hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
SAVUNMA SİLAHLARINDAN DERİ KALKANLAR Harbiye Askeri Müzesi Koleksiyonu
SAVUNMA SİLAHLARINDAN DERİ KALKANLAR Harbiye Askeri Müzesi Koleksiyonu
Yazar: Sarıoğlu, Halide; Özdemir, Melda
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 22, 2013
Anahtar kelimeler: Deri, deri savunma silahları, deri kalkan

Türklerin yaşamında çok geniş bir kullanım alanı olan derinin; Osmanlı’nın kuruluşundan başlayarak ordunun başlıca gereksinimlerinden, çizme, at koşumları, tirkeş, sadak, yay krişi, davul, kös vb. eşyaların yapımında kullanıldığı bilinmektedir. Bugün, ülkemizde müze ve koleksiyonlarda deri sanatlarını belgeleyecek örnekler bulunmaktadır. Özellikle İstanbul Harbiye Askeri Müzesi’nde bulunan deri savaş aksesuarları çok çeşitlidir. Bu çalışma da İstanbul Harbiye Askeri Müzesinde bulunan deri kalkan örnekleri üzerinde durulmuştur. Günümüze dek orijinal haliyle korunmuş olan kalkanların çoğu ya Osmanlı kökenlidir ya da Osmanlı kalkanları örnek alınarak yapılmıştır. Bunların özel olarak incelenmesi gereklidir. Bu nedenle deri kalkan örnekleri kullanılan malzeme, üretim ve süsleme tekniği, biçim, renk ve süsleme özellikleri açısından detaylı olarak belgelenmeye ve tanıtılmaya çalışılmıştır.

Türklerin yaşamında çok geniş bir kullanım alanı olan derinin; Osmanlı’nın kuruluşundan başlayarak ordunun başlıca gereksinimlerinden, çizme, at koşumları, tirkeş, sadak, yay krişi, davul, kös vb. eşyaların yapımında kullanıldığı bilinmektedir. Bugün, ülkemizde müze ve koleksiyonlarda deri sanatlarını belgeleyecek örnekler bulunmaktadır. Özellikle İstanbul Harbiye Askeri Müzesi’nde bulunan deri savaş aksesuarları çok çeşitlidir. Bu çalışma da İstanbul Harbiye Askeri Müzesinde bulunan deri kalkan örnekleri üzerinde durulmuştur. Günümüze dek orijinal haliyle korunmuş olan kalkanların çoğu ya Osmanlı kökenlidir ya da Osmanlı kalkanları örnek alınarak yapılmıştır. Bunların özel olarak incelenmesi gereklidir. Bu nedenle deri kalkan örnekleri kullanılan malzeme, üretim ve süsleme tekniği, biçim, renk ve süsleme özellikleri açısından detaylı olarak belgelenmeye ve tanıtılmaya çalışılmıştır.
ADANA AYAS (YUMURTALIK) KALESİ’NDE DEVŞİRME (ŞİPOLİEN) MALZEME KULLANIMI
ADANA AYAS (YUMURTALIK) KALESİ’NDE DEVŞİRME (ŞİPOLİEN) MALZEME KULLANIMI
Yazar: Buyruk, Hasan
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 22, 2013
Anahtar kelimeler: Ayas, kale, sur duvarları, devşirme malzeme, mimari

Bir Makedonya kolonisi tarafından liman şehri olarak kurulan ve bundan önceki tarihi bilinmeyen stratejik öneme sahip Ayas (Yumurtalık), Roma devri boyunca imparatorların uğrak yeri ve donanma üssü olarak kullanılmıştır. Kuruluşundan itibaren Osmanlı hâkimiyetine kadar Romalılar, Persler, Bizanslılar, İlk İslam fetihleri, Haçlılar, Ermeniler, Memluklular ve Ramazanoğulları hâkimiyetinde kalan Ayas Kalesi, 1266 yılından 1347 yılına kadar defalarca Memlukluların saldırısına uğramış ve tahrip edilmiştir. Şehir 1347 yılında kesin olarak Memlukluların eline geçmiş, bu vesileyle şehir sıkça yıkılıp yeniden düzenlenmiştir. Bu nedenle, kale surlarının birçok kısmında malzeme boyutları ve biçimleriyle birbirlerinden farklı özellikler görülür. Örtüsüyle diğer mekânlardan ayrılan 3. kısım da, büyük ihtimalle Memlukluların Ayas’ı ele geçirmelerinden sonra eklenmiş olmalıdır. Ancak, kale kapısının bulunduğunu tahmin ettiğimiz 2. kısım ile 3. kısım arasındaki bölümün, 20. yüzyıl içerisinde hasara uğrayıp ortadan kaldırıldığı kanaatindeyiz. Günümüze ulaşan sur duvarları ve kulelerde tamir izlerinin çokça görüldüğü kalede, kullanılan devşirme malzemenin çeşitliliği burada hüküm sürmüş bütün ulusların izlerini kısmen de olsa günümüze taşıması açısından önem arz etmektedir.

Bir Makedonya kolonisi tarafından liman şehri olarak kurulan ve bundan önceki tarihi bilinmeyen stratejik öneme sahip Ayas (Yumurtalık), Roma devri boyunca imparatorların uğrak yeri ve donanma üssü olarak kullanılmıştır. Kuruluşundan itibaren Osmanlı hâkimiyetine kadar Romalılar, Persler, Bizanslılar, İlk İslam fetihleri, Haçlılar, Ermeniler, Memluklular ve Ramazanoğulları hâkimiyetinde kalan Ayas Kalesi, 1266 yılından 1347 yılına kadar defalarca Memlukluların saldırısına uğramış ve tahrip edilmiştir. Şehir 1347 yılında kesin olarak Memlukluların eline geçmiş, bu vesileyle şehir sıkça yıkılıp yeniden düzenlenmiştir. Bu nedenle, kale surlarının birçok kısmında malzeme boyutları ve biçimleriyle birbirlerinden farklı özellikler görülür. Örtüsüyle diğer mekânlardan ayrılan 3. kısım da, büyük ihtimalle Memlukluların Ayas’ı ele geçirmelerinden sonra eklenmiş olmalıdır. Ancak, kale kapısının bulunduğunu tahmin ettiğimiz 2. kısım ile 3. kısım arasındaki bölümün, 20. yüzyıl içerisinde hasara uğrayıp ortadan kaldırıldığı kanaatindeyiz. Günümüze ulaşan sur duvarları ve kulelerde tamir izlerinin çokça görüldüğü kalede, kullanılan devşirme malzemenin çeşitliliği burada hüküm sürmüş bütün ulusların izlerini kısmen de olsa günümüze taşıması açısından önem arz etmektedir.
MERSİN’DE KENTSEL KİMLİK GÖSTERGELERİ OLARAK KULLANILAN LOGOLARA İLİŞKİN BİR DEĞERLENDİRME
MERSİN’DE KENTSEL KİMLİK GÖSTERGELERİ OLARAK KULLANILAN LOGOLARA İLİŞKİN BİR DEĞERLENDİRME
Yazar: Demir, Hüseyin
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 22, 2013
Anahtar kelimeler: Amblem, logo, kurumsal kimlik, reklam, tanıtım, kentsel kimlik

Bu araştırma, Mersin’in kentsel kimlik göstergelerinde önemli bir yere sahip olan kurum ve kuruluşların logolarının çözümlemesine ilişkin bir değerlendirmeyi içerecektir. Mersin’de valilik, anakent belediyesi, ilçe belediyeleri, belde belediyeleri ile farklı iş ve hizmet sunan kurum ve kuruluşların logoları, kentin kimlik göstergelerinde önemli bir role sahiptirler. Mersin’in kentsel özelliklerinden yararlanarak oluşturulan bu logolar, yüklendikleri iletişim faktörüyle hem yerel sınırlar içinde hem de bu sınırlar dışındaki insanlarla, kent adına iletişim sağlayan ve bir anlamda kentin sözcülüğünü yapan bir misyona sahiptirler. İletişim alanındaki bu görsel göstergelerin anlamını çözümlemeye çalışırken form, içerik ve şekil yönünden birbirlerine benzer yanlarına, birer tasarım olarak özgün ve nitelikli olup olmadıklarına ve varsa eksikliklerine ilişkin eleştirel bir yaklaşım getirilecektir. Ayrıca, Mersin’in sahip olduğu sosyal, kültürel, ekonomik ve tarihi özelliklerinin kullanılmakta olan bu göstergelere doğru yansıtılıp yansıtılmadığı konusu irdelenerek yönetici, işverenler ve ilgili temsilcilerin, bu göstergelerin oluşturulmasında, belirleyici rollerine ve tasarımcılar üzerindeki yönlendirici etkilerine ilişkin bir değerlendirme yapılacaktır.

Bu araştırma, Mersin’in kentsel kimlik göstergelerinde önemli bir yere sahip olan kurum ve kuruluşların logolarının çözümlemesine ilişkin bir değerlendirmeyi içerecektir. Mersin’de valilik, anakent belediyesi, ilçe belediyeleri, belde belediyeleri ile farklı iş ve hizmet sunan kurum ve kuruluşların logoları, kentin kimlik göstergelerinde önemli bir role sahiptirler. Mersin’in kentsel özelliklerinden yararlanarak oluşturulan bu logolar, yüklendikleri iletişim faktörüyle hem yerel sınırlar içinde hem de bu sınırlar dışındaki insanlarla, kent adına iletişim sağlayan ve bir anlamda kentin sözcülüğünü yapan bir misyona sahiptirler. İletişim alanındaki bu görsel göstergelerin anlamını çözümlemeye çalışırken form, içerik ve şekil yönünden birbirlerine benzer yanlarına, birer tasarım olarak özgün ve nitelikli olup olmadıklarına ve varsa eksikliklerine ilişkin eleştirel bir yaklaşım getirilecektir. Ayrıca, Mersin’in sahip olduğu sosyal, kültürel, ekonomik ve tarihi özelliklerinin kullanılmakta olan bu göstergelere doğru yansıtılıp yansıtılmadığı konusu irdelenerek yönetici, işverenler ve ilgili temsilcilerin, bu göstergelerin oluşturulmasında, belirleyici rollerine ve tasarımcılar üzerindeki yönlendirici etkilerine ilişkin bir değerlendirme yapılacaktır.
İLKEL US VE SANAT ALGISI BAĞLAMINDA TABULA RASA KURGUSU
İLKEL US VE SANAT ALGISI BAĞLAMINDA TABULA RASA KURGUSU
Yazar: Kıyar, Neslihan
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 22, 2013
Anahtar kelimeler: Sanat, Algı, İlkel Sanat

‘Sanat nedir?’ sorusu, kökeni ve sanat olgusunun toplum içindeki sosyal varlığı üzerine çok sayıda teorik/empirik çalışma yapılmıştır. Felsefenin desteklediği bir kol olan estetik de, bir ölçüde bu alana dönük çözümler üretmiş ancak sanatın işleyişi ve büyülü anlam gücüne dair kesin bir karara varamamıştır. Diğer yandan, ilkel insan için ne anlam ifade ettiğini tam olarak belki hiçbir zaman bilemeyeceğimiz sanat eyleminin içgüdü ile bağlantılı olup olmadığı da başka bir bilmecedir. Çalışmada izlenen yol, sanatın ilkel boyuttaki algısına ışık tutarak, empirist bir felsefeci olan John Locke’un metoduna uyarlanıp ele almak olacaktır. Kurguya göre, sanat tarihi boyunca değişim gösteren sanat olgusu, çağdaş yorumlara evrildikçe tıpkı boş bir levha gibi mağara duvarında yaratıcı fikirler geliştirmeyi akıl eden insanın deneyimlerinin bütünüdür. Bu bağlamda, John Locke (1632-1704)’un ‘Boş Levha/Kağıt-Tabula Rasa’ teorisi dayanağı ile, ilkel insanda sanatsal edimin ya da basitten kompleks olana gelişim gösteren çizim/yontu eylemlerinde estetik kaygının var olup olmadığı sorgulanacaktır.

‘Sanat nedir?’ sorusu, kökeni ve sanat olgusunun toplum içindeki sosyal varlığı üzerine çok sayıda teorik/empirik çalışma yapılmıştır. Felsefenin desteklediği bir kol olan estetik de, bir ölçüde bu alana dönük çözümler üretmiş ancak sanatın işleyişi ve büyülü anlam gücüne dair kesin bir karara varamamıştır. Diğer yandan, ilkel insan için ne anlam ifade ettiğini tam olarak belki hiçbir zaman bilemeyeceğimiz sanat eyleminin içgüdü ile bağlantılı olup olmadığı da başka bir bilmecedir. Çalışmada izlenen yol, sanatın ilkel boyuttaki algısına ışık tutarak, empirist bir felsefeci olan John Locke’un metoduna uyarlanıp ele almak olacaktır. Kurguya göre, sanat tarihi boyunca değişim gösteren sanat olgusu, çağdaş yorumlara evrildikçe tıpkı boş bir levha gibi mağara duvarında yaratıcı fikirler geliştirmeyi akıl eden insanın deneyimlerinin bütünüdür. Bu bağlamda, John Locke (1632-1704)’un ‘Boş Levha/Kağıt-Tabula Rasa’ teorisi dayanağı ile, ilkel insanda sanatsal edimin ya da basitten kompleks olana gelişim gösteren çizim/yontu eylemlerinde estetik kaygının var olup olmadığı sorgulanacaktır.
ÇAĞDAŞ SANATTA BELGELEMENİN YERİ
ÇAĞDAŞ SANATTA BELGELEMENİN YERİ
Yazar: Aydın, Seçkin
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 22, 2013
Anahtar kelimeler: Çağdaş Sanat, Kaydetme, Belgeleme, Çoğaltma

Sanatların özünde, kaydetme, çoğaltma, aktarma ve yaratma bulunmaktadır. Tek, biricik dediğimiz eserler bile aslında sanatçısının zihnindeki düşüncenin/imgenin kopyalanarak bir tuvale, notaya, mermere veya sözcüğe dökülmüş halidir. Bu aynı anda sanatçının, zihnindeki düşünceyi başka zihinlerle paylaşarak çoğaltmasıdır. Bu da sanatın iletişim yönünü ortaya koymaktadır. Sanatın, gelecek zamanlara aktarıldığı gerçeği göz önünde bulundurulduğunda, sanatın belgeleme yönü ortaya çıkar. Bu araştırmada, çağdaş sanatta belgelemenin iki yönüne dikkat çekilmiştir. Bunlardan biri, çağdaş sanatın kendi pratiklerini belgelemesi iken, diğeri, her dönemin sanatında olduğu gibi günümüzde de toplumsal olayları belgeleme ve o belgeleri zaman ve mekanda gezintiye çıkarma görevidir. Sanat belirli bir “an”ı dondurarak, onu zamandan çıkarıp alır ve izleyicinin karşısına getirir. Erden Kosova’nın (2008) da belirttiği gibi, “Pek çok güncel sanat yapıtının öncelikli amacı zaman içinde bir parantez açmak; izleyiciyi gündelik ritmin hızın dışına çıkarmak; onu belirli bir konu üzerinde daha derinlikli biçimde düşündürmeye zorlamak”.

Sanatların özünde, kaydetme, çoğaltma, aktarma ve yaratma bulunmaktadır. Tek, biricik dediğimiz eserler bile aslında sanatçısının zihnindeki düşüncenin/imgenin kopyalanarak bir tuvale, notaya, mermere veya sözcüğe dökülmüş halidir. Bu aynı anda sanatçının, zihnindeki düşünceyi başka zihinlerle paylaşarak çoğaltmasıdır. Bu da sanatın iletişim yönünü ortaya koymaktadır. Sanatın, gelecek zamanlara aktarıldığı gerçeği göz önünde bulundurulduğunda, sanatın belgeleme yönü ortaya çıkar. Bu araştırmada, çağdaş sanatta belgelemenin iki yönüne dikkat çekilmiştir. Bunlardan biri, çağdaş sanatın kendi pratiklerini belgelemesi iken, diğeri, her dönemin sanatında olduğu gibi günümüzde de toplumsal olayları belgeleme ve o belgeleri zaman ve mekanda gezintiye çıkarma görevidir. Sanat belirli bir “an”ı dondurarak, onu zamandan çıkarıp alır ve izleyicinin karşısına getirir. Erden Kosova’nın (2008) da belirttiği gibi, “Pek çok güncel sanat yapıtının öncelikli amacı zaman içinde bir parantez açmak; izleyiciyi gündelik ritmin hızın dışına çıkarmak; onu belirli bir konu üzerinde daha derinlikli biçimde düşündürmeye zorlamak”.
ANTİK DÖNEM SANATINDA OKEANOS FİGÜRLERİ
ANTİK DÖNEM SANATINDA OKEANOS FİGÜRLERİ
Yazar: Eraslan, Şehnaz
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 22, 2013
Anahtar kelimeler: Okeanos, Arkaik, Helenistik, Roma

Grek mitolojisinde nehir ya da deniz tanrıları geniş bir topluluk oluştururlar. Bu topluluğun en yaşlı tanrılarından biri de Okeanos’tur. Bu mitolojik figür, sanatın çeşitli dallarında Arkaik Dönemden başlayarak Geç Roma Dönemine kadar varlığını sürdürmüştür. Arkaik ve Helenistik Dönemlerde birkaç örnekle sınırlı kalsa da Roma Döneminde özellikle de sikke, lahit ve mozaiklerde sevilen bir tema olmuştur. Okeanos figürleri Türkiye’de Antiocheia (Antakya) ve Zeugma mozaiklerinde karşımıza çıkmaktadır. Bu mozaiklerde Okeanos, eşi Tethys ile birlikte mozaiklerin merkezinde genellikle büst biçiminde, etraflarında ise çeşitli mitolojik varlıklarla birlikte betimlenmiştir. Bu çalışmanın amacı Arkaik, Helenistik ve Roma Dönemlerinden seçilen belirli örnekler ışığında Okeanos figürlerini tarihsel bağlamda incelemektir.

Grek mitolojisinde nehir ya da deniz tanrıları geniş bir topluluk oluştururlar. Bu topluluğun en yaşlı tanrılarından biri de Okeanos’tur. Bu mitolojik figür, sanatın çeşitli dallarında Arkaik Dönemden başlayarak Geç Roma Dönemine kadar varlığını sürdürmüştür. Arkaik ve Helenistik Dönemlerde birkaç örnekle sınırlı kalsa da Roma Döneminde özellikle de sikke, lahit ve mozaiklerde sevilen bir tema olmuştur. Okeanos figürleri Türkiye’de Antiocheia (Antakya) ve Zeugma mozaiklerinde karşımıza çıkmaktadır. Bu mozaiklerde Okeanos, eşi Tethys ile birlikte mozaiklerin merkezinde genellikle büst biçiminde, etraflarında ise çeşitli mitolojik varlıklarla birlikte betimlenmiştir. Bu çalışmanın amacı Arkaik, Helenistik ve Roma Dönemlerinden seçilen belirli örnekler ışığında Okeanos figürlerini tarihsel bağlamda incelemektir.
WHİTEHEAD’DE HAKİKAT GÜZELLİK İLİŞKİSİ
WHİTEHEAD’DE HAKİKAT GÜZELLİK İLİŞKİSİ
Yazar: Tezcan, Vedat
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 22, 2013
Anahtar kelimeler: Transandantal, Güzellik, Hakikat

İngiliz filozof Whitehead (1861-1947), evrendeki tüm varoluşun, güzelliğin hazzını yaşayabilmek için transandantal bir koşullandırmayla koşullandırıldığını söyler. Düşünürümüze göre her bir tikel özne, kendi dışındaki diğer var olanlarla girdiği içkin ilişkisellik bağıntısında, kendi deneyimini diğerlerine aktarır ve onların pozitif deneyimlerini de kendi varoluşunda aktifleştirir. Bu durum tikel öznenin, güzelliği geniş kapsamlı bir deneyim havuzunda yaşamasını kendisinde amaç edinmesiyle ilişkilidir. Whitehead’e göre Hakikat, evrendeki varoluşun bu transandantal koşulunun ortaya çıkabilmesinin ilk basamağıdır. Tikel objeler koşullandırıldıkları bu güzellik hazzını yaşayabilmek için, ilk önce kendi tikel deneyimlerini edimselleştirmede, geçmişin objektif ölümsüzlüğünü Hakikat ilişkisi üzerinden kavrarlar. Daha sonra ortaya çıkacak yeni deneyim durumu için geleceğin pozitif olasılığını gözeterek, geçmiş, şimdi ve gelecek bağıntısını bir uyumlanma esasına göre kurarlar. Bu yönüyle hakikat ilişkisini gözeterek ortaya çıkan yeni deneyim durumu, bir “uyum” durumudur. Whitehead’e göre Güzellik’in üretilmesini kendisine amaç edinen kâinat, bu transandantal amacıyla Hakikatin de donuklaşmasına imkân vermez. Zıtların uyumuyla gerçekleştirilecek olan bir Güzellik-Hakikat ilişkisi, sadece iki ortak faktörün bir biriyle mutlak uyumundan türeyen bir Hakikat ilişkisinden daha kapsamlı ve yeniliğe açık olacaktır. Bu insanlığın kâinatın mucizevi derinliğine nüfuz etmesinin tek yoludur.

İngiliz filozof Whitehead (1861-1947), evrendeki tüm varoluşun, güzelliğin hazzını yaşayabilmek için transandantal bir koşullandırmayla koşullandırıldığını söyler. Düşünürümüze göre her bir tikel özne, kendi dışındaki diğer var olanlarla girdiği içkin ilişkisellik bağıntısında, kendi deneyimini diğerlerine aktarır ve onların pozitif deneyimlerini de kendi varoluşunda aktifleştirir. Bu durum tikel öznenin, güzelliği geniş kapsamlı bir deneyim havuzunda yaşamasını kendisinde amaç edinmesiyle ilişkilidir. Whitehead’e göre Hakikat, evrendeki varoluşun bu transandantal koşulunun ortaya çıkabilmesinin ilk basamağıdır. Tikel objeler koşullandırıldıkları bu güzellik hazzını yaşayabilmek için, ilk önce kendi tikel deneyimlerini edimselleştirmede, geçmişin objektif ölümsüzlüğünü Hakikat ilişkisi üzerinden kavrarlar. Daha sonra ortaya çıkacak yeni deneyim durumu için geleceğin pozitif olasılığını gözeterek, geçmiş, şimdi ve gelecek bağıntısını bir uyumlanma esasına göre kurarlar. Bu yönüyle hakikat ilişkisini gözeterek ortaya çıkan yeni deneyim durumu, bir “uyum” durumudur. Whitehead’e göre Güzellik’in üretilmesini kendisine amaç edinen kâinat, bu transandantal amacıyla Hakikatin de donuklaşmasına imkân vermez. Zıtların uyumuyla gerçekleştirilecek olan bir Güzellik-Hakikat ilişkisi, sadece iki ortak faktörün bir biriyle mutlak uyumundan türeyen bir Hakikat ilişkisinden daha kapsamlı ve yeniliğe açık olacaktır. Bu insanlığın kâinatın mucizevi derinliğine nüfuz etmesinin tek yoludur.
ESKİ GRAVÜR VE ÇİZİMLERE GÖRE DOĞUBAYAZIT İSHAK PAŞA SARAYI’NIN MİMARİ YAPISI HAKKINDA BİR DEĞERLENDİRME
ESKİ GRAVÜR VE ÇİZİMLERE GÖRE DOĞUBAYAZIT İSHAK PAŞA SARAYI’NIN MİMARİ YAPISI HAKKINDA BİR DEĞERLENDİRME
Yazar: Çetin, Yusuf
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 22, 2013
Anahtar kelimeler: İshak Paşa Sarayı, Osmanlı mimarisi, restorasyon, gravür

Osmanlı mimarisinin Doğu Anadolu Bölgesi’nde günümüze ulaşabilmiş en önemli yapılarından birisi olan Doğubayazıt İshak Paşa Sarayı konumu, mimarisi ve süsleme özellikleri ile XIX. yüzyılın ortalarından itibaren bölgeyi ziyaret eden yerli ve yabancı seyyahların ilgisini çekmiş, sarayın birçok gravürü ve çizimleri yayınlanmıştır. Bu gravür ve çizimlerdeki mimari yapı ile günümüze ulaşabilmiş yapı arasında çok büyük farklılıkların olduğu görülmektedir. Günümüze kadar elliye yakın onarım geçirmiş olan sarayın onarımları sırasında yapının orijinal mimarisi hakkında ayrıntılı bilgiler sunan bu gravür ve çizimlerden yeterince yararlanılmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle onarımlarda sarayın orijinal mimarisine ait birçok unsurun geri dönüşü olmayan hatalarla tamamen yok edildiği görülmektedir. Aslına uygun bir İshak Paşa Sarayı’nın gelecek nesillere ulaştırılabilmesi için bu gravür ve çizimlerin göz önünde bulundurularak kapsamlı bir kazı ve restorasyon çalışmasının yapılması mutlaka gereklidir.

Osmanlı mimarisinin Doğu Anadolu Bölgesi’nde günümüze ulaşabilmiş en önemli yapılarından birisi olan Doğubayazıt İshak Paşa Sarayı konumu, mimarisi ve süsleme özellikleri ile XIX. yüzyılın ortalarından itibaren bölgeyi ziyaret eden yerli ve yabancı seyyahların ilgisini çekmiş, sarayın birçok gravürü ve çizimleri yayınlanmıştır. Bu gravür ve çizimlerdeki mimari yapı ile günümüze ulaşabilmiş yapı arasında çok büyük farklılıkların olduğu görülmektedir. Günümüze kadar elliye yakın onarım geçirmiş olan sarayın onarımları sırasında yapının orijinal mimarisi hakkında ayrıntılı bilgiler sunan bu gravür ve çizimlerden yeterince yararlanılmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle onarımlarda sarayın orijinal mimarisine ait birçok unsurun geri dönüşü olmayan hatalarla tamamen yok edildiği görülmektedir. Aslına uygun bir İshak Paşa Sarayı’nın gelecek nesillere ulaştırılabilmesi için bu gravür ve çizimlerin göz önünde bulundurularak kapsamlı bir kazı ve restorasyon çalışmasının yapılması mutlaka gereklidir.
ATATÜRK ÜNİVERSİTESİ GÜZEL SANATLAR FAKÜLTESİ “SANAT” DERGİSİ’NİN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ
ATATÜRK ÜNİVERSİTESİ GÜZEL SANATLAR FAKÜLTESİ “SANAT” DERGİSİ’NİN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ
Yazar: Polat, Coşkun; Sarı, Tuğba; Sağlam, Mukaddes
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 23, 2013
Anahtar kelimeler: Bibliometric Analysis, ; Bibliyometrik Analiz, Güzel Sanatlar Fakültesi Dergisi, Atatürk Üniversitesi

Bu çalışmada Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sanat Dergisi (GSFD) bibliyometrik açıdan incelenmiş, 1999’dan bugüne dergide yayınlanan 280 makale analiz edilmiştir. Araştırmada cevap alınması amaçlanan başlıca sorular şunlardır: GSFD’nin en verimli yazarları kimlerdir? Çok yazarlılık ve yazarlar arasındaki ilişki durumu nedir? Hangi kurumdan yazarlar katkı sağlamıştır? Yazarların dergiye ve kendine atıf durumu nedir? Makalelerin yıllara göre dağılımı nasıldır? Dergide yayınlanan makaleler bibliyometrik kurallara uymakta mıdır? Makalelerdeki ortalama kaynakça sayısı kaçtır? En sık atıf yapılan kaynak türü ve dili nedir?

In this study, it has been examined the Ataturk University Journal of Fine Arts Faculty and bibliometric features of its articles. The research carried out covers 280 articles published from 1990. In the study, the following research questions have been discussed: Who are the most productive authors in this journal? What is the relationship between the authors? What is the trend towards multiple authorships in İİBD? What are the institutional affiliations of the authors of the articles? What is the status of author selfcitation and making cite to this journal? How many articles were published per year on average? How many articles were published in the journal per year? What is the distribution of articles over the years? Does the distribution of authors fit Bibliometric Rules? What is the average number of references used in the articles? What is the most frequently cited source type and language?
ESKİ-YENİ ÇATIŞMASI: DAVID HARE - A MAP OF THE WORLD / THE CONFLICT BETWEEN OLD AND NEW: DAVID HARE- A MAP OF THE WORLD
ESKİ-YENİ ÇATIŞMASI: DAVID HARE - A MAP OF THE WORLD / THE CONFLICT BETWEEN OLD AND NEW: DAVID HARE- A MAP OF THE WORLD
Yazar: Parlak, Erdinç
Dergi: Sanat Dergisi, Vol. 0 No. 23, 2013
Anahtar kelimeler: David Hare, A Map of the World, Civilization, Old and New ; David Hare, A Map of the World, Uygarlık, Eski ve Yeni

ÖZETÇağdaş İngiliz oyun yazarlarından David Hare, oyunlarında genellikle sosyal ve politik konuları ele alır. Çağdaş dünyanın çıkmazları, ülkeler arasındaki sorunların kaynağı, zenginlerin yoksullar üzerindeki baskısı Hare&rsquo;in ele aldığı konulardan birkaçıdır. A Map of the World oyununda da eski ve yeni uygarlıklar arasındaki uyumsuzluk ve çatışmaların nedenlerini irdeleyen Hare, bu sorunlara açık bir çözüm getirmez ve yorumu izleyiciye bırakır.ABSTRACTDavid Hare, one of the contemporary British playwrights, deals with social and political issues in his plays. The dilemmas of today&rsquo;s world, the source of the problems among the countries, and the pressure of the rich on the poor are some of the topics David Hare handles. As David Hare focuses on the disorders between old and new civilizations, he, by no means, draws a clear solution for such problems and leaves it to the audience.Anahtar Sözcükler: David Hare, A Map of the World, Uygarlık, Eski ve YeniKeywords: David Hare, A Map of the World, Civilization, Old and New

David Hare, one of the contemporary British playwrights, deals with social and political issues in his plays. The dilemmas of today’s world, the source of the problems among the countries, and the pressure of the rich on the poor are some of the topics David Hare handles. As David Hare focuses on the disorders between old and new civilizations, he, by no means, draws a clear solution for such problems and leaves it to the audience.