Gördüm Gördüm (Yavuz Sabuncu İçin Bir Deneme)
Gördüm Gördüm (Yavuz Sabuncu İçin Bir Deneme)
Yazar: Yalçınkaya, Ayhan
Dergi: Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, Vol. 62 No. 03, 2014

gerçekleştirebilmek ya da varlığını onaylayabilmek/onaylatabilmek için kendi  dışındaki bir nesneye muhtaçtır. Görüşün nesnesi yoksa kendisi de yoktur. O  halde Siyasal’ın nesnel varlığını onaylayan kişi, aslında aynı anda kendi  varlığını onaylamakta ya da onaya sunmaktadır. Ama öte yandan bu nesnel  varlık, görüşün nesnesi olan şey, adı Siyasal olan, nedir ki onu görmekten söz  edebiliyoruz ve böylece görüşümüzü ve varlığımızı onaylayabiliyoruz?  Görülen şey, Siyasal’ı görmek vasfıyla ima edilen bir bütünlükten  dolayımlanarak onayımıza sunulan şey, neyi içermektedir? Önce semtini, sonra  binasını, koridorlarını, sınıflarını, sonra öğrencilerini, öğrencilerini ve sonra  hocalarının odalarını, sonra hocaları, hocaları…böyle uzayıp giden bir  sonsuzluğu mu görüyoruz? Siyasal’ı görmek, çoktandır koridorlarında gölgeleri  kalan “söylencesel” hocalarından ders almış olmak mıdır; örneğin Ümit  Hassan’dan, Alaeddin Şenel ya da Mete Tunçay’dan; hala koridorlarda  gözümüze çarpsa da artık ders vermeyenlerden ya da çoktandır aramızdan  ayrılmış olanlardan, Cemal Mıhçıoğlu’ndan, Cahit Talas’tan ve Yavuz  Sabuncu’dan ders almak mıdır? Eğer Siyasal’ı görmek buysa, bu durumda şu  anda Siyasal’da ders gören hiçbir öğrenci Siyasal’ı görmemiş demektir ve  onların görüş diye iddia edebileceği her şey ya bir düş, ya bir yalan, ya da en  iyisinden günlük hayatta işlerini kolaylaştıran bir sanı, doksa’dan ibarettir.  Yoksa Siyasal’ı görmek, artık bir örneğini ancak mucize eseri görebileceğimiz,  yerini çoktan alüminyum ya da pvc doğramalara bırakmış, neredeyse cam  aralıklarını bir kitaplık olarak kullanabileceğimiz, adam boyu yükseklikte, çift  doğramalı, çift camlı, ahşap, yüksek pencerelerini görmek midir? Spor  salonunun arkasında, çoktandır, atılacakları güne kadar araştırma  görevlilerine üçer beşer kullandırılan çalışma odalarına dönüştürülmüş, Baskın  Oran’ın genç bir asistan olarak kaldığı lojmanları, arka bahçede gezdirdiği  köpeği görmek mi? Yoksa yoksa kurşunlanan duvarları, basılan yurdu, geç  Siyasallı ölülerini görmek midir?  Yalnızca bir örnekten, bir söylenceden ders alma örneğinden gidelim: Siyasal’ı  görmek dediğimiz şey kendisini nasıl bir bütünlük olarak sunabiliyor; hatta  iman derecesinde bir bütünlük? Önce bir söylenceden ders alıyoruz, sonra bir  başkasından, bir başkasından…yani bütünü kuran şey söylenceler toplamı mı;  benzer niteliklere, benzer üst düzey niteliklere sahip bir toplam? Burada artık  her bir söylenceyi tek tek anmak gereksiz olacaktır. Bu anlamda, nice söylence  olurlarsa olsunlar birer sayıya indirgenmişlerdir. Aynı anda parmakla  sayılabilir bu söylenceleri, sayısal niteliklerinin dışında bir söylence olarak var  eden şey, sayılabilir olmamaklığıyla birer sayıdan başka bir şey olmayan ya da  böyle kabul edildiği varsayılanların varlığı değil midir? O halde, görüldüğü  iddia edilen bütünlüğün, az çok mesnetli bir iddianın konusu olabilmesi için  görüş yetersizdir; bunu destekleyecek bir düşünüş de gereklidir; üstelik bu  düşünüş doğrudan kendini zorunlu kılan bütünlüğü nesneleştirmemek, onu

gerçekleştirebilmek ya da varlığını onaylayabilmek/onaylatabilmek için kendi  dışındaki bir nesneye muhtaçtır. Görüşün nesnesi yoksa kendisi de yoktur. O  halde Siyasal’ın nesnel varlığını onaylayan kişi, aslında aynı anda kendi  varlığını onaylamakta ya da onaya sunmaktadır. Ama öte yandan bu nesnel  varlık, görüşün nesnesi olan şey, adı Siyasal olan, nedir ki onu görmekten söz  edebiliyoruz ve böylece görüşümüzü ve varlığımızı onaylayabiliyoruz?  Görülen şey, Siyasal’ı görmek vasfıyla ima edilen bir bütünlükten  dolayımlanarak onayımıza sunulan şey, neyi içermektedir? Önce semtini, sonra  binasını, koridorlarını, sınıflarını, sonra öğrencilerini, öğrencilerini ve sonra  hocalarının odalarını, sonra hocaları, hocaları…böyle uzayıp giden bir  sonsuzluğu mu görüyoruz? Siyasal’ı görmek, çoktandır koridorlarında gölgeleri  kalan “söylencesel” hocalarından ders almış olmak mıdır; örneğin Ümit  Hassan’dan, Alaeddin Şenel ya da Mete Tunçay’dan; hala koridorlarda  gözümüze çarpsa da artık ders vermeyenlerden ya da çoktandır aramızdan  ayrılmış olanlardan, Cemal Mıhçıoğlu’ndan, Cahit Talas’tan ve Yavuz  Sabuncu’dan ders almak mıdır? Eğer Siyasal’ı görmek buysa, bu durumda şu  anda Siyasal’da ders gören hiçbir öğrenci Siyasal’ı görmemiş demektir ve  onların görüş diye iddia edebileceği her şey ya bir düş, ya bir yalan, ya da en  iyisinden günlük hayatta işlerini kolaylaştıran bir sanı, doksa’dan ibarettir.  Yoksa Siyasal’ı görmek, artık bir örneğini ancak mucize eseri görebileceğimiz,  yerini çoktan alüminyum ya da pvc doğramalara bırakmış, neredeyse cam  aralıklarını bir kitaplık olarak kullanabileceğimiz, adam boyu yükseklikte, çift  doğramalı, çift camlı, ahşap, yüksek pencerelerini görmek midir? Spor  salonunun arkasında, çoktandır, atılacakları güne kadar araştırma  görevlilerine üçer beşer kullandırılan çalışma odalarına dönüştürülmüş, Baskın  Oran’ın genç bir asistan olarak kaldığı lojmanları, arka bahçede gezdirdiği  köpeği görmek mi? Yoksa yoksa kurşunlanan duvarları, basılan yurdu, geç  Siyasallı ölülerini görmek midir?  Yalnızca bir örnekten, bir söylenceden ders alma örneğinden gidelim: Siyasal’ı  görmek dediğimiz şey kendisini nasıl bir bütünlük olarak sunabiliyor; hatta  iman derecesinde bir bütünlük? Önce bir söylenceden ders alıyoruz, sonra bir  başkasından, bir başkasından…yani bütünü kuran şey söylenceler toplamı mı;  benzer niteliklere, benzer üst düzey niteliklere sahip bir toplam? Burada artık  her bir söylenceyi tek tek anmak gereksiz olacaktır. Bu anlamda, nice söylence  olurlarsa olsunlar birer sayıya indirgenmişlerdir. Aynı anda parmakla  sayılabilir bu söylenceleri, sayısal niteliklerinin dışında bir söylence olarak var  eden şey, sayılabilir olmamaklığıyla birer sayıdan başka bir şey olmayan ya da  böyle kabul edildiği varsayılanların varlığı değil midir? O halde, görüldüğü  iddia edilen bütünlüğün, az çok mesnetli bir iddianın konusu olabilmesi için  görüş yetersizdir; bunu destekleyecek bir düşünüş de gereklidir; üstelik bu  düşünüş doğrudan kendini zorunlu kılan bütünlüğü nesneleştirmemek, onu