hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
XIX. Yüzyıl Başları Üsküdar'ında Bir Ekonomik ve Toplumsal Güç Olarak Yeniçeriler
Janissaries as a Socio-Economic Force in Nineteenth Century Üsküdar
Yazar: Sunar, Mehmet Mert
Dergi: Dil ve Edebiyat Araştırmaları No. 23, 2021
Anahtar kelimeler: Yeniçeri Ocağı,Üsküdar,Kabakçı Mustafa İsyanı,Vaka-i Hayriye,Alemdar Vakası ; Janissary Corps,Üsküdar,Kabakçı Mustafa Rebellion,The Auspicious Event,Alemdar Incident

Bu çalışmada XIX. yüzyıl başları İstanbulunda siyasi, sosyal ve ekonomik hayatında baskın bir aktör olan yeniçerilerin Üsküdar’da iz bırakmış olan faaliyetleri incelenecektir. Yeniçerilerin ekonomik menfaatleri ve sosyal statülerini korumak amacı ile siyaseti etkileme çabaları doğrultusunda Sultan III. Selim ve Sultan II. Mahmud devirlerinde gerçekleşen Kabakçı Mustafa İsyanı, Alemdar Vakası ve son olarak da yeniçeriliğin kaldırılması sırasındaki faaliyetlerinin Üsküdar’daki yansımaları çalışmanın odak noktasını oluşturacaktır. Yeniçerilerin on yedinci yüzyıldan itibaren askerlik mesleğinin yanı sıra ticaret ve zanaatlar ile uğraşmaya başlaması İstanbul’un bütün semtleri gibi Üsküdar’ı da etkilemiş, Üsküdar’da nakliye işlerinden deri imalatına, kahvehane işletmeciliğinden kasaplığa kadar pek çok iş alanında çalışanlar arasında yeniçeri kökenliler önemli bir yer işgal etmeye başlamıştı. Bu durum on dokuzuncu yüzyıl başlarına kadar artarak devam etmişti. Nizam-ı Cedid reformları ile başlayıp 1826’da Yeniçeriliğin kaldırılması ile devam eden askeri reform çabaları yeniçeriler ile birlikte farklı halk tabakalarını da tehdit ettiğinden Üsküdar’da da bazen şiddete varan tepkilere yol açmıştı. Bütün payitahtı etkileyen ve Üsküdar’da yansımaları görülen bu olayların Üsküdar’daki yeniçeri varlığı ile olan ilişkisi de bu çalışmanın bir diğer konusunu oluşturmaktadır.

This study examines the activities of janissaries in Üsküdar district of Istanbul in the beginning of the nineteenth century. As in other parts of Istanbul, janissaries were important actors in political and socio-economic life of Üsküdar district. The present paper will focus on the relation between the janissary efforts to protect their economic interests as well as their social status and their roles in important political events of the reigns of Sultan Selim III and Sultan Mahmud II such as the Rebellion of Kabakçı Mustafa and the so-called Alemdar Incident. Involvement of janissaries in trade and crafts from the seventeenth century forward also affected the daily life of Üsküdar and increased the presence of artisans, daily wageworkers and merchants with janissary connections. As a result, these janissary artisans came to occupy a dominant position among various trades and crafts from transportation and construction sectors to coffeehouse ownership and leather production in the early nineteenth century. Starting with the New Order of Sultan Selim III, the efforts the central government to reform the military and the existing social order threatened janissaries as well as certain status groups in the society. This paper also focuses on the reactions of these groups and their results in the case of Üsküdar till the abolition of the Janissary Corps and its immediate aftermath.
Ömer Seyfeddin’in “Mehdi ve Türbe” Hikâyelerinde  Balkanlara Bakış
An Overview of the Balkans in the Stories of Ömer Seyfeddin’s  “Mahdi” and “Tomb”
Yazar: Doğan, Muhuttin
Dergi: Dil ve Edebiyat Araştırmaları No. 23, 2021
Anahtar kelimeler: Ömer Seyfettin,,Mehdi,,,Türbe,, Öykü,Balkanlar ; Ömer Seyfeddin,Story,Balkans,Mahdi,Tomb

İnsanların tarihte yaşamış toplumlar hakkında birtakım bilgilere sahip olmak istediklerinde tarih biliminin yanında isterlerse birçok farklı alandan bilgi devşirmeleri mümkün olabilir. Edebiyat da toplumların geçmişlerine dönük bilgiler devşirmeye elverişli alanlar arasında düşünülmelidir. Makale, deneme gibi bilgiye; hatıra, günlük, seyahat yazısı gibi gözlem ve izlenime dayalı türler dışında tamamen kurguya dayanan hikâye, roman, tiyatro ve hatta şiir, toplumların tarih içerisinde yaşadıkları serüvenlerine, ticarî, iktisadî faaliyetlerine, gündelik yaşam kültürüne, folkloruna şahitlik edebilir, o toplumla ilgili ciddi veriler, dolaylı bilgiler sunabilir. Osmanlının son dönem yazarlarından olan Ömer Seyfeddin’e de bu amaçla bakıldığı zaman; onun öykülerinden yola çıkarak ülkesinin zor dönemlerinde yüz yüze kaldığı sıkıntılar, açmazlar ve savaşlar hakkında azımsanmayacak bilgilere ulaşmak mümkün olabilir. Ömer Seyfeddin’in önem verdiği konulardan birisi de Balkan coğrafyasında yaşanılan sıkıntılar olur ve bu toprakların Osmanlı’nın elinden çıkışını duygusal bir dille anlatır. “Mehdi” ve “Türbe” öyküleri de bu konuları işleyen iki önemli eseridir. Bu öykülerde yazar, imparatorluk topraklarının hem maddî hem de manevî yönden nasıl kaybolup gitmeye başladığını göstermeye çalışır.

In addition to the science of history, other branches of science also undertake functional tasks in learning the past of societies. The contributions of literature to this field are quite high, especially thanks to literary genres such as novels and stories. We can witness the adventures, folklore, and daily lives of a society in history, and obtain important data about that society. When we look at Ömer Seyfeddin, one of the last period writers of the Ottoman Empire, we can find important information about the troubles, dilemmas, and wars his country faced during difficult times in his stories. One of the issues that Ömer Seyfeddin deals with is the troubles experienced in the Balkan geography.  He tells the story of losing these lands of the Ottomans in an emotional language. His stories "Mahdi" and "Tomb" are also two important works that deal with these issues. In these two stories, the author tries to show how the lands of the empire began to disappear, both materially and spiritually.
Ziya Gökalp’ın Manzumelerinde Toplumsal Hafızanın İnşası Olarak Mitik Mekân
Mythical Space As A Building Block Of Collective Memory  In Ziya Gökalp’s Poems
Yazar: Bulut, Birol
Dergi: Dil ve Edebiyat Araştırmaları No. 23, 2021
Anahtar kelimeler: Ziya Gökalp,manzume,milliyetçilik,mitik mekân,toplumsal hafıza ; Ziya Gökalp,poem,nationalism,collective memory,mythical space

Türk düşünce tarihinin önemli isimlerinden biri olan Ziya Gökalp; sosyolog, fikir adamı kimliğinin yanı sıra şair olarak da karşımıza çıkar. Manzumeleri estetik olmaktan ziyade zamanın meselelerine yönelerek fikri önceler. Dönemin öncelikli meselesi ise dağılan devleti kurtaracak fikrî bir mecraya sokmaktır. Ona göre milliyetçilik bu yollardan biridir. Ulusal bilinci inşa etmek için Orta Asya’ya uzanan Gökalp millî destanlara, efsanelere, menkıbelere, mitolojiye yönelir. Kaynağını anlatılardan alan mitik mekân, sahip olduğu değerlerin üzerine yeni anlamlar yüklenerek hatıra ve hafıza oluşturmanın temel bileşeni hâline gelir. Uzak geçmişin ritüellerini, sembollerini, zaferlerini, kültürünü ön plana çıkaran ve mitsel anlamlar ihtiva eden bu mekânlar yeniden üretilerek bugün ile bağlantısı kurulur. Ziya Gökalp özellikle 1911-1915 yılları arasında kaleme aldığı şiirlerde mitik mekânları ele alarak ulus tandanslı toplumsal hafıza oluşturmaya çalışır. Çalışmanın amacı Ziya Gökalp’in manzumelerinde milliyetçiliğin romantik söylemlerinden biri olan mitik mekân unsurlarını tespit etmek ve tespit edilen mitik mekânların hafıza ve kimlik üzerindeki işlevini incelemektir. İlgili manzumeler bütünlük arz ettiği için kronolojik okuma yapılmıştır.

Ziya Gökalp, as an influential name with his ideas, is one of the significant names of Turkish intellectual history. In addition to being a sociologist and an intellectual, he is also a poet. Besides being aesthetic works, his poems prioritize ideas by focusing on the issues of his times. The primary issue of his times is to put forward the idea of saving the fallen state. Along with this purpose, for him, nationalism is one of those ideas. In order to build the national consciousness, he focuses on Gökalp national sagas, legends, epics, mythologies that root back to Middle Asia. By ascribing new meanings onto old ones, narrated mythical space becomes a significant point to create collective memory. These places, which highlight the rituals, symbols, victories and culture of the distant past and contain mythical meaning, are reproduced and connected with the present. Ziya Gökalp tries to revive national memory as he combines his data with mythical space in his poems in the years of 1911-1915. The aim of the study is to examine the mythical space as a romantic discourse of nationalism and to point the impact of these mythical spaces upon memory and identity. As the related poems are in integrity, chronological reading has been done.
Bilinmeyen Bir El Yazması Seyahatnâme: Kâtip Fâik'in “Almanya Seyahatnâmesi”
AN UNKNOWN HANDWRITTEN TRAVEL BOOK: THE MANUSCRİPT OF  ‘A TRIP TO GERMANY’ BY KÂTIP FÂIK
Yazar: Anar, Turgay
Dergi: Dil ve Edebiyat Araştırmaları No. 23, 2021
Anahtar kelimeler: II. Abdulhamid,II. Wilhelm,Ali Nizami Pasha,sefaretname,seyahatname ; II. Abdülhamid,II. Wilhelm,Ali Nizami Paşa,sefaretnâme,seyahatname

Seyahat kitaplarında sosyal bilimler için çok önemli materyaller yer alır. Bu kitaplar pek çok ilginç haber, alışkanlık ve kültürel bilgileri içerir. Seyahatname türünün içinde değerlendirilen sefaretnemeler ise resmi görev ifa eden sefaret heyetindekilerin yazdıkları metinler veya tuttukları resmi raporlardan oluşur. Almanya ile diplomatik ilişkileri geliştirmek isteyen II. Abdülhamid, bir sefaret heyetiyle devrin Almanya İmparatoru ve İmparatoriçesine takdim edilmek üzere nişanlar ve mektup gönderir. Bu mektup ve nişanlar ileride kurulması düşünülen ittifak için son derece önemlidir. Heyet, birkaç önemli Osmanlı devlet görevlisinden oluşmaktadır.  Heyet, görevini 10 Mayıs 1889- 29 Mayıs 1889 tarihleri arasında ifa eder. Seyahatnâme türünün içinde değerlendirilen sefaret takririnde/raporunda, heyetin görevini hangi güzergâhlardan geçerek yaptığı, heyette görevli kişilerin faaliyetleri, bu faaliyetleri esnasında Almanya’da nasıl karşılandıkları dile getirilmiştir.  Kâtip Faik, heyetle ilgili bilgilerin yer aldığı metnin yazarıdır. Almanya İmparatoru II. Wilhelm, son derece güzel ağırladığı Osmanlı heyetinin ülkesine dönmesinden çok kısa bir süre sonra İstanbul’a kısa bir gezi yapmıştır.

Travel books contain very important materials for social sciences. These books contain lots of interesting news, habits and cultural information. The embassies, which are considered in the type of travel book, consist of the texts written or the official reports they hold by the members of the embassy. Abdulhamid II, who wants to develop diplomatic relations with Germany, sends medals and letters to be presented to the Emperor and Empress of Germany with an embassy. These letters and decorations are extremely important for the alliance to be established in the future. The delegation consists of several important Ottoman officials. The delegation executes its duty between 10 May 1889 and 29 May 1889. In the embassy report / report, which is considered in the type of travel, it was stated on which routes the delegation carried out its duty, the activities of the personnel in the delegation, and how they were welcomed in Germany during these activities. Katip Faik is the author of the text containing information about the delegation. The German Emperor Wilhelm II made a short trip to Istanbul, shortly after the return of the Ottoman delegation, which he hosted very well, to his country.
Sultan II. Murad Devrine Ait Aruz Konulu Bir Eser: Mutahhar B. Ebî Tâlib’in Ravzatu’l-Evzân’ı
A Book is About Prosody Written in Period of Sultan Murad The Second: Ravzāt al-Avzān By Mutahhar b. Abī Tālib
Yazar: Aslan, Üzeyir
Dergi: Dil ve Edebiyat Araştırmaları No. 24, 2021
Anahtar kelimeler: Prosody,Meter,Ravzatu’l-Evzân,Mutahhar,Karamanid Mustafa Bey ; aruz,bahr,vezin,Mutahhar,Sultan II. Murad,Ravzatu’l-Evzân,Karamanoğlu Mustafa Bey

Ravzatu’l-Evzân, Sultan II. Murad döneminde Mutahhar b. Ebî Tâlib-i Lârendî tarafından nazmedilmiş aruz konulu bir eserdir. Şair hakkında kaynaklarda hiçbir bilgi bulunmamaktadır. Türkiye Yazma Eserler Kurumu’nun kayıtlarına göre bahse konu bu eseri dışında onun Miftâh-ı Edeb isimli bir sözlüğü de bulunmaktadır. Ravzatu’l-Evzân iki bölümden oluşur. Mukaddimenin yer aldığı ilk bölüm beyitler hâlinde, vezinlerin anlatıldığı ikinci bölüm ise dörtlükler hâlinde düzenlenmiştir. İlk bölümde şair eserinin adını verir ve onu kim için nazmettiğini belirtir. Buradaki bilgilere göre eser Mustafa Bey’e ithaf edilmiştir. Mustafa Bey, Karamanoğlu II. Mehmed Bey’in oğlu olmalıdır. Şair devamında aruz vezinlerini meydana getiren aslî rükünler, fer’ler ve bahirler hakkında bilgi verir. İkinci bölümde ise yirmi dört vezin anlatılmaktadır. Metinde hâtime bölümü bulunmamaktadır. Biz eserin iki yazma nüshasını tespit ettik, her iki nüshayı karşılaştırarak çeviriyazılı ve tenkitli bir metin ortaya koyduk, ilaveten metni bugünkü Türkçeye aktardık. Yine eserde anlatılan aruz vezinlerini 15. ve 16. yüzyıllarda aynı konuda telif edilmiş başka eserlerle mukayese ettik.

Ravzatu’l-Evzân is a work on Arabic prosody written by Mutahhar b. Ebî Tâlib-i Lârendî during the period of Ottoman Sultan Murad II. There is no information about the poet in the sources. However, according to the records of the Manuscript Institution of Turkey, apart from this work, he also has an Arabic-Persian dictionary named Miftâh-ı Edeb. Ravzatu’l-Evzân consists of two parts. The first part, where the introduction (mukaddime) takes place, is written in couplets and the second part, where the prosodies are explained, is written in verses. In the first part, the poet tells the name of his work and who he has written it for. According to the information given here, the book was dedicated to Mustafa Bey, the son of Karamanid Mehmed Bey II. Then the poet gives information about the fundamental elements of aruz prosodies. Twenty four prosodies are explained in the second part. The work does not have an epilogue. We found two manuscript copies of the book and by comparing them, we produced a translated and critical text. We also translated it into today’s Turkish. Furthermore, we compared the aruz prosody explained in the work with other copyrighted works on the same subject in the 15th and 16th centuries.
Eski Köye Yeni Roman’ın Konumu/Alımlanışı, Niyeti ve Anlatı Stratejisi
Eski Köye Yeni Roman’ın Konumu/Alımlanışı, Niyeti ve Anlatı Stratejisi
Yazar: Dayanç, Mehmet Şamil
Dergi: Dil ve Edebiyat Araştırmaları No. 23, 2021
Anahtar kelimeler: Eski Köye Yeni Roman,Erkan Irmak,kitap incelemesi

Bir yazar imgesinden hareketle üretilen değerlendirme yazıları daha ilk adımda tehlikeyle başlar. Çoğu kez metnin niyetiyle yazarın niyeti arasında bir mütekabiliyet ilişkisi olduğu varsayılarak çalışmanın amaçları doğrudan doğruya çalışmanın başarıları olarak sunulur. Bu tarz bir değerlendirme yazısının kusuru yalnızca bir övgü yazısına dönüşmesi değil, belki de daha önemlisi, çalışmanın potansiyellerinin üstünü örtmesidir. Diğer yandan yazar imgesi olumsuz çağrışımlarla donatılı da olabilir. Böylesi bir durumda da amaç, çalışmanın iddialarına yahut sorunsallaştırma alanlarına odaklanmaktan ziyade kusurlarına bakmak şeklinde cereyan eder. Her iki durumda da metnin niyeti göz ardı edilecektir. Bundan dolayı bu değerlendirme yazısının amacı, bir yazar imgesini övmek yahut yermekten ziyade Eski Köye Yeni Roman’ın alamet-i farikasını tartışmaktır. Böylesi bir amaç içinse öncelikle Eski Köye Yeni Roman’ın konumuna ve alımlanışına odaklanacağım. Sonrasında çalışmanın içsel özelliklerini vurgulamak amacıyla metnin niyeti tartışmasını yürütmeye çalışacak; son olarak da bu çalışmaya anlatı stratejisi bağlamında bakacağım.

Bir yazar imgesinden hareketle üretilen değerlendirme yazıları daha ilk adımda tehlikeyle başlar. Çoğu kez metnin niyetiyle yazarın niyeti arasında bir mütekabiliyet ilişkisi olduğu varsayılarak çalışmanın amaçları doğrudan doğruya çalışmanın başarıları olarak sunulur. Bu tarz bir değerlendirme yazısının kusuru yalnızca bir övgü yazısına dönüşmesi değil, belki de daha önemlisi, çalışmanın potansiyellerinin üstünü örtmesidir. Diğer yandan yazar imgesi olumsuz çağrışımlarla donatılı da olabilir. Böylesi bir durumda da amaç, çalışmanın iddialarına yahut sorunsallaştırma alanlarına odaklanmaktan ziyade kusurlarına bakmak şeklinde cereyan eder. Her iki durumda da metnin niyeti göz ardı edilecektir. Bundan dolayı bu değerlendirme yazısının amacı, bir yazar imgesini övmek yahut yermekten ziyade Eski Köye Yeni Roman’ın alamet-i farikasını tartışmaktır. Böylesi bir amaç içinse öncelikle Eski Köye Yeni Roman’ın konumuna ve alımlanışına odaklanacağım. Sonrasında çalışmanın içsel özelliklerini vurgulamak amacıyla metnin niyeti tartışmasını yürütmeye çalışacak; son olarak da bu çalışmaya anlatı stratejisi bağlamında bakacağım.
Farsça İki Tarihî Metinde Efrasiyab’ın Türkçe Adı
Farsça İki Tarihî Metinde Efrasiyab’ın Türkçe Adı
Yazar: Başar, Umut
Dergi: Dil ve Edebiyat Araştırmaları No. 23, 2020
Anahtar kelimeler: İran,Destan,Efrasiyab,Alp Er Tunga,Gazali

İranlıların millî kahramanlık anlatılarında, en büyük ve tanınan destansı düşman Efrasiyab olup onun şahsına dair işaretlere; Avesta’da, parça hâlindeki hikâyelerde ve geç dönem şifahi destanlarda rastlanmaktadır (bk. Aydınlu, 1384 c. 1; Razi, 1381, c. 3; Sadıkiyan, 1375, cilt 1 ve Yarshater, 1998, vol.1). Bunların tamamının derlenip incelenmesi, müstakil bir kitap veya teze konu olabilecek hacimdedir. Bu konuda bazı ince gönderme ve ifadeler; mevcut şüpheleri dağıtmak, Efrasiyab hakkındaki ve son tahlilde İran kahramanlık destanlarındaki belirsizlikleri aydınlatmak adına daha fazla dikkat ve açıklama (bk. (Aydınlu, 1396 ve Tefezzuli, 1398) gerektirmektedir. Bu noktada gözden kaçan hususlardan biri Efrasiyab’ın, Muhammed Gazali’nin (ö. 1111) Nasihatü’l-mülük ve Necmeddin Daye’nin (ö. 1256, er Razi) Mermuzat-ı Esedi der Mezmurat-ı Davudi adlı eserlerindeki Türkçe adıdır.

İranlıların millî kahramanlık anlatılarında, en büyük ve tanınan destansı düşman Efrasiyab olup onun şahsına dair işaretlere; Avesta’da, parça hâlindeki hikâyelerde ve geç dönem şifahi destanlarda rastlanmaktadır (bk. Aydınlu, 1384 c. 1; Razi, 1381, c. 3; Sadıkiyan, 1375, cilt 1 ve Yarshater, 1998, vol.1). Bunların tamamının derlenip incelenmesi, müstakil bir kitap veya teze konu olabilecek hacimdedir. Bu konuda bazı ince gönderme ve ifadeler; mevcut şüpheleri dağıtmak, Efrasiyab hakkındaki ve son tahlilde İran kahramanlık destanlarındaki belirsizlikleri aydınlatmak adına daha fazla dikkat ve açıklama (bk. (Aydınlu, 1396 ve Tefezzuli, 1398) gerektirmektedir. Bu noktada gözden kaçan hususlardan biri Efrasiyab’ın, Muhammed Gazali’nin (ö. 1111) Nasihatü’l-mülük ve Necmeddin Daye’nin (ö. 1256, er Razi) Mermuzat-ı Esedi der Mezmurat-ı Davudi adlı eserlerindeki Türkçe adıdır.
Sekülerliğin Tezahürleri: Sezai Karakoç Şiirinde Mit ve Simge
The Signs of Secular: Myth and Symbol in Sezai Karakoç’s Poetry
Yazar: Turgut, Hasan
Dergi: Dil ve Edebiyat Araştırmaları No. 24, 2021
Anahtar kelimeler: Sezai Karakoç,Talal Asad,secular,symbol,myth ; Sezai Karakoç,Talal Asad,sekülerlik,simge,mit.

Sezai Karakoç, Türkiye’deki İslamcılık düşüncesinin inşasındaki en kritik figürlerden biridir. Karakoç şiirindeki kapsayıcı İslam anlayışı, seleflerinden ve çağdaşlarından büyük oranda ayrışır. Bu noktada Karakoç'un dinsel şiiri, kozmolojik göstergeler açısından elverişli yorumlar sunar. Pek çok yazarın kültürel alanı tasarlamasında pratik sonuçlar doğuran ortodoks İslami görüş, Karakoç’ta daha içermeci bir yapı gösterir. Söz konusu şiir, güçlü metafiziksel niteliklerine rağmen oldukça müphem bir doğaya sahiptir. Karakoç'un öznesi, seküler ve modern kentte yaşarken kendisini ara bir bölgede konumlandırır. Öznenin dünyevilik ve dinsellik arasındaki salınımı, sekülerliğin bariz kaynaklarından biridir. Talal Asad’a göre sekülerlik, farklı dünyalar arasında müzakere önerirken yeni ilişkiler, yakınlıklar ve etkileşimler sunar. Asad ayrıca modern Arap şiirindeki mitik atmosferle dinsel dogmacılık arasında bir karşıtlık kurar. Asad’ın analiziyle paralel biçimde, Karakoç şiiri seküler ve dinsel temalara devingen bir biçimde geniş bir alan açar. Karakoç’taki belirgin arayış, mit ve simgelere başvurarak dünyevi talepleri eskatolojik göndermelerle çözmeye çalışmaktır. Bu makale, Karakoç şiirini bir mücadele alanı hâline getiren karmaşık göstergelerin anlamını çözümlemeyi amaçlar.

Sezai Karakoç is one of the most important figures in the construction of Islamist thought in Turkey. The inclusive inclinations in Karakoç’s poetry with respect to its particular understanding of Islam substantially distinguishes it from its predecessors and contemporaries. At this point, the cosmological signs in Karakoç’s religious poetry offers bona fide interpretations. The orthodox Islamic view that provides practical means to numerous writers for shaping the cultural field, exhibits a more inclusive structure in Karakoç’s poetry. His poetry displays a rather ambiguous character, despite its strong metaphysical attributions. Although the protagonists of Karakoç’s poems live in the secular and modern city, they are situated in a liminal sphere. The protagonists’ constant oscillations between worldliness and spirituality are an obvious reference to secularism. For Talal Asad, as secular offers the negotiation among the separate worlds, produces new relationships, intimacies, and interactions. Asad also formulates a dichotomy between the mythic atmosphere and the religious dogmatism in the modern Arabic poetry. In parallel with Talal Asad’s analysis, Karakoç poetry affords an immense field to both secular and spiritual themes in a dynamic fashion. Karakoç’s deliberate quest aims to resolve certain worldly demands by invoking myths and symbols in his poetry’s eschatological references. This article aims to analyze the meaning of complex signs that renders Karakoç’s poetry a contested zone for its readers.