hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
İnsanın Arayışı: Kendini Bilmek
The Search of Human: Knowing Yourself
Yazar: Yıldız, Nedim
Dergi: Felsefe Arkivi No. 36, 2012
Anahtar kelimeler: Philosophy ; Felsefe ; İnsan,kendini bilmek,görmek,ayna ; Human,Know thyself,view,mirror

İnsanın kendisini arayışı; olmuş bitmiş bir şey olarakdeğil, hep yeniden değerlendirmeye ve oluşturulmaya açık dinamik bir süreçolarak görülebilir. Bu anlamlandırma ve değerlendirme, aynı zamanda bir görmebiçimidir. Genellikle bitmesi umuduyla başlanan, fakat bitmeyecek bir süreçolarak kendini ortaya koyan bu arayış, insanın kendisini ve diğer insanlarıiçinde konumlandırdığı kâinatla arasında kurduğu ilişkiyi şekillendirmesibakımından önemlidir. Bir felsefe problemi olarak insanın kendisini bilmeçabası, antik dönemde başlasa da, günümüze kadar devam etmiş görünmektedir.

Man’s quest for himself can be seen as a dynamic processopen to reevaluation and re-formation rather than as something accomplished.This construal and evaluation is at the same time a way of seeing. This questwhich generally begins with the hope for its completion but which manifestsitself as a process never to end, is important with regard to its role inshaping the relation man establishes between himself and the universe in whichhe locates himself and other men. Man’s struggle for self-knowledge, startingin antiquity as a philosophical problem, seems to have continued up to now.
Peirce’te Sayının Temellendirilmesi
Peirce’s Foundation of Number
Yazar: Güven, Özgüç
Dergi: Felsefe Arkivi No. 42, 2013
Anahtar kelimeler: Sayının Temellendirilmesi,Peirce,Dedekind ; Foundation of Number,Peirce,Dedekind

Bu makalede Peirce’ün sayıyı temellendirmesi ele alınmaktadır. Peirce, 1881 yılında yazdığı ‘Sayının Mantığı’ adlı makalesiyle sayılar için aksiyomatik bir temellendirme önerir. Söz konusu temellendirme için Peirce bağıntılar mantığını kullanır. Peirce’e göre aritmetik önermeler az sayıda temel önermelerden kıyas yoluyla elde edilir. Sayılara yönelik bu yaklaşım Peirce’ü Dedekind, Peano, Frege çizgisine katar. Bu makale Peirce’ün sayıyı nasıl aksiyomatikleştirdiğini, hangi tanımları verdiğini ve yaklaşımının özgün yanlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır.

This paper focuses on Peirce’s apprehension of founding number. In 1881 Peirce wrote a paper called ‘On the Logic of Number’ which contains axiomatization of numbers. Peirce used the logic of relations for axiomatization. He argues that arithmetical propositions are syllogistic consequences from a few primary propositions. In this paper, it is intended to indicate how did Peirce axiomatize arithmetic, which definitions did he give and to determine his distinctive approach concerning foundation.
Ludwıg Wittgenstein’da Ahlaki Söylemin İmkanı
The Possibility of Ethical Discourse in Ludwig Wittgenstein
Yazar: Gülay, Peyyamisefa
Dergi: Felsefe Arkivi No. 45, 2017
Anahtar kelimeler: Wittgenstein,ahlak,imkan,dil,resim teorisi,söylenemeyen,dil oyunu,bağlam ; Wittgenstein,ethics,possibility,language,picture theory,unspeakable,language game,context

Ludwig Wittgenstein düşüncesinin ahlaki tarafı gerek düşünürün üretken olduğu dönem ve gerekse şahsi üslubu nedeniyle nispeten dikkatlerden kaçmıştır. Halbuki ahlaki tarafı Wittgenstein düşüncesinin en merkezi konumlarından birini işgal etmektedir. Bu çalışma, onun düşüncesinin en temel kaygılarından biri olan “bir şeyi dil ile ifade etmenin imkanı” meselesinden hareketle, erken ve geç dönem düşüncelerinde ahlaki söylemin imkanlarına yönelmektedir. Düşünürün erken dönem düşüncesinin Tractatus’ta dilin resim teorisi olarak cisimleşmiş eğilimi, ahlakı da kapsayan söylenemez olanlar alanında bilimsel bir dille konuşmanın ciddi bir hata olacağı üzerinde durur. Fakat bu gibi alanlarda söz söyleme faaliyetine her zaman dilin bir çeşit yanlış kullanımının eşlik ettiği bilinmek kaydıyla, ahlaki söylem mümkün görülür. Bu manada Wittgenstein’ın bu alanlara yönelik “susma” çağrısı hiçbir şey söylememek gibi bir manadan çok doğabiliminin diliyle konuşmamak manasına gelir. Geç dönemde aynı tema farklı bir yapı ile, dil oyunları anlayışı ile karşımızdadır. Burada ahlak, hususi bir dil oyununu ifade edecek ve başka bir dil oyununun grameri ona geçirilmeye çalışılmadıkça, ahlaki söylem yine mümkün görülecektir. 

Due to not only the philosopher’s productive period but alsohis personal discourse, the ethical part of Ludwig Wittgenstein thought haspartially overlooked. In fact, the ethical part has occupied one of the mostcentral positions in his thought. Regarding the most fundamental concern of histhought “the possibility of articulating something through language”, thisstudy deals with the possibilities of ethical discourse in Wittgenstein’s earlyand late period. His early thought that is the actualized tendency ofTractatus’ picture theory of language emphasizes that elaboratingscientifically on the “unspeakable” areas including ethics is a seriousmistake. However, ethical discourse can be seen as possible on condition thatone knows there is always a wrong use of language during the act of speech inthese areas. In this sense, the “silencing” call of Wittgenstein about theseareas does not mean “not to say anything” but “not to speak in the language ofnatural sciences.” In his late period, we see the same theme with a differentstructure and language games. At this point, ethics will express a specificlanguage game, and the ethical discourse will be seen possible again as long asanother game’s grammar is not tried to pass over the other.
Jacques Ranciére’de Siyasetin Olanağı ve Demokrasi
Possibility of Democracy and Politics in Jacques Ranciere
Yazar: Güneş Esgün, Toros
Dergi: Felsefe Arkivi No. 36, 2012
Anahtar kelimeler: Philosophy ; Felsefe ; Politics,Political,Polis,Democracy,Egality,Emancipation,Subjecti-vation ; Siyaset,Siyasal,Polis,Demokrasi,Eşitlik,Özgürleşme,Özneleşme

Son dönem siyaset felsefesini karakterize eden temelsavlardan biri, “siyasetin sonu” iddiasıdır. Bu iddianın altındaysa temsilkrizi yatmaktadır. Bir başka deyişle “temsil eden” ile “temsil edilen”arasındaki ilişki, liberal geleneğin savuna geldiği gibi doğrusal ve zorunludeğildir. Bu bağlamda demokrasinin ne olduğu ve ne olması gerektiği yeni-dentartışmalı hale gelmiştir.  JacquesRanciére bir çok başka çağdaş düşünür gibi siya-setin sonu söylentilerine karşıçıkarak “siyasal”, “polis” ve “siyaset” arasındaki ayrımları “demokrasi”kavramı etrafında yeniden tanımlayarak siyasetin günümüzdeki olanağını ortayakoymuştur. Bu çalışmada Ranciére’in demokrasi anlayışı bağlamında filozofunsiyaset felsefesinin özgünlüğü ve günümüz problemlerine sunduğu katkılartartışılacaktır. 

One of the main arguments that characterizes contemporary political phiosophy is about the end of the politics. Under this claim lies the crisis of the representation. In other words, the relation between “representative” and “represented” is not being con-sidered  as linear and necessary  as the liberal tradition argued. In this context, what democracy is and what democracy ought to be, became again one of the main topic of discussion. Jacques Ranciére, as many other contemporary scholars do, rejects the rumours about the end of the politics and defines over again the differences between “political”, “polis” and “politics” around the concept of “democracy”. Defining the dif-ferences between such concepts, Ranciére tries to find out new possibilities for politics today. In this paper, Ranciére’s distinguished contributions to the contemporary political philosophy, as well as to the contemporary political debates, will be discussed within the context of his understanding of democracy.
Orta Çağ İslam’ında Bilimsel Metodolojiler
Methodologies in Medieval Islam
Yazar: Mcginnis, Jon
Dergi: Felsefe Arkivi No. 45, 2017
Anahtar kelimeler: .

İBN SÎNÂ’NIN Şifâ külliyatının Burhân risâlesiAristoteles’in İkinci Analitikler kitabını yakından takip eder fakat en az ikihususta ondan önemli bir biçimde ayrılır.1 Bu farklılıklar bilimsel araştırmaiçin uygun metodoloji meselesiyle bir bilimin ilk ilkelerinin nasıl elde edildiğisorusu bağlamındadır. Başka bir deyişle bir bilim adamı, daha temel birtakımöncüllerden çıkarsamaksızın tümdengelimci bir bilimin ilk aksiyomlarına ya dahipotezlerine nasıl ulaşır? İbn Sînâ’nın bize söylediği ideal durum, terimlerarasında bulunup mutlak tümel kesinliğe imkan veren zâtî ilişki kavrandığındagerçekleşmektedir. İbn Sînâ sonradan, ilk ilkelere ulaşmak için Antik ve OrtaÇağ bilim adamları tarafından kullanılan muhtemelen daha ilginç iki metot dahaekler. Bunlar, Aristotelesçi tümevarım (Arapça istikrâ, Yunanca epagôgê) vearaştırma ya da deney (Arapça tecrübe, Yunanca empeiria) metotlarıdır. İbnSînâ, kendi anladığı şekliyle Aristotelesçi tümevarımı sert bir şekildeeleştirir. Ona göre tümevarım, sağladığını iddia ettiği mutlak, tümel ve kesinönermelere ulaştırmaz. Bunun yerine İbn Sînâ bir bilimsel araştırma aracıolarak deney metodunu geliştirir. Deney, “mutlak” ilkeler sağlayamamasınarağmen, doğa bilimcisi, “koşullu” ve bir bilimde ilk ilkeler olarak işlevgörebilen tümel ilkeleri keşfetmek için deneyi kullanabilir.

İBN SÎNÂ’NIN Şifâ külliyatının Burhân risâlesiAristoteles’in İkinci Analitikler kitabını yakından takip eder fakat en az ikihususta ondan önemli bir biçimde ayrılır.1 Bu farklılıklar bilimsel araştırmaiçin uygun metodoloji meselesiyle bir bilimin ilk ilkelerinin nasıl elde edildiğisorusu bağlamındadır. Başka bir deyişle bir bilim adamı, daha temel birtakımöncüllerden çıkarsamaksızın tümdengelimci bir bilimin ilk aksiyomlarına ya dahipotezlerine nasıl ulaşır? İbn Sînâ’nın bize söylediği ideal durum, terimlerarasında bulunup mutlak tümel kesinliğe imkan veren zâtî ilişki kavrandığındagerçekleşmektedir. İbn Sînâ sonradan, ilk ilkelere ulaşmak için Antik ve OrtaÇağ bilim adamları tarafından kullanılan muhtemelen daha ilginç iki metot dahaekler. Bunlar, Aristotelesçi tümevarım (Arapça istikrâ, Yunanca epagôgê) vearaştırma ya da deney (Arapça tecrübe, Yunanca empeiria) metotlarıdır. İbnSînâ, kendi anladığı şekliyle Aristotelesçi tümevarımı sert bir şekildeeleştirir. Ona göre tümevarım, sağladığını iddia ettiği mutlak, tümel ve kesinönermelere ulaştırmaz. Bunun yerine İbn Sînâ bir bilimsel araştırma aracıolarak deney metodunu geliştirir. Deney, “mutlak” ilkeler sağlayamamasınarağmen, doğa bilimcisi, “koşullu” ve bir bilimde ilk ilkeler olarak işlevgörebilen tümel ilkeleri keşfetmek için deneyi kullanabilir.
Yapılandırılmış Sorgu Dili (SQL) ve Üç Değerli Mantık
Structured Query Language (SQL) and Th ree-Valued Logic (3VL)
Yazar: Kamer, Vedat
Dergi: Felsefe Arkivi No. 42, 2015
Anahtar kelimeler: Yapılandırılmış sorgu dili,SQL,üç değerli mantık,Stephen Cole Kleene,Jan Łukasiewicz,açık-dünya varsayımı ; structured query language,SQL,three-valued logic,Stephen Cole Kleene,Jan Łukasiewicz,open-world assumption

NULL, yapılandırılmış sorgu dilinde (SQL: Structured Query Language), veriye ait değerin veritabanında bulunmadığını gösteren özel bir işarettir. NULL, karşılaştırma işlemleri bakımında yapılandırılmış sorgu dilini üç değerli bir mantık üzerine oturtmaktadır. Yapılandırılmış sorgu dilinin (SQL) kullandığı üç değerli mantığın temel özellikleri değerlendirilerek; yapılandırılmış sorgu dili (SQL) için doğruluk tabloları, MySQL isimli ilişkisel veritabanı yönetim sistemine (RDMS: Relational Database Management Syetem) uygulanan sorgulara dayanarak çıkartılacaktır.

NULL is a special marker used in structured query language (SQL) to indicate that a data value does not exist in the database. With NULL, SQL implements three logical results, so SQL implementations provide a speacialized three-valued logic (3VL). Properties of SQL’s three-valued logic will be discoursed, and with help of MySQL RDMS (Relational Database Management Syetem) truth tables will be generated.
Tümeller Sorunu ve Güncel Kuramların Çözümlerinin Karşılaştırılması
The Problem Of Universals And Analysing The Solutions Of Contemporary Theories
Yazar: Kuşcu, Egemen
Dergi: Felsefe Arkivi No. 42, 2015
Anahtar kelimeler: Özellikler,Tümeller sorunu,Tikel,Adcılık,Gerçekçilik ; Properties,The problem of Universals,Particular,Nominalism,Rea-lism

Tümeller sorunu (ya da özellikler sorunu) iki tikelin neden aynı özellikleri taşıdığının (eğer taşıyorlarsa) açıklamasını yapma çabasından kaynaklanmaktadır. Geleneksel olarak Platon ve Aristoteles’te ortaya çıkan bu sorun günümüzde farklı kuramlarla hala tartışılmaktadır.Bu makalede öncelikle sorunun genel çerçevesi geleneksel kuramlar bağlamında açıklanacak, daha sonra güncel kuramlar içerisinde özellikle adcı, gerçekçi ve trop kuramlarında soruna getirilen çözümler tartışılacaktır.Söz konusu tartışma, sorunun iki biçimdeki görünümü ele alınarak yürütülecektir. Bunlardan birincisi sorunun ‘çokluktaki teklik’ olarak adlandırılan biçimidir, ikincisi ise sorunun dilsel biçimidir. Sorunun bu iki biçimdeki görünümü bakımından yürütülen tartışmada özelliklerin varolup olmadıkları, tümel mi yoksa tikel mi oldukları, ilişki türündeki özelliklerin kuramlar açısından bir soruna yol açıp açmadıkları, “a F’dir” türünden bir tüm-cenin ne şekilde ele alındığına bağlı olarak bir soruna yol açıp açmadığı türünden sorulara cevap aranacaktır. Sonuç olarak bu sorular bağlamında ilgili kuramlardan hangisinin öne çıktığı hangilerinin başarısız oldukları ortaya konacaktır.

The problem of universals (or the problem of properties) is a result of the attempts to analyse and to give an account of why two particulars have the same (if they have) properties. The traditional form of the problem appeared first in the texts of Platon and Aristotle but it is still argued by different contemporary theories in new forms.In this paper first of all the main appearence of the problem in traditional theories will be clarified and then the solutions of the contemporary theories especially the solutions of the nominalism, realism and the trope theory will be discussed. The discussion will be made by two appearences of the problem. First of these appearences of the problem is in the ‘one over many’ form and the second one is in the linguistic form.It will be discussed in these two forms of the problem that ‘is there properties’, ‘are they universals or particulars’, ‘is the relation type properties make any troubles for the theories, “is the sentence ‘a is F’, depend on how this sentence examined, make any troubles for the theories” etc. As a result it will be reached which of the contemporary theories have better solutions and advantages and which of them seems to fail.
Meydan Okuma Olarak Felsefe
Philosophy as a Challenge
Yazar: Çakmak, Cengiz
Dergi: Felsefe Arkivi No. 46, 2017
Anahtar kelimeler: .

Öncelikle yeni eğitim öğretim yılımız hayırlı olsun. Umarım bilgelik, sevgi ve barış dolu bir dönem geçiririz. Umarım bol bol tartışma yaparız, bol bol argümanlarla birbirimizin görüşlerini yoklarız. Açılış dersleri olağan konuşmaların yapıldığı dersler değillerdir. Umarım ki, benden sonra bu açılış konuşmaları bir gelenek haline gelir. Umarım ki, Türkiye’nin en köklü felsefe bölümündeki açılış dersleri Türkiye’deki toplumun, devletin, ülkeyi yönetmeye çalışanların da kulak verdiği konuşmalar olur. Açılış dersleri kendi içlerinde bir takım katmanlara ayrılır. Tabii ki, birinci sınıfa yeni başlayan öğrencilerimiz var. Onlarla, kısaca felsefenin neliğini konuşacağız. Ama esas olarak günümüz dünyasının kavranışına giriş yapmak durumundayız. Öyle ki, yüzyılımızın en önemli özelliği, dehşet yüzyılı olarak başlamasıdır. Bu yüzyılın dünyasına üniversite olarak, felsefe olarak, nasıl bir felsefi meydan okuma sergileyebiliriz.

Öncelikle yeni eğitim öğretim yılımız hayırlı olsun. Umarım bilgelik, sevgi ve barış dolu bir dönem geçiririz. Umarım bol bol tartışma yaparız, bol bol argümanlarla birbirimizin görüşlerini yoklarız. Açılış dersleri olağan konuşmaların yapıldığı dersler değillerdir. Umarım ki, benden sonra bu açılış konuşmaları bir gelenek haline gelir. Umarım ki, Türkiye’nin en köklü felsefe bölümündeki açılış dersleri Türkiye’deki toplumun, devletin, ülkeyi yönetmeye çalışanların da kulak verdiği konuşmalar olur. Açılış dersleri kendi içlerinde bir takım katmanlara ayrılır. Tabii ki, birinci sınıfa yeni başlayan öğrencilerimiz var. Onlarla, kısaca felsefenin neliğini konuşacağız. Ama esas olarak günümüz dünyasının kavranışına giriş yapmak durumundayız. Öyle ki, yüzyılımızın en önemli özelliği, dehşet yüzyılı olarak başlamasıdır. Bu yüzyılın dünyasına üniversite olarak, felsefe olarak, nasıl bir felsefi meydan okuma sergileyebiliriz.
Schmitt’in Katekhon’u Üzerine Birkaç Not
Quelques notes sur le concept de “katékhon” chez Carl Schmitt
Yazar: Kardeş, M. Ertan
Dergi: Felsefe Arkivi No. 46, 2017
Anahtar kelimeler: Carl Schmitt,teoloji-politik,katekhon,hukuk,politik felsefe ; Carl Schmitt,théologie politique,katekhon,droit,philosophie politique

Bu makale Schmitt’in katekhon kavramını konu edinmektedir.Schmitt’in bu kav-ramının onun düşüncesi içerisindeki yerini tayin etme amacıtaşımaktadır. Bu doğrultuda kavramın kullanım haritası çıkarılmıştır. Yazınıntemel iddiası, Schmitt’in bu kavramının sanıldığı kadar teolojik düzlemleresahip olmadığıdır. Aksine Schmitt’in hukuk teorisinin, yani desizyonizmininsınırları içerisindedir. Bu haliyle engelleyici, tutucu ve geciktirici olarakkatekhon kavramı Alman düşünürün bir yandan tarih felsefesi yapma diğer yandanda esas olarak politik-olana dair yeni figürlerini yakalama amacının imkanıolarak belirmektedir. Bu kavram, teknik ve ekonomik hızlandırıcılar çağındayeni bir nomos arayışının ortaya koymaktadır. Hukuk ve politika teorisininkaydı olmaksızın Carl Schmitt’in katekhon’unu basitçe Katolik bir iman sorunuetrafında ele almak yanlış bir perspektif olacaktır.

Cet article a pour but de traiter le concept de «katékhon»chez Carl Schmitt. On propose de comprendre la position de ce concept dans lapensée de Schmitt. De ce fait, on constate dans quel sens et comment lekatékhon est utilisé par Schmitt. L’article suggère que le terme «katékhon»n’évoque pas une théorie théologique, comme on le prétend; mais au contraire ilest toujours fidèle au décisionnisme juridique schmittien. Pour Schmitt, lekatékhon en tant que retardateur ou rétenteur, assume des fonctions théoriques:d’une part le katékhon se sert d’un outil conceptuel en vue d’une «philosophiede l’histoire» schmittienne d’autre part il apparaît comme une notionspéculative à concevoir les nouvelles figures du politique. Donc ce conceptreflète par excellence la recherche schmittienne d’une nouvelle nomos dansl’époque des «accélérateurs involontaires» économiques. Bref, le katékhon deCarl Schmitt ne peut être perçu dans les limites d’une «question de foi» sansmettre en considération sa pensée juridique et politique.
Carl Schmitt: Olağanüstü Halde Hukuk
Carl Schmitt: Law in the State of Exception
Yazar: Güran, Enes
Dergi: Felsefe Arkivi No. 46, 2017
Anahtar kelimeler: Schmitt,otonomi,siyasal kavramı,hukuk,olağanüstü hal,desizyonizm ; Schmitt,autonomy,concept of the political,law,state of exception,decisionism

Carl Schmitt’in hukuk ve siyaset teorisi genel olarakhukukun üstünlüğüne ve otonomisine karşı siyasal olanın önceliğini veözerkliğini savunduğu genel kabuldür. Bu çalışmanın temel iddiası, bu genelakademik kanının aksine Schmitt’in ‘kararcılık’ decisionism düşüncesinin veistisna hali kuramının, hukukun epistemolojik ve ontolojik özerkliğini ortayakoyduğunu iddia etmek olacaktır. Bunun için ilk önce Schmitt’in hukuk vesiyaset felsefesi bütüncül bir perspektiften okunarak, onun düşüncesinioluşturduğu çağdaki otonomi tartışmaları ele alınacaktır. Buradan şu sonucavarılacaktır: 20. yüzyıl entelektüel tartışmalarının Schmitt’e kazandırdığıperspektif, kültürün tüm alanlarını kendine has alanlar olarak tahayyül etmeyisağlayan ve bilim temelli bakış açısı olan ‘otonomi perspektifidir.’ İlk olarakbu entelektüel perspektif ele alınacaktır. Bunun ardından, bu Schmittçiperspektiften yine Schmitt’in hem hukuk hem siyaset kuramı ele alınarak,hukukun da kendine has ve kendinden menkul otonom bir beşeri eylem sahasıolduğu sonucuna varılacaktır.

Schmittian scholars have generally accepted that CarlSchmitt defends the auton-omy of the political against that of the law,especially Kelsenian understanding of the law. In this paper, contrary to thisprevailing idea in Schmittian literature, I argue that Schmittian defense ofthe autonomy of the political sphere allows for the au-tonomy of the legalsphere as well. The contradictory interpretations of the concept of thepolitical explain the Schmittian understanding of autonomy which ascribes alsoto other life spheres of autonomous character. Schmitt acquires his autonomyperspective within the scientific context of 20th century debates on theautonomy of social sciences. In this paper, having elucidated his uniqueautonomy perspective, Iwill try to reconstruct, drawing upon his own autonomyperspective, his critical legal theory in a way that it allows for the autonomyof the law.
Hıristiyan Epimetheus: Bir Carl Schmitt Biyografisi
Christian Epimetheus: A Carl Schmitt Biography
Yazar: Günsoy, Funda
Dergi: Felsefe Arkivi No. 46, 2017
Anahtar kelimeler: Carl Schmitt,Biyografi,Katolisizm,Nazizm,Politik Olan,Nomos ; Carl Schmitt,Biography,Catholicism,Nazism,The Political,Nomos

R.G.Collingwood, otobiyografik eseri Bir Özyaşam Öyküsü’nde,genç okuyuculara, okumalarında kılavuz feneri olarak hizmet edecek genelmetodolojik bir maksim geliştirir: “Bir düşünürün öğretileri kendi kendinesorduğu sorulara verdiği yanıtlardan oluşur, sorulardan bir şey anlamayanbirinin bu öğretilerden bir şey çıkarması beklenemez” (Collingwood 1996: 46).Collingwood’un “soruyanıt mantığı” adını verdiği bu genel metodolojik maksimi,anlamanın yanıtlardan ziyade sorular üstüne bina edildiği telkininden dahafazlasını içeren bir tarzda okumak mümkündür. İlkin, bir düşünürün “kendinesorduğu sorular”, hayatın kendine özgü dinamik ritmi içinde sorunlar olaraktecrübe edilirler ve tarih içinde görünüşe çıkarlar. Tarihin düşünürün önünekoyduğu bu sorular, aynı anda onları hem yeniden üreten hem de sorgulamaya açankendi somut tarihsel bağlamları içinde anlaşılmayı gerektirirler. Zira,düşünürün konumlandığı “mevziinin somut tarihsel tes-piti”, düşüncelerinehakiki giriş yoludur (Collingwood 1996: 35-36, 48, 51; Meier 1998:131-132;Günsoy 2010b:1) Bu minvalde, bu yazı bir Alman hukukçu, politik aktör, politikteolog ve düşünür olarak Carl Schmitt’in entelektüel gelişim evrelerinigösteren bir biyografi sunmayı amaçlamaktadır. 

R. G. Collingwood in his An Autobiography has offered ageneral methodological maxim to be used by young readers as a guide: “aphilosopher’s doctrines are his answers to certain questions he has askedhimself, and no one who does not under-stand what the questions are can hope tounderstand the doctrines” (Collingwood 1939:55). It is possible to interpretthis formula which is called “a logic of question and answer” by Collingwood(Collingwood 1939:36-37) in a way that includes more than merely the suggestionthat the answer is based on very questions. First of all, the questions aphilosopher asks himself/herself are experienced as problems in the dynamicrhythm of life and appear ves in history. These questions confronted by historyrequire from a philosopher to understand them in their concrete context whichis simultaneously both reproduced and open to interrogation. The “concretehistorical determination of the position” that a philosopher is situated in isperceive by him/her as the true entrance to his/her thoughts. (Collingwood1939: 37-42; Meier 1998:131-132; Herrero 2015: 4) In the manner sketched above,the purpose of this article is to offer a short biography which illustratesintellectual and personal stages of development of Carl Schmitt as a Germanpolitical jurist, political theologian, political actor and politicalphilosopher.