hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
İnsülin ve Hipergliseminin Streptozotosinde İndüklenmiş Diyabetik Sıçanlarda Serum Leptin Düzeylerine Etkileri
Effects of Insulin and Hyperglicemia on Serum Leptin Levels in Streptozotocin-induced Diabetic Rats
Yazar: Yaşar, Abdullah; Tuzcu, Mehmet; Canpolat, Sinan; Canatan, Halit; Bakan, İbrahim; İlhan, Nevin; Güney, Hasan; Baydaş, Gıyasettin
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2014

Amaç: İnsülin ve glukoz gibi leptin düzeyleri de açlık sırasında azalır ve tekrar beslenme ile artış gösterir. Ayrıca insülinin serum leptin düzeyini regüle eden bir hormon olduğu düşünülmektedir. Bu çalışmanın amacı, deneysel olarak diyabet oluşturulan ratlarda plazma leptin düzeyinin insülin ve hiperglisemi ile nasıl etkilendiğini araştırmaktır.  Gereç ve yöntem: Ratlarda streptozotosin (STZ) enjeksiyonu ile diyabet oluşturuldu. STZ ile indüklenen hiperglisemik ratlara günlük insülin enjeksiyonları yapıldı. İnsülin uygulanan 1.Grupta insülin dozajı kan glukoz düzeyi 150-300 gr/dl olacak şekilde uyarlanırken, diğer gruptaki hayvanların (2.Grup) kan glukoz düzeyleri 350-600 gr/dl olacak şekilde uyarlandı ve insülin enjeksiyonu yapıldı.  Bulgular: Çok yüksek kan glukoz düzeyine sahip ratlardaki leptin düzeylerinde anlamlı oranda düşüş vardı. Bununla beraber, yüksek dozlarda insülin enjekte edilen nispi olarak yüksek kan glukoz düzeylerine sahip ratlardaki leptin miktarları kontrol değerlerine yakın yükselme gösterdi. Oldukça yüksek düzeyde kan glukoz düzeyine sahip ratlarda, sadece leptin ve trigliserit düzeyleri arasında negatif ama anlamlı korelasyon gözlendi.  Sonuç: Yüksek dozlarda insülin diabetik ratlarda azalmış olan leptin düzeylerini normal değerlere getirebilmekte ve muhtemelen bu etkiyi hipergliseminin varlığında göstere-bilmektedir.

Aim: The level of plasma leptin, just like insulin and glucose, is decreased during fasting and shows an increase after refeding. In addition, insulin is thought to be a hormone regulating the level of leptin. The aim in this study is to explore how insulin and hyperglycemia affect the level of plasma leptin in experimentally induced diabetic rats.   Material and method: Diabetes was induced in rats via streptozotocin (STZ) injection. STZ-induced hyperglycemic rats were injected with insulin daily. In group I, the insulin dosage arrangement have been made in such a way to keep the blood glucose between 150-300 g/dl; and the other group of animals (Group II) was injected with insulin to keep the blood glucose level at 350-600 g/dl.   Results: There was a significant rate of decrease in the level of leptin in the rats with very high blood glucose. However, the amount of leptin has approached to the control values by showing an increase in the rats having relatively high levels of blood glucose after being injected with high dosages of insulin. Only the values of leptin and triglycerides did show a negative but significant correlation in the rats with very high levels of blood glucose.   Conclusion: In conclusion, high dosages of insulin in diabetic rats normalize the reduced leptin levels and probably exert this effect in the existence of hyperglycemia.
Pars Plana Vitrektomi Erken Dönem Sonuçlarımız
Our Early Term Pars Plana Vitrectomy Results
Yazar: Yılmaz, Turgut; Köhle, Ülkü; Kükner, Şahap; Aydemir, Orhan
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2014

Amaç: Kliniğimizde pars plana vitrektomi yapılan olguların etyolojileri, peroperatif ve postoperatif komplikasyonları değerlendirildi.   Gereç ve yöntem: Kliniğimizde Kasım 2001-Kasım 2002 tarihleri arasında pars plana vitrektomi (PPV) uygulanan 20 olgunun 20 gözü çalışma kapsamına alınmıştır. Olguların yaş ortalaması 61±10.25 (3-76) olup, 9 (%45) olgu erkek, 11 (%55) olgu bayan hastalardan oluşmaktadır. Ortalama takip süresi 6± 2.8 (1-11) aydır.   Bulgular: Ameliyat endikasyonu etyolojilerine göre 12 olguda (%60) vitreus hemorajisi, 3 olguda (%15) endoftalmitis, 1 olguda (%5) asteroid hyalozis, 1 olguda (%5) göz içi lens (GIL) dislokasyonu, 3 olguda (%15) vitreus içine nukleus düşmesi olarak saptandı. Ameliyat esnasında olguların 2 sinde (%10) iyatrojenik retina yırtığı, 1 olguda (%5) vitreus içine nukleus düşmesi, 2 olguda (%10) minimal vitreus hemorajisi ve 3 olguda (%15) ise kornea epitel defekti görülmüştür. Ameliyat sonrası 5 olguda (%25) kornea ödemi, 4 olguda (%20) fibrin reaksiyonu, 3 olguda (%15) göz içi basınç artışı, 3 olguda (%15) hipotoni, 2 olguda (%10) retina dekolmanı, 2 olguda (%10) vitreus hemorajisi ve 1 olguda (%5) ise katarakt görülmüştür.  Sonuç: PPV ameliyatlarında başarıyı etyoloji, peroperatif ve postoperatif komplikasyonlar belirlemektedir. Cerrahi tecrübemiz geliştikçe başarı oranlarımızın artacağı kanaatindeyiz.

Aim: We evaluated the etiology, peroperative and postoperative complications of the cases who underwent pars plana vitrectomy in our clinic.   Material and method: Twenty patients who were operated and followed between November 2001- November 2002 included in this study. Twenty eyes of 20 patients were included in this study. The mean age of the patients was 61 (3-76) years old, of them, 9 (45%) were male, and 11 (55%) were female. The mean follow up period was 6 months (range 1-11 months).   Results: Diagnoses were vitreous hemorrhage in 12 (60%), endophtalmitis in 3 (15%), asteroid hyalozis in 1 (5%), dislocated intraocular lens in 1 (5%), nucleus drop in 3 (15%) patients. Peroperative complications were iatrogenic retinal tears in 2 (10%), nucleus drop in 1 (5%), minimal vitreous hemorrhage in 1 (5%), corneal epithelial defects in 3 (15%) patients. Postoperative complications were corneal edema in 5 (25%), fibrinous reaction in 4 (20%), hypotony in 3 (15%), increased intraocular pressure in 3 (15%), retinal detachment in 2 (10%), vitreous hemorrhage in 2 (10%) and cataract in 1 (5%) patients.   Conclusion: Etiology, peroperative and postoperative complications of PPV are affects of operations. We consider that we will obtain more successful results when our surgical experiences are getting improve.
Verapamil Hidroklorür İçeren Kontrollü Salım Yapan Bukoadheziv Tablet Formülasyonlarının İn Vivo İncelenmesi
In Vivo Evaluation of Controlled Release Bucoadhesive Tablet Formulations Containing Verapamil Hydrochloride
Yazar: Özalp, Betül; Özalp, Koray
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2014

Amaç: Bu çalışmada, verapamilin ilk geçiş etkisinin ortadan kaldırılması ve biyoyararlanımın arttırılabilmesi için geliştirilen kontrollü salım yapan bukkal biyoadheziv tabletlerinin in vivo olarak incelenmesi amaçlanmıştır.  Gereç ve yöntem: Verapamil içeren bukoadheziv tabletlerin biyoyararlanımı 7 sağlıklı gönüllüde klasik verapamil tableti ile mukayese edilerek incelenmiştir.  Bulgular: Bukkal uygulamada oral yola göre biyoyararlanımın 1.3 kat arttığı ilk geçiş etkisinin büyük ölçüde ortadan kalkabileceği, bukoadheziv tablet kullanımı ile kalbin diastolik fonksiyonlarının olumlu yönde etkilendiği, sistolik fonksiyonların etkilenmediği bulunmuştur.  Sonuç: Kontrollü salım yapan verapamil hidroklorür içeren bukkal biyoadheziv tabletler tedavide alternatif olabilir.

Aim: The aim of this study was to investigate the in vivo effect of buccal bioadhesive tablets which have controlled release on increasing the bioavaibility and eliminating the first transit effect of verapamil.   Material and method: Bioavailability of oral classic tablets and buccoadhesive tablets of verapamil have been compared in 7 normal subjects.   Results: Buccal administration increases the bioavaibility by 1.3 folds compared with the oral route beside eliminating its first pass effect in great extend and it has been shown that buccal adhesive tablets positively affects the diastolic functions of the heart while having no effect on the systolic functions.   Conclusion: The controlled release buccal bioadhesive tablets of verapamil might be an alternative in the therapy.
Bir Olgu Nedeni ile Down Sendromu ve Anteromedial Herni Birlikteliği
Anteromedial Hernia in Association With Down Syndrome: a Case Report
Yazar: Kılıç, Mehmet; Taşkın, Erdal; Aygün, A. Denizmen; Kazez, Ahmet
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2014

Anteromediyal herniler diyafragmanın parasternal ya da retrosternal alandaki defektinden dolayı meydana gelir. Anterior hernilerin çoğu asemptomatiktir ve göğüs radyogramı ile tanı konur. Down sendromu ile birlikte anterior hernilerin ve özelikle anteriomediyal hernilerin nadir görülmesi nedeni ile olgunun sunulması uygun görüldü.   Onyedi aylık, Down sendromu stigmatları bulunan kız hasta öksürük, ateş ve kusma şikayetleri ile getirildi. Fizik muayenede akciğer sesleri belirginleşmiş, yer yer krepitan raller duyuluyordu. Subkostal ve interkostal retraksiyonlar mevcuttu. Sol hemitoraksta barsak sesleri duyuluyordu. Baryum sülfat ile çekilen barsak filminde toraks içinde barsak ansları gözlendi.   Down sendromu ile birlikte çeşitli ek anomaliler görülmektedir. Bu vakalar asemptomatik olsalar bile konjenital diyafragma hernilerininde eşlik edebileceği, benzer olguların bu yönleri ile izlenmeleri gerektiği vurgulandı.

Anteromedial hernias occur as a result of the defects of the diaphragma at parasternal or retrosternal field. Most of the anterior hernias are asymptomatic and the diagnosis is made by chest radiographs incidentally. This case is present for the rare association of Down syndrome with anterior and especially anteriomedial hernias.   A seventeen-month old girl who had stigmas of Down syndrome was referred to our clinic with the complaints of cough, fever and vomiting. On physical examination, pulmonary sounds were loud and occasional crepitan rales were heard. Subcostal and intercostal retractions were present. The bowel sounds were heard at the left hemithorax. Intestinal loops were seen within the thorax cavity at radiographic examination with barium sulphate.   Various additional anomalies can accompany Down syndrome. Here we emphasize that Down syndrome can be in association with congenital diaphragmatic hernias even many of these cases are asymptomatic and these cases must be evaluated in this respect.
Periorbital Nekrotizan Fassiit: Olgu Sunumu
Periorbital Necrotizing Fasciitis: A Case Report
Yazar: Köhle, Ülkü; Yılmaz, Turgut; Yıldırım, A. Mustafa; Okur, M. İhsan; Kükner, Şahap
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2014

Nekrotizan fassiit, fasya ve cilt altı dokunun nekrozu ile karakterize, genellikle birden fazla mikroorganizmanın sebep olduğu bir yumuşak doku enfeksiyonudur. İnguinal bölge, karın ve ekstremitelerde sık görülmesine karşılık nadiren yüz bölgesinde de rastlanır. Bu çalışmada 57 yaşındaki bir kadın hastada inek tepmesinden sonra periorbital nekrotizan fassiit oluşumu sunulmuştur. Yapılan bakteriyolojik çalışmalarda streptococcus pyogenes izole edildi. İntravenöz antibiyotiklere dirençli olan periorbital nekrotizan fassiitli hastalarda bu mikroorganizmanın virülansı nedeniyle agressif yaklaşım gereklidir. Erken tedavi göz kapağındaki nekrozun artmasını, sekonder deformite oluşumunu ve birçok rekonstrüktif girişime olan ihtiyacı azaltır.

Periorbital necrotizing fasciitis is a soft tissue enfection, usually polymicrobial, characterised by necrosis of fascia and subcutaneous tissue. It frequently involves the groin, abdomen and extremities, but rarely involves the fascial region. In this article a case is presented of a 57-year-old woman who following a kick of cow developed a periorbital necrotising fasciitis. Bacteriological investigations revealed the presence of Streptococcus pyogenes. The virulence of this microorganism requires an aggressive approach to the patient with periorbital necrotizing fasciitis, which is refractory to intravenous antibiotics. Early treatment may limit extensive eyelid necrosis, the resultant secondary deformity, and the need for multiple reconstructive procedures.
Elin Kaposi Sarkomu: Olgu Sunumu
Kaposi Sarcoma in Hand: Case Report
Yazar: Karakurt, Lokman; Köse, Rüştü
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2014

Kaposi sarkomunun el tutulumu nadirdir. Klasik Kaposi sarkomu Akdeniz ülkelerindeki yaşlı hastaların tümörüdür. Erkekler çok daha sık etkilenmektedirler. Klinik seyri yavaş olup, hastalar genelde araya giren başka sorunlardan ölebilirler.   75 yaşında bayan hasta, sağ el dorsal yüzde iki ay önce başlayan, mor renkte ağrısız bir lezyonla başvurdu. Hastaya tanı ve tedavi amacı ile eksizyon yapıldı. Patolojik tanı Kaposi sarkomu idi. Takibinin ikinci ayında aynı elin dorsal yüzünün başka yerinde yeni bir lezyon oluştu. Radyoterapi için hasta ileri bir merkeze sevk edildi. Burada eksizyon tedavisi uygulanan hastanın 16 aylık takibinde ikinci nüks görülmedi.   Kaposi sarkomunun küçük ve tek lezyonlarının tedavisinde cerrahi eksizyonla da başarılı sonuçlar alınabilmektedir.

Occurrence of Kaposi sarcoma in hand is rare. Classical Kaposi sarcoma is a tumour of senile patients in Mediterranean countries. Males are more frequently affected from this tumour. Its clinical progress is very slow and patients often die from other causes. A 75 years old female patient was admitted with a purple lesion on the dorsal of hand, this painless lesion was started of about two months ago. Excision was performed for diagnose and treatment. It was pathologically diagnosed as caposi sarcoma. At the second month of the follow up period a new lesion was appeared on the dorsal side of the same hand. She was referred to a further health centre for radioterapy. No recurrence occurred in 16-month follow up after second excision in this health centre. Surgical intervention might have better results in small and single Kaposi sarcoma lesion.
İlköğretim Öğrencilerinin Babaları Tarafından Annelerine Uygulanan Fiziksel Şiddet Durumu
State of Physical Violence Applied To The Mothers of Primary Education Students By Their Fathers
Yazar: Deveci, S. Erhan; Açık, Yasemin
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 7 No. 4, 2014

Amaç: Bu araştırma ilköğretim öğrencilerinin babaları tarafından annelerine yönelik aile içi fiziksel şiddetin saptanması amacıyla yapılmıştır.  Gereç ve Yöntem: Elazığ il merkezinde bulunan 63 ilköğretim okulunun her birinin beşinci ve sekizinci sınıflarından birer şube olmak üzere iki şube seçilmiştir. Seçilen 3725 öğrenciye anket uygulanarak babalarının annelerine fiziksel şiddet uygulayıp uygulamadıkları sorgulanmıştır.  Bulgular: Öğrencilerin %53.2'si erkek, %46.8'i kız, ortalama; kardeş sayısı 3.9, evde yaşayan kişi sayısı 5.7'dir. %76.2'si babalarının annelerini şimdiye kadar hiç dövmediğini, %23.3'ü ise en az bir kez dövdüğünü belirtmiştir. Çalışmayan babalarda eşlerini dövme oranı %33.6 ile herhangi bir işi olanlara göre (%22.0) daha yüksektir. Alkol kullananların eşlerini dövme oranı daha yüksektir. Ebeveynlerin eğitim düzeyleri yükseldikçe annelerin fiziksel şiddete maruziyetleri azalmaktadır. Fiziksel şiddet gören annelerin %21.5'i bu nedenle yaralanmıştır.   Sonuç: Öğrencilerin ifadelerine göre annelerinin % 23.3'ünün en az bir kez fiziksel şiddete maruz kaldığı görülmektedir. Kadına yönelik şiddetin engellenebilmesi için eğitim programları düzenlenmeli, danışmanlık hizmetleri verilmeli, sığınma kurumları açılmalı, multidisipliner bir yaklaşımla müdahale stratejileri ile ilgili ekipler oluşturulmalıdır.

Aim: This study is made for determining the physical violence to the mothers of primary education students by their fathers.   Material and Method: We took one class from both fifth and eight classes of 63 primary education schools in Elazığ center. A questionnaire applied to 3725 chosen students and asked whether their father apply physical violence to their mothers or not.   Results: 53.2% of students were male 46.8% of them were female. Median brother/sister number was 3.9, person number living in the family was 5.7. 76.2% of them said that their father never beat their mother, 23.3% of them said that their father beat their mother at least once. The beat rate of unemployed fathers was 33.6% and it was higher than employed fathers (22.0%). The beat rate was higher in drinking men. Exposuring to physical violence in mothers decreases by increasing the education level of parents. 21.5% of mothers who exposured physical violence were injured because of this reason.   Conclusion: According to students explanation it is seen that 23.3% of mothers exposured physical violence at least once. For preventing the violence applying to the woman, education programmes must be organized, counseling service must be given, shelter home must be opened, teams for intervention strategy must be made by multidisiplinary approach
Elazığ İli Kırsalında Romatizma Benzeri Yakınmaları Olan Kadınlarda Lyme (Borrelıa Burgdorferı) Seropozitifliğinin Araştırılması
Investigation of Lyme (Borrelia Burgdorferi) Seropositivity Among The Women With Rheumatism Like Findings in Rural Area of Elaziğ
Yazar: Erensoy, Ahmet
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 7 No. 4, 2014

Amaç: Lyme etkeni Borrelia burgdorferi'nin seroprevalansının araştırılması amacıyla Elazığ yöresinde romatizmal yakınmaları olan kadınlardan alınan 140 kan örneği incelendi.  Gereç ve yöntem: Kan örnekleri kullanılıncaya kadar -20ºC'de deep-freez'de saklandı. Serumlar, EIA [Immunowell Borrelia burgdorferi (lyme) testi] yöntemi ile B. burgdorferi'ye karşı oluşmuş total antikorlar araştırıldı   Bulgular: Toplam dokuz hastada seropozitiflik (% 6.43) saptandı. Seropozitif dokuz olgudan sekiz'inde Rapid Plasma Reagin (RPR) ve Romatoid faktör (RF) testleri negatif bulundu. Bir hasta yeniden kan vermek istemediğinden RPR ve RF testleri çalışılamadı.   Sonuç: Seropozitif 9 olgunun incelenmesi sonucu Lyme'ın Elazığ yöresinde gelecekte önemli bir halk sağlığı sorunu olarak karşımıza çıkabileceği kanaatine varıldı. Bu konuda daha geniş çaplı sero-epidemiyolojik çalışmaların yapılması gereğine inanıyoruz.

Aim: A total of 140 blood samples were analysed with the purpose of searching lyme (Borrelia burgdorferi) seroprevalance among the women with rheumatic symptoms in Elazığ region.   Material and methods: The samples were stored at -20°C in the deep-freeze untill they were analysed. The sera were evaluated EIA test [Immunowell Borrelia burgdorferi (lyme) test].  Results: Seropositivity was determined in 9 (6.43 %) patients. In the 8 of the 9 seropositive patients Rapid Plasma Reagin (RPR) and Romatoid Factor (RF) tests were negative. RPR and RF tests could not be analysed in one patient who did not want to give blood, again.  Conclusion: In the lights of the results obtained from the 9 seropositive patients, lyme could be an important public problem in Elazığ in the future. We think that more detailed seroepidemiological studies should be done.
Konjenital Pes Ekinovarus Patogenezinde Abdüktör Hallusis Kası: Histopatolojik Çalışma
Abductor Hallusis Muscle in The Pathogenesis of Clubfoot: Histopathologic Study
Yazar: Karakurt, Lokman; Yılmaz, Erhan; Ayhan, Ömer; Yekeler, Hayreddin; Yahşi, Seyfettin; Serin, Erhan
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 7 No. 4, 2014

Amaç: Bu çalışmada, konjenital pes ekinovarus olgularındaki abdüktör hallusis kas fibrozisinin histopatolojik olarak araştırılması amaçlandı.  Gereç ve Yöntem: Komplet subtalar gevşetme sırasında rutin olarak abdüktör hallusis kas eksizyonu yaptığımız 15 ayaktan alınan kas örnekleri Masson trikrom boyası ile boyanıp, kas dokusunda fibrozis araştırıldı.  Bulgular ve Sonuç: Tüm kas dokusu örneklerinde, kasın bağ dokusunda ileri derecede fibrozis saptandı. Konjenital pes ekinovarus patogenezinde abdüktör hallusis kasının da katkısı vardır ve yumuşak doku cerrahisi yapılan olgularda bu kas gevşetilmeli ya da eksize edilmelidir.

Aim: The aim of this study was to investigate the abductor hallusis muscle fibrosis in clubfoot with histopathological method.   Material and Methods: Fifteen abductor hallusis muscle specimens were removed during the complete subtalar release operation. The muscle specimens were stained with Masson's tricrom and investigated for fibrosis.   Results and Conclusion: Fibrosis were determined in all of the muscle specimens. Abductor hallusis muscle have a role in clubfoot pathogenesis and must be released or removed during the soft tissue surgery of clubfoot.
Çeşitli Klinik Örneklerden Mycobacterium Tuberculosis Kompleks'in Polimeraz Zincir Reaksiyonuyla Belirlenmesi
Detection of Mycobacterium Tuberculosis Complex in Several Clinical Samples By Pcr
Yazar: Toraman, Zülal Aşcı; Bulut, Yasemin; Özdarandeli, Aykut
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 7 No. 4, 2014

Amaç: Bu çalışmada, ilk olarak asido-rezistan boyama (ARB) yöntemlerinden biri olan Erlich-Ziehl-Neelsen boyama yapılan çeşitli klinik örneklerde, IS6110 bölgesine spesifik primerlerin kullanıldığı Polimeraz Zincir Reaksiyon (PZR) yöntemiyle de Mycobacterium tuberculozis kompleksinin hızlı ve çabuk bir şekilde tespiti amaçlanmıştır.   Gereç ve Yöntem: Çalışmada tüberküloz olduğu düşünülen 116 hastadan alınan 77'si beyin omurilik sıvısı (BOS), 13'ü açlık mide sıvısı (AMS), 10'u idrar, 10'u balgam, 5'i torasentez mayi ve 6'sı pleural mayiden oluşan 121 örnek kullanılmıştır. Bu örneklerin hepsi, dekontaminasyon ve homojenizasyon işlemi uygulandıktan sonra, ilk olarak Erlich-Ziehl- Neelsen (EZN) yöntemiyle boyanmış ve mikroskopta incelenmiştir. Aynı çalışmada, bütün örneklerde PZR yöntemiyle de Mycobacterium tuberculosis kompleksinin varlığı araştırılmıştır.   Bulgular: Toplam 121 örneğin 15'in de ARB pozitif (% 12.3) bulunurken, PZR yöntemiyle ise 121 örneğin 42'ünde (% 34.7) Mycobacterium tuberculosis kompleksi pozitif olarak belirlenmiştir.   Sonuç: Bu çalışmanın sonuçlarına göre, klinik örneklerlerden PZR yöntemiyle hızlı ve duyarlı bir şekilde Mycobacterium tuberculosis kompleksi belirlenmesi önerilmektedir.

Aim: The aim of this study was to detect Mycobacterium tuberculosis in several clinical samples. The clinical samples were stained with Erlich-Ziehl-Neelsen (EZN) method. Then were subjected to polymerase chain reaction (PCR) using the primers specific to IS6110 region of Mycobacterium tuberculosis   Material and Methods: In this study, a total of 116 cases (77 samples were cerebrospinal fluid, 13 samples were early morning gastric juice, 10 samples were urine, 5 samples were pleural fluid, and 6 samples were tracheal fluid) suspected with Mycobacterium tuberculosis infection were studied over 15 months. All samples were stained with EZN method and were subjected to microscobic examination. Thereafter PCR was applied to the samples to determine the presence of Mycobacterium tuberculosis complex.   Results: Fifteen samples (12.3%) were positive when the samples stained with EZN method. However, fourty three samples (34.7%) appeared to be positive after PCR.   Conclusion: Our results indicated that PCR is more sensitive than Ehrlich-Ziehl-Neelseen staining method. PCR is fast, simple and reliable method to detect Mycobacterum tuberculosis in several clinical samples.