hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
HUME’UN İNANÇ FELSEFESİ: DİNİ İNANÇ, DOĞAL İNANÇ MIDIR?
Hume's Philosophy of Belief: Is Religious Belief Natural Belief?
Yazar: Göçer, Emine
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 24 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Philosophy of Religion ; Din Felsefesi ; Philosophy of Religion,Rationality,Natural Belief,Religious Belief,Hume ; din felsefesi,rasyonellik,doğal inanç,dini inanç,hume

Erken Modern Dönem felsefesinde karşılaştığımız inanç politikaları arasında Hume’un doğal inanç kavramı, anlaşılması problemli bir alan olarak bilinir. Hume, his ve duyum temelli bir inanç kavramı geliştirse de bunu empirist bir yöntem olarak değerlendirmenin, şüpheciliği ile birlikte düşünüldüğünde tartışmalı olması, geliştirdiği yöntemi çıkarımsal bir yöntem olarak nitelemesinden ziyade doğal bir eğilim ve alışkanlık olarak görmesi ile ilişkilidir. Hume’un geliştirdiği doğal inancın epistemik bir temeli olup olmadığı bu makalenin temel hedeflerinden biri olmakla birlikte, dini inancı, doğal inanç olarak değerlendirip değerlendirmediğini belirlemek, bu makalenin ikincil hedefleri arasında yer alır. Savunumuz, Hume’un doğal inancı duyguya dayalı epistemik olmayan bir inanç biçimi, dini inancı ise doğal inanç olarak ele aldığı yönündedir. Çalışmamızda Hume’a göre doğal inanç ve dini inanç kavramlarının nasıl anlaşıldığı ortaya konmuş, bu kavramlarla ilgili tartışmalara yer verilmiş ve ona göre dini inancın doğal inanç olduğu yönünde bir kanaate ulaşılmıştır.

Among the politics of belief that we encounter in Early Modern Philosophy, Hume's concept of natural belief is known as a problematic area to understand. Although Hume develops a concept of belief based on sensation and sensation, the fact that it is controversial to consider it as an empiricist method when considered together with his scepticism is related to the fact that he sees the method he develops as a natural tendency and habit rather than an inferential method. Whether Hume's natural belief has an epistemic basis or not is one of the main goals of this article, while determining whether he considers religious belief as natural belief or not is among the secondary goals of this article. Our argument is that Hume treats natural belief as a non-epistemic form of belief based on emotion, and religious belief as natural belief. In our study, how the concepts of natural belief and religious belief are understood according to Hume is presented, discussions about these concepts are included, and a conclusion is reached that religious belief is natural belief according to him.
KULUN İMTİHANI BAĞLAMINDA MUTASAVVIFLARIN İSTİDRAC KAVRAMINA YÜKLEDİKLERİ ANLAMLAR
The Meanings That Sufis Attribute to the Concept of Istidraj in the Context of the Servant's Test
Yazar: Dokgöz, Derviş
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 24 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Sufism ; Tasavvuf ; Sufism,Miracle(Karamat),Istidraj,Makr ; Tasavvuf,Keramet,İstidrac,Mekr

İstidrac, dini literatürde genel olarak harikulade olaylar kapsamında, özellikle de mucize ve keramet kavramları ile birlikte üzerinde durulan bir kavram konumundadır. Bu nedenle de kaynaklarda bazen mucize çoğunlukla da keramet kavramı ile birlikte ele alınıp hakkında bilgiler verildiği görülmektedir. Kerametin Allah'ın veli kulları eliyle meydana gelen harikulade olaylar, istidracın ise inançsız veya isyankâr kullar tarafından ortaya konan harikuladelikler olduğu şeklindeki tanımlama İslami ilimler literatüründe yaygın olarak kullanılmaktadır. İstidrac hakkında yaygın olarak bilinen bu genel tanıma rağmen özellikle mutasavvıfların nazarında bu kavramın anlam çerçevesinin çok daha geniş olduğu görülmektedir. Onların kullanımında istidrac, yalnızca küfür üzere olan insanlar tarafından ortaya konulan harikuladelikler olmayıp, bunun yanında müminlerin de imtihan gereği maruz kalabilecekleri bazı durumları da ifade etmektedir. Bu konudaki açıklamalarda istidracın, mekr, keyd gibi Kur’an kavramlarıyla da ilişkilendirildiği ve benzer anlamlar yüklendiği, bu kavrama dair mutasavvıflarca yapılan yorumların genel olarak tutarlı ve yerinde açıklamalar olduğu ve konuya önemli anlam zenginliği kattığı görülmektedir.

In religious literature, istidrac is a concept that is generally emphasised within the scope of miraculous events, especially with the concepts of miracle and karamat. For this reason, it is seen in the sources that it is sometimes handled together with the concept of miracle, and often with the concept of keramah, and information is given about it. The definition of miracles as marvellous events that occur by the hands of God's righteous servants, and of istidrac as marvellous events that occur by unbelieving or rebellious servants is widely used in the literature of Islamic sciences. Despite this widely known general definition of istidrac, it is seen that the meaning of this concept is much wider, especially in the eyes of Sufis. In their usage, istidraq refers not only to the marvellous phenomena exhibited by people who are in the state of disbelief, but also to some situations that believers may be exposed to as a result of the test. In the explanations on this subject, it is seen that istidraq is also associated with Quranic concepts such as mekr and keyd, and similar meanings are attributed to them, and the interpretations made by Sufis on this concept are generally consistent and appropriate explanations and add important richness of meaning to the subject.
RU’BE B. EL-‘ACCÂC VE EDEBÎ KİŞİLİĞİ
RU’BE B. EL-‘ACCÂC VE EDEBÎ KİŞİLİĞİ
Yazar: Toprak, Mustafa
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 24 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Arabic Language, Literature and Culture ; Arap Dili, Edebiyatı ve Kültürü ; Arap Dili ve Belâgatı,Ru’be b. el-‘Accâc,Şiir,Recez,İstişhâd ; Arabic Language and Rhetoric,Ru,Poetry,Rajaz,Istishhâd

Emevîlerin son dönemi ile Abbâsîlerin ilk döneminde yaşayan Ru’be b. el-‘Accâc, hayatını Bağdat’ta geçirmiş, halife Mansûr zamanında h.145 yılında vefat etmiştir. Onun şahsiyetine dair kaynaklarda pek az bilgiye rastlanıldığından bu hususta ancak recezlerinden bazı çıkarımlarda bulunulmuştur. Ru’be b.el-‘Accâc, recezin gelişiminde önemli konuma sahip olan başlıca şairlerdendir. Onun sayesinde recez zirveye çıkmış ve ondan sonra recezde gerileme olmuştur. Ru’be, dilde çok az kullanılan ve herkesin bilmediği kelimeleri ustalıkla kullanabilecek kadar mahir ve dil hususunda derin bir bilgiye sahiptir. O, dil hususunda adeta bir müracaat merkezi olmuştur. Zamanının birçok şairi, lugat ve nahiv âlimi, bilmedikleri hususlarda ona başvurmuş ve ondan rivâyette bulunmuştur. Aynı zamanda Ru’be’nin gerek şiirlerinde geçen kelimelerle gerekse birebir kendisine yöneltilen sorulara verdiği cevap niteliğindeki kelimelerle ve vücut diliyle (işaretiyle) istişhâdda bulunulmuştur. Bazı eserlerde Ru’be’nin kırâatı ile de istişhâd edildiği görülmüştür. Aynı zamanda Ebû Hüreyre’den hadis rivayetinin olduğu söylense de sahabenin vefatı ile Ru’be’nin doğumu dikkate alındığında bunun mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Ru'ba b. al-'Ajjāj, who lived in the late Umayyad and early Abbasid periods, spent his life in Baghdad and died in 145 AH during the reign of Caliph al-Mansūr. Since there is very little information about his personality in the sources, only some inferences have been made from his rajzes. Ru'ba b. al-'Ajjāj is one of the main poets who had an important position in the development of rajaz. Thanks to him, rajaz reached its peak and after him there was a decline in rajaz. Ru'ba is skillful enough to skillfully use words that are rarely used in the language and unknown to everyone and has a deep knowledge of the language. He was almost a center of reference in language. Many poets, linguists and grammarians of his time consulted him on matters they did not know and was narrated by him. In the same vein, Ru'ba's words in his poems, the utterances in his answers for the questions directed to him one-on-one, and his body language (sign) were cited. In some works, Ru'ba's qiraat has been observed to be mentioned. Meanwhile, although it is said that he narrated hadith from Abu Hurayra, it is understood that this is impossible upon consideration the death of the companions and the birth of Ru'ba.
CHRISTOPHER HILL, MARKSİZM VE TARİH, ÇEV. A. TORAMAN, E. KARACAN, KOR YAYINLARI, 2. BASIM, 2023, İSTANBUL, 134 SAYFA.
CHRİSTOPHER HİLL, MARXISM AND HISTORY, TRANS. A. TORAMAN, E. KARACAN, KOR YAYINLARI, 2ND EDITION, 2023, ISTANBUL, 134 p.
Yazar: Yıldırım, Tamer
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 24 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Contemporary European History ; Çağdaş Avrupa Tarihi ; Contemporary World History (Other) ; Çağdaş Dünya Tarihi (Diğer) ; History,Marxism,Christopher Hill ; Tarih,Marksizm,Christopher Hill

John Edward Christopher Hill (1912-2003), 17. yüzyıl İngiliz tarihi konusunda uzmanlaşmış bir akademisyendir. Makalelerin yazıldığı dönem ikinci dünya savaşından sonra ve soğuk savaşın oldukça ileri seviyeye vardığı bir zaman aralığında gerçekleştiğinden ve yazar Marksist ideolojiyi benimsemiş olduğundan komünizmi ve onun tarihsel önderlerini (Marx, Engels, Lenin, Stalin gibi) tarafgir bir şekilde büyük bir saygı ile almıştır. Bundan dolayı eserde SSCB’de olan bazı olumsuz olaylardan (Gulag kampı, zorunlu göçler, nükleer silah denemeleri gibi) hiç bahsedilmemiş tir. Sosyal tarih geleneğinde yazılmış olan kitap altı makaleden oluşmaktadır. Bunlar; “Marksizm ve Tarih”, “Stalin ve Tarih Bilimi”, “Tarih Öğretmek”, “Tarihçiler, İngiliz Kapitalizminin Ortaya Çıkışını Naıl Yorumluyor?”, “Marx ve Engels’in Yorumuyla İngiliz İÇ Savaşı” ve “Tarih ve Bugün”. Yazarın oluşturulan bu seçkide yer alan makalelerinde ideolojisi olan Marksizm’i savunma düşüncesi akademisyenliğinin önüne geçmiş gibidir.

John Edward Christopher Hill (1912-2003) was a scholar specializing in 17th century British history. Since the period in which the essays were written took place after the Second World War and during the height of the Cold War, and since the author adopted Marxist ideology, he treated communism and its historical leaders (Marx, Engels, Lenin, Stalin, etc.) with great respect in a biased manner. Therefore, some negative events in the USSR (such as the Gulag camp, forced migrations, nuclear weapons tests) are not mentioned at all in the book. The book, written in the tradition of social history, consists of six articles. These are “Marxism and History”, “Stalin and the Science of History”, “Teaching History”, “How Historians Interpret the Emergence of British Capitalism”, “The English Civil War as Interpreted by Marx and Engels” and “History and Today”. In this selection of articles by the author, the idea of defending Marxism, his ideology, seems to have taken precedence over his academics.
İBN SÜREYC’İN HAYATI, İLMÎ KİŞİLİĞİ VE ŞÂFİÎ MEZHEBİNDEKİ YERİ
The Life of Ibn Surayj, Scientific Personality and His Place in Shafii Doctrine
Yazar: Aydemir, Ramazan
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 24 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Islamic Law ; İslam Hukuku ; Islamic Law,Sect,Shafii School,Ibn Surayj ; İslam Hukuku,Mezhep,Şafiî Ekolü,İbn Süreyc

Hz. Peygamber’in (s.a.s.) vefatından sonra, sahabe arasında çeşitli görüş farklılıkları ortaya çıkmış ve bu farklılıklar zamanla sistemli mezheplere dönüşmüştür. Bu mezheplerden biri, Şâfiî mezhebi olup İmam Şâfiî'nin önderliğinde kurulmuştur. İmam Şâfiî'nin vefatının ardından, ilk nesil talebeleri, fıkhını dersler ve telif ettiği eserlerle yaymışlardır. Şâfiî mezhebinin bu ilk dönemi, mezhebin temel ilkelerinin ve uygulamalarının yerleşmesine ve yayılmasına olanak sağlamıştır. İkinci kuşak Şâfiîler, bu öğretimi farklı coğrafi bölgelere taşıyarak mezhebin etki alanını genişletmişlerdir. İbn Süreyc'in liderliğindeki üçüncü nesil Şâfiî fukaha ise, Şâfiî fıkhını daha sistemli bir hale getirmiş ve mezhebin kurumsallaşmasına büyük katkıda bulunmuştur. İbn Süreyc, İmam Şâfiî'den sonra mezhebin ikinci telifini başlatarak, Şâfiî fıkhının detaylarını ve uygulama esaslarını daha da derinleştirmiştir. İbn Süreyc'in ilmî çalışmaları, sadece o dönemin entelektüel atmosferini anlamak açısından değil, aynı zamanda Şâfiî mezhebinin gelişimine olan katkıları açısından da büyük bir öneme sahiptir. Bu çalışmalar, mezhebin kurumsallaşması ve fıkhî düşüncesinde kritik bir rol oynamıştır.

After the death of the Prophet Muhammad (peace be upon him), several differences of opinion emerged among the Companions, and these differences gradually evolved into systematic schools of thought. One of these schools is the Shafi'i school, which was established under the leadership of Imam Shafi'i. Following the death of Imam Shafi'i, his first-generation students spread his jurisprudence through teaching and the works he authored. This initial period of the Shafi'i school facilitated the establishment and dissemination of its fundamental principles and practices. The second generation of Shafi'is expanded the reach of this teaching to different geographical regions, thus broadening the school's influence. The third generation of Shafi'i jurists, led by Ibn Surayj, systematized Shafi'i jurisprudence and made significant contributions to its institutionalization. After Imam Shafi'i, Ibn Surayj began the second compilation of the school, further deepening the details and principles of application of Shafi'i jurisprudence. Ibn Surayj's scholarly work is of great importance not only for understanding the intellectual atmosphere of his time but also for assessing his contributions to the development of the Shafi'i school. These efforts played a critical role in the instituti onalization and evolution of Shafi'i legal thought.
ANINDA İYİLEŞTİREN: EBÜ’L-BEREKÂT EL-BAĞDÂDÎ’NİN BERŞA‘SÂ ADLI TİRYAKI (İNCELEME, TAHKİK VE ÇEVİRİ)
The Instant Healer: Abū al-Barakāt al-Baghdādī’s Theriac Called al-Barshaʿthā (Study, Editio Princeps, and Turkish Translation)
Yazar: Tunagöz, Tuna
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 24 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Islamic Philosophy ; İslam Felsefesi ; İslam Tıp Tarihi,Ebü’l-Berekât el-Bağdâdî,Berşaʿs̱â,Tiryak,Tarsuslu Philon ; History of Islamic Medicine,History of Islamic Pharmacy,Theriac,Abū al-Barakāt al-Baghdādī,al-Barshaʿthā,Philo of Tarsus

Tiryak, zehirli ısırıklar başta olmak üzere, çok sayıda sağlık sorununun tedavisi için üretilen tıbbî formüllerin genel adıdır. Kavram ve ilgili literatürün bir kısmı tercüme hareketi içinde Arapçaya aktarılmış ve İslam tıbbında çok sayıda yeni formül üretilmiştir. Ebü’l-Berekât el-Bağdâdî’nin el-Berşaʿs̱â adlı tiryakı da bunlardan biridir. Süryanice “bar-şaʿs̱eh” (ܒܪ ܫܥܬܗ) terkibine (lafzen ‘saatinin oğlu’; manen ‘anında/derhal’) dayanan isim, tiryakın iddiasını ortaya koyduğu gibi, gelişim aşamalarına da işaret etmektedir. Formülün kökeninin birinci yüzyılda yaşayan Tarsuslu Philôn’un Philoneiôn adlı tiryakı olduğu tespit edilmiştir. Makalenin inceleme bölümüne Berşaʿs̱â’yı önceleyen süreçle başlanmıştır. Ardından, kadim bir usulü takip ederek şifreli kaleme alınan metnin imaları; elyazmaların kenarlarında yer alan notlarının, ilgili tıp ve coğrafya eserlerinin desteğiyle çözümlenerek formül ortaya çıkarılmıştır. Eser, tespit edilen on iki yazmasının en iyi altısı üzerinden, İSAM tahkik esaslarına (İTNES) göre tahkik edilmiş ve Türkçeye çevrilmiştir.

Theriac refers to a class of medicinal formulas developed to treat a wide range of ailments, particularly venomous bites. This concept, along with some of its associated literature, was translated into Arabic, leading to the development of numerous new formulas within Islamic medicine. Among these is al-Barshaʿthā, a theriac formulated by Abū l-Barakāt al-Baghdādī. Its name, derived from the Syriac “bar shaʿthah” (ܒܪ ܫܥܬܗ) –literally “son of its hour,” figuratively “instantaneous” or “immediate”– reflects both its purported rapid efficacy and the evolutionary process of its development. The formula’s origins can be traced back to the Philoneiōn theriac of Philo of Tarsus, a first-century physician. This study begins by exploring the historical context leading up to al-Barshaʿthā’s development. The formula itself, originally recorded in a cryptic manner according to ancient practice, has been reconstructed through careful analysis of marginal notes within the extant manuscripts, supplemented by insights from relevant medical and geographical texts. The critical edition presented here is based on the six most reliable manuscripts out of twelve identified, edited according to ISAM’s edition method (ITNES), and accompanied by a Turkish translation.
İBRAHİM YILDIZ. KUR’ÂN’DA SEBÎLÜLLAH KAVRAMI. BURSA: EMİN YAYINLARI, 2015, 344 SAYFA.
İBRAHİM YILDIZ. KUR’ÂN’DA SEBÎLÜLLAH KAVRAMI. BURSA: EMİN YAYINLARI, 2015, 344 SAYFA.
Yazar: Özsaraç, Fatma
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 24 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Tafsir ; Tefsir ; Tefsir,Kur’ân,Sebîl,Sebîlüllah

Kur’ân-ı Kerîm’de insandan iman edip dosdoğru yolda ilerlemesi, bu yolu asla terketmemesi ve sonuçta Allah’ın rızasını kazanması beklenir. Tüm bu süreç sebîlüllah kavramının etrafında şekillenmektedir. Sebîlüllah kavramı insan, dünya hayatı ve imtihan olgusuyla doğrudan ilişkili olması; öte yandan Kur’ân-ı Kerîm’de birçok önemli amel ile birlikte kullanılması sebebiyle büyük bir önem arzetmektedir. Sebîlüllah kavramı, İbrahim Yıldız tarafından, “Kur’ân’da Sebîlüllah Kavramı” adlı eserde ele alınmıştır. Bu inceleme yazısının konusu, Yıldız’ın ilgili çalışmasıdır.

Kur’ân-ı Kerîm’de insandan iman edip dosdoğru yolda ilerlemesi, bu yolu asla terketmemesi ve sonuçta Allah’ın rızasını kazanması beklenir. Tüm bu süreç sebîlüllah kavramının etrafında şekillenmektedir. Sebîlüllah kavramı insan, dünya hayatı ve imtihan olgusuyla doğrudan ilişkili olması; öte yandan Kur’ân-ı Kerîm’de birçok önemli amel ile birlikte kullanılması sebebiyle büyük bir önem arzetmektedir. Sebîlüllah kavramı, İbrahim Yıldız tarafından, “Kur’ân’da Sebîlüllah Kavramı” adlı eserde ele alınmıştır. Bu inceleme yazısının konusu, Yıldız’ın ilgili çalışmasıdır.
DİYANET AYLIK DERGİ’NİN DIŞLAYICILIK, KAPSAYICILIK VE ÇOĞULCULUK BAĞLAMINDA DEĞERLENDİRİLMESİ
The Evaluation of Dı̇yanet Monthly Magazine in The Context of Exclusionism, Inclusion and Pluralism
Yazar: Güneş, Fatime Zehra; Özdemir, Ömer
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 24 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Religious Education ; Din Eğitimi ; Islamic Studies (Other) ; İslam Araştırmaları (Diğer) ; Din Eğitimi,Diyanet Aylık Dergi,Dini Çoğulculuk,Kapsayıcılık,Dışlayıcılık ; Religious Education,Diyanet Monthly Journal,Religious Pluralism,Inclusivity,Exclusion

Dünya genelinde, ilahi veya beşeri kökenli, birbirine benzeyen ya da birbirinden tamamen farklı birçok din bulunmaktadır. Bu çeşitlilik, tüm insanlık için ortak bir din algısı oluşturmayı zorlaştırmakta ve küreselleşen günümüz dünyasında dini çoğulculuk gibi bazı sorunlara yol açmaktadır. Dini çoğulculuk, farklı dini geleneklerin tek bir mutlak hakikati nasıl tasavvur ettiklerini inceleyen bir yaklaşımdır. Bu yaklaşıma göre, her din mutlak hakikate giden farklı bir yolu temsil eder. Bu araştırmanın amacı, din eğitiminin de çalışma alanlarından biri olan dini çoğulculuk üzerine bir inceleme yapmaktır. Bu bağlamda, Diyanet Aylık Dergisi’nin dışlayıcılık, kapsayıcılık ve çoğulculuk bakımından nasıl bir yaklaşım benimsediği ele alınmıştır. Çalışmada, nitel araştırma yöntemlerinden biri olan durum çalışması deseni tercih edilmiş olup, veri toplama aracı olarak doküman incelemesi tekniği kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, dergilerde dışlayıcı, kapsayıcı ve çoğulcu yaklaşımların tamamına rastlanmış, ancak kapsayıcı bir tutumun ön planda olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, incelenen dergilerde “öteki”ne yönelik tutumların, güncel olaylardan etkilendiği gözlemlenmiştir.

Throughout the world, there are many religions, divine or human in origin, similar or completely different. This diversity makes it challenging for everyone to develop a common perception of religion. This situation leads to some problems in today’s globalising world. Religious pluralism is an approach that aims to examine how different religious traditions conceive of a single absolute truth. According to this approach, each religion represents a different path to absolute truth. This study aims to examine religious pluralism, which is also one of the fields of study in religious education. In this context, the approach of Diyanet Monthly Journal in terms of exclusivism, inclusivism and pluralism is discussed. In the study, case study design, one of the qualitative research methods, was preferred, and the document analysis technique was used as a data collection tool. As a result of the research, it was found that all exclusionary, inclusive and pluralist approaches were encountered in the magazines, but an inclusive attitude was at the forefront. In addition, it was observed that current events influenced attitudes towards the “other” in the analysed magazines
KUR'AN VE KIRAATLERİN ÖZDEŞLİĞİ ÜZERİNE BİR İNCELEME
An Analysis on the Identity of the Qur‘ān and Qirā‘āts
Yazar: Yerlikaya, Cafer
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 24 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Recitation of the Qur'an and Qiraat ; Kuran-ı Kerim Okuma ve Kıraat ; Kur’an,Yedi Harf,Mushaf,Kıraat,Yazı ; Qur‘ān,Seven Letters,Mushaf,Qirā‘āt,Writing

Hz. Osman tarafından noktasız ve harekesiz olarak yazılan ve çoğaltılan mushaflar, kıraatini öğretecek kişilerle birlikte değişik İslâm beldelerine gönderilmiştir. İskelet hat ile yazılan resm-i mushafların seslendirmesi olan kıraatler, ilk dönemden itibaren Müslümanlar arasında birtakım ihtilafların ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bu ihtilaflardan birini de “Kur’an ve kıraatlerin birbirinden ayrı veya aynı hakikat oluşu” hakkındaki yorumlar ve tartışmalar oluşturmuştur. Mushaflar, vahyin başlangıcından itibaren “sözlü” ve “yazılı” olarak, bu iki özellikle birlikte nakledilmiştir. Kur’an’ın şifahî nakli, fem-i muhsini ve kıraatleri, kitâbî olarak rivayeti ise mushaf imlâsını ve resmini temsil etmiştir. Kur’an’ın bu iki nakil şekli, İslâm âlimleri arasında “Kur’an ve kıraatlerin birbirinden ayrı veya aynı iki hakikat olduğu” yönünde bazı görüş ayrılıkları ve ihtilaflarına yol açmıştır. Bu durum da araştırılması, incelenmesi ve tahlil edilmesi gereken bir mesele olmuştur. Kıraat ilminin bu temel meselesi; kavramsal tanım, bazı rivayetler, kıraatler ile ilgili bazı meseleler ve kıraatlerin sıhhat kriterleri bağlamında ele alınmıştır.

The mushafs, written and reproduced by ʿUt̲h̲mān b. ‘Affān without “ḥarakāt” (Arabic diacritics), were sent to different Islamic towns and regions by the people who would teach their qirā‘āt. The Recitations/qirā‘āts, articulating the calligraphic script (mushafs), have caused disputes among Muslims from the early period onwards. One of these disagreements  have involved interpretations and discussions about “whether the Qur‘ān and its qirā‘āts/recitations are separate from each other or represent the same truth.” From the beginning of revelation, the mushafs have been conveyed orally and in written form. Qur‘ān’s the oral transmission has represented the “fem-i muhsin (excellent pronunciation)” and the qirā‘āt, and the written transmission has represented the spelling of the mushaf and its illustration (format). These two modes of transmission of the Qur‘ān have led to some disagreements and disputes among Islamic scholars that “the Qur‘ān and the qirā‘āt are two separate or the same truths.” This situation has been an issue that needs to be investigated, delucidated, and analyzed. This fundamental issue of the study of qirā‘āt is discussed in the contexts of conceptual definition, some narrations, some issues related to qirā‘āt, and the criteria for its authenticity.