hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Sodium Amytal'in Nöro - Psişiyatri'de ve Psiko - Somatik Tababetteki Tatbikatı
Application of Sodium Amytal in Neuropsychiatry and Psychosomatic Medicine
Yazar: Adasal, Rasim
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 3 No. 3, 1949
Anahtar kelimeler: Psychiatry ; Psikiyatri ; Sodium Amytal,Neuropsychiatry,Psychosomatic medicine ; Sodium Amytal,Nöro-psikiyatri,Psikosomatik tıp

Bu çalışma, Sodium Amytal’in (amobarbital) nöro-psikiyatri ve psikosomatik tıptaki kullanım alanlarını kapsamlı biçimde incelemektedir. Anglo-Sakson ülkelerinde yaygın olarak kullanılan bu kısa etkili barbitürat; konvülsif durumların kontrolünde, simülasyonun ortaya çıkarılmasında, psikotik bozuklukların teşhis, prognoz ve tedavisinde, ayrıca nevrozların tanı ve tedavisinde uygulanmaktadır. İlacın özellikle epileptik status, eklampsi, tetanoz ve travma sonrası konvülsiyonlarda intravenöz yolla etkili olduğu bildirilmektedir. Simülasyon tespitinde “truth serum” olarak kullanımının sınırları ve avantajları tartışılmış; mutizm, depresyon, katatoni gibi durumlarda tanısal değeri vurgulanmıştır. Psikozlarda prognoz tayini, konvülsiyon tedavisi öncesi hasta seçimi ve tedaviye uyumun artırılması gibi alanlarda da kullanılmaktadır. Nevrozlarda, özellikle savaş nevrozları, anksiyete bozuklukları, fobiler ve psikosomatik sendromlarda semptomatik rahatlama sağlamakta; farmakoterapi ile psikoterapi entegrasyonuna imkân vermektedir. İlacın ana terapötik etkisi, yoğun emosyonel gerilimi azaltma ve anksiyeteyi ortadan kaldırma olarak özetlenmektedir.

This paper provides a comprehensive review of the clinical applications of Sodium Amytal (amobarbital) in neuropsychiatry and psychosomatic medicine. Widely used in Anglo-Saxon countries, this short-acting barbiturate is employed in the control of convulsive states, detection of malingering, and diagnosis, prognosis, and treatment of psychotic disorders, as well as in the diagnosis and treatment of neuroses. Intravenous administration is reported to be effective in epileptic status, eclampsia, tetanus, and post-traumatic convulsions. Its role as a “truth serum” in uncovering simulated conditions, along with its limitations, is discussed. Diagnostic utility in mutism, depression, and catatonia is emphasized. In psychoses, it can be used to assess prognosis, select patients for convulsive therapy, and improve treatment compliance. In neuroses—particularly war neuroses, anxiety disorders, phobias, and psychosomatic syndromes—it provides symptomatic relief and facilitates integration of pharmacotherapy with psychotherapy. The drug’s primary therapeutic action is the attenuation of intense emotional tension and relief of anxiety.
Babinski Refleksi Ve Yeni Bir Modifikasyonu
The Babinski reflex and a new modification
Yazar: Tolluoğlu, Sabahattin
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 3 No. 3, 1949
Anahtar kelimeler: Psychiatry ; Psikiyatri ; Babinski reflex,Pyramidal tract lesion,Neurological examination,Reflex modification ; Babinski refleksi,Pyramidal yol lezyonu,Nörolojik muayene,Refleks modifikasyonu

Bu çalışma, Babinski refleksi ve literatürde tarif edilmiş çok sayıdaki modifikasyonunu incelemekte, ayrıca Türkiye’de piramidal yol lezyonlarının tanısında kullanılabilecek yeni bir uygulama yöntemini tanıtmaktadır. Babinski refleksi, 1896’da J. F. F. Babinski tarafından histerik felçlerle organik felçleri ayırt etmek amacıyla tanımlanmış olup, baş parmağın dorso-fleksiyonu ve diğer parmakların yelpaze tarzı açılmasıyla karakterizedir. Zamanla Chaddock, Oppenheim, Gordon, Bing, Schaefer gibi birçok araştırmacı tarafından çeşitli yüzeyel ve derin uyarı bölgeleri tarif edilmiştir. Çalışmada, ayak taban derisinin sertleştiği kırsal kökenli hastalarda, klasik yöntemle refleksin elde edilmesinde yaşanan güçlükleri aşmak için “ayak sırtı dış kenarından malleolus externus’tan son parmak aralığına doğru sert-sivri bir cisimle çizme” tekniği önerilmektedir. 1948–1949 yıllarında 134 piramidal lezyonlu hastada yapılan karşılaştırmada, klasik Babinski refleksi %71,5 oranında pozitif bulunurken; yeni teknik %69 oranında pozitiflik sağlamıştır. Bulgular, klasik yöntem hâlen en güvenilir olsa da, ayak sırtı tekniğinin özellikle taban derisi kalın hastalarda pratik bir alternatif olabileceğini göstermektedir.

This study reviews the Babinski reflex and its numerous modifications described in the literature, while introducing a new application technique for diagnosing pyramidal tract lesions in Turkey. The Babinski reflex, first described in 1896 by J. F. F. Babinski to differentiate hysterical from organic paralysis, is characterized by dorsiflexion of the great toe and a fanning of the other toes. Over time, multiple surface and deep stimulation sites were proposed by researchers such as Chaddock, Oppenheim, Gordon, Bing, and Schaefer. In this study, to overcome the difficulty of eliciting the reflex in rural patients with thickened plantar skin, a novel “dorsum of the foot” technique is proposed, involving firm stimulation from the lateral edge near the malleolus externus to the interdigital space of the fifth toe using a pointed object. In 134 patients with pyramidal lesions examined between 1948–1949, the classical Babinski reflex was positive in 71.5% of cases, while the new dorsal foot technique yielded a 69% positivity rate. The findings suggest that although the classical technique remains the most reliable, the dorsal foot method offers a practical alternative in patients with calloused soles.
Kavumun Maliny Tümörleri
Malignant Tumors of the Nasopharynx
Yazar: Atav, Nüzhet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 4 No. 1-2, 1950
Anahtar kelimeler: Otorhinolaryngology ; Kulak Burun Boğaz ; Nasopharyngeal tumor,cavum cancer,ear dysfunction,trigeminal neuralgia,squamous cell carcinoma,Eustachian tube ; Nazofarenks tümörü,kavum kanseri,kulak fonksiyon bozukluğu,trijeminal nevralji,yassı epitelli karsinom,Tuba Eustachii

Bu makale, nazofarenks bölgesinde gelişen malign tümörlerin başlangıçta atipik ve silik semptomlarla seyretmesinden dolayı tanı koymadaki zorlukları ele almaktadır. Sunulan iki vakada ilk belirtiler kulak fonksiyon bozukluğu ve trijeminal nevralji şeklinde ortaya çıkmış, tümörün ilerlemesiyle klasik semptomlar gözlenmiştir. Histopatolojik incelemelerde her iki vakada da yassı epitelli karsinom tanısı konmuştur. Makale, erken tanının önemini ve cerrahi ile radyoterapinin birlikte uygulanmasının tedavi başarısındaki rolünü vurgulamaktadır.

This article discusses the diagnostic challenges of malignant tumors in the nasopharyngeal region due to their atypical and subtle initial symptoms. Two cases are presented: one with early ear dysfunction and another with prolonged trigeminal neuralgia. As the tumors progressed, classical symptoms emerged. Histopathological analysis confirmed squamous cell carcinoma in both cases. The study emphasizes the importance of early diagnosis and the effectiveness of combining surgical and radiological treatments.
Elektro Encephalogramm'ın Adli Tıptaki Ehemmiyeti
The Importance of Electroencephalogram in Forensic Medicine
Yazar: Öztürel, Adnan
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 3 No. 3, 1949
Anahtar kelimeler: Forensic Medicine ; Adli Tıp ; Electroencephalography (EEG),Forensic medicine,Epilepsy ; Epilepsi,Elektroensefalografi (EEG),Adli tıp

Bu çalışma, elektroensefalografinin (EEG) adli tıptaki kullanım alanlarını ve önemini ele almaktadır. EEG’nin beyin korteksinin elektriksel aktivitesini kaydederek akıl ve sinir hastalıklarının tanısında sağladığı katkılar özetlenmiş, özellikle epilepsi, kafa travmaları ve bazı psikiyatrik bozukluklarda adli değerlendirmedeki rolü vurgulanmıştır. Epilepside nöbet tipi fark etmeksizin karakteristik dalga paternleri tanımlanmakta, bu sayede suç işleyen ve epilepsi iddiasında bulunan kişilerde tanı kolaylaşmaktadır. Kafa travmalarında lezyonun ciddiyeti, olası epilepsi gelişme riski ve iyileşme süresi EEG ile objektif olarak değerlendirilebilmektedir. Histeri gibi epilepsiye benzeyen durumlarda normal EEG bulguları ayırıcı tanıda yardımcıdır. Ayrıca EEG’nin, temaruz vakalarının saptanması, yarı mesuliyet değerlendirmesi ve travma sonrası subjektif şikâyetlerin objektifleştirilmesinde kullanılabileceği belirtilmiştir. Makalede ayrıca adli vaka örneği sunularak EEG’nin uygulamadaki değeri ortaya konmuştur.

This study discusses the applications and importance of electroencephalography (EEG) in forensic medicine. EEG, by recording the electrical activity of the cerebral cortex, significantly aids in diagnosing neurological and psychiatric disorders. Characteristic wave patterns in epilepsy—regardless of seizure type—allow for objective diagnosis in offenders claiming epileptic episodes during the commission of crimes. In head trauma cases, EEG helps determine lesion severity, assess the risk of post-traumatic epilepsy, and estimate recovery time. In conditions mimicking epilepsy, such as hysteria, normal EEG findings facilitate differential diagnosis. EEG is also valuable in detecting malingering, evaluating partial criminal responsibility, and objectifying post-traumatic subjective complaints. A forensic case example is presented to illustrate EEG’s practical utility in legal proceedings.
Basınç Artırıcı Sistemle Farmakolojik Araştırmalar
Pharmacological Investigations Using a Pressure Amplification System
Yazar: Kantemir, İzzet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 4 No. 1-2, 1950
Anahtar kelimeler: Basic Pharmacology ; Temel Farmakoloji ; Pressure system,pharmacology,isolated heart,contraction,manometer,physiological experiment,volume variation ; Basınç sistemi,farmakoloji,izole kalp,kontraksiyon,manometre,fizyolojik deney,volüm değişikliği

Bu çalışma, Bern Üniversitesi Farmakoloji Enstitüsü’nde geliştirilen ve çok küçük basınç ve hacim değişikliklerini hassas şekilde ölçebilen bir sistemle yapılan farmakolojik araştırmaları tanıtmaktadır. Sistem, elastik bir membran aracılığıyla primer ve sekonder basınçlar arasında denge kurarak organ kontraksiyonlarını ve hacim değişimlerini kaydetmeye olanak tanır. İzole kalp, arter, ven gibi organlarla yapılan deneylerde bu sistem sayesinde ilaçların etkileri yüksek hassasiyetle izlenebilmektedir. Özellikle kalp üzerine yapılan deneylerde Strophosid ve Calcium eksikliği gibi durumların etkileri değerlendirilmiştir.

This study introduces a pressure amplification system developed at the Pharmacology Institute of the University of Bern, capable of detecting minute changes in pressure and volume. The system utilizes an elastic membrane to balance primary and secondary pressures, allowing precise recording of organ contractions and volume shifts. Experiments with isolated organs such as the heart, arteries, and veins demonstrate the system’s sensitivity in monitoring pharmacological effects. The study particularly examines cardiac responses to substances like Strophosid and calcium deficiency.
Kalp Glikozidlerinin Standardizasyonu
Standardization of Cardiac Glycosides
Yazar: Kantemir, İzzet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 4 No. 1-2, 1950
Anahtar kelimeler: Basic Pharmacology ; Temel Farmakoloji ; Cardiac glycosides,unit determination,biological assay,frog method,cat method,guinea pig method,pharmacology ; Kalp glikozidleri,ünite tayini,biyolojik test,kurbağa metodu,kedi metodu,kobay metodu,farmakoloji

Bu makale, kalp glikozidlerinin biyolojik ünite tayini yöntemlerini ve bu yöntemlerin karşılaştığı zorlukları ele almaktadır. 1926’da Magnus tarafından başlatılan standart preparat uygulamaları, daha sonra çeşitli hayvan deneyleriyle geliştirilmiştir. Kurbağa, kedi ve kobay gibi deney hayvanları kullanılarak glikozidlerin öldürücü dozları belirlenmiş; bu dozlar üzerinden karşılaştırmalı ünite hesaplamaları yapılmıştır. Mevsimsel değişiklikler, hayvanların bireysel hassasiyetleri ve preparatların kimyasal sabitliği gibi faktörler, ünite tayininde belirsizlik yaratmaktadır. Makale, biyolojik metodun ideal olmaktan uzak olduğunu, ancak standart preparatlarla kıyaslama yapılarak daha güvenilir sonuçlar elde edilebileceğini vurgulamaktadır.

This article examines the biological unit determination methods for cardiac glycosides and the challenges involved. Initiated by Magnus in 1926, standard preparations were later refined through animal experiments. Frogs, cats, and guinea pigs were used to determine lethal doses of glycosides, which were then used for comparative unit calculations. Seasonal variations, individual animal sensitivity, and chemical consistency of preparations contribute to uncertainty in unit determination. The article emphasizes that while biological methods are far from ideal, comparing unknown samples with standard preparations can yield more reliable results.
Katatonik ve Depresiv Psikozlarda Sodium Amytabin Tesiri
The Effect of Sodium Amytabine in Catatonic and Depressive Psychosis
Yazar: Adasal, Rasim
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 3 No. 3, 1949
Anahtar kelimeler: Psychiatry ; Psikiyatri ; Catatonic psychosis,Sodium amytal,Depression ; Katatonik psikoz,Sodium amytal,Depresyon

Bu çalışma, katatonik ve depresif psikozlarda intravenöz Sodium Amytal (S.A.) uygulamasının klinik ve nörofizyolojik etkilerini değerlendirmektedir. 1929’dan itibaren yapılan gözlemler, S.A.’ın özellikle katatonik stupor halinde olan hastalarda kısa süreli fakat belirgin bir açılma sağladığını göstermiştir. İlacın etkisi sırasında hastalarda mutizm, iletişim kopukluğu ve psikomotor inhibisyon yerini duygu yakınlığı, konuşma isteği ve duygusal katılıma bırakmaktadır. Normal bireylerde dahi uygulama sonrası gevşeme, sosyal yakınlık ve kendini ifade etme eğilimi gözlenmiştir. S.A., anksiyeteyi belirgin şekilde azaltmakta, bazı olgularda lökositoz düzeylerini normale indirmektedir. Pentotal ile karşılaştırıldığında, S.A. özellikle melankolik ve katatonik sendromları açmada daha etkilidir. Bulgular, S.A.’ın hem tanısal amaçlı “Amytal interview” tekniğinde hem de farmakolojik olarak katatonik ve depresif tabloların değerlendirilmesinde önemli bir araç olduğunu ortaya koymaktadır.

This study evaluates the clinical and neurophysiological effects of intravenous Sodium Amytal (S.A.) in catatonic and depressive psychoses. Observations since 1929 have shown that S.A. produces short but significant improvement in patients with catatonic stupor. During its effect, mutism, communication withdrawal, and psychomotor inhibition are replaced by emotional warmth, willingness to speak, and affective engagement. Even in normal individuals, administration induces relaxation, social openness, and self-disclosure. S.A. markedly reduces anxiety and, in some cases, normalizes elevated leukocyte counts. Compared with pentothal, S.A. is more effective in relieving catatonic and melancholic syndromes. Findings suggest that S.A. is a valuable tool both in the diagnostic “Amytal interview” technique and in the pharmacological evaluation of catatonic and depressive states.
Erken Çağlarda Görülen Kavite Nazalin Malign Tümörleri
Malignant Tumors of the Nasal Cavities in Early Age
Yazar: Burad, Emin
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 4 No. 1-2, 1950
Anahtar kelimeler: Otorhinolaryngology ; Kulak Burun Boğaz ; Nasal cavity,nasal tumor,pediatric cancer,epitheloma,sarcoma,nasal neoplasm,radiotherapy ; Kavite nazalin,nazal tümör,çocukluk çağı kanseri,epitelyoma,sarkom,burun boşluğu,radyoterapi

Bu makale, burun boşluğunda erken yaşlarda görülen malign tümörlerin tanı zorluklarını, klinik seyirlerini ve histopatolojik özelliklerini ele almaktadır. Sunulan iki vakada, biri 10 yaşında bir kız çocuğu, diğeri 43 yaşında bir erkek hasta olmak üzere, nazal karsinom gelişimi gözlenmiştir. Klinik bulgular arasında tek taraflı burun tıkanıklığı, kanlı ve kokulu akıntı, baş ağrısı ve boyun adenopatisi yer almıştır. Histolojik incelemelerde yassı epitelli karsinom tanısı konmuş, tedavi olarak cerrahi müdahale ve radyoterapi uygulanmıştır. Makale, genç yaşta görülen nazal tümörlerin nadirliğine rağmen dikkatle değerlendirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır.

This article discusses the diagnostic challenges, clinical progression, and histopathological features of malignant nasal cavity tumors in early age. Two cases are presented: a 10-year-old girl and a 43-year-old man, both diagnosed with nasal carcinoma. Clinical symptoms included unilateral nasal obstruction, bloody and foul-smelling discharge, headache, and cervical adenopathy. Histological analysis confirmed squamous cell carcinoma, and treatment involved surgical excision followed by radiotherapy. The article emphasizes the importance of careful evaluation of nasal tumors in young patients despite their rarity.
Tüberküloz tedavisinde Streptomycin'in yeri (Endikasyon ve kontrendikasyonları) üzerinde bu günkü düşünceler
Today's thoughts on the role of Streptomycin in the treatment of tuberculosis (indications and contraindications)
Yazar: Vural, Lütfi
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 3 No. 3, 1949
Anahtar kelimeler: Clinical Microbiology ; Klinik Mikrobiyoloji ; Streptomycin,Tuberculosis,Indication ; Streptomisin,Tüberküloz,Endikasyon

Bu makale, streptomycinin tüberküloz tedavisindeki yeri, endikasyonları, kontrendikasyonları ve yan etkilerini ele almaktadır. 1944’te Selman Waksman tarafından keşfedilen streptomycin, tüberküloz basilinin de dahil olduğu birçok patojen üzerinde etkili bulunmuş, özellikle menenjit tüberkülozu, miliyer tüberküloz ve ilerleyici akciğer lezyonlarında önemli klinik iyileşmeler sağlamıştır. İlk klinik çalışmalarda ateşin düşmesi, öksürüğün azalması ve kilo alımında artış gibi olumlu etkiler gözlenmiştir. Bununla birlikte, kronik fibröz lezyonlar ve kapalı lezyonlar ilaca genellikle yanıtsızdır. Tedavi sırasında vestibüler hasar, işitme kaybı ve alerjik reaksiyonlar gibi toksik etkiler görülebilir. Streptomycin tek başına kür sağlayıcı bir ilaç olmayıp, diğer tüberküloz tedavi yöntemleriyle kombine edilmesi önerilmektedir.

This article reviews the role, indications, contraindications, and adverse effects of streptomycin in tuberculosis treatment. Discovered by Selman Waksman in 1944, streptomycin was found effective against many pathogens, including Mycobacterium tuberculosis. It has shown significant clinical improvement in conditions such as tuberculous meningitis, miliary tuberculosis, and progressive pulmonary lesions, with early studies reporting fever reduction, decreased cough, and weight gain. However, chronic fibrotic lesions and closed lesions generally do not respond to treatment. Adverse effects include vestibular damage, hearing loss, and allergic reactions. Streptomycin is not considered a sole curative agent and is recommended in combination with other tuberculosis treatment modalities.
Tüberküloz Tedavisinde Bazı Şimik İlâçlar ve Streptomycin
Chemical Agents and Streptomycin in the Treatment of Tuberculosis
Yazar: Ülker, Muhittin
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 4 No. 1-2, 1950
Anahtar kelimeler: Infectious Diseases ; Bulaşıcı Hastalıklar ; Tuberculosis,streptomycin,promin,sulfonamide,dihydrostreptomycin,antibiotic,toxicity,treatment protocol ; Tüberküloz,streptomycin,promin,sulfonamid,dihydrostreptomycin,antibiyotik,toksisite,tedavi protokolü

Bu makale, tüberküloz tedavisinde kullanılan kimyasal ilaçlar ve streptomycinin etkilerini tarihsel, deneysel ve klinik açıdan ele almaktadır. Streptomycinin keşfi, promin ve sulfonamid türevleriyle karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiş; hayvan deneyleri ve insan gözlemleriyle bakteriyostatik etkisi, toksik reaksiyonları ve organlardaki konsantrasyon düzeyleri incelenmiştir. Dihydrostreptomycin gibi türevlerin daha az toksik olduğu gösterilmiş, streptomycinin tüberküloz tedavisinde en etkili ilaçlardan biri olduğu vurgulanmıştır.

This article examines the historical, experimental, and clinical use of chemical agents and streptomycin in the treatment of tuberculosis. The discovery and application of streptomycin are compared with promin and sulfonamide derivatives. Animal studies and human observations highlight its bacteriostatic effects, toxicity profiles, and organ concentration levels. Derivatives such as dihydrostreptomycin are shown to be less toxic. The article concludes that streptomycin remains one of the most effective drugs in tuberculosis therapy.
Konjenital Anomalilerin Etiyolojisinde Heredite ve Ana Yaşı
Heredity and Maternal Age in the Etiology of Congenital Anomalies
Yazar: Doğramacı, İhsan
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 3 No. 3, 1949
Anahtar kelimeler: Pediatric Surgery ; Çocuk Cerrahisi ; Congenital anomalies,Heredity,Maternal age ; Konjenital anomaliler,Heredite,Ana yaşı

Bu çalışma, konjenital anomalilerin etiyolojisinde heredite ve ana yaşı faktörlerinin rolünü değerlendirmektedir. Teratolojinin tarihsel gelişimi, halk inançlarından bilimsel araştırmalara kadar özetlenmiş; Mendel kalıtım kuralları çerçevesinde dominant ve resesif geçişli malformasyon örnekleri verilmiştir. Multiple exostosis, osteopsarthyrosis gibi herediter anomaliler klinik vakalarla açıklanmıştır. 680 konjenital kalp malformasyonlu hastanın aile öyküleri incelenmiş ve malformasyonlu çocukların kardeşlerinde anomali görülme oranının genel topluma göre 10–15 kat yüksek olduğu belirlenmiştir. Ayrıca literatür ve istatistik verileri, ileri yaşta gebeliklerde özellikle mongolizm riskinin arttığını göstermektedir. Sonuç olarak, akraba evliliklerinden kaçınmanın ve kadınların genç yaşta çocuk sahibi olmalarının konjenital anomalilerin önlenmesinde önemli olduğu vurgulanmaktadır.

This study evaluates the roles of heredity and maternal age in the etiology of congenital anomalies. The historical development of teratology is summarized, from folk beliefs to scientific research, and examples of dominant and recessive malformations are provided within the framework of Mendelian inheritance laws. Hereditary anomalies such as multiple exostoses and osteopsartherosis are illustrated with clinical cases. In a review of 680 patients with congenital heart malformations, the incidence of anomalies among siblings was found to be 10–15 times higher than in the general population. Statistical data from the literature also indicate that advanced maternal age is associated with a higher risk of anomalies, particularly mongolism. The findings emphasize that avoiding consanguineous marriages and encouraging childbirth at younger maternal ages are important measures in preventing congenital anomalies.