hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Nadir görülen bir ülseratif kolit komplikasyonu: Piyoderma gangrenosum
A rare complication of ulcerative colitis: Pyoderma gangrenosum
Yazar: Akın, Hatice Şule; Coşkun, Adil; Karatay, Pınar; Savk, Ekin; Yaşa, Mehmet Hadi
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Ulcerative colitis, pyoderma gangrenosum, corticosteroid ; Ülseratif kolit, Pyoderma Gangrenosum, kortikosteroid

Pyoderma gangrenosum, nadir görülen, ülserlerle karakterize, inflamatuvar bir deri hastalığıdır. Lezyonlar, ülseratif kolit, Crohn hastalığı, monoklonal gammopati gibi sistemik hastalıklarla birlikte veya altta yatan hastalık olmaksızın tek başına görülebilir. Bu makalede ülseratif kolitin aktivite kazanması ile ortaya çıkan yaygın pyoderma gangrenosum olgusunu sunduk. 21 yaşında erkek hasta, 1 aydır kanlı mukuslu dışkılama ile birlikte tüm vücutta yaygın ve şiddetli ağrılı, bazıları pürülan ve akıntılı ülserler ve nekrotik yaralarla kliniğimize başvurdu. Rektosigmoidoskopide aktif evre ülseratif kolit saptandı ve alınan biyopsilerle ülseratif kolit tanısı tekrar doğrulandı. Gaytanın mikroskopik incelemesi ile amibiazis ekarte edildi. Gram boyama ve kültür sonucu ile enfeksiyöz nedenler dışlandıktan sonra klinik ve histopatolojik bulgularla pyoderma gangrenosum tanısı konuldu. Olguya pyoderma gangrenosum ve ülseratif kolit tanısıyla 80 mg/gün metilprednisolon başlandı. Semptom ve bulgular 10 günde büyük oranda, 3 haftada ise tamamen düzeldi. Sonuç olarak, ülseratif kolitte nadir olarak görülen ve genellikle hastalık aktivitesinden bağımsız olarak seyreden pyoderma gangrenosum, hastalığın aktivitesi ile birlikte de ortaya çıkabilmekte ve yüksek doz steroid tedavisiyle de kısa sürede iyileşebilmektedir.

Pyoderma gangrenosum is a rare inflammatory skin illness characterized by ulcers. It can be seen with unknown etiology or with some systemic disorders such as ulcerative colitis, Crohn's disease and monoclonal gammopathy. Ulcers may be seen as single or multiple. We present in this article a pyoderma gangrenosum case that occurred with the activation of ulcerative colitis. A 21-year-old male was admitted to our hospital with a one-month history of symptoms of bloody and mucoid defecation with general intense body pain, ulcers (some with purulent secretion) and necrotic wounds. Rectosigmoidoscopy showed active state ulcerative colitis, and this diagnosis was confirmed with biopsies. Amebiasis was excluded with stool examination. After exclusion of infectious causes with gram staining and culture, the patient was diagnosed as pyoderma gangrenosum with histopathological findings. We started high-dose corticosteroid with the diagnosis of pyoderma gangrenosum and ulcerative colitis. Symptoms and findings significantly regressed in 10 days and totally healed in three months. In conclusion, pyoderma gangrenosum (which rarely occurs and usually does not correlate with the disease activity) can be seen with disease activity and may heal with high-dose steroid treatment in a short time.
İlaca bağlı akut karaciğer yetmezliği: ABD de çok merkezli prospektif bir çalışmanın sonuçları
Drug induced acute liver failure: Results of a US multicenter, prospective study.
Yazar: Üstündağ, Yücel; Parlak, Erkan
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2015

Yine klasik bilgilerimizle yazarlarca tariflenen hasta verile- ri ile örtüşen diğer bir sonuç ise olguların 1/4’ünde olan im- munoallerjik bulgular (eozinofili, rash, oto-antikor pozitif- liği) dır. Önemli bir nokta test edilen olguların 1/4’ünde saptanan yüksek ANA düzeyleridir. Ancak yine biliyoruz ki, DILI ilişkili olmayan akut karaciğer yetmezliği varlığın- da da yüksek ANA düzeyleri gelişebilmektedir (Leung PS, et al. Hepatology 2007). Yani yüksek ANA titreleri, im- munoallerjinin bir göstergesi değil de, karaciğer hasarının bir sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmada bah- si geçmemekle beraber, DILI ilişkili akut karaciğer yet- mezliği olgularında, atipik veya refrakter seyreden (özel- likle eşlik eden vaskülit tablosu varsa) tedavide en çok kullanılan ajan glukokortikoidlerdir. Bununla beraber, DI- LI ilişki kolestaz veya hepatit varlığında kortikosteroidle- rin bir tedavi etkinliği söz konusu değildir. Yazarlar, anti- retroviral tedavi alan ve DILI ilişkili akut karaciğer yetmez- liği söz konusu olan 4 hasta olduğunu rapor etmişlerdir. Biliyoruz ki, HAART tedavisi alan olguların en az %10’un- da karaciğer toksisitesi ortaya çıkmaktadır. Özellikle altta yatan HBV-HCV enfeksiyonu varsa bu risk daha da art- maktadır. Bu nedenle HAART tedavisi başlanmadan önce muhakkak viral hepatit varlığı yönünden hastalar taran- malıdır

Yine klasik bilgilerimizle yazarlarca tariflenen hasta verile- ri ile örtüşen diğer bir sonuç ise olguların 1/4’ünde olan im- munoallerjik bulgular (eozinofili, rash, oto-antikor pozitif- liği) dır. Önemli bir nokta test edilen olguların 1/4’ünde saptanan yüksek ANA düzeyleridir. Ancak yine biliyoruz ki, DILI ilişkili olmayan akut karaciğer yetmezliği varlığın- da da yüksek ANA düzeyleri gelişebilmektedir (Leung PS, et al. Hepatology 2007). Yani yüksek ANA titreleri, im- munoallerjinin bir göstergesi değil de, karaciğer hasarının bir sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmada bah- si geçmemekle beraber, DILI ilişkili akut karaciğer yet- mezliği olgularında, atipik veya refrakter seyreden (özel- likle eşlik eden vaskülit tablosu varsa) tedavide en çok kullanılan ajan glukokortikoidlerdir. Bununla beraber, DI- LI ilişki kolestaz veya hepatit varlığında kortikosteroidle- rin bir tedavi etkinliği söz konusu değildir. Yazarlar, anti- retroviral tedavi alan ve DILI ilişkili akut karaciğer yetmez- liği söz konusu olan 4 hasta olduğunu rapor etmişlerdir. Biliyoruz ki, HAART tedavisi alan olguların en az %10’un- da karaciğer toksisitesi ortaya çıkmaktadır. Özellikle altta yatan HBV-HCV enfeksiyonu varsa bu risk daha da art- maktadır. Bu nedenle HAART tedavisi başlanmadan önce muhakkak viral hepatit varlığı yönünden hastalar taran- malıdır
Endosonografi ile submukozal lezyonların ayırıcı tanısı
Differential diagnosis of submucosal lesions with endosonography
Yazar: Alper, Emrah; Baydar, Behlül; Buyraç, Zafer; Aslan, Fatih; Akpınar, Zehra; Kandemir, Altay; Çelik, Mustafa; Akça, Serdar; Ünsal, Belkıs
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 10 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Endosonography, esophagus neoplasms, stomach neoplasms ; Endosonografi, özofagus neoplazmları, mide neoplazmları

Giriş ve Amaç: Bu çalışmada, üst gastrointestinal sistem endoskopisinde saptanan submukozal kitleleri endoskopik ultrasonografi ile değerlendirerek etyolojik nedenlerini saptamayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız, İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Gastroenteroloji Kliniği&'nde Aralık 2008-Mayıs 2010 tarihleri arasında prospektif olarak yapıldı. Çalışmaya endoskopide submukozal lezyon saptanan 87 olgu dahil edildi. Olgular radial endoskopik ultrasonografi ile incelendi. Gereken olgulara Lineer endoskopik ultrasonografi ile biyopsi yapıldı. Lezyonlar intramural, ekstramural, benign ve malign olarak sınıflandırıldı. Bulgular: Hastaların 39'unda (%44,8) intramural, 28'inde (%32,1) ekstramural lezyon izlendi. Yirmi (%22,9) olguda endosongrafide lezyon görülmedi. İntramural lezyonların 14'ü, ekstramural lezyonların 7'si malign iken, intramural lezyonların 25'i, ekstramural lezyonların 21'i benign karekterde lezyondu. 13 olguya lineer endosongrafi ile ince iğne aspirasyon sitolojisi yapılarak tanı konuldu. Sonuç: Endoskopik olarak izlenen submukozal lezyonlar, yüksek olasılıkla altta yatan malignbenign bir patolojiyi göstermektedir. Submukozal lezyonların görüntülenmesinde ve tanısının konmasında, etkin minimal invaziv bir yöntem olarak endosonografi ilk akla gelmesi gereken değerlendirme yöntemi olmalıdır.

Background and Aims: We aimed to determine the etiological factors of submucosal lesions seen during upper gastrointestinal system endoscopy utilizing endosonography. Materials and Methods: Our study was done prospectively between December 2008 and May 2010 in the Gastroenterology Department of İzmir Ataturk Training and Research Hospital. Eighty-seven cases with submucosal lesions determined during endoscopy were included in the study. Cases were examined with radial endosonography. Biopsy was performed with linear endosonography when required. Lesions were classified as intramural, extramural, benign, and malignant. Results: Thirty-nine (44.8%) intramural and 28 (32.1%) extramural lesions were observed in the patients. No lesion was observed in 20 cases (22.9%) on endosonography. While 14 intramural and 7 extramural lesions were malignant, 25 intramural and 21 extramural lesions were benign in nature. Thirteen cases were diagnosed with fine needle aspiration cytology (FNAC) with endosonography. Conclusions: Submucosal lesions seen in endoscopy indicate underlying malignant-benign pathology with a high degree of probability. Endosonography as an effective minimally invasive method should be the first evaluation method to remember in the visualization and diagnosis of submucosal lesions.
Ratlarda metotreksata bağlı oksidatif intestinal hasarda leflunomidinin koruyucu etkisinin araştırılması
Effect of leflunomide on methotrexate-induced oxidative small intestinal injury in rats
Yazar: Kutluana, Ufuk; Oruç, Nevin; Yılmaz, Mustafa; Yönetci, Nadir; Kaptanoğlu, Bünyamin; Özütemiz, Ömer
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 10 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Leflunomide, methotrexate, intestinal injury ; Leflunomid, metotreksat, intestinal hasar

Giriş ve Amaç: Bu çalışmanın amacı metotreksata bağlı oksidatif ince barsak hasarında leflunomid tedavisinin etkisini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: 40 adet rat randomize olarak dört gruba ayrılmıştır. Metotreksata bağlı ince barsak hasarı 20 mg/kg metotreksatın tek doz intraperitoneal injeksiyonu ile oluşturulmuştur. İndüksiyon sonrası leflunomid 10 mg/kg/gün dozunda intra gastrik olarak 5 gün boyunca verilmiştir. İnce barsak dokuları, 6. gün superoksit dismutaz aktivitesi, myeloperoksidaz aktivitesi, glutatyon ve malondialdehit düzeylerinin ölçümü için homojenize edilmiştir. Bulgular: Leflunomid tedavisi doku myeloperoksidaz aktivitesi ve malondialdehit düzeylerini anlamlı ölçüde azaltmıştır (Sırasıyla 3.4±0.7, 1.9±0,4 p < 0.05 ve 231±199, 94±80 p < 0.05). Leflunomid tedavisi doku glutatyon düzeyleri ve süperoksit dizsmutaz aktivitesindeki azalmayı anlamlı ölçüde iyileştirmiştir (Sırasıyla 21±0.5, 25±3 p < 0.05 ve 22±0.6, 25±2 p < 0.05). Sonuç: Leflunomid tedavisi metotreksata bağlı ince barsak hasarındaki oksidatif parametreleri düzeltmektedir.

Background and Aims: The aim of this study was to investigate the effects of leflunomide treatment in methotrexate-induced oxidative small intestinal injury in rats. Materials and Methods: Forty rats were randomly divided into 4 groups. Methotrexate-induced intestinal injury was induced by single dose intraperitoneal injection of 20 mg/kg methotrexate. After induction, leflunomide (10 mg/kg/day) was administered intragastrically for 5 consecutive days. On the sixth day, homogenized small intestine tissues were examined for superoxide dismutase activity, myeloperoxidase activity, and glutathione and malondialdehyde levels. Results: Leflunomide treatment significantly decreased tissue myeloperoxidase activity and malondialdehyde levels (3.4±0.7, 1.9±0.4, p
Yaşlı popülasyonda kolonoskopi taraması yapılmalı mı?
Is colonoscopic screening necessary in the elderly population?
Yazar: Nadir, İşılay; Türkay, Cansel; Kasapoğlu, Benan; Bayram, Yeter; Aydoğan, Timuçin
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 10 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Elderly populations, colonoscopy ; Yaşlı popülasyon, kolonoskopi

Giriş ve Amaç: Kolon kanseri için risk taşımayan bireylerde kolonoskopi taramasının 50 yaşında başlanması önerilmektedir. Ancak kolonoskopi taramasının ne zaman durdurulması gerektiği konusunda fikir birliği yoktur. Biz bu çalışmada 65 yaş üzeri hastalarda kolonoskopi sonuçlarımızı değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem Fatih Üniversitesi Tıp Fakültesi Gastroenteroloji Kliniğinde 2007-2010 yılları arasında 65 yaş ve üzeri kolonoskopi yapılan, dosyalarına tam ulaşılan hastalar retrospektif değerlendirildi. Hastalar kolonoskopi endikasyonuna göre ortalama risk grubu ve yüksek risk grubu olarak ayrıldı. Bulgular: Ortalama risk grubunda 174 hastada (%36.8) normal kolonoskopi, 85 hastada (%18) 1 cm altı polip, 13 hastada (%2.7) 1-2 cm arası polip, 2 hastada (%0.4) 2 cm üzeri polip, 33 hastada (%6.9) malignite, 13 hastada hiperplastik polip (%2.7), 2 hastada yüksek dereceli diplazi (%0.4) ve 149 hastada (%31.5) hemoroid, divertikülozis, kolit gibi bulgular saptandı. Kolonoskopi öncesi yüksek risk grubunda olup kolonoskopi yapılan 28 hastanın ise 7'sinde (%25) normal kolonoskopi saptanırken, 1 hastada 1 cm altı (%3.6) polip, 11 hastada (%39.3) 1-2 cm arası polip, 1 hastada (%3.6) malignite, 8 hastada (%28.6) divertikülozis, kolit gibi bulgular saptandı. Sonuç: Biz çalışmamızda semptomatik, yüksek risk taşıyan yaşlı grup ile semptomatik olmayan ve orta risk taşıyan yaşlı grupta kolon kanseri ve polip saptanması arasında istatistiki anlamlı fark saptamadık.

Background and Aims: Among the population that carries no risk factors for colon cancer, it is advised to start colonoscopic screening at 50 years of age. However, there is no consensus on when to stop colonoscopic screening. In this study, we aimed to evaluate our colonoscopy results among patients over 65 years of age. Materials and Methods: The patients &#8805;65 years who had colonoscopic assessment in Fatih University Hospital Gastroenterology Outpatient Clinic between 2007-2010 were evaluated retrospectively. The patients were divided into moderateor high-risk groups according to the indication of colonoscopy. Results: Among the patients in the moderate-risk group, 174 (36.8%) had normal colonoscopy, 85 (18%) had a polyp 2 cm, 33 (6.9%) had malignancy, 13 (2.7%) had hyperplastic polyp, 2 (0.4%) had high-grade dysplasia, and 149 (31.5%) had signs of diverticulosis, hemorrhoid or colitis. Among the 28 patients with high risk before the colonoscopy, while 7 (25%) had normal colonoscopy, 1 (3.6%) had a polyp
Kemik iliği biyopsisiyle tanı konulan bir intestinal tüberküloz vakası
An intestinal tuberculosis case diagnosed by bone marrow biopsy
Yazar: Ergün, Meltem; Aydoğ, Gülden; Başaranoğlu, Metin; Ülker, Aysel; Tunç, Bilge; Ökten, Sarper; Şaşmaz, Nurgül
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 10 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Gastrointestinal tüberküloz, abdominal tüberküloz, intestinal tüberküloz ; Gastrointestinal tuberculosis, abdominal tuberculosis, intestinal tuberculosis

İntestinal tüberküloz gelişmekte olan ülkelerde halen görülmekte olan ve vakaların yaklaşık 1/3'ünde pulmoner tüberkülozun eşlik ettiği bir hastalıktır. Özellikle pulmoner tüberkülozu olmayan vakalarda tanı koymak güçtür. Spesifik olmayan semptomatolojisi, Crohn hastalığıyla karışabilen yönleri ve tanı; koymaya yönelik testlerin farklı sensitivite ve spesifiteleri nedenleriyle tanı öncelikle bu hastalıktan şüphelenmek ve multiple diagnostik metodları bir arada kullanarak konulabilir. Burada sunduğumuz 30 yaşında diare, karın ağrısı, kilo kaybı şikayetleri ile başvuran anemi, hipoalbüminemisi saptanan ve kolonoskopik incelemede ileoçakal valv ve ileum ülserleri bulunan bayan hastada öncelikle Crohn hastalığı düşünülerek tedavi verilmiş ancak klinik yanıtsızlık nedeniyle yapılan uzun araştırmalar sonunda intestinal tüberküloz tanısı konulabilmiştir.

Intestinal tuberculosis is still seen in developing countries, and approximately one-third of the cases are accompanied by pulmonary tuberculosis. Because of the non-specific symptomatology, similar findings to Crohn's disease and different sensitivity and specificity rates of diagnostic tests, a high index of suspicion and combination of multiple diagnostic modalities are required to diagnose intestinal tuberculosis. A 30-year-old woman was admitted to our hospital with a two-year history of diarrhea, abdominal pain and weight loss. Laboratory tests showed anemia and hypoalbuminemia, and ulcers were found in the ileum and ileocecal valve on colonoscopic examination. Crohn&apos;s disease was diagnosed, but there was no clinical remission with mesalazine and steroid treatment. Intestinal tuberculosis was diagnosed after an extended work-up period.
Pankreatik nöroendokrin tümör ve böbreğin şeffaf hücreli karsinomu: Von Hippel-Lindau Hastalığı
Pankreatik nöroendokrin tümör ve böbreğin şeffaf hücreli karsinomu: Von Hippel-Lindau Hastalığı
Yazar: Karaköse, Süleyman; Akyıldız, Murat; Zengin, Melia; Yılmaz, Funda; Tekeşin, Oktay
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Von Hippel-Lindau disease, pancreatic involvement, renal cell carcinoma ; Von Hippel Lindau Hastalığı, pankreas, böbreğin şeffaf hücreli karsinomu

Von Hippel Lindau hastalığı 3. kromozomdaki Von Hippel Lindau tümör supresör genindeki bir mutasyona bağlı olarak otozomal dominant (kalıtım geçiş gösteren) multisistemik bir kanser sendromudur. Von Hippel Lindau hastalığında major lezyonlar santral sinir sisteminde ve retinadaki hemanjioblastomlar, böbreğin şeffaf hücreli (clear cell) karsinomu, feokromasitoma, pankreas tümörleri, epididimal kist adenomlar, endolenfatik kese tümörleri, karsinoid tümörler ve böbreğin, pankreasın, epididimisin kist adenomlarıdir. Von Hippel Lindau hastalarının bir çoğunda basit kistler, mikrokistik adenomlar, pankreatik nöroedokrin tümörler ve böbrek karsinomunun pankreas metastazları olmak üzere değişik pankreatik lezyonlar görülebilmektedir. Pankreatik nöroedokrin tümörlerin hipervasküler tümörler ve özellikle de böbreğin şeffaf hücreli karsinomu ve mikrokistik adenomlar gibi şeffaf hücreli tümörlerden ayırıcı tanısı yapılmalıdır. Burada pankreas nöroendokrin tümörü ile böbreğin şeffaf hücreli karsinomu olan bir Von Hippel Lindau hastalığı olgusu sunulmaktadır.

Von Hippel-Lindau disease is an autosomal dominant multisystemic cancer syndrome due to a mutation of the Von Hippel-Lindau disease tumor suppressor gene on chromosome 3. The major lesions in Von Hippel-Lindau disease disease include hemangioblastomas in the central nervous system and retina, clear cell renal cell carcinomas, pheochromocytomas, pancreatic tumors, epididymal cystadenomas, endolymphatic sac tumors, carcinoid tumors, and multiple cysts of the kidney, pancreas and epididymis. Most patients have pancreatic involvement in Von Hippel-Lindau disease disease. Pancreatic disease of Von Hippel-Lindau disease includes benign cysts, microcystic adenomas, pancreatic neuroendocrine tumors , and pancreatic metastases of renal cell carcinoma. Pancreatic neuroendocrine tumors should be differentiated from other hypervascular tumors and especially with clear cell morphology, such as renal cell carcinoma and microcystic adenomas. Herein, we report a patient with the diagnosis of Von Hippel-Lindau disease who had malignant neuroendocrine tumorof the pancreas and renal adenocarcinoma.
Kompanse siroz tanısında platelet sayısı ve ultrasonografik dalak alanının non-invaziv belirteç olarak değeri
The value of platelet count and ultrasonographic spleen size as non-invasive predictors of compensated cirrhosis
Yazar: Özer, Birol; Serin, Ender; Seydaoğlu, Gülşah; Coşar, Arif; Kayaselçuk, Fazilet; Yılmaz, Uğur
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 9 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Noninvasive predictor, cirrhosis, platelet count, spleen area ; Noninvasiv belirteç, siroz, platelet sayısı, dalak alanı

Amaç: Bu çalışmanın amacı, kompanse sirozu kronik hepatitten ayırmada platelet sayısı ve ultrasonografik dalak alanının değerini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya karaciğer sirozlu 92 hasta, kronik hepatitli 73 hasta ve 91 sağlıklı kontrol alındı. Kompanse sirozu kronik hepatitten ayırmada platelet sayısı ve dalak alanının cut off değerleri receiver operating curves analizi ile saptandı. Bulgular: Ortalama platelet seviyesi karaciğer sirozu hastalarında 109.6±43 K/μL, kronik hepatit hastalarında 237.3±45 K/μL, sağlıklı kontrollerde ise 296.1±52 K/μL olarak saptandı. Platelet seviyesi her iki hasta grubunda da sağlıklı kontrollere göre anlamlı oranda düşüktü (p < 0.001 her ikisi için). Ortalama dalak alanı ise karaciğer sirozu ve kronik hepatit hastalarında sağlıklı kontrollere göre anlamlı olarak daha yüksekti (sırasıyla; 78.5±29 cm2, 43.9±14 cm2 ve 34.6±8 cm2) (p < 0.001 her ikisi için). Platelet seviyesinin 179 K/μL’den daha düşük düzeyleri sirozu ayırmada %92.5 sensitivite ve %92 spesifisite ile en yüksek değere sahipti. Dalak alanı da 56.5 cm2’nin üzerinde ise sirozu ayırmadaki sensitivitesi %81.5 ve spesifitesi de %80’e ulaşmaktaydı. Dalak alanı > 52 cm2 ve platelet sayısı < 179 K/μL olduğu kombinasyonun sirozu ayırmadaki sensitivitesi %81.5, spesifisitesi %94.5’ti. Pozitif prediktif değeri, negatif prediktif değeri ve doğruluğu sırasıyla %94.9, %80.2 ve %87.2 idi. Sonuç: Platelet düzeyi kabul edilen alt limitlerin üstünde olsa bile dalak alanı ile birlikte kompanse siroz varlığını belirlemede kullanılabilir. Elde edilen sonuçlar bu iki parametrenin biyopsi yapmaksızın sirozu kronik hepatitten ayırmada kullanılabilecek belirteçler olduğunu göstermektedir.

Background and Aims: The purpose of this study was to investigate the value of platelet level and spleen size for discrimination of compensated cirrhosis from chronic hepatitis. Methods: Ninety-two patients with liver cirrhosis, 73 patients with chronic hepatitis (CH) and 91 healthy controls were enrolled in this study. The cut-off values of peripheral platelet count and spleen area were determined for chronic hepatitis and liver cirrhosis by receiver operating curve analysis. Results: The mean platelet levels were significantly lower in liver cirrhosis and chronic hepatitis patients (mean±SD: 109.6±43 K/&#956;L and 237.3±45 K/&#956;L, respectively) compared with the controls (296.1±52 K/&#956;L, p