Yavuz Sabuncu’yu Anarken
Yavuz Sabuncu’yu Anarken
Yazar: Onar, Erdal
Dergi: Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, Vol. 62 No. 03, 2014

konuları ile uğraştık durduk. Ankara’nın Cebeci semtinde, yan yana iki  Fakültede, aynı bilim dalı içinde yıllarca süren bu uğraş, doğaldır ki, Yavuz’u  yakından tanıma fırsatını kazandırdı bana. Önceleri, bazı konferanslar,  seminerler gibi bilimsel toplantılarda birlikte yer almanın getirdiği tanışıklık  sonrasında başlayan selamlaşmalar, giderek karşılıklı ziyaretlere dönüştü.  Geçmişe dönüp, şöyle bir baktığımda, şimdi çok daha iyi anımsıyorum ki,  Yavuz’un Anayasa Hukuku dışındaki uğraşlarına, onun duygu dünyasındaki  derinliğe tanık olmam, Amerika Birleşik Devletleri Anayasasının kabulünün  200. Yılı nedeniyle 1987 yılında İzmir Çeşme’de düzenlenen çok geniş katılımlı  bir sempozyumun bitişine rastlar. Bu sempozyumda birlikte bulunduğumuz Oya  Araslı, Yavuz ve ben, Ankara’ya dönüş için Çeşme’den İzmir’e gittiğimizde; boş  diyebileceğimiz birkaç saati, Yavuz’un isteği doğrultusunda, dolap, masa,  iskemle, raf gibi, eski eşya satan bir takım dükkânlarda, yani eskicilerde (moda  terimiyle antikacılarda değil) geçirdik. Yavuz, bu dükkânların birinden çıkıp  diğerine girerken, her birinde, o eski ahşap eşyalara nasıl büyük bir özenle el  sürüyordu, terim uygun kaçarsa, çok büyük bir saygı ve sevgiyle onları nasıl  okşuyordu, kelimelerle anlatmak gerçekten güç. Oya Araslı ve ben, kendisinden  o gün öğrendik ki, eski ahşap eşyalara büyük bir düşkünlüğü vardı Yavuz’un.  Bilinmez, belki de o çok eski eşyalar aracılığıyla, bir zaman tüneline giriyor,  yıllar ve yıllar öncesine uzanıyordu Yavuz. Bu düşkünlüğüne İzmir’de tanık  olduktan sonra, Yavuz’u, hafta sonları, benim de sık sık gittiğim Ankara Kalesi  civarındaki bu tür dükkânlarda görmek hiç şaşırtmadı beni. Her seferinde,  bulunduğu dükkândaki bir ahşap eşyanın, ne zaman yapılmış olduğuna, hangi  özellikleri taşıdığına ilişkin bilgi aktarışı; eminim, en az öğrencilerine Anayasa  Hukukuna yönelik bilgileri sunuşu kadar zevk veriyordu Yavuz’a. Eminim  diyorum, çünkü, şifa bulamadığı tedavi girişimlerinden sonra, yaşamının son  günlerinde kendisini evinde ziyaretim sırasında, salonda dikkatimi çeken eski  bir ahşap dolabı pek beğendiğimi söylediğimde; o dolabın, tahmini yapıldığı  yılı ve özelliklerini, tüm güçsüzlüğüne ve yorgunluğuna karşın, bir bir  anlatırkenki heyecanlanışı ve o sırada gözlerine yerleşen pırıltı, yaptığı işten  gerçekten çok hoşlanmayan bir kişide görülebilecek bir tablo olamazdı.  Düşünüyorum da, Yavuz’un vefatıyla birlikte, sadece Anayasa Hukukuna ilişkin  çözemediğim bir konuda hemen görüşüne başvurabileceğim gerçekten çok  bilgili bir meslektaşımı değil; ama aynı zamanda çok duygulu bir dostumu da  kaybetmiş oldum. Bu nedenle, Cahit Sıtkı Tarancı’nın yukarıdaki dizelerine  tekrar göz attığımda, hüzünlenmemek elde değil. Her dostun kaybıyla, gittikçe  artmıyor mu yalnızlığımız?  Yavuz’a ilişkin bir şeyler yazarken, onun, benim de içinde bulunduğum Ankara  Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Anabilim Dalı’na  sağlamaktan hiç kaçınmadığı katkılarından söz etmemek, büyük eksiklik

konuları ile uğraştık durduk. Ankara’nın Cebeci semtinde, yan yana iki  Fakültede, aynı bilim dalı içinde yıllarca süren bu uğraş, doğaldır ki, Yavuz’u  yakından tanıma fırsatını kazandırdı bana. Önceleri, bazı konferanslar,  seminerler gibi bilimsel toplantılarda birlikte yer almanın getirdiği tanışıklık  sonrasında başlayan selamlaşmalar, giderek karşılıklı ziyaretlere dönüştü.  Geçmişe dönüp, şöyle bir baktığımda, şimdi çok daha iyi anımsıyorum ki,  Yavuz’un Anayasa Hukuku dışındaki uğraşlarına, onun duygu dünyasındaki  derinliğe tanık olmam, Amerika Birleşik Devletleri Anayasasının kabulünün  200. Yılı nedeniyle 1987 yılında İzmir Çeşme’de düzenlenen çok geniş katılımlı  bir sempozyumun bitişine rastlar. Bu sempozyumda birlikte bulunduğumuz Oya  Araslı, Yavuz ve ben, Ankara’ya dönüş için Çeşme’den İzmir’e gittiğimizde; boş  diyebileceğimiz birkaç saati, Yavuz’un isteği doğrultusunda, dolap, masa,  iskemle, raf gibi, eski eşya satan bir takım dükkânlarda, yani eskicilerde (moda  terimiyle antikacılarda değil) geçirdik. Yavuz, bu dükkânların birinden çıkıp  diğerine girerken, her birinde, o eski ahşap eşyalara nasıl büyük bir özenle el  sürüyordu, terim uygun kaçarsa, çok büyük bir saygı ve sevgiyle onları nasıl  okşuyordu, kelimelerle anlatmak gerçekten güç. Oya Araslı ve ben, kendisinden  o gün öğrendik ki, eski ahşap eşyalara büyük bir düşkünlüğü vardı Yavuz’un.  Bilinmez, belki de o çok eski eşyalar aracılığıyla, bir zaman tüneline giriyor,  yıllar ve yıllar öncesine uzanıyordu Yavuz. Bu düşkünlüğüne İzmir’de tanık  olduktan sonra, Yavuz’u, hafta sonları, benim de sık sık gittiğim Ankara Kalesi  civarındaki bu tür dükkânlarda görmek hiç şaşırtmadı beni. Her seferinde,  bulunduğu dükkândaki bir ahşap eşyanın, ne zaman yapılmış olduğuna, hangi  özellikleri taşıdığına ilişkin bilgi aktarışı; eminim, en az öğrencilerine Anayasa  Hukukuna yönelik bilgileri sunuşu kadar zevk veriyordu Yavuz’a. Eminim  diyorum, çünkü, şifa bulamadığı tedavi girişimlerinden sonra, yaşamının son  günlerinde kendisini evinde ziyaretim sırasında, salonda dikkatimi çeken eski  bir ahşap dolabı pek beğendiğimi söylediğimde; o dolabın, tahmini yapıldığı  yılı ve özelliklerini, tüm güçsüzlüğüne ve yorgunluğuna karşın, bir bir  anlatırkenki heyecanlanışı ve o sırada gözlerine yerleşen pırıltı, yaptığı işten  gerçekten çok hoşlanmayan bir kişide görülebilecek bir tablo olamazdı.  Düşünüyorum da, Yavuz’un vefatıyla birlikte, sadece Anayasa Hukukuna ilişkin  çözemediğim bir konuda hemen görüşüne başvurabileceğim gerçekten çok  bilgili bir meslektaşımı değil; ama aynı zamanda çok duygulu bir dostumu da  kaybetmiş oldum. Bu nedenle, Cahit Sıtkı Tarancı’nın yukarıdaki dizelerine  tekrar göz attığımda, hüzünlenmemek elde değil. Her dostun kaybıyla, gittikçe  artmıyor mu yalnızlığımız?  Yavuz’a ilişkin bir şeyler yazarken, onun, benim de içinde bulunduğum Ankara  Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Anabilim Dalı’na  sağlamaktan hiç kaçınmadığı katkılarından söz etmemek, büyük eksiklik