hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Susuz Han Taş Süslemelerinin Geometrik Örüntülerinin Çözümleme ve İnşası
Analysis and Construction of Geometric Patterns of Stone Ornaments of Susuz Inn
Yazar: Korur, Zülal Nurdan
Dergi: Art-Sanat No. 22, 2024
Anahtar kelimeler: Archeology of Seljuk ; Selçuklu Arkeolojisi ; Geometrik Örüntü,Tesselasyon,Anadolu Selçuklu Mimarisi,Mukarnas,Susuz Han ; Geometric Pattern,Tesselation,Muqarnas,Anatolian Seljuk Architecture,Susuz Inn

Bu araştırma Burdur Susuz Han’ın taç kapısı üzerinde yer alan geometrik örüntülerin inşa edildiği dönemde, inşaatçılar tarafından nasıl çizilmiş olabileceğine dair soruya yanıt olabilecek bir yöntem önerisine dayanmaktadır. Bu yöntem belirlenirken temel geometri bilgisi, inşa dönemindeki yaygın üretim araçlarının kullanımı, yine o dönemde kullanılan pergel-cetvel metodu ve günümüzde önemli bir yer tutan tesselasyon konularının prensipleri ortak bir paydada birleştirilmiştir. İslam geometrik örüntülerinin matematik bilimindeki gelişmelerle birlikte ivme kazanmaya başladığı 9. yüzyıldan günümüze, değişmeyen temel prensiplerle, karmaşıklık düzeyinin giderek nasıl artığı tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu çalışmanın kapsamı Susuz Han’ın süslemelerinin farklı geometrik düzenleri ve farklı tipolojileri barındırmasından dolayı Susuz Han’la sınırlandırılmıştır. Aynı zamanda Susuz Han’ın inşa edildiği dönemin özellikleri, tarihî gelişimi ve mimari karakterini elde etmek amacıyla ele alınmıştır. Susuz Han’ın taç kapısı üzerinde yer alan 5 geometrik desen ve taç kapının mukarnası bir yöntem dâhilinde adım adım açıklanmıştır. Fotoğraflar üzerinde yapılan eskiz çalışmalarından hassas çizime geçiş aşaması detaylıca irdelenmiş, böylece alana katkı sağlanmaya çalışılmıştır.

This research proposes a method to explain how the geometric patterns on the portal of Burdur Susuz Inn were created by the builders of the time. By combining basic geometry knowledge, common construction tools of the period, the compass-ruler method, and tessellation principles, the study aims to understand the increasing complexity of these patterns. Starting from the 9th century, Islamic geometric patterns gained momentum due to mathematical advancements. The research focuses specifically on Susuz Inn because of its unique geometric patterns and different typologies. It also explores the historical context and characteristics of the period when Susuz Inn was constructed to capture the spirit of the era. The study meticulously examines the fifth geometric patterns and the muqarnas on the portal of Susuz Inn, providing a detailed, step-by-step method from initial sketches to precise drawings. This transition from rough sketches to detailed drawings is thoroughly analyzed to contribute to the understanding and appreciation of the discipline. By addressing these aspects, the research aims to provide a comprehensive understanding of the geometric patterns on the portal of Susuz Inn and their historical and mathematical significance.
Konya Karatay Müzesi Envanterine Kayıtlı İnce Minareli Medrese’ye Ait Çinilerin İncelenmesi
Investigation of Tiles of Ince Minareli Madrasah Listed in the Inventory of Konya Karatay Museum
Yazar: Erdem Köroğlu, Mine
Dergi: Art-Sanat No. 22, 2023
Anahtar kelimeler: Archeology of Seljuk ; Selçuklu Arkeolojisi ; Medrese,Mimari,Çini,Süsleme,Selçuklu Sanatı,Konya ; Madrasah,Architecture,Tiles,Ornament,Seljuk Art,Konya

Anadolu Selçuklu Devleti’nin Konya ilinde yaptırmış olduğu İnce Minareli Medrese, şehrin önemli yapılarından biridir. Konya’ya kültürel zenginlik kazandıran bu mimari yapı Anadolu Selçuklu dönemi mimari yapılarının özelliklerini ihtiva etmektedir. İnce Minareli Medrese sahip olduğu süslemelerle ön plana çıkmaktadır. Taş, tuğla ve çini malzemelerle yapılandırılan medresenin çini süslemeleri mimari elemanlar üzerine uygulanmıştır. Bu çinilerin günümüzde mevcut olanları araştırmamızda ele alınarak belirtilmiştir. İnce Minareli Medrese’nin bulunduğu alanda yapılan kazı çalışmaları neticesinde bazı çini parçalar ortaya çıkarılmış ve müzenin deposuna alınmıştır. Mevcut haliyle Konya Karatay Medresesi müze deposunda korunmakta olan bu çinilerin detaylı olarak çalışılmamış olması araştırmamız olarak bu konunun belirlenmesinde etkili olmuştur. Bulunan çinilerin incelenmesi neticesinde parçaların mimaride uygulanmış olduğu ve iki farklı çini tekniği ile yapıldıkları anlaşılmıştır. Çalışmamızda çini parçaların ayrıntılı olarak incelenebilmesi için parçalar tek tek, eser 1’den eser 17’ye kadar görsel, teknik ve ebatlarıyla birlikte ele alınmıştır. Araştırma çini sanatına katkı sağlayan önemli bir çalışma olup bundan sonra yapılacak olan çalışmalara da örnek teşkil edecektir.

The İnce Minareli Madrasah was built by the Anatolian Seljuk state in the province of Konya and is one of the city’s most important works. It is an architectural masterpiece that includes the features of the Anatolian Seljuk period, adding to the cultural richness of Konya. The madrasah stands out with its tile decorations. It was constructed using stone, brick, and tile materials, and the tile decorations were applied to the architectural elements. Our research discusses and describes the remaining tiles in detail. During excavations in the area where the İnce Minareli Madrasah is located, some tile pieces were unearthed and stored in the museum’s warehouse. The research we conducted aimed to analyze the tiles preserved in the Konya Karatay Madrasah Museum warehouse. These tiles have not been studied in detail before, making our research rather noteworthy. Upon examining the tiles belonging to the İnce Minareli Madrasah, we discovered that they were applied to the architectural surface using two different techniques. To explore the tile pieces in detail, we analyzed them one by one, from work 1 to work 17, along with their visuals, techniques, and dimensions.
Eskişehir Eti Arkeoloji Müzesinde Yer Alan Selçuklu Dönemi’ne Ait Bir Sanduka ve İkonografisi
A Sarcophagus and its Iconography from the Seljuk Period in Eskişehir Eti Archaeological Museum
Yazar: Harman, Mürüvet; Kızılaslan, Mehmet Anıl
Dergi: Art-Sanat No. 22, 2024
Anahtar kelimeler: Archeology of Seljuk ; Selçuklu Arkeolojisi ; Orta Çağ,Selçuklu Dönemi,sanduka,figür,ikonografi ; Middle Age,Seljuk Period,sarcophagus,figure,iconography

İç Anadolu ve çevresinde görülen Orta Çağ Dönemi’ne ait bezemeli mezar taşları genellikle sanduka, koç, koyun ve at şeklindedir. Bu mezar taşları 12. yüzyıldan itibaren üretilmeye başlanmıştır. Bunların yüzeylerinde daha çok insan, at, aslan, geyik, kuş, dağ keçisi, tavşan ve yılan/ejderha betimlemelerine yer verilmiştir. Söz konusu figürlerin farklı ve kalabalık kompozisyon kurguları ile bir araya getirildiği görülmektedir. Bu özelliğe sahip mezar taşlarından biri de Eskişehir Eti Arkeoloji Müzesinde taş eserler bölümünde sergilenmektedir. A.449-08 (A-161-68) envanter numaralı eserde yan yüzeylerinden birine iki aslan arasında kalan bir geyik ile bir tavşan yerleştirilmiştir. Söz konusu hayvanların hareket hâlinde gösterildiği bu sahne, ilk bakışta bir av/hayvan mücadelesi izlenimi vermektedir. Fakat sahnenin kurgusu ile aslan, geyik ve tavşanın Orta Çağ ve öncesinde yüklendiği manalar göz önüne alındığında farklı bir değerlendirme de mümkün gözükmektedir. Bu çalışmada sanduka üzerindeki sahnenin ikonografik çözümlenmesi yapılmaya çalışılmıştır. Bunun için her bir motifin aynı dönem mezar taşlarındaki kullanımları da göz önüne alınarak sembolizmi ve özellikle ölüm ile bağlantısı irdelenmiştir.

Decorated tombstones from the Middle Ages seen in Central Anatolia and its surroundings are generally in the form of sarcophagi, rams, sheep and horses. These tombstones have been produced since the 12th century. On their surfaces, mostly feature depictions of humans, horses, lions, deer, birds, mountain goats, rabbits and snakes/dragons. It is seen that the figures in question are brought together with different and crowded compositional setups. One of the tombstones with this feature is currently exhibited in the stone artifacts section of Eskişehir Eti Archeology Museum. In the work with inventory number A.449-08 (A-161-68), a deer and a rabbit between two lions are placed on one of the side surfaces. This scene, in which the animals in question are shown in motion, gives the impression of a prey/ animal struggle at first glance. However, given the context of the scene and the symbolism of the lion, deer, and rabbit in the Middle Ages and earlier periods, an alternative interpretation appears plausible. In this study, an attempt was made to analyze the iconography of the scene on the sarcophagus. For this purpose, the symbolism of each motif and especially its connection with death were examined, taking into account their use on tombstones of the same period.
Konya Alâeddin Camii Selçuklu Dönemi Kitabelerinin Hat Sanatı Bakımından Değerlendirilmesi
Analysis of Konya Alaeddin Mosque Seljuk Period Inscriptions in Terms of Calligraphy
Yazar: Erikoğlu, Betül
Dergi: Art-Sanat No. 22, 2024
Anahtar kelimeler: Archeology of Seljuk ; Selçuklu Arkeolojisi ; Konya,Alâeddin Camii,İnşa Kitabesi,Selçuklu Sülüsü,Hat Sanatı ; Konya,Alaeddin Mosque,Construction Inscription,Seljuk Thuluth,Calligraphy

Alâeddin Camii, Anadolu Selçuklu Devleti’nin başkenti olan Konya’nın merkezindeki Alâeddin Tepesi üzerinde bulunmaktadır. Bu dönemin önemli yapılarından biri olan Alâeddin Camii’nin inşasından sonra tamamlanmasına kadar geçirdiği süreç oldukça uzundur. Caminin inşasına Sultan I. Mesud tarafından başlanmıştır. Sultan I. Mesud’dan sonra gelen sultanlar da camiye süreç içinde ilaveler yapmışlardır. II. Kılıçarslan’ın torunu I. İzzeddin Keykâvus, caminin şimdiki orta bölümü ile batı kanadının yapımını emretmiş fakat inşası bitmeden vefat edince caminin noksan kısımları kardeşi I. Alâeddin Keykubad tarafından tamamlanmıştır. Yapı üzerinde Selçuklu Dönemi’ne ait çeşitli kitabeler bulunmaktadır. Bu çalışmada caminin batı duvarında iki, kuzey duvarında dört olmak üzere altı inşa kitabesi, minber ve mihrap kitabeleri, mütevelli ve usta kitabesi, çini kitabe, Fetih suresi ile kelime-i tevhidin yazılı olduğu kitabeler hat sanatı bakımından değerlendirilmiştir. Mermer, ahşap, çini gibi çeşitli malzemeler kullanılarak yazılan bu kitabeler, metnin tasarım kurgusu, harflerin yazılış şekilleri, ebatları, yönleri, kullanılan işaretler gibi hususlarla Selçuklu Dönemi’nin yazı üslubu hakkında malumat vermesi bakımından önem arz etmektedir.

Alaeddin Mosque is located on Alaeddin Hill in the center of Konya, the capital of the Anatolian Seljuk State. The stages of Alaeddin Mosque, one of the important structures of this period, from its construction to its completion are quite long. The construction of the mosque was started by Mesud I. The sultans who came after Mesud I also made additions to the mosque in the process. Kilijarslan II’s grandson Kaykaus I ordered the construction of the current middle part and the western wing of the mosque, but when he passed away, the remaining parts of the mosque were completed by his brother Ala al-Din Kayqubad I. There are various inscriptions from the Seljuk period on the building. In this study six construction inscriptions, two on the western wall of the mosque and four on the northern wall, pulpit and mihrab inscriptions, trustee and master inscriptions, tile inscriptions, inscriptions containing the Surah al-Fath and the word Tawhid were evaluated in terms of calligraphy. These inscriptions, written using various materials such as marble, wood and tile, are important in terms of giving an idea about the writing style of the Seljuk Period, such as the design of the text, the way the letters are written, their sizes, directions and the signs used.
Erzurum Arkeoloji Müzesinde Bulunan ve Erken Dönem Kazılardan Ele Geçen Karaz Kültürüne Ait Pişmiş Toprak Hayvan Figürinleri
Baked Clay Animal Figurines of the Karaz Culture from Early Excavations in the Erzurum Archeological Museum
Yazar: Akarsu, Rabia; Şener, Elif
Dergi: Art-Sanat No. 23, 2023
Anahtar kelimeler: Visual Arts (Other) ; Görsel Sanatlar (Diğer) ; Karaz Culture,Eastern Anatolia Region,Erzurum Archeological Museum,Animal Figurines,Baked Clay ; Karaz Kültürü,Doğu Anadolu Bölgesi,Erzurum Arkeoloji Müzesi,Hayvan Figürinleri,Pişmiş Toprak

Figürinler, insan ve hayvan betimleri olan, ortak amaçlar doğrultusunda kullanılan arkeolojik buluntulardır. Ele geçtikleri mekânlar ile ilişki kurulduğunda daha çok dinî amaçlarla kullanıldığı düşünülen söz konusu küçük buluntular, ait oldukları kültürün inanç sistemi hakkında önemli bilgiler sunmaktadır. Yaklaşık olarak MÖ 3500-1500 yılları arasında Kafkasya’dan Levant içlerine ve Kuzeybatı İran’dan Orta Anadolu’ya kadar geniş bir alanda yayılım gösteren Karaz kültürünün daha çok seramik malzemesine dair çalışmalar yapılmış olup inanç sistemi hakkında çok az bilgi bulunmaktadır. Bununla birlikte Karaz kültürüne ait figürinler hakkında çok fazla bilimsel çalışma da yapılmamıştır. Karaz kültürünün önemli merkezlerinden biri olan Erzurum ilinde 1960 yılında Pulur Höyüğü, 1961 yılında Güzelova Höyüğü ve 1994-2000 yılları arasında Sos Höyük erken dönem kazı çalışmalarından Erzurum Arkeoloji Müzesine gelen 20 adet pişmiş toprak hayvan figürini bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Kültüre adını veren Karaz Höyüğü’nde figürin ele geçmemiştir. Makale kapsamında figürinlerin tipolojik sınıflandırmaları yapılıp biçimsel olarak detaylı bilgileri verildikten sonra Karaz kültür alanı içindeki benzer örnekler ile karşılaştırılması yapılmıştır.

Figurines are significant archeological artifacts that depict humans and animals, often serving practical or symbolic purposes. Considering their location, these small artifacts provide significant insights into the belief systems of the cultures to which they belong. The Karaz culture, which flourished between approximately 3500 and 1500 BCE and extended from the Caucasus to the Levant and from Northwestern Iran to Central Anatolia, has been widely studied through the use of ceramic materials, yet there is limited information about its belief system. Besides, studies focusing on figurines from the Karaz culture are scarce. Hence, this study examines 20 baked clay animal figurines housed in the Erzurum Archeological Museum. These artifacts were recovered during early excavations at Pulur Höyüğü (1960), Güzelova Höyüğü (1961), and Sos Höyük (1994–2000) in Erzurum Province, a key center of the Karaz culture. No figurines were discovered at Karaz Höyüğü, the site that gave the culture its name. Within the scope of this article, the figurines were classified typologically, accompanied by detailed descriptions of their forms. Additionally, comparisons were made with similar figurines found in other regions associated with the Karaz culture.
Hierapolis Arkeoloji Müzesinden Bir Grup Demir Çağı Fibulası
A Group of Iron Age Fibulae From Hierapolis Archeology Museum
Yazar: Özcan, Ali
Dergi: Art-Sanat No. 23, 2024
Anahtar kelimeler: Visual Arts (Other) ; Görsel Sanatlar (Diğer) ; Fibula,Phryg,Çivril,Phrygian Kingdom Borders,Hierapolis Archeology Museum ; Fibula,Frig,Çivril,Frig Krallığı Sınırları,Hierapolis Arkeoloji Müzesi

Fibulalar, Antik Çağ’da insanların giyim kuşamlarında kullandıkları günlük yaşamın vazgeçilmez süs ve prestij unsuru olan objelerdir. Fibulaların en eski örnekleri Geç Bronz Çağı sonunda, Güneydoğu Avrupa’da üretilmiştir. Anadolu’da fibula kullanımı Demir Çağı’nda Frigler tarafından yaygınlaştırılmış; Roma Dönemi'nde Akdeniz ve yakınındaki coğrafyaya yayılmıştır. Başlangıçta günlük ihtiyaçlar için üretilen fibulaların işlevleri zamanla çeşitlenmiştir. Süs gereçleri, kült objesi, ölü hediyesi olarak kullanılan fibulalar, Roma Dönemi'nde meslek ve statü sembolü objelere dönüşmüştür. Bu makalenin konusunu Hierapolis Arkeoloji Müzesi envanterine kayıtlı on beş fibula oluşturmaktadır. Eserler müzeye satın alma yoluyla ulaşmıştır. Çalışmada Frig tipi on dört fibula ile birlikte Teselya ve Adalar tipi olarak değerlendirilen bir fibulanın özellikleri açıklanmış, sınıflandırmaları yapılmıştır. Eserler, benzerleri ile karşılaştırıla= rak ait oldukları tipler hakkında bilgiler verilmiştir. On beş fibula, MÖ 8=7. yüzyıllara tarihlendirilmiştir. Müze envanter kayıtlarında yedi adet fibulanın Denizli’nin Çivril İlçesi’nde ele geçtiği belirtilmektedir. Çivril kökenli fibulaların işlevleri ile Frig Krallığı’nın güney ve güneybatı sınırları konusunda değerlendirmeler yapılmıştır.

Fibulae are indispensable ornaments and prestige objects of daily life that people used in their clothing in the Ancient Age. The earliest examples of fibulae were produced at the end of the Late Bronze Age in Southeast Europe. The use of fibula in Anatolia was made widespread by the Phrygians in the Iron Age; it spread across the Mediterranean and the surrounding regions during the Roman Period. The functions of the fibula, which were originally produced for daily needs, have diversified over time. Fibulae, which were used as ornaments, cult objects, and gifts of the dead, became profession and status symbol objects in the Roman Period. The subject of this article consists of fifteen fibulae registered in the inventory of the Hierapolis Archeology Museum. The artifacts reached the museum through purchase. In this study with fourteen Phrygian fibulae, the characteristics of the fibulae evaluated as one fibula as Theselia and Islands type, were explained and their classifications were made. The works were compared with their similar ones and information was given about the types to which they belonged. The fifteen fibulae have been dated to the 8th−7th centuries BC. In the inventory records of the museum, it is stated that seven fibulae were found in Çivril District of Denizli. Evaluations were made regarding the functions of the fibulae of Çivril origin and the southern and southwestern borders of the Phrygian Kingdom.
Sipylos Magnesiası’nın Arkaik Dönemi’ne Işık Tutan Birkaç Yeni Buluntu
New Finds Shedding Light on the Archaic Period of Sipylos Magnesia
Yazar: Doğan, Umut Murat
Dergi: Art-Sanat No. 23, 2023
Anahtar kelimeler: Visual Arts (Other) ; Görsel Sanatlar (Diğer) ; Magnesia at Sipylos,The Archaic Period,Lekythos,Terracota Sarcophagus,Ceramic,Manisa ; Sipylos Magnesiası,Arkaik Dönem,lekythos,p.t. Lahit,seramik,Manisa

Sipylos Magnesiası (Magnesia ad Sipylum) kalıntıları Manisa il merkezindeki Topkale yamacı ile bu yamacın en üst noktasında yer alan Sandıkkale Tepesi üzerinde yer almaktadır. Spil Dağı’nın kuzey eteklerinde yer alan Sandıkkale ve Topkale, antik yerleşimin merkezi olup nekropol sahasının yamacın ovaya doğru uzanan kuzey eteklerinde olduğu tahmin edilmektedir. Bu çalışmada, ilk defa yayımlanacak olan üç adet pişmiş toprak eser üzerinde durulmuştur. Bunlardan biri Topkale Yamacı’nda yüzeyde bulunan iç içe konsantrik daire motifli küçük bir seramik parçası, diğer iki ise Topkale yamacının kuzeybatısındaki Topçuasım Mahallesi’nde yer alan bir inşaatın temel hafriyatından çıkan bir adet pişmiş toprak lekythos ve pişmiş toprak lahde ait kırık iki küçük pervaz parçasıdır. İncelenen Samos/Lydia Tipi lekythos ve onunla birlikte bulunan ion kyması bezemeli lahit parçaları ile Lydia kültürünün tipik seramikleri arasında yer alan kırmızı üzerine siyah bezemeli mal grubunun bir örneği olan konsantrik daire motifli seramik üzerinden Sipylos Magnesiası’nın az bilinen Arkaik Dönem kültürüne ışık tutmak amaçlanmıştır. Çalışmaya konu edilen pişmiş toprak eserler, daha önce antik yerleşimin yer aldığı Topkale Yamacı ile yakın çevre< sinde bulunan Arkaik Dönem eserleri ile kültürel bir bütünü tamamlamaktadır. Verilerden bir kısmı ana yerleşim alanı içinde yüzey malzemesi olarak bulunmuş bazıları ise yakın çevrede yer alan olası nekropolis ya da tekil mezar yapısına işaret eden bir veri alanını hatırlatır niteliktedir. Buna rağmen tüm bu veriler Sipylos Magnesiası kentinin MÖ 1. bin yılın ilk yarısına inen bir kültürel potansiyele sahip olduğunu göstermesi açısından son derece önemlidir.

The ruins of the city of Sipylos Magnesia (Magnesia ad Sipylum) are located on the Topkale slope in the city center of Manisa and on Sandıkkale Hill, which is at the top of this slope. Sandıkkale and Topkale, located on the northern foothills of Spil Mountain, are the centers of the ancient settlement, and the necropolis area is expected to be on the northern foothills of the slope extending toward the plain. This study focuses on three terracotta works that are out of context and will be published for the first time. One of these is a small ceramic piece with concentric circle motifs found on the surface of the Topkale Slope, and the other two are a terracotta lekythos and two small pieces belonging to a terracotta sarcophagus found in the foundation excavation of a construction site in the Topçuasım District, in the northwest of the Topkale slope. This study aims to shed light on the little
Zile Şeyh Ethem Çelebi (Beyazıt Bestami) Camii ve (Musa Fakih) Türbesinin Mimari ve Bezeme Programı
Architectural and Ornament Program of The Zile Sheikh Ethem Celebi (Beyazıt Bestami) Mosque and (Musa Fakih) Tomb
Yazar: Demirbağ, Uğur
Dergi: Art-Sanat No. 23, 2023
Anahtar kelimeler: Visual Arts (Other) ; Görsel Sanatlar (Diğer) ; Zileli Emin,Şeyh Ethem Çelebi Cami,Kalem İşi,Duvar Resmi,Süsleme ; Zileli Emin,Sheikh Ethem Çelebi Mosque,Handcrafted,Mural Painting,Ornament

İslam toplumlarında cami ve türbeler, sosyal, siyasal, kültürel ve sanatsal hizmetlerin merkezi durumda olan yapılardır. Tokat ili Zile ilçesinin tarihî geçmişi ve kültürel mirası Roma Dönemi'ne kadar uzanmaktadır. Zile dinî ve sivil mimari yönünden zengin bir ilçedir. Türk-İslam mimarisinin önemli yapı tiplerinden birileri de Tokat ili Zile ilçe merkezinde yer alan Şeyh Ethem Çelebi Camii ve Türbesi'dir. Türbe ve çeşme camiye bitişik bir tarzda yapılmış bir külliye şeklindedir. Türbe bölümü camiye göre daha nitelikli ve gösterişlidir. Özellikle türbenin iç mekânında bulunan ağaç, yaprak ve palmet gibi bitkisel motiflerin yoğunluğu ile mimari ve bezeme bakımından özellikli bir yapıdır. Bu çalışmada Şeyh Ethem Çelebi Camii ve Türbesi'nin plan, cephe ve bezeme özellikleri ortaya konulmuş, dönemi ile çevre bölgelerde yer alan cami yapıları mimari ve bezeme yönünden karşılaştırılmış ve genel bir değerlendirmesi yapılmıştır. Özellikle elde edilen verilerle geleceğe taşınması bakımından önemli bir mimari miras olan Şeyh Ethem Çelebi Camii ve Türbesi’nin karşı karşıya bulunduğu koruma sorunlarına yönelik çözüm önerileri sunulmuştur.

In Islamic societies, mosques and mausoleums are structures that serve as central hubs for social, political, cultural, and artistic activities. The historical background and cultural heritage of Zile, a district in Tokat Province, trace back to the Roman era. Zile is a district rich in religious and civil architecture. One of the prominent examples of TurkishIslamic architecture is the Sheikh Ethem Çelebi Mosque and Mausoleum, located in the center of the Zile district in Tokat Province. The mausoleum and fountain are constructed adjacent to the mosque, giving the appearance of a unified complex. The mausoleum section is more elaborate and ornate compared to the mosque. In particular, its interior is distinguished by the abundance of botanical motifs such as trees, leaves, and palmettes, making it significant in terms of both architecture and ornamentation.This study examines the plan, facade, and decorative features of the Sheikh Ethem Çelebi Mosque and Mausoleum, comparing its architectural and decorative elements with contemporary mosque structures in the surrounding regions and providing a comprehensive evaluation. Based on the findings, the study also offers solutions to address the challenges faced by the Sheikh Ethem Çelebi Mosque and Mausoleum, an important architectural heritage with critical significance for its preservation and transmission to future generations.