hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
ÇOCUK KLİNİKLERİNDEKİ REFAKATÇİLERİN HASTANEDE YAŞADIKLARI SORUNLAR, BEKLENTİLERİ VE PROBLEM ÇÖZME DÜZEYLERİ İLE İLİŞKİSİ
ÇOCUK KLİNİKLERİNDEKİ REFAKATÇİLERİN HASTANEDE YAŞADIKLARI SORUNLAR, BEKLENTİLERİ VE PROBLEM ÇÖZME DÜZEYLERİ İLE İLİŞKİSİ
Yazar: Arıkan, Duygu; Güdücü Tüfekci, Fatma; Taştekin, Ayhan
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Çocuk kliniği, refakatçi, sorun, beklenti, problem çözme düzeyi

Araştırma çocuk kliniklerindeki refakatçilerin hastanede yaşadıkları sorunları, beklentileri ve problem çözme düzeyleri ile ilişkisini değerlendirmek, sosyodemografik özelliklerle karşılaştırmak amacıyla, Atatürk Üniversitesi Yakutiye Araştırma Hastanesi Çocuk Kliniğinin bütün bölümlerinde Şubat-Mayıs 2004 tarihleri arasında basit rastgele örnekleme yöntemi ile seçilen toplam 269 refakatçi üzerinde tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Veriler, bir soru formu ve Problem Çözme Envanteri ile elde edilmiş, yüzdelik, varyans (ANOVA), Kruskal-Wallis varyans analizi, MannWhitney U testi, t testi ve ileri istatistiksel analiz yöntemi (Bonferroni) ile değerlendirilmiştir. Refakatçilerin % 27.1’inin hiçbir sorunu olmadığı bulunmuştur. Diğer yandan %24.9’unun temizlik, %19.3’ünün dinlenme, % 5.9’unun ibadetle ilgili sorunları olduğu belirlenmiştir. Çalışma kapsamına alınan refakatçilerin güleryüz, hoşgörü (% 31.2), dinlenme odasının temizliği ve düzenlenmesi gibi bazı beklentileri olduğu belirlenmiştir. Çocuk kliniklerinde çocuklara refakat ettikleri için yetişkinlere yönelik özel düzenlemelerin ve girişimlerin yapılması önerilmiştir.

Araştırma çocuk kliniklerindeki refakatçilerin hastanede yaşadıkları sorunları, beklentileri ve problem çözme düzeyleri ile ilişkisini değerlendirmek, sosyodemografik özelliklerle karşılaştırmak amacıyla, Atatürk Üniversitesi Yakutiye Araştırma Hastanesi Çocuk Kliniğinin bütün bölümlerinde Şubat-Mayıs 2004 tarihleri arasında basit rastgele örnekleme yöntemi ile seçilen toplam 269 refakatçi üzerinde tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Veriler, bir soru formu ve Problem Çözme Envanteri ile elde edilmiş, yüzdelik, varyans (ANOVA), Kruskal-Wallis varyans analizi, MannWhitney U testi, t testi ve ileri istatistiksel analiz yöntemi (Bonferroni) ile değerlendirilmiştir. Refakatçilerin % 27.1’inin hiçbir sorunu olmadığı bulunmuştur. Diğer yandan %24.9’unun temizlik, %19.3’ünün dinlenme, % 5.9’unun ibadetle ilgili sorunları olduğu belirlenmiştir. Çalışma kapsamına alınan refakatçilerin güleryüz, hoşgörü (% 31.2), dinlenme odasının temizliği ve düzenlenmesi gibi bazı beklentileri olduğu belirlenmiştir. Çocuk kliniklerinde çocuklara refakat ettikleri için yetişkinlere yönelik özel düzenlemelerin ve girişimlerin yapılması önerilmiştir.
HEMŞİRELİK ÖĞRENCİLERİNİN GENEL SAĞLIK DURUMLARI VE BUNU ETKİLEYEN BAZI ÖZELLİKLERİN İNCELENMESİ
HEMŞİRELİK ÖĞRENCİLERİNİN GENEL SAĞLIK DURUMLARI VE BUNU ETKİLEYEN BAZI ÖZELLİKLERİN İNCELENMESİ
Yazar: Öztürk, Candan; Aktaş, Betül
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Hemşirelik öğrencileri, ruhsal sağlık, genel sağlık, kişisel özellikler.

Bu çalışma Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu’nda okuyan öğrencilerin genel sağlık durumlarını saptamak ve bazı sosyode-mografik özelliklerinin genel sağlık durumlarına etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. 2003-2004 eğitim-öğretim yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu’nda öğrenim gören 227 öğrenci örnekleme alınmıştır. Araştırmada tanıtıcı bilgi formu ve David Goldberg tarafından geliştirilen Genel Sağlık Anketi-12 (GSA-12) kullanılmıştır. Öğrencilerin GSA puan ortalaması 3.00 olarak saptanmıştır. Birinci sınıf ve dördüncü sınıf öğrencilerinin GSA puan ortalamaları, ikinci ve üçüncü sınıf öğrencilerinin GSA puan ortalamasından daha yüksek olup, aralarındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu saptanmıştır. Dördüncü sınıf öğrencilerinin GSA puan ortalaması, yüksek kabul edilen sınırlar içinde bulunmuştur (X = 4.00). Araştırmadan elde edilen veriler ışığında, ruhsal hastalıklara yönelik taramaların yapılması, birinci sınıf öğrencilerine okula uyum, dördüncü sınıf öğrencilerine mezuniyete hazırlığa yönelik adaptasyon programlarının yapılması, öğrencilerin yaşamında genel sağlık durumlarını olumsuz etkileyen faktörlerin saptanmasına yönelik çalışmaların yapılması önerilmiştir.

Bu çalışma Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu’nda okuyan öğrencilerin genel sağlık durumlarını saptamak ve bazı sosyode-mografik özelliklerinin genel sağlık durumlarına etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. 2003-2004 eğitim-öğretim yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu’nda öğrenim gören 227 öğrenci örnekleme alınmıştır. Araştırmada tanıtıcı bilgi formu ve David Goldberg tarafından geliştirilen Genel Sağlık Anketi-12 (GSA-12) kullanılmıştır. Öğrencilerin GSA puan ortalaması 3.00 olarak saptanmıştır. Birinci sınıf ve dördüncü sınıf öğrencilerinin GSA puan ortalamaları, ikinci ve üçüncü sınıf öğrencilerinin GSA puan ortalamasından daha yüksek olup, aralarındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu saptanmıştır. Dördüncü sınıf öğrencilerinin GSA puan ortalaması, yüksek kabul edilen sınırlar içinde bulunmuştur (X = 4.00). Araştırmadan elde edilen veriler ışığında, ruhsal hastalıklara yönelik taramaların yapılması, birinci sınıf öğrencilerine okula uyum, dördüncü sınıf öğrencilerine mezuniyete hazırlığa yönelik adaptasyon programlarının yapılması, öğrencilerin yaşamında genel sağlık durumlarını olumsuz etkileyen faktörlerin saptanmasına yönelik çalışmaların yapılması önerilmiştir.
HASTANEDE ÇALIŞAN HEMŞİRELERİN EL YIKAMA DURUMLARININ BELİRLENMESİ
HASTANEDE ÇALIŞAN HEMŞİRELERİN EL YIKAMA DURUMLARININ BELİRLENMESİ
Yazar: Akyıl, Rahşan; Uzun, Özge
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: El yıkama, hemşire

Bu araştırma, Erzurum ili, Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Aziziye ve Yakutiye Araştırma Hastanelerinde, Dahiliye ve Cerrahi kliniklerinde çalışan hemşirelerin el yıkama durumlarını belirlemek amacıyla, toplam 141 hemşire üzerinde gerçekleştirilmiştir.  Hemşirelerin çoğunluğu (%78, n=110), kendisi ve diğer hastaları enfeksiyonlardan korumak için ve bazı işlemlerden (intravenöz, intramüsküler, pansuman uygulamaları gibi) önce ve sonra (%93.6, n=132) ellerini yıkadıklarını belirtmişlerdir. Hemşirelerin %44’ü (n=62) hasta sayısının fazla, hemşire sayısının yetersiz oluşunu el yıkamalarını engelleyen en önemli etmen olarak belirtmişlerdir. Hemşirelerin çalışma şekilleri ile hijyenik el yıkama süresi arasında istatistiksel olarak önemli fark olduğu belirlenmiştir (x2=6.010, SD:2, p < 0.05). Sonuç olarak, hemşirelerin el yıkama konusunda yeterli bilgiye sahip olmalarına karşın el yıkamalarını engelleyen önemli etmenlerin bulunduğu belirlenmiş ve uygun öneriler getirilmiştir.

Bu araştırma, Erzurum ili, Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Aziziye ve Yakutiye Araştırma Hastanelerinde, Dahiliye ve Cerrahi kliniklerinde çalışan hemşirelerin el yıkama durumlarını belirlemek amacıyla, toplam 141 hemşire üzerinde gerçekleştirilmiştir.  Hemşirelerin çoğunluğu (%78, n=110), kendisi ve diğer hastaları enfeksiyonlardan korumak için ve bazı işlemlerden (intravenöz, intramüsküler, pansuman uygulamaları gibi) önce ve sonra (%93.6, n=132) ellerini yıkadıklarını belirtmişlerdir. Hemşirelerin %44’ü (n=62) hasta sayısının fazla, hemşire sayısının yetersiz oluşunu el yıkamalarını engelleyen en önemli etmen olarak belirtmişlerdir. Hemşirelerin çalışma şekilleri ile hijyenik el yıkama süresi arasında istatistiksel olarak önemli fark olduğu belirlenmiştir (x2=6.010, SD:2, p < 0.05). Sonuç olarak, hemşirelerin el yıkama konusunda yeterli bilgiye sahip olmalarına karşın el yıkamalarını engelleyen önemli etmenlerin bulunduğu belirlenmiş ve uygun öneriler getirilmiştir.
HEMŞİRELİK YÜKSEK OKULU ÖĞRENCİLERİNİN DUYGUSAL YÜZ İFADELERİNİ TANIMA BECERİLERİ VE ÖĞRETİMİN ÖĞRENCİLERİN BECERİLERİNİ GELİŞTİRMEYE ETKİSİ
HEMŞİRELİK YÜKSEK OKULU ÖĞRENCİLERİNİN DUYGUSAL YÜZ İFADELERİNİ TANIMA BECERİLERİ VE ÖĞRETİMİN ÖĞRENCİLERİN BECERİLERİNİ GELİŞTİRMEYE ETKİSİ
Yazar: Balcı Akpınar, Reva; Uzun, Özge
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Duygusal yüz ifadeleri, sözsüz iletişim, hemşirelik öğrencileri

Bu çalışma, öğrencilerin duygusal yüz ifadelerini tanıma düzeylerini belirlemek ve duygusal yüz ifadelerini tanıma becerisini geliştirmeye yönelik yapılan öğretimin etkinliğini değerlendirmek amacı ile yapılmıştır. Araştırma, tanımlayıcı, öntest-sontest kontrol gruplu deneme modeli ile yarı deneysel olarak yapılmıştır. Araştırmaya, Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu’nda 2001– 2002 öğretim yılında birinci ve dördüncü sınıflarda öğrenimlerini sürdüren toplam 160 öğrenci alınmıştır. Veriler, öğrencilerden soru formu ve Dökmen tarafından geliştirilen "Duygusal Yüz İfadelerini Teşhis Testi" (YİTT) aracılığı ile toplanmıştır. Değerlendirmede yüzdelik hesaplamalar, t testi, Kruskal Wallis varyans analizi, korelasyon testi ve Mann Whitney-U testi kullanılmıştır Çalışmada, birinci ve dördüncü sınıf öğrencilerinin duygusal yüz ifadelerini anlama becerileri arasında anlamlı fark olmadığı bulunmuştur. Deney grubu ile kontrol grubunda yer alan öğrencilerin sontest puan ortalamaları arasında ileri düzeyde ve deney grubu lehine fark olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, deney grubunda bulunan öğrencilerin ön-test puan ortalamaları ile son-test puan ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı iken, kontrol grubunda bu fark anlamlı bulunmamıştır.

Bu çalışma, öğrencilerin duygusal yüz ifadelerini tanıma düzeylerini belirlemek ve duygusal yüz ifadelerini tanıma becerisini geliştirmeye yönelik yapılan öğretimin etkinliğini değerlendirmek amacı ile yapılmıştır. Araştırma, tanımlayıcı, öntest-sontest kontrol gruplu deneme modeli ile yarı deneysel olarak yapılmıştır. Araştırmaya, Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu’nda 2001– 2002 öğretim yılında birinci ve dördüncü sınıflarda öğrenimlerini sürdüren toplam 160 öğrenci alınmıştır. Veriler, öğrencilerden soru formu ve Dökmen tarafından geliştirilen "Duygusal Yüz İfadelerini Teşhis Testi" (YİTT) aracılığı ile toplanmıştır. Değerlendirmede yüzdelik hesaplamalar, t testi, Kruskal Wallis varyans analizi, korelasyon testi ve Mann Whitney-U testi kullanılmıştır Çalışmada, birinci ve dördüncü sınıf öğrencilerinin duygusal yüz ifadelerini anlama becerileri arasında anlamlı fark olmadığı bulunmuştur. Deney grubu ile kontrol grubunda yer alan öğrencilerin sontest puan ortalamaları arasında ileri düzeyde ve deney grubu lehine fark olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, deney grubunda bulunan öğrencilerin ön-test puan ortalamaları ile son-test puan ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı iken, kontrol grubunda bu fark anlamlı bulunmamıştır.
ÇOCUK VE TELEVİZYON
ÇOCUK VE TELEVİZYON
Yazar: Öztürk, Candan; Karayağız, Gonca
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Televizyon izleme, sağlık davranışı, hemşire

Televizyon izlemenin yaygınlaşması nedeni ile pediatri hemşirelerinin, televizyon izlemenin çocuklar ve adölesanlar üzerindeki etkilerini bilmeleri ebeveynlere rehber olmaları, eğitim vermeleri bakımından önemlidir. Kontrolsüz televizyon izleme davranışı çocuğun fiziksel, psikolojik, sosyal, bilişsel gelişimini olumsuz yönde etkileyebilmektedir. Ebeveynlerin çocukların televizyon izleme saatlerini sınırlandırmaları, çocukları farklı aktivitelere yönlendirmeleri, çocukların izledikleri programları gözlemlemeleri böylece çocukların televizyondan olumsuz etkilenmelerini en aza indirmeleri gerekmektedir. Ebeveynlerin bunu yapabilmeleri ise; sağlık profesyonellerince aydınlatılmaları ile mümkündür.

Televizyon izlemenin yaygınlaşması nedeni ile pediatri hemşirelerinin, televizyon izlemenin çocuklar ve adölesanlar üzerindeki etkilerini bilmeleri ebeveynlere rehber olmaları, eğitim vermeleri bakımından önemlidir. Kontrolsüz televizyon izleme davranışı çocuğun fiziksel, psikolojik, sosyal, bilişsel gelişimini olumsuz yönde etkileyebilmektedir. Ebeveynlerin çocukların televizyon izleme saatlerini sınırlandırmaları, çocukları farklı aktivitelere yönlendirmeleri, çocukların izledikleri programları gözlemlemeleri böylece çocukların televizyondan olumsuz etkilenmelerini en aza indirmeleri gerekmektedir. Ebeveynlerin bunu yapabilmeleri ise; sağlık profesyonellerince aydınlatılmaları ile mümkündür.
SAĞLIK DAVRANIŞLARINI GELİŞTİRMEK VE DEĞİŞTİRMEK İÇİN TRANSTEORETİK MODELİN KULLANILMASI
SAĞLIK DAVRANIŞLARINI GELİŞTİRMEK VE DEĞİŞTİRMEK İÇİN TRANSTEORETİK MODELİN KULLANILMASI
Yazar: Erol, Saime; Erdoğan, Semra
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Transteoretik Model, Davranış Değiştirme, Sağlığı Geliştirme, Teşvik Eden Faktörler Ölçeği, Karar Alma Ölçeği

Sağlık risklerini azaltmak ve sağlıklı yaşam biçimi davranışları kazandırmak sağlık profesyonellerinin en temel işlevleri arasındadır. Bu nedenle bireye en uygun davranış değişimi yaklaşımlarını bulmak için çaba harcanmaktadır. Transteoretik Model (Teoriler Arası Model), son yıllarda davranış değişimini kolaylaştıran bir çerçeve olarak hemşirelik dahil farklı disiplinlerin araştırma konusu olmuştur. Bu model değişimin sonuçtan çok süreç olduğunu benimser. Değişimi kolaylaştırmak için bireyin içinde bulunduğu değişim aşamasına en uygun girişimleri kullanır, değerlendirir ve izler. Bu kapsamda model bireyin bilişsel, davranışsal ve psiko-sosyal durumunu ölçen hassas ölçüm araçlarını içermektedir. Değişim aşamaları bireylerin niyet, tutum ve davranış değişikliklerinin zamanını, değişim süreci ise hangi deneyimleri kullanarak problemli davranışları değiştirdiklerini anlamaya yardım eder. Hemşirelik uygulamaları ile örtüşen bu modelin yaşama geçirilebilmesi için motivasyon görüşmeleri dahil, etkili eğitim tekniklerinin uygulanması ve modeli Türk toplum grupları üzerinde test eden çalışmaların yapılması gerekmektedir.

Sağlık risklerini azaltmak ve sağlıklı yaşam biçimi davranışları kazandırmak sağlık profesyonellerinin en temel işlevleri arasındadır. Bu nedenle bireye en uygun davranış değişimi yaklaşımlarını bulmak için çaba harcanmaktadır. Transteoretik Model (Teoriler Arası Model), son yıllarda davranış değişimini kolaylaştıran bir çerçeve olarak hemşirelik dahil farklı disiplinlerin araştırma konusu olmuştur. Bu model değişimin sonuçtan çok süreç olduğunu benimser. Değişimi kolaylaştırmak için bireyin içinde bulunduğu değişim aşamasına en uygun girişimleri kullanır, değerlendirir ve izler. Bu kapsamda model bireyin bilişsel, davranışsal ve psiko-sosyal durumunu ölçen hassas ölçüm araçlarını içermektedir. Değişim aşamaları bireylerin niyet, tutum ve davranış değişikliklerinin zamanını, değişim süreci ise hangi deneyimleri kullanarak problemli davranışları değiştirdiklerini anlamaya yardım eder. Hemşirelik uygulamaları ile örtüşen bu modelin yaşama geçirilebilmesi için motivasyon görüşmeleri dahil, etkili eğitim tekniklerinin uygulanması ve modeli Türk toplum grupları üzerinde test eden çalışmaların yapılması gerekmektedir.
PARKİNSON HASTALARINDA UYKU BOZUKLUKLARI VE HEMŞİRELİK YÖNETİMİ
PARKİNSON HASTALARINDA UYKU BOZUKLUKLARI VE HEMŞİRELİK YÖNETİMİ
Yazar: Parlar, Serap
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Parkinson hastalığı, uyku, hemşirelik yönetimi

Uyku, insanın gerek fiziksel gerekse ruhsal sağlığı yönünden çok önemli bir gereksinimdir. Uyku yeteri kadar karşılanmadığı zaman çeşitli sorunların ortaya çıkmasına neden olabilir. Bunun yanında bazı hastalıklar da uyku kalitesini etkilemekte ve uyku bozukluğuna yol açmaktadır.  Parkinson Hastalığı (PH)’nda uyku bozukluğu, pek çok nedene bağlı ortaya çıkabilen ve hastaların yaşam kalitesini etkileyen önemli faktörlerden birisidir. Uyku bozukluğunun hastalığın primer patolojisine, semptomlara, kullanılan ilaçlara veya eşlik eden primer uyku bozukluklarına bağlı olabileceği bildirilmektedir. PH’da görülebilen uyku sorunları; insomnia, canlı rüyalar, uyku davranış bozukluğu, anormal nokturnal hareketler, gündüz aşırı uyuklama ve yorgunluktur. Bir hastanın uyku gereksiniminin karşılanmasına yardım etmek için hemşire, uykunun doğasını, uykuyu etkileyen etmenleri ve hastanın uyku alışkanlıklarını bilmelidir. Bu nedenle hemşire uykunun fizyolojisini ve uykuyu artıran veya bozan durumları bilmeli ve yeterli uykunun sağlanmasına yardımcı olmalıdır.

Uyku, insanın gerek fiziksel gerekse ruhsal sağlığı yönünden çok önemli bir gereksinimdir. Uyku yeteri kadar karşılanmadığı zaman çeşitli sorunların ortaya çıkmasına neden olabilir. Bunun yanında bazı hastalıklar da uyku kalitesini etkilemekte ve uyku bozukluğuna yol açmaktadır.  Parkinson Hastalığı (PH)’nda uyku bozukluğu, pek çok nedene bağlı ortaya çıkabilen ve hastaların yaşam kalitesini etkileyen önemli faktörlerden birisidir. Uyku bozukluğunun hastalığın primer patolojisine, semptomlara, kullanılan ilaçlara veya eşlik eden primer uyku bozukluklarına bağlı olabileceği bildirilmektedir. PH’da görülebilen uyku sorunları; insomnia, canlı rüyalar, uyku davranış bozukluğu, anormal nokturnal hareketler, gündüz aşırı uyuklama ve yorgunluktur. Bir hastanın uyku gereksiniminin karşılanmasına yardım etmek için hemşire, uykunun doğasını, uykuyu etkileyen etmenleri ve hastanın uyku alışkanlıklarını bilmelidir. Bu nedenle hemşire uykunun fizyolojisini ve uykuyu artıran veya bozan durumları bilmeli ve yeterli uykunun sağlanmasına yardımcı olmalıdır.
POSTPARTUM DÖNEMDEKİ KADINLARDA ALGILANAN SOSYAL DESTEK VE DEPRESYON DÜZEYLERİ İLE ETKİLEYEN FAKTÖRLER
POSTPARTUM DÖNEMDEKİ KADINLARDA ALGILANAN SOSYAL DESTEK VE DEPRESYON DÜZEYLERİ İLE ETKİLEYEN FAKTÖRLER
Yazar: Yılmaz Bingöl, Tülay; Tel, Havva
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 10 No. 3, 2010
Anahtar kelimeler: Postpartum dönem, postpartum depresyon, sosyal destek

Bu araştırma; doğum sonu dönemde kadınlardaki algılanan sosyal destek ile postpartum depresyonu belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapıldı. Araştırmanın örneklemi, postpartum ikinci haftada olan 328 anneden oluştu. Veri toplama araçları olarak ″Bilgi Formu″, ″Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği″ ve ″‘Edinburgh Postpartum Depresyon Ölçeği″ kullanıldı. Verilerin istatistiksel değerlendirilmesinde yüzdelik dağılım, Korelâsyon Analizi, Varyans Analizi, Kruskal-Wallis Varyans Analizi, Students t test, Mann Whitney U testleri kullanıldı. Çalışmada annelerin eğitimi, evlenme yaşı, gebelik tercihi, doğum sayısı, doğumdan sonra yanında kalan birisinin olması, doğum sonrası dönemde yardım ihtiyacı olması, doğum sonrası dönemde yardım ihtiyacının karşılanması durumu, eşlerin mesleği ile algılanan sosyal destek ve post partum depresyon puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu (p < 0.05) saptanmıştır. Bu sonuçlar post partum depresyonun önlenmesi, erken tanısı ve tedavisinde hemşirelik aktivitelerinin gerekliliğini göstermektedir.

Bu araştırma; doğum sonu dönemde kadınlardaki algılanan sosyal destek ile postpartum depresyonu belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapıldı. Araştırmanın örneklemi, postpartum ikinci haftada olan 328 anneden oluştu. Veri toplama araçları olarak ″Bilgi Formu″, ″Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği″ ve ″‘Edinburgh Postpartum Depresyon Ölçeği″ kullanıldı. Verilerin istatistiksel değerlendirilmesinde yüzdelik dağılım, Korelâsyon Analizi, Varyans Analizi, Kruskal-Wallis Varyans Analizi, Students t test, Mann Whitney U testleri kullanıldı. Çalışmada annelerin eğitimi, evlenme yaşı, gebelik tercihi, doğum sayısı, doğumdan sonra yanında kalan birisinin olması, doğum sonrası dönemde yardım ihtiyacı olması, doğum sonrası dönemde yardım ihtiyacının karşılanması durumu, eşlerin mesleği ile algılanan sosyal destek ve post partum depresyon puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu (p < 0.05) saptanmıştır. Bu sonuçlar post partum depresyonun önlenmesi, erken tanısı ve tedavisinde hemşirelik aktivitelerinin gerekliliğini göstermektedir.
EBE/HEMŞİRELERE VERİLEN RUH SAĞLIĞI VE HASTALIKLARI EĞİTİMİNİN RUHSAL HASTALIKLARA YAKLAŞIMLARINA İLETİŞİM BECERİLERİNE VE İŞ DOYUMLARINA ETKİLERİNİN ARAŞTIRILMASI
EBE/HEMŞİRELERE VERİLEN RUH SAĞLIĞI VE HASTALIKLARI EĞİTİMİNİN RUHSAL HASTALIKLARA YAKLAŞIMLARINA İLETİŞİM BECERİLERİNE VE İŞ DOYUMLARINA ETKİLERİNİN ARAŞTIRILMASI
Yazar: Çam, Olcay; Pektaş, İlknur; Bilge, Ayşegül
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 10 No. 3, 2010
Anahtar kelimeler: Ebe/hemşire, ruh sağlığı eğitimi, ruhsal hastalıklara yaklaşım, iletişim, iş doyumu

Araştırma, ebe/hemşirelere verilen ruh sağlığı ve hastalıkları eğitiminin, ruhsal hastalıklara yaklaşımlarına, iletişim becerilerine ve iş doyumlarına etkilerini saptamak amacıyla tek grup öntest-sontest deneme öncesi modeli olarak planlanmıştır. Araştırmanın evrenini, birinci basamakta çalışan 213 ebe/hemşire, örneklemini ise ruh sağlığı eğitimine gönüllü olan 30 kişi oluşturmuştur. Veriler, Ebe/Hemşirelerin Sosyo-Demografik Veri Formu, Ruh Sağlığı- Hastalıkları’na Yönelik Tutum Anketi, İletişim Becerilerini Değerlendirme Ölçeği, Hemşirelik İş Doyumu Ölçeği ile toplanmıştır. Araştırma grubunun ruh sağlığı eğitimi öncesi ruh hastalıklarını tanılama toplam puan ortalaması 9.6±3.6, eğitim sonrası 12.9±3.8 olup, aralarındaki fark ise anlamlı bulunmuştur. Araştırmaya katılan grubun eğitim öncesi iletişim becerileri toplam puan ortalamasının 82±7.8, eğitim sonrası 85.3±5.9 olduğu saptanmış olup, iki ortalama arasındaki fark anlamlılık göstermektedir. Araştırma grubunun ruh sağlığı eğitim öncesi genel iş doyumu puan ortalaması 83.5±20.7, eğitim sonrası 77.7±21.5’tir. Sonuç olarak, ebe/hemşirelerin eğitim sonrası bilgi puan ortalamaları ile olumlu yaklaşımlarının arttığı saptanmıştır.

Araştırma, ebe/hemşirelere verilen ruh sağlığı ve hastalıkları eğitiminin, ruhsal hastalıklara yaklaşımlarına, iletişim becerilerine ve iş doyumlarına etkilerini saptamak amacıyla tek grup öntest-sontest deneme öncesi modeli olarak planlanmıştır. Araştırmanın evrenini, birinci basamakta çalışan 213 ebe/hemşire, örneklemini ise ruh sağlığı eğitimine gönüllü olan 30 kişi oluşturmuştur. Veriler, Ebe/Hemşirelerin Sosyo-Demografik Veri Formu, Ruh Sağlığı- Hastalıkları’na Yönelik Tutum Anketi, İletişim Becerilerini Değerlendirme Ölçeği, Hemşirelik İş Doyumu Ölçeği ile toplanmıştır. Araştırma grubunun ruh sağlığı eğitimi öncesi ruh hastalıklarını tanılama toplam puan ortalaması 9.6±3.6, eğitim sonrası 12.9±3.8 olup, aralarındaki fark ise anlamlı bulunmuştur. Araştırmaya katılan grubun eğitim öncesi iletişim becerileri toplam puan ortalamasının 82±7.8, eğitim sonrası 85.3±5.9 olduğu saptanmış olup, iki ortalama arasındaki fark anlamlılık göstermektedir. Araştırma grubunun ruh sağlığı eğitim öncesi genel iş doyumu puan ortalaması 83.5±20.7, eğitim sonrası 77.7±21.5’tir. Sonuç olarak, ebe/hemşirelerin eğitim sonrası bilgi puan ortalamaları ile olumlu yaklaşımlarının arttığı saptanmıştır.