hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Kronik Böbrek Yetmezliğinde Otonomik Disfonksiyon ve Diyaliz Yöntemlerinin Bunlara Olan Etkisi
Autonomic Dysfunctions in Chronic Renal Egilure; Effects of Dialytic Methods
Yazar: Süleymanlar, Gültekin
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 43 No. 1, 1990
Anahtar kelimeler: Nefroloji ; Nefroloji ; kronik böbrek yetmezliği,otonomikfonksiyon bozuklukları,diyaliz yöntemlerin ; chronic renal failure,autonomic dysfunction,dialysis methods

Bu çalışmada, kronik böbrek yetmezlikli hastalarda otonomik fonksiyon bozuklukları ile diyaliz yöntemlerinin bu fonksiyonlar üzerine etkisi incelendi. Çalışmada 10'u sağlıklı kontrol, 6'sı predialitik, 8'i periton diyalizi (CAPD) ve 7'si hemodiyaliz (HD) tedavisi gören toplam 21 kronik böbrek yetmezliği hastasında parasempatik (Valsalva manevrası, derin nefes alma ve atropin testleri) ve sempatik (ortostasis, handgrip ve cold pressure) testleri ile çeşitli oftalmik otonomik testler uygulandı. Gruplar arasında Valsalva testine cevaplar farksız bulunurken (p>0.05), derin nefes alma ve atropin testlerine kalb hızı cevaplarının kronik böbrek yetmezlikli hastalarda (diyalizgörsün veya görmesin) azaldığı gözlendi (p<0.01). Prediyaliz, CAPD ve HD gruplarındaki sempatik testlerde (kan basıncı değişikliğine dayanan testlerde) normal kontrollerdekine benzer sonuçlar alındı (p>0.05) , Oftalmik otonomik testler açısından gruplar arasında farklıık bulunmadı (p>0.05). Çalışmamızda kronik böbrek yetmezlikli hastalarda parasempatik fonksiyonların bozulmasına karşın sempatik tutulumun önemsiz olduğu ve ayrıca diyaliz yöntemlerinin otonomik fonksiyonlar üzerine anlamlı etkisi olmadığı sonucuna varıldı.

In this study, we investigated the distrubances of autonomic functions in chronic renal failure (CRF) and the effects of dialytic methods on these functions. Tests of parasympathetic system (Valsalva maneuver, deep breathing and atropine test) and sympathetic system. (ortostasis, handgrip and cold pressure) and various ophtalmologic autonomiç testis were performed in 10 healthy persons, 6 predialytic patients, 8 patients on continuous ambulatory dialysis (CAPD groups) and 7 patients on hemodialysis (HD groups). Although there was no significant difference among there groups İrom the standpoints of responses t0 Valsalva meneuver, heart rateresponses io deep breathing and atropine test were observed to be reduced in patients with CRF (predialytic or dialytic) (p<0.01). The results of tests of sympathetic system in predialytic, CAPD and HD patients were similar tO those normal subjects (p>0.05). There was no difference among these groups in the ophtalmologic tests (>0.05).This study showed that in CRF, parasympathetic functions were impaired, but sympathetic abnormalities were trivial and that dialytic methots didn't have a considerable influence on autonomic functions.
Riskli Gebeliklerde Oksitosin ve İntraservikal PG E.-Jel ile Doğum İndüksiyonu
Ripening of The Cervix By Oxytocin Infusion and PG E, Gel Intracervically in High-Risk Pregnancies
Yazar: Ünlü, Cihat
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 43 No. 1, 1990
Anahtar kelimeler: Obstetrics and Gynaecology ; Kadın Hastalıkları ve Doğum ; Prostaglandinler,infüzyon,PG E:jel ; induction,termination,Contrary

Prostaglandinler, oksitosinden farklı olarak servikal direncide azalttıklarından doğum indüksiyonu için daha çok tercih edilmektedir. Riskli gebelik nedeniyle ve tıbbi bir endikasyonla gebeliğin sonlandırılması gereken 143 hastada oksitosin infüzyonuyla ve 202 hastada PG E:jel ile doğum indüksiyonu yapıldı. 0,4 mg PG E-'nin 3 ml jeligerisinde servikal kanal i¢ine verilmesiyle serviksin yumusatilmas: ve açılması dolayisiyla daha iyi obstetrikal sonuglara ulaşılmaya çaTışıldı. PG Erjel ile dogum induksiyonu yapildiginda, oksitosin grubundan farkh olarak fetusun intrapartal durumu, dogum stresi dogum sekli gibi parametreler olumlu yonde etkilendiler. İlk planda dikkati ¢eken sonug oksitosin grubunda sezaryen oraninin % 34 olmasina karşın, bu oranin PG E>-jel grubunda % 8'e diismesidir.

Prostaglandins are preferred for induction of labor, as they decrease the cervical resistance unlike oxytocin. When termination of pregnancy because of high risk and a medical indication was necessary ,the induction of labor was managed in 143 patients by oxytocin infusion and in 202 patientsby PG E, gel. 0,4 mg PG E. in 3 ml gel wasapplied into the cervical canal in order to ripen and to dilate the cervix and to achieve better obstetrical results. Contrary to the induction of labor with oxytocin infusion, statistically very significant differences in favor of prostaglandin F> gel were found. The fetal morbidity during labor and the duration of labor were decreased and the mode of delivery was improved. The first impression is that, the rate of cesarean section, which is 3¢ % in oxytocin infusion group, decreases to 8 % in the PG E> gelgroup.
Plasental Yerleşimli Trofoblastik Tümör ve Histogenezi
PLACENTAL LOCATED TROPHOBLASTIC TUMOR AND ITS HISTOGENESIS
Yazar: Erdoğan, Nural
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 43 No. 1, 1990
Anahtar kelimeler: Pathology ; Patoloji ; Obstetrics and Gynaecology ; Kadın Hastalıkları ve Doğum ; placenta,trophoblastic,disease,pregnancy ; plasenta,trofoblastik,hastalık,gebelik

Plasental yerleşimli trofoblastik tümör (PSTT) plasental villusların, yaygın kanama ve nekrozun yokluğu ile karekterli intermedjer trofoblastların tümoral proliferasyonu ile gelişen nadir bir gebelik sonrası uterus trofoblastik hastalığıdır   , İnvazif büyüme örneğine sahip tümörün tek yönlü hücresel yapısı ve tembel biyolojik davranışı, diğer trofoblastik neoplazmlardan farklı bir antite olarak yorumlanmasına yol açmıştır (11,16, 19). Hem morfolojik hem de klinik yönden özellikle koryokarsinomlardan farklılanmasına karşın az görülmeleri ve değerlendirme güçlükleri nedeni ile uzun süre literatürdeki terminolojik karışıklığın kaynağı olmuşlardır

Placental placental trophoblastic tumor (PSTT) is a rare trophoblastic disease of the uterus after pregnancy that develops with tumor proliferation of placental villi, intermedjer trophoblasts characterized by the absence of widespread bleeding and necrosis , The unidirectional cellular structure and lazy biological behavior of a tumor with a sample of invasive growth have led to its interpretation as a different antithesis from other trophoblastic neoplasms (11,16, 19). Although they are morphologically and clinically different from chorio-carcinomas, they have been the source of terminological confusion in the literature for a long time due to their rarity and difficulty in evaluation.
Yara İyileşmesinde Gümüş Nitrat * İyontoforezin Rolü
YARA İYİLEŞMESİNDE GÜMÜŞ NİTRAT * İYONTOFOREZİN ROLÜ
Yazar: Acar, Hasan
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 43 No. 1, 1990
Anahtar kelimeler: Anatomy ; Anatomi ; iyontoforezin,musculus,iyontoforez ; iyontoforezin,musculus,iyontoforez

Yara iyileşmesinde doğru akım stimülasyonu ile gümüş nitrat iyontoforezin rolü araştırılmıştır. Çalışmada 4 grup Mus-musculus albino cinsi fareler kullanılmış, her grup fareler, 8 kontrol 8 deney grubuna ayırılmıştır. A grubu farelerde derinin epidermisi sağlam bırakılmış, B grubu farelerde epidermis sıyırılmış, C grubu farelerde deride yara açılmış, D grubu farelerde ise yara enfekte edilmiştir. Deney gruplarında DAS ile GN iyontoforez uygulanmış, kontrol gruplarında sadece topik olarak GN uygulanmıştır.Deney grubu ve kontrol grupları arasındaki bulgu Tarkları Ki-kare testi ile değerlendirilmiştir.

Yara iyileşmesinde doğru akım stimülasyonu ile gümüş nitrat iyontoforezin rolü araştırılmıştır. Çalışmada 4 grup Mus-musculus albino cinsi fareler kullanılmış, her grup fareler, 8 kontrol 8 deney grubuna ayırılmıştır. A grubu farelerde derinin epidermisi sağlam bırakılmış, B grubu farelerde epidermis sıyırılmış, C grubu farelerde deride yara açılmış, D grubu farelerde ise yara enfekte edilmiştir. Deney gruplarında DAS ile GN iyontoforez uygulanmış, kontrol gruplarında sadece topik olarak GN uygulanmıştır.Deney grubu ve kontrol grupları arasındaki bulgu Tarkları Ki-kare testi ile değerlendirilmiştir.
Nöroleptik Malign Sendromu
NEUROLEPTIC MALIGNANT SYNDROME
Yazar: Şekerci, Sumru
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 43 No. 1, 1990
Anahtar kelimeler: Anaesthesiology ; Anesteziyoloji ; Neuroleptic malignant syndrome,extrapyramidal dysfunction,haloperidol injection ; Nöroleptik malign sendrom,ekstrapramidal fonksiyon bozukluğu,haloperidol enjeksiyonunu

Nöroleptik malign sendrom (NMS), nöroleptiklerle yapılan tedavinin nadir fakat oldukça letal bir komplikasyonudur. NMS, nöroleptik kullanımına bağlı, ciddi ekstrapramidal fonksiyon bozukluğu, hipertermi, bilinçte dalgalanmalar ve otonomik bozukluklar ile karakterize bir sendromdur. Bu makalede biz, anestezi sırasında haloperidol enjeksiyonunu takiben NMS gelişen bir hastayı sunuyoruz. Hastamızda genel anestezi tiyopental, süksinilkolin, N:0/0; ve halotan ile sağlanmıştır. NMS anestezinin verilmesinden sonra ortaya çıkmıştır. Tam, takikardi, hiperpine,terleme, jeneralize kas rijiditesi, akinezi, hipertermi, bilincin açılmaması ve serum kreatin fosfokinaz (CPK) düzeyinin yükselmesine dayanarak konmuştur. Tedavi, soğutma, oksijen tedavisi, böbrekyetmezliğini önlemek için volüm replasmanı ve diürezin zorlanmasından ibarettir. Özet olarak nöroleptikleri kullanan tıp ekibinin NMS'un gelişme olasılığı hakkında uyanık olması ve başarılı bir tedavi için erken tanı konulması gereklidir.

Neuroleptic malignant syndrome (NMS) is a rare but highly lethal complication of treatment with neuroleptics. NMS is a syndrome characterized by severe extrapyramidal dysfunction, hyperthermia, fluctuations in consciousness, and autonomic disorders due to neuroleptic use. In this article, we present a patient who developed NMS following an injection of haloperidol during anesthesia. General anesthesia was provided in our patient with thiopental, succinylcholine, N:0/0; and halothane. NMS occurred after the administration of anesthesia. It was diagnosed based on the following symptoms: complete tachycardia, hyperpnea, sweating, generalized muscle rigidity, akinesia, hyperthermia, loss of consciousness, and elevated serum creatine phosphokinase (CPK) levels. Treatment consists of cooling, oxygen therapy, volume replacement to prevent renal failure, and forced diuresis. In summary, medical teams using neuroleptics must be alert to the possibility of developing NMS and early diagnosis is essential for successful treatment.
Antifosfolipid Antikorları
Antiphosholipid Antibodies
Yazar: Düzgün, Nurşen
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 43 No. 1, 1990
Anahtar kelimeler: Immunology (Other) ; İmmünoloji (Diğer) ; antikor,antikoagülan,Antikordiyolipin ; antiphospholipid,antibody,autoilmmune

Antifosfolipit antikor ailesinden başlıca iki grubu iyi belirlenmiştir. Bunlar lupus antikoagülanı ve antikardiyolipin antikorudur. Antikordiyolipinantikorunun varlığını, biyolojik false pozitif standart sıfiliz testi yansıtabilirse de, daha hassas bir yöntem olan standardize edilmiş ELİSA ile tayin etmek mümkündür.Sistemik lupus eritematozus ve romatoid artrit gibi otoimmün hastalıklarda, yüksek antikardiyolipin antikor seviyeleri saptanmıştır. Otoimmün olmayan hastalıklarda da antikordiyolipin antikor pozitifliği gösterilmiştir. Çalışmaların çoğunda, yüksek antikardiyolipin antikor ve onunla yakın ilişkili olan lupus antikoagülanın trombozis. rekürrent fetus kaybı ve trombositopeni ile beraberlik gösterdiği dikkati çekmiştir. Fosfolipitlere karşı oluşan bu antikorların trombozisde patogenetik bir rolü olup olmadığı konusu kesin bilinmemektedir. Yüksek antikardiyolipin antikorları saptanan hastalarda immunosüpresiftedavinin önemi ve yeri tartışmalıdır.

In recent years, antiphospholipid antibodies have received much attention. There are two well described groups of antiphospholipid antibodies, anticardiolipin antibodies, and lupus anticoagulant.The strong correlation between presence of the lupus anticoagulant and anticardiolipin antibody, suggests that these are cross-reacting antiphospholipid antibodies.Elevated anticardiolipin antibody levels have been detected in autolmmune  diseases such as systemic lupus erythematosus and rheumatoidarhritis. They have also been noted in pregnancy and occacionally in patients without autoilmmune disorders. Most of studies have shown that the associations of the anticardiolipin antibodiy and the closely related lupus anticoagulant with thrombosis, recurrent fetal loss and thrombocytopenia. It is uncertain whether antiphospholipid antibodies play a pathogenetic role in thrombosis or are «markers» for thrombotic disease, Immunosupressive therapy has been discussed in patients with elevated anticardiolipin antibody levels,
Gebelik Yaşı Tahmininde Ultrasonik Fetal Epifiz Bulguları
Ultrasonic Fetal Epiphyseal Findings As Predictors Of Gestational Age
Yazar: Başar, İskender
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 42 No. 1, 1989
Anahtar kelimeler: Obstetrics and Gynaecology ; Kadın Hastalıkları ve Doğum ; Obstetrik Ultrasonografi,Distal Femoral Epifiz,Proksimal Tibial Epifiz,Gebelik Yaşı. ; Obstetric Ultrasonography,Distal Femoral Epiphysis,Proximal Tibial Epiphysis,Gestational Age.

32 - 42 gebelik haftaları arasındaki 218 normal gebede distal femoral ve proksimal tibial epifiz kemikleşme odakları ultrasonla prospektif şekilde değerlendirildi. Distal femoral epifiz 33 üncü haftada o 75, 37 nci haftada 6 190 oranında gözlendi. 3 mm'den büyük ölçülen distal femoral epifiz 38 inci gebelik haftasındaki fetusların “e 65,2' sinde bulunuyordu. 34 üncü gebelik haftasından önce gözlenmeyen proksimal tibial epifiz 38 inci haftadaki fetusların 9 87 sinde gözlendi. 3 mm den büyük ölçülen proksimal tibial epifiz 40 mcı haftada “e 35,7 oranında görüldü. Belirli klinik durumlarda, ultrasonografik olarak değerlendirilen alt ekstremite kemikleşme odakları

A prospective ultrasonographic evaluation of the distal femoral and proximal tibial epiphyseal ossification centers in 218 normal pregnant women was performes İrom 32 to 42 weeks' gestation. The distal femoral epiphysis was observed in 75 Sb of fetuses at 33 weeks and in 100 96 at 37 weeks' gestation. The distal femoral epiphysis measuring >3 mm was associated with a gestational age at 38 weeks in 65,2 fe ot fetuses. The proximal tibial epiphysis, which was absent before 34 weeks gestation was observed in 37 74 of İetuses at 38 weeks, A proximal tibial epiphysis of >3 mm was associated with a gestational age at 40 weeks in 35,7 76 of fetuses. The ultrasonographic evalualion of lower limb epiphyseal ossification centers can be used as independeni markers for estimation of gestational age during the ihird trimestr in  certain clinical circumstanc.
Gebelik Toksemisinde Serum Östriol Ve Dehidroepiandrosterone Ölçümü
Serum Estrıol And Dehydroepıandrosterone Measurement In Pregnancy Toxemıa
Yazar: Söylemez, Feride
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 42 No. 1, 1989
Anahtar kelimeler: Obstetrics and Gynocology Nursing ; Doğum ve Kadın Hastalıkları Hemşireliği ; pregnancy,dehydroepiandrosterone,estriol ; pregnancy,dehydroepiandrosterone,estriol

Bu çalışmada 45 gebelik toksemili hasta ile 12 normotensif sağlıklı gebe kontrol gurubunda fetoplasenter fonksiyon testlerinden östriolve bunun prekürsörü olan dehidroepiandrosterone sülfatın maternal kanda araştırılması yapılmıştır. Toksemik hastalarda maternal total serum östriol değerleri kontrol gurubundan anlamlı olarak düşük bulunurken, dehidroepiandrosterone sülfat değerlerinde toksemik hasta ve kontrol gurubu arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. Östriol ve dehidroepiandrosteron sülfat seviyelerindeki bu farklılığın nedeni bozulmuş uteroplasental perfüzyon olabilir.

Fortyfive patients with clinically evident toxemia of pregnancy and iwelve healthy pregnancies as a control group has been investigated in maternal blood for estriol and dehydroepiandrosterone sulfate which is a. precursor of estriol. In toxemic pregnancies significantiy lower maternal total serum esttiol levels have been found whereas no Significant difference has been observed in dehydroepiandrosterone sulfate levels in between the control group and the patients of toxemic pregnancy. The difference between the estriol and dehydroepiandrosterone sulfate levels in toxemia of pregnancy is probabiy due to reduced uteroplasental perfussion.
Proksimal Gastrik Vagotominin Vitamin B Emilimine Etkisi
PROKSIMAL GASTRIK VAGOTOMININ VITAMIN Bz EMILIMINE ETKISi
Yazar: Akdeniz, Ali
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 43 No. 1, 1990
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; Proximal gastric vagotomy,Vit. By absorption,Vitamin. By: ; Proksimal gastrik vagotomi,Vitamin B emilimi,genel cerrahi

Proksimal gastrik vagotominin (PGV) vitamin By (Vit. Bu) emilimi tizerindeki etkisi, kronik duodenal tilser nedeniyle PGV uygulanan 10 olguda arastirild1. PGV uygulamasindan once ve tig ay sonra yapilan Co” - Vit. Br emilim testlerinin kryaslanmasl sonucunda, Co”- Vit. By’nin serum dizeyinde % 39.2, idrar atiiminda % 66.4 ve fecesle atilimimda % 61.46 oraninda azalma oldugu gézlenmistir (P< 0.05). Bu azalma muhtemelen, PGV sonucu intrinsik faktor salellanmasindaki azalma ve azalan peptik aktivite ile aciklanmaktadir. PGV’nin Vit. Be emilimi uzerindeki bu azaltici etkisinin, organizmadaki Vit. By, deposuda dikkate alinirsa klinik 6nemi bulunmamaktadir.

The effect of proximal gastric vagotomy (PGV) on absorption of vitamin By (Vit. By) has been investigated in 10 cases which have been performed on PGV due to chronic duodenal! ulcer. In the result of comparing Co” - Vit. Br absorption tests which have been done before and three mounths after PGV, a decrease in Co™ - labeld vit. B:: serum levels, urinary end fecal excretions have beenobserved in the rate of % 39.2, % 66.4 and % 61.46 respectively. This decrease is probably due to the diminished production of intrinsic factor and the decreased peptic activity after PGV. The decreasing effect of PGV on absorption of vit. Br has no clinic importance, because of the vit. Br depot in the body.
İnce Bağırsak Primer Non-Hodgkin Malign Lenfomaları
SMALL INTESTINE PRIMARY NON-HODGKIN MALIGNANT LYMPHOMAS
Yazar: Alaçayır, İskender
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 42 No. 3, 1989
Anahtar kelimeler: Gastroenterology Surgery ; Gastroenteroloji Cerrahisi ; General Surgery ; Genel Cerrahi ; ince bağırsak,tümör,non-hodkin ; small intestine,tumor,non-hodgkin

1980 - 1987 yılları arasındaki kliniğimizde ameliyat edilen 13 ince barsak non-hodgkin malign lenfoma olgusunu retrospektif olarak inceledik. 13 Hastadan 12'sinde laparotomi ve biyopsi, bir tanesine kitlenin içerdiği ince barsak segmenti ile birlikte rezeksiyonu yapılmıştır. Post-operatif erken mortalite % 15,4 (2)'tür. İzleyebildiğimiz 8 hastadan 6'ş1 post-operatif dönemde kemoterapi görmüştür. En uzun ya şayan hastamız 28 ay kontrolümüzde kalmıştır. Prognos'da rol oynayan en önemli etkenin stage olduğuna inanıyoruz. Bize göre bu hastalarda erken dönemde yapılacak cerrahi girişim ile tümör kitlesi çıkarılmalı veya küçültülmeli ve post-operatif dönemde multimodaliter  tedavi uygulanmalıdır.

We studied, 13 cases of sınail intestinal non-hodgkin's malignant Iymphoma which were operated in our clinic between years 1980 - 1987, retrospectively. Twelve of the cases experienced laparotomy and biyopsy and one of the cases experienced resection of the tumour mass with the associated segment. Postoperative early mortality rate was % 15,4 (2). Six of the cases which could be followed, received chemotherapy in the postoperative period. The patient who lived longest was folloved for 28 months. We believe that most important prognostic factor is the tumour stage. Patients should be operated in the early period and the tumour mass should be extracted or diminished in size and should receive multimodal therapy in the postoperative period. Even with surgical excision and chemotherapy prognosis is not rewarding.
Jinekolojik Laparaskopi Vakalarında Nitröz Oksitin Bulantı Kusma İnsidansına Etkisi
The effect of nitrous oxide on the incidence of vomitir'g following gynecological laparascopy
Yazar: Durmaz, Ökten
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 42 No. 3, 1989
Anahtar kelimeler: Anaesthesiology ; Anesteziyoloji ; nitröz oksitin,bulantı kusma,jinekolojik ; nitrous,nausea,laparoscopy.

Bu çalışma nitröz oksitin, postoperatif bulantı kusma insidansına etkisini saptamak amacı ile planlandı. Elektif jinekolojik lanaraskopı  geçiren ASAI veya 2,40 hasta rastgele iki gruba ayrıldı. I. Gruptaki hastalar % 50 nitröz oksit, % 50 02 ve % 1 - 1.5 halotan alırken, II. Grupta nitröz oksitten kaçınıldı ve anestezi % 100 02 ve % 1.5 - 2 halothan ile gerçekleştirildi. Ekstübasyondan sonra, bulantı kusma insidansı, I. Grupta II. Gruptan önemli derecede yüksek bulundu (PK 0.05). İki grup arasındaki bu farklılık erken (recovery odasındaj ve geç (koğuşta) postoperatif dönemde önemini korumadı. Postoperatif analjezik ve antiemetik kullanımı bakımından gruplar arasında farklılığa rastlanmadı bu çalışmanın sonuclarına dayanarak biz nitröz  oksitin laparaskopi geçiren hastalarda bulantı kusmaya yol açabileceğini söyleyebiliriz.

This study was designed to evaluate the effect of nitrous oxide on • the incidençe of postoperative nausea and vomiting. Fourty patients (ASA 1 or 2) undergoing elective gynecological laparascopy were divided rondomly into two groups Patients in Group 1 received 50 % nitrous oxide, 50 • 0/0 oxygen plus 1.0 1.5 % halothane, while in Group 11 nitrous oxide was omitted and anesthesia was induced with 100 % oxygen plus - 2 % halothane. In Group 1, the incidence of nausea and vomiting was significanty higher than Group 11 after extubation (p
Akut Anterior Miyokard İnfarktüsünde Eski ve Yeni Sağ Dal Blokunun EKG ile Ayrımı
The Differentia! Diagnosis of Old and New Right Bundle    Branch Block in Acute Anterior Myocardial -infarction by ECG
Yazar: Alpman, Ahmet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 42 No. 3, 1989
Anahtar kelimeler: Cardiology ; Kardiyoloji ; teşhis,şube bloğu,anterior miyokard enfarktüsü ; diagnosis,branch block,AMI

Bu çalışmada  VQnun, yeni golis;mifi sag dal bloklu ve akut anterior miyokard infarktüslü hasta.lat'ln, eski sag dal bloklu ve akut anterior miyokard infarl£tüslü hastalardan ayrllmasmclaki degerini exastlrdlk.  VIQ derinliäi, akut anterior miyokard infarktüsü ve yeni gelismis sag dal bloklu vakalarda, alcut anterior miyokard infarktüsü ve eski sag dal bloklu vakalara nazaran daha büyük bulundu.

In this study we investigated the value of the VIC) in the differential diagnosis of the new (8 pts) and preexisting (2 pts) right bundle branch block (RBBB) in 10 patients with acute anterior myocardial infarction (AMI) . The VIQ value was bigger in patients with acute AMI and new RBBB than the VIQ in patients with acute AMI and old RBBB.