hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Tekniğe Dair Yaklaşımların Savaş ve Askerlik Mesleği Bağlamında Değerlendirilmesi
Evaluation of Approaches to Technique in the Context of War and Military Profession
Yazar: Boyacı, Niyazi Kayahan
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 43 No. 2, 2023
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Pharmakon,Transhumanism,Technic,Military profession,Automation,War,Strategy ; Farmakon,Transhümanizm,Teknik,Askerlik mesleği,Otomasyon,Savaş,Strateji

Tekniğe dair yaklaşımları teknik ve politik felsefenin kavram setleriyle tartışıp bu yaklaşımları savaş ve askerlik mesleğiyle birlikte değerlendirmek bu çalışmanın amacıdır. Tekniğin kimin tarafından nasıl ele alındığına ve teknikle oluşturulan dünyaların özneyi tekniğe ne kadar bağımlı kıldığına dair sorgulamalar yapılmadan savaş adına doğru politik amaç ve araçlara sahip bir stratejinin kurulamayacağı bir argüman olarak sunulmuştur. İnsanın kendi yarattığı, varlığa getirdiği nesnelerin önceden var olan toplumsal ilişkileri değiştirebileceği, herhangi bir tekniğin faydalı olduğu kadar bozucu etkilerinin de olabileceği “farmakon” metaforu üzerinden aktarılmış ve kavramsal çerçeve oluşturulmak istenmiştir. İnsanın ne olduğunu teknik yaratım üzerinden yeniden tartışan transhümanizm akımının teknik ile tahakkümü meşru kılacak bir ideolojiye dönüşmesi eleştirilmiş ve güncel savaşların amaçları bu bağlamda değerlendirilmiştir. Her yeni tekniğin savaşın karakterini sürekli değiştirmesinin yanı sıra otomasyon ve yapay zekâ gibi yeni tekniklerin savaşan özneyi de kendisine bağımlı hale getirerek onun bir özne oluşunu tehlikeye atması, politik karar alıcıyla ve askerlik mesleğiyle ilişkilendirilerek aktarılmaya çalışılmıştır.

This study aims to discuss various approaches to technique using technical and political philosophy concepts, and to evaluate these approaches concerning war and the military profession. It is argued that establishing a strategy with the appropriate political goals and war tools cannot be established without first asking how and by whom technique is used, and how the worlds created by technique make the subject dependent on technique. The “pharmakon” metaphor was used to suggest that the objects humans create and bring into being can change pre-existing social relations and that any technique can have beneficial and destructive effects. The transformation of transhumanism, which re-discusses what it means to be human through technological creation, into an ideology that legitimizes domination through technique has been criticized. Moreover, the goals of current wars have been assessed in this context. Aside from the fact that each new technique changes the character of war, it has been attempted to convey that new techniques such as automation and artificial intelligence make the fighting subject dependent on itself and endanger its subjectivity by associating it with political decision-makers and the military profession.
Cumhuriyetten Günümüze Türkiye’de Ulus Devlete Yönelik Tehdit Algısının ve Askerî Organizasyonun Değişen Yapısı
The Changing Perception of Threats to the Nation-State and the Changing Structure of Military Organization in Türkiye from the Republic to the Present Day
Yazar: Öztekin, Atilla; Gönç Şavran, Temmuz
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 43 No. 2, 2023
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Military sociology,Military organization,Collective violence,Nation-state,Turkish Armed Forces ; Askerî sosyoloji,Askerî organizasyon,Kolektif şiddet,Ulus-Devlet,Türk Silahlı Kuvvetleri

Bu çalışma, askerî sosyoloji tartışmaları çerçevesinde yapılan bir literatür taramasına dayanarak Türkiye Cumhuriyet tarihinin üç dönemi üzerinden ulus devlete karşı algılanan tehdidin ve askeri kurumların organizasyon yapısının dönüşümünü betimleyip değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Devletin doğrudan ya da dolaylı dâhil olduğu kolektif tehdit biçimleri dönüşürken algılanan tehdit biçimine göre askerî organizasyon da değişmektedir. Kurtuluş Savaşı’nda kitlesel koordine yıkım olan tehdit biçimi günümüzde esnek şiddet ağı örüntüleri biçimindeki ulus altı tehditlere dönüşmüştür. Merkezi devlet otoritesi altında zorunlu askerlik uygulamasına dayalı olan ordu kurumu organizasyonel bağlamda esnekleşme ve profesyonelleşme sürecini devam ettirmektedir. Bu nedenle Türk Silahlı Kuvvetleri yarı profesyonel askeri organizasyon olarak nitelendirilebilir. Bölgesel savunma anlayışı ve kurumsal profesyonelleşme çabalarıyla bünyesindeki profesyonel asker sayısı zorunlu hizmetini yerine getiren asker sayısının üzerine çıkmıştır.

This study aims to describe and assess the evolution of perceived threats to the nation-state and the structural changes within military institutions across three distinct periods in the history of the Turkish Republic. This analysis is conducted through a literature review framed within the context of the discussions on military sociology. Military organizations change according to the types of perceived threats, with the forms of collective threats with which the state is directly or indirectly involved transform. The types of threats had been mass coordinated destruction during the War of Independence and today has turned into subnational threats in the pattern of a flexible network of violence. Türkiye’s military institution is historically based on compulsory military service under a central state authority and continues to undergo a process of increased flexibility and professionalization within its organizational framework. Consequently, the Turkish Armed Forces can be characterized as a semi-professional military organization. Its emphasis on regional defense and institutional professionalization initiatives have led to an increase in the number of professional soldiers within its ranks, surpassing the number of individuals who fulfill compulsory service obligations.
Yabancı Askerî Üslerin İkili İlişkiler Üzerine Etkisi: Kurumlar, Strateji, Kültür
Influence of Foreign Military Bases on Bilateral Relations: Institutional, Strategic and Cultural Impacts
Yazar: Gök, Ali; Sakman, Tolga
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 43 No. 2, 2023
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Foreign military base,Overseas military base,Bilateral relations,Base policy,Global security ; Yabancı askerî üs,Yurtdışı askerî üs,İkili ilişkiler,Üs politikası,Küresel güvenlik

Yabancı askerî üsler, siyasi çıkarlara hizmet etmekle birlikte, siyasi gücü kullanmanın temel araçlarından biri olarak görülmekte, ulusal veya daha geniş kapsamlı bakış açısıyla güvenlik temelli politikaların uygulanmasında yer almaktadır. Ancak siyasi güç olarak algılanan üslerin hem üs sahibi hem de ev sahibi devlet açısından bir takım siyasi, askerî, ekonomik ve sosyokültürel etkileri ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmada kurumsal olarak yabancı askerî üslerin ikili ilişkilerde önemli bir yer alan strateji geliştirme ve toplumsal kabulü sağlayan kültürel etkileşim üzerinden ele alınması planlanmıştır. Çalışmanın temel hedefi ise yurtdışında üs sahibi olan devletlerin, bu üsler aracılığıyla ve ikili ilişkiler üzerinden yerel toplum ve siyasi yapı ile devlet ve bölge güvenliğine etkilerinin incelenmesidir. Çalışmada yabancı askerî üslerin etkileri tarihsel çerçevede ele alınmış olup, üslerin işlevselliği hakkında bir çıkarımda bulunulmaya çalışılmıştır. Üslerin resmi varlık şekil ve nedenlerinden çok öte imkânlar tanıdığı, böylece ev sahibi ülkede kamusal ve toplumsal etkilerini kullanarak başta varlıklarını başarılı şekilde sürdürmeleri ve daha da önemlisi üssün asıl kuruluş amaçlarına uygun şekilde siyasi ve toplumsal etkilerini hayata geçirmeleri için alan açtığı görülmektedir.

Foreign military bases, while serving political interests, are viewed as a primary tool for exerting political power and are integral to the implementation of security-based policies at both national and international levels. However, these bases, perceived as instruments of political power, have multifaceted effects on political, military, economic, and socio-cultural aspects for both the base owner and the host state. This study aims to comprehensively examine foreign military bases, emphasizing their institutional role in cultural interaction, which, in turn, shapes strategy development and societal acceptance. This cultural dimension is a crucial component of bilateral relations. The main objective of the study is to examine the impact of foreign military bases on local society, political structure, and state and regional security, analyze within a historical framework, and draw inferences regarding their operational functionality. It is evident that military bases offer opportunities that extend beyond their official mandates, allowing them to thrive in the host country by leveraging their public and social influence. More importantly, they play a significant role in shaping political and social influence following the original establishment purposes of the base.
Sosyolojik İstihbarat Kavramı Üzerine Bir İnceleme
A Conceptual Examination of Sociological Intelligence
Yazar: Kalelioğlu, Uğur Berk
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 43 No. 2, 2023
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Sociological intelligence,Intelligence,Sociology,Mende,Military sociology ; Sosyolojik istihbarat,İstihbarat,Sosyoloji,Mende,Askeri sosyoloji

Sosyoloji genellikle barış bilimi olarak algılanır ve toplumsal eşitsizliklerin ortadan kaldırılması ve refahın sağlanması gibi hedefleri içerir. Ancak sosyolojinin ideolojik amaçlarla ve istihbarat için kullanılması mümkün müdür? Bu makale, sosyolojinin ideolojik bir amaç doğrultusunda askerce keşfini ve sosyolojik verinin istihbarat amaçlarıyla kullanılmasını konu alan bir çalışmadır. Çalışma, birinci el kaynaklara dayanan araştırma-derleme çalışması olup “sosyolojik istihbarat” kavramının hangi tanım ve bağlamlar ile verildiğini tespit etmeyi hedeflemektedir. Araştırma sonucunda, sosyolojik istihbarat kavramının ilk önce Sovyetler Birliği’nde yapılan etnografik bir çalışmaya isim olarak verildiği, daha sonra ABD ordusu ve istihbarat teşkilatınca kullanıldığı, ilk kullanımlarda kavramın teorik olarak yetersiz olduğu, fakat çeşitli çalışmaların destekleri ile terimin tedricen genişletildiği ve talimnamelerde daha kapsamlı şekilde verildiği görülmüştür. Ayrıca Amerikan Ordusu tarafından hazırlanan 1997 tarihli Stratejik İstihbarat kitapçığı, sosyolojik istihbaratın tanım, amaç ve bileşenleri açıklaması açısından en kapsamlı eser olarak değerlendirilmiş ve kitapçık tanıtılmıştır.

Sociology is generally perceived as a discipline associated with the pursuit of peace and encompassing such goals as the elimination of social inequalities and the provision of well-being. But can sociology be used for ideological purposes and intelligence gathering? This article presents a study that focuses on the militaristic exploration of sociology and the use of sociological data for intelligence purposes in line with ideological objectives. This study is an archival research based on primary sources that aims to identify the various definitions and contexts in which the concept of sociological intelligence has been articulated. As a result, this research has determined the term of sociological intelligence to have initially been coined in reference to an ethnographic study conducted in the Soviet Union. It was subsequently adopted by the US military and intelligence community. Its initial use considered the concept to be theoretically inadequate, but it gradually expanded over time with the support of various studies and became more comprehensive and detailed in military field manuals. In addition, this article introduces the US Army’s (1997) Strategic Intelligence booklet, which is considered the most comprehensive work in terms of defining, outlining the objectives, and explaining the components of sociological intelligence.
Göçmen Bakıcı ve Anne Arasında İlişkisel Müzakere Süreçleri: Bakıcılıktan Kurgusal Akrabalığa
Relational Negotiation Processes Between Migrant Care Workers and Mothers: From Caregiving to Fictive Kinship
Yazar: Kınıkoğlu, Canan Neşe; Sadıkoğlu, Zehra Zeynep; Yaman, Fatih
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 43 No. 2, 2022
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Motherhood,Migrant care workers,Fictive kinship,Relationality,Negotiation processes ; Annelik,Göçmen bakıcılık,İlişkisellik,Kurgusal akrabalık,Müzakere süreçleri

Neoliberalleşme bağlamında çoğunlukla enformel olarak gerçekleşen göçmen bakıcı istihdamı Türkiye’de çocuk bakım hizmetini sağlamanın önemli yollarından biri haline gelmiştir. Bu araştırma İstanbul’da yatılı göçmen bakıcıların bulunduğu beş haneye fenomenolojik bir yaklaşımla odaklanarak annelik ve bakıcılık rollerinin hanede ilişkisellikle nasıl müzakere edildiğini incelemektedir. Araştırmanın ilk aşamasında beş anne ve beş göçmen bakıcı ile yapılan derinlemesine görüşmelerden elde ettiğimiz bulgulara göre bakıcı ve anne arasında güvenli bir ilişkisellik ilk uzlaşı evresinde kurulmakta, sonrasında çocuk bakımı ve annelik rollerinde kültürel benzerlik ve farklılıklar asimetrik bir şekilde oluşan kurgusal akrabalık üzerinden müzakere edilerek uyumlanma evresine geçilmektedir. Hane içi düzen evresinde ise göçmen bakıcı ve anne arasında gelişen ilişkisellik, hane üyelerinin kendine özgü iletişim tutumlarına göre değişen, bakıcının başta anne olmak üzere aile üyeleriyle kurduğu ilişkide gizil ve açık müzakere süreçlerini besleyen ancak nihayetinde duygusal emeğin baskın olarak ailenin beklentilerine göre uyarlandığı bir yapı sunmaktadır.

With Türkiye’s adoption of neoliberal policies regarding care services over the last few decades, informally employed migrant care workers have become an important source for providing childcare in Türkiye. This research explores how caregiving roles are negotiated through the relationship between live-in migrant care workers and the mothers who hire them. The study uses a phenomenological approach to focus on five households with migrant care workers in Istanbul, the hub of migrant workers in Türkiye. According to the preliminary findings, a secure relationality between migrant care workers and mothers is established in the first reconciliation phase when the migrant care worker is hired into the household. In the second adaptation phase, cultural similarities and differences between the migrant care worker and the mother arise in the field of childcare. These are negotiated through a fictive kinship, whose borders are often drawn by the mother unilaterally. The last phase consolidates the household routines and orders. Here, the relationality between the migrant care worker and the mother is established through the implicit and open negotiation processes regarding childcare. This research argues that, while this process is predominantly adapted to the expectations of the mother, migrant care workers do not internalize the fictive kinship the mother has constructed and the insecure employment conditions.
Çay Tarımında Gürcülere Karşı Ayrımcılık ve Mitler
Discrimination and Myths against Georgians in Tea Farming
Yazar: Öksüz, Muhammet; Özgür, Ertuğrul Murat
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 43 No. 2, 2019
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Georgia,Turkey,Circular labor mobility,Discrimination,Myth ; Gürcistan,Türkiye,Döngüsel iş gücü hareketliliği,Ayrımcılık,Mit

Bu çalışma Gürcistan’dan Türkiye’ye döngüsel emek hareketliliğinde bulunan Gürcülerin maruz kaldığı ayrımcılık üzerinedir. Ayrıca ayrımcılığın meşrulaştırılması için üretilen mitlere odaklanılmaktadır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde ayrımcılık ve mitler tespit edilerek teorik bağlantı kurulmaktadır. İkinci bölümde katılımlı gözleme ilişkin saha notlarından çözümlemeler yapılmaktadır. Son kısım sonuç bölümünden oluşmaktadır. Araştırmada farklı kategorilerden 48 katılımcı ile nitel görüşme yapılmıştır. Nitel görüşmeler betimsel ve söylem analizi ile çözümlenmiştir. Ayrıca Gürcülerin medyada temsil biçimlerine bakılarak medya üzerinden de söylem analizi yapılmıştır.

This study explores the discrimination experienced by the Georgians who participated in cyclical labor migration from Georgia to Turkey for tea farming work, alongside the myths created to justify such discrimination. Divided into three parts, the study establishes a theoretical connection between discrimination and myths, analyzes field notes for participatory observation, and concludes from insights drawn from qualitative interviews conducted with 48 participants from different categories. Thus, through descriptive and discourse analysis, the study examines the representation of Georgians in the media.
İstanbul’da Yerleşiklerin Bireysel Deprem Hazırlığı: Sosyal ve Bilişsel Belirleyiciler
Individual Earthquake Preparedness of Residents in Istanbul: Social and Cognitive Determinants
Yazar: Topal, Mehmet Hanefi; Şimşek, Kübra; Başpınar, Adem
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 44 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Social-Cognitive Theory,Preparedness Behaviour,Earthquake Risk Perception,Istanbul ; Sosyal-Bilişsel Teori,Hazırlık Davranışı,Deprem Risk Algısı,İstanbul

Bu çalışmanın amacı, sosyal bilişsel teori (SBT) çerçevesinde deprem risk algısını içeren genişletilmiş bir model kullanarak İstanbul’da yerleşikler arasında bireysel düzeyde depreme hazırlığı etkileyen sosyal ve bilişsel faktörleri belirlemektir. 411 katılımcıyla bir anket yapılmış ve veri analizi, yapısal eşitlik modellemesi (YEM) kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Bulgular, SBT’nin iddialarını güçlü bir şekilde destekleyerek, sosyal (sosyal güven ve öznel normlar gibi) ve bilişsel (sonuç beklentileri ve öz yeterlilik dâhil) çevrenin deprem risk algısının temel belirleyicileri olduğunu ortaya koymuştur. Bununla birlikte, depreme hazırlık davranışının bilişsel faktörlerle, özellikle de öz yeterlilik ve risk algısıyla daha yakından ilişkili olduğu, öznel normların ise hazırlık davranışını etkileyen tek sosyal faktör olduğu görülmüştür. Bu sonuçlar, politika yapıcıların ve uygulayıcıların bireysel hazırlığı teşvik etmek ve afet riskini azaltmak için afet eğitimi, farkındalık çalışmaları ve katılımcı programlara odaklanmaları gerektiğini göstermektedir.

This study aims to identify the social and cognitive factors that influence individual-level earthquake preparedness among Istanbul residents by using an extended model that incorporates earthquake risk perception within the framework of social cognitive theory (SCT). A survey of 411 participants was conducted, and data analysis was performed using structural equation modeling (SEM). The findings strongly support the SCT assertions, revealing that social factors (such as social trust and subjective norms) and cognitive factors (including outcome expectations and self-efficacy) are key predictors of earthquake risk perception. However, earthquake preparedness behavior was found to be more closely associated with cognitive factors, particularly self-efficacy and risk perception, with subjective norms being the only social factor influencing preparedness behavior. These results that policymakers and practitioners should focus on disaster education, awareness, and participation to promote individual preparedness and mitigate disaster risk.
Evsizlikten Kurtulmaya Giden Yolları Açmak
Opening Pathways out of Homelessness
Yazar: Akyurt, Mehmet Ali
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 44 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Editorial,Editörden,Opening Pathways out of Homelessness ; Editörden,Editorial,Evsizlikten Kurtulmaya Giden Yolları Açmak

Türkiye’de evsizlikle ilgili ilk araştırma “1991-1995 Yılları Arasında İstanbul’da Görülen Evsiz İnsan Ölümleri” başlığını taşıyor (Altun, 1997). Adli tıp ile halk sağlığının kesişiminde yer alan bu tıpta uzmanlık tezi gösteriyor ki evsizlik İstanbul’da en azından 30 yıldır bir toplumsal soruna dönüşmüş durumda. Araştırma her ne kadar sağlık alanında yapılmış olsa da, incelenen 126 evsiz ölümü üzerinden, İstanbul’da sokakta yaşayan evsizlerle ilgili önemli bulgulara ulaşıyor (Altun, 1997, s. 39): Evsiz ölümlerine yoğun olarak Beyoğlu ve Aksaray’da rastlanmaktadır. Dörtte üçünün cesedi açık bir ortamda bulunmuştur. Ölen evsizlerin büyük kısmı 31-50 yaş arası erkeklerdir, Ekim-Nisan döneminde ölmüştür, kimlik belgesi taşımamaktadır, genel vücut hijyenleri kötüdür, beşte birinin ölümü alkolle ilişkilidir, birçoğunun ölümüne solunum yolu enfeksiyonları, verem ve zatürre sebep olmuştur.

The first study on homelessness in Türkiye is titled “Homeless Human Deaths in Istanbul between 1991 and 1995” (Altun, 1997). This medical specialization thesis, which lies at the intersection of forensic medicine and public health, shows that homelessness has been a social problem in Istanbul for at least 30 years. Although the research was conducted in the field of health, it reaches important findings about homeless people living on the streets of Istanbul through 126 homeless deaths (Altun, 1997, p. 39): Homeless deaths are mostly observed in Beyoğlu and Aksaray. The bodies of three fourth of them were found in an open environment. Most of the homeless people who died were men between the ages of 31 and 50, died in the October-April period, did not carry identity documents, had poor general body hygiene, one fifth of the deaths were alcohol-related, and respiratory infections, tuberculosis and pneumonia caused the deaths of many of them.
“Evsizlerin Kaymakamı” Ali Kamil Başar: “Evsizler Evi’nde çok iyi bir dayanışma ve yardımlaşma ortamı vardı.”
Ali Kamil Başar, “Governor of the Homeless”: “There was a very good atmosphere of solidarity and cooperation in the ‘Home for the Homeless’.”
Yazar: Akyurt, Mehmet Ali
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 44 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Söyleşi,Mülakat,Interview ; Interview,Söyleşi,Mülakat

Ali Kamil Başar, 1956 Zonguldak doğumlu. Liseyi Kabataş’ta yatılı okudu. Ankara Hukuk mezunu. Emekli kaymakam ve vali yardımcısı. 8. Kilometre başlıklı bir hatırat kitabı var (2006). Türkiye’de merkezi yönetimin taşra teşkilatına bağlı ilk ve tek “evsiz barınma evi”ni açan kişi. Beyoğlu Kaymakamı olduğu dönemde, 2003-2006 yılları arasında faaliyet gösteren “Beyoğlu Kaymakamlığı Evsizler Evi”nin mucidi, kurucusu, yürütücüsü, gönüllüsü. Kamu-sivil toplum işbirliğine dair örnek çalışmaları olan öncü bir devlet yetkilisi. Kendisiyle Türkiye evsizlik tarihinde kalmış, maalesef devamı veya tekrarı olmamış bu önemli deneyim hakkında konuştuk. Üzerinden 20 sene geçmiş olsa da sağ olsun, bizi kırmadı, kabul etti. Biz de kendisine buradan tekrar teşekkür ediyoruz. Türkiye’de evsizliğin nispeten yoğun yaşandığı il ve ilçelerde görev yapan vali ve kaymakamlara fikir vermesi, örnek olması temennisiyle.

Ali Kamil Başar, 1956 Zonguldak doğumlu. Liseyi Kabataş’ta yatılı okudu. Ankara Hukuk mezunu. Emekli kaymakam ve vali yardımcısı. 8. Kilometre başlıklı bir hatırat kitabı var (2006). Türkiye’de merkezi yönetimin taşra teşkilatına bağlı ilk ve tek “evsiz barınma evi”ni açan kişi. Beyoğlu Kaymakamı olduğu dönemde, 2003-2006 yılları arasında faaliyet gösteren “Beyoğlu Kaymakamlığı Evsizler Evi”nin mucidi, kurucusu, yürütücüsü, gönüllüsü. Kamu-sivil toplum işbirliğine dair örnek çalışmaları olan öncü bir devlet yetkilisi. Kendisiyle Türkiye evsizlik tarihinde kalmış, maalesef devamı veya tekrarı olmamış bu önemli deneyim hakkında konuştuk. Üzerinden 20 sene geçmiş olsa da sağ olsun, bizi kırmadı, kabul etti. Biz de kendisine buradan tekrar teşekkür ediyoruz. Türkiye’de evsizliğin nispeten yoğun yaşandığı il ve ilçelerde görev yapan vali ve kaymakamlara fikir vermesi, örnek olması temennisiyle.