hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Karacaoğlan Sorunsalı İçinde Rumelili Karacaoğlan
Karacaoğlan Problematic: Rumelian Karacaoğlan
Yazar: Oğuz, M. Öcal
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Karacaoğlan, oral culture, performance, variant, Rumelian ; Karacaoğlan, Sözlü kültür, icra, varyant, Rumeli

Türk folklor çalışmalarında Karacaoğlan’ı tarihsel bir kişilik olarak ele alma ve “Karacaoğlan” mahlaslı şiirlerin sahibi olarak değerlendirme yaygın ve kabul gören bir inceleme biçimidir. Özellikle uluslaşma çağında folklorik alanda tarihsel kişilik arama gereksinimi bu yaklaşımı sorgulanmaz hâle getirmiştir. Bu yöntemin kullanımı sırasında ortaya çıkan temel sorunlardan birisi şiirlerdeki zaman ve mekân uyumsuzlukları olmuştur. Bu durum ise, doğal olarak araştırmacılara başka Karacaoğlanların varlığını düşündürmüştür. Sözlü gelenekte yaşayan Karacaoğlan şiirleri ve halk arasında anlatılan hikâye ve efsaneler bunun kanıtı olarak ele alınmış ve değerlendirilmiştir. Karacaoğlan hakkındaki bilgilerin tarihsel kişiliğe mi yoksa anlatılan Karacaoğlan’a mı ait olduğu sorusu önemli bir sorudur. Son dönem folklor kuramlarına göre anlatı ortamının sözlü üretimleri kuşaktan kuşağa değiştirmeden aktarma özelliğine sahip olmadığı benimsenmiştir. Bu nedenle, günümüz folklorcuları sözlü kültürde her anlatmanın yeni bir yaratma olduğunu kabul etmektedirler. Bugünün folklorcuları bu tür metinlerden hareketle Karacaoğlan’ın tarihselliğini kurgulamak yerine, Karacaoğlan anlatılarının ve anlatıcılarının bağlamları üzerinde durmalı ve bunları yeni folklor kuramlarına göre yorumlamalıdır. Bu makalede bütün bu düşünceler ışığında Rumelili Karacaoğlan konusu tartışılacaktır

It is very common and well accepted evaluation methods in Turkish folklore studies that Karacaoğlan is a historical figure and owner of poems which was bearing pseudonymous. Especially, the necessity of historical figure in nation building process made this approach inevitable. One of the major problems of using this method is time and place inconsistency. Hence this situation made researchers think the existence of other Karacaoğlans. Folk stories and legends narrated among people and Karacaoğlan poems living in oral culture were understood as evidence. Knowledge about Karacaoğlan belongs to historical figure or narrated Karacaoğlan is critical point. The latest folklore theories indicate that oral performances are open to changes and variants. For this reason, folklorists accept that every performance is new creation in oral culture. Folklorist should focus on contexts of Karacaoğlan narratives and narrators instead of fictionalizing historicity of Karacoğlan. In this article, in the light of foregoing Rumelian Karacaoğlan will be discussed
İbrani Harfli Anonim Osmanlı Tarihi
Anonymous Ottoman History Written by Hebrew Alphabet
Yazar: Çulha, Tülay
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Tarih yazıcılığı, Tevârîh-i Âl-i Osman, İbrani harfli Anonim Tevârîh-i Âl-i Osman

13. yüzyılın sonunda kurulmuş olan Osmanlı Devletine ait bilgilerin bulunduğu en önemli kaynaklar tarih kitaplarıdır. Dönemin tarihçileri tarafından kaleme alınan eserler, o döneme ait olayları ayrıntılarıyla anlatması bakımından oldukça önemlidir. Osmanlı dönemine ait ilk tarihi kaynaklar, 15. yüzyılın başlarından itibaren yazılmaya başlanmıştır. Bu bakımdan 15. yüzyılın ilk yarısı, özellikle II. Murat devri, Osmanlı tarih yazıcılığının başlangıcı olarak kabul edilmektedir. Ugo Marazzi’nin Tevârîh-i Âl-i ‘Osmân (Cronaca Anonima Ottomana in Trascrizione Ebraica, İstituto Universitario Orientale Seminario di Studi Asiatici, Series Minor XII, Napoli 1980) adlı çalışması Oxford’da Bulunan Bodleian Library’de Heb. e 63 numarada kayıtlı İbrani harfli el yazması eserin 106r- 121v sayfaları arasını değerlendirdiği bir eserdir. Bu makalede, Marazzi tarafından transliterasyonu yapılmış olan yazmanın yazıçevrimi yapılarak araştırmacıların hizmetine sunulmuştur

Historical books are the most prominent resources containing substantial knowledge about the Ottoman Empire founded towards the end of the 13th century. The works written by the historians of that period are highly significant due to the fact that they describe the events of that period in detail. The earliest historical resources of the Ottoman period began to be written in the early 15th century. In this regard, the beginning of historiography of the Ottomans is attributed to the first half of the 15th century and especially to the period of Murad II. Tevârîh-i Âl-i ‘Osmân (Cronaca Anonima Ottomana in Trascrizione Ebraica, İstituto Universitario Orientale Seminario di Studi Asiatici, Series Minor XII, Napoli 1980) of Ugo Marazzi is a work which contains a review of the pages between 106r and 121v of the manuscript written in Hebrew alphabet and registered under Heb. e 63 in Bodleian Library in Oxford. In this article, the manuscript transliterated by Marazzi has been transcribed and dedicated to the researchers interested in this field
Bush Doktrininde Demokrasiyi Teşvik Politikası: Orta Asya Örneği
Democracy Promotion Policy in the Bush Doctrine: The Case of Central Asia
Yazar: Somuncuoğlu, Anar
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: USA, foreign policy, Central Asia, democracy promotion, security studies ; ABD, dış politika, Orta Asya, demokrasiyi teşvik, güvenlik çalışmaları

George W. Bush döneminde dünyada demokrasiyi teşvik politikası ABD güvenlik stratejisinin dayanağı ve terörizmle mücadelenin en iyi yöntemi olarak ilan edildi. Bu makale ABD’nin Orta Asya’ya askeri olarak yerleştiği 2001’den itibaren bölgedeki Amerikan demokrasiyi teşvik politikasını incelemektedir. Orta Asya hükümetleriyle yakın güvenlik işbirliğine giren ABD, diğer taraftan bölgeye yapılan yardımları ve demokrasi yardımlarını artırmıştır. Demokratik yardımların nihai amacı iktidar değişikliklerine zemin hazırlamaktı. Nitekim “renkli devrim” dalgası sırasında Kırgızistan’da iktidar değişikliğinin meydana gelmesi Bush yönetimi tarafından demokrasiyi teşvik politikasının başarısı olarak gösterilmiştir. Halbuki, bu politika neticesinde ABD’nin Orta Asya’daki itibarı ve gücü sarsılmış ve ABD Özbekistan’daki askeri üssünü kaybetmiştir. Bu çalışma, Bush yönetiminin demokrasi söylemini devam ettirirken Orta Asya’daki politikasını bölgesel güç dengesine göre ayarladığını iddia etmektedir. Bu çalışmaya göre Orta Asya örneği, bölgesel çokkutupluluk şartlarında demokrasiyi teşvik politikasının bir güvenlik politikası olarak uygulanamazlığını göstermiştir. Bu çalışma ABD resmi belgeleri ve ikincil kaynaklara dayanmaktadır

During the George W. Bush presidency promotion of democracy in the world was presented as a pillar of American security strategy and the best method to struggle with terrorism. This study examines American democracy promotion policy in Central Asia after American military deployment in the region in 2001. While being involved in close security cooperation with Central Asian governments, the US has increased foreign and democratic aid and assistance to the region. The ultimate aim of democratic aid and assistance was to lay the ground for regime change. Thus, regime change in Kyrgyzstan during the “colored revolutions” wave was presented by the Bush administration as the success of democracy promotion policy. However, as a result of this policy American reputation and power in Central Asia has been shaken and the US lost its military base in Uzbekistan. This study argues that despite continuing with democracy rhetoric, the Bush administration has adjusted its policy toward Central Asia in accordance with regional balance of power. According to this study the case of Central Asia has demonstrated that democracy promotion policy cannot be applied as a security policy in the conditions of regional multipolarity. This study is based on American official documents and secondary sources
Halk Anlatılarında Armağan-Erginleme İlişkisi
The Presents and the Initiation Relationship in Folk Narratives
Yazar: Özünel, Evrim Ölçer
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Folk narrative, present, initiation ; Halk anlatıları, Armağan, Erginleme

Armağan insan hayatında ilk zamanlardan beri bir iletişim aracıdır. Sunulduğu ilk dönemlerden itibaren armağan ile kutsal arasında kurulan güçlü bağ halk yaşamının pek çok alanına da yansımıştır. Halk yaşamının bu başat öğesinin tarihi oldukça eskiye dayanır. Halk anlatılarının temelinde pek çok türe yansıdığı kabul edilen mitleri görmek mümkündür. Bu nedenle halk anlatılarındaki mitolojik ögeler, hediyeleşme olgusunu anlayabilmek için önemli hâle gelir. Bu çalışmada, masal, halk hikâyesi, destan gibi anlatı türlerinde hem mitik hem de mistik, bir anlamda erginleyici unsur olarak değerlendirilebilecek ‚hediyeleşme‛ motifleri çözümlenmiştir. Bu bağlamda Türk halk anlatısı geleneğinin, mitlerden ödünç alarak içinde taşıdığı hediyeleşmeye ait kodların özgün mitik / mistik yapısı değerlendirilmiştir. İncelenen anlatılarda, imgeler düzleminde dile getirilmiş toplumsal ve bireysel erginleme aşamalarına ilişkin veriler saptanmıştır. Bu verilerin, anlatıların içinde yaşatıldığı toplumun kültürel kodları ve imge dünyası dikkate alınarak değerlendirilmesi, hediyeleşme kültürünün ortaya çıkarılmasına yardım edecektir

Presents have had a meaning as a communication tool in people’s lives since the early days. From the early period there has been a strong bond between holiness and presents. This bond is the main reason to pay attention to the present-myth bond. When many consider that myths reflect themselves in many areas, the mythological elements in tales become important in understanding the phenomena of presents. In this study, efforts are made to explain the motives of presents as maturing myths and mystical elements in folk narratives. In this context, the specific construction of myths and mystical codes of presents that has been borrowed form Turkish folk narratives are unraveled. In the studied narrations, data has been gathered on the social and individual maturation stages that have been articulated on images. This will help to understand the emergence of the present culture in societies that these cultural codes are kept alive
Mecmuaların Tüketim Biçimleri Üzerine Kimi Tespitler
Some Determinations on Kind of Consuming Magazines
Yazar: Gürbüz, Mehmet
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: magazine (poetry periodical), production of magazines, consumption of magazines, resource of information ; mecmua, mecmua üretimi, mecmua tüketimi, bilgi kaynağı

Edebiyat araştırmaları içinde uzun zamandan beri ihmal edilmiş olan mecmualar, son zamanlarda araştırmacıların ilgisini çekmeye başladı. Henüz yeni bir araştırma alanı olan bu konu, araştırmacılar için birçok bilinmezlerle doludur. Bu yüzden pek çok soruya cevap bulunması gerekiyor. Çok fazla değişkenin bulunduğu bu alanda araştırmacılar ilk olarak kendilerine üzerinde uzlaşma sağlanacak bir araştırma yöntemi belirmeye çalışmaktadır. Bunun gibi işin teknik boyutunu ilgilendiren meselelerin yanında, geleneğin oluşum ve gelişim süreçlerini anlamaya yönelik başka sorgulamaların da yapılması gerekiyor. Bu yöndeki bir çaba, kimlerin hangi amaçlarla mecmua tertip ettiğini sorgulamayı zorunlu kılıyor. Bu çerçevede mecmuaların tüketim biçimleri hakkında bilgi sahibi olmak, bu geleneği anlama konusunda yeni imkânlar sunabilir. Yaklaşık olarak –bugüne ulaşabilen- on bin mecmua ve cönk üreten bu geleneğin üretim hacmi düşünüldüğünde dönemin Osmanlı okur-yazarları arasında oldukça yaygın tüketilen bir tür olduğu tahmin edilebilir. Mevcut mecmuaların hangi ortamlarda, kimler tarafından, hangi ihtiyacı karşılamak üzere kullanıldığını tespit etmek, yeni mecmuaların oluşumunu destekleyen etkenleri anlamamıza yardımcı olabilir. Bu çerçevede çalışmamızda mecmuaları kaynak olarak kullanan kimi eserlerdeki kayıtlar üzerinden mecmuaların Osmanlı toplumu içerisindeki tüketim biçimleri araştırılmaya çalışılacaktır

The magazines which have been neglected for long time in literature lately attract the attention of researchers. A new area of research yet, the magazines are full of unknowns for the researchers. For this reason, we need to find answers for many questions. First of all, researchers try to determine a research method on which settlement is provided in this area having many variables. In addition to the matters concerning technical dimension of work, one need to question for understanding of creation of tradition and development processes. Efforts regarding this issue force us to question who release magazines for what purpose. In this context, being knowledgeable about kind of consuming the magazines provides us with new opportunities about understanding this tradition. When considering the volume of production of this tradition producing approximately ten thousands of magazine and leather-covered book of poet-singer (in Turkish: cönk) so far, it can be guessed that it is mostly consumed type among the Ottoman literates in that period. It helps us to understand the factors supporting new magazines by determining that the magazines are used in which environments, by whom, for which it meets requirements. In this regard, we try to analyze the kind of consuming magazines in the Ottoman citizens through the records at some works used as a source in our study
XIX. Yüzyıldaki Avrupalı Seyyahların Gözüyle Osmanlı’daki Mesire Kültürü
Ottoman Promenade Culture According to European Travellers of the XIXth Century
Yazar: Uçar, Zofie
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: travelbooks, Ottoman image, Ottoman entertainments, recreation spots, Orientalism ; seyahatnameler, Osmanlı imgesi, Osmanlı eğlenceleri, mesire yerleri, Oryantalizm

XIX. yüzyıl boyunca Osmanlıların dinlenme kültürü, boş zamanı geçirme şekli ve mesire yerlerindeki aktiviteleri Avrupalı hem erkek, hem kadın seyyahların dikkatlerini çekmiştir. Seyahatnamelerinde mesire yerlerinde gözlemledikleri ve hem yeni, hem geleneksel olarak değerlendirdikleri eğlence, etkinlikleri ve onların değişimi konusunda ayrıntılı bilgi renkli ve canlı şekilde aktarmışlardır. Seyyahların gözlemlerinden sadece bu konulardaki kuru bilgiler değil, Türklere genel bakış açıları da açıkça ortaya çıkar. Avrupalı seyyahların Osmanlı toplumuna yaklaşımları, doğal olarak seyyahların büyüdükleri toplumsal değerleri ve kültürü yansıtır, ona binaen her iki tarafın kültürel değerleri karşılaştıklarında, hem olumlu, hem olumsuz sonuçlara vardıklarına pek çok yerde rastlanır. Seyyahların yazdıklarında alıntılardan anlaşıldığı gibi, Oryantalizm, Romantizm gibi düşünsel akım ve söylemler etkili olmuştur

Through XIXth century Ottoman way of spending free time, their culture of recreation and activities at picnic areas attracted attention of European travellers, both men and women. They presented vivdly in their travelbooks detailed information about recreation spots, entertainment and activities performed there and theirs changes in time, which they observed and evaluated both traditional and new. From traveller’s observings not only naked informations, but also generalised depicting of Ottoman Turk’s image. European travellers’ aproaches to Ottoman society were naturally influenced by culture and norms of society, they grew up in; based on this both positive and negative deductions could be found in their comparisons of both cultural values. Showing with quotations, traveller’s writings were deeply influenced by some intellectual streams and discourses as Orientalism, Romantism
Agâh Sırrı Levend’in Edebiyat Tarihçiliğinde Teori ve Uygulama
Theory and Practice in Agâh Sırrı Levend’s Literary History Writing
Yazar: Kumsar, İsmail Alper
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Agâh Sırrı, literary history, theory, practice ; Agâh Sırrı, Edebiyat Tarihi, Teori, Uygulama

Agâh Sırrı Levend Türk edebiyatı tarihi konusunda önemli bir isimdir. Biz bu çalışmamızda Agâh Sırrı Levend’in edebiyat tarihçiliği konusundaki teorik görüşlerini ve uygulamalarını incelemeye gayret ettik. Çalışmamızın giriş bölümünde Agâh Sırrı Levend’e kadar yapılmış edebiyat tarihi çalışmalarını kısaca özetledik. Birinci bölümde Levend’in edebiyat tarihçiliğiyle ilgili teorik görüşlerini ele aldık. İkinci bölümde bu teorik görüşlerini eserlerine ne kadar yansıttığını/yansıtabildiğini tartıştık. Bu bölümde sadece edebiyat tarihi kitaplarını değil, eleştiri yazılarını ve dil üstüne yazdıklarını da değerlendirdik

Agâh Sırrı Levend is an important figure in writing Turkish literary history. This article aims to analyze his theoretical views and evaluate his practices about literary history. In the introduction part the works on literary history before Agâh Sırrı are presented briefly. In the first part his theoretical views on literary history writing are discussed. In the second part it is discussed that how successful he is in reflecting these theoretical views to his works. To achieve a holistic evaluation not only his books on literary history but also his critics and articles about language are taken into consideration
Orhan Seyfi Orhon’un Fiskeler Adlı Kitabı Üzerine Bir İnceleme
A Study on Orhan Seyfi Orhon’s Fiskeler
Yazar: Ceylan, Harun
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Orhan Seyfi Orhon, Fiskeler, hiciv, Dergâh mecmuası, Türkçü edebiyat ; Orhan Seyfi Orhon, Fiskeler, satire, Dergâh periodical, nationalist literature

Orhan Seyfi Orhon, 1922 yılında yayımlamış olduğu Fiskeler adlı kitabında, o yıla kadar çeşitli gazete ve dergilerde yayımlamış bulunduğu nazımlarının ve düzyazılarının bazılarını bir araya getirmiştir. Orhan Seyfi, bu kitabında, Rıza Tevfik, Ali Kemal, Ahmet Haşim ve Yakup Kadri başta olmak üzere dönemin şair ve yazarlarını nazımlarla veya düzyazılarla hicvetmiştir. Kitapta ayrıca hikâyeler, gazete fıkraları, yazarın kurguladığı mizahî mülâkatlar ve mizahî anketler de yer alır. Bunlara ilaveten yazarın, Yahya Kemal’in ‚Ok‛ manzumesini değerlendirdiği bir yazısı bulunmaktadır. Bu makalede ilk olarak, Orhan Seyfi’nin Yusuf Ziya ve diğer hececi şairlerle paylaştığı edebiyat anlayışı ve Millî Mücadele döneminde bu anlayış karşısında yer alan edebiyatçılara karşı tavrı üzerinde durulacaktır. Fiskeler’deki metinlerde açıkça hissedilen bu tavır, özellikle Dergâh mecmuasına karşı yürütülen mücadeleyi de gözler önüne sermektedir. Ayrıca makalede, Fiskeler’deki metinlerden tespit edilenlerin nerede yayımlandıkları bir tablo içerisinde gösterilmiş, önemli görülen metinlerin içerikleri hakkında bilgiler verilmiş ve Orhan Seyfi’nin şair ve yazarlarda eleştirdiği hususlar üzerinde durulmuştur

Orhan Seyfi Orhon published his book Fiskeler in 1922. In this book he collected some of his satiric poems and satiric prosaic texts, which were published before in different periodicals and newspapers. With these poems and proses he especially criticizes Rıza Tevfik, Ali Kemal, Ahmet Haşim and Yakup Kadri. In this article firstly Orhan Seyfi’s literary views, which he shared with Yusuf Ziya Ortaç and other nationalist poets, and his attitude towards the opponent poets and writers are examined. This attitude, especially the struggle against the Dergâh periodical’s poets and writers, can be observed clearly in Fiskeler. Furthermore, in this article information about where the texts of Fiskeler were published and about the contents of important texts is presented. Lastly the points about poets and writers that Orhan Seyfi criticizes are discussed
Oryantalizm, Anadolu Fetihleri ve Manzum Bir Dânişmendnâme Nüshası
Orientalism, Conquests of Anatolia and one of the Poetic Version of Dânişmendnâme
Yazar: Saluk, Reyhan Gökben
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Oryantalizm, Anadolu fetihleri, Dânişmendnâme, Dârende Nüshası

Anadolu fetihlerinin İslam ve Hıristiyan dünyaları için önemli bir başlangıç olduğu düşüncesi hemen hemen bütün oryantalistler nezdinde kabul gören bir düşüncedir. Topografik bir tanımlamayla Avrupa ile Asya arasında bir köprü ve tarih boyunca Doğu-Batı savaş alanı olarak bilinen Anadolu'da, Ortaçağ'da İslam Bizans mücadeleleri ve fütuhatı Dânişmendnâme gibi destanlar vasıtasıyla asırlarca belleklerde yaşatılmıştır. Bu çalışmada, Dânişmendnâme adlı eserin 19. asra ait manzum bir nüshası  tanıtılıp eserin önemi vurgulanacaktır

The idea that the conquests of Anatolia were an essential beginning for both Islamic and Christian worlds is accepted by almost all of orientalists. Anatolia, by a topographical definition, is a bridge between Europe and Asia and throughout the history it was known as the East-West war zone. In the middle age, Byzantine-Islam struggles and conquests of Anatolia kept alive in the memories through the centuries by epics like Dânişmendnâme. In this paper, the poetic version of Dânişmendnâme which was written in Dârende in the 19th century  is introduced as a mentality of these conquests and the preparation of this mentality which was deal with its importance
Hârût ve Mârût Hakkında Tercüme Bir Risale
A translation pamphlet about Harut and Marut
Yazar: Koşik, H. Sercan
Dergi: Gazi Türkiyat, Vol. 1 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Harut and Marut, Judaism, The Koran, pamphlet ; Hârût ve Mârût, İsrailiyât, Kur’ân-ı Kerim, risale

Hârût ve Mârût, Sümerlerden itibaren birçok toplum ve dinde farklı adlarla görülen ve daha çok melek olarak düşünülen dinî iki figürdür. Başta İsrailiyât’ta olmak üzere bu iki isimle ilgili birçok din ve kültürde çeşitli rivayetler bulunmaktadır. İslâmiyet’in kutsal kitabı olan Kur’ân-ı Kerim’de bu iki varlık, melek olarak geçmekte ve bunların insanlara sihir ve büyü öğrettikleri belirtilmektedir. Bununla birlikte İslâmî kültürde söz konusu meleklerle ilgili inanç ve düşüncelerin Kur’ân’dan ziyade İsrailiyât’a dayandığı ortadadır. Birçok hadis ve tarih kitabında görülen bu durum edebiyata da aynı şekilde yansımış, Arap ve Fars edebiyatlarında olduğu gibi Türk edebiyatında da Hârût ve Mârût, İsrailiyât kökenli rivayetlerle ele alınmıştır. Bu makalede öncelikle Harut ve Marut hakkındaki rivayetler özetlenecek daha sonra da 18. yy.’da kaleme alındığı düşünülen ve bu iki melek hakkında bütün bu inanışların reddiyesini içeren tercüme bir risale hakkında bilgi verilerek söz konusu eserin metni transkripsiyonlu olarak araştırmacıların dikkatine sunulacaktır

Harut and Marut are two religious figures that existed in many societies and religious since Sumerians, and thought as much more Angel. There are many tales about these two names in various religions and cultures, particularly in Judaism. These two creature mentioned as angel in the Koran that is holy book of Islam and it is reported that they teach to use sorcery and magic. However, it is obvious that the beliefs and thoughts concerning these angels in Islamic culture are based on Judaism rather than the Koran. That reality which is seen in many hadith and history books reflected in literature in the same way, in Turkish Literature as well as Arabic and Persian Literatures, Harut and Marut were taken on with tales that based on Judaism. In this article firstly tales about Harut and Marut will be summarized and subsequently some information will be given about a translated pamphlet which is thought to has been written in the 18th century as a refusal against the beliefs about these two angels and the transcription of the pamphlet will be submitted to the attention of researches