hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Ebû Ali El-Cübbâî’nin Kitâbü’l-Makâlât Adlı Eserinde Kelamî Ekollere Bakışının Değerlendirilmesi
Ebû Ali El-Cübbâî’nin Kitâbü’l-Makâlât Adlı Eserinde Kelamî Ekollere Bakışının Değerlendirilmesi
Yazar: Tözluyurt, Mehmet
Dergi: Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Vol. 18 No. 18, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Kalām,Abū ʿAlī al-Jubbāʾī,Style,Mihnah,Mevālī,Politics ; Ebû Ali el-Cübbâî,Üslup,Mihne,Mevâlî,Irk,Siyaset,Kelam

Kur’an, inanan insanların hem kendi aralarında hem de başka din mensuplarıyla iletişiminde ne tür bir üslup takınması gerektiğinin ipuçlarını ortaya koymuştur. Özellikle dinî konuların tartışılmasında kullanılacak üslubun, bir yandan sosyal barışın ve huzurun sağlanmasında, diğer yandan dinî konuların doğru bir şekilde anlaşılmasında olumlu katkı sunacağı muhakkaktır. Ancak gerek bir ırka mensubiyet gerekse fikrî taraftarlık Müslüman bireylerin üslubunu olumsuz etkilemiştir. Bu durum geçmişte olduğu gibi günümüzde de devam etmektedir. Bir dönem zulme maruz kalanlar, şartlar kendi lehlerine döndüğünde taraf olarak konumlandırdığı kimselere karşı farklı bir üslup sergilemektedir. İnananlardan beklenen, başkalarına gösterilmesi gereken saygı ve hoşgörüyü, “yumuşak ve hikmetli söz söyleme” üslubunu kendi din mensuplarına da göstermeleridir. Bu çalışmada sosyal çalkantıların en yoğun olduğu mihne sonrası dönemin önemli âlimlerinden olan, züht ve takvasıyla bilinen Mu‘tezilî Ebû Ali Muhammed b. Abdilvehhâb b. Sellâm el-Cübbâî’nin (öl. 303/916) ekollere karşı kullandığı üslubun ne olduğu değerlendirilmektedir. Makalede ayrıca dinî konulardaki üslup sorununun yalnızca ilmî yöntemlerle çözüme kavuşturulacağının önemi üzerinde durulmaktadır.

The Qur'an reveals clues to what kind of style believers should engage in their communication, both among themselves and with members of other religions. It is certain that the style that will be used especially in the discussion of religious issues will contribute positively to the provision of social peace and tranquillity on the one hand and to the proper understanding of religious issues on the other. But, both belonging to a race and intellectual support continue to have a negative impact on the style of Muslim individuals in the past as well as in the present. Under the present circumstances, those who are subjected to a period of persecution exhibit a different style to those whom they position as parties when the circumstances turn in their favour. What is expected of believers is to show the respect and tolerance that must be shown to others, and to show the “soft and wise words” style to the members of their religion. In this study, Mu'tazili Abū ʿAlī Muḥammad ibn ʿAbd al-Wahhāb ibn Salām al-Jubbāʾī (d. 303/916), one of the most important scholars of the post-mihna (religious persecution) period, known for his zuhd (self-discipline) and piety, was the most intense of the social upheavals what is the style used against schools is evaluated. The article also focuses on the importance of solving the stylistic problem in religious matters only by scientific methods.
İbnü'l-Ekfânî'nin (Ö. 749/1348) İlimleri Tasnifi ve Tasnifinde Hadis İlmi
İbnü'l-Ekfânî'nin (Ö. 749/1348) İlimleri Tasnifi ve Tasnifinde Hadis İlmi
Yazar: Arslan, Ali
Dergi: Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Vol. 18 No. 18, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Hadis,İbnü'l-Ekfani,İrşadu'l-kasıd,İlimlerin Tasnifi,Nevâmîs ; Ḥadith,Ibn al-Akfānī,Irshādu’l-qāṣid,the Classification of the Sciences,Nawāmīs

Müslümanlar, tercüme faaliyetleri yoluyla farklı kültürlere ait ilmî birikimle tanışmışlardır. Bu yeni durum İslâm’ın "ilim" kavramına yüklediği anlamı da etkilemiştir. Bu etki neticesinde "ilim" kavramı felsefî ilimleri de kapsayacak bir şekilde genişlemiştir. İlimlerin tasnifi konusunda filozoflar tarafından yapılan çalışmaların benzeri, İslâm âlimlerince de yapılmaya başlamıştır. Bu tasniflerde ilimlerin ilgi alanları ve hudutları belirlenmeye gayret edilmiştir. Böylelikle ilimler arasındaki ilişkiler ortaya çıkarılmıştır. Bu konudaki önemli çalışmalardan biri de çok yönlü bir âlim olan İbnü'l-Ekfânî'ye (ö. 749/1348) aittir. O, yaptığı tasnifte kendinden önceki çalışmalardan istifade etmiş ve onlara göre daha detaylı bir tasnif ortaya çıkarmıştır. Müellif bu çalışmasında ayrıca, hakkında bilgi verdiği ilimlerle ilgili literatüre de yer vermiştir. İlimlerin tasnifi, geçmişte âlimlerin önemle üzerinde durdukları bir konu olmakla birlikte günümüzde gereken ihtimamı gördüğünü söylemek biraz zordur. Dolayısıyla İbnü'l-Ekfânî ve ilimleri tasnifi de aynı derecede sınırlı sayıda çalışmaya konu olmuştur. Çalışmamızda onun bu konudaki en önemli eseri olan İrşâdü’l-ḳāṣıd çerçevesinde ilim tasnifi ve bu tasnifte hadîs ilmine verdiği yer gösterilmiştir

Muslims got acquainted with the scientific knowledge of different cultures through translation activities. This new situation also affected the meaning Islam attributed to the concept of "science". As a result of this effect, the concept of "science" has expanded to include philosophical sciences. Like to the work done by philosophers on the classification of sciences, Islamic scholars have started to do so. One of the important works on this subject belongs to Ibn al-Akfānī (d. 749/1348), a versatile scholar. In his classification, he benefited from the previous classification studies and created a more detailed classification according to them. The author also included the literature on the sciences he gave information about in this work. Although classification of sciences is a subject that scholars have emphasized in the past, it is a little difficult to say that it sees the necessary attention today. Thus, the subject of Ibn al-Akfānī and his classification of sciences has been subject to an equally limited number of studies. In our study, the most important work in this subject, the classification of science within the framework of Irshādu’l-qāṣid, and the place he gives to the science of ḥadith in this classification are shown.
Kırâatlerde İhtilaf Kavramı
Kırâatlerde İhtilaf Kavramı
Yazar: Yerlikaya, Cafer
Dergi: Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Vol. 18 No. 18, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Qirā’at,Ikhtilāf,Difference,Contrast,Variety ; kırâat,,ihtilaf,,tezat,,teğâyur,çeşit,

Kur'ân-ı Kerîm’in yirmi üç yıllık teşekkül evresinde, ilahî vahiyle insanlar inşa edilirken, birçok kelime ve kavram kullanılmaya başlanmış, bu kavramlardan bir kısmı İslam’dan önceki manalarını korumuş bir kısmı ise hem yeni anlamlar kazanmış hem de bazı anlam kaymaları ve daralmalarına maruz kalmıştır. Bu anlam kayma ve daralmalarından etkilenmiş kelimelerden biri de ihtilâf kavramıdır. Kelimenin birçok manaya ihtimali olduğu halde, Türkçede sadece belli anlamlarıyla yorumlanmakta ve anlaşılmaktadır. Kırâat ilminde ihtilâf terimi ise, çok sık kullanılan bir kavram olmakla birlikte bu lafza, “karşı çıkmak, zıt ve tezat” manasını ifade eden anlamlarının yüklendiği gözlemlenmektedir. Bu çalışmada ihtilâf kavramının, kırâat ilmindeki ve diğer ilmî disiplinlerdeki kullanılan manaları üzerinde durulmakta ve kırâat ilminde ise hangi anlamda kullanılması gerektiği tespit edilmektedir. Bu bağlamda ihtilâf kavramının Kur’ân ve kırâat ilmi terminolojisinde hangi manaları ihtiva ettiği ve nasıl anlamlandırılması gerektiği üzerinde durulmaktadır.

During the twenty-three-year of formation and revalation phase of the Qur'an, when people were built with divine revelation, many words and concepts began to be used, some of these terms retained their meaning before Islam, while some of them underwent changes and  new meanings gained. However, these concepts have been subjected to some shifts and contractions in their meanings while they were passed on to the present day. Ikhtilāf is a word that has been affected by this meaning shifts and contractions. Although the word has many meanings, it is interpreted and understood only with certain meanings in Turkish. The term ikhtilāf is a frequently used concept in the science of qirā’at, but it is observed that its meanings expressing opposition, contradiction and contradiction to this word come to the fore. This study focuses on the meanings of the concept of ikhtilāf in the science of qirā’at and other scientific disciplines and it is determines what meaning should be used in the science of qirā’at. In this context, it is emphasized of what meanings the concept of ikhtilāf in the Qur’an and scientific terminology of the qirā’at and how it should be interpreted.
Goldziher ve M.H. ez-Zehebî’nin Çağdaş Tefsir Tarihi Yazıcılığına Tesiri
Goldziher ve M.H. ez-Zehebî’nin Çağdaş Tefsir Tarihi Yazıcılığına Tesiri
Yazar: Aygün, Abdullah
Dergi: Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Vol. 18 No. 18, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Tafsīr,Tafsīr History,Modern Method,Goldziher,al-Zahabī ; Tefsir,Tefsir Tarihi,Modern Yöntem,Goldziher,Zehebî.

19. yüzyıl öncesinde tefsir tarihine dair eser olarak, sadece bazı tabakât çalışmaları gösterilebilir. Müstakil tefsir tarihi çalışmaları 19. yüzyıl sonrasında başlamıştır. Avrupa’da gelişen bu çalışmalar metot bakımından daha önce görülmemiş özelliklere sahiptir. Bunun tefsir tarihi alanındaki ilk örneği, Alman müsteşrik Ignaz Goldziher’in (ö. 1921) Die Richtungen der Islamichen Koranauslegung adlı eseridir. Goldziher Batı tarzı bir usulle telif ettiği bu çalışmasında tefsir tarihini, daha çok müfessirlerin ve tefsirlerin özelliklerini kendince belirleyerek tasnif etmiştir. Müfessirlerin tefsirlerini çoğunlukla subjektif bakışıyla tanıtmış, özellikle ihtilaf ve mezhep taassubu ihtiva eden görüşlere vurgu yapmıştır. Goldziher tarafından ortaya konulan tefsir tarihi yazımındaki modern metoda göre ilk müstakil eser, Mısırlı Muhammed Hüseyin ez-Zehebî (ö. 1977) tarafından yazılmıştır. Zehebî’nin et-Tefsîr ve’l-Müfessirûn’u ile şöhret bulan ve aslında Goldziher’e dayanan tefsir tarihi yazım yöntemi, daha sonra telif edilen çalışmaların tamamına yakınını etkilemiştir. Bu çalışmamızda, modern dönem tefsir tarihi yazıcılığının büyük ölçüde Goldziher ve takipçisi Muhammed Hüseyin ez-Zehebî tarafından şekillendirilmesi ve hem Arapça hem de Türkçe eserlere tesirleri incelenmiştir.

Some works of Tabaqāt can be shown as work on the history of tafsīr before 19th century. On the other hand, independent history studies have begun not only for tafsīr but for many science branches in the modern period after 19th century. These studies, which started in Europe, have features that have not been seen before in terms of method. The first example of this in the field of tafsīr is the work of Die Richtungen der Islamichen Koranauslegung by German undersecretary Ignaz Goldziher. Goldziher has classified the tafsir history based on the orientation of the commentators from the first period in this work, which he uses a western style. He introduced the commentators’ tafsīr s in a critical style, especially emphasizing the views involving dispute and sectarian nomism. The first known follower of the modern method in tafsir history writing created by Goldziher is the Egyptian scholar Muhammad Husayn al-Zahabī. Tafsir history writing method by Goldziher, who became famous with al-Zahabī’s work titled al-Tafsīr wa al-mufassirs, affected almost all of the works that were later accommodated. In this study, the fact that Goldziher and his follower al-Zahabī shaped the modern tafsīr history writing was examined through its effects on Arabic and Turkish works that were accommodated in the same period.
İbnü'l-Hümâm'a Göre Semerkant ve BUhara Hanefî Kelâm Âlimleri Arasındaki İhtilaflar
İbnü'l-Hümâm'a Göre Semerkant ve BUhara Hanefî Kelâm Âlimleri Arasındaki İhtilaflar
Yazar: Öztürk, Halil
Dergi: Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Vol. 18 No. 18, 2020
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Kalam,Hanefis,Ibn Al-Humam,Samarkand,Bukhara ; Kelâm,Hanefîlik,İbnü'l-Hümâm,Semerkant,Buhara

İbnü’l-Hümâm Hanefî-Mâtürîdî kelâm düşüncesinin müteahhirîn dönemi âlimleri içerisinde önemli bir yere sahiptir. İslâmî disiplinler içerisinde özellikle fıkıh ve kelâm ilminde ön plana çıkmıştır. Kelâm alanında yazdığı el-Müsâyerefi’l-akâidi’l-münciyefi’l-âhire adlı eserinde İslâm’ın inanç esaslarını müteahhirîn döneminde kullanılan kelâmî metodolojiye uygun bir şekilde oluşturmuştur. İbnü’l-Hümâm, meseleleri ele alışı ve izahında Mu‘tezile, Eş‘arîyye gibi mezheplerin görüşlerini de ele almış, kendi görüşlerini/tercihlerini de açıkça zikretmiştir. Ayrıca Hanefî-Mâtürîdî kelâmî çizginin kendi içerisindeki ihtilaflara da değinmiştir. İhtilafları ortaya koyarken ‘‘Hanefîlerin Semerkant ve Buhara ulemasının bu konuda ihtilafları vardır’’ diyerek onların hangi konularda farklı düşündüklerini delilleriyle ortaya koymuştur. Semerkantlıların imamı olarak Mâtürîdî’yi belirtirken, Buharlılar için böyle bir kayıtta bulunmamakla birlikte bazen isim de vermiştir. Semerkant ve Buharalı Hanefî âlimler arasındaki kelâmî ihtilafların tekvîn sıfatının ezelî olup olmadığı, kâfirin duasının kabul edilip-edilmeyeceği, fiillerin zatında güzel ve çirkin olup olmadığı ve bunun akılla bilinebilirliği, kendisine davet ulaşmayan kimsenin dinî konumu ve imanın yaratılmışlığı konularında olduğunu belirtmiştir.

Ibn al-Humam has an important placeamong the Hanafi-Maturidi scholars of the Kalam in müteahhirîn period. Within Islamic disciplines, he has cometo  foree specially in fiqh and theology of the Kalam. In his work Al-MusayereFi'l-Akaidi'l-munciye Fi'l-ahire, which he wrote in the field of Kalam, he established the faith principles of Islam in accordance with the kalam id methodology which had been used during müteahhirîn period. Ibn al-Humam has addressed the views of sects such as Mu'tezile and Ash'ariyya in his handling and explanation of the issues, besides he has alsomentioned his ownviews and preferencesclearly.  Moreover he has mentioned the conflictswithin the Hanafi-Maturidi school it self. Insetting the sedisputes out, he wrote that ‘The ulama of Samarkand and Bukhara of the Hanafis have disputes in thisregard’ and revealed what issues they thought differently with their evidence. While he refers to Maturidi as the imam of Samarkand, he hasn’treferred to a specific name as the imam of Bukhara but  sometimes given names for the Bukhara. He stated that the theological conflict between the Hanafi scholars of Samarkand and Bukhara was on subjects such as whether ‘tekvîn’ is eternal or not and whetherprayers of disbelievers will be accepted and whether the deed of human being is good or bad  initself and it can be know nusingmind and on the position of a person who couldn’t get the message and on the creation of faith.
İslâm Hukukunda Fâsığın Haber ve Şâhitliğinin Geçerliliği Meselesi
The Issue of the Validity of the Narration of a Khabar (News) and Shahādah (Witnessing) of a Fāsiq in Islamic Law
Yazar: Bekdemir, Sezai
Dergi: Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Vol. 19 No. 19, 2021
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Fiqh,Islamic Law,Fasiq,Khabar,Shahid ; Fıkıh,İslam Hukuku,Fâsık,Haber,Şâhit.

Fâsık kavramı, dinî literatürde kâfir için kullanılmakla beraber daha çok açıktan günah işleyen Müslüman için kullanılmaktadır. İslam hukuku açısından fâsık, tasarruflarında yalan söyleme ihtimali olan ve töhmet altındaki kimsedir. Bu yüzden Kur’ân-ı Kerîm’de fâsığın haberinin araştırılması emredilmiştir. Şâhitten başka delilin olmadığı bir yargılamada hâkimin doğru karar vermesi, şâhidin doğru haber vermesine bağlıdır. Bir davada hakikatin ortaya çıkması esas gayedir. Bu sebepledir ki İslam dini yalancı şâhitliği haram kılmıştır. Açıktan günah işlerken Allah’tan utanmayan ve insanlardan çekinmeyen bir fâsığın şâhitlik yapma esnasında yalan söylemesi kuvvetle muhtemeldir. İlgili nassların yanında bu ihtimali de göz önünde bulunduran İslam hukukçuları, diyânî konularda fâsık bir kimsenin verdiği haberi makbul saymadıkları gibi genel olarak davalarda, tevbe etmeyen ve halini düzeltmeyen bir fâsığın şehâdetini de kabul etmemişlerdir. Buna karşın onlar, bünyesinde harac olduğundan dolayı vekâlet, mudârabe ve ticarete izin gibi muamelat konularında doğru söylediğine kanaat edilmesi şartıyla fâsığın haber ve şehâdetini kabul etmişlerdir.

The concept of fāsiq, which is also used for an infidel in the religious literature, is generally used for a Muslim who sins in terms of Islamic Law. As there is the possibility of lying in their doings, it was ordered in the Qur’an that Muslims should investigate the khabar of a fāsiq. In a trial where there is no evidence other than the witness, it is up to the witness to give accurate news for the judge to make the right decision. Revealing the truth is the main purpose in a case. Islam has forbidden religious false witnessing. It is highly probable that a fāsiq person, who is not ashamed of Allah when doing sinful acts, and who is also not ashamed from people when committing these sins openly, also lies during the witnessing. Considering this possibility as well as the evidence in religion, Islamic jurists have not considered the khabar of a person in religious issues to be acceptable;and generally, also did not accept the witnessing, or the shahādah of a fāsiq, who does not repent and does not rehabilitate his/her condition, in legal cases. However, they accepted the khabar and witnessing of a fāsiq if she/he is believed to tell the truth in procedures such as proxies, partnerships, and permission in trade because of ḥarac in their applicability.
Çocukların Zihinlerine Allah İnancının Yerleştirilmesi Bağlamında Furkân Sûresi 2. Ayetinin Değerlendirilmesi
Evaluation of Verse 2 of Surah Furkan in the Context of Placing Belief in Allah on Children's Minds
Yazar: Özdemir, Ahmet
Dergi: Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Vol. 19 No. 19, 2021
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Tefsir,Kur'an,Allah,Çocuk,Eğitim ; Tafsir,Quran,God,Child,Education

Kur’ân’daki birçok ayette Allah, kendisini farklı özellikleriyle tanıtmaktadır. Bu anlatımlardan bir kısmı O’nun rahmet, diğer bir kısmı ise gadab yönünü içermektedir. Furkân suresi 2. ayetinde ise O’nun güçlü oluşundan bahsedilmekte, tevhid ilkesine dayanak teşkil edecek sıfatlarına yer verilmektedir. Bu bakımdan ilgili ayetin, doğru bir Allah inancının benimsenmesindeki rolü büyüktür. Dolayısıyla dinin temelini oluşturan tevhid ilkesine dayalı sağlam bir inancın oluşmasında önemli bir etkiye sahiptir. Çocukların zihinlerindeki Allah inancı elbette ki merhameti ön plana çıkaracak yapıda olmalıdır. Bununla birlikte sığınacakları güçlü bir yaratıcının varlığı onlara bir güven aşılayacaktır. O nedenle ilgili ayetin değerlendirmesinin çocukların anlayacağı bir tarzda ve Allah’ın korku salan değil güven veren bir Rab olarak anlatılması önem arz etmektedir. Çünkü insan, küçük yaşlardan itibaren güvenli bir sığınak arayışındadır. Bu çalışmada çocuklardaki Allah inancının doğru şekillenmesi noktasında yapılması gerekenler üzerinde durulmuştur. Çocuklar için Yüce Yaratıcının güçlü bir sığınak olarak algılanması gerektiği üzerine yoğunlaşılmıştır. Neticede her şeyi yaratan ve her şeye gücü yeten Allah’ın kul için güçlü bir dayanak ve güvence olduğu inancı benimsetilmeye çalışılmıştır.

In many verses of the Quran, Allah introduces himself with different characteristics. Some of these expressions include His mercy, and the other part includes anger. In the second verse of the Surah Furkan, it is mentioned that he is strong. The features that will constitute a basis for the principle of tawhid included. From this perspective, the role of the verse in the adoption of a true belief in Allah is great. Therefore, the verse has an important effect on the formation of a solid belief based on the principle of tawhid, which is the basis of religion. Certainly, the belief in God in the minds of children should be in a form that emphasizes mercy. However, the presence of a powerful creator they take shelter in will give them confidence. For this reason, it is important to explain the evaluation of the verse in a manner that children can understand and that God is not fearful but reassuring. Because people seek a safe haven from a young age. In this study, the things that should be done to shape the belief in God in children in a positive sense are emphasized. The Supreme Creator a powerful refuge for children focused. As a result, the belief that God, who creates everything and is omnipotent, is a strong support and assurance for the servant has been tried to be adopted.
İbn Âbidîn’in Ru’yet-i Hilâl ile İlgili Görüşleri (Tenbîhu’l-Ġâfil ve’l-Vesnân ʿalâ Aḥkâmi Hilâli Ramaḍân Adlı Risalesi Bağlamında)
Ibn Ābidīn's Opinions About the “Ru'yat Al-Hilal” (In The Context of His Tractate of “Tanbīhu’l-Ġāfil va’l-Vasnān ʿalā Aḥkāmi Hilālı Ramaḍān”)
Yazar: Kudaynetov, Said Ali
Dergi: Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Vol. 19 No. 19, 2021
Anahtar kelimeler: Religious Studies ; Din Araştırmaları ; Ibn ʿĀbidīn,Ramaḍān,Hilāl,Testimony,The Ruʼyat ; İbn ‘Âbidîn,Ramazan,Hilâl,Şahitlik,Ru’yet

Makalede geç dönem Şam âlimlerinin önde gelenlerinden İbn Âbidîn’in ru’yet-i hilâl ile ilgili görüşlerini (Tenbîhu’l-ġâfil ve’l-vesnân ʿalâ aḥkâmi hilâli ramaḍân adlı risalesi bağlamında) ele aldık. Öncelikle kısa bir şekilde İbn Âbidîn’in hayatı hakkında bilgi verdik. Daha sonra İbn Âbidîn’in yaşadığı dönemde önemli olarak gördüğü konularda Mecmûʿatü resâil İbn Âbidîn adlı bir eser yazdığına ve makale konumuza dair risalenin yazılma sebebine kısaca değindik. Ramazan ayının başlangıcı konusunda ortaya çıkan ihtilafı çözmek için kaleme alınan bu risalede İbn Âbidîn’in şu dört meseleyi esas aldığını gördük: ramazan hilalinin sübûtu, hilalin gündüz görülmesinin hukukî sonuçları, müneccimlerin ve hesap âlimlerinin sözlerinin bağlayıcılığı ve hilalin doğuş yerlerinin farklılıklarının hükümleri. Bu risaleyi yazarken İbn Âbidîn, Hanefî, Şâfiî, Mâlikî ve Hanbelî mezheplerine ait elliden fazla kaynak kullanmıştır. Bununla birlikte Hanefî olmasına istinaden İbn Âbidîn söz konusu dört meseleyi daha çok Hanefî mezhebine ait eserlere dayanarak ele almıştır. Risalenin sonunda İbn Âbidîn konuyla ilgili çok veciz bir şekilde değerlendirme yapmıştır. İbn Âbidîn bu değerlendirmesinde dört mezhebin de ittifak ettikleri konuları ele almıştır.

In the article, it was discussed the views of Ibn Ābidīn, the prominent late Damascus scholar, about the ru'yat al-hilāl (in the context of his tractate “Tanbīhu'l-ġāfil va'l-vasnān ʿalā ahkāmi hilāli ramaḍān”). First of all, the brief information about the life of Ibn Ābidīn was given. Subsequently, it is mentioned that Ibn Ābidīn wrote a work called “Madjmūʿatu rasāil Ibn Ābidīn” on the subjects he saw as important during his lifetime and briefly mentioned the reason why the tractate on our topic was written. In tractate it was observed that Ibn Ābidīn written to resolve the dispute about the beginning of the month of Ramadān based on the following four issues: the subsidence of the Ramadān crescent, the legal consequences of the daytime observation of the crescent, the bindingness of the astrologers’ and the reckoners’ declarations, and the provisions of the birth places’ differences of the crescent. While writing this tractate, Ibn Ābidīn used more than fifty written sources belonging to the Hanafī, Shāfiī, Mālikī and Hanbalī madhhabs. However, due to his belonging to Hanafī madhab, Ibn Ābidīn dealt with these four issues mostly based on the Hanafī school’s works. At the end of his tractate, Ibn Ābidīn made a very concise assessment of this subject. In his tractate, Ibn Ābidīn dealt with the allied issues of all four madhhabs.