hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Türkiye’de Yapay Zekâ ve Gazetecilik: Kutuplaşmış, Eşitsiz Bir Medya Ortamında Teknolojik Dönüşüm
Artificial Intelligence and Journalism in Turkey: Technological Transformation in a Polarised and Unequal Media Environment
Yazar: Ertuna, Can
Dergi: Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi No. 43, 2025
Anahtar kelimeler: Journalism Studies ; Gazetecilik Çalışmaları ; Yapay zekâ,teknoloji,medya,gazetecilik,dijital eşitsizlik ; Artificial intelligence,technology,media,journalism,digital inequality ; intelligence artificielle,technologies numériques,médias,journalisme,fracture numérique

Bu çalışmada, üretici yapay zekâ araçlarının Türkiye’deki haber merkezlerinde kullanım sıklığı ve gazetecilerin gündelik iş akışında yol açtığı dönüşüm araştırılmaktadır. Nicel ve nitel yöntemlerle yürütülen araştırmada Türkiye’deki medya düzeni tekil bir sistem olarak değil, siyasal baskı, politik paralellik ve kaynak eşitsizliği üzerinden şekillenen “melez” bir yapı olarak ele alınmıştır. Bu çerçevede, yapay zekâ araçlarının gazeteciler tarafından yoğun olarak kullanıldığı saptanmış ancak bunların etik kullanımına ilişkin kapsamlı stratejilerin bulunmadığı ortaya çıkmıştır. Bu araçların haber kalitesine ve istihdama etkileri ise salt kurumların maddi olanakları üzerinden tanımlanamamaktadır. Teknolojiyle kurulan ilişki, farklı kurumların ve bu kuruluşlarda çalışan gazetecilerin meslek normlarına bağlılığı çerçevesinde değişiklik göstermektedir. Kamu yararı odaklı gazetecilik ilkelerine bağlı ve özel haber öncelikli üretim yaptığını söyleyen gazetecilerin, bu yeni teknolojinin ortaya koyduğu risklere karşı daha dirençli oldukları gözlenmiştir. Bu bağlamda, yapay zekânın gazeteciliğe etkileri konusunda uluslararası ölçekteki gelişmelerin mesleğe etkileri tartışılırken, yerel farklılıkların göz önüne alınmasının gerekliliği ortaya çıkmaktadır.

This study examines the extent to which generative artificial intelligence tools are used in Turkish newsrooms and the transformations they bring to journalists’ daily workflows. Employing both quantitative and qualitative methods, the research conceptualises the Turkish media system as a “hybrid” structure shaped by political pressure, political parallelism, and resource inequality. Findings indicate that journalists make substantial use of AI tools, yet comprehensive strategies for their ethical application are absent. The effects of these tools on news quality and employment cannot be explained solely by the financial capacities of media organisations. Rather, the relationship developed with these technologies varies by levels of adherence to the professional norms embraced by different media organisations and journalists. The study highlights that while the effects of AI in journalism are being evaluated with an international scope, accounting for local nuances remains essential.
Oyun ve Anlam:  Oyuncu Beklenti ve Deneyimlerinin Analizi
Game and Meaning: Analysis of Player Expectations and Experiences
Yazar: Aker, Çakır
Dergi: Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi No. 43, 2025
Anahtar kelimeler: Communication Studies ; İletişim Çalışmaları ; Communication and Media Studies (Other) ; İletişim ve Medya Çalışmaları (Diğer) ; Game,Player Experience,Eudaimonia,Hedonia,Motivation ; Jeu,Expérience du joueur,Eudaimonie,Hédonie,Motivation ; Oyun,Oyuncu Deneyimi,Eudaimoni,Hedoni,Motivasyon

Teknolojik, kültürel ve toplumsal gelişmeler eğlence amaçlı medya tüketim alışkanlıklarını değiştirmeye başlamıştır. Özellikle hedonik deneyimlerin kullanıcı deneyimine önemli katkılar sağladığı literatürde sıklıkla belirtilmiştir. Ancak önemi gittikçe artan dijital oyunlar ve oyun çalışmaları alanında oyunların keyif ve zevk veren salt hedonik deneyimler olduğu yönündeki geleneksel bakış açısından da uzaklaşılmaktadır. Bu çalışma da alana katkı sağlamak amacıyla, oyun deneyiminin hedonik yönünün ötesinde, eudaimonik etkilerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Ayrıca çalışmada, oyuncu deneyimi bağlamında hedoni ile eudaimoni arasındaki ilişkinin keşfedilmesi amaçlanmıştır. Yapılan bu betimsel çalışmada, oyuncuların oyun deneyimlerinin hedonik ve eudaimonik olarak incelenmesi mümkün olmuştur. 99 kişilik bir örneklem üzerinden HEMA-R Türkçe anketi yapılmış ve yarı yapılandırılmış sorular ile analiz derinleştirilmiştir. Çalışmanın sonucunda hedoni ve eudaimoni deneyimlerinin birbirine zıt kavramlar olmadığı, eudaimonik deneyimin akılda kalıcılığı ve takdir/kıymet algısını kuvvetlendirdiği ve oyun deyiminde anlamın haz/keyif gibi hedonik deneyimlere katkıda bulunduğu ortaya çıkmıştır.

Technological, cultural, and social developments have begun to change media consumption habits for entertainment purposes. In particular, the literature frequently emphasizes that hedonic experiences make significant contributions to user experience. However, in the field of digital games and game studies, there has also been a shift away from the traditional perspective that views games merely as hedonic experiences providing pleasure and enjoyment. This study, therefore, aims to contribute to the field by revealing the eudaimonic effects of game experience beyond its hedonic aspects. In this descriptive research, a sample of 99 participants completed the Turkish version of the HEMA-R questionnaire, and the analysis was deepened through semi-structured questions. The findings demonstrate that hedonic and eudaimonic experiences are not opposing concepts, that eudaimonic experiences enhance memorability and the perception of appreciation/value, and that meaning within the gaming experience contributes to hedonic aspects such as pleasure and enjoyment.
Türkiye’de Gazetecilikte Prekaryalaşma: Yaş, Cinsiyet Ve Güvencesizlik Dinamikleri
Precarization in Journalism in Turkey: Dynamics of Age, Gender, and Insecurity
Yazar: Cangoz, İncilay; Gönç Şavran, Temmuz
Dergi: Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi No. 43, 2025
Anahtar kelimeler: Journalism Studies ; Gazetecilik Çalışmaları ; Gazetecilik,prekarya,mesleki iyi oluş,iş güvenliği ; Journalism,precariat,occupational well-being,job security ; Journalisme,précariat,bien-être professionnel,sécurité de l’emploi

Bu çalışmada, Türkiye’de gazetecilerin demografik özellikleri, eğitim düzeyi, mesleki deneyimleri ve istihdam türü değişkenleri doğrultusunda mesleki kaygılarını incelemekteyiz. 374 gazeteciyle yapılan anket araştırmasının bulguları, işini kaybetme endişesinin özellikle 20–33 yaş grubunda daha yoğun hissedildiğini; bu kaygının duygusal ve zihinsel iyi oluş üzerinde olumsuz etkiler yarattığını göstermektedir. Genç kuşak gazeteciler, yüksek eğitim düzeylerine rağmen güvencesiz istihdam biçimleriyle karşı karşıyadır. Kadın gazetecilerin eğitim düzeyleri erkeklerden daha yüksek olmasına karşın meslekte kalma süreleri daha kısa olup, toplumsal cinsiyet temelli engellerin varlığı dikkat çekmektedir. Gelir düzeyi ile iş kaybı kaygısı arasında negatif ilişki saptanmıştır: düşük maaşlı gazeteciler daha yüksek iş kaygısı taşımaktadır. Sonuçlar, Türkiye’de gazeteciliğin yapısal olarak prekaryalaştığını; genç ve kadın gazetecilerin daha kırılgan konumda bulunduğunu ortaya koymaktadır. Makalede sektörde güvenceli istihdam ve eşitlikçi politikaların gerekliliği vurgulanmakta; kamunun organları, üniversiteler ve meslek örgütlerini kapsayan kurumlararası iş birliği ile gazetecilik mesleğinin formal ve informal güvencelerinin geliştirilmesini önermekteyiz.

This article examines the professional anxieties of Turkish journalists in relation to their age, gender, educational level, and employment conditions. Drawing on a survey of 374 journalists, the findings reveal that job insecurity is most prevalent among 20–33-year-olds and negatively impacts emotional and mental well-being. Despite their high level of education, young journalists face precarious employment. Although female journalists are more highly educated than their male colleagues, they remain in the profession for shorter periods, reflecting persistent gender-based barriers. A negative correlation was found between income and job-loss anxiety, with lower-paid journalists reporting greater concern. Overall, the results suggest that journalism in Turkey has become structurally precarious, exposing young and female journalists to heightened vulnerability. The article argues for policies that promote secure employment and equality and calls for inter-institutional cooperation, including among public bodies, universities, and professional associations, to strengthen formal and informal safeguards for journalists.
Türkiye’deki Kullanıcı Deneyimi Profesyonellerinin Profili, Çalışma Ortamları, Kullandıkları Yöntemler ve Mevcut İş Akışı İçindeki Konumları
The Profiles of the Turkish User Experience Professionals, Their Work Environment, The Methods They Use and Their Position in the Workflow
Yazar: İnal, Yavuz; Rızvanoğlu, Kerem
Dergi: Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi No. 25, 2016
Anahtar kelimeler: user experience professionals,user experience (ux),usability,human-computer interaction ; professionnels d’expérience utilisateur,expérience utilisateur (UX),Utilisabilité,Interaction homme-ordinateur ; kullanıcı deneyimi profesyonelleri,kullanıcı deneyimi,kullanılabilirlik,insan bilgisayar etkilişimi

Bu çalışmanın amacı Türkiye’deki kullanıcı deneyimi profesyonellerininprofillerini, çalışma ortamlarını, çalışma sürecinde kullandıkları yöntemleri vemevcut iş akışı içindeki konumlarını inceleyerek kullanıcı deneyimi ekosistemineyönelik kapsamlı bir analiz ortaya koymaktır. Çalışmada 91 kullanıcı deneyimiprofesyoneli yer almıştır. Elde edilen bulgulara göre, katılımcıların çoğunlukla özelsektörde faaliyet gösteren, büyük ölçekli firmalarda çalışan ve İstanbul merkezlibir ekosistemin içerisinde yer aldıkları görülmüştür. Küçük ölçekli firmalarınkullanıcı deneyimine ilgisi orta ölçekli firmalardan daha fazla olurken, kamukurumlarının bu alanda oldukça sınırlı varlık gösterdiği belirlenmiştir. Katılımcılarınkendilerini kullanıcı deneyimi konusunda yeterince bilgili görmedikleri tespitedilmiştir. Katılımcıların iş yaşamındaki gelişimlerini iyileştirmek için özelliklekurum içerisindeki iletişim kanallarını ve kaynaklarını zenginleştirmeyi istedikleribelirlenmiştir. Ayrıca katılımcıların gerek ulusal ve gerekse de uluslararasıetkinliklere oldukça az katılım sağlayabildikleri, ulusal ve uluslararası kullanıcıdeneyimi toplulukları ile etkin bir iletişimlerinin olmadığı görülmüştür.

This study aims to present a detailed analysis on Turkish UserExperience (UX) ecosystem by investigating the profiles of Turkish UXprofessionals; methods they use in their process and their position inthe relevant workflow. A total of 91 UX professionals participated to thestudy. Due to the findings, most of the participants work in the largescalecompanies of the private sector located in İstanbul. The interestof the small-scale companies towards UX is more when compared withmid-scale companies, however the public organizations revealed limitedinterest. The participants did not describe themselves as knowledgeableabout UX. In order to support their self-improvement in their workplace,the participants want to enrich the communication channels and sourcesin the organization. The participants could not attend to the nationaland international activities on UX and they did not have any activecommunication with the national and international UX communities.
Korku Kültürü Çerçevesinde Medyada Korku Söylemi: Bir Örnek Olarak 31 Ekim 2016 Cumhuriyet Gazetesi Operasyonu
Le discours de la peur en relation avec la culture de la peur dans les médias: le cas du quotidien Cumhuriyet daté le 31 octobre 2016
Yazar: Aşkın, Ahmet Cevdet
Dergi: Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi No. 27, 2017
Anahtar kelimeler: discours de la peur,culture de la peur,politique de la peur,quotidien Cumhuriyet,analyse critique du discours,approche historique du discours ; korku söylemi,korku kültürü,korku politikası,Cumhuriyet gazetesi,eleştirel söylem analizi,söylem-tarihsel yaklaşım ; discourse of fear,culture of fear,politics of fear,daily Cumhuriyet,critical discourse analysis,discourse-historical approach

Bu makalenin amacı Türkiye’de medya aracılığıyla üretilen ve yeniden üretilen korku söyleminin sonucu olan korku kültürünün bir siyasal baskı aracı haline geldiğine dikkat çekmektir. Temel taşını terörizmin oluşturduğu bu söylem, birbirinden farklı örgütlerin birbirleriyle ilintilendirilmesi ve bazen de özdeşleştirilmesiyle kurulmaktadır. Çalışmada Cumhuriyet gazetesine dönük 31 Ekim 2016’da başlayan operasyon ile ilgili çıkan haberlerde söz konusu söylemin nasıl inşa edildiği eleştirel söylem analizinden yararlanılarak ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. 1 Kasım 2016 tarihinde yayımlanan Sabah, Takvim, Star, Yeni Şafak, Türkiye, Yeni Akit, Akşam, Güneş, Milliyet, Vatan, Habertürk, Yeni Asya, Yeni Birlik ve Hürriyet gazetelerinin birinci sayfalarında operasyonla ilgili yer alan haberler analiz edilirken Ruth Wodak’ın geliştirdiği söylem-tarihsel yaklaşımdan yararlanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda korku söyleminin Cumhuriyet gazetesinin FETÖ, PKK ve PYD gibi örgütlerle özdeşleştirilmesi üzerine kurulduğu ortaya çıkmıştır.

L’objectif de cet article est d’attirer l’attention sur le fait que la culture de la peur est devenue un outil de répression politique suite aux discours de la peur produits et reproduits par l’intermédiaire des médias en Turquie. La base essentielle de ce discours s’appuie sur le terrorisme, corrèle les différentes organisations, et va parfois même jusqu’à identifier les unes avec les autres. Il a été question de démontrer dans cette étude, la façon dont le dit discours a été construit dans les informations sur l’opération du 31 octobre 2016 contre Cumhuriyet. Durant l’analyse des articles sur l’opération publiés en première page des quotidiens Sabah, Takvim, Star, Yeni Şafak, Türkiye, Yeni Akit, Akşam, Güneş, Milliyet, Vatan, Habertürk, Yeni Asya, Yeni Birlik et Hürriyet le 1er novembre 2016, l'approche historique du discours développé par Ruth Wodak a été utilisée. A la suite de l’analyse critique du discours, il semblerait que le discours de la peur est construit sur le fait que le quotidien Cumhuriyet est associé à des organisations telles que le FETÖ, le PKK et le PYD.
Günümüz Sinema Seyir Gündeminin Belirlenmesi
Determination of Today’s Cinema Viewing Agenda
Yazar: Medin, Burak
Dergi: Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi No. 28, 2018
Anahtar kelimeler: inema,viewing,spectator/audience,cinema viewing agenda. ; cinéma,spectateur,la motivation des spectateurs de cinéma à propos de leur choix de film ; sinema,seyir,seyirci/izleyici,sinema seyir gündemi.

Sinema seyir kültüründe seyir gündemi, önemli bir araştırma sahası ve başlık olarak karşımıza çıkar. Geçmişten günümüze özellikle bilgisayar teknolojisinde yaşanan gelişmelere bağlı gelişen uygulamalarla ve inşa edilen sanal uzamlarla birlikte sinema seyir gündeminin inşası da farklılaşmakta, değişip dönüşmektedir. Bu çalışmanın üzerinde durduğu temel sorunsal seyir gündeminin yukarıdan ve tahakküm edici bir eksende mi yoksa dayatmacı film kanonlarına ya da daha farklı eyleyenlere karşı daha özerk ve daha bağımsız bir çerçevede mi şekillendiğidir. İzleyicilerin film izleme tercihleri üzerinde hangi eyleyenlerin rol oynadığını ve izleyicinin seyir gündemlerini belirlemede hangi unsurlara daha çok önem verdiğini anlamayı ve tartışmayı amaçlayan bu çalışmada, öncelikle veri toplama tekniği olarak bir anket formu hazırlandı ve bu sorular 50 kişiye yöneltildi. Ayrıca yarı yapılandırılmış sorular bağlamında 15 dijital yerliyle derinlemesine görüşmeler gerçekleştirildi. Bu sorulardan ve görüşmelerden elde edilen veriler beraber ele alınarak/sınıflandırılarak ortak temalar belirlendi. Sonuç olarak tüm veriler günümüz sinema seyir gündeminin nasıl belirlendiğini anlamak adına analiz edildi.

Within the cinema viewing culture, cinema viewing agenda emerges as an important research title. It is obvious that many factors play a role on the audience’s choice of watching movies and determining their own cinema viewing agenda. The construction of the cinema viewing agenda changes due the applications and virtual spaces built by the developments in computer technology. One of the most important questions in this change and transformation is whether the audience is on the lookout for a more autonomous and spontaneous decision or on the axis of different dynamics. The main problem that this study focuses on is whether the cinema viewing agenda is on an impractical and repressive axis pushed from above or on an autonomous and more independent framework against the impractical film canons or other actors. It is aimed to understand and discuss which actors play a role in the audience’s film watching preferences and which elements the audience prioritize more in determining the audience’s viewing agenda. In this study, a questionnaire was prepared as a data collection instrument and these questions were directed to 50 people who were determined using the purposive sampling technique. In addition, in-depth interviews were conducted through semistructured questions with 15 digital natives. The data obtained from these  questions and interviews were discussed/categorized together and common themes were identified. As a result, all data were analyzed in the context of thematic analysis in order to understand how today’s cinema viewing agenda has been determined.
Postmodern Bir Kimlik Olarak Veganlık ve Bir Çevrimiçi Vegan Ağının Analizi
Le véganisme comme l'identité postmoderne et l'analyse d’un réseau végétalien en ligne
Yazar: Yegen, Ceren; Aydın, B. Oğuz
Dergi: Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi No. 28, 2018
Anahtar kelimeler: kimlik,küreselleşme,postmodernizm,vejetaryenlik,veganlık ; identité,globalisation,postmodernisme,végétarisme,véganisme ; identity,globalization,postmodernism,vegetarianism,veganism

Veganlık, günümüz toplumlarında popüler hale gelen bir yönelime dönüşmüş durumdadır. Hayvansal gıda ve ürünleri reddeden veganlar, radikal duruşları ile (süt ve ürünlerini de tüketmeme vb.) vejetaryenlerden ayrılmakta ve katı bir karşıtlık sergilemektedir. Manuel Castells’in bir “güç” olarak tanımladığı kimlik, postmodern toplumlarda veganlık ile de kendini tartışmaya açmaktadır. Çünkü postmodern yaşamda veganlık, ilgili karşıtlığa paralel olarak “küresel karşıt bir kimlik” olarak gelişmekte ve kendisini sosyal medyada da meşrulaştırmaya çalışmaktadır. Bu yüzden bu çalışmada veganlık, karşıt bir kimlik biçimi olarak ele alınmış ve tartışılmıştır. Çalışmada Vegan Türkiye’nin Twitter üzerindeki hesabı (@veganturkiye) analiz edilmiş, hesabın ağına ilişkin elde edilen veriler yorumlanmıştır. Böylelikle Türkiye’de veganlığın sosyal medyada nasıl resmedildiği incelenmiştir. Çalışmada yöntem olarak sosyal ağ analizi ve içerik analizi kullanılmıştır. Çalışma sonucunda, Vegan Türkiye’nin Twitter paylaşımlarında vegan beslenme ya da veganlığın meşrulaştırılmasından ziyade, türler arası eşitliğe vurgu yapıldığı görülmüştür. Söz konusu vurgu, hayvan hakları ve sevgisine yoğunlaşmış durumdadır. 

Le véganisme est devenu une tendance populaire dans les sociétés contemporaines. Refusant les aliments et les produits d’origine animale, les végétaliens sont séparés des végétariens par des prises de positions radicales (comme ne pas consommer de lait et des produits laitiers, etc.) et ils manifestent une opposition stricte. L’identité que Manuel Castells définit comme un “pouvoir” s’ouvre au débat avec le véganisme dans les sociétés postmodernes. Car dans la vie postmoderne, le véganisme se développe comme une “anti-identité globale” et tente de se légitimer dans les médias sociaux. Par conséquent, dans cette étude, le véganisme a été considéré et discuté comme une forme d›identité opposée. Pour ce faire le compte Twitter Végétalien Turquie (@veganturkiye) a été analysé et les données obtenues à partir de ce compte ont été examinées. Ainsi, la façon dont les médias sociaux en Turquie illustre le véganisme a été analysée en utilisant les méthodes de l’analyse de réseau social et l’analyse de contenu. En conclusion nous avons constaté que dans les échanges de Twitter Végétalien Turquie, plutôt que la légitimation du régime végétalien ou de la véganité, l’égalité entre les espèces a été soulignée. L’accent est mis sur les droits et l’amour des animaux.
Kurumsal Kimlik Aracı Olarak Facebook: Türkiye’deki Sivil Toplum Kuruluşları (STK) Üzerine Bir Değerlendirme
Facebook comme outil d’identité institutionnelle: une évaluation des Organisation Non Gouvernementale (ONG) en Turquie
Yazar: Öztürk, M. Canan; Şardağı, Emine
Dergi: Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi No. 28, 2017
Anahtar kelimeler: identité institutionnelle,médias sociaux,Facebook,organisations non gouvernementales. ; corporate identity,social media,Facebook,non-governmental organizations (ngo) ; sosyal medya,facebook,sivil toplum kuruluşları (STK),kurumsal kimlik

Bu çalışmanın amacı, Sivil Toplum Kuruluşlarının (STK) kurumsal kimliğin hangi unsurlarını Facebook’ta daha fazla yansıttığını ortaya koymaktır. Bu amaçla Türkiye’de faaliyet gösteren 178 vakıf ve derneğin resmi Facebook hesapları kurumsal kimlik unsurları açısından incelenmiştir. Kurum kimliğinin unsurları kurumsal davranış, iletişim, tasarım ve felsefe olmak üzere dört boyutta ele alınmıştır. Kurumsal kimliğin etkileşim alanları olan kurum kültürü ve imaj unsurları, kurumsal kimliğin bütünsel bir perspektiften ortaya çıkarılması için çalışmaya dâhil edilmiştir. Araştırmada betimleyici araştırma tasarımı kullanılmıştır. Verilere ulaşabilmek için içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, STK’ların kurumsal iletişim ve tasarım unsurlarını Facebook’ta daha fazla yansıttığı belirlenmiştir.

Le but de cette étude est de révéler quels éléments d’identité institutionnelle reflètent le plus les Organisation Non Gouvernementale (ONG) sur Facebook. Ainsi, les comptes officiels Facebook des 178 fondations et associations opérant en Turquie ont été examinées en termes d’éléments d’identité institutionnelle. Les éléments de cette identité ont été traités selon le comportement de l’institution, la communication, la conception et la philosophie. La culture et l’image d’entreprise sont des domaines d’interaction de l’identité institutionnelle. Afin de traiter les données, on a utilisé une méthode d’analyse de contenu. Les résultats de cette recherche ont montré que ces ONG utilisaient Facebook plus en termes de communication et de design.