf Kenan
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 46 No. 1, 2018
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; Tip 1 Diyabetes Mellitus,ketoasidozis

Amaç: Çalışmamızın amacı, Tip 1 Diyabetes Mellitus (T1DM)tanısı alan çocuklarda ilk başvuru bulgularının neler olduğunu belirlemektir. Yöntemler: Bu çalışma 2013-2016 yılları arasında DicleÜniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Endokrinoloji ve Çocuk Acil polikliniğine başvuranyeni T1DM tanısı 142 çocuk hasta incelenerek gerçekleştirildi. Retrospektifolarak dosyalardan hastaların sosyodemografik özellikleri, semptom velaboratuvar bulguları kaydedildi. Elde edilen tüm veriler istatiksel olarakdeğerlendirildi.Bulgular: Çalışmada yer alan çocukların 62’si (%43,66) kızidi. Yaş ortalaması 10,10±1,39 yıl idi. Tanı anındaki kan glikoz düzeyi425,85±12,51 mg/dl, HbA1c %13,57±3,77 olarak saptandı. Olguların %47,8’indeglutamat dekarboksilaz antikoru pozitifliği tespit edildi. Hastaların %18,3’ündeailede T1DM hikayesi mevcuttu. Hastalar en çok Ocak ayında (%12,6) ve Kasım ayında(%11,9) tanı aldı. Olguların %83,8’inde hem poliüri hem de polidipsibulunurken, %41,5 olguda bilinç düzey değişikliği ve %6,3 olguda da komamevcuttu. Başvuru sırasında hastaların %43’ünde ketoasidoz mevcut iken,%48,5’inde ketozis, %8,5’inde ise sadece hiperglisemi mevcuttu. Sonuç: Tip 1 DM daha çok adolesan dönemde izlenmektedir.Hastalığın en sık başvuru semptomları poliüri ve polidipsidir. Bu nedenletoplumun poliüri ve polidipsinin T1DM bulguları olabileceği yönünde eğitilmesigerekmektedir. Toplumun bu konuda bilinçlendirilmesi diyabetin en önemlikomplikasyonu olan diyabetik ketoasidoz sıklığının azaltabilir. 

Amaç: Çalışmamızın amacı, Tip 1 Diyabetes Mellitus (T1DM)tanısı alan çocuklarda ilk başvuru bulgularının neler olduğunu belirlemektir. Yöntemler: Bu çalışma 2013-2016 yılları arasında DicleÜniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Endokrinoloji ve Çocuk Acil polikliniğine başvuranyeni T1DM tanısı 142 çocuk hasta incelenerek gerçekleştirildi. Retrospektifolarak dosyalardan hastaların sosyodemografik özellikleri, semptom velaboratuvar bulguları kaydedildi. Elde edilen tüm veriler istatiksel olarakdeğerlendirildi.Bulgular: Çalışmada yer alan çocukların 62’si (%43,66) kızidi. Yaş ortalaması 10,10±1,39 yıl idi. Tanı anındaki kan glikoz düzeyi425,85±12,51 mg/dl, HbA1c %13,57±3,77 olarak saptandı. Olguların %47,8’indeglutamat dekarboksilaz antikoru pozitifliği tespit edildi. Hastaların %18,3’ündeailede T1DM hikayesi mevcuttu. Hastalar en çok Ocak ayında (%12,6) ve Kasım ayında(%11,9) tanı aldı. Olguların %83,8’inde hem poliüri hem de polidipsibulunurken, %41,5 olguda bilinç düzey değişikliği ve %6,3 olguda da komamevcuttu. Başvuru sırasında hastaların %43’ünde ketoasidoz mevcut iken,%48,5’inde ketozis, %8,5’inde ise sadece hiperglisemi mevcuttu. Sonuç: Tip 1 DM daha çok adolesan dönemde izlenmektedir.Hastalığın en sık başvuru semptomları poliüri ve polidipsidir. Bu nedenletoplumun poliüri ve polidipsinin T1DM bulguları olabileceği yönünde eğitilmesigerekmektedir. Toplumun bu konuda bilinçlendirilmesi diyabetin en önemlikomplikasyonu olan diyabetik ketoasidoz sıklığının azaltabilir.