1990 SONRASI TÜRK SİNEMASI’NDA HASTALIK TEMSİLLERİ
REPRESANTATION OF ILLNESS IN TURKISH CINEMA AFTER 1990 ABSTRACT
Yazar: Aydoğan, Doğan
Dergi: Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, Vol. 6 No. 1, 2017
Anahtar kelimeler: Gecikmiş modernlik,hastalık,Türk sineması ; Belated modernity,illness,Turkish cinema

Moderniteideolojisi toplumu tanımlarken “hastalık” ve “beden” söylemlerini yoğun olarakkullanmıştır. Toplumun normatif kodlarını tanımlayan modernlik ideolojisi,hastalık söylemi üzerinden öteki olarak konumlandırılanı işaret etmiştir.Hastalık teması; sağlıklı ve onaylanan bireysel/toplumsal bedenin tayinindeönemli bir işlevsellik üstlenmiştir. Modernite ile birlikte yükselen modernite karşıtıtepkiler ise modern yaşamın kendisini olumsuz bir gelişme olarak görmüş,modernite ile ilişkili kavramları hastalık metaforuna başvurarak ele almıştır.Modernleşmeyi geç yaşayan toplumlarda ise hem modernleşme ideolojisi hem demodernleşmeye direnen hareketler aynı anda toplumu tanımlamaya girişmiştir.Sağlıklı bir toplumsal beden söylemini üretmeye çalışan her iki ideoloji de“hastalık” temasını farklılaşan biçimlerde ve yoğunolarak kullanmışlardır. Osmanlı Devleti-Türkiye Cumhuriyeti modernleşmesürecinde anlatılara yerleşen bu kullanım, 1990 sonrası süreçte daha belirginbir hale gelmiştir. Neo-liberalizm ve küreselleşmenin gündelik hayatta kendinibelirgin bir biçimde hissettirmeye başladığı bu dönemde, modernleşme söylemi demodernlik karşıtı söylem de hastalık temasına yoğun olarak başvurmuştur. Buçalışma 1990 sonrası Türk Sineması’nda hastalık temasını ve kullanımbiçimlerini ele almaktadır. 1990 sonrası Türk Sineması evreninden seçilenfilmler tarihsel bağlamı ile ele alınmakta, hastalığın öykü içindeki ideolojik işleviincelenmektedir. Çalışma içinde hastalık kavramının ilişkili olduğu kavramlarlanasıl bir ideolojik bağlam oluşturduğu incelenmiştir. Çalışma sonucunda TürkSineması’nda hastalık temsillerinin yoğun olarak ve ideolojik bir işlevsellikiçinde kullanıldığı tespit edilmiştir.

The ideology of modernity used the "illness" and"body" discourse intensively while describing society. The ideologyof modernity indicates the other with illness discourse while defining thenormative codes of society. Illness discourse has  an important function for the determinationof a healthy and approved personal/social body. The anti modern reactions whichhas risen with modernity has seen a modernity as a negative development andnotions related with modernity adressed with illness discourse. In belatedmodern societies, both of modernity and anti-modern resistance has attempted todefine society at the same time. Both ideologies have used the"illness" discourse in differentiated forms and intensively whileproducing a healthy social body image. This usage of allegory, which wassettled in the Ottoman Empire-Turkish Republic modernization process, becamemore distinct and different in the post-1990 period. In this period, whenneo-liberalism and globalization began to influence themselves clearly ineveryday life, the discourse of modernization and anti-modern rhetoric were alsoheavily resorted to illness discourse. This study examines illnessrepresentations and patterns of usage in post-1990 Turkish cinema. Films selected from the Turkish cinema universe after 1990 areexamined with their historical context and the ideological function of illnessin the naration. The ideological function of illness in narration is examinedin the study. As a result of the study, it is revealed that the representationsof illness in Turkish cinema are used intensively and functional by the ideologicalperspective.