hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
On the Philosophical Evolution of Transcendental Existentialism
Aşkınsal Varoluşçuluğun Felsefi Gelişimi Üzerine
Yazar: Omotoyinbo, Femi Richard
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Varoluşçuluk, varoluşçu felsefe, aşkınsal varoluşçuluk, aşkınsallık, yaşama felsefesi. ; Existentialism, existentialist philosophy, transcendental existentialism, transcendentalism, philosophy of life.

Either methodologically or ideologically, philosophical development remains incessant. In virtue of this, the paper focuses on the ideological formulation of a synthesis from the remains of Existentialism and some of its inherent themes. This work looks at the possibility of Existentialism, as a philosophical enterprise, progressing into the transcendental realm. It opines that Transcendentalism is surreptitiously imbedded in many existential weltanschauungs and it is dubbed to have some crucial contributions to the philosophical circle. Those weltanschauungs were further captured, categorized and analyZed in a tripartite form in order to fathom a cogent basis for the plausibility of Transcendental Existentialism. Philosophical implications and some concurrent themes were thereby derived to widen the horizon of Transcendental Existentialism as an exquisite supplement to Existence Philosophy. On this wise, Transcendental Existentialism is packaged and presented to the philosophical gild for further assay.

İster metodolojik isterse ideolojik olarak olsun, felsefî gelişim süreklilik arz eder. Bundan dolayı, bu yazı varoluşçuluktan ve onun doğasından ileri gelen özelliklerinden uzak biçimde, bir sentezin ideolojik formülasyonu üzerine odaklanacaktır. Bu çalışma felsefî bir teşebbüs olarak varoluşçuluğun imkânına aşkınsal alana yönelerek göz atıyor. Çalışma, aşkınsallığın, pek çok varoluşçu dünya görüşü içerisine gizlice yerleştirilmiş olduğunu ve felsefe çevresine bazı çok önemli katkılar sunduğu şeklinde tanımlandığını varsayar. Ayrıca o dünya görüşleri, varoluşçuluğun akla yatkınlığı için inandırıcı bir temeli kavramak amacıyla, üç parçalı bir biçimde yakalanır, kategorize edilir ve çözümlenirdi. Felsefî eğilimler ve bazı eşzamanlı konular, dolayısıyla varoluşçu felsefeye mükemmel bir ek olarak aşkınsal varoluşçuluk hakkında yeni ufuklar açmak için türetilmiştir. Bu vesileyle, aşkınsal varoluşçuluk, daha ileri bir çözümleme için felsefî bir birlik için ambalajlanmış ve sunulmuştur.
Arendt's Fear of the Social
Arendt'in Toplumsala Dair Endişesi
Yazar: Kazancı, Murat
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Public realm, private realm, the rise of the social, human agency, sociability. ; Kamusal alan, özel alan, toplumsalın ortaya çıkışı, insan iradesi, sosyallik.

Hannah Arendt, İnsanlık Durumu adlı eserinde, özgürlük, aksiyon ve siyasal kavramlarının birbiriyle ilişkili doğasını tahlil eder. Ancak ‘toplumsal’ kavramı kitaptaki en karmaşık temalardan biri olarak belirir. Bu makalede, ilk olarak Arendt’in kitabında toplumsalın ortaya çıkışını anlattığı ikinci bölüm üzerinde durulduktan sonra, ünlü Arendt yorumcuları Hanna Fenichel Pitkin ve Seyla Benhabib’in Arendtçi ‘toplumsal’a dair farklı yorumları değerlendirilecektir. Burada, Pitkin’in toplumsalın ortaya çıkışını insan iradesinin yadsınmasıyla irtibatlandırmasının ve Benhabib’in toplumsalı sosyallik olarak yorumlamasının, toplumsalın getirdiği yıkım ve alternatif bir kamusallık oluşturma/siyasalı yeniden keşfetme ihtimalini sunması bakımından toplumsalın en doğru yorumu olduğu savunulmaktadır.

In her book, The Human Condition, Hannah Arendt explores the interconnected nature of the concepts of freedom, action, and the political. However, the theme of ‘the social’ remains one of the most perplexing aspects throughout the book. After presenting an exegesis of the second chapter of the book where Arendt discussed rise of the social predominantly, this article will try to evaluate different meanings of the social by incorporating eminent Arendt critics Hanna Fenichel Pitkin and Seyla Benhabib. The present article defends that Pitkin’s idea that linked rise of the social to the denial of human agency and Benhabib’s analysis of the social as sociability best expressed the meaning of the social in terms of showing both the destruction it caused and the possibility it held to construct an alternative public sphere and re-invent politics.
John Stuart Mill’de Kadının Toplumsal Konumu
Women’s Social Status in John Stuart Mill
Yazar: Geçit, Bekir
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Kadın, toplum, eşitlik, birlikte yaşam, hak. ; Woman, society, equality, cohabitation, right.

Kadının toplumdaki yeri problemi, cinsiyet ayrımına bağlı olarak ortaya çıkan kadınların ezilmesi ve ikincileştirilmesi sorunudur. Cinsiyet ayrımına karşı mücadele veren ve bu problemin giderilmesine yönelik düşünce üreten ideolojilerin başında “feminizm” gelir. Feminizm ile birlikte kadınların toplumdaki durumlarının iyileştirmesine yönelik liberal ve sosyalist düşünürler de çaba göstermişlerdir. John Stuart Mill, yaşadığı dönemde kadın ve erkek arasındaki ilişkileri düzenleyen ve yasal olarak kadını erkeğe bağımlı hale getiren ilkenin yanlış bir ilke olduğunu düşünür.  Bu ilke, aynı zamanda insanlığın gelişiminin önündeki en büyük engellerden biridir. Dolayısıyla bu ilkenin yerine, kadın ya da erkeğin, hiçbirinin diğeri üzerinde bir ayrıcalık ya da güç kullanma hakkına sahip olamayacağı, diğerinin de hiçbir yoksunluk hissetmeyeceği, bir mükemmel eşitlik ilkesinin benimsenmesi gerekir.

The problem of women’s role in society is their oppression and coming second in society, which occurs according to the sex discrimination. “Feminism” comes the first among the ideologies fighting against sex discrimination and producing ideas to remove the problem. Liberalist and socialist philosophers have also paid effort to make the status of women better in society together with feminism. John Stuart Mill thinks that the principal organizing the relationships between the men and women and legally making the women dependent on men is a wrong one. This principle is also one of the biggest obstacles in front of developing humanity. So, instead of this principle, a perfect principle that makes the men and women equal, neither giving men nor women the right to discriminate or use power upon the other and making neither of them feel deprived should be adopted.
Fragmanlar
Fragments
Yazar: Altuner, İLYAS
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Anaksagoras, fragmanlar, sonsuz, zihin, maddî töz, kuşatıcı kütle. ; Anaxagoras, fragments, infinite, mind, material substance, sur-rounding mass.

Bu yazıda Anaksagoras’ın Fragmanlar’ı içeriliyor. Anaksagoras, yönetici bir güç olarak nous kozmolojik nous kavramını felsefeye sokmakla meşhurdur. Anaksagoras, yaratıcı kaostan mevcut düzenlere geçiş sürecindeki ortamların açıklamasını vermeye çabalamıştır. Soğuk hava ile sıcak eter arasındaki bölümleme, birarada olmanın büyüsünü bozmuştur. Soğuğun artmasıyla birlikte, biçimlendirici suyu, yeri ve kayaları meydana getirmiştir. Havada yüzmeye devam eden yaşam tohumları yağmurlarla nakledilmişler ve bitkileri oluşturmuşlardır. İnsanda içinde olmak üzere canlılar, sıcak ve nemli topraktan ortaya çıkmışlardır. Varlıkların en saygın olanı, öyleyse nous yani zihindir.

In this paper it is included in Anaxagoras’ Fragments. Anaxagoras is famous for introducing the cosmological concept of Nous (mind), as an ordering force. He regarded material substance as an infinite multitude of imperishable primary elements, referring all generation and disappearance to mixture and separation, respectively. Anaxagoras proceeded to give some account of the stages in the process from original chaos to present arrangements. The division into cold mist and warm ether first broke the spell of confusion. With increasing cold, the former gave rise to water, earth and stones. The seeds of life which continued floating in the air were carried down with the rains and produced vegetation. Animals, including man, sprang from the warm and moist clay. The most esteemed of beings, therefore, must be nous or mind.
Hayy Bin Yakzân’ın Çevirmeni Olarak Spinoza
Spinoza as the Translator of Hayy Ibn Yaqdhan
Yazar: Bayrakdar, Mehmet
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Ibn Tufayl, Hayy Ibn Yaqdhan, Spinoza, the Dutch language, translation. ; İbn Tufeyl, Hayy bin Yakzân, Spinoza, Hollandaca, çeviri.

Bir not şeklindeki bu küçük makale, İbn Tufeyl’in Hayy bin Yakzân adlı meşhur eserini, Hollandacaya ilk defa çeviren kişinin Hollandalı filozof Spinoza olup olmadığı konusundaki sorunu açıklığa kavuşturmayı amaçlamaktadır. Hollandacaya Het Leeven van Hai Ebn Yokdhan başlığıyla çevrilen bu eserin ilk müterciminin Spinoza olduğunu birtakım belgelerle okuyucalara göstermek istiyoruz. Umarız bu yazıda bunu başarabiliriz.

This short artical which is in the note form aims to clarify whether the person who tranlated Ibn Tufayl’s famous work titled Hayy Ibn Yaqdhan into the Dutch language is Spinoza, the Dutch philosopher. We desire to show for readers that the first tranlator of this work which translated into the Dutch language entitled Hat Leeven van Hai Ebn Yokdhan is Spinoza, by some documents. We hope we may accomplish it in this paper.
Rasyonel/Doğal Din ve Spinoza
Rational/Natural Religion and Spinoza
Yazar: Tüzer, Abdullatif
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Rational/natural religion, religiousness, deism, pantheism, Spinoza, Kant, ethics. ; Rasyonel/doğal din, dindarlık, deizm, panteizm, Spinoza, Kant, ahlak.

Din ile felsefe arasında düşünce tarihi boyunca varlığını hissettirmiş olan gerginlik ve husumet, Aydınlanma felsefesi ve çağdaş felsefeyle birlikte had safhaya ulaşmıştır. Bu gerginlik her iki taraf açısından karşılıklı birbirini tanımama, yetersiz bulma ve hatta zararlı addedilerek reddetmeyle giderek şiddetlenmiştir. Dini doğal nedenlere indirgeyen ya da bilimsel ve felsefi gerekçelerle reddeden materyalist, pozitivist ve ateist karakterli düşünürler bu çatışmanın iyice körüklenmesine sebep olmuşlardır. Aslında mesele, siyasi, toplumsal, ekonomik, hukuki, ahlâki, estetik ve epistemolojik alanda kimin otorite olacağının ve bireyi ve toplumu kimin şekillendirmesi gerektiğinin kavgasıdır. Bu kavgada, materyalist, pozitivist ya da ateist olmayan ve hatta bizatihi dindar/dinli olan ama bahsedilen alanlarda ve din alanında bile aklın ve bilimin mutlak otorite olması gerektiğine inanan düşünürler ayrı bir kanadı oluştururlar. Bu düşünürler de dini otoritelerce sevilmezler ve kendi dinlerini yaratmakla suçlanırlar. Bu düşünürlerin nezdinde hakiki din, bilgi ve erdeme dayanan dindir. Çalışmamızda, bu düşünürlerin temsil ettiği rasyonel/doğal din anlayışını, ağırlıklı Spinoza&apos;nın görüşleri bağlamında ele almaya çalışacağız.

Tension and enmity between religion and philosophy, as observed through the history of thought, had burst with the Enlightment and contemporary philosophy. On the part of each side, the tension has been intensified and severe due to that they did not recognize each other and also counted each other as incommensurate and refused each other as injurious. The conflict between them has been enormously incited by materialists, positivists and atheists who reduced religion into natural causes or denied it on the grounds of scientific and philosophical reasons. Indeed, what is in question is a quarrel about which camp is to have authority on politics, society, economy, law, aesthetics and epistemology and give shape to individual and society. In this quarrel, some thinkers who are devout and religious but assert that science and reason alone has authority and final judgement on politics, society, etc. and also on religion. These thinkers have been accused of creating their own religions by theologians and clergy. According to these thinkers, authentic religion is not other than one based on wisdom and virtue. This article deals with rational/natural religion represented by the thinkers in question, especially in context of Spinoza&apos;s views.
Meşşâî Filozofları ve Spinoza’da Nübüvvet Nazariyesi
Theory of Prophecy in the Peripatetics and Spinoza
Yazar: Vural, Mehmet
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: The Peripatetics, theory of prophecy, prophethood, active intellect, Spinoza. ; Meşşâî filozofları, nübüvvet nazariyesi, peygamberlik, faâl akıl, Spinoza.

Bu makalede, Meşşâî filozofları ile Spinoza’nın nübüvvet anlayışları karşılaştırmalı olarak ele alınmaktadır. İslâm felsefesinin en özgün nazariyelerinden birisi olan nübüvvet, Meşşâî filozofları tarafından sudûr nazariyesi ile bağlantılı olarak, metafizik, epistemoloji, ahlâk ve siyaset ile bir arada ele alınmıştır. Nübüvvet nazariyesini Faâl Akıl ve muhayyile melekesi ile sistemleştiren ilk İslâm filozofu Fârâbî olmuştur. Ondan sonra bütün İslâm filozofları bir şekilde nübüvvet konusunu ele almışlardır. Meşşâîlerin nübüvvet nazariyesinden birçok Batılı filozof gibi Yeni Çağ filozofu Spinoza da oldukça etkilenmiştir. O da peygamberliği, muhayyile melekesi ve mucize ile açıklamakta; ayrıca Batı düşüncesinin dil algısından farklı olarak peygamberlerin seçilmiş insanlar ve mesajlarının da evrensel olduğunu vurgulamaktadır.

In this article, the Peripatetics’and Spinoza&apos;s understanding of prophecy are presented in comparative perspective. The prophecy which is one of the most original theories of Islamic philosophy are discussed in conjunction with metaphysics, epistemology, ethics and politics in connection with the theory of emanation by the philosophers. Al-Farabi is the first Islamic philosopher who systematized the theory of prophecy with the Active Intellect and the faculty of imagination. After him, the whole Islamic philosophers somehow have taken the issue of prophecy. As many western philosophers, also the New Age philosopher Spinoza is very influenced by the Peripatetics’ theory of prophecy. He also explains the prophecy with the faculty of imagination and miracle; additionally he emphasizes unlike the Western thought, the prophets are the chosen people and their messages are universal.
Spinoza'da Aşk Felsefesi
Philosophy of Love in Spinoza
Yazar: Özgen, Mehmet Kasım
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Spinoza, love of God, happiness, human being, mind. ; Spinoza, Tanrı sevgisi, mutluluk, insan, zihin.

Spinoza, felsefesinde mutluluğu aramak için yola çıkmış bir filozoftur. Bu nedenle ona göre insan bilgi ve duygusunu kendi mutluluğunu kazanmak ve mutsuzluğunu kendinden ve toplumdan uzaklaştırmak konusunda teksif etmelidir. Bunun için de insanın üç şeyi bilmesi ve sevmesi gerekir: Tanrı, Evren ve İnsan. Bu nedenle insanın öncelikle kendi ten ve zihnini bilmesi önemlidir Zihnin sezgi gücüyle ebedilik kavramını bilmesi, Spinoza’ya göre onun en üstün çabası ve en büyük erdemidir. Şeyleri üçüncü tür bilgi ile bilmek Tanrı bilgisinden yola çıkarak onları eksiksiz bir biçimde kavramak demektir. Spinoza’nın sevgi metafiziği onun insanı mutluluğa götüren “Zihinsel Tanrı Aşkı” kavramına dayanır. İnsanın selameti, mutluluğu ve özgürlüğü de bu yüce sevgide yatmaktadır. Bu nedenle Zihni en çok meşgul eden bu Tanrı sevgisi olmalıdır.

Spinoza is a philosopher who starts off to search for happiness in his philosophy.  Therefore, according to him, human being should concentrate his knowledge and feelings in order to attain his happiness and to remove from himself and the community. For this reason, human being should know and love three things: God, universe and human. So, for human being, it is important to know his body and mind at first. Of mind, to understand the concept of eternity by power of intuition, according to Spinoza, the highest effort and the biggest virtue for it. To know things by knowledge of third kind is to comprehend them completely by beginning from knowledge of God. Spinoza’s metaphysics of love bases upon his concept of “mental love of God” which leads human being to happiness. Salvation, happiness and freedom of human being exist in this high love. Therefore, what occupies the mind should be this love of God.
Spinoza Felsefesinin Etkileri: Spinozacılığın Farklı Dönem ve Alanlardaki Yansımaları
The Effects of Spinoza's Philosophy: The Reflections of Spinozism on Different Periods and Fields
Yazar: Cihan, Mustafa
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Spinoza, Spinozism, Nietzsche, Deleuze, Negri, political philosophy. ; Spinoza, Spinozacılık, Nietzsche, Deleuze, Negri, politika felsefesi.

Spinoza ortaya koyduğu düşünceleri ile daha kendi döneminden başlayarak günümüze kadar etkileri olmuş bir filozoftur. Spinoza felsefesi tek bir alanda değil, etikten politikaya, antropolojiden edebiyata, psikolojiden fiziğe kadar birçok farklı alanda yansımaları olmuş bir felsefedir. Buna göre Spinoza sadece filozofları değil, edebiyatçıları, şairleri ve bilim adamlarını da etkileyen bir öğreti geliştirmiştir. Spinoza, başta Etika olmak üzere Teolojik-Politik İnceleme ve Politik İnceleme adlı eserleri ile hem kendi döneminde hem de kendinden sonraki dönemlerde etkili olmuştur. Gerçekten de Spinoza, ortaya koyduğu düşünceleri ile günümüzde adı en çok anılan ve hakkında birçok çalışmanın yapıldığı bir filozoftur. Öte yandan Spinoza’ya ilgi her geçen gün artmaktadır. Böylece Spinozacılık geçmişten günümüze birçok alanda etkisini gösterdiği gibi gelecek kültür, bilim ve entelektüel dünyada da etkisini gösterecek gibidir. Bu çalışmanın amacı, Spinoza’nın farklı dönem ve alanlardaki yansımalarını ortaya koya-rak, onun düşünce tarihi içerisindeki önemine vurgu yapmak olacaktır.

With the thoughts he put forward, Spinoza is an influential philosopher yet from the beginning of his era. Spinoza philosophy is a philosophy which has influence not only on a specific field but also has influence on fields from ethics to politics, from anthropology to literature, from psychology to physics. According to this, Spinoza developed a discipline affecting not only philosophers but also men of letters, poets and scientists.  Spinoza, with the works firstly Ethica, and named Theological-Political Treatise and Political Treatise, became effective both during his era on the era after his era. Indeed, with the thoughts he put forward, Spinoza is one of the philosophers who is mentioned and is worked through mostly today. On the other hand, the concern about the Spinoza is increasing day by day. Thereby, Spinozism  will probably affect the next culture, science and intellectual world as it showed its effects on quite a few fields from past to present. The aim of this study is to emphasize its importance within the intellectual history revealing its reflections in different periods and fields
Sanat ve Hakikat
Art and Truth
Yazar: Soykan, Ömer Naci
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Art, truth, concept, knowledge, being, subjective, objective. ; Sanat, hakikat, kavram, bilgi, varlık, öznel, nesnel.

İnsanın meydana getirdiği varolan olarak sanat yapıtı, kendisini insanın bilmesine açık tutar. Bu bilmede insan, fiziksel varolan için kullandığı araç gereçlerden zaman zaman yardım alsa da, başlıca olarak kendi yarattığını bilme ayrıcalığına sahip olması bakımından, asıl kendi bakışını kullanır. Benim bildiğim benim meydana getirdiğim şey olduğunda, o şeyin bilgisinin bana bağlı olması, bu tarz bilginin özne temelli olması, kendiliğinden anlaşılırdır. Bu, sanatın bilgisinin ilkesinin öznel olduğu anlamına gelir.

The work of art as existing composed by human being keeps itself open to knowing for human being. In this knowing human being in fact uses his view on account of mainly having the precedence of knowing what produced itself, although receives help from instruments which he used for physical existing. When what I know becomes what I compose, that depending on me for its knowledge and that becoming subject-based for this kind of knowledge is self-transparent. This means that the principle of knowledge of art is subjective.
The ‘First Cause’ in Hume’s Philosophy
Hume'un Felsefesinde 'İlk Neden'
Yazar: Çevik, Mustafa
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Hume, theism, the first cause, God, natural religion. ; Hume, teizm, ilk neden, Tanrı, doğal din.

Özet: Hume çalışmalarında iki türlü ‘neden‘ kabul etmektedir. Bunlardan biri tek tek varlıkların nedenleridir. Diğeri de evrenin her yerinden çıkarabileceğimiz bir nedendir. Yaygın olarak bilindiği gibi nedensellik kuramına dair düşüncelerini ilk iki eseri olan Treatise of Human Nature ve Enquiry Concarning Human Understanding isimli çalışmasında şekillendirir. Fakat daha sonraki iki temel çalışması olan Natural History of religion ve Dialogues Concernin Natural Religion kitaplarında Hume evrenin nedeni hakkında tartışmalara yer verir.  Bu çalışmada Hume’un bu ikinci tür ‘neden’ini bir tür ‘ilk neden’ olarak tanımlayabilip tanımlanamayacağımızı tartıştık. Öyle anlaşılıyor ki Hume “her şeyin ilk nedeni” kavramını salt epistemolojik anlamdan çok teolojik bir anlamda kullanmaktadır.

Hume accepts and discusses two kinds of ‘causes’ in his writings. One of them causes is the particular cause. The other which Hume discusses is the cause that can be perceived in everywhere in the universe. As is commonly known, Hume constructs the theoretical foundation of ‘cause’ and ‘causality’ in his first two books, namely Treatise of Human Nature and Enquiry Concerning Human Understanding. But in his later books, especially in Dialogues Concerning Natural Religion and Natural History of Religion, Hume, discusses the cause of the universe. In this paper we will discuss whether can we define this second kind of cause ‘cause’ as the ‘first cause’ or not. It looks that Hume uses the expression “first cause of all” not only in epistemological sense but also to denote a theological meaning.
Erken Grek Felsefesinde Birlik Arayışı
The Search for Unity in Early Greek Philosophy
Yazar: Atış, Naciye
Dergi: Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Vol. 3 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Arche, being, unity in multiplicity, unity of the one and the only, immortality. ; Arkhe, varlık, çoklukta birlik, tek olanın birliği, ölümsüzlük.

Bu yazının amacı, iki farklı birlik arayışının erken dönem Grek felsefesinin kavramsal gelişimi üzerindeki etkisinin nedenlerini açıklamaktır. Bu yazıda bunun amaçlanma nedeni, Grek felsefesinin diğer dönemlerinde de birlik arayışlarının şekillendirdiği kavramların etkisinin devam etmesidir. Bu etki, felsefenin tek ve ölümsüz varlığını ortaya koyma amacında görülür. Bu yazıda bu amaç için Anaximandros ve Parmenides’in arkhe ve varlık kavramları temel alınacaktır. Bu araştırmanın bu iki filozofla sınırlandırılmasının nedeni, birlik arayışının sonucu olan tek ve ölümsüz varlık kabulünün, bu iki filozofun felsefeleri temelinde şekillenmiş olmasıdır.

The aim of this paper is to explain the influence of two different kinds of the search for unity on the conceptual development of this era of Greek philosophy. The reason for this aim is that the influence of the search for unity continues to shape the concepts in the following stages of Greek philosophy. This influence is seen in philosophy’s aim of putting forward the one and only being. For this reason, this paper is based on the concepts of arche and being in Anaximandros and Parmenides. The reason for limiting this investigation with these two philosophers is that the acceptance of the one and only being as a result of the search for unity has been formed o the basis of the philosophies of these two philosophers.