hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Heındrıch Frıck’e Göre  Dinler Tarihi’nde Tipoloji
Heındrıch Frıck’e Göre  Dinler Tarihi’nde Tipoloji
Yazar: Alıcı, Mustafa
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 6 No. 4, 2014
Anahtar kelimeler: Heinrich Frick, History of Religions, Type, Typology ; Heinrich Frick, Dinler Tarihi, Tip, Tipoloji

Dinler Tarihi, diğer tüm özelliklerinin yanında, dinleri ve fenomenlerini sistematik açıdan tasnif eden bir bilimdir. Bu olgudan hareketle Alman ilâhiyatçısı ve Dinler Tarihçisi Heinrich Frick (1893-1952); disiplinin tarihinde “Dinler Tarihi Tipolojisi”nin ana hatlarını çizen ve disiplinin sistematik karakterine özgün vurgular yapan bir bilim adamı olarak tanınmaktadır. Kendine özgü yöntemiyle Frick, mukayese metodu için somut bir araç ortaya çıkarmak ve mukayese sorununa çözüm üretmek istemektedir. Bu makalede, anahatlarıyla Frick’in mukayeseli din çalışmalarındaki özgün tipolojik yaklaşımı ele alınmaktadır.

Above all its characteristics, History of Religions defines it as its mission to classify religions and religious phenomena. Departing from this premises, the German theologian and historian of religions, Heinrich Frick (1893–1952) is known for sketching the “Typology of History of Religions” and laying an original emphasis on the systematic character of this discipline. With his special approach, Frick aimed to produce an applicable method and relevant solution to the problem of comparing religions. This article aims at discussing briefly Frick’s typological method within the comparative studies of religion.
The Science Of Hadith  Between Divinity And Humanity
The Science Of Hadith  Between Divinity And Humanity
Yazar: Tartı, Nevzat
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 6 No. 4, 2014
Anahtar kelimeler: Science, H?adith, Divinity, Humanity, Religious, Cultural, Hadith Scholar (muh?addith

The endeavors of attributing a religious and divine character to the Science of Hadith appeared in two ways: 1) Hadith scholars (muh?addithun) tried to base their studies and technical terms on Qur'anic and Prophetic texts, 2) Hadith scholars considered their profession a religious duty and worship. This perception suggests that the profession of Hadith scholars was sacred, divine, dogma, and unchangeable, which meant limiting the subject of knowledge and science to God and the Prophet Muhammad. However, the fact is that the Science of Hadith and its terms were coined by man as a result of individual or social necessities and historical conditions. So, one should talk about historicity in the Science of Hadith, not about dogmatism.

The endeavors of attributing a religious and divine character to the Science of Hadith appeared in two ways: 1) Hadith scholars (muh?addithun) tried to base their studies and technical terms on Qur'anic and Prophetic texts, 2) Hadith scholars considered their profession a religious duty and worship. This perception suggests that the profession of Hadith scholars was sacred, divine, dogma, and unchangeable, which meant limiting the subject of knowledge and science to God and the Prophet Muhammad. However, the fact is that the Science of Hadith and its terms were coined by man as a result of individual or social necessities and historical conditions. So, one should talk about historicity in the Science of Hadith, not about dogmatism.
The Reflectıon Of The Wahdat Al-Wujud Doctrıne (The Oneness Of Beıng) In The Modern Turkısh Thought: Ahmed Avni Konuk And Hıs Fusûsu’l-Hikem Tercüme Ve Şerhi (Translatıon Of And Commentary On Fusûs Al-Hikam)
The Reflectıon Of The Wahdat Al-Wujud Doctrıne (The Oneness Of Beıng) In The Modern Turkısh Thought: Ahmed Avni Konuk And Hıs Fusûsu’l-Hikem Tercüme Ve Şerhi (Translatıon Of And Commentary On Fusûs Al-Hikam)
Yazar: Uluç, Tahir
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 6 No. 4, 2014
Anahtar kelimeler: The Oneness of Being, Ibn al-‘Arabi, Fus?us? al-H?ikam, Ahmed Avni Konuk, Turkish Thought

The purpose of this article is to examine the tradition of writing commentary on one of the most important and controversial Sufi texts, Fus?us? al-H?ikam by Muh?yiddin Ibn al-‘Arabi (d. 1240), who is known as the founder and first-explicator of  the teaching of wah?dat al-wujud (the Oneness of Being). This article consists of two main parts. First, it attempts to outline the tradition of writing commentary on the Fus?us? and introduce the life and works of Ahmed Avni Konuk (d. 1939), who can be seen as the most important exposer of the Akbari teaching in the Turkish language in modern age. Second, it includes English translation of the first twenty-five pages from his introduction to his Fus?us? commentary and an analysis of the text.

The purpose of this article is to examine the tradition of writing commentary on one of the most important and controversial Sufi texts, Fus?us? al-H?ikam by Muh?yiddin Ibn al-‘Arabi (d. 1240), who is known as the founder and first-explicator of  the teaching of wah?dat al-wujud (the Oneness of Being). This article consists of two main parts. First, it attempts to outline the tradition of writing commentary on the Fus?us? and introduce the life and works of Ahmed Avni Konuk (d. 1939), who can be seen as the most important exposer of the Akbari teaching in the Turkish language in modern age. Second, it includes English translation of the first twenty-five pages from his introduction to his Fus?us? commentary and an analysis of the text.
Kelam İlminde Haberin Epistemolojik Değeri
The Epistemologic Value of  Report (Khabar) in Kalam
Yazar: Erdemci, Cemalettin
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 6 No. 4, 2014
Anahtar kelimeler: Khabar/report, prophethood (nubuwwah), miracle, certain knowl-edge, necessary knowledge ; Haber, nübüvvet, mucize, kesin bilgi, zaruri bilgi

Haber, bir bilgi elde etme vasıtası olarak tarih, mantık, hadis gibi farklı disiplinlerin konusu olmuştur. Kelam ilminde de haber bir bilgi vasıtası olarak kabul edilmiş, haberi bilgi kaynağı olarak kabul etmeyen Berahime ve Sümeniye gibi fırkalara eleştiriler yöneltilmiştir. Kelamcılar haberi, geçmiş peygamberler ve onların mucizeleri ile Hz. Muahmmed’in (s.a.v) peygamberliğini ve onun mucizesini ispatlamada kullanmışlardır. Bu bağlamda Yahudi ve Hıristiyan din alimleri ile de tartışmışlardır.  Günümüzde haberin geçmiş peygamberler ve onların mucizelerini ispatlamadaki rolü göz ardı edilerek daha çok Hz. Peygamber’in hadisleri bağlamında çok dar bir çerçevede ele alındığı görülmektedir. Bu çalışmada klasik kelam kitaplarında bir bilgi elde etme vasıtası olarak görülen; peygamberler ve onların mucizelerini ispat etmede kullanılan haberin epistemolojik değeri ortaya konulmaya çalışılmıştır.

Being a means of acquiring knowledge, report (khabar) has been the subject of various disciplines such as history, logic and h?adith. Kalam also regarded report as a means of knowledge and criticized such sects as Berahima and Sumania, which do not count with report as the source of knowledge. Mutakallimun used report in proving the truth of earlier prophets and their miracles and the Prophet Muhammad’s. They also disputed with Jewish and Christian theologians over this issue.  The present-day studies tend to ignore the roles played by role in demonstrating the earlier prophets and their miracles and take it in a quite limited sense. This study intends to elaborate on the epistemologic value of report in demonstrating the earlier prophets and their miracles
Geleneksel Siyasal Kimliğin Çözülmesinde Tanzimat (1839-1856)
Tanzimat’s Role In The Erosion Of The Traditional Ottoman Political Identity (1839-1856)
Yazar: Okumuş, Ejder
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 5 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Political identity, the Ottoman State, Tanzimat, quasi-laicity, legitimacy ; Siyasal kimlik, Osmanlı Devleti, Tanzimat, şibih-laiklik, meşrûiyet

Türkiye’nin devlet anlayışı ve idaresinde modernleşme ve laikleşmenin temeli sayılan Tanzimat Fermanı’nın 26 Şa’ban 1255/3 Kasım 1839’da Gülhane Meydanı’nda ilanı ile resmen açılan Tanzimat, Türkiye’de sosyal, siyasal, kültürel, ekonomik vb. alanlarda bugün gelinen noktayı anlama ve tahlil etmede anahtar bir dönem olarak karşımıza çıkmaktadır. Türkiye’ye Batılı anlamda laiklik anlayışının, bugünkü “kâffe-i nizâmâtın üss-i esası” olan Tanzimat-ı Hayriyye’nin ilanıyla ortaya çıkan süreç içerisinde girmeye başladığı ve dolayısıyla Türkiye’de özellikle de siyasal planda meydana gelen değişimin, Batılılaşma yönünde gerçekleşmeye başladığı süreçte Tanzimat’ın önemli bir noktada durduğu söylenebilir.   Tanzimat’ı Tanzimat yapan, geleneksel Osmanlı Devleti’yle modern Türkiye Cumhuriyeti arasında köprü olmasıdır. Burada köprünün en önemli ayağı, daha doğrusu çimentosu, Tanzimat’ın attığı laiklik tohumlarıdır. Makro planda İslam ve Osmanlı tarihinde, mikro planda ise modern  Türkiye’nin tarihinde temel etken olan Tanzimat Dönemi’nde yeni siyasal durumla kendini gösteren “laikimsilik” olgusu, laik Türkiye cumhuriyeti devletinin ve laik siyasal kimliğin doğuş zeminini oluşturmuştur.  İşte bu çalışmada, kültür tarihimizin hemen her dalında bir dönüm noktası, bir yenilik zamanı ve geniş anlamda bir sosyo-kültürel değişim dönemi olarak nitelenebilecek olan Tanzimat’ın, Türkiye’de geleneksel Osmanlı siyasal kimliğinin çözülmesi ve laik siyasal kimliğin oluşmasında nasıl bir yere sahip olduğu anlamacı bir yaklaşımla ele alınmaya çalışılmaktadır.

Tanzimat which officially begun with the Tanzimat Edict (Tanzimat Fermani) announced on 3 November 1839 is a key period to understand and analyze today of Turkey in the social, political, cultural, and economic fields. The Tanzimat Period of the Ottoman State is counted the foundation of modernization and laicization in Turkey,  What makes Tanzimat Tanzimat is that it is a bridge between the Otoman State and the modern Turkish Republic. The most important foot, more truly speaking, the cement of this bridge is laicity seeds sowed by Tanzimat. The phenomenon of quasi-laicity which appeared as a new situation in the Tanzimat Period, the basis factor in the history of Turkey, laid the groundwork for the State of Turkish Republic and the laic political identity.   Shortly, this article aims to consider how Tanzimat, which can be characterized as a turning point and an innovation in almost every area of our cultural history, and a socio-cultural change period in wide meaning, has a place in the dissolution and erosion of the traditional Ottoman political identity, and in the formation of laic political identity in Turkey with the understanding approach.
Mâlik B. El-Hâris El-Eşter’in İlk Dönem Siyasi Hadiselerdeki Rolü
The Role Of Mâlik B. Al-Hârith Al-Ashtar In The Politic Events Of The Early Islamic Period
Yazar: Ayar, Kenan
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 5 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Mâlik al-Ashtar, Kûfa, Caliph Othman, Caliph Ali ; Mâlik el-Eşter, Kûfe, Hz. Osman, Hz. Ali.

Bu çalışmanın amacı, Hz. Osman ve Hz. Ali dönemlerinde İslam toplumunda ortaya çıkan ve etkileri tarih boyunca devam eden siyasal ayrılıkların oluşumunda ve siyasetin şekillenişinde Kûfeli Malik el-Eşter’in oynadığı rolü tartışmaktır. İlgili araştırmada Kûfe’de muhalefetin ortaya çıkışı, el-Eşter’in lider konumuna gelişi ve şehirdeki faaliyetleri üzerinde durulmakta; Hz. Osman’ın öldürülmesi olayında ve Hz. Ali’nin hilafet makamına getirilmesinde oynadığı rol irdelenmekte; dönemin politikalarında ve iç savaşlarındaki tesirleri incelenmekte; son olarak da bu şahsın İslam tarihinde siyasî yapının şekillenmesine ve siyasî ayrılıkların oluşumuna etkileri değerlendirilmektedir.

The aim of this paper is to examine the role of Malik al-Ashtar from Kufa who affected on the formation of the first political separations and shaping political system in the period of Caliphs Othman and Ali in the Muslim community and the effects of this event throughout the Islamic history. In this context, this paper analyzes the rising of opposition in Kufa; the leadership of al-Ashtar and his actions in the city; his role on the being killed of the Caliph Othman and on his role of making Ali Caliph, his place in the politics and civil war on his own time, and lastly, his role on the forming of political system and struggles in the history of Islam.
Savaş Kuralları Açısından Hz. Peygamber’in Sünnetinde Doğal Ve Fizikî Yapının Masuniyeti
The Environmental And Physical Protection In The Prophetic Sunnah In The Context Of The War Rules
Yazar: Macit, Yunus
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 5 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Islam, Peace, War, Mercy.. ; İslam, Barış, Savaş, Merhamet

İslam nazarında savaş, ordunun dilediği şeyleri serbestçe yağmalayıp dilediği yerlere baskın düzenleyeceği kanlı bir oyun değildir. İslam’da savaş, bir milletin veya bir grup insanın diğer insanlar üzerinde gerçekleştirmeyi düşündükleri zulüm ve haksızlıklara engel olmaktır. Bu nedenle, savaşta şahsi çıkar, ırk asabiyeti, maddi menfaat, öç alma ve sömürü gibi insanlık dışı duygular etkili olmaz. Savaş esnasında, zorunluluk arz etmedikçe düşmana ait olan hayvanlara, ağaçlara, ziraat alanlarına, sivil ve dini mekânlara zarar vermek amaçlanmamıştır. Netice olarak, Hz. Peygamber uygulamalarıyla dini ve kültürel varlıklar, mamur yerler harap olmadan, kısacası dünya ateşe verilmeden de savaşın olabileceği göstermiştir.

The Environmental and Physical Protection in the Prophetic Sunnah in the Context of the War Rules  According to Islam, the war is not a bloody game, in which the army can freely get whatever it wishes or whatever it grasp willingly. On the contrary, the war in Islam is a condition of disapproval but anyhow it can be irresistible one in emergent necessities. The war in Islam is to prevent people from doing cruelties and injustice against another people. Therefore, non-humanistic emotions such as individual interests, racism, material inter-ests, and sense of revenge can not be effective at war. During the war time, in Islam; animals, trees, agricultural fields that belong to the enemy or certain places belonging to the religious and civil purposes of enemy can not be damaged off. In conclusion, Prophet Mohammad, with His practices, approved it as being carried out without de-stroying the sacred, cultural beings and well-built places, and in short, without burning up the whole world.
Kıraat ve İmamet
Qıraah And Imamah
Yazar: Kurt, Yaşar
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 5 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Qıraah, Imamah, proper recitation, Jcaiz ; Kıraat, imamet, namaz, doğru okuma, caiz

Namaz, İslâm’ın önemli rükünlerinden biridir. Cemaatle namaz ve bunun yerine getirilmesi için gerekli olan imamet; bizzat Hz. Pey-gamberin ifa edip kavmine önderlik etmesi nedeniyle sâlih amellerin en hayırlılarındandır. Hz. Peygamber’den aktarılan bir hadis, imamette kıraatin önemini vurgulayan asıl unsur olarak kabul edilmektedir. Buna göre Rasûlüllah’ın “Allah’ın kitabını en doğru okuyan cemaate imamlık eder. Kıraatte eşit olurlarsa, sünneti en iyi bilen imamlık eder” dediği rivayet edilmektedir. Ayrıca onun sözlü ve fiili sünneti de, konunun önemini ifade et-mesi açısından ayrı bir anlam taşımaktadır. Bu konu, üzerinde yapılan yorumlarla Hz. Peygamber’den sonra da ehemmiyetini korumuştur. Bu çalışmada, imamette kıraatin önemi etrafında oluşan bilgi birikimine ve hangi okuma hatalarından dolayı namazın bozulup bozulmayacağı ile ilgili hükümlere yer verilmiştir.

Performing salah is one of the most important pillars of Islam. Performing salah publicly and Imamah that is needed for this public act are the most favourable practices of Islam because of teachings and practices of the Holy prophet. A hadith quoted from the Prophet is accepted as the main reason of the importance of the qıraah in fulfilling imamah. According to this, it is quoted that the Holy Prophet told: “The person who recites the Qur’an more proper fulfils the imamah, if there is equivalence on the recitation of two persons then the one who knows the sunnah fulfils the imamah.” Also his oral and practical sunnah is meaningful to show the importance of this issue. The issue keeps its importance after life of the Prophet.   In this study, it is given place to the literature gathered around the importance of the proper recitation of the Qur’an in fulfilling the imamah and it is dealt with which fallacies of recitation of the Qur’an spoil performing salah.
Beden Temizliği İçin Yapılmış Mekânlar İle İlgili Hadislerin Tenkid Ve Tahlili
The Critic And Analysis Of The Hadiths Dealing With The Places Built For The Bodily Cleansing
Yazar: Macit, Yunus
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 5 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: the cleansing of body, eastern bathroom ( hamam), religious covering, hadith ; beden temizliği, hamam, tesettür, hadis

Beden Temizliği İçin Yapılmış Mekânlar, İslam öncesi bazı toplum-larda temizlik, eğlence ve kültürel faaliyetlerin yapıldığı yer olarak tarihteki yerini almıştır. Sıcak bir iklim olması itibariyle Hicaz bölgesinde hamama ihtiyaç duyulmadığı ve dolayısıyla da bilinmediği hususu bu dönem ile ilgili olarak genel kabul gören görüştür.  Muhaddislerden bazıları, beden temizliği için yapılmış mekânlara girme konusunda rivayet edilen hadislerin illetli olduğunu belirtmişlerdir. Hamam ile ilgili hadislerin tarikleri tek tek incelendiklerinde sıhhat derecesine ulaşmamakla birlikte, bir kısmının farklı tariklerle mana olarak birbirlerini destekledikleri görülmektedir.  Dinî bir zorunluluktan veya başka sebeplerle yıkanmak isteyen her müminin guslederken avret sayılan yerlerini başkalarına göstermemesi zorunluluğu, hamam ile sınırlı olmayıp her yerde geçerlidir.

The Places built for the bodily Cleansing had been used in some pre Islamic societies for the activities of cleansing, entertainment, and for cultural habits in the history. There is a common acceptable idea that at that time there was no need of hamam (body cleansing places with hot water and for this reason there had been no places such these ones just because the climate of Hijaz had been very hot.  Some of the Hadith narrators stated that narrations of the hadiths dealing with the Places built for the bodily cleansing are, in text and form, accidental (with illat). Although the narrative ways ( Tariq) of the hadiths cant be seen as the sound ones when studied single by single, it is obvious that some of them are somewhat, supporting each other in the context of meaning.   The fact that a religious person has to avoid from showing his/her awrah  while, as a religious commandment or as a secular reason, cleaning up his/her body, is the valid action in every where.
Arap Dili Ve Edebiyatı Kaynaklarında Hz. Peygamber’in Dil Ve Edebiyattaki Yerine Bir Bakış
An Introduction To Prophet’s Place In The Language And Literature In The Arabic Language  And  Literature  Sources .
Yazar: Özdoğan, Mehmet Akif
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 5 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Prophet,language, literature, example ; Hz. Peygamber, dil, edebiyat, şâhid/örnek

Hz. Peygamber, dil ve edebîyat yönünden ileri düzeyde bulunan Arap toplumunda yetişmiş ve üstün bir dil kabiliyetine sahip olmuştur. Hz. Peygamber’in sözleri Arap dili ve edebîyatı kaynaklarında başvuru kaynağı olarak Kur’an’dan sonra ikinci önemli  konumdadır. Kur’ân’a mu‘ciz denilirken; mu‘cizlik ölçüsünde olmadığından hadislere  “vecîz” olarak adlandırılmıştır. Hz. Peygamber’in  kısa ve veciz hadisleri, Arap dili ve edebîyatı kaynaklarında sıkça şâhid/örnek olarak kullanılmıştır.

Prophet  Muhammmad grewed  in Arabian  society which is at top level in point of language  and  literature and got language talent  top level.  Prophet’s hadiths  have secondary important place  in the  Arabic language  and  literature  sources  by means of application sources  after Quran. While Quran called “mu‘ciz”, hadiths called “veciz”. Prophet’s short, concise and pithy hadiths were exampled in the Arabic language  and  literature  sources.
Kur'ân Işığında Şiddet Sorununa Bir Bakış
A Look At The Problem of  Violence In The Light of The Koran
Yazar: Güneş, Abdulbaki
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 5 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: violence, tolerance, peace, divine law, civilization. ; şiddet, hoşgörü, barış, sünnetullah, medeniyet

Medeniyetler şiddet üzerine kurulamaz. Zorla, baskıyla bir medeniyetin yükselmesi insan doğasına aykırı bir olgudur. Bu gerçek peygamberlerin mücâdelelerinde görüldüğü gibi, şiddete karşı şiddete başvurmayan, zorluklara sabırla karşılık veren Âdem'in oğlu Habil örneğinden de açık bir şekilde anlaşılmaktadır.  Nereden gelirse gelsin, baskı ve zorlamanın her çeşidi, kişiliğin tabiî gelişimini ve arınmaya kavuşmasını engeller. Bu yüzden Yüce Allah, Hz. Peygamber'e insanları İslâm'a girmeleri için zorlamamasını, bunun faydasız olacağını beyân etmiştir. İlerlemenin, değişimin ve yapılanmanın yolu baskı uygulamak, dayatmada bulunmak ve kan dökmekle değil, barış, sevgi, hoşgörü ve ikna ile ancak geçekleşebilir.

Civilizations can not be based on violence; any effort to enhance a civilization through forcefull means and repression would result in an incoherence with human nature. Such reality has long been enshrined in the practise of the prophets and the example of Adam’s son Habil, who responded to repression and riot with fortitude and patience can be understood quite clearly.   No matter where it comes, every kind of repression puts constraines in the way to personal betterment and purification. This is why Allah commanded his prophet not to force his people to chose İslam and says that any effort to do this would result in vain. So, the  way to improvement,  change and construction could only be possible through  peace, love, tolerance and persuation not through reppression and bloodshed.
Kur’an’da Koşullandırma Yoluyla Öğrenme -Hayvanların Koşullandırılması-
Learnıng Through Condıtıonıng In Quran -Conditioning Of Animals-
Yazar: Kasapoglu, Abdurrahman
Dergi: Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Vol. 5 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: learning, Animal’s training, conditioning, Quran. ; Öğrenme, hayvanların eğitimi, koşullandırma, Kur’an.

Kur’an’a göre; Yüce Allah insanlara hayvanları eğitecek bilgi, beceri ve kabiliyet vermiştir. İnsanlar hayvanların nasıl öğrendiklerini tespit etmişler, daha sonra da onları eğitmişlerdir. Kur’an, hayvanların eğitimine av hayvanlarını örnek göstermiştir. Günümüzde öğrenme psikolojisini araştıran birçok bilim adamı da hayvanların öğrenme yeteneklerini incelemiştir. Hayvanların öğrenme kabiliyetini inceleyen araştırmacılar koşullandırma yöntemine ulaşmışlardır. Kur’an’da sözü edilen hayvan eğitimi de koşullandırma yöntemine dayanmaktadır.

According to Quran, Allag (cc) gave ability and knowledge of training animals. People learnt how animals learn things, and later, trained them. Quran gives example of hunting animals for animals’ training. At our time, a number of scientists concerning with learning psychology investigated animal’s learning abilities. They reached the method of training through conditioning as well. Animal training mentioned in Quran is also based upon conditioning tecnique.