hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Karşılıksız Çek Suçu
The Bounced Cheque Offence
Yazar: Karahan, Burak
Dergi: Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Vol. 31 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Criminal Law ; Ceza Hukuku ; Çek,Türk Tipi Çek,Karşılıksız Çek,Çek Hamili,İleri Tarihli Çek ; Cheque,Turkish-Type Cheque,Bounced Cheque,Cheque Holder,Post-Dated Cheque

Karşılıksız çek suçu, 5941 sayılı Çek Kanunu’nda özel ve bağımsız bir suç tipi olarak düzenlenmiştir. Kanun koyucu, bu suç vasıtasıyla bir ödeme aracı olmasına rağmen kredi aracı olarak kullanılan çeklere yönelik güveni korumayı amaçlamaktadır. Zira özellikle, doktrinde “Türk Tipi” çek uygulaması olarak adlandırılan ileri tarihli çek düzenleme alışkanlığı, karşılıksız çek vakalarının artmasına neden olmuş ve bu durum çekin ekonomik hayattaki itibarını ve güven fonksiyonunu ciddi şekilde sarsmıştır. Bu itibarla 5941 sayılı Çek Kanunu m. 5/1’de karşılıksız çek suçu; üzerinde yazılı bulunan düzenleme tarihine göre kanuni ibraz süresi içerisinde ibraz edilen bir çek hakkında, karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet veren kişinin hamilin şikâyeti üzerine, her bir çek bakımından ayrı ayrı adli para cezasıyla cezalandırılacağı hüküm altına alınmak suretiyle düzenlenmiştir. Bu çalışmada 5941 sayılı Çek Kanunu m. 5/1’de düzenlenen karşılıksız çek suçu; öğretide ileri sürülen görüşler ve yargı kararları bağlamında kapsamlı bir şekilde ele alınmıştır.

The bounced cheque offence is regulated as a distinct and autonomous type of offence under the Cheque Law No. 5941. Through this offence, the legislator aims to preserve confidence in cheques, which, although originally a means of payment, are widely used as credit instruments. In particular, the practice of issuing post-dated cheques, referred to in doctrine as the “Turkish-Type” cheque application, has led to an increase in bounced cheque cases, seriously undermining the prestige and trust function of the cheque in economic life. In this respect, the bounced cheque offence is regulated in Article 5/1 of the Cheque Law No. 5941 by stating that the person who causes a cheque to be bounced within the period of legal presentation according to the issue date written on it shall be punished with a judicial fine for each cheque separately, upon the complaint of the cheque holder. This study comprehensively examines the bounced cheque offence regulated under Article 5/1 of the Cheque Law No. 5941 in light of legal doctrine and judicial decisions.
Uygun İlliyet Bağı Teorisinde Önceden Tahmin Görüşü İle Sonradan Tahmin Görüşünün Mukayesesi
A Comparative Analysis Of The Foreseeability At The Time Of Action And Foreseeability At The Time Of Judgement Approaches Within The Theory of Adequate Causation.
Yazar: Sarkurt, Gülüstan; Korkmaz, Fırat
Dergi: Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Vol. 31 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Tort Law ; Haksız Muamele Hukuku ; İlliyet Bağı,Şart,Önceden Tahmin Görüşü,Sonradan Tahmin Görüşü,Hayatın Olağan Akışı ; Causality,Condition (Condictio sine qua non),Ex Ante Theory,Ex Post Theory,The Ordinary Course of Life

Uygun illiyet bağı teorisi hayatın olağan akışı ve genel hayat tecrübelerine göre failin davranışı veya sorumluluğa sebep olan olgu ile zarar arasındaki nedensel bağlantı olup olmadığını araştırmaktadır. Ancak uygun illiyet bağı teorisi farklı şekillerde anlaşılmaya ve uygulamaya müsait karakterde bir teoridir. Failin davranışının genel hayat tecrübelerine ve hayatın olağan akışına göre ortaya çıkan zararı ortaya çıkardığının araştırılmasında hangi şartlar dikkate alınarak bu tespit yapılacaktır? Somut olayda failin bildiği ve bilebileceği tüm şartlar mı, ortalama veya üstün yetenekteki üçüncü kişinin bilebileceği şartlar mı yoksa hâkim tarafından bilinebilecek tüm şartlar mı esas alınmalıdır. Bu soruya verilecek cevaba göre illiyet bağının kurulması, genişliği ve illiyet bağının haksız fiilin diğer unsurlarıyla özellikle kusur unsuruyla bağlantısı etkilenmektedir. Makalede bu konudaki farklı yaklaşımların haksız fiil sorumluluğuna etkisi ve bu yaklaşımların ortaya çıkardıkları sonuçlar incelenmektedir. Bu bağlamda illiyet bağı teorisine de eleştirel bir yaklaşım sunulmuştur.

Proper causal theory investigates whether there is a causal link between the perpetrator's conduct or the event giving rise to liability and the harm, based on the normal course of life and general life experience. However, proper causal theory is a framework that can be interpreted and applied in different ways. When determining whether the perpetrator's conduct caused the harm, based on general life experience and the normal course of events, what conditions should be considered? Should the assessment be based on all the circumstances known to the perpetrator in the specific case, on those that a third party of average or superior ability would have known, or on all the circumstances that could have been known by the judge? The answer to this question affects the establishment of the causal link, its scope, and its relation to other elements of tort law, particularly the element of fault. This article examines the impact of different approaches on tort liability and their legal implications. In this context, a critical perspective on causal theory is also presented.
Arabuluculuk Anlaşma Belgesinin İrade Bozukluğu ve Aşırı Yararlanma Nedeniyle İptali
Annulment of The Mediation Settlement Agreement due to Defect of Consent and Lesion
Yazar: Demirsatan, Barış
Dergi: Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Vol. 31 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Contract Law ; Sözleşme Hukuku ; Arabuluculuk,Anlaşma Belgesi,İrade Bozukluğu,Arabulucunun Özen Borcu,Arabulucunun Sorumluluğu ; Mediation,Mediation Settlement Agreement,Defect of Consent,Mediator,Mediator

Arabuluculuk anlaşma belgesi, tarafların irade uyuşmasıyla meydana gelen ve maddî hukuk alanında sonuç doğuran bir sözleşmedir. Bu temel niteleme, belgenin geçerliliğinin, borçlar hukukunun genel hükümlerine, özellikle de sözleşmelerin geçerlilik koşullarına tabi olmasını gerektirir. Bu çalışma, arabuluculuk anlaşma belgesinin yanılma, hile, korkutma gibi irade bozuklukları ve aşırı yararlanma sebebiyle iptal edilebilirliğini değerlendirmektedir. Çalışmada, arabuluculuk kurumunun yapısı çerçevesinde, arabulucunun özen borcu kapsamında taraf iradelerinin sağlıklı bir şekilde oluşumunu temin etme yükümlülüğü ele alınmıştır. Arabulucunun, irade bozukluklarını fark etme ve bunlara müdahale etme borcunun sınırları ile bu borcun ihlâlinin kendi sözleşmesel sorumluluğuna etkileri tespit edilmiştir. Son olarak, anlaşma belgesinin iptalinin usûl hukuku ve maddî hukuk bakımından doğuracağı sonuçlar değerlendirilmiştir

The mediation settlement agreement is a contract in nature that comes into existence through the mutual consent of the parties and produces consequences in the realm of substantive law. This fundamental characteristic requires the validity of the document to be subject to the general provisions of the law of obligations, particularly the conditions for the validity of contracts. This study examines the annulment of the mediation settlement agreement on the grounds of defects of consent, such as mistake, fraud, or duress, and lesion in light of legal doctrine and current judicial decisions. Within the unique framework of the institution of mediation, the study specifically addresses the mediator's duty of care, arising from the mandate agreement, to ensure the proper formation of the parties' consent. The limits of the mediator's obligation to notice and intervene in cases of defective consent and the effects of the breach of this duty on their contractual liability have been identified. Finally, the procedural and substantive consequences of the annulment of the settlement agreement are evaluated.
İşçinin Çalışma Özgürlüğü Bağlamında Rekabet Yasağı Sözleşmesi
İşçinin Çalışma Özgürlüğü Bağlamında Rekabet Yasağı Sözleşmesi
Yazar: Arslan, Karsu
Dergi: Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Vol. 31 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Labour and Social Security Law ; İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku ; İş sözleşmesi,Çalışma özgürlüğü,Rekabet yasağı sözleşmesi,Rekabet yasağının geçerliği,Rekabet yasağının sınırları

Rekabet yasağı sözleşmeleri, iş sözleşmesi sona eren işçinin belirli yer, süre ve konu dahilinde işverenle rekabet etmeme yükümlülüğünü üstlenmesini sağlamaktadır. Bu yönüyle rekabet yasağı, işçinin Anayasa’nın 48. maddesinde güvence altına alınan çalışma özgürlüğüne müdahale niteliği taşımaktadır. Kanun koyucu, bu müdahalenin ölçülü olmasını ve tarafların menfaatleri arasında denge kurulmasını sağlamak amacıyla rekabet yasağı sözleşmesini Türk Borçlar Kanunu’nun 444 ila 447. maddelerinde düzenlemiştir. Buna göre, rekabet yasağı sözleşmesinin geçerliliği için işçinin fiil ehliyetine sahip olması, sözleşmenin yazılı olarak yapılması ve işverenin korunmaya değer haklı menfaatinin bulunması gerekmektedir. Ayrıca, yasağın işçinin ekonomik geleceğini hakkaniyete aykırı bir şekilde tehlikeye düşürmemesi; yer, süre ve konu bakımından makul sınırlamalar içermesi gerekmektedir. İşçinin üstlendiği bu rekabet etmeme borcu karşısında işverene herhangi bir edim yükümlülüğü yüklenmemiş; karşı edimin kararlaştırılması, tarafların serbest iradelerine bırakılmıştır. Bu durum, rekabet yasağı sözleşmelerinin işçinin çalışma özgürlüğüne ölçüsüz bir müdahale oluşturmasına yol açabilmektedir. Çalışmada, işçinin çalışma özgürlüğü çerçevesinde rekabet yasağı sözleşmelerinin geçerlilik koşulları, sınırları ve sona erme halleri değerlendirilmektedir.

Rekabet yasağı sözleşmeleri, iş sözleşmesi sona eren işçinin belirli yer, süre ve konu dahilinde işverenle rekabet etmeme yükümlülüğünü üstlenmesini sağlamaktadır. Bu yönüyle rekabet yasağı, işçinin Anayasa’nın 48. maddesinde güvence altına alınan çalışma özgürlüğüne müdahale niteliği taşımaktadır. Kanun koyucu, bu müdahalenin ölçülü olmasını ve tarafların menfaatleri arasında denge kurulmasını sağlamak amacıyla rekabet yasağı sözleşmesini Türk Borçlar Kanunu’nun 444 ila 447. maddelerinde düzenlemiştir. Buna göre, rekabet yasağı sözleşmesinin geçerliliği için işçinin fiil ehliyetine sahip olması, sözleşmenin yazılı olarak yapılması ve işverenin korunmaya değer haklı menfaatinin bulunması gerekmektedir. Ayrıca, yasağın işçinin ekonomik geleceğini hakkaniyete aykırı bir şekilde tehlikeye düşürmemesi; yer, süre ve konu bakımından makul sınırlamalar içermesi gerekmektedir. İşçinin üstlendiği bu rekabet etmeme borcu karşısında işverene herhangi bir edim yükümlülüğü yüklenmemiş; karşı edimin kararlaştırılması, tarafların serbest iradelerine bırakılmıştır. Bu durum, rekabet yasağı sözleşmelerinin işçinin çalışma özgürlüğüne ölçüsüz bir müdahale oluşturmasına yol açabilmektedir. Çalışmada, işçinin çalışma özgürlüğü çerçevesinde rekabet yasağı sözleşmelerinin geçerlilik koşulları, sınırları ve sona erme halleri değerlendirilmektedir.
İş Sözleşmelerinde Uygulanacak Kanunlar İhtilafı Kurallarında 7550 Sayılı Kanunla Yapılan Değişikliğin Değerlendirilmesi
An Assessment of the Amendment Introduced by Law No. 7550 to the Conflict of Laws Rules Applicable to Employment Contracts
Yazar: Uğur, Ömer
Dergi: Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Vol. 31 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Law Reform ; Hukuk Reformu ; Labour and Social Security Law ; İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku ; Employment Contract,Foreign Element,Applicable Law,Overriding Mandatory Rules,Closely Connected Law ; İş Sözleşmesi,Yabancılık Unsuru,Uygulanacak Hukuk,Doğrudan Uygulanan Kurallar,Sıkı İlişkili Hukuk

Yabancılık unsuru barındıran iş sözleşmelerine uygulanacak hukuk 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 27. maddesinde özel olarak düzenlenmiştir. Tarafların hukuk seçimine imkân tanıyan bu düzenleme, hukuk seçiminin yapılmadığı durumlarda ise objektif bağlama kurallarına göre uygulanacak hukuku belirlemektedir. Anayasa Mahkemesi, taraflarca hukuk seçimi yapılması durumunda sıkı ilişkili hukukun uygulanmasına olanak bulunmaması ve asgari koruma olarak yalnızca mutad işyeri hukukunun esas alınmasını gözeterek devletin çalışanları korumasına ilişkin pozitif yükümlülüğüne aykırılık nedeniyle MÖHUK m. 27/1’i iptal etmiştir. İptal üzerine kanun koyucu 7550 sayılı Kanun ile MÖHUK m. 27/1 ve 27/4 hükümlerinde değişiklik yapmışsa da gerek sıkı ilişkili hukukun emredici hükümlerinin asgari koruma düzeyi olarak esas alınmamış olması, gerekse çalıştırılmak üzere yurtdışına götürülen işçiler bakımından MÖHUK m. 31 hükmü gereği hakimin takdirine bağlı olarak uygulanması gereken “üçüncü devletin doğrudan uygulanan kurallarını” zorunlu olarak uygulanacak şekilde düzenlemiş olması nedeniyle işçilere gereken korumayı sağlamakta yetersiz kalmıştır.

The law applicable to employment contracts containing a foreign element is specifically regulated under Article 27 of the Act No. 5718 on Private International Law and Civil Procedure (PIL Act). This provision, which allows the parties to choose the applicable law, determines the law to be applied according to objective connecting rules in cases where no choice of law has been made. The Constitutional Court annulled Article 27/1 of the PIL Act on the grounds that, in cases where the parties had chosen the applicable law, the impossibility of applying the closely connected law and limiting the minimum protection only to the law of the habitual workplace violated the State’s positive obligation to protect employees. Following the annulment, the legislator amended Articles 27/1 and 27/4 of the PIL Act with Act No. 7550. However, these amendments remain insufficient to ensure adequate protection for employees, as the mandatory provisions of the closely connected law are not established as a minimum level of protection, and because, with respect to employees taken abroad to work, the overriding mandatory rules of a third State that should be applied at the judge’s discretion pursuant to Article 31 of the PIL Act were instead regulated as rules to be applied mandatorily.
Anayasa Mahkemesinin Kıdem Tazminatına İlişkin İptal Kararı Sonrasında Basın İş Hukukunda Kıdem Tazminatı
Severance Pay in Press Labor Law after the Constitutional Court's Annulment Decision on Severance Pay
Yazar: Caniklioğlu, Nurşen; Yıldız, Muhammed Enes
Dergi: Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Vol. 31 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Labour and Social Security Law ; İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku ; Gazeteci,Kıdem Tazminatı,Basın İş Hukuku,Anayasa Mahkemesi İptal Kararı ; Journalist,Severance Pay,Press Labor Law,Constitutional Court Cancellation Decision

Basın İş Kanunu 1952 yılında yürürlüğe girmiştir. Bu Kanunda, iş sözleşmesiyle çalışan gazetecilerin iş sözleşmesinin yapılması, tarafların hak ve borçları ile iş sözleşmesinin sona ermesine ilişkin düzenlemelere yer verilmiştir. Kanunda gazeteciler bakımından düzenlenen en önemli haklardan biri de kuşkusuz kıdem tazminatıdır. Kıdem tazminatı, iş sözleşmesinin Kanunda öngörülen hallerde sona ermesi halinde belirli bir kıdem süresine sahip olan gazeteciye ödenmesi gereken bir miktar paradır. Basın İş Kanununda gazetecinin kıdem tazminatına hak kazanması için en az beş yıllık kıdeme sahip olması gerektiği öngörülmüştü. Ancak bu düzenleme Anayasa Mahkemesinin 2023 tarihli kararıyla iptal edilmiştir. İptal kararı sonrasında gazetecilerin kıdem tazminatına hak kazanmaları için gereken kıdem süresi ve bu konuda hangi kanun hükmünün uygulanması gerektiğine ilişkin duraksama söz konusu olmuş ve bazı sorular gündeme gelmiştir. Çalışmamızda ilk olarak gazeteci kavramı üzerinde durulmuştur. Ardından, Basın İş Kanununda kıdem tazminatının esasları ele alınmış, son olarak da AYM’nin iptal kararı sonrasında basın iş hukukunda kıdem tazminatının uygulaması hakkında değerlendirmelere yer verilmiştir.

The Press Labor Law entered into force in 1952. This Law regulates the conclusion of the employment contract, the rights and obligations of the parties and the termination of the employment contract for journalists working under an employment contract. One of the most important rights regulated in the Law for journalists is undoubtedly severance pay. Severance pay is a sum of money that must be paid to a journalist with a certain period of seniority in the event of termination of the employment contract in the cases stipulated in the Law. The Press Labor Law stipulated that a journalist must have at least five years of seniority in order to be entitled to severance pay. However, this regulation was annulled by the Constitutional Court in 2023. Following the annulment decision, there has been hesitation regarding the seniority period required for journalists to be entitled to severance pay and which provision of the law should be applied in this regard, and some questions have been raised.In our study, firstly, the concept of journalist is emphasized. Then, the principles of severance pay in the Press Labor Law are discussed, and finally, the application of severance pay in the press labor law after the Constitutional Court's annulment decision is evaluated.
Fazla Saatlerle Çalışmanın Karşılığına İlişkin İş Sözleşmesindeki Hükümlerin Geçerliliği
The Validity of Employment Contract Provisions Concerning Compensation for Overtime Work
Yazar: Mutlay, Faruk Barış
Dergi: Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Vol. 31 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Labour and Social Security Law ; İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku ; fazla çalışma ücreti,fazla sürelerle çalışma ücreti,serbest zaman

Fazla çalışma ile fazla sürelerle çalışmanın karşılığı zamlı “ücret” ya da “serbest zaman”dır. “Ücrete” ya da “serbest zamana” ilişkin taraflarca yapılan anlaşmaların geçerliliği uygulama açısından önemlidir. Uygulamada özellikle fazla saatlerle çalışma ücretlerini temel ücrete dahil eden hükümlere iş sözleşmelerinde yer verilmektedir. İşçinin ücretine fazla saatlerle çalışma ücretini dahil eden sözleşme hükümlerinin İş Kanunundaki emredici düzenlemelere aykırı olup olmadığının değerlendirilmesi önemlidir. Anılan yöndeki bir hükmün iş hukukunun emredici yapısına aykırı olmadığı benimsense bile, hükme sınırsız bir şekilde geçerlilik tanınamaz. Hükmün hangi şartlar altında geçerli sayılabileceği ve uygulama alanı bulacağı incelenmelidir.  Taraflar fazla saatlerle çalışma ücretinin miktarlarına ve ödeme zamanlarına ilişkin de iş sözleşmesinde kurallara yer vermiş olabilirler. Bunların da geçerliliği incelenmelidir. Ücrete ilişkin yapılan anlaşmalar dışında serbest zamana yönelik yapılan anlaşmalara uygulamada çok sık rastlanmasa da, bunların da hangi şartlar altında geçerli olacağı açıklanmalıdır.

Compensation for overtime work and work performed beyond the statutory working hours consists of either an increased remuneration or time off in lieu. The enforceability of agreements concluded between the parties concerning remuneration or time off is of particular importance in practice. Employment contracts frequently incorporate provisions stipulating that overtime pay is included within the employee’s basic wage. It is therefore essential to examine whether such contractual provisions, which integrate overtime compensation into the regular wage, contravene the mandatory provisions of labor law. Even if it is accepted that such a clause does not, in principle, conflict with the imperative nature of labor law, its validity cannot be recognized in an unrestricted manner. The conditions under which such a provision may be deemed valid, and the scope of its enforceability, must be carefully analyzed. Furthermore, the parties may regulate, within the employment contract, the amount and timing of payments for overtime work. The validity of such stipulations must also be subject to scrutiny. Although agreements providing for time off in lieu are less frequently encountered in practice than wage-related agreements, the conditions under which such arrangements may be considered legally valid likewise require clarification.
Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun T. 16.05.2025, E. 2024/1, K. 2025/2 Sayılı Kararının Arsa Sahibinin Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesinden Dönmesi Hâlinde Yükleniciden Bağımsız Bölüm Satın Alan “Üçüncü (?)” Kişinin Hukuki Durumuna Etkisi
The Effect of the Grand General Assembly of the Unification of Case Law of the Court of Cassation’s Decision, Dated 16.05.2025, Case No. 2024/1, Decision No. 2025/2 on the Legal Status of “Third (?)” Person Who Purchased an Independent Section from the Contractor Upon the Landowner Rescission of a Construction Contract in Return for Land Share
Yazar: Sağlam, İlyas
Dergi: Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Vol. 31 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Contract Law ; Sözleşme Hukuku ; Private Law and Civil Obligations (Other) ; Özel Hukuk ve Medeni Yükümlülükler (Diğer) ; Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi,Sözleşmeden dönme,Tapu sicili,Yolsuz tescil,İyiniyet karinesi ; Construction contract in return for land share,Rescission of contract,Land registry,Wrongful entry,The presumption of good faith

Arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden dönmesinin, dönmeden önce yükleniciden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişilere etkisine dair Yargıtay uygulaması, öğretide uzun yıllardır eleştirilmiştir. Avans tapu, sözleşmeden dönmenin yüklenici adına yapılan tescili yolsuz tescil hâline getireceğinin kabul edilmesi, üçüncü kişinin iyiniyet iddiasının dinlenmemesi özellikle eleştiriye konu olan hususlardır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun T. 16.05.2025, E. 2024/1, K. 2025/2 sayılı kararıyla uzun yıllardır sürdürülen içtihatta değişikliğe gidilmiştir. Nitekim 18.07.2025 tarihinde 32959 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan bu kararla birlikte iyiniyet karinesiyle bağdaşmayan uygulamadan dönülmüştür. Çalışmada yükleniciden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişinin hukuki durumu, içtihadı birleştirme kararı öncesi ve içtihadı birleştirme kararına göre olacak şekilde ikiye ayrılarak incelenmiştir.

Arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden dönmesinin, dönmeden önce yükleniciden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişilere etkisine dair Yargıtay uygulaması, öğretide uzun yıllardır eleştirilmiştir. Avans tapu, sözleşmeden dönmenin yüklenici adına yapılan tescili yolsuz tescil hâline getireceğinin kabul edilmesi, üçüncü kişinin iyiniyet iddiasının dinlenmemesi özellikle eleştiriye konu olan hususlardır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun T. 16.05.2025, E. 2024/1, K. 2025/2 sayılı kararıyla uzun yıllardır sürdürülen içtihatta değişikliğe gidilmiştir. Nitekim 18.07.2025 tarihinde 32959 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan bu kararla birlikte iyiniyet karinesiyle bağdaşmayan uygulamadan dönülmüştür. Çalışmada yükleniciden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişinin hukuki durumu, içtihadı birleştirme kararı öncesi ve içtihadı birleştirme kararına göre olacak şekilde ikiye ayrılarak incelenmiştir.