hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Dillerinden Biri Türkçe Olan Manzum Sözlükler Üzerine Yapılan Çalışmalar Bibliyografyası
Bibliography of Versified Dictionaries Having Turkish as One of Their Languages
Yazar: Averbek, Güler Doğan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 21 No. 21, 0
Anahtar kelimeler: manzum sözlük,yabancı dil eğitimi,Eski Türk Edebiyatı ; versified dictionary,foreign language teaching,Turkish Classical Literature

Bu çalışma ile dillerinden biri Türkçe olan manzum ikidilli/  çokdilli sözlükler üzerine yapılmış akademik çalışmaların  bir araya getirilmesi amaçlanmaktadır. Giriş bölümünde  manzum sözlüklerin tarihçesine ve şekil özelliklerine  değinildikten sonra eğitim-öğretim aracı olarak kullanılmalarına  işaret edilmiştir. Çalışmanın esasını teşkil eden ve  konunun araştırmacılarına kılavuzluk görevi ifa etmesi  arzu edilen bibliyografyada ise manzum sözlükler üzerine  yapılan çalışmaların bibliyografik künyeleri, dillere göre  tasnif edilmiş ve ilgili sözlük altında araştırmacının soyadına  göre alfabetik olarak listelenmiştir. Üzerinde herhangi  bir çalışma yapıldığı tespit edilemeyen manzum sözlüklere  bibliyografyada yer verilmemiştir. Bibliyografyada ayrıca  manzum sözlüklerin şerh, tazmin veya tercümeleri üzerine  yapılan çalışmalar ile devam eden çalışmalara da yer verilmiştir.  Manzum sözlüklerin muhtevası, yazıldıkları tarih  veya dönem, yazma veya basma nüshaları gibi bilgiler bu  çalışmada yer almamıştır.

In this study, bibliographic entries of the academic  studies on versified bilingual/multilingual dictionaries in  Turkish will be listed. In the introductory part, the brief  history and characteristics of versified dictionaries as well  as a brief information on such dictionaries as textbooks will  be given. The bibliography which will include bibliographic  entries of the studies on versified dictionaries will  constitute the main part. These entries will be classified  according to the languages and listed alphabetically under  the relevant dictionary. This section will not comprise the  dictionaries which have not been studied yet. Studies on  commentaries and translations of versified dictionaries as  well as ongoing studies are also included in the  bibliography.
Türkçe Aruz Kaynakçası
Turkish Arud Bibliography
Yazar: Belenkuyu, Bekir
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 24 No. 24, 0
Anahtar kelimeler: Aruz,Türkçe Aruz,Vezin,Kaynakça,Musiki,Usul ; Arud,Turkish Arud,Rhythm,Bibliography,Musiki,Form

Arap edebiyatında doğan aruz, Fars edebiyatında bazı değişikliklere uğramıştır. Aruzun Türk edebiyatına Fars şiirinden geçtiği yönünde genel bir kabul bulunmaktadır. Türk şiirindeki aruz da Fars şiirindeki aruzdan farklılaşır. Günümüze ulaşan yazılı kaynaklar göz önünde bulundurulunca Türkçenin aruzla olan tanışıklığının XI. yüzyıldan öncesine dayandığı söylenebilir. Başlangıçta aruzun Türkçenin kendi şiir sistemi olan hece vezninden fazla uzaklaşmadığı görülür. Türk şiirinde aruz, daha sonraki asırlarda kendi kurallarını oluşturmuş ve artan bir başarıyla kullanılmıştır. Türkçede aruz uygulamaları bazı teorik eserlerle de desteklenmiştir. Türkçenin kendi ses yapısıyla aruzun en iyi şekilde örtüştüğü dönemlerde yaşanan dönüşüm sonrasında aruz Türk şiirinden yavaş yavaş çekilmiştir. Türkçe aruzla ilgili özellikle XIX. yüzyılın ikinci yarısından itibaren araştırma, inceleme ve tenkit çalışmaları yapılmıştır. Çalışmalar edebiyat ve musiki temelli olmak üzere iki koldan ilerler. Çalışmalarda genel olarak hece-aruz kıyası, aruz öğretimi, aruza dair bir eserin neşri, bir şairin veya dönemin aruz tasarrufları, usul-vezin münasebetleri gibi konular karşımıza çıkar. Türkçe aruzu anlamayı ve anlatmayı amaçlayan çalışmaların tespit edilen en kapsamlı kaynakçası bu yazıda araştırmacıların dikkatine sunulmuştur.

Arud emerging in Arabic literature has undergone some differences in Persian literature. There is a general acceptance that arud passed into Turkish literature through Persian poetry. The prosody in Turkish poetry also differs from the prosody in Persian poetry. In the beginning, it is seen that the arud does not go far from Turkish syllable rhythm, which is its own poetry system. In Turkish poetry, prosody has established its own rules in the following centuries and has been used with increasing success. Arud applications in Turkish are also supported with some theoretical works. After the transformation that took place in the times when Turkish was compatible with its own sound structure, arud gradually withdrew from Turkish poetry. Research, review and criticism studies on Turkish prosody have been carried out especially in the second half of the 19th century. The works are divided into two branches: literature and music. In the studies, we generally encounter topics such as syllable-prosody comparison, teaching of prosody, the publication of a work related to prosody, prosody practices of a poet or period, forms-rhythms relations. In this article, the most comprehensive bibliography of the studies aiming to understand and explain Turkish arud is presented to the attention of researchers.
Hoca Dehhânî Hakkında Yeni Bilgiler
New Information About Hoca Dehhani
Yazar: Ersoy, Ersen; Ay, Ümran
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 15 No. 15, 0
Anahtar kelimeler: Hoca Dehhânî,14.yy,Karamanoğlu Alâeddîn Ali,Arif Hikmet Bey Kütüphanesi ; Hoca Dehhani,14th century,Karamanoğlu Alaeddin Ali,Arif Hikmet Beg Library

Klasik Türk şiirinin ilk temsilcilerinden olan Hoca Dehhânî, ilim âlemine ilk kez 1926 yılında Hayat Mecmuası’nda Fuad Köprülü tarafından tanıtılmıştır. Köprülü, Şikârî Tarihi’ndeki bir nottan ve eldeki kasidesinden yola çıkarak şairin Horasan’dan Anadolu’ya gelerek, III. Alâeddîn Keykubâd  1298-1302 ’ın himayesini gördüğünü, ona Farsça bir Selçuklu Şehnâmesi yazdığını söylemiş; Hikmet İlaydın ise şairin yaşadığı devri daha geriye götürerek I. Alaeddîn Keykubâd  1220-1237  döneminde yaşadığını savunmuştur. Günay Kut ise nazire mecmualarındaki verilerden hareketle Hoca Dehhânî’nin Karamanoğlu Alaeddîn Ali Bey zamanında yani 14.yy’ın ikinci yarısında yaşamış olduğuna dikkat çekmiştir. Köprülü, Dehhânî’nin şiir mecmualarında bulunan 1 kasidesiyle 6 gazelini tespit etmiş, Günay Kut da bir gazel daha ilave ederek gazel sayısını 7’ye çıkarmıştır. Bu makalede Hoca Dehhanî’nin hayatı ve edebî kişiliği hakkında bugüne kadar bilinenler kısaca dile getirildikten sonra, Hoca Dehhânî Divanı adını verebileceğimiz, Medine Arif Hikmet Bey Kütüphanesi’nde bir divan mecmuası içinde bulunan 2 kasidesi ile 97 yeni gazeli ihtiva eden yeni bir el yazması ilim âlemine tanıtılacak, şairin hayatı, yaşadığı dönem, eserleri ve edebî kişiliğine dair tespit edilen yeni bilgiler özet halinde aktarılacaktır.

Hoca Dehhani who is one of the first representatives of Classical Turkish literature is first introduced to the science world in Hayat Mecmuası in 1926 by Fuat Köprülü. Köprülü claimed that Dehhani came to Anatolia from Khorasan and was under the patronage of Alaeddin Keykubad II  1298-1302  and wrote a Seljukian Shahnameh for him based on a note on Şikari Tarihi  History of Şikari  and on his existing qasidah. Hikmet İlaydın, on the other hand, argues that Dehhani lived much before, in the period of Alaeddin Keykubad I  1220-1237 . But Günay Kut asserts that Hoca Dehhani lived in Karamanoğlu Alaeddin Ali Beg's period, in the second half of the 14th century based on the data in nazirah macmuas. Köprülü established his 1 qasidah and 6 ghazals in poetry macmuas. Günay Kut added another ghazal which increased the number of ghazals to 7. In this article, after expressing the known information about Hoca Dehhani's life and literary personality, a manuscript that we can name Divançe of Hoca Dehhani in Madinah Arif Hikmet Beg Library that contains his 2 qasidahs and 97 new ghazals in a divan macmuah will be introduced to science world and new information about his life, his period, his works and his literary personality will be narrated.
Klasik Türk Şiirinde Osmanlı Eğlence Hayatının Bir Yansıması: Mehtabiyeler
A Reflection Of Ottoman Nightlife in Classical Turkish Poetry: Mehtabiye
Yazar: Durkaya, Hayriye
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 24 No. 24, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk edebiyatı,Osmanlı eğlence hayatı,mehtap,mehtap eğlenceleri,mehtabiye ; Classical Turkish literature,Ottoman nightlife,moonlight,moonlight entertainments,mehtabiye

Mehtap sefaları, kayıklarla Boğaziçi’nde düzenlenen bir ay ışığı eğlencesidir. Osmanlı gündelik hayatında kendine yer edinen mehtap âlemleri, uzun yıllar İstanbul halkı tarafından ilgi görmüştür. Ay ışığı altında kayıklarla Boğaziçi’nin çeşitli semtlerine giden mehtapçılar, başka bir ifadeyle mehtap âlemlerine katılanlar, musiki eşliğinde gönüllerince vakit geçirmişlerdir. Mehtap âlemleri, klasik Türk edebiyatı şairlerinin de dikkatini çekmiş olacak ki özellikle 18. yüzyıl şairleri olmak üzere bazı şairler, şiirlerinde mehtap eğlencelerinden söz etmiştir. Bu çalışmada mehtap sefalarını işleyen divan şairlerinin kim olduğu belirlenmeye çalışılmış ve bu sefaların işlendiği manzumelerin türünün “mehtabiye” olarak adlandırılabileceği kanaatine varılmıştır. Mehtap eğlenceleriyle ilgili tespit edilebilen kavramlar ise ilgili metinler üzerinden incelenmiştir.

Mehtab enjoyment is a moonlight entertainment organized in the Bosphorus with boats. The moonlight entertainment, which has taken their place in the Ottoman daily life, has attracted the attention of the people of Istanbul for many years. The moonlighters who went to the various districts of the Bosphorus with boats under the moonlight, in other words, those who participated in the moonlight entertainment, spent time as they wish accompanied by Ottoman music. The moonlight entertainment, which seems also caught the attention of classical Turkish literature poets, especially the 18th-century poets, and others as they mentioned the moonlight entertainment in their poems. In this study, the divan poets who used moonlight entertainments in their poems is tried to be revealed and it was concluded that the poems that are about the moonlight entertainments can be called as “mehtabiye”. Concepts that can be determined about moonlight entertainment are examined through related texts.
Seyrî ve Halep Şehrengizi
Seyrî and The Şehrengiz of Aleppo
Yazar: Kaplan, Yunus
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 14 No. 14, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk Edebiyatı,Seyrî,Şehrengiz,Halep ; Classical Turkish Literature,Seyri,Şehrengiz genre,Aleppo

Klasik Türk edebiyatında farklı konuların ele alındığı  birçok nazım türü bulunmaktadır. Bir şehrin güzellerini ve  güzelliklerini konu edinen şehrengizler de bu türler  arasında yer alır. Edebiyatımızda örneklerine özellikle 16.  yüzyılda rastlanan bu türe rağbet gösteren şairlerden biri  de hayatı hakkında kaynaklarda herhangi bir bilgi bulunmayan  Seyrî’dir. Bilinen tek eseri olan Dîvân’ından  hareketle 16. yüzyıl şairlerinden olduğu tespit edilen Seyrî,  Osmanlı’nın önemli ticaret ve kültür merkezlerinden biri  olan Halep için bir şehrengiz yazmıştır.  Seyrî Dîvânı’nın 21b-28a varakları arasında bulunan  Halep Şehrengizi, edebiyatımızda Halep üzerine yazılmış  olan tek şehrengizdir. Mesnevi nazım şekliyle yazılan ve  127 beyit tutarındaki bu şehrengizde Halep’te yaşayan 46  güzel anlatılmıştır.  Bu çalışmada Halep Şehrengizi’nin çeviri yazısı yapılarak  şekil ve muhteva özellikleri üzerine birtakım değerlendirmelerde  bulunulmuştur.

There are many verse genres dealing with different  subjects in Classical Turkish Literature. Şehrengizs,  discussing beautiful people and beauties of a city, are  among these genres. One of the poets interested in this  genre in the 16th century in our literature is Seyri about  whom there is not enough information. Considering his  only known work Divan, Seyri, wrote a şehrengiz about  Aleppo, one of the important commercial and cultural  centers of Ottoman Empire.  The Şehrengiz of Aleppo, found between Seyri Divan’s  21b-28a pages, is the only work written about Aleppo in  our literature. In this şehrengiz, which was written with  mesnevi type and 127 couplets, introduced 46 beautiful  people living in Aleppo.  In this study, with the transcript of the Şehrengiz of  Aleppo, some evaluations about features of type and  content are carried out.
Nazımdan Nesre Anlatımın Dönüşümü: Dâsitân-ı Ferruh u Hümâ Örneği
Conversion of Narration From Poetry to Prose: Example of Dâsitân-ı Ferruh u Hümâ
Yazar: Gürbüz, Mehmet; Durmuş, Tuba
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 19 No. 19, 0
Anahtar kelimeler: manzum,mensur,Dâsitân-ı Ferruh u Hümâ,Işknâme ; poetical texts,prose texts,Dâsitân-ı Ferruh u Hümâ,Işk-nâme

Bu çalışmada Dâsitân-ı Ferruh u Hümâ örneği üzerinden  manzum bir metnin nesre aktarılma sürecinin araştırılması  amaçlanmaktadır. Aynı metnin manzum ve mensur  biçimlerindeki anlatım özellikleri ve anlatımdaki farklılaşan  yönler araştırılacaktır. Bu çerçevede iki metnin tamamı  karşılaştırılarak kelime, ibare, cümle ve metin düzeyindeki  farklılıklar tespit edilmeye ve yine metinlerdeki ortak noktalar  da belirlenmeye çalışılacaktır. Yapılan karşılaştırma  sonucunda ortaya çıkan benzerliklerden ve farklılıklardan  hareketle manzum ve mensur metin yazar ve okurlarının  önceliklerinin belirlenmesi amaçlanmaktadır. Çalışmada bir  yandan Dâsitân-ı Ferruh u Hümânın kaynağının Işknâme  olduğuna dair işaretler ortaya konacak bir yandan da metnin ne ölçüde özgün olabildiği sorgulanacaktır. Dâsitân-  ı Ferruh u Hümâ, olay örgüsü, şahıslar, zaman ve  mekân gibi hususlarda kaynak metin olan Işk-nâme ile  tamamen örtüşmektedir. Bununla birlikte kelime kadrosunun  değişmesi, anlatımın dönemin üslup ve anlayışına göre  yer yer genişleyip bazen de daralması, dilinin ve üslubunun  üretildiği dönemin anlayışına uygun olarak dönüşmesi gibi  hususlar açısından da kendine özgü bir eser olarak kabul  edilebilir. dönüşmesi gibi hususlar açısından da kendine  özgü bir eser olarak kabul edilebilir.

In this study, it’s aimed to examine the process of poetical  text’s being transferred into the prose by means of the  literary work considering Dâsitân-ı Ferruh u Hümâ as an  example. Furthermore it’s aimed to analyze the narration  features and varying aspects in narration in poetical and  prose styles. Within this framework, by comparing these  two texts, it’s aimed to determine the variations at the level  of words, expression, sentence and text and identify the  common points in texts. Based upon to the similarities and  contrasts that are composed at the end of the comparison of  two texts, its aimed to specify the priorities of writers and  readers of both poetical and prose texts. On the one hand,  this study reveals the signs that the source of Dâsitân-ı Ferruh u Hümâ is another literary work called Işk-nâme  and on the other hand it’s being questioned to what extent  the text is original. Dâsitân-ı Ferruh u Hümâ completely  consists with Isk-nâme, which is the source text in matters  such as fiction, characters, time and space. Nonetheless it  can also be regarded as a unique work in terms of things  like words, expanding and sometimes narrowing the  narration depending on the style of the period, conversion  of the language and style in accordance with the period in  which it was produced.
Klasik Türk Edebiyatında Evliliğe Dair Menfî Düşünceler
Negative Views about Marriage in Classical Turkish Literature
Yazar: Aydın, Abdullah
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 15 No. 15, 0
Anahtar kelimeler: Divan Şairi,Evlilik,İzdivaç,Kadın,Klasik Edebiyat,Tezevvüç ; Classical Literature,Divan Poet,Marriage,Matrimony,Wedlock,Woman

Yaygın olarak bilinenin aksine, Klasik Türk Edebiyatı  sosyal hayatla birebir bağlantılı, toplumda karşılığı olan  her duygu ve düşünceye yönelik malzemeyi içerisinde  barındıran bir edebiyattır. Bu konu zenginliği, edebî türlerin  çeşitliliğinde kendini göstermektedir.  Şairlerin toplum hayatından hareketle ele aldıkları konulardan  biri de evlilik kavramıdır. Sağlıklı bir toplum  hayatı ve neslin devamı için çok gerekli olan evlilik, genellikle  teşvik edilen bir durumdur. Bununla beraber bazı  şairler bekâr kalmayı yücelterek evliliğe karşı çıkmışlar;  evliliğe dair ileri sürdükleri menfî fikirlerini kendilerince  bir sebebe bağlayarak paylaşmışlardır. Yaşamış olabilecekleri  herhangi bir problemden dolayı evliliğe karşı çıkan  şairler, başkalarına da evlenmemeleri yönünde nasihatlerde  bulunmuşlardır. Evliliğe dair bu yazıda paylaşılan menfi  ifadeler, toplumun veya o dönem şairlerinin genel yargısı  değil, bazı şairlerin şahsî düşünceleridir.  Üç başlık hâlinde kaleme alınan makalede; bazı şairlerin  kadın algısı, evlilik algısı ve evlenmenin kaçınılmaz olduğu  durumlardaki görüşleri örnek beyitlerle paylaşılmış, beyitler  günümüz Türkçesine nesir olarak çevrilmiştir. Sonunda  ise “kadın/avret ve evlilik/tezevvüc”le ilgili üç gazel ek  olarak verilmiştir.

Contrary to a popular opinion, Classical Turkish  Literature is a literature which is directly connected with  the social life and it also possesses materials about any  feeling and thought in the community. This wealth of  topic shows itself in the variety of the literary genres.  One of the issues which the poets discourse with  reference to the social life is the concept of marriage.  Marriage which is very necessary for a healthy social life  and for the continued of the generation is a condition  which is generally encouraged. However, some poets by  glorifying to remain single have opposed to the marriage.  They have shared their reasoned negative views about  marriage with the other people. The poets which opposed  to marriage, may have experienced any problem and for  this to give advice to the other people against marriage.  The negative expressions about marriage shared in this  article, are not general judgement of the society or the  poets of this period; but they are just personal opinion of  some poets.  In this article under three titles; the woman perception  of some poets, the marriage perception, and their views in  cases where the marriage is inevitable, were shared with  sample verses, and also the verses have translated by us to  today’s Turkish as prose. And in the end, additionally  were given two gazelles concerning woman /private parts  and marriage/matrimony.
Sultan II. Osman  Fârisî  ve Dîvânçesi
Sultan Osman II  Fârisî  and His Dîvânce
Yazar: Erdemir, Avni
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 21 No. 21, 0
Anahtar kelimeler: II. Osman,Genç Osman,Fârisî,Divançe ; Osman II,Genc Osman,Farisi,Divance

Sultan II. Osman, diğer adıyla Genç Osman, Osmanlı’nın  on altıncı padişahıdır. Babası Sultan I. Ahmed, annesi Mahfirûz  Sultan’dır. 3 Kasım 1604’te doğmuş, 26 Şubat 1618’de on  dört yaşında tahta çıkmış, 20 Mayıs 1622’de 18 yaşında askeri  darbe ile tahtan indirilerek öldürülmüştür. Tarihimizde askerî  darbe sonucu öldürülen ilk Osmanlı padişahıdır.  Bu çalışmanın amacı, Fârisî mahlasıyla şiirler yazan II.  Osman’ın şiirlerini tespit edilen yazma nüshalar ışığında  ortaya çıkarmaktır. Bu amaçla önce II. Osman’ın hayatı hakkında  kısa bilgi verilmiş, daha sonra onun şairliği ve şiirleri  üzerine yapılan çalışmalar değerlendirilmiştir. Ardından tespit  edilen üç yazma nüsha üzerinde tenkitli metin çalışması  yapılarak en sağlam metin ortaya çıkarılmıştır. Sonra da bu  şiirlerden hareketle II. Osman’ın şairliği, şiirinin şekil ve  muhteva özellikleri belirlenmiştir.  Genç yaşta vefat eden Fârisî, kısacık ömrüne 30 gazel, 1  müseddes, 67 nazm, 2 kıt’a, 1 rubâ’î ve 18 müfred olmak üzere  6 farklı nazım şekliyle toplam 119 şiir sığdırmıştır. Şiir dili  sadedir. Şiirlerinde ikili üçlü terkip yok denecek kadar azdır.

Sultan Osman II who also named as Genc Osman is the  sixteenth sultan of Ottoman Empire. His father is Ahmed  I, his mother is Mahfiruz Sultan. He was born on 3  November 1604, he ascended to throne at 14 years old and  he was dethroned by a military coup and killed at 18 years  old. He is the first sultan of Ottoman Empire who was  killed by a military coup.  This work's purpose is to determine Osman II's poems  with identified manuscripts, who wrote poems with Farisi  pen name. For this purpose, firstly, a brief summary about  Osman II’s life was presented; then, the works on his poesy  and poems were reviewed. Afterwards, the strongest text  was determined by doing critical text study on three  identified manuscripts. After that, Osman II’s poesy, his  poem’s form and characteristics of content were determined  from these poems.  Farisi, who died in his early years, wrote many works  which are 30 lyric, 1 müseddes, 67 verse, 2 kıt’a, 1 ruba’i  and 18 müfred, in total 119 poems. His poetic style is quite  simple. There are scarcely any dual terkip or triple terkip  in his poems.
Klâsik Türk Şiirinde Bir Efsânevî Kahraman Olarak Seyyid Nesîmî
As A Legendary Hero in The Classical Turkish Poetry Sayyid Nesimi
Yazar: Kayaokay, İlyas
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 19 No. 19, 0
Anahtar kelimeler: Nesîmî,Mansûr,Hurûfîlik,Tasavvuf,Efsânevî Kahraman ; Nesîmî,Mansur,Hurûfîlik,Sufism,Legendary Hero

Edebiyat tarihimizde önemli bir yeri olan, tasavvufî  inancından dolayı değişik bir üslup ve kişiliğe sahip Seyyid  Nesîmî, 14.yüzyılın ikinci yarısı ve 15.yüzyılın başlarında  yaşamış, Türkçe ve Farsça divanı olan, Türk ve Âzerî edebiyatı  arasında paylaşılamayan klasik şairlerimizden biridir.  İran ve Azerbaycan sahasında uzun süre bulunmuş, daha  sonra Anadolu’ya gelmiş, Hurûfî inancına bağlı olması  yüzünden Halep’te derisi yüzdürülerek öldürülmüştür.  Onun hayat macerası, kendisine efsânevî kahraman kimliği  kazandırmış ve yedi ulu ozandan biri olarak kabul edilmesi  sonucunu doğurmuştur. Buna göre; derisinin yüzülmesi  suretiyle öldürülmesi, zulme uğraması, tasavvufî yönü,  teslimiyeti, inandığı davadan dönmemesi, ilâhî aşk uğruna  cismini feda etmesi, Mansûr’la aynı kaderi paylaşması  yönleri ile şairlerin manzumelerine malzeme olan Nesîmî,  şairliği ile divanlarda neredeyse hiç anılmamıştır. İşte bu  durum Nesîmî’yi diğer şairlerden farklı kılmış; onun tıpkı  mitolojik- efsânevî Fars kahramanları gibi divan şiirinde bir  mazmun olarak yerini almasını sağlamıştır.  Bu çalışmada; efsânevî bir şahsiyet olarak Nesîmî’nin,  divan şairleri tarafından nasıl algılandığı, manzumelerde  nasıl yer bulduğu, 33 şairden elde edilen 64 nazım parçasından  hareketle ortaya konulmaya çalışılmıştır.

Sayyid Nesîmî, who has an important place in our  literary history, is a classical poet who can not be shared  between Turkish and Persian literature which lived in the  beginning of the 15th century and the Turkish and Persian  divan. Iran and Azerbaijan were found in the field for a  long time, then came to Anatolia, he was killed by being  skinned because of his devotion to Hurufi faith. His life  adventure has given him the identity of a hero, and he has  been recognized as one of the seven great masters.  According to this; the nature of the poets, the poetry and  the poetry of the poets in terms of being killed by skinning,  the persecution, the mystic direction, the submission, the  return of his beliefs, the cesminic sacrifice for the sake of  divine love and the same destiny with the Mansur is not  mentioned in the divans. This situation makes Nesîmî  different from other poets. Nesîmî has taken its place as an  image in divan poetry, just like mythologically-heresy  Persian heroes.  In this study; it is tried to put forward by moving from  64 pieces of poetry obtained from 33 poets how Nesîmî was  perceived by Divan poets as a mythical personality and  how he found himself in the poems.