hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Balaban (Botaurus stellaris) ve Kızıl Şahin (Buteo rufinis) Neurocranium’u Üzerinde Karşılaştırmalı Makro-Anatomik İncelemeler
Balaban (Botaurus stellaris) ve Kızıl Şahin (Buteo rufinis) Neurocranium’u Üzerinde Karşılaştırmalı Makro-Anatomik İncelemeler
Yazar: Özdemir, Derviş; Özüdoğru, Zekeriya; Can, Mehmet; Sunar, Mukadder
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 3, 2010
Anahtar kelimeler: Anatomi, Balaban, Kızıl şahin, Neurocranium

Bu araştırmada, balaban ve kızıl şahinin neurocranium kemiklerinin komparativ inceleme metoduyla ayrıntılı olarak ortaya konulması amaçlandı. Cinsiyet gözetmeksizin iki adet balaban ve dört adet kızıl şahin kullanıldı. Neurocranium’un; os occipitale, os sphenoidale, ossa parietalia, ossa frontalia ve ossa temporalia’dan oluştuğu gözlendi. Foramen magnum'un, balabanda vertical, kızıl şahinde ise horizontal pozisyonda bulunduğu, deliğin altında tek çıkıntılı olan condylus occipitalis’in yer aldığı gözlendi. Os parietale’nin, balaban kuşunda dorsal’de ve os parietale kemikleri arasında bir crista’nın bulunduğu, kızıl şahinde ise caudal’de yer aldığı gözlendi. Ossa frontalia’nın balabanda dar, kızıl şahinde ise geniş olduğu belirlendi. Sonuç olarak; balaban ve kızıl şahinde neurocranium’u oluşturan kemikler arasında bazı farklılıkların olduğu, bu farklılıkların taksonomide kullanılabileceği kanısına varıldı.

Bu araştırmada, balaban ve kızıl şahinin neurocranium kemiklerinin komparativ inceleme metoduyla ayrıntılı olarak ortaya konulması amaçlandı. Cinsiyet gözetmeksizin iki adet balaban ve dört adet kızıl şahin kullanıldı. Neurocranium’un; os occipitale, os sphenoidale, ossa parietalia, ossa frontalia ve ossa temporalia’dan oluştuğu gözlendi. Foramen magnum'un, balabanda vertical, kızıl şahinde ise horizontal pozisyonda bulunduğu, deliğin altında tek çıkıntılı olan condylus occipitalis’in yer aldığı gözlendi. Os parietale’nin, balaban kuşunda dorsal’de ve os parietale kemikleri arasında bir crista’nın bulunduğu, kızıl şahinde ise caudal’de yer aldığı gözlendi. Ossa frontalia’nın balabanda dar, kızıl şahinde ise geniş olduğu belirlendi. Sonuç olarak; balaban ve kızıl şahinde neurocranium’u oluşturan kemikler arasında bazı farklılıkların olduğu, bu farklılıkların taksonomide kullanılabileceği kanısına varıldı.
Dicrocoelium dendriticum ile Enfekte Koyun Karaciğerleri Üzerinde Parazitolojik ve Patolojik İncelemeler
Dicrocoelium dendriticum ile Enfekte Koyun Karaciğerleri Üzerinde Parazitolojik ve Patolojik İncelemeler
Yazar: Balkaya, İbrahim; Terim Kapakin, Kübra; Küçükkalem, Ömer
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 3, 2010
Anahtar kelimeler: Dicrocoelium dendriticum, Histopatoloji, Karaciğer

Bu çalışmada Dicrocoeliasis tanısı konulan koyun karaciğerlerinde saptanan Dicrocoelium dendriticum&rsquo;un yaygınlığı ve oluşturduğu patolojik bulguların incelenmesi amaçlandı. Bu amaçla, Erzurum ilindeki özel bir mezbahanede kesimi yapılan 45 koyun karaciğeri parazitolojik ve bunların bir kısmı da patolojik olarak incelendi. Bu karaciğerlerin 14 (%31.1)&rsquo;ünde D. dendriticum saptandı. Makroskobik olarak, yoğun enfekte karaciğerin oldukça sert kıvamda olduğu, hem visseral hem de paryetal yüzünde diffuz dağılım gösteren boz beyaz renkli, büyüklükleri 0.5-1.5 cm arasında değişen kitleler gözlendi. Mikroskobik muayenede, karaciğerde siroz oluşumuna yol açan, portal bölgeden kapsülaya kadar kordonlar halinde uzanan fibröz doku gelişimi ile glisson kapsülasında kalınlaşma saptandı.

Bu çalışmada Dicrocoeliasis tanısı konulan koyun karaciğerlerinde saptanan Dicrocoelium dendriticum&rsquo;un yaygınlığı ve oluşturduğu patolojik bulguların incelenmesi amaçlandı. Bu amaçla, Erzurum ilindeki özel bir mezbahanede kesimi yapılan 45 koyun karaciğeri parazitolojik ve bunların bir kısmı da patolojik olarak incelendi. Bu karaciğerlerin 14 (%31.1)&rsquo;ünde D. dendriticum saptandı. Makroskobik olarak, yoğun enfekte karaciğerin oldukça sert kıvamda olduğu, hem visseral hem de paryetal yüzünde diffuz dağılım gösteren boz beyaz renkli, büyüklükleri 0.5-1.5 cm arasında değişen kitleler gözlendi. Mikroskobik muayenede, karaciğerde siroz oluşumuna yol açan, portal bölgeden kapsülaya kadar kordonlar halinde uzanan fibröz doku gelişimi ile glisson kapsülasında kalınlaşma saptandı.
Sağlıklı ve Subklinik Mastitisli İneklerde Kan Serumu ALP, ALT ve Glukoz Düzeyleri Üzerine Çalışma
Sağlıklı ve Subklinik Mastitisli İneklerde Kan Serumu ALP, ALT ve Glukoz Düzeyleri Üzerine Çalışma
Yazar: Yüksel, Murat; Kandemir, Fatih; Deveci, Hüseyin; Özdemir, Necmi
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 3, 2010
Anahtar kelimeler: Subklinik mastitis, ALT, ALP, Glukoz, İnek

Bu çalıĢmada, subklinik mastitisli ineklerin serum alkalen fosfataz (ALP), alanin aminotransferaz (ALT) ve glukoz düzeyleri ölçülerek, subklinik mastitis ile bu parametrelerin aktivitesi arasındaki iliĢki araĢtırıldı. ÇalıĢmada çeĢitli yaĢ ve ırklardan 10&rsquo;u sağlıklı (kontrol), 10&rsquo;u da subklinik mastitisli toplam 20 inek materyal olarak kullanıldı. Hayvanlarda mastitis teĢhisi California Mastitis Test (CMT) ve mikrobiyolojik muayene ile yapıldı. Serum ALP, ALT ve glukoz düzeyi spektrofotometrik yöntemle saptandı. Subklinik mastitisli ineklerde serum ALT aktiviteleri ortalama 12.22 IU/L, kontrollerde 9.12 IU/L olarak bulundu (p<0.05). ALP aktiviteleri subklinik mastitisli hayvanlarda 28.28 IU/L ve kontrollerde 71.04 IU/L (P<0.01), glukoz seviyeleri ise sağlıklı grupta 62.62 mg/dl, subklinik mastitisli grupta 63.96 mg/dl (p>0.05) olarak tespit edildi. Subklinik mastitisli ineklerde ALT aktivitesinin arttığı, ALP enzim aktivitesinin azaldığı glukoz seviyesinin ise değiĢmediği belirlendi. Sonuç olarak, kandaki ALP ve ALT aktivitelerinin, sütçü sığırların mastitise karĢı dirençlerinin belirlenmesinde ve subklinik mastitisin teĢhisine ilave bir metot olarak kullanılabileceği kanısına varıldı.

Bu çalıĢmada, subklinik mastitisli ineklerin serum alkalen fosfataz (ALP), alanin aminotransferaz (ALT) ve glukoz düzeyleri ölçülerek, subklinik mastitis ile bu parametrelerin aktivitesi arasındaki iliĢki araĢtırıldı. ÇalıĢmada çeĢitli yaĢ ve ırklardan 10&rsquo;u sağlıklı (kontrol), 10&rsquo;u da subklinik mastitisli toplam 20 inek materyal olarak kullanıldı. Hayvanlarda mastitis teĢhisi California Mastitis Test (CMT) ve mikrobiyolojik muayene ile yapıldı. Serum ALP, ALT ve glukoz düzeyi spektrofotometrik yöntemle saptandı. Subklinik mastitisli ineklerde serum ALT aktiviteleri ortalama 12.22 IU/L, kontrollerde 9.12 IU/L olarak bulundu (p<0.05). ALP aktiviteleri subklinik mastitisli hayvanlarda 28.28 IU/L ve kontrollerde 71.04 IU/L (P<0.01), glukoz seviyeleri ise sağlıklı grupta 62.62 mg/dl, subklinik mastitisli grupta 63.96 mg/dl (p>0.05) olarak tespit edildi. Subklinik mastitisli ineklerde ALT aktivitesinin arttığı, ALP enzim aktivitesinin azaldığı glukoz seviyesinin ise değiĢmediği belirlendi. Sonuç olarak, kandaki ALP ve ALT aktivitelerinin, sütçü sığırların mastitise karĢı dirençlerinin belirlenmesinde ve subklinik mastitisin teĢhisine ilave bir metot olarak kullanılabileceği kanısına varıldı.
Ağaç ve Yer Sincaplarının (Rodentia: Sciuridae) Kafa Kemikleri Üzerinde Karşılaştırmalı Morfolojik Bir Araştırma
Ağaç ve Yer Sincaplarının (Rodentia: Sciuridae) Kafa Kemikleri Üzerinde Karşılaştırmalı Morfolojik Bir Araştırma
Yazar: Yalçın, Hakan; Arslan, Atilla
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Kafa kemikleri, Anatomi, Ağaç ve Yer Sincabı

Sunulan çalışmada, 10 adet ağaç sincabı (Sciurus anomalus, 5♂, 5♀) ve 10 adet de yer sincabı (Spermophilius xanthoprymnus, 5♂, 5♀) kullanıldı. Makro-anatomik açıdan incelendiğinde, sincap (Rodentia: Sciuridae) türlerinin kafa kemikleri arasında bazı morfolojik farklılıklar mevcuttu. Sincap türlerinin kafalarının dorsal&rsquo;indeki kemiklerde; crista nuchae, crista sagittalis externa, os frontale, incisura supraorbitale, sutura coronalis, os temporale, arcus zygomaticus, os lacrimale ve os nasale gibi anatomik yapılarda belirgin farklılıklar vardı. Kafanın ventral yüzündeki kemiklerin anatomik yapısı üzerindeki; condylus occipitalis, suturalar, dişler ve fossa gibi oluşumlar üzerinde de bazı morfolojik farklılıklar gözlendi.

Sunulan çalışmada, 10 adet ağaç sincabı (Sciurus anomalus, 5♂, 5♀) ve 10 adet de yer sincabı (Spermophilius xanthoprymnus, 5♂, 5♀) kullanıldı. Makro-anatomik açıdan incelendiğinde, sincap (Rodentia: Sciuridae) türlerinin kafa kemikleri arasında bazı morfolojik farklılıklar mevcuttu. Sincap türlerinin kafalarının dorsal&rsquo;indeki kemiklerde; crista nuchae, crista sagittalis externa, os frontale, incisura supraorbitale, sutura coronalis, os temporale, arcus zygomaticus, os lacrimale ve os nasale gibi anatomik yapılarda belirgin farklılıklar vardı. Kafanın ventral yüzündeki kemiklerin anatomik yapısı üzerindeki; condylus occipitalis, suturalar, dişler ve fossa gibi oluşumlar üzerinde de bazı morfolojik farklılıklar gözlendi.
Anadolu Yaban Koyunu ve Akkaraman Koyununun Kafa Kemikleri Üzerinde Karşılaştırmalı Geometrik Morfometri
Anadolu Yaban Koyunu ve Akkaraman Koyununun Kafa Kemikleri Üzerinde Karşılaştırmalı Geometrik Morfometri
Yazar: Yalçın, Hakan; Kaya, Mehmet Ali
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Anatomi, Akkaraman koyunu, Anadolu yaban koyunu, Geometrik morfometri, Kafa kemiği

Anadolu yaban koyunları (Ovis gmelini anatolica Valenciennes, 1856), günümüzde sadece Konya&rsquo;nın Bozdağ bölgesinde çok az sayıda bulunan bir yaban koyunu alttürüdür. Akkaraman koyun (Ovis aries Linnaeus, 1758) ırkı ise Türkiye&rsquo;de ve özellikle de Orta Anadolu&rsquo;da yoğun olarak bulunur. Bu çalışmada Anadolu yaban koyunu ve Akkaraman koyununun kafa kemiklerinin geometrik morfometrik açıdan karşılaştırılması amaçlanmıştır. Bu amaçla, araştırmada 15 adet (ergin ve dişi) Anadolu yaban koyunu ve 11 adet de (ergin ve dişi) Akkaraman koyunu&rsquo;nun kafa kemikleri kullanıldı. Geometrik morfometrik analiz için her iki türün kafa kemiğinin sağ yarımı kullanılarak, dorsal yönde 13 adet ve ventral yönde ise 17 adet homolog landmark kullanıldı. Her iki türün kafa kemiklerinde kullanılan homolog landmarkların TPS (Thin-Plate Spline) analizleri sonucunda, aralarında belirgin bazı geometrik morfometrik farklılıklar tespit edildi. Kafa şekilleri üzerinde temel bileşenler analizi konsepti içerisinde belirlenen PCA yüzdeleri, türler arasındaki varyasyonları belirgin olarak açıkladı. Nitekim, dorsal yönlü kafa kemiklerinde PCA-1 %58.55 ve PCA-2 %11.75; ventral yönlü kafa kemiklerinde ise PCA-1 %65.93 ve PCA-2 %6.97 oranında bulundu.

Anadolu yaban koyunları (Ovis gmelini anatolica Valenciennes, 1856), günümüzde sadece Konya&rsquo;nın Bozdağ bölgesinde çok az sayıda bulunan bir yaban koyunu alttürüdür. Akkaraman koyun (Ovis aries Linnaeus, 1758) ırkı ise Türkiye&rsquo;de ve özellikle de Orta Anadolu&rsquo;da yoğun olarak bulunur. Bu çalışmada Anadolu yaban koyunu ve Akkaraman koyununun kafa kemiklerinin geometrik morfometrik açıdan karşılaştırılması amaçlanmıştır. Bu amaçla, araştırmada 15 adet (ergin ve dişi) Anadolu yaban koyunu ve 11 adet de (ergin ve dişi) Akkaraman koyunu&rsquo;nun kafa kemikleri kullanıldı. Geometrik morfometrik analiz için her iki türün kafa kemiğinin sağ yarımı kullanılarak, dorsal yönde 13 adet ve ventral yönde ise 17 adet homolog landmark kullanıldı. Her iki türün kafa kemiklerinde kullanılan homolog landmarkların TPS (Thin-Plate Spline) analizleri sonucunda, aralarında belirgin bazı geometrik morfometrik farklılıklar tespit edildi. Kafa şekilleri üzerinde temel bileşenler analizi konsepti içerisinde belirlenen PCA yüzdeleri, türler arasındaki varyasyonları belirgin olarak açıkladı. Nitekim, dorsal yönlü kafa kemiklerinde PCA-1 %58.55 ve PCA-2 %11.75; ventral yönlü kafa kemiklerinde ise PCA-1 %65.93 ve PCA-2 %6.97 oranında bulundu.
Keçilerde Kazein Genlerindeki Çeşitlilik ve Önemi
Keçilerde Kazein Genlerindeki Çeşitlilik ve Önemi
Yazar: Bozkaya, Faruk
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Çeşitlilik, Kazein, Keçi, Mutasyon

Bazı insanlarda sık görülen inek sütüne karşı alerji, keçi sütünün önemini artırmıştır. Keçi sütü, kazein içeriği açısından büyük bir varyasyon göstermektedir. Keçi sütüne karşı oluşan alerjinin daha düşük düzeyde olmasının bir nedeni, bazı keçilerin sütlerindeki kazein içeriğinin düşük olmasıdır. Diğer taraftan, yüksek düzeyde kazein içeren sütler peynir yapımında tercih edilebilir. Bu nedenlerle, keçilerde kazein genlerindeki çeşitlilik yoğun bir şekilde araştırılmaktadır. Sunulan derlemenin amacı, kazein genlerindeki çeşitliliğin keçi sütünün besleyiciliği ve teknolojik özellikleri üzerindeki etkileri konusunda bilgi sunmaktır.

Bazı insanlarda sık görülen inek sütüne karşı alerji, keçi sütünün önemini artırmıştır. Keçi sütü, kazein içeriği açısından büyük bir varyasyon göstermektedir. Keçi sütüne karşı oluşan alerjinin daha düşük düzeyde olmasının bir nedeni, bazı keçilerin sütlerindeki kazein içeriğinin düşük olmasıdır. Diğer taraftan, yüksek düzeyde kazein içeren sütler peynir yapımında tercih edilebilir. Bu nedenlerle, keçilerde kazein genlerindeki çeşitlilik yoğun bir şekilde araştırılmaktadır. Sunulan derlemenin amacı, kazein genlerindeki çeşitliliğin keçi sütünün besleyiciliği ve teknolojik özellikleri üzerindeki etkileri konusunda bilgi sunmaktır.
Manyetik Rezonans Görüntüleme Yöntemi ile Lumbal İntervertebral Disklerin Morfometrik Değerlendirilmesi
Manyetik Rezonans Görüntüleme Yöntemi ile Lumbal İntervertebral Disklerin Morfometrik Değerlendirilmesi
Yazar: Kapakin, Samet; Akşit, Doğan
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Disk derinliği, İntervertebral disk yüksekliği, Lumbal, Manyetik rezonans

Bu çalışma ile, sağlıklı Türk bireylerde, manyetik rezonans görüntüleme yöntemi kullanılarak, lumbal intervertebral disk yüksekliklerinde yaşa, cinsiyete ve kiloya bağlı değişikliklerin ortaya konulması amaçlandı. Toplam 305 semptomsuz kişi (131&rsquo;i erkek (yaş aralığı 10-72 yaş; ortalama 36 &plusmn; 15,79 yaş) ve 174&rsquo;ü kadın (yaş aralığı 10-80 yaş; ortalama 38 &plusmn; 13,37)) çalışma periyodu esnasında seçildi. Hepsi lumbal intervertebral disklerin anterior ve posterior yüksekliklerini ve disk derinliklerini ölçmek için midsagital manyetik rezonans görüntülemeye maruz bırakıldı. Disk anterior yüksekliğinde ve disk derinliğinde; genel olarak; her iki cinste ve her dekadda L1'den L5'e doğru sefalokaudal (yukarıdan aşağı) bir yükseklik artışı görülmesine rağmen disk posterior yüksekliğinde; değişken bir durum görüldüğünden herhangi bir genelleme yapılamadı. Elde edilen bilgilerin semptomatik hastalarda lumbal disklerin değerlendirilmesinde referans olarak kullanılabileceği, bu verilerin hem intervertebral disklerin geometrik modellemesine hem de biyomekanik ve ergonomik analizlere önemli katkılar sağlayacağı düşünülmektedir.

Bu çalışma ile, sağlıklı Türk bireylerde, manyetik rezonans görüntüleme yöntemi kullanılarak, lumbal intervertebral disk yüksekliklerinde yaşa, cinsiyete ve kiloya bağlı değişikliklerin ortaya konulması amaçlandı. Toplam 305 semptomsuz kişi (131&rsquo;i erkek (yaş aralığı 10-72 yaş; ortalama 36 &plusmn; 15,79 yaş) ve 174&rsquo;ü kadın (yaş aralığı 10-80 yaş; ortalama 38 &plusmn; 13,37)) çalışma periyodu esnasında seçildi. Hepsi lumbal intervertebral disklerin anterior ve posterior yüksekliklerini ve disk derinliklerini ölçmek için midsagital manyetik rezonans görüntülemeye maruz bırakıldı. Disk anterior yüksekliğinde ve disk derinliğinde; genel olarak; her iki cinste ve her dekadda L1'den L5'e doğru sefalokaudal (yukarıdan aşağı) bir yükseklik artışı görülmesine rağmen disk posterior yüksekliğinde; değişken bir durum görüldüğünden herhangi bir genelleme yapılamadı. Elde edilen bilgilerin semptomatik hastalarda lumbal disklerin değerlendirilmesinde referans olarak kullanılabileceği, bu verilerin hem intervertebral disklerin geometrik modellemesine hem de biyomekanik ve ergonomik analizlere önemli katkılar sağlayacağı düşünülmektedir.
Maternal Tolerans
Maternal Tolerans
Yazar: İzgi, Murat; Sur, Emrah
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Maternal tolerans

Gebelik, babaya ait antijenler taşıyan embriyonik hücrelere karşı annenin bağışıklık sisteminin bölgesel toleransı ile karakterize fizyolojik bir durumdur. Genetik materyalinin yarısı babadan gelmesine karşın, memeliler embriyolarını uterus içerisinde taşırlar. Embriyonun uterusta yaşaması ve gelişimini sürdürebilmesi için belli bazı immunolojik mekanizmalar söz konudur. Sunulan derlemede, maternal tolerans olarak ta bilinen annenin bağışıklık sisteminin yarı yarıya kendinden olan embriyoya nasıl "tahammül" ettiği kısaca tartışılmıştır

Gebelik, babaya ait antijenler taşıyan embriyonik hücrelere karşı annenin bağışıklık sisteminin bölgesel toleransı ile karakterize fizyolojik bir durumdur. Genetik materyalinin yarısı babadan gelmesine karşın, memeliler embriyolarını uterus içerisinde taşırlar. Embriyonun uterusta yaşaması ve gelişimini sürdürebilmesi için belli bazı immunolojik mekanizmalar söz konudur. Sunulan derlemede, maternal tolerans olarak ta bilinen annenin bağışıklık sisteminin yarı yarıya kendinden olan embriyoya nasıl "tahammül" ettiği kısaca tartışılmıştır
Mezbahada Kesilen Sığırlarda Karaciğer Lezyonları Üzerine Histopatolojik Bir Çalışma
Mezbahada Kesilen Sığırlarda Karaciğer Lezyonları Üzerine Histopatolojik Bir Çalışma
Yazar: Oruç, Ertan
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 2, 2010
Anahtar kelimeler: Sığır, Histopatoloji, Karaciğer

Sunulan çalışma, mezbahada kesilen sığırlarda karaciğer lezyonlarının histopatolojik özellikleri ve oranlarının belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla, mezbahada 1400 adet sığır kesimi izlendi ve lezyon görülen 100 karaciğerden histopatolojik muayene için örnek alındı. İncelenen lezyonlu karaciğerlerde; hiperemi (%17), kanama (%4), değişen şiddette hidropik dejenerasyon ve bulanık şişkinlik (%87), yağlanma (%13), nekroz (%26), hepatitis (%47), Kuppfer hücre proliferasyonu (%56), safra kanal hiperplazisi (%13), bilier fibrozis (%17) ve parenkimde fibrozis (%3) ve melanozis (%2) tespit edildi. Anılan oranlar kesime alınan tüm sığırlar dikkate alındığında; hiperemi (%1,21), kanama (%0,29), hidropik dejenerasyon ve bulanık şişkinlik (%6,21), yağlanma (%0,93), nekroz (%1,86), hepatitis (%3,36), Kuppfer hücre proliferasyonu (%4), safra kanal hiperplazisi (%0,93), bilier fibrozis (%1,21), parenkimde fibrozis (%0,21) ve melanozis (%0,14) olarak belirlendi.

Sunulan çalışma, mezbahada kesilen sığırlarda karaciğer lezyonlarının histopatolojik özellikleri ve oranlarının belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla, mezbahada 1400 adet sığır kesimi izlendi ve lezyon görülen 100 karaciğerden histopatolojik muayene için örnek alındı. İncelenen lezyonlu karaciğerlerde; hiperemi (%17), kanama (%4), değişen şiddette hidropik dejenerasyon ve bulanık şişkinlik (%87), yağlanma (%13), nekroz (%26), hepatitis (%47), Kuppfer hücre proliferasyonu (%56), safra kanal hiperplazisi (%13), bilier fibrozis (%17) ve parenkimde fibrozis (%3) ve melanozis (%2) tespit edildi. Anılan oranlar kesime alınan tüm sığırlar dikkate alındığında; hiperemi (%1,21), kanama (%0,29), hidropik dejenerasyon ve bulanık şişkinlik (%6,21), yağlanma (%0,93), nekroz (%1,86), hepatitis (%3,36), Kuppfer hücre proliferasyonu (%4), safra kanal hiperplazisi (%0,93), bilier fibrozis (%1,21), parenkimde fibrozis (%0,21) ve melanozis (%0,14) olarak belirlendi.
Koyunlara Damar İçi ve Kas İçi Tek Doz Uygulanan Uzun Etkili Oksitetrasiklinin Biyoyararlanımı ve Farmakokinetiği Üzerine Prednizolonun Etkisi
Koyunlara Damar İçi ve Kas İçi Tek Doz Uygulanan Uzun Etkili Oksitetrasiklinin Biyoyararlanımı ve Farmakokinetiği Üzerine Prednizolonun Etkisi
Yazar: Koç, Feride
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Farmakokinetik, Koyun, Oksitetrasiklin, Prednizolon

Bu çalışmada, koyunlara tek doz (20 mg/kg, canlı ağırlık) kas içi ve damar içi uygulandıktan sonra uzun etkili oksitetrasiklinin farmakokinetiği ve prednizolon ile eş-zamanlı kas içi uygulamayı takiben de muhtemel farmakokinetik etkileşimin belirlenmesi amaçlandı. İlacın plazma yoğunluğu ELISA prosedürü ile ölçüldü. Kas içi ve damar içi uygulamadan sonra oksitetrasiklinin plazma yoğunluğu-zaman eğrisinin iki bölmeli açık modele uygunluğu tüm kinetik hesaplamalarda dikkate alındı. Oksitetrasiklin ve prednizolonun kas içi yolla kombine tarzda eş-zamanlı olarak uygulanması sonrası elde edilen farmakokinetik parametreler, tek başına uygulanan ilaç parametreleri ile benzerlik gösterdi (p > 0.05). Dolayısıyla, sonuç olarak, uzun etkili oksitetrasiklinin tek başına veya prednizolon ile birlikte uygulandığında plazmada 48 saat boyunca ortalama terapötik düzeyi sağladığı ve prednizolonla birlikte uygulama durumunda ise olumlu veya olumsuz herhangi bir etkileşimin olmadığı kanısına varıldı.

Bu çalışmada, koyunlara tek doz (20 mg/kg, canlı ağırlık) kas içi ve damar içi uygulandıktan sonra uzun etkili oksitetrasiklinin farmakokinetiği ve prednizolon ile eş-zamanlı kas içi uygulamayı takiben de muhtemel farmakokinetik etkileşimin belirlenmesi amaçlandı. İlacın plazma yoğunluğu ELISA prosedürü ile ölçüldü. Kas içi ve damar içi uygulamadan sonra oksitetrasiklinin plazma yoğunluğu-zaman eğrisinin iki bölmeli açık modele uygunluğu tüm kinetik hesaplamalarda dikkate alındı. Oksitetrasiklin ve prednizolonun kas içi yolla kombine tarzda eş-zamanlı olarak uygulanması sonrası elde edilen farmakokinetik parametreler, tek başına uygulanan ilaç parametreleri ile benzerlik gösterdi (p > 0.05). Dolayısıyla, sonuç olarak, uzun etkili oksitetrasiklinin tek başına veya prednizolon ile birlikte uygulandığında plazmada 48 saat boyunca ortalama terapötik düzeyi sağladığı ve prednizolonla birlikte uygulama durumunda ise olumlu veya olumsuz herhangi bir etkileşimin olmadığı kanısına varıldı.
Sıçanlarda Mandibular Kondilin Histolojik Yapısı Üzerine Cinsiyetin Etkilerinin Histomorfometrik Olarak İncelenmesi
Sıçanlarda Mandibular Kondilin Histolojik Yapısı Üzerine Cinsiyetin Etkilerinin Histomorfometrik Olarak İncelenmesi
Yazar: Ketani, M. Aydın; Sağsöz, Hakan
Dergi: Atatürk Üniversitesi Veteriner Bilimleri Dergisi, Vol. 4 No. 1, 2010
Anahtar kelimeler: Cinsiyet, Histomorfometrik Değişim, Mandibular Kondil, Sıçan

Bu çalışma sıçanlarda mandibular kondilin histolojik yapısı üzerine cinsiyetin etkilerinin belirlenmesi amacıyla gerçekleştirildi. Çalışmada erişkin, sağlıklı 5 dişi ve 5 erkek olmak üzere toplam 10 adet Wistar Albino sıçan kullanıldı. Dişi ve erkek sıçanlar Ketamin HCI anestezisi altında sakrifiye edilerek, histolojik ve histomorfolojik prosedürle incelendi. Mandibular kondil kıkırdağının toplam kalınlığı erkeklerde 86,05 &mu;m, buna karşın dişilerde ise 138,58 &mu;m olarak ölçüldü. Kıkırdak katmanlarından proliferatif, kondrojenik ve hipertrofik bölgelerin kalınlığı erkek ve dişi sıçanlar arasında istatistiki anlamda önemli bulundu (P<0.005). Sonuç olarak, dişi sıçanların mandibular kondil kıkırdağının erkeklerden daha kalın olduğu belirlendi.

Bu çalışma sıçanlarda mandibular kondilin histolojik yapısı üzerine cinsiyetin etkilerinin belirlenmesi amacıyla gerçekleştirildi. Çalışmada erişkin, sağlıklı 5 dişi ve 5 erkek olmak üzere toplam 10 adet Wistar Albino sıçan kullanıldı. Dişi ve erkek sıçanlar Ketamin HCI anestezisi altında sakrifiye edilerek, histolojik ve histomorfolojik prosedürle incelendi. Mandibular kondil kıkırdağının toplam kalınlığı erkeklerde 86,05 &mu;m, buna karşın dişilerde ise 138,58 &mu;m olarak ölçüldü. Kıkırdak katmanlarından proliferatif, kondrojenik ve hipertrofik bölgelerin kalınlığı erkek ve dişi sıçanlar arasında istatistiki anlamda önemli bulundu (P<0.005). Sonuç olarak, dişi sıçanların mandibular kondil kıkırdağının erkeklerden daha kalın olduğu belirlendi.