hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
YAKIT HÜCRELERİNDE KULLANILACAK GÖZENEKLİ PASLANMAZ ÇELİK TOZ METAL PARÇALARIN ÜRETİM PARAMETRELERİNİN ARAŞTIRILMASI
YAKIT HÜCRELERİNDE KULLANILACAK GÖZENEKLİ PASLANMAZ ÇELİK TOZ METAL PARÇALARIN ÜRETİM PARAMETRELERİNİN ARAŞTIRILMASI
Yazar: Usta, Yusuf; Köylü, Adem
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2013
Anahtar kelimeler: Yakıt hücresi, gözenek, paslanmaz çelik, sinterleme, pürüzlülük, toz metalurjisi.

Bu çalışmada yakıt hücrelerindeki ısı değiştiricilerinde de kullanılabilmesi düşüncesi ile SS316L küreselpaslanmaz çelik tozlarından, bir alt plaka (yüzey) üzerine tutundurulmuş gözenekli yüzeye sahip parçalarüretilmiştir. Bu tür yüzeylerin üretiminde en düşük basınç-sıcaklık değerleri ile tozlar ve alt plaka arasındakiilişki incelenmiştir. Ayrıca; tozların alt tabakaya tutunabilmesi maksadıyla alt tabakanın yüzey pürüzlülüğününarttırılması için bir yöntem geliştirilmiştir. Bu amaçla yüzey aşındırma teknikleri araştırılmış, tozlarıntutunabilmesi için plakadaki gerekli en düşük yüzey pürüzlülüğü değeri belirlenmiştir. Çalışmalar yapılırkenişlemin sanayideki uygulanabilirliği gözetilmiştir. Bunun yanında sıcaklık ve basıncın, açık gözenekliliküzerindeki etkisi araştırılmıştır. Yapılan deney ve testler 200 MPa presleme basıncı, 500°C presleme sıcaklığı,Ra=1,7 μm plaka yüzey pürüzlülüğü ile gözenekliliğin %29,6 olarak ölçüldüğü değerlerin, bu tip yüzeylerinüretimi için yeterli başlangıç koşulları olduğunu göstermiştir.

Bu çalışmada yakıt hücrelerindeki ısı değiştiricilerinde de kullanılabilmesi düşüncesi ile SS316L küreselpaslanmaz çelik tozlarından, bir alt plaka (yüzey) üzerine tutundurulmuş gözenekli yüzeye sahip parçalarüretilmiştir. Bu tür yüzeylerin üretiminde en düşük basınç-sıcaklık değerleri ile tozlar ve alt plaka arasındakiilişki incelenmiştir. Ayrıca; tozların alt tabakaya tutunabilmesi maksadıyla alt tabakanın yüzey pürüzlülüğününarttırılması için bir yöntem geliştirilmiştir. Bu amaçla yüzey aşındırma teknikleri araştırılmış, tozlarıntutunabilmesi için plakadaki gerekli en düşük yüzey pürüzlülüğü değeri belirlenmiştir. Çalışmalar yapılırkenişlemin sanayideki uygulanabilirliği gözetilmiştir. Bunun yanında sıcaklık ve basıncın, açık gözenekliliküzerindeki etkisi araştırılmıştır. Yapılan deney ve testler 200 MPa presleme basıncı, 500°C presleme sıcaklığı,Ra=1,7 μm plaka yüzey pürüzlülüğü ile gözenekliliğin %29,6 olarak ölçüldüğü değerlerin, bu tip yüzeylerinüretimi için yeterli başlangıç koşulları olduğunu göstermiştir.
DOLGU DUVARLARIN BETONARME ÇERÇEVELİ YAPILARIN DAVRANIŞI ÜZERİNDEKİ ETKİLERİNİN İNCELENMESİ
DOLGU DUVARLARIN BETONARME ÇERÇEVELİ YAPILARIN DAVRANIŞI ÜZERİNDEKİ ETKİLERİNİN İNCELENMESİ
Yazar: Baran, Mehmet
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2013
Anahtar kelimeler: Betonarme Bina, Tuğla Duvar, Dolgu Duvar.

Türkiye’de betonarme (BA) çerçeveli yapılarda tuğla dolgunun bölme duvar olarak uygulanması çok yaygındır.Tuğla dolgular yapısal çözümleme esnasında her ne kadar taşıyıcı elemanlar olarak kabul edilmeseler de,yıllardır yapılan deneysel çalışmalar ve Türkiye’de yaşanan depremlerden sonra binalar üzerinde yapılanaraştırmalar tuğla dolguların yapıların dayanım ve rijitliğine birçok durumda olumlu yönde katkısı olduğunuortaya çıkarmıştır. Türk Deprem Yönetmeliğine göre, tuğla dolgu duvarlar yapıya zati yük olarak etkidebulunmakta, fakat yapının taşıyıcı özelliklerine etki etmemektedirler. Bu çalışmanın deneysel kısmında, tekaçıklıklı iki katlı betonarme çerçeveler düşey ve depremi andıran tersinir-tekrarlanır yatay yükler altında testedilmiş, boşluklu tuğla dolguların BA çerçeveli deney elemanlarının dayanım ve davranışlarına olan etkileriirdelenmiştir. Çalışmanın kuramsal kısmında kuramsal çalışmaların sonuçları deney sonuçları ile karşılaştırılmışve yapısal çözümleme esnasında tuğla dolgu duvarların basitce modellenebileceği bir yöntem önerilmiştir.

Türkiye’de betonarme (BA) çerçeveli yapılarda tuğla dolgunun bölme duvar olarak uygulanması çok yaygındır.Tuğla dolgular yapısal çözümleme esnasında her ne kadar taşıyıcı elemanlar olarak kabul edilmeseler de,yıllardır yapılan deneysel çalışmalar ve Türkiye’de yaşanan depremlerden sonra binalar üzerinde yapılanaraştırmalar tuğla dolguların yapıların dayanım ve rijitliğine birçok durumda olumlu yönde katkısı olduğunuortaya çıkarmıştır. Türk Deprem Yönetmeliğine göre, tuğla dolgu duvarlar yapıya zati yük olarak etkidebulunmakta, fakat yapının taşıyıcı özelliklerine etki etmemektedirler. Bu çalışmanın deneysel kısmında, tekaçıklıklı iki katlı betonarme çerçeveler düşey ve depremi andıran tersinir-tekrarlanır yatay yükler altında testedilmiş, boşluklu tuğla dolguların BA çerçeveli deney elemanlarının dayanım ve davranışlarına olan etkileriirdelenmiştir. Çalışmanın kuramsal kısmında kuramsal çalışmaların sonuçları deney sonuçları ile karşılaştırılmışve yapısal çözümleme esnasında tuğla dolgu duvarların basitce modellenebileceği bir yöntem önerilmiştir.
AISI 1050 ÇELİĞİNİN KARBÜR TAKIMLARLA FREZELENMESİNDE OLUŞAN TİTREŞİMLERİN İNCELENMESİ VE İSTATİSTİKSEL ANALİZİ
AISI 1050 ÇELİĞİNİN KARBÜR TAKIMLARLA FREZELENMESİNDE OLUŞAN TİTREŞİMLERİN İNCELENMESİ VE İSTATİSTİKSEL ANALİZİ
Yazar: Dilipak, Hakan; Yılmaz, Volkan
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2013
Anahtar kelimeler: Titreşim, yüzey pürüzlülüğü, kesme kuvveti, frezeleme, analiz

Bu çalışmada, frezeleme operasyonlarında, işleme parametrelerinin, takım tezgâhında oluşan titreşimlere, kesmekuvvetlerine ve iş parçası yüzey kalitesine etkisi araştırılmıştır. Deneylerde işleme parametreleri olarak 132, 220,308 m/min kesme hızı, 0,05, 0,1, 0,15, 0,2 mm/tooth ilerleme oranı, 1, 1,5 mm kesme derinliği ve 1, 2, 4 adetkesici uç kullanılmıştır. Bu işleme parametreleri ile 100x50x20 mm ebatlarında AISI 1050 deney malzemesiüzerinden talaş kaldırılmıştır. Toplam 72 adet deney yapılmıştır. Talaş kaldırma işlemleri esnasında, titreşimler,kesme kuvvetleri ve yüzey pürüzlülük değerleri ölçülmüştür. Daha sonra işleme parametrelerinin sonuçlaraetkisini belirlemek ve matematiksel bir model oluşturmak amacıyla varyans analizi (ANOVA) ve ikincidereceden çoklu regresyon analizi yapılmıştır. Deney sonuçlarına göre; kesici uç sayısı, kesme derinliği veilerleme artışı ile tüm sonuçlarda da artış olduğu görülmüştür. Kesme hızının artması titreşim ivme seviyesiniolumsuz etkilerken, kesme kuvveti ve yüzey kalitesine olumlu katkıda bulunmuştur. Artan titreşim ivmeseviyeleri, yüzey pürüzlülük değerlerinin de artmasına neden olmuştur. Dolayısıyla titreşimin yüzeypürüzlülüğüne olumsuz bir etkisi olduğu tespit edilmiştir.

Bu çalışmada, frezeleme operasyonlarında, işleme parametrelerinin, takım tezgâhında oluşan titreşimlere, kesmekuvvetlerine ve iş parçası yüzey kalitesine etkisi araştırılmıştır. Deneylerde işleme parametreleri olarak 132, 220,308 m/min kesme hızı, 0,05, 0,1, 0,15, 0,2 mm/tooth ilerleme oranı, 1, 1,5 mm kesme derinliği ve 1, 2, 4 adetkesici uç kullanılmıştır. Bu işleme parametreleri ile 100x50x20 mm ebatlarında AISI 1050 deney malzemesiüzerinden talaş kaldırılmıştır. Toplam 72 adet deney yapılmıştır. Talaş kaldırma işlemleri esnasında, titreşimler,kesme kuvvetleri ve yüzey pürüzlülük değerleri ölçülmüştür. Daha sonra işleme parametrelerinin sonuçlaraetkisini belirlemek ve matematiksel bir model oluşturmak amacıyla varyans analizi (ANOVA) ve ikincidereceden çoklu regresyon analizi yapılmıştır. Deney sonuçlarına göre; kesici uç sayısı, kesme derinliği veilerleme artışı ile tüm sonuçlarda da artış olduğu görülmüştür. Kesme hızının artması titreşim ivme seviyesiniolumsuz etkilerken, kesme kuvveti ve yüzey kalitesine olumlu katkıda bulunmuştur. Artan titreşim ivmeseviyeleri, yüzey pürüzlülük değerlerinin de artmasına neden olmuştur. Dolayısıyla titreşimin yüzeypürüzlülüğüne olumsuz bir etkisi olduğu tespit edilmiştir.
ISIL İŞLEM İLE ONARILAN NARİN ÇELİK PLAKALARIN CAM FİBER TAKVİYELİ POLİMERLER (GFRP) İLE GÜÇLENDİRİLMESİ
ISIL İŞLEM İLE ONARILAN NARİN ÇELİK PLAKALARIN CAM FİBER TAKVİYELİ POLİMERLER (GFRP) İLE GÜÇLENDİRİLMESİ
Yazar: Aktaş, Muharrem; Aydın, Emine
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2013
Anahtar kelimeler: Cam fiber takviyeli polimerler (GFRP), Isıl işlem, Çelik plaka, Yerel burkulma, Güçlendirme

Çelik yapı elemanları gerek eğilmede gerekse eksenel basınç yükleri altında yerel burkulma problemleriyle karşıkarşıyadırlar. Hasar gören bu elemanların yenisi ile değiştirilmesi yerine ısıl işlem uygulanarak düzeltilmesimümkündür. Yapılabilecek bu düzeltme işlemi deprem gibi acil durumlarda yerel burkulan yapı elemanlarınınhızlı bir şekilde onarılmasında kullanılabilir. Ancak yapılan bu ısı ile düzeltme işlemi, gerek elemanın rijitliğindeazalma meydana getireceğinden dolayı gerekse kalıcı geometrik kusurlar oluşturacağından dolayı geçici bironarımdır. Ayrıca bu işlemden sonra, onarılan elemanın burkulma davranışı şüphesiz farklı olacaktır. Buçalışmada, ısıl işlem ile çelik yapı elemanlarına uygulanan geçici onarımın kalıcı bir onarım haline getirebilmesiamaçlanmıştır. Bu amaçla çelik plaka elemanlarına ısıl işlemden sonra cam fiber takviyeli polimerleryapıştırılmıştır. Güçlendirme işlemi için çeşitli yapıştırma kompozisyonları denenmiştir. Deneysel olan buçalışma sonucunda önerilen yöntemin sonuçları tartışılmıştır.

Çelik yapı elemanları gerek eğilmede gerekse eksenel basınç yükleri altında yerel burkulma problemleriyle karşıkarşıyadırlar. Hasar gören bu elemanların yenisi ile değiştirilmesi yerine ısıl işlem uygulanarak düzeltilmesimümkündür. Yapılabilecek bu düzeltme işlemi deprem gibi acil durumlarda yerel burkulan yapı elemanlarınınhızlı bir şekilde onarılmasında kullanılabilir. Ancak yapılan bu ısı ile düzeltme işlemi, gerek elemanın rijitliğindeazalma meydana getireceğinden dolayı gerekse kalıcı geometrik kusurlar oluşturacağından dolayı geçici bironarımdır. Ayrıca bu işlemden sonra, onarılan elemanın burkulma davranışı şüphesiz farklı olacaktır. Buçalışmada, ısıl işlem ile çelik yapı elemanlarına uygulanan geçici onarımın kalıcı bir onarım haline getirebilmesiamaçlanmıştır. Bu amaçla çelik plaka elemanlarına ısıl işlemden sonra cam fiber takviyeli polimerleryapıştırılmıştır. Güçlendirme işlemi için çeşitli yapıştırma kompozisyonları denenmiştir. Deneysel olan buçalışma sonucunda önerilen yöntemin sonuçları tartışılmıştır.
İSTATİSTİKSEL ÖZELLİK TEMELLİ BAYES SINIFLANDIRICI KULLANARAK KONTROL GRAFİKLERİNDE ÖRÜNTÜ TANIMA
İSTATİSTİKSEL ÖZELLİK TEMELLİ BAYES SINIFLANDIRICI KULLANARAK KONTROL GRAFİKLERİNDE ÖRÜNTÜ TANIMA
Yazar: Olgun, Mehmet; Özdemir, Gültekin
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2013
Anahtar kelimeler: Kontrol grafikleri, örüntü tanıma, yapay sinir ağları, Bayes sınıflandırıcı, seçilmiş istatistiksel özellikler.

İstatistiksel süreç kontrolünde kullanılan Shewhart kontrol grafikleri, süreçteki anormal değişimleri incelemedeönemli bir araçtır. Süreçte zaman içinde oluşabilecek değişimlerin tespit edilmesi, sürecin kontrol altındatutulması ve önlemlerin alınması amacıyla süreçteki anormal değişimlerin örüntülerini tanımlamaya yönelikYapay Sinir Ağları ve Bayes örüntü tanıma sistemleri oluşturulmuştur. Oluşturulan örüntü tanıyıcılarınınsınıflandırma performansları ölçülmüştür. Doğru sınıflandırma performansını artırmak için örüntüleri oluşturangözlem değerlerinden, altı adet istatistiksel özellik çıkarılmış ve sınıflandırma performansları karşılaştırılmıştır.yapay sinir ağları ve Bayes örüntü tanıyıcılarının, ilgili özellikler tanımlandıktan sonra daha yüksek performansverdiği görülmüştür. Sonuç olarak, Bayes örüntü tanıyıcının yapay sinir ağlarına nazaran daha iyi sınıflandırmaperformansının olduğu sonucuna varılmıştır. Bayes sınıflandırıcı gerçek zamanlı kontrol grafikleriuygulamalarında örüntü tanıma amaçlı kullanılabilir.

İstatistiksel süreç kontrolünde kullanılan Shewhart kontrol grafikleri, süreçteki anormal değişimleri incelemedeönemli bir araçtır. Süreçte zaman içinde oluşabilecek değişimlerin tespit edilmesi, sürecin kontrol altındatutulması ve önlemlerin alınması amacıyla süreçteki anormal değişimlerin örüntülerini tanımlamaya yönelikYapay Sinir Ağları ve Bayes örüntü tanıma sistemleri oluşturulmuştur. Oluşturulan örüntü tanıyıcılarınınsınıflandırma performansları ölçülmüştür. Doğru sınıflandırma performansını artırmak için örüntüleri oluşturangözlem değerlerinden, altı adet istatistiksel özellik çıkarılmış ve sınıflandırma performansları karşılaştırılmıştır.yapay sinir ağları ve Bayes örüntü tanıyıcılarının, ilgili özellikler tanımlandıktan sonra daha yüksek performansverdiği görülmüştür. Sonuç olarak, Bayes örüntü tanıyıcının yapay sinir ağlarına nazaran daha iyi sınıflandırmaperformansının olduğu sonucuna varılmıştır. Bayes sınıflandırıcı gerçek zamanlı kontrol grafikleriuygulamalarında örüntü tanıma amaçlı kullanılabilir.
DOĞRUSAL OLMAYAN PAR SİSTEMLER KULLANILARAK KAOTİK ZAMAN SERİSİ KESTİRİMİ
DOĞRUSAL OLMAYAN PAR SİSTEMLER KULLANILARAK KAOTİK ZAMAN SERİSİ KESTİRİMİ
Yazar: Özer, Şaban; Zorlu, Hasan
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2013
Anahtar kelimeler: Kaotik zaman serisi kestirimi, Kaotik sistemler, PAR sistem, Esnek Hesaplama Algoritmaları.

Bu çalışmada kaotik zaman serilerinin kestirimi için doğrusal olmayan polinomsal özbağlanım (polynomialautoregressive – PAR) sistemler kullanılmıştır. Bu amaçla literatürde yer alan Mackey-Glass ve Lorenz kaotiksistemlerine ait zaman serilerinin kestirimi için doğrusal olmayan PAR zaman serilerine dayalı çeşitlimatematiksel model yapıları sunulmuştur. Sunulan modellerdeki parametre değerlerinin belirlenmesi amacıylasezgisel algoritmalardan genetik algoritma (GA), diferansiyel gelişim algoritması (DGA) ve klonal seçmealgoritması (KSA), klasik algoritmalardan ise içsel en küçük kareler (recursive least square-RLS) algoritmasıuyarlanır algoritmalar olarak kullanılmış ve başarımları karşılaştırılmıştır. Benzetim sonuçlarına göre hem kaotiksistemler için sunulan matematiksel model yapıları hem de bu model yapılarına ait parametrelerin belirlenmesiiçin farklı algoritmalarla yapılan optimizasyon işlemleri oldukça başarılı olmuştur.

Bu çalışmada kaotik zaman serilerinin kestirimi için doğrusal olmayan polinomsal özbağlanım (polynomialautoregressive – PAR) sistemler kullanılmıştır. Bu amaçla literatürde yer alan Mackey-Glass ve Lorenz kaotiksistemlerine ait zaman serilerinin kestirimi için doğrusal olmayan PAR zaman serilerine dayalı çeşitlimatematiksel model yapıları sunulmuştur. Sunulan modellerdeki parametre değerlerinin belirlenmesi amacıylasezgisel algoritmalardan genetik algoritma (GA), diferansiyel gelişim algoritması (DGA) ve klonal seçmealgoritması (KSA), klasik algoritmalardan ise içsel en küçük kareler (recursive least square-RLS) algoritmasıuyarlanır algoritmalar olarak kullanılmış ve başarımları karşılaştırılmıştır. Benzetim sonuçlarına göre hem kaotiksistemler için sunulan matematiksel model yapıları hem de bu model yapılarına ait parametrelerin belirlenmesiiçin farklı algoritmalarla yapılan optimizasyon işlemleri oldukça başarılı olmuştur.
STEATİTİN ENJEKSİYONLA KALIPLANABİLİRLİĞİNE BESLEME STOK REOLOJİLERİNİN ETKİSİNİN ARAŞTIRILMASI
STEATİTİN ENJEKSİYONLA KALIPLANABİLİRLİĞİNE BESLEME STOK REOLOJİLERİNİN ETKİSİNİN ARAŞTIRILMASI
Yazar: Urtekin, Levent; Uslan, İbrahim; Tuç, Bedri
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2013
Anahtar kelimeler: STEATİTİN ENJEKSİYONLA KALIPLANABİLİRLİĞİNE BESLEME STOK REOLOJİLERİNİN ETKİSİNİN ARAŞTIRILMASI

Bu çalışmada; steatitin enjeksiyonla hatasız kalıplanması için en uygun reoloji, bağlayıcı giderme ve kalıplamaparametreleri belirlenmiştir. Kılcal ve tork reometre çalışması ile dört farklı besleme stoğu için erime akışindeksi (554 - 988 g/10 dakika), akış davranış indeksi (0,507 - 0,601), akıcılık (5,21 - 8,99 x10-3Pa-1s-1) veaktivasyon enerjisi (26,9 - 39,1 kJ/mol) değerleri belirlenerek en ideal besleme stoğu tespit edilmiştir. Reolojikaçıdan en ideal besleme stoğu Steatit + polietilenglikol (PEG) + polipropilen (PP) + stearik asit (SA)’den oluşankarışımdır. Bu besleme stoku için farklı akış hızı (15-25 cm3), silindir sıcaklığı (185-200 0C) ve enjeksiyonbasıncı (1000-1350 bar) değerleri için kalıplama yapılmıştır. Kalıplanmış numunelere bağlayıcı giderme işlemiçözgen ve ısıl olmak üzere iki şekilde gerçekleştirilmiştir. Isıl bağlayıcı giderme 100C/dakika ve 10C/dakikaısıtma hızında gerçekleştirilmiştir. Sonrasında optimum reoloji, bağlayıcı giderme ve kalıplama parametreleri ileüretilmiş numunelere SEM incelemesi yapılmıştır. Çarpılma, iç çatlak ve deformasyona rastlanmayan finalparçaları elde edilmiştir.

Bu çalışmada; steatitin enjeksiyonla hatasız kalıplanması için en uygun reoloji, bağlayıcı giderme ve kalıplamaparametreleri belirlenmiştir. Kılcal ve tork reometre çalışması ile dört farklı besleme stoğu için erime akışindeksi (554 - 988 g/10 dakika), akış davranış indeksi (0,507 - 0,601), akıcılık (5,21 - 8,99 x10-3Pa-1s-1) veaktivasyon enerjisi (26,9 - 39,1 kJ/mol) değerleri belirlenerek en ideal besleme stoğu tespit edilmiştir. Reolojikaçıdan en ideal besleme stoğu Steatit + polietilenglikol (PEG) + polipropilen (PP) + stearik asit (SA)’den oluşankarışımdır. Bu besleme stoku için farklı akış hızı (15-25 cm3), silindir sıcaklığı (185-200 0C) ve enjeksiyonbasıncı (1000-1350 bar) değerleri için kalıplama yapılmıştır. Kalıplanmış numunelere bağlayıcı giderme işlemiçözgen ve ısıl olmak üzere iki şekilde gerçekleştirilmiştir. Isıl bağlayıcı giderme 100C/dakika ve 10C/dakikaısıtma hızında gerçekleştirilmiştir. Sonrasında optimum reoloji, bağlayıcı giderme ve kalıplama parametreleri ileüretilmiş numunelere SEM incelemesi yapılmıştır. Çarpılma, iç çatlak ve deformasyona rastlanmayan finalparçaları elde edilmiştir.
GAZ TÜRBİNLİ UÇAK MOTORLARINDA KİRLETİCİ EMİSYONLARIN İNCELENMESİ
GAZ TÜRBİNLİ UÇAK MOTORLARINDA KİRLETİCİ EMİSYONLARIN İNCELENMESİ
Yazar: Yılmaz, İlker; İlbaş, Mustafa
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2013
Anahtar kelimeler: Uçak motorları, gaz emisyonu, güç oranı.

Havacılık sektörü sürekli olarak gelişme göstermektedir. Buna paralel olarak hava taşımacılığında önemli birartış söz konusudur. Hava trafiğindeki artış uçak motorlarından kaynaklanan kirletici emisyonları artırmaktadır.Bu çalışmada, yolcu taşımacılığı ve özel amaçlar için kullanılan farklı üretici firmaların turbofan ve turbojetmotorlarından kaynaklanan azotoksit (NOx), karbon monoksit (CO) ve yanmamış hidrokarbon (HC) emisyonlarıincelenmiştir. Çalışmada, Uluslararası Sivil Havacılık Teşkilatı (ICAO) verileri kullanılarak motoremisyonlarının yakıt akışı ve motor güç oranı ile değişimleri belirlenmiştir. Ayrıca, çalışmada Jet A yakıtı ilebiodizel olarak Metil Bütanol’ün farklı oranlarda karıştırılması ile elde edilen karışımlı yakıtın CF6-80C gaztürbinli turbofan motor emisyonuna etkisi incelenmiştir. NOx emisyonu çalışmada incelenen motorlar için, yakıtakış miktarının artması ile arttığı belirlenmiştir. CO ve HC emisyonları ise; NOx emisyonunun tam tersineçalışmada kullanılan motor tipleri için, yüksek güçlerde düşük güçlere nazaran çok daha az seviyelerde olduğutespit edilmiştir. Bu duruma düşük güçlerde tam yanma durumundan uzaklaşılmasının neden olduğubelirlenmiştir. Karışımlı biodizel yakıtların ve saf biodizel yakıtın Jet A yakıtından daha az NOx, CO ve HCemisyonu oluşturduğu tespit edilmiştir.

Havacılık sektörü sürekli olarak gelişme göstermektedir. Buna paralel olarak hava taşımacılığında önemli birartış söz konusudur. Hava trafiğindeki artış uçak motorlarından kaynaklanan kirletici emisyonları artırmaktadır.Bu çalışmada, yolcu taşımacılığı ve özel amaçlar için kullanılan farklı üretici firmaların turbofan ve turbojetmotorlarından kaynaklanan azotoksit (NOx), karbon monoksit (CO) ve yanmamış hidrokarbon (HC) emisyonlarıincelenmiştir. Çalışmada, Uluslararası Sivil Havacılık Teşkilatı (ICAO) verileri kullanılarak motoremisyonlarının yakıt akışı ve motor güç oranı ile değişimleri belirlenmiştir. Ayrıca, çalışmada Jet A yakıtı ilebiodizel olarak Metil Bütanol’ün farklı oranlarda karıştırılması ile elde edilen karışımlı yakıtın CF6-80C gaztürbinli turbofan motor emisyonuna etkisi incelenmiştir. NOx emisyonu çalışmada incelenen motorlar için, yakıtakış miktarının artması ile arttığı belirlenmiştir. CO ve HC emisyonları ise; NOx emisyonunun tam tersineçalışmada kullanılan motor tipleri için, yüksek güçlerde düşük güçlere nazaran çok daha az seviyelerde olduğutespit edilmiştir. Bu duruma düşük güçlerde tam yanma durumundan uzaklaşılmasının neden olduğubelirlenmiştir. Karışımlı biodizel yakıtların ve saf biodizel yakıtın Jet A yakıtından daha az NOx, CO ve HCemisyonu oluşturduğu tespit edilmiştir.
GÜNEŞ IŞINIMI VE DUVAR YÖNÜ DİKKATE ALINARAK OPTİMUM ISIL YALITIM KALINLIĞININ BELİRLENMESİ
GÜNEŞ IŞINIMI VE DUVAR YÖNÜ DİKKATE ALINARAK OPTİMUM ISIL YALITIM KALINLIĞININ BELİRLENMESİ
Yazar: Kaynaklı, Ömer; Özdemir, Sevcan; Karamangil, M. İhsan
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2013
Anahtar kelimeler: Optimum yalıtım kalınlığı, güneş ışınımı, derece-gün, güneş-hava sıcaklığı.

Bu çalışma, bina dış duvarlarına uygulanan ısıl yalıtım kalınlığının optimizasyonu üzerinedir. Literatürdeki diğerçalışmalardan farklı olarak güneş ışınımı dikkate alınmış ve binanın dış duvarlarına uygulanacak yalıtımkalınlığının yöne bağlı değişimi incelenmiştir. Çalışmada örnek olarak İstanbul ili ele alınmış, ortalama havasıcaklığı ölçümlerinden ve hesaplanan güneş ışınımı değerlerinden hareketle binanın farkı yönleri (doğu, batı,kuzey, güney) için optimum yalıtım kalınlıkları belirlenmiştir. Derece-gün (DG) tabanlı optimizasyonda ömür,faiz ve enflasyon oranlarını dikkate alan ömür döngüsü maliyet analizi kullanılmıştır. Sonuç olarak, sadece dışhava sıcaklık verilerine dayanan toplam DG sayısı 1827 iken güneş ışınımı dikkate alındığında doğu, batı, kuzeyve güneye bakan dik yüzeyler için sırasıyla 1633, 1628, 1719 ve 1535 elde edilmiştir. Buna bağlı olarak buyüzeyler için optimum yalıtım kalınlıkları ise sırasıyla 4,8 cm, 4,8 cm, 5,2 cm ve 4,3 cm olarak hesaplanmıştır.

Bu çalışma, bina dış duvarlarına uygulanan ısıl yalıtım kalınlığının optimizasyonu üzerinedir. Literatürdeki diğerçalışmalardan farklı olarak güneş ışınımı dikkate alınmış ve binanın dış duvarlarına uygulanacak yalıtımkalınlığının yöne bağlı değişimi incelenmiştir. Çalışmada örnek olarak İstanbul ili ele alınmış, ortalama havasıcaklığı ölçümlerinden ve hesaplanan güneş ışınımı değerlerinden hareketle binanın farkı yönleri (doğu, batı,kuzey, güney) için optimum yalıtım kalınlıkları belirlenmiştir. Derece-gün (DG) tabanlı optimizasyonda ömür,faiz ve enflasyon oranlarını dikkate alan ömür döngüsü maliyet analizi kullanılmıştır. Sonuç olarak, sadece dışhava sıcaklık verilerine dayanan toplam DG sayısı 1827 iken güneş ışınımı dikkate alındığında doğu, batı, kuzeyve güneye bakan dik yüzeyler için sırasıyla 1633, 1628, 1719 ve 1535 elde edilmiştir. Buna bağlı olarak buyüzeyler için optimum yalıtım kalınlıkları ise sırasıyla 4,8 cm, 4,8 cm, 5,2 cm ve 4,3 cm olarak hesaplanmıştır.