hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Suriyeli Mülteci Kadınlar ve İnsani Güvenlik
Syrian Refugee Women and Human Security
Yazar: Özdemir, Özlem; Özdemir, Emrah
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 14 No. 27, 2017
Anahtar kelimeler: Zorunlu Göç,Uluslararası Güvenlik,Suriyeli Mülteci Kadınlar,Tehdit,İnsani Güvenlik ; Forced Migration,International Security,Syrian Refugee Women,Threat,Human Security

Suriye’de iç çatışmanın başladığı 2011 Mart ayından itibaren milyonlarca Suriyeli, güvenlik, korunma ve sığınma hakkı için hem Avrupa’ya, hem de sınır ülkelere göç etmektedir. Kadın, erkek ve çocuk göçmenler zorunlu göçün yarattığı güvensiz ortamdan, risklerden ve tehlikelerden farklı şekilde etkilenmektedir. Bu nedenle çalışmada, Suriye iç savaşından kaçan mültecilerin yarısını oluşturan ve genellikle göz ardı edilen Suriyeli mülteci kadınların tehdit algısı, insani güvenlik bağlamında ele alınmıştır. Bu kapsamda, Birleşmiş Milletler raporları, sivil toplum örgütlerinin araştırmaları ve uluslararası medyaya yansımalar analiz edilmiştir.

Due to the Syrian conflict beginning in March 2011, millions of Syrians have migrated to other countries to seek safety, protection or asylum. This forced migration has caused different vulnerabilities, risks, and insecurity for male, female and child migrants. Therefore, this work evaluates the threat perception of Syrian refugee women, who had to flee from Syrian conflict and who consist of half of the population of the refugees, within the context of human security. In this framework, an in-depth analysis of United Nations reports, researches of non-governmental organizations, and international media coverage have been performed in order to illustrate different threat perceptions of the Syrian refugee women.
Radikalizm ve Aşırıcılıktan Terörizme:  Siyasal Şiddetin Araçsallaştırılması
From Radicalism and Extremism to Terrorism:  The Instrumentalization of Political Violence
Yazar: Kurum, Mehmet; Avcı, Engin
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 14 No. 28, 2018
Anahtar kelimeler: Radikalizm,Aşırıcılık,Terörizm,Siyasal Şiddetin Araçsallaştırılması,Grup Dinamikleri ; Radicalism,Extremism,Terrorism,Instrumentalization of Political Violence,Group Dynamics

11 Eylül saldırılarından sonra, terörist gruplara karşı küresel boyutta yürütülen mücadelenin etkinliği konusundaki tartışmalar, hükûmetleri terörizmle mücadelede yeni stratejiler aramaya itmiştir. Terörizme ilişkin birçok araştırmada, bireylerin neden ve nasıl radikalleştikleri, neden şiddete ve terörizme başvurdukları sorularına cevap aranmıştır. Bu süreçte radikalizm ve aşırıcılık kavramları, terörizm çalışmalarında önemli bir yer edinmiştir. Terörizmin tanımına ilişkin geleneksel tartışmalardaki muğlak durum radikalizm konusundaki çalışmalara da yansımıştır. Bu makalede radikalizm, aşırıcılık ve terörizm kavramlarına ilişkin betimsel bir analiz yapılarak, bu kavramlar arasındaki ilişkilerin ortaya konulması, birey ve grupların hangi durumlarda şiddete yöneldiklerinin ve şiddeti araçsallaştırdıklarının incelenmesi amaçlanmıştır. Bu kapsamda, öncelikle radikalizm ve ilgili kavramlar, kavramın tarihsel gelişimi ve kavramla ilgili farklı yaklaşımlar ele alınmıştır. Müteakiben radikal düşünce ve eylemlerin aşırıcılığa ve terörizme dönüşme sürecinde, şiddetin araç olarak nasıl benimsendiği hususları ortaya konmuştur.

After 9/11 attacks, discussions on the efficiency of global struggle against terrorist groups forced governments to seek new strategies in counterterrorism. In many terrorism studies, researchers tried to find answers to those questions, “how and why individuals are radicalised?” and “why people use violence and terrorism?” During this period, terms of radicalism and extremism have caught the attention of researchers in terrorism studies. The ambiguous situation in traditional discussions on the definitions of terrorism has been reflected in the studies on radicalism. In this article, we aim to make a descriptive analysis about radicalism, extremism and terrorism; to reveal relations among the related terms; to examine in which situations individuals and groups use and instrumentalize violence. Within this context, we handled firstly radicalism and related terms, historical perspective and different approaches on radicalism. Finally, we tried to explain how violence was adopted through the process in which radical thoughts and actions were converted into extremism and terrorism.
Neo-Avrasyacı Perspektiften  Rusya Federasyonu’nun Güvenlik Algısı
The Security Perception of Russian Federation  from Neo-Eurasianism Perspective
Yazar: Kurt, Selim
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 14 No. 28, 2017
Anahtar kelimeler: Eurasianism,Neo-Eurasianism,Russian Federation,Security,Aleksandr Dugin ; Avrasyacılık,Neo-Avrasyacılık,Rusya Federasyonu,Güvenlik,Aleksandr Dugin

SSCB’nin dağılmasını takiben Rus siyasal yaşamında etkili olan Batı taraftarı görüşlere karşı ortaya çıkan neo-Avrasyacılık, büyük ölçüde Aleksandr Dugin tarafından sistematik bir düşünce yapısı haline getirilmiştir. Dugin, Avrasyacılık anlayışını kara ve deniz güçleri arasındaki rekabete dayandırmakta olup, bu durumun günümüzde ABD’nin başını çektiği denizci kutup ile Rusya Federasyonu’nun başını çektiği karacı kutup arasındaki mücadelede somutlaştığını iddia etmektedir. Avrasya’daki eksen toprakları elinde bulundurması nedeniyle Avrasya İmparatorluğu’nun Rusların önderliğinde kurulması gerektiğine dikkat çeken Dugin, bunun için Rusya Federasyonu’nun SSCB’nin dağılmasının ardından yitirdiği “yakın çevresi”ni yeniden ele geçirip, takiben denizci kutbun lideri olan Amerika Birleşik Devletleri’nin çıkarlarına tüm dünyada meydan okuyarak, en nihayetinde onu yenilgiye uğratılmasının zaruretine işaret etmektedir. Özellikle Ağustos 2008 Savaşı ile Gürcistan’a, 2014 yılında da Ukrayna’ya müdahale ederek Avrupa-Atlantik yapının yakın çevresine yönelik akınını önemli ölçüde durduran Rusya Federasyonu’nun, 2015 yılında da Suriye Krizine müdahil olarak Dugin’in çerçevesini çizdiği neo-Avrasyacı akımın söylemlerini hayata geçirdiği söylenebilir.

The neo-Eurasianism, which emerged after the disintegration of the USSR against the pro-Western views and which has always been effective in Russian political life, was largely transformed into a systematic ideology by Aleksandr Dugin. Dugin bases his understanding of Eurasianism on the competition between land and naval forces and claims that this situation is embodied in the struggle between naval pole led by the USA and land pole led by the Russian Federation in today’s world. Dugin points out that the Eurasian Empire should be established under the leadership of the Russians because the possession of the pivotal territories in the Eurasian region is in the hands of this country. For establishing it, Dugin also points out the imperative of recapturing the “near abroad” which the Russian Federation lost after the disintegration of the USSR, of challenging the interests of the United States, the leader of the naval pole, all over the world and of finally defeating it. It can be said that Russian Federation has realized the discourses of Eurasianism movement, mostly framed by Aleksandr Dugin, by stopping the influx of the Euro-Atlantic structure to its near abroad through its intervention in Georgia in August 2008 and Ukraine in 2014, and then involving the Syria crisis in 2015.
2006 Seçimleriyle HAMAS’ın  Filistin İçinde Değişen Konumu (2006-2010)
Changing Position of HAMAS in Palestine  after 2006 Elections (2006-2010)
Yazar: Katman, Filiz
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 14 No. 28, 2018
Anahtar kelimeler: 2006 elections,Fatah,HAMAS,Palestine,transformation process ; 2006 seçimleri,dönüşüm süreci,El Fetih,Filistin,HAMAS

Filistin’deki aktörlerin tarihsel süreç içinde yaşanan gelişmelere göre kendilerini konumlandırdıkları ve stratejilerini de bu yeni konumlandırmaya göre değiştirdikleri görülmektedir. İslami Direniş Hareketi (HAMAS) da bu şekilde hareket eden aktörlerden biridir. HAMAS’ın Filistin toplumu nezdinde konumu ve Filistin’deki gelişmelerdeki belirleyici rolü göz önüne alındığında, geçirdiği dönüşüm sürecinin incelenmesi, Filistin meselesinin anlaşılması açısından önemlidir. Bu çalışmada, örgüt düzeyinde 2006 Filistin seçimlerini kazanan HAMAS’ın daha öncesinde seçimlere katılmayı, Filistin ulusal birliğinin sağlanmasını ve Filistin sorununun müzakere edilmesini reddeden bir örgütten 2006 seçimlerine katılan, Filistin ulusal birliğinin sağlanması yönünde irade gösteren ve müzakerelerde masada HAMAS’a koşulsuz yer ayrılmasını talep eden bir örgüt haline gelmesinde hangi faktörlerin etkili olduğu ve nasıl bir dönüşüm süreci geçirdiği incelenmektedir. HAMAS’ın dönüşüm süreci incelendiğinde, 2006 seçimlerine katılma kararının önemli bir kırılma olduğu görülmektedir. Çalışmada da, HAMAS’ın 2006 seçimlerine bir siyasal parti olarak katılma kararı ile 2006 seçim zaferi sonrasında HAMAS’ın iktidarının ilk dört yılı sırasındaki uygulamalarıyla bunun Filistin içindeki konumuna etkileri ele alınacaktır. 

Actors in Palestine position themselves with respect to the developments in historical process, and also change their strategies based on this new position. Islamic Resistance Movement (HAMAS) is one of actors evolving like that. Considering HAMAS’ position in Palestinian society, determining its role in the developments in Palestine, and analyzing the transformation process of HAMAS is the key to understand Palestinian issue. This paper elaborates the factors influencing transformation process of HAMAS, the winner of 2016 elections, from an organization rejecting the participation to the elections, the contribution to Palestinian national unity, and the negotiation process into an organization joining 2006 elections, reflecting a political will for Palestinian national unity and requesting an unconditional seat at the negotiation table, and it also elaborates how it is transformed in organizational level. When the transformation process of HAMAS is analyzed, its decision to participate in 2006 elections is an important turning point. In this paper, HAMAS’ decision to participate in 2006 elections as a political party, its performance in power within first four years and impacts of this on its position in Palestine after 2006 election triumph are elaborated.
İran’ın Bölgesel Güce Yükseliş Süreci
Rising of Iran as a Regional Power
Yazar: Akkaya, Saffet; İbrahimli, Haleddin
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 14 No. 28, 2018
Anahtar kelimeler: Regional Power,Iran,Theocratic,Middle East,Sectarianism ; Bölgesel Güç,İran,Teokratik,Orta Doğu,Mezhepçilik

Bu makalenin amacı, İran’ın 1979 İslam devriminden sonra bölgesel bir güç haline gelmesinde etkili olan faktörleri incelemektir. Bu amaca ulaşabilmek için önce İran’ın zengin devlet kültürü ve tarihinin bu sürece olan etkisinin geri planı incelenmiştir. Arkasından, bu dönüşümün temel faktörleri olduğu düşünülen İran’ın teokratik yapısı, bu yapının Orta Doğu’daki değişimlere ve gelişmelere olan uygunluğu, İran’ın Rusya ve ABD ile olan ilişkileri, İran-Rusya ikilisinin birlikte yürüttükleri bölgesel politikalar ve bu iki devletin çatışan ve kesişen çıkarları mercek altına alınmıştır. İlk ve yeri geldikçe ikincil verilere dayanan bu nitel çalışmada, İran’ın Orta Doğu coğrafyasında bölgesel bir güce yükselmesinin asıl sebebinin onun zengin devlet kültürü ve tarihinden ziyade teokratik siyasi yapısı ve özellikle Soğuk Savaş’tan sonra Rusya ile müştereken yürüttükleri politikalar olduğu sonucuna varılmaktadır. Çalışmanın İran ve Rusya eksenli Orta Doğu dinamiklerinin daha iyi anlaşılabilmesine imkân sağlayacağı ve ilgili literatüre katkı yapacağı değerlendirilmiştir.

The aim of this paper is to analyze the factors that have been effective in rising of Iran as a regional power after 1979 Islamic Revolution. For this aim, the study begins with the examination of the background of Iran’s rich state culture and history. Then, the main factors of this paper have been investigated such as the theocratic structure of Iran, the compliance of this structure to the developments and transitions in the Middle East, the relations of Iran with Russia and the USA, the regional policies run by Iran-Russia duet, and the clashing and intersecting interests of Iran and Russia. As a result, it has been concluded that the main reason for rising of Iran as a regional power is its theocratic structure and mutual policies followed with Russia rather than its rich state culture and history. It is estimated that the study may contribute to the related literature.
Türkiye’de Sivil-Asker İlişkileri:  Eleştirel Bir Değerlendirme
Civil-Military Relations in Turkey: A Critical Evaluation
Yazar: Uluçakar, Mustafa
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 14 No. 28, 2017
Anahtar kelimeler: Civil Society,Military,Civil-Military Relations,Military and Civil Society Relations,Turkish Military ; Sivil Toplum,Silahlı Kuvvetler,Sivil-Asker İlişkileri,Silahlı Kuvvetler Toplum İlişkisi,Türk Silahlı Kuvvetleri

Bu çalışmanın amacı, Türkiye’de silahlı kuvvetlerin askerî eğitim aracılığıyla yarattığı etkinin askerî müdahaleler ile ilişkisini analiz etmektir. Araştırma verileri; literatür taraması-ikincil kaynaklar, gözlem ve mülakat veri toplama teknikleriyle elde edilmiştir. Çalışmada siyasi kültür, askerî kültür ve askerî eğitimin askerî müdahaleleri tetikleyecek kodlar içerebileceği ve Türk toplumundaki demokrasi talebi ile uyumlu bir demokratik gözetim modelinin, diyalog, iş birliği, değer ve hedef paylaşımına dayalı bir sivil ve asker elitler uzlaşısı çerçevesinde kurulması gerektiği sonucuna varılmıştır. 

The aim of this study is to analyze the interaction between the influence created by the Turkish Armed Forces through the military education and the military interventions. Research data is collected through the data collection means such as literature review-secondary sources, observations and interviews. Study concludes that the political culture, the military culture, and the military education may comprise the codes triggering the military interventions and there is a need to establish a democratic governance model convenient with the democratization demands of the Turkish society, which is based on dialog, co-operation on shared values and objectives between the civilian and the military elites.
Bir Pragmatik Eylem Düşüncesi Olarak  Taarruz Ruhu ve Atatürk’ün Taarruzi Söylemi
Spirit of Attack as a Thought of Pragmatic Action  and Daring Discourse of Atatürk
Yazar: Körpe, Özgür; Kırık, Hikmet
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 14 No. 28, 2018
Anahtar kelimeler: Strategic culture,Spirit of attack,Strategic pragmatism,Content analysis,Atatürk ; Stratejik kültür,Taarruz ruhu,Stratejik pragmatizm,İçerik analizi,Atatürk

Stratejik kültürün makro çevresel analizinde, tarih öncelikli bir yer edinmiş durumdadır. Stratejik kültürün tarihsel analizi açısından da güç kullanma biçimleri öncelikli sorunsalı oluşturduğuna göre, tarihsel stratejik kültür analizlerinde “taarruzilik” ve “tedafüilik” nisbi bir öncelik ve ayrıcalık kazanmaktadır. Bahse konu dikotominin görece dinamik yanını oluşturan taarruzilik, Batı literatüründe “cult of offensive” şeklinde ifade edilmektedir. Stratejik kültürdeki taarruzi ve tedafüi eğilimler tartışması, Türk stratejik kültürünün yabancı olduğu bir alan değildir. Çeşitli yazarlar Türk stratejik kültüründe de benzer bir dikotomiyi taarruz/savunma ya da cüret/temkin tanımlamalarıyla tespit etmiştir. Öte yandan Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün söyleminde de “taarruz ruhu” olarak yer bulan pragmatik eğilim, bu araştırmanın sorunsalını teşkil etmektedir. Bu araştırmada Türk Stratejik kültüründeki taarruzilik, Atatürk’ün kendi yazdığı eserleri ile söylev ve demeçleri üzerinden analiz edilecektir.

In the macro-peripheral analysis of strategic culture, history has gained a primary position. Since forms of use of force constitute a primary problematic in terms of historical analysis of strategic culture, “aggression” and “defensiveness” gain a relative priority and privilege in the historical analysis of strategic culture. The aggression, which constitutes the relatively dynamic side of the dichotomy, is expressed in the Western literature as “cult of offensive”. The controversy of strategic offensive and defensive tendencies in the strategic culture is not an area to which the Turkish strategic culture is unfamiliar. Various authors have also identified a similar dichotomy in the Turkish strategic culture by defining attack/defense or daring/temptation. On the other hand, the pragmatic tendency found in Gazi Mustafa Kemal Atatürk’s rhetoric as “the spirit of attack” constitutes also this research’s problematic. In this research, the aggression in the Turkish Strategic culture will be analyzed through Atatürk's own writings, speeches, and statements.
Çeçenistan: Siyasi ve Askerî Kısırdöngü
Chechnya: Political and Military Vicious Circle
Yazar: Uyar, Mesut
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 14 No. 28, 2018
Anahtar kelimeler: Chechnya,Russia,Unconventional Warfare,Separatist Nationalism,Sheik Shamil ; Çeçenistan,Rusya,Gayri Nizami Harp,Ayrılıkçı Milliyetçilik,Şeyh Şamil

Çeçenler tek başlarına veya diğer Kafkas milletleriyle beraber 1750’den beri Rus işgali ve yönetimine karşı direnmektedir. Bu direniş 1850’ler ve 1990’larda tepe noktasına çıkmıştır. Bu makalenin iddiası, bu iki tepe noktasında Çeçenlerin ve Rusların çözüm getirmeyen aynı stratejileri ve yöntemleri uyguladıkları ve geçmişten hiçbir ders almadıklarıdır. Bu kısırdöngü iyi analiz edilirse, gelecekte soruna barışçı çözüm bulmak mümkün olacaktır.

Chechens have fought against Russian occupation and administration since 1750 by themselves or with other Caucasian nations. This struggle has reached its peak once in 1850s and then again in 1990s. The main thesis of this article is that both Chechens and Russians had applied the same pointless strategy and methods and that they had not learned anything from history. If this vicious circle is examined thoroughly, a peaceful conflict resolution will be available.
Doğu-Batı, Yerel-Evrensel, Dinsel-Seküler: Orta Doğu’da Sekülerizm Tartışmaları ve Arap Baharı
East versus West, Native versus Universal,  Religious versus Secular: Debates over Secularism  in the Middle East and the Arab Spring
Yazar: Dingiloğlu, Selin
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 15 No. 29, 2018
Anahtar kelimeler: Secularism,Middle East,Arab Spring,Culturalism,Postcolonialism ; Sekülerizm,Orta Doğu,Arap Baharı,Kültürelcilik,Postkolonyalizm

Makale Orta Doğu siyasetinde seküler/izm ve dinsellik ilişkisinin yerel-evrensel ya da Doğu-Batı ikiliği bağlamında nasıl ele alındığına ve Arap Baharı’na ilişkin analizlerde bu kavramsal setlere dair ne tür değişimler ya da süreklilikler gözlendiğine bakmaktadır. İlk bölümde söz konusu ikiliklerin kültürelci ve özcü kaynakları ve bunlara dönük itirazları içeren literatürdeki temel tartışmalar kapsamlı bir eleştirel incelemeden geçirildikten sonra, Arap Baharı Orta Doğu sekülerizmine dair bu tartışmalara referansla değerlendirilmektedir. Özellikle sokağa dökülen kitlelerin önemli bir kesitinin sosyokültürel özellikleri ve öne çıkan yoksulluk, adaletsizlik, otoriterlik gibi temaların Batı’da son yıllardaki protesto hareketlerine benzetilmesi ve bu bağlamda Doğu-Batı özcü ikiliğinin aşılması tezleri incelenmektedir. Öte yandan, bu ikilikle birlikte dinsellik ve sekülerliğin siyasal içeriğinin görünmezleşerek, kimi örneklerde özellikle sekülerliğin tümüyle “kültürel jeste” indirgenmesi tartışılmaktadır.

This article examines the debates about the relationship between the secular/ism and religion in the Middle East in terms of the binaries of local versus universal or Orient versus Occident, and how these sets of concept are revisited or revised in the analyses of Arab Spring. The first part of the work offers a comprehensive and critical review of the culturalist and essentialist fundamentals of these binaries and challenges against them in the academic literature. What follows is an evaluation of the Arab Spring in light of the main arguments about Middle Eastern secularism. It questions particularly the arguments that the sociocultural characteristics of the large segment of the protesting masses and their primary demands and slogans resemble those in the recent uprisings in the Western societies and therefore, indicate the death of essentialist East-West dichotomy. On the other hand, it problematizes the way secularity and religiosity is stripped off any political content, by transforming especially the former into a merely “cultural gesture”.
İç İstikrar, Refah ve Güç Hedefleri Ekseninde Çin’in Orta Doğu Politikası
Preservation, Prosperity, and Power in China's Middle East Foreign Policy
Yazar: Akçadağ Alagöz, Emine
Dergi: Güvenlik Stratejileri Dergisi, Vol. 15 No. 29, 2018
Anahtar kelimeler: China,Power,Preservation,Middle East,Prosperity ; Çin,Güç,İç istikrarı koruma,Orta Doğu,Refah

Bu makale Çin’in Orta Doğu’ya yönelik aktif dış politikasının ardındaki etmenleri, Fei-Ling Wang’ın siyasi yapıyı korumayı, refahı sağlamayı ve güç sahibi olmayı teşvik eden özgün yapı yaklaşımını kullanarak ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çin’in Orta Doğu ülkeleriyle olan ilişkilerini şekillendiren üç temel faktörün; Çin Komünist Partisi önderliğindeki mevcut siyasal rejimi korumak, ülkenin ekonomik refahını sağlamak ve Çin’in gücünü artırmak olduğu ileri sürülmektedir. Siyasi yapıyı koruma çerçevesinde, ekonomik büyümeyi sürdürülebilir kılma, iç işlerine müdahale etmeme ilkesine bağlılık ve toprak bütünlüğünü muhafaza hususları, Çin-Orta Doğu ilişkilerinde ön plandadır. Orta Doğu, Çin’in petrol ihtiyacını ve ürettiği mallar için pazar ihtiyacını karşıladığından, söz konusu ilişkiler Çin’in refahı sağlama hedefiyle de doğrudan bağlantılıdır. Son olarak, Çin’in bu bölgeyle olan ilişkileri Pekin’in güç hesapları açısından da önem arz etmektedir.

This article seeks to examine the motives behind China’s active foreign policy toward the Middle East, using Fei-Ling Wang’s incentive structure of preservation (of its own political power), (economic)  prosperity and (greater international) power. It argues that the political preservation of the Chinese Communist Party regime, China’s economic prosperity and China’s pursuit of power are three basic motives that shape China’s relations with Middle Eastern countries. On the preservation front, continued economic growth, Beijing’s policy of non-interference, and the importance of territorial integrity influence Sino-Middle Eastern relations. These relations reflect also China’s prosperity interests since the Middle East provides China with the bulk of its oil imports and a market for manufactured products. Finally, China’s relations with this region play an important role in its power calculations.