hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Cezayir Deneyiminin Pierre Bourdieu'nün Sosyolojik Tahayyülüne Etkileri: Bilimsel Bir Habitusun Doğuşu
Influences of Pierre Bourdieu's Algerian Experience on His Sociological Imagination: Birth of a Scientific Habitus
Yazar: Gülsoy, Nazlı Ökten
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 25, 2013
Anahtar kelimeler: Sociology, Pierre Bourdieu, Colonialism, Algeria, War ; Sosyoloji, Pierre Bourdieu, Sömürgecilik, Cezayir, Savaş

Pierre Bourdieu sosyolojisinin oluşumunda Cezayir döneminin çok önemli bir rol oynadığı, kendisi de dahil olmak üzere birçok yazarın üzerinde hemfikir olduğu bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Savaş ve sömürgecilik koşullarında gerçekleştirilen bu ilk çalışmalar, sosyoloğun sadece bilimsel yaklaşımını değil, siyasal konumlanışını da etkilemiştir. Sadece çözülmekte olan bir toplumsal yapıyı değil, bu çözülme karşısında geliştirilen tutumları da göz önüne alan bu çalışmalar, özellikle habitus kavramının geliştirilmesinde temel bir rol oynamıştır. Bourdieu sosyolojisinin anahtar kavramlarından olan düşünümsellik ilkesinin önemli buyruklarından biri, araştırmacının konumunu, araştırma evreninin bütünüyle birlikte değerlendirmektir. Bu makalede, sosyoloğun henüz kendine has kavramlar bütününü geliştirmemiş olduğu dönemde araştırma nesnelerini ve araştırmacı olarak konumunu belirleyen tarihsel koşullar incelenmektedir. Bu inceleme, bir anlamda Bourdieu'nün bilimsel habitusunun doğuş koşullarını da yeniden inşa etme çabasına bir katkı oluşturmayı amaçlamaktadır.

Many authors, including Pierre Bourdieu, agreed that his “Algerian period” had a formative role on his sociological thought. These early studies conducted under the conditions of war and colonialism, not only influenced the scientific approach, but also the political positioning of the sociologist. This article shows that a dissolving social structure and the attitudes developed in the face of this dissolution have played a major role, especially in the elaboration of the concept of habitus. One of the imperatives of reflexivity, a key concept for the sociology of Bourdieu, is to evaluate the researcher's position, along with the whole research universe. This article aims to present how the historical conditions of Bourdieu's research objects and his position as a researcher, at a time when a sociologist has not developed his own conceptual tools yet, have influenced and contributed to the birth of Bourdieu's scientific habitus.
Tahakküme Hükmetmek: Bourdieu Sosyolojisinde Toplum ve Bilim İlişkisi
Dominating the Domination: Science-Society Relationship in Bourdieu's Sociology
Yazar: Koytak, Elyasa
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 25, 2013
Anahtar kelimeler: Sociology, Pierre Bourdieu, Habitus, Reflexivity, Domination ; Sosyoloji, Pierre Bourdieu, Habitus, Düşünümsellik, Tahakküm

Bourdieu sosyolojisinin ayırıcı vasfı, yoğun ve geniş saha araştırmalarının sıkı dokunmuş ve karmaşık bir kavram örüntüsüyle açıklanmasındaki yetkinliktir. Bu makalenin amacı, Bourdieu'nün toplumsal dünyayı anlama tarzını ve bunun üzerinden bir bilim olarak sosyolojiyi ve sosyolojinin toplumsal dünyayla olan ilişkisini nasıl düşündüğünü açığa çıkarmaktır. Bourdieu, toplumsal dünyayı, merkezinde “habitus”un olduğu bir kavramsal çerçeveyle açıklar ve analizinin merkezine tahakkümü koyar. Diğer yandan sosyolojiyi toplumda yürürlükte olan tahakküm ilişkilerini ifşa etme buyruğuyla tanımlar ve bireylerin içlerinde bulundukları bu ilişkileri doğru tanıyabilmeleri için şart sayar. O halde sosyolojinin topluma dair sahici bilgi üretme iddiası hangi vasfından ileri gelmektedir? Bireyleri, sosyolojiyi toplumun geri kalanından ayıran epistemolojik bilimsellikten mahrum ve sosyolojiye muhtaç bırakan nedir?

The distinctive quality of Bourdieusian sociology is the perfection in the explanation of deep and wide scale field studies with a solid weaved and complex conceptual pattern. This article aims to reveal the way he understands the social world, thus how he considers sociology as a science, and its relation with the social world. Bourdieu explains the social world with a conceptual framework centered on “habitus” and locates the domination at the heart of his analysis. He defines sociology with the imperative of denouncing the existent relations of domination in the society and the sociological knowledge as the very condition of understanding these relations of domination by individuals. Thus, which quality of sociological knowledge generates its competence for the production of a genuine intelligence on the society? What is the epistemological characteristic of sociology that the individuals lack, therefore requiring a true understanding of the social world they live within?
Sosyolojinin Kaçınılmaz Nesnesi Devlet Üzerine: Pierre Bourdieu'nün 1989-1992 Yılları Arasında  CollÃ¨ge de France'da Verdiği Dersler
Sur l'Ã‰tat as an Unavoidable Object of Sociology: Lectures of Pierre Bourdieu in the CollÃ¨ge de France (1989-1992)
Yazar: Berkkurt, A. Günce
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 25, 2013
Anahtar kelimeler: Bourdieu, Political Science, State, Symbolic Power, Socio-Genetic Analysis ; Bourdieu, Siyaset Bilimi, Devlet, Simgesel Erk, Sosyogenetik Tahlil

Bu yazı, Bourdieu'nün 1989-1992 yılları arasında CollÃ¨ge de France'ta verdiği derslerin, yakınlarda Sur l'Ã‰tat başlığıyla kitaplaştırılmış halini tanıtmayı amaçlıyor. Ancak amaç, bu kitabın içeriğinin ötesinde, Bourdieu'nün sosyolojik kuramını, devlete dair konuları irdelediği diğer çalışmalarını ve atıf yaptığı eserleri de hesaba katarak genel olarak anlamaya çalışmak. Bu derslerde Bourdieu, devletin oluşmasında, şiddetin (fizikî sermayenin) tekelleşmesi kadar, kurumsal farklılaşmayla birlikte ortaya çıkan simgesel erkin belirleyiciliğine vurgu yapıyor. Simgesel erkin, hatta devletin etki alanı sadece bürokratik alanla sınırlı kalmayıp, onları toplumsal dünyanın ayrıntılarında var etmektedir. İşte Bourdieu, sosyoanalizinin bilindik kuramsal araçları olan habitus-alan ikilisini de bu yüzden üretmiştir. Böylece siyaset bilimine, alışıldık normatif ve felsefi yaklaşımların dışında, antropolojik bakış açılarının neler katabileceği ortaya çıkmaktadır.

This article introduces a recently published work of Pierre Bourdieu on the state, Sur l'Ã‰tat, based on his lectures delivered in the CollÃ¨ge de France between 1989 and 1992. We intend to present the outlines of this work which not only necessitates its contextualization in the scientific production of Bourdieu through a cross-referenced interpretation with his other studies, but also the revision of the works referred by him. In his lectures, regarding the formation process of the state, in addition to the role of monopoly of violence (physical capital), he accentuates the determinative role of symbolic power which appears after institutional differentiation. The influence of the symbolic power, even of the state, sheds light not only onto the bureaucratic field, but also onto details of the social world. Bourdieu created his widely known theoretical tools of habitus and field in his socio analysis because of this reason. Hence, distinct from ordinary normative and philosophical approaches, probable contributions of anthropological viewpoints to political science are presented here.
Tanzimat Döneminde Modern Bilim Algısı
Perception of Modern Science in the Tanzimat Period
Yazar: Erdoğan Coşkun, Aynur
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 26, 2013
Anahtar kelimeler: Ottoman Modernization, Modern Science, Technical Knowledge, Sociology of Knowledge, Schools of Tanzimat, Madrasah ; Osmanlı Modernleşmesi, Modern Bilim, Teknik Bilgi, Bilgi Sosyolojisi, Tanzimat Okulları, Medrese

Bu çalışmada, karşılaştırmalı ve tarihsel bilgi sosyolojisinin savlarından hareketle Osmanlı Devleti'nin kurumsal modernleşmesinin ilk evresi olarak Tanzimat döneminde modern bilimin ortaya çıkışı anlamlandırılmaya çalışılmaktadır. Makalede bilgi sosyolojisinin modern bilginin doğuşuna dair geliştirdiği açıklama biçimlerinin Osmanlı biliminin kurumlaşmasını açıklayamadığına ve bu bağlamda Osmanlı biliminin doğuş koşullarının özgüllüğüne, karşılaştırmalı ve tarihsel bilgi sosyolojisinin transfer yoluyla üretilen bilgi türünü açıklamadaki yetersizliğine işaret edilmektedir. Modern bilgiyi doğuran koşullar olarak rasyonelleşme ve sekülerleşmenin Osmanlı toplumunda önkoşul olmaktan ziyade modern bilginin aktarımı sürecinin sonuçları oldukları, çalışmanın bulgusu olarak kaydedilmiştir. Ayrıca Osmanlı modernleşmesinin paradigmatik bir dönüşüm arayışının sonucu olmaktan ziyade Batı'nın 'ilerlemişliğinin' nedenleri olarak algılanan bilim ve teknolojinin Osmanlı bünyesinde üretilmesi olarak gerçekleştiği ifade edilmiştir. Osmanlı modernleşmesinin bu karakterine ayna tutabilmek için siyasal kadronun Batı bilimine dair geliştirdikleri algı tasvir edilmeye çalışılmıştır.

In this study, departing from the arguments of comparative and historical sociology of knowledge, the rise of modern science in the Tanzimat period as a first phase of the institutional modernization of the Ottoman State will be interpreted. This article will showcase statements that the sociology of knowledge, which has developed in relation to the rise of modern knowledge, cannot explain the institutionalization of Ottoman science. And in this context, the specificity of the improving conditions of Ottoman science and the insufficiency of comparative-historical sociology of knowledge for explaining the type of knowledge produced via transference is highlighted. It is a conclusion of this study that rationalization and secularization, the conditions that engender modern knowledge, are the result of the transfer process of modern knowledge rather than a pre-condition in Ottoman society. Moreover, it will be stated that science and technology -which are perceived as the reasons for the “progress” in the West- were produced within the Ottoman structure rather than being the outcomes of a pragmatic transformation of Ottoman modernization. In order to elucidate the character of Ottoman modernization, the perception of the political elite on Western science is depicted.
Yaşa Göre Değer Farklılıkları ve Siyasi Kuşak Aidiyeti
The Value Differences According to Age and Political Generation Belonging
Yazar: Özgür, Ergün
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 26, 2013
Anahtar kelimeler: Age, Generation Belonging, Individual Values, '68 Generation, '78 Generation, Generation after Özal ; Yaş, Bireysel Değerler, Siyasi Kuşak Aidiyeti, '68 Kuşağı, '78 Kuşağı, Özal Sonrası Kuşak

Araştırmada yaşın bireysel değerlere katkısı ve politik kuşak aidiyetinin etkisi, '68 ve '78 kuşakları ile Özal sonrası kuşak üzerinden incelenmiştir. Araştırma verisi, İstanbul'da kendilerini politik kuşak aidiyeti ile ifade eden dernek ve vakıf üyelerinin yanı sıra internet grupları, üniversite öğrencileri ve mezun dernekleri üyelerine uygulanan 301 anketten elde edilmiştir. 29 değer ifadesi ile Schwartz'ın Değerler Ölçeği'ndeki sekiz değer boyutuna ulaşılmıştır. Araştırmanın üç hipotezinden ilki, yaş ilerledikçe kendini aşma ve muhafazacı yaklaşımın, yeniliğe açıklık ve kendini yüceltme değerlerine göre yüksek olacağıdır. İkinci hipotez, kuşak aidiyeti farklı olanlar aynı yaş grubunda olsalar da farklı değerlere ve aynı kuşaktan olanlarla benzer değerlere sahip olacağı yönündedir. Üçüncü hipotez, cinsiyet, birden fazla dil bilme ve eğitim düzeyinin değerlerde fark oluşturacağı şeklindedir. Araştırma sorusu olan yüksek gelir düzeyi “iyilikseverlik”, evlilik “yetkin, çevreci ve maceracı olma” ve çalışıyor olmak ise “yetkin olma”da fark oluşturmuştur. Araştırma sonucunda, hipotezler ve araştırma sorusu kısmi olarak desteklenmiştir.

In this study, the contribution of age to individual values and impact of political generation belonging are researched based on the generations of '68 and '78, and the generation after Özal. Data has been collected through 301 surveys applied to members of associations and foundations expressing themselves based on belonging to certain political generations, internet groups, university students, and university alumnus in Istanbul. With 29 value items, eight value dimensions of Schwartz's Value Survey have been reached. The first hypothesis tested was that being old will lead to increased conservation and self-transcendence rather than self- enhancement and openness to change in values. According to the second hypothesis, apart from the age, belonging to different generations leads to believing in different values. And the third hypothesis is that gender, knowing more than one language and higher education generate value differences. In this paper, I shall present a  research question inquiring if high incomes generated  differences on “benevolence”, being married on “competence, environmentalism and stimulation” and working position on “competence” values. As a result of this study, the hypotheses and the research question were partially supported.
Sosyal Hizmete Kültürel Yaklaşım: 2011 Van Depremi Örneği
Cultural Approach to Social Work: A Case Study of the 2011 Van Earthquake
Yazar: Yaman, Ömer Miraç; Akyurt, Mehmet Ali
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 26, 2013
Anahtar kelimeler: Social Work, Culture, Modernization, Turkey, 2011 Van Earthquake ; Sosyal Hizmet, Kültür, Modernleşme, Türkiye, 2011 Van Depremi

Türkiye'de sosyal hizmet, toplumu modernleştirme hedefinin bir parçası olarak kurumlaşmış, toplumla ilişkisini de modernleştirme çabasının evrenselci varsayımlarına uygun olarak kurmuştur. Bu durumun sonucunda kültürün dil, din, adet, gelenek ve günlük alışkanlıklar gibi farklı cephelerinde, “evrensel” ve “modern” olmayan özelliklerin dönüştürülmesi, topluma sosyal hizmet götürülmesinde öncelikli görev sayılmıştır. Bu da, “yerel”, “kültürel” ve “geleneksel” özelliklerin görülmemesi ve göz ardı edilmesi gibi sonuçlar doğurmuş, kültürel dokunun kavranamaması sebebiyle sosyal hizmet götürme sürecinde çeşitli aksaklıklar ortaya çıkmıştır. Bu makalede, sosyal hizmet alanında kültürel farklılıkların önemi, diğer sosyal bilimlerdeki ve sosyal teorideki tartışmalardan da destek alınarak ortaya konmuş, 2011 Van Depremi sürecinde bölgede yapılan sosyal çalışma sırasındaki gözlemler üzerinden, sözü geçen aksaklıklar ve bunların giderilme yolları gösterilmeye çalışılmıştır. Buna göre sosyal çalışmacıların, müracaatçıların dil, din, adet ve ihtiyaçlarını bilmesi ve bunlara saygılı davranması, onlarla “modernleştirici yabancılar” olarak değil “yardımcı tanıdıklar” olarak iletişim kurması gerekmektedir. Travma sonrası normale dönme sürecine ancak bölgedeki normal günlük hayatın kültürel kodları bilinerek katkıda bulunulabilir.

In Turkey, social work has been institutionalized as a part of the modernization aim, and its relationship with society has been organized according to universalist assumptions of this modernizing effort. As a result, with various aspects of culture such as language, religions, customs, tradition and daily life practices, transformation of “non-universal” and “pre-modern” qualities have been accepted as the primary aim of social work. This resulted in ignorance and indifference regarding the “local”, “cultural” and “traditional” qualities, and created some defects and deficiencies in terms of social services. In this article, the importance of culture in the field of social work is underlined drawing support from discussions held in other social sciences and social theory. Based on observations collected during social work in the region short after Van Earthquake in 2011, we present the mentioned deficiencies and their probable solutions. Accordingly, social workers have to know and respect the applicants' language, religion, customs, and needs, and to communicate with them as “helpful friends” rather than “modernizing outsiders”. Without knowing the cultural codes of daily life in the region, none can contribute to the post-traumatic normalization process.
İç Savaş ve Savaş Sonrası İspanyası'nın İlk Döneminde Toplumsal Değişim
The Spanish Civil War and the Social Change in the First Period of Postwar Spain
Yazar: Yener Gökşenli, Ebru
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 26, 2013
Anahtar kelimeler: Spanish Civil War, Postwar Spain, Francisco Franco, Social Change, Crime ; İspanyol İç Savaşı, Savaş Sonrası İspanyası, Francisco Franco, Toplumsal Değişim, Suç

İç Savaş sonrası İspanya'sı, 1939-1950 yılları arasında ele alındığında toplumsal yönden önemli değişimler yaşandığı gözlemlenir. Karaborsacı ve kaçakçıların yaşadığı rahat yaşam, açlıktan ölme sınırına gelen çoğu insan için zamanla özendirici bir hal alır. İspanyol sosyal ortamının açgözlülük ve sefalet ile tanımlanabilecek bu sıra dışı dönemi ve bu dönemde artan suç oranları, incelenmesi gereken bir toplumsal olay niteliği taşır. İç savaş öncesinde suçla ilişkisi olmayan sayısız İspanyol yurttaş, iç savaş sırasında kısa sürede suçlu kimliğine bürünmüştür. Bu dönemde, bireysel suçlar ve çete suçları artmış, çeşitli sahtecilik, hırsızlık ve kaçakçılık yöntemleri gözlemlenmiştir. Kıtlık ve yasal baskıların olduğu bir ortamda savaşın yaralarını sarmak da zor olmuştur. Sonuç olarak İspanya'nın iç savaş sonrası örneği, bir toplumun sosyal ve ekonomik dengeleri sarsıldığında bununla eşzamanlı olarak ahlaki açıdan da yıprandığını bize gösterir. Toplumun önemli bir kesimi tarafından desteklenen ve savaş öncesinin yönetim düzensizliklerine ve ekonomik sorunlarına çare olacağı düşünülen General Francisco Franco, tüm bunlara çözüm olamaz. Savaş sonrasının ilk döneminde halk için yaşam şartları daha da kötüleşir.

When Postwar Spain is discussed (1939-1950), it is observed that important changes surfaced in the social aspect. The comfortable lives of black marketeers and contrabandists became incentives for the ones that were on the edge of dying of hunger. The extraordinary period of Spanish social ambiance that can be defined with greed and misery, and the rising crime rates in this era, are both social events that need to be examined. In addition to the ones that committed crimes to survive, there also appeared many disaster opportunists. In the mentioned period, the rise in the civil and gang crimes, and various methods of forgery, robbery and contrabandism were observed. In an ambience of shortages and legal pressures, the wounds of the war took time to heal. As a result, Spain's Postwar example demonstrates us that the society can be damaged morally in parallel with the damaged social and economic balances. General Franco who was supported by many citizens and believed to normalize the administrative instability and economic problems of the prewar, was not a solution for all these. In the first period of the postwar, living conditions of the Spanish citizens grew even worse.
İlk Osmanlı Seçimleri ve Parlamentosu
The First Ottoman State Elections and Parliament
Yazar: Toprak, Seydi Vakkas
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 26, 2013
Anahtar kelimeler: First Constitutional Era, Ottoman Constitution of 1876, Chamber of Deputies, Election, The Second Voter ; Birinci Meşrutiyet, Kanun-i Esasi, Meclis-i Mebusan, Seçim, İkinci Seçmen

Bu çalışmada, Osmanlı Devleti'nin meşrutiyet rejimine geçişi sürecinde ilk seçimleri ve oluşan parlamento incelenmektedir. Osmanlı Devleti'ni dağılmaktan kurtarmak için XIX. yüzyılın son çeyreğinde mutlak monarşiden meşruti monarşiye geçilmiştir. Meşrutiyetin ilanı için anayasa ve meclise gereksinim duyulmaktaydı. Bu amaçla Türk tarihinin ilk anayasası olan Kanun-i Esasi özel bir komisyona hazırlatılmıştır. Seçimlerin yapılabilmesi için de “Talimat-ı Muvakkate” denilen geçici bir kanun hükmünde kararname çıkarılmıştır. Bu kararnameye göre yapılan seçim sonucu belirlenen 80 Müslüman ve 50 gayrimüslim milletvekilinden oluşan ilk Osmanlı Parlamentosu 19 Mart 1877 tarihinde padişahın huzurunda ilk oturumunu yapmıştır. Bu meclis 28 Haziran 1877 tarihine kadar birinci dönem çalışmalarını devam ettirmiştir.

This study analyzes the Ottoman State's first elections and parliament in the historical timeline of transition to constitutional government. For rescuing the Ottoman State, the regime was changed from absolute monarchy to constitutional monarchy at the last quarter of the 19th century. It was necessary to have a constitution and a parliament to introduce constitutionalism. Because of this reason, the first constitution of Turkish history Kanun-i Esasi (Basic Law or Constitution) was prepared by a distinctive commission. As a temporary legal basis for elections, a decree law was prepared, called the “Talimat-ı Muvakkate” (Transitory Instructions). According to this bylaw, assigned members of the parliament which was composed of 80 Muslims and 50 non-Muslims accomplished the first session of parliament on 19th March 1877 in the presence of the Sultan. This parliament stayed active until the date 28th June 1877, which is called first term of the parliament.
Fasti'nin Açtığı Pencereden Roma Takvimine Bakış
A Look at Roman Calendar Through Fasti's Window
Yazar: Öyken, Ekin
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 26, 2013
Anahtar kelimeler: Ovid, Fasti, Calendar of the Roman Republic, Roman Year, Roman Religion ; Ovidius, Fasti, Roma Cumhuriyet Dönemi Takvimi, Roma Yılı, Roma Dini

Günümüzde neredeyse tüm dünyada geçerliliği olan Gregorius takvimi, Roma takviminin kısmen değişmiş bir biçimidir. Kökleri Cumhuriyet öncesi döneme kadar giden Roma takviminde ise en önemli reform Iulius Caesar zamanında olmuştur. Roma tarihine gönderme yapan uğurlu ve uğursuz günleri, dinsel günleri, bayramları ve meclis günleri her dönemde oldukça renkli olan Roma takvimi, toplumsal yaşamı düzenleyen önemli bir araç olmasının yanı sıra, birçok antik yazar için merak ve esin kaynağı da olmuştur. Dolayısıyla Roma takvimini yalnızca işlevsel bir zaman tablosu olarak değil mitoloji, din ve tarihin iç içe geçtiği bir semboller ağı olarak düşünmek gerekir. Bu makalede, Ovidius'un (MÖ 43 - MS 17~18) Fasti eseri bağlamında, takvimin Roma şiirindeki özgün bir görüntüsü değerlendirilecektir.

The Gregorian calendar, which is widely adopted in the world today, is a partially modified version of the ancient Roman calendar. The ancient Roman calendar itself, which has it roots in the pre-Republican era, underwent the most definite change in the age of Julius Caesar. Besides being an important medium for the organization of social life, the Roman calendar, with its religious days, festivals, assembly days, auspicious and ominous days, was a source of curiosity and inspiration for the ancient authors. Hence, we have to think of it not just as a practical time table but also as a web of symbols woven with mythology, religion and history. In this article an original reflection of the calendar in Roman poetry will be assessed within the context of Fasti by Ovid (43 BC - 17~18 AD).