hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
​Şevketi Bostan (Scolymus hispanicus L.) Bitkisini   Kültüre Alma ve Seleksiyon Islahı
​Şevketi Bostan (Scolymus hispanicus L.) Bitkisini   Kültüre Alma ve Seleksiyon Islahı
Yazar: Sarı, Ali Osman; Tutar, Mehmet; Bilgiç, Aynur; Başer, K. Hüsnü Can; Özek, Gülmira; Koşar, Müberra
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 21 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Şevketi bostan, Scolymus hispanicus L., seleksiyon, kök kabuğu, taraksasterol, taraksasteril asetat

Çalışma Asteraceae familyasından tıbbi bir bitki olan şevketi bostan (Scolymus hispanicus L.) bitkisini kültüre alma amacı ile 2006-2009 yılları arasında yürütülmüştür. Bu amaçla, seleksiyon ıslahı ile populasyon geliştirilmiştir. Seleksiyona konu olan şevketi bostan tohumları, Ege, Güney Marmara ve Batı Karadeniz bölgelerinden toplanmıştır. Bitkinin deniz seviyesinden 753 m rakıma kadar yayılış gösterdiğini görülmüştür. Seleksiyon bahçesi, 15 populasyondan 3000 bitki ile kurulmuştur. Bitki kök şekli ve kök kabuğu verimine göre yapılan seleksiyonlar sonucu, korteks kalınlığı 3,98 mm’den 4,26 mm’ye, yaş korteks ağırlığı 5,44 g’dan 6,28 g’a, kuru korteks ağırlığı da 0,49 g’dan 0,55 g’a yükselmiştir. Kök çapının üçte ikisinin korteks kalınlığından meydana geldiği tespit edilmiştir. Ayrıca yaş kök ağırlığının %80’nin korteks tabakası olduğu, yaş kökten %8 oranında kurutulmuş korteks elde edilebileceği bulunmuştur. Rozet yaprak döneminde kökte aktif madde taraksasteril asetat oluşmadığı; ancak, bitki çiçeklenip toprak üstü aksamı kuruduktan sonra bu maddenin oluştuğu saptanmıştır. Korteks tabakasında etken maddelerden taraksasterol oranı %0,001 ile %0,0043, ve taraksasteril asetat oranı %0,001 ile %0,015 arasında tespit edilmiştir

Çalışma Asteraceae familyasından tıbbi bir bitki olan şevketi bostan (Scolymus hispanicus L.) bitkisini kültüre alma amacı ile 2006-2009 yılları arasında yürütülmüştür. Bu amaçla, seleksiyon ıslahı ile populasyon geliştirilmiştir. Seleksiyona konu olan şevketi bostan tohumları, Ege, Güney Marmara ve Batı Karadeniz bölgelerinden toplanmıştır. Bitkinin deniz seviyesinden 753 m rakıma kadar yayılış gösterdiğini görülmüştür. Seleksiyon bahçesi, 15 populasyondan 3000 bitki ile kurulmuştur. Bitki kök şekli ve kök kabuğu verimine göre yapılan seleksiyonlar sonucu, korteks kalınlığı 3,98 mm’den 4,26 mm’ye, yaş korteks ağırlığı 5,44 g’dan 6,28 g’a, kuru korteks ağırlığı da 0,49 g’dan 0,55 g’a yükselmiştir. Kök çapının üçte ikisinin korteks kalınlığından meydana geldiği tespit edilmiştir. Ayrıca yaş kök ağırlığının %80’nin korteks tabakası olduğu, yaş kökten %8 oranında kurutulmuş korteks elde edilebileceği bulunmuştur. Rozet yaprak döneminde kökte aktif madde taraksasteril asetat oluşmadığı; ancak, bitki çiçeklenip toprak üstü aksamı kuruduktan sonra bu maddenin oluştuğu saptanmıştır. Korteks tabakasında etken maddelerden taraksasterol oranı %0,001 ile %0,0043, ve taraksasteril asetat oranı %0,001 ile %0,015 arasında tespit edilmiştir
Bazı Ekmeklik Buğday Genotiplerinin Tane Verimi ile Kalite Özellikleri Arasındaki İlişkiler ve Stabilite Yetenekleri
Bazı Ekmeklik Buğday Genotiplerinin Tane Verimi ile Kalite Özellikleri Arasındaki İlişkiler ve Stabilite Yetenekleri
Yazar: Şahin, Mehmet; Akçacık, Aysun; Aydoğan, Seydi
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 21 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Ekmeklik buğday, kalite, biplot, miksograf

Bu araştırmada 20 ekmeklik buğday genotipi 2009-2010 yetiştirme sezonunda 3 çevrede ekilmiştir. Genotipler tane verimi ve 15 farklı kalite özelliği yönüyle analiz edilmiştir. Elde edilen veriler varyans analizi, biplot ve korelasyon analizi yapılarak değerlendirilmiştir. Varyans analizine göre tane verimi (TV), hektolitre ağırlığı (HKT), protein oranı (PO), kuru gluten oranı (KGL), sertlik (SRT), zeleni sedimantasyon (ZLN), gluten indeksi oranı (GİN), analiz sonu pik yüksekliği (CV), orta çizgi altı alanı (mCI) ile çevreler arasındaki farklılıklar önemli bulunmuştur. İncelenen tüm özellikler açısından (TV, BNT, HKT, PO, KGL, SRT, ZLN, yaş gluten (YGL), pik zamanı (PKT), pik yüksekliği (PKV), sağ pik eğimi (RPS), pik alanı (CI), genotipler arasındaki farklılıklar önemli bulunmuştur. Biplot PC1 (Ana Bileşen1)>0 olan genotipler, yüksek verimli iyi özelliklere sahip iken (Tosunbey, Karahan,14, 1, 12, 18, 11, 17 nolu hatlar), PC1

Bu araştırmada 20 ekmeklik buğday genotipi 2009-2010 yetiştirme sezonunda 3 çevrede ekilmiştir. Genotipler tane verimi ve 15 farklı kalite özelliği yönüyle analiz edilmiştir. Elde edilen veriler varyans analizi, biplot ve korelasyon analizi yapılarak değerlendirilmiştir. Varyans analizine göre tane verimi (TV), hektolitre ağırlığı (HKT), protein oranı (PO), kuru gluten oranı (KGL), sertlik (SRT), zeleni sedimantasyon (ZLN), gluten indeksi oranı (GİN), analiz sonu pik yüksekliği (CV), orta çizgi altı alanı (mCI) ile çevreler arasındaki farklılıklar önemli bulunmuştur. İncelenen tüm özellikler açısından (TV, BNT, HKT, PO, KGL, SRT, ZLN, yaş gluten (YGL), pik zamanı (PKT), pik yüksekliği (PKV), sağ pik eğimi (RPS), pik alanı (CI), genotipler arasındaki farklılıklar önemli bulunmuştur. Biplot PC1 (Ana Bileşen1)>0 olan genotipler, yüksek verimli iyi özelliklere sahip iken (Tosunbey, Karahan,14, 1, 12, 18, 11, 17 nolu hatlar), PC1
Maviküfe (Perenospora tabacina Adam) Dayanıklı  Ege Bölgesi Sarıbağlar Grubu Tütünlerinin Performansları
Maviküfe (Perenospora tabacina Adam) Dayanıklı  Ege Bölgesi Sarıbağlar Grubu Tütünlerinin Performansları
Yazar: Peksüslü, Ali; Akgünlü, Saniye
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 21 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Tütün, Nicotiana, mavi küf, Perenospora tabacina Adam, dayanıklılık ıslahı

Bu çalışmada, 2000-2006 yılları arasında Ege Bölgesi Sarıbağlar grubundan geliştirilen hatların performansları ve mavi küfe dayanıklılıkları araştırılmıştır. Mavi küfe (Perenospora tabacina Adam) dayanıklı ıslah projesi kapsamında, Ege Bölgesi Sarıbağlar grubundan seçilen 42 tek bitki dölünden BC3S3 ve BC4S3 kademelerinde 19 hat elde edilmiş, verim denemeleri sonucunda 8 ileri hat seçilmiştir. Üretici koşullarında yapılan denemeler ile birlikte değerlendirmeler sonucunda, öne çıkan iki Sarıbağlar hattının (391/1 ve 397/2) verim ve kalite özellikleri açısından standartları geçtiği saptanmıştır

Bu çalışmada, 2000-2006 yılları arasında Ege Bölgesi Sarıbağlar grubundan geliştirilen hatların performansları ve mavi küfe dayanıklılıkları araştırılmıştır. Mavi küfe (Perenospora tabacina Adam) dayanıklı ıslah projesi kapsamında, Ege Bölgesi Sarıbağlar grubundan seçilen 42 tek bitki dölünden BC3S3 ve BC4S3 kademelerinde 19 hat elde edilmiş, verim denemeleri sonucunda 8 ileri hat seçilmiştir. Üretici koşullarında yapılan denemeler ile birlikte değerlendirmeler sonucunda, öne çıkan iki Sarıbağlar hattının (391/1 ve 397/2) verim ve kalite özellikleri açısından standartları geçtiği saptanmıştır
Ege Bölgesi'nde Ana Ürün Olarak Yetiştirilen Bazı Soya Genotiplerinin Verimi, Verim Öğeleri ve Nitelikleri Üzerinde Bir Araştırma
Ege Bölgesi'nde Ana Ürün Olarak Yetiştirilen Bazı Soya Genotiplerinin Verimi, Verim Öğeleri ve Nitelikleri Üzerinde Bir Araştırma
Yazar: Karagül, Eylem Tuğay; Ay, Nüket; Meriç, Şaban; Huz, Ercan
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 21 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Soya, Glycine max L., tane verimi, protein ve yağ oranı, yağ asidi içeriği

Araştırma Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü arazisinde yüksek verimli ve nitelikli soya genotiplerinin belirlenmesi amacıyla 2008 ve 2009 yıllarında ana ürün koşullarında yürütülmüştür. Dokuz hat ve dört çeşitten (Umut2002, Cinsoy, Ataem-7, Arısoy) oluşan deneme her iki yılda da 4 tekerrürlü olarak kurulmuştur. Denemenin ilk yılında (2008) tane verimi dekara 215 kg ile 369 kg arasında değişmiştir. En yüksek tane verimi Umut 2002 çeşidine ait olmuştur (369 kg/da). ETA 9 hattı dekara 368 kg, Cinsoy çeşidi dekara 333 kg ile yüksek tane verimine sahip olmuşlardır. Yüz tane ağırlığı yönünden ETA 3 (291 kg/da) 21 g ile ilk sıradadır. Genotiplerin yüz tane ağırlıkları 15,8 g ile 21 g arasında değişmiştir. İkinci yılda (2009) en yüksek verimi dekara 387 kg tane verimi ile ETA 3 hattı vermiştir. Bu hattı dekara 384 kg verim ile Umut 2002 çeşidi ve dekara 369 kg verim ile ETA 7 hattı izlemiştir. En yüksek yüz tane ağırlığı değeri yine ETA 3 hattına ait olmuştur (19 g). Denemelerde genotiplerin protein ve yağ oranları ile yağ asidi içerikleri de (linoleik asit, linolenik asit, oleik asit, palmitik asit, stearik asit) belirlenmiştir

Araştırma Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü arazisinde yüksek verimli ve nitelikli soya genotiplerinin belirlenmesi amacıyla 2008 ve 2009 yıllarında ana ürün koşullarında yürütülmüştür. Dokuz hat ve dört çeşitten (Umut2002, Cinsoy, Ataem-7, Arısoy) oluşan deneme her iki yılda da 4 tekerrürlü olarak kurulmuştur. Denemenin ilk yılında (2008) tane verimi dekara 215 kg ile 369 kg arasında değişmiştir. En yüksek tane verimi Umut 2002 çeşidine ait olmuştur (369 kg/da). ETA 9 hattı dekara 368 kg, Cinsoy çeşidi dekara 333 kg ile yüksek tane verimine sahip olmuşlardır. Yüz tane ağırlığı yönünden ETA 3 (291 kg/da) 21 g ile ilk sıradadır. Genotiplerin yüz tane ağırlıkları 15,8 g ile 21 g arasında değişmiştir. İkinci yılda (2009) en yüksek verimi dekara 387 kg tane verimi ile ETA 3 hattı vermiştir. Bu hattı dekara 384 kg verim ile Umut 2002 çeşidi ve dekara 369 kg verim ile ETA 7 hattı izlemiştir. En yüksek yüz tane ağırlığı değeri yine ETA 3 hattına ait olmuştur (19 g). Denemelerde genotiplerin protein ve yağ oranları ile yağ asidi içerikleri de (linoleik asit, linolenik asit, oleik asit, palmitik asit, stearik asit) belirlenmiştir
BAĞ ARASINDA YETİŞTİRİLEN YEŞİL GÜBRE AMAÇLI BAZI BAKLAGİL YEMBİTKİLERİNİN VERİM VE KALİTEYE ETKİSİ I-HASIL VERİMİ VE DİĞER ÖZELLİKLER
BAĞ ARASINDA YETİŞTİRİLEN YEŞİL GÜBRE AMAÇLI BAZI BAKLAGİL YEMBİTKİLERİNİN VERİM VE KALİTEYE ETKİSİ I-HASIL VERİMİ VE DİĞER ÖZELLİKLER
Yazar: Geren, Doç. Dr. Hakan; Evrenosoğlu, Yasemin; Günen, Evren
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 20 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Yeşil gübre bitkileri, hasıl verimi, N fiksasyonu

Bu çalışma, 2005-2007 yılları arasında, Ege Üniversitesi Ödemiş Meslek Yüksekokulu’nun Ödemiş’teki deneme arazilerinde, bağ arasına yalın ve karışık olarak ekilen farklı baklagil yembitkilerinin (Vicia pannonica, V. villosa, V. sativa, V. narbonensis, V. faba var. major, Lathyrus ochrus) hasıl verimi diğer verim özelliklerine etkilerini saptamak amacıyla yürütülmüştür. Çalışma, tesadüf blokları deneme desenine göre dört tekerrürlü olarak kurulmuştur. Azot fiksasyonunu saptamak için Lolium multiflorum referans bitki olarak kullanılmıştır. Sonuçlar; en yüksek hasıl, kuru madde ve ham protein veriminin V. faba+V. villosa, V. faba+L. ochrus ve V. faba+V. sativa karışımlarından elde edildiğini göstermiştir. Bu karışımlar aynı zamanda en yüksek azot fiksasyonu (~18 kg/da) da sağlamışlardır

Bu çalışma, 2005-2007 yılları arasında, Ege Üniversitesi Ödemiş Meslek Yüksekokulu’nun Ödemiş’teki deneme arazilerinde, bağ arasına yalın ve karışık olarak ekilen farklı baklagil yembitkilerinin (Vicia pannonica, V. villosa, V. sativa, V. narbonensis, V. faba var. major, Lathyrus ochrus) hasıl verimi diğer verim özelliklerine etkilerini saptamak amacıyla yürütülmüştür. Çalışma, tesadüf blokları deneme desenine göre dört tekerrürlü olarak kurulmuştur. Azot fiksasyonunu saptamak için Lolium multiflorum referans bitki olarak kullanılmıştır. Sonuçlar; en yüksek hasıl, kuru madde ve ham protein veriminin V. faba+V. villosa, V. faba+L. ochrus ve V. faba+V. sativa karışımlarından elde edildiğini göstermiştir. Bu karışımlar aynı zamanda en yüksek azot fiksasyonu (~18 kg/da) da sağlamışlardır
Ege ve Güney Marmara Bölgelerinde Halk İlacı  Olarak Kullanılan Bitkiler
Ege ve Güney Marmara Bölgelerinde Halk İlacı  Olarak Kullanılan Bitkiler
Yazar: Sarı, Ali Osman; Oğuz, Bilgin; Bilgiç, Aynur; Tort, Nedret; Güvensen, Aykut; Şenol, Serdar Gökhan
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 20 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Halk ilacı, Ege, Marmara, kekik (Origanum spp.), kantaron (Hypericum spp.), karabaş otu (Lavandula stoechas L.)

Çalışma, Ege ve Güney Marmara Bölgeleri Afyon, Aydın, Balıkesir, Bursa, Çanakkale, Denizli, İzmir, Manisa, Muğla, Uşak ve Yalova illerinde dört yıl süre ile yürütülmüştür. Çalışma süresince toplam 265 kişiden, halk ilacı olarak kullanılan bitkiler ile ilgili 608 kayıtlı bilgi toplanmıştır. En fazla bilgi 158 kayıt ile İzmir ilinden toplanırken, onu 128 kayıt ile Muğla izlemiştir. Bilgi veren kişilerin %60’nın ilköğretim, %18’nin fakülte mezunu olduğu tespit edilmiştir. Okur yazar olmayanların oranı ise %5 olarak belirlenmiştir. Halk ilacı olarak kullanılan bitkilerin %74,0’i doğadan toplama yolu ile elde edilirken, %33,0’nün toprak üstü aksamından, %12,8’nin çiçeğinden, %10,3’nün de meyvesinden yararlanıldığı belirlenmiştir. Bazı bitkilerin kullanımı ile ilgili tek bir kayıt bulunurken, en fazla kekik, kantaron ve karabaş otundan söz edilmiştir. Kekik için 41, kantaron 21, karabaş otu içinse 19 kayıtta kullanımları ile ilgili bilgi verilmiştir. Hemen hemen her türlü rahatsızlığa karşı bir veya birden fazla bitki önerilirken, toplanan örneklerden 65 familyaya ait, 168 tür tespit edilmiştir. Bunun yanında tür düzeyinde belirlenmeyen, ancak cins düzeyinde tespit edilen bitkilere ait bilgilere de yer verilmiştir

Çalışma, Ege ve Güney Marmara Bölgeleri Afyon, Aydın, Balıkesir, Bursa, Çanakkale, Denizli, İzmir, Manisa, Muğla, Uşak ve Yalova illerinde dört yıl süre ile yürütülmüştür. Çalışma süresince toplam 265 kişiden, halk ilacı olarak kullanılan bitkiler ile ilgili 608 kayıtlı bilgi toplanmıştır. En fazla bilgi 158 kayıt ile İzmir ilinden toplanırken, onu 128 kayıt ile Muğla izlemiştir. Bilgi veren kişilerin %60’nın ilköğretim, %18’nin fakülte mezunu olduğu tespit edilmiştir. Okur yazar olmayanların oranı ise %5 olarak belirlenmiştir. Halk ilacı olarak kullanılan bitkilerin %74,0’i doğadan toplama yolu ile elde edilirken, %33,0’nün toprak üstü aksamından, %12,8’nin çiçeğinden, %10,3’nün de meyvesinden yararlanıldığı belirlenmiştir. Bazı bitkilerin kullanımı ile ilgili tek bir kayıt bulunurken, en fazla kekik, kantaron ve karabaş otundan söz edilmiştir. Kekik için 41, kantaron 21, karabaş otu içinse 19 kayıtta kullanımları ile ilgili bilgi verilmiştir. Hemen hemen her türlü rahatsızlığa karşı bir veya birden fazla bitki önerilirken, toplanan örneklerden 65 familyaya ait, 168 tür tespit edilmiştir. Bunun yanında tür düzeyinde belirlenmeyen, ancak cins düzeyinde tespit edilen bitkilere ait bilgilere de yer verilmiştir
İki Ekmeklik Buğday (Triticum aestivum L.) Melezinde Bazı Verim Komponentlerinin Gen Etkileri
İki Ekmeklik Buğday (Triticum aestivum L.) Melezinde Bazı Verim Komponentlerinin Gen Etkileri
Yazar: Tonk, Fatma Aykut
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 20 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Ekmeklik buğday,Triticum aestivum L., verim komponentleri, generasyon ortalamaları analizi, gen etkileri

Bu çalışmada, iki ekmeklik buğday melezinde (Basribey x 3 nolu hat, Golia x 3 nolu hat) ebeveynler (P1 ve P2), F1, F2 ve her iki ebeveynle yapılan geriye melez (BC1 ve BC2) generasyonları kullanılarak başakta tane sayısı, bin tane ağırlığı ve tek bitki verimi özelliklerinin kalıtımında rol oynayan gen etkilerinin saptanması amaçlanmıştır. Oluşturulan populasyonlarda genetik analizler üç parametreli birleşik ölçümleme testi ve altı parametre yöntemi ile gerçekleştirilmiştir. Her iki melez kombinasyonda da başakta tane sayısı ve tek bitki verimi özelliği bakımından eklemeli-dominant modelin yeterli olduğu, bin tane ağırlığı özelliği açısından da populasyonlarda eklemeli ve dominant gen etkileri ile beraber epistatik gen etkilerinin de bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle bu populasyonlarda başakta tane sayısı ve tek bitki verimi özellikleri için erken generasyonlarda, bin tane ağırlığı özelliği için ise ileriki generasyonlarda seleksiyona başlanmasının daha etkili olabileceği sonucuna varılmıştır

Bu çalışmada, iki ekmeklik buğday melezinde (Basribey x 3 nolu hat, Golia x 3 nolu hat) ebeveynler (P1 ve P2), F1, F2 ve her iki ebeveynle yapılan geriye melez (BC1 ve BC2) generasyonları kullanılarak başakta tane sayısı, bin tane ağırlığı ve tek bitki verimi özelliklerinin kalıtımında rol oynayan gen etkilerinin saptanması amaçlanmıştır. Oluşturulan populasyonlarda genetik analizler üç parametreli birleşik ölçümleme testi ve altı parametre yöntemi ile gerçekleştirilmiştir. Her iki melez kombinasyonda da başakta tane sayısı ve tek bitki verimi özelliği bakımından eklemeli-dominant modelin yeterli olduğu, bin tane ağırlığı özelliği açısından da populasyonlarda eklemeli ve dominant gen etkileri ile beraber epistatik gen etkilerinin de bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle bu populasyonlarda başakta tane sayısı ve tek bitki verimi özellikleri için erken generasyonlarda, bin tane ağırlığı özelliği için ise ileriki generasyonlarda seleksiyona başlanmasının daha etkili olabileceği sonucuna varılmıştır
Farklı Buğday (Triticum aestivum L.) Çeşitlerinde Bitki Sıklığı ve Azot Dozlarının Verim, Verim Öğeleri ve Ekmeklik Kalite Özellikleri Üzerine Etkisi
Farklı Buğday (Triticum aestivum L.) Çeşitlerinde Bitki Sıklığı ve Azot Dozlarının Verim, Verim Öğeleri ve Ekmeklik Kalite Özellikleri Üzerine Etkisi
Yazar: Koca, Yakup Onur; Öncan-sümer, Feride; Erekul, Osman
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 20 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Buğday (Triticum aestivum L), ekim sıklığı, azotlu gübre dozu, tane verimi, ekmeklik kalite özellikleri

Bu çalışma 2004 ve 2005 yıllarında Adnan Menderes Üniversitesi Ziraat Fakültesi Araştırma ve Üretim Çiftliğinde, tesadüf blokları bölünen bölünmüş parseller deneme desenine göre yapılmıştır. Artan gübre dozlarında (0–8–16–24 kg/da) ve farklı bitki sıklıklarında (300–500–700 bitki/m2) bazı ekmeklik buğday çeşitlerinin (Gönen-Cumhuriyet-Golia) verim ve kalite özelliklerinin belirlenmesi amacıyla yürütülmüştür. Söz konusu çeşitlerin tane verimi ile verim öğeleri ve bazı kalite unsurları belirlenmiştir. Sonuçta, yüksek verim için her iki yılda da 16 kg/da azot dozu daha ekonomik bulunurken, bitki sıklıkları arasında 500 bitki sıklığının optimum olduğu ayrıca, çeşitler arasında en yüksek verimin Golia çeşidinden elde edildiği saptanmıştır. Verimden farklı olarak kalite parametrelerinde 24 kg/da azot dozuna kadar artış kaydedilmiştir. Uygulanan gübre dozlarında 24 kg/da gibi yüksek bir azot dozuna kadar çıkılmasına rağmen protein oranı istenilen seviyelere taşınamamıştır. Buna karşın özellikle yaş gluten değerinde her çeşitte iyi sonuçlar ortaya koymuştur. Kalite parametrelerinde 300 veya 500 bitki sıklığında en yüksek sonuçlara ulaşılmıştır

Bu çalışma 2004 ve 2005 yıllarında Adnan Menderes Üniversitesi Ziraat Fakültesi Araştırma ve Üretim Çiftliğinde, tesadüf blokları bölünen bölünmüş parseller deneme desenine göre yapılmıştır. Artan gübre dozlarında (0–8–16–24 kg/da) ve farklı bitki sıklıklarında (300–500–700 bitki/m2) bazı ekmeklik buğday çeşitlerinin (Gönen-Cumhuriyet-Golia) verim ve kalite özelliklerinin belirlenmesi amacıyla yürütülmüştür. Söz konusu çeşitlerin tane verimi ile verim öğeleri ve bazı kalite unsurları belirlenmiştir. Sonuçta, yüksek verim için her iki yılda da 16 kg/da azot dozu daha ekonomik bulunurken, bitki sıklıkları arasında 500 bitki sıklığının optimum olduğu ayrıca, çeşitler arasında en yüksek verimin Golia çeşidinden elde edildiği saptanmıştır. Verimden farklı olarak kalite parametrelerinde 24 kg/da azot dozuna kadar artış kaydedilmiştir. Uygulanan gübre dozlarında 24 kg/da gibi yüksek bir azot dozuna kadar çıkılmasına rağmen protein oranı istenilen seviyelere taşınamamıştır. Buna karşın özellikle yaş gluten değerinde her çeşitte iyi sonuçlar ortaya koymuştur. Kalite parametrelerinde 300 veya 500 bitki sıklığında en yüksek sonuçlara ulaşılmıştır
Sulu Şartlarda Yazlık ve Güzlük Ekilen Fiğ+Buğday Karışımlarında En Uygun Karışım Oranı ve Biçim Zamanının Belirlenmesi  I. Ot Verimi ve Verim Unsurları
Sulu Şartlarda Yazlık ve Güzlük Ekilen Fiğ+Buğday Karışımlarında En Uygun Karışım Oranı ve Biçim Zamanının Belirlenmesi  I. Ot Verimi ve Verim Unsurları
Yazar: Taş, Necla
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 20 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Macar fiği, Vicia pannonica, tüylü fiğ, Vicia villosa, buğday, Triticum aestivum, karışım oranı, ekim zamanı, biçim zamanı, kuru ot verimi

Yazlık ve güzlük ekilen macar fiği+buğday ve tüylü fiğ+buğday karışımları için uygun karışım oranı ve biçim zamanın belirlenmesi amacıyla planlanan bu çalışma Erzurum sulu şartlarında 3 yıl süreyle yürütülmüştür. Denemede fiğ ve buğday dört farklı karışım oranında  ekilmiş, buğdayın çiçeklenme ve süt olum dönemlerinde biçilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre sonbahar ekimleri en yüksek kuru ot verimi sağlamıştır. Sonbaharda ekilen fiğ karışımlarında artan tahıl oranı ile birlikte karışımların fiğ içeriği azalmış, yatma oranı, kuru ot verimi ise artmıştır. Yine ilerleyen gelişme devresi ile birlikte bitkilerde boylanma ve kuru ot verimi artmıştır. Karışımlardan yüksek verim alınabilmesi için %70-30 ekim oranı ve buğdayın süt olum biçimi tavsiye edilmiştir

Yazlık ve güzlük ekilen macar fiği+buğday ve tüylü fiğ+buğday karışımları için uygun karışım oranı ve biçim zamanın belirlenmesi amacıyla planlanan bu çalışma Erzurum sulu şartlarında 3 yıl süreyle yürütülmüştür. Denemede fiğ ve buğday dört farklı karışım oranında  ekilmiş, buğdayın çiçeklenme ve süt olum dönemlerinde biçilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre sonbahar ekimleri en yüksek kuru ot verimi sağlamıştır. Sonbaharda ekilen fiğ karışımlarında artan tahıl oranı ile birlikte karışımların fiğ içeriği azalmış, yatma oranı, kuru ot verimi ise artmıştır. Yine ilerleyen gelişme devresi ile birlikte bitkilerde boylanma ve kuru ot verimi artmıştır. Karışımlardan yüksek verim alınabilmesi için %70-30 ekim oranı ve buğdayın süt olum biçimi tavsiye edilmiştir