hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
2010 Bosna-Hersek Genel Seçimleri ve Sonrasında Yaşanan Kriz
Bosnian General Elections of 2010 and The Post-Election Crisis
Yazar: Mirsad, Karić
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 6, 2015
Anahtar kelimeler: Bosnia and Herzegovina, elections, political campaign, electoral law, political crisis. ; Bosna–Hersek, seçimler, siyasi kampanya, seçim sistemi, siyasi kriz.

Bu çalışma 2010 yılında Bosna-Hersek'te yapılan genel seçimleri ve sonrasında yaşanan siyasi krizi ele almaktadır. Ülkede yürürlülükte olan siyasi sistem 1995 yılında Bosna Savaşı‟nı sona erdiren Dayton Anlaşması‟yla kurulmuştur. Buna göre, Bosna-Hersek düzenli aralıklarla özgür ve adil seçimlerin yapıldığı çok partili ve rekabetçi bir siyasi sisteme sahiptir. 2010 yılında yapılan genel seçimler ülkede hem kantonlar, hem Boşnak-Hırvat Federasyonu ve Sırp Cumhuriyeti hem de Bosna–Hersek devleti nezdinde önemli sonuçlar doğurmuştur. Bosna-Hersek‟i oluşturan üç ana etnik unsurun sadece kendi partilerine oy verdikleri bir kez daha doğrulanmıştır. Ülkenin karmaşık olan karar alma ve yasama süreçlerinden dolayı çok geniş yelpazedeki siyasi partilerin bir araya gelerek parlamenter bir çoğunluk oluşturmaları gereği bir kez daha açıkça görülmüştür. Nitekim seçim sonrası yaşanmakta olan krizde politik aktörlerin bir araya gelip Başbakanlık ve Bakanlıklar üzerinde anlaşmaları hala mümkün olmamıştır. Bu ise sadece Bosna–Hersek için değil üyesi bulunduğu uluslararası teşkilatlar için de ciddi olumsuzluklar doğurabilecek bir durumdur.

This paper examines the 2010 general elections in Bosnia and Herzegovina (BiH) and the post-election crisis.  Currently, Bosnia's political system is the result of the Dayton Accord that stopped the Bosnian war in 1995. Bosnia is described as a country with a multi-party system that regularly holds free, fair, and competitive elections. The 2010 elections brought significant changes to the composition of legislative assemblies at the cantonal, entity, and state levels. SNSD continued to dominate among the Bosnian Serbs, while HDZ and HDZ 1990 received the highest votes in the Croat majority areas. SDP, as only self-declared multi-ethnic party, won the majority of votes among Bosniaks. SDA secured almost the same number of seats while the Party for Bosnia and Herzegovina suffered the biggest loss. The phenomenon of each constituent people voting for their respective ethnic parties continues to characterize Bosnia‟s elections. Election results showed that there must be a wide range of political parties creating a parliamentary majority due to a rather complicated way of decision-making and law-passing procedures in Bosnia‟s political system. It triggered several waves of political crises since the leaders of political parties were not able to agree on a Prime Minister and other ministerial posts.
Kamu Diplomasisi: NATO’nun İmaj Sorununun Çaresi
Public Diplomacy: A Remedy For Nato’s Image Problem
Yazar: Akçadağ, Emine; Akçadağ, Emine
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 6, 2015
Anahtar kelimeler: NATO, NATO operations, public diplomacy, public opinion, soft power ; NATO, NATO operasyonları, kamu diplomasisi, kamuoyu, yumuşak güç

Soğuk Savaş sonrası ortaya çıkan yeni güvenlik tehditleri, küresel güvenliğin sağlanmasında halen NATO‟ya ihtiyaç olduğunu gözler önüne sermiştir. Ancak çeşitli faktörlere bağlı olarak son zamanlarda NATO‟nun imajının bozulduğu ve inandırıcılığının sarsıldığı görülmektedir. Bu sebeple, söz konusu sorunun çözümünde etkin bir kamu diplomasisinin uygulanması zaruridir. Kamu Diplomasisi Departmanı aracılığıyla 2004‟ten beri NATO‟nun aktif bir kamu diplomasisi uygulamaya çalışmasına rağmen bu çabaların yeterliolduğunu söylemek mümkün değildir. Dolayısıyla, İttifak‟ın kamu diplomasisi stratejisini yeniden şekillendirmesi elzemdir.

The new security threats that have appeared after the Cold War have showed that NATO still matters in helping to ensure global security. However, NATO‟s image has recently been deteriorating and its credibility has been damaged. That is why an effective public diplomacy seems indispensable to overcome this problem. Even though NATO has tried to implement an active public diplomacy since 2004 through its Public Diplomacy Division, the efforts seem to not yet be fulfilling. Thus, it is crucial for the Alliance to reshape its public diplomacy strategy.
ÇİN VE HİNDİSTAN’IN DENİZ STRATEJİSİ VE HİNT OKYANUSU’NDA GÜÇ MÜCADELESİ
Çin Ve Hindistan’ın Deniz Stratejisi Ve Hint Okyanusu’nda Güç Mücadelesi
Yazar: Atagenç, Ömer; Atagenç, Ömer
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 6, 2015
Anahtar kelimeler: Asia-Pacific, Strategy, Indian Ocean, China, India ; Asya-Pasifik, Strateji, Hint Okyanusu, Çin, Hindistan

Küresel egemenlik mücadelesinde ortaya konan stratejiler büyük ölçüde karasal egemenlik üzerine kuruludur. Ancak dünya siyasetinde dengelerin Asya-Pasifik bölgesine kaymasının bir sonucu olarak hemen hemen tamamı denize ve okyanusa kıyısı olan bölge ülkeleri deniz stratejilerine yönelmişlerdir. Bu konuda en çok ön plana çıkan iki ülke Çin ve Hindistan‟dır. Ekonomik çıkarların korunabilmesi için değişen dünya konjonktüründe yumuşak gücün ağırlığını kaybetmeye başlaması başta Çin olmak üzere pek çok ülkeyi askeri önlemler almaya yöneltmiştir. Hindistan da Çin‟in bu yükselişine karşı ve Amerikan politikaları ile paralel olarak öne çıkmaya başlamış ve yeni bir donanma stratejisi geliştirmiştir. Hint Okyanusu, yaşanan bu gelişmelerin bir sonucu olarak yeni dönemdeki en önemli rekabet alanlarından birisi haline gelmiştir.

The strategies devised on competition over global hegemony have been centered around land domination. As a result of the shift in global politics towards the Asia-Pacific area, most countries of this region with coastline to seas or oceans pay heavy attention to maritime lines. Two countries stand out: China and India. The insufficiency of soft power in protecting the economic interests globally caused many countries to increase their military capabilities such as China. As a response to China‟s military built-up, India developed a new navy strategy that does not contradict with the American policies. All these moves have rendered the Indian Ocean an important venue of major power competition.
Rusya’nın Arap Baharı Politikası
Russia’s Arab Spring Policy
Yazar: Erenler, Muharrem
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 6, 2015
Anahtar kelimeler: Russia, Foreign Policy, Arab Spring, Middle East ; Rusya, Rus dış politikası, Arap baharı, Ortadoğu

2011 yılının Ocak ayından bu yana devrimler ve isyanlarla sarsılan Ortadoğu, Rus çıkarlarının süreklilik arz ettiği ve tarihi köklere sahip olduğu bir bölge olarak öne çıkmaktadır. Uzun yıllar kendilerini tek adam rejimi ile yöneten idarecilerini devirmeye çalışan protestocular ile otoriter ama istikrarlı rejimleri desteklemek arasında kalan Rusya'nın, şimdiye kadar tutarlı bir politika izlediğini iddia etmek güçtür. Arap devrimleri esnasında düşük bir dış politika profili izleyen Moskova, rejim değişikliklerini bölgeye nüfuz etme ve bölgede azalan etkisini artırma fırsatı olarak da değerlendirememektedir. Rusya‟nın esneklikten yoksun dış politikası, Ortadoğu‟nun Rus dış politikasındaki ikincil derecedeki önemi, Arap isyanlarının dış güçlerin bir oyunu olduğu algısı ve bu isyanların Rusya içinde ve yakın çevresinde yaratabileceği kaos ve istikrarsızlık endişesi, Rusya'nın Ortadoğu‟nun yeniden yapılandırılmasında pasif bir rol takınmasının nedenlerini oluşturmaktadır.

One of the regions where Russia‟s interests are constant and historic is the Middle East, which has been being shaken by revolutions and insurgencies since January 2011. Being hesitant between supporting the desire of protestors to overthrow their long-ruling leaders and aligning with the stable authoritarian regimes of the Middle East, Russia has so far failed to adopt a consistent policy. Moreover, by following a low profile policy, Moscow seems indifferent to using the regimes changes as an opportunity to penetrate the region and revive its wading influence in the Middle East. Russia‟s inflexible foreign policy mentality, secondary importance of the Middle East in Russian foreign policy, perception of Arab Spring as a tool of outside powers, and the unrest it could arouse in motherland (as well as near abroad) could account for Moscow‟s reluctance to adopt a proactive role in reorganization of the Middle East.
YENİ DİPLOMASİ, KOMPLEKS KÜRESEL YÖNETİŞİM VE SÜPERGÜÇLE DANS: ABD, SİVİL TOPLUMUN ARTAN ROLÜ VE ULUSLARARASI CEZA MAHKEMESİ
New Diplomacy, Complex Global Governance and Dancing with the Superpower: the US, Growing Role of Civil Society and International Criminal Court
Yazar: Çakmak, Cenap
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 3 No. 5, 2015
Anahtar kelimeler: Law in Context ; Hukuk ; ICC, new diplomacy, US, global governance ; UCM, yeni diplomasi, ABD, küresel yönetişim.

Özellikle İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde süper güç olarak tanımlanan ABD’nin 1990’lı yıllardan itibaren dünya politikasındaki etkisinin sınırlandığı gözlenmektedir. Ancak bu bir yönüyle gerileme olarak değerlendirilebilecek yeni durum diğer devletlerin ABD karşısında güçlenmesi veya klasik güç dengesi sisteminin ABD aleyhine yeniden şekil almasından değil devlet-dışı aktörlerin artan rolü ile yakından ilişkilidir. ABD’nin de etkin bir şekilde müdahil olmak istediği UCM’nin kurulması sürecinde devlet-dışı aktörler, BM ve mahkemenin kurulması konusunda aynı düşünceyi paylaşan devletler arasında kurulan geniş koalisyon yeni diplomasi örneği sergilemiştir. Bu yeni diplomasi sürecinde kullanılan araçlar ABD’nin etkinliğini azaltmış ve sürecin ABD’nin isteği dışında şekillenmesini de beraberinde getirmiştir.

New diplomacy, complex global governance and dancing with the superpower: the US, growing role of civil society and International Criminal Court. It is a common observation that the US has been declining since 1990s despite that it emerged as a superpower in the aftermath of the Second World War. This is particularly attributable to the growing role of the non-state actors rather than the expanding influence of the other states or redefinition of the classical balance of power system. The non-state actors, the UN and like-minded countries formed a broad alliance has emerged as a new example of new diplomacy during the creation of the ICC where the US also wanted to play a determinative role. The tools employed during this diplomacy diminished the role and influence of the US and contributed to the establishment of an ICC that the US did not desire or like.
DEMOKRAT PARTİ DÖNEMİ TÜRK DIŞ POLİTİKASI’NA MARKSİST YAKLAŞIM
Demokrat Parti Dönemi Türk Dış Politikası’na Marksist Yaklaşım
Yazar: Sancaktar, Caner; Sancaktar, Caner
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 3 No. 5, 2015
Anahtar kelimeler: Turkish foreign policy, the Democratic Party, the US-oriented foreign policy ; Türk dış politikası, Demokrat Parti, ABD eksenli dış politika

1945-1950 döneminde CHP tarafından başlatılan ABD eksenli dış politika 1950’ler boyunca Demokrat Parti tarafından yoğunlaştırılarak devam ettirildi. Bu dış politika, II. Dünya Savaşı sonrası “Sovyet Tehdidi”nden değil, Türkiye Cumhuriyeti’nin sınıfsal ve ideolojik yapısından kaynaklandı. Yani devletin sınıfsal ve ideolojik yapısı kaçınılmaz olarak ABD eksenli dış politika üretti. Bu durum Türkiye’yi ekonomi, siyaset, yasama ve yargı alanlarında olumsuz etkiledi. Askeri alanda ise Amerikan yardımları ve NATO’ya katılım, eş zamanlı olarak hem Türk silahlı kuvvetlerini modernize edip güçlendirdi, hem de Türkiye’yi askeri açıdan ABD’ye bağımlı hale getirdi.

In the period of 1945-1950 the Republican People’s Party (CHP) launched a US-oriented foreign policy which was largely followed by the Democrat Party (DP) in the 1950s. This policy was mainly derived from the class and ideological structures of the Republic, but not from “the Soviet Threat” which considerably influenced the foreign policies of surrounding states of Soviet Union after the Second World War. In other words, class and ideological structure of the Republic, unavoidably, led the country to produce US-oriented foreign policies that affected the Turkish economy, politics, legislation and judiciary systems negatively. In the field of military, this policy of the Republic generated two main consequences, one being positive and the other negative. The positive consequence was that, the American aids and accession to NATO enabled Turkish Military to modernize and strengthen itself, whereas the negative consequence was a very significant increase in its dependency to the USA.
ULUSLARARASI HUKUKUN DAYANAĞINA İLİŞKİN GÖRÜŞLERİN DÖNEMSELLİKLERİ SORUNU:DOĞAL HUKUK GÖRÜŞÜ ÖRNEĞİ
Uluslararası Hukukun Dayanağına İlişkin Görüşlerin Dönemsellikleri Sorunu:Doğal Hukuk Görüşü Örneği
Yazar: Denk, Erdem
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 3 No. 5, 2015
Anahtar kelimeler: International legal theories, natural law theory ; Uluslararası hukuk teorileri, doğal hukuk görüşü

Bu çalışma, uluslararası hukukun dayanağını açıklama iddiasındaki yaklaşımlardan doğal hukuk görüşünü farklı bir açıdan değerlendirmek çabasındadır. Önce Vitoria ve Grotius gibi ilk örneklerden başlayarak görüşün ön plana çıktığı dönemlerin tarihsel ve siyasal özellikleri bağlamında bir değerlendirme yapılmıştır. Bu çerçevede de "doğal hukuk" görüşünün, per se değeri bir yana, temel olarak pozitif hukuk alanını belirleme şansına sahip olmayan özneler tarafından dile getirildiği veya sahiplenildiği önerilmiştir.

This study examines the natural law theory from a different point of view. The historical and political characteristics of the sequences of history in which the natural law theory has come into prominence are analysed starting from Vitoria and Grotius eras. It is then suggested that the natural law theory, apart from its per se value, is basically introduced and upheld by agencies that do not have the chance to effect the positive law at a given historical context and period.
BİR ÖNCEKİ SAVAŞ İÇİN HAZIRLANMAK: DEĞİŞEN KÜRESEL GÜVENLİK ORTAMININ GELENEKSEL SAVAŞ OLGUSUNA ETKİSİ
Bir Önceki Savaş İçin Hazırlanmak: Değişen Küreselgüvenlik Ortamının Geleneksel Savaş Olgusuna Etkisi
Yazar: Gürcan, Metin
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 3 No. 5, 2015
Anahtar kelimeler: warfare, 4th generation warfare, terrorism, insurgency ; savaş, 4. nesil savaş, terörizm, ayaklanma

Savaşların nedenleri, sonuçları, özellikle savaşın doğası her zaman uluslararası ilişkilerin temel ilgi alanlarından biri olmuştur. Bu çalışmanın temel savı; özellikle 11 Eylül saldırıları sonrasında hızlı bir değişime sahne olan modern küresel güvenlik ortamında savaşın tanımı, doğası, orduların silahlanması, teşkilatlanması ve eğitiminde köklü değişiklikleri gerektiren yeni bir sürece girildiğidir. Çalışma; giderek karmaşıklaşan ve geleneksel tanımları dışına taşan yeni küresel güvenlik ortamında beliren çoğu “asimetrik” ve “konvansiyonel olmayan” tehdide karşı, modern dünya ordularının geleneksel savaş tanımını ve savaşın doğası konusundaki geleneksel yaklaşımları sorgulamakta olduklarını vurgulamaktadır. Bu yeni savaş şeklini “dördüncü nesil savaş” olarak tanımlayan bu çalışmanın temel amacı değişen tehdit algılamalarına paralel olarak modern dünya ordularının karşılaştıkları sorunları ortaya koymak ve yapılması gereken yapısal reformların ana çerçevesini çizmektir.

The nature of warfare, its causes and results have always been one of the main interest areas of the international relations. This study argues that in the post-September 11 era a fundamental shift in the doctrine, organization, training and way of fighting of modern armies has taken place due to the change in the nature of warfare. It emphasizes that modern militaries of the world have, dramatically, been reviewing their traditional approaches to the definition and conduct of warfare to meet effectively the asymmetric and unconventional threats that have loomed in the contemporary security environment. The general aim of this study, which refers to this new way warfare as “fourth generation warfare”, is to lay out the problems of modern militaries as parallel to the changing threat perceptions as well as attempting to indicate the necessary structural reforms they should fulfill.
TÜRKİYE’NİN IRAK POLİTİKASI IŞIĞINDA KUZEY IRAK AÇILIMI
Türkiye’nin Irak Politikası Işığında Kuzey Irak Açılımı
Yazar: Semin, Ali; Semin, Ali
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 3 No. 5, 2015
Anahtar kelimeler: Turkey, Northern Iraqi Kurds, Turkmens, Kirkuk and the US ; Türkiye, Kuzey Irak Kürtleri, Türkmenler, Kerkük ve ABD

Irak, siyasi, ekonomik ve ticari ilişkilerin yanı sıra tarihi bağların varlığı nedeniyle öteden beri Türkiye için önemli bir sınır komşu olmuştur. Türkiye ise genelde Irak, özelde Kuzey Irak Kürt yönetimi için önemli bir sınır komşusunun ötesinde, bölgede yaşayan Türkmenlerin durumu, Kuzey Irak’ın dünyaya açılan kapısıdır. Ancak başta PKK terör örgütü sorunu olmak üzere, Kerkük’ün statüsü ve Kuzey Irak’la ilişkilerin güvenlik odaklı ilerlemesine neden olmuştur. Özellikle 2003 Irak işgalinin ardından Türkiye ve Kuzey Irak Kürt Yönetimi ilişkileri kopma noktasına geldiyse de, zamanla düzelmeye doğru bir seyir izlemiştir. İlişkilerin düzelmesinde 2009 yılında Türkiye’nin uygulamaya koyduğu “Kürt Açılımı” önemli bir paya sahip olmuştur. Bu çalışmada, Türkiye ve Kuzey Irak Kürt yönetimi ilişkilerindeki gelişmelerden yola çıkılarak, iki taraf arasındaki sorunlara karşı sergilenen karşılıklı tutumlar ve atılan somut adımlar ve Kuzey Irak ile ilgili politikalar değerlendirilmiştir.

Iraq has been Turkey’s important neighbor because of the political, economic, commercial, and historical ties between two countries. However, Turkey has been more than a neighbor country for both Iraq and the Kurdish administration in northern Iraq. It stands as the Northern Iraq’s door opening to the world. Despite these wide-ranging ties, the relations between Turkey and the Northern Iraq have much focused on security mainly because of the terrorist organization PKK problem, status of Kirkuk and Turkmen’s conditions in the region. Even though the relations between Turkey and the Kurdish administration in northern Iraq have been on the verge of a rupture especially after the Iraqi invasion in 2003, in time they have tended to improve. Within this scope, “Kurdish Opening” implemented by Turkey in 2009 has played a significant role in the improvement of the relations. Concentrating on the relations between Turkey and the Kurdish administration in northern Iraq, this paper tries to deal with the attitudes of the two sides towards their common problems and concrete steps taken and the policies on the Northern Iraq.
Avrupa Birliği’nin Enerji Arz Güvenliği ve Potansiyel Enerji Hub’ı Olarak Türkiye’nin Rolü
Energy Supply Security Of The European Union And The Role Of Turkey As A Potential Energy Hub
Yazar: Yorkan, Arzu; Yorkan, Arzu
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 3 No. 5, 2015
Anahtar kelimeler: European Union, energy supply security, Turkey’s potential role. ; Avrupa Birliği, enerji arz güvenliği, Türkiye’nin potansiyel rolü.

Dünya enerji tüketiminde önemli bir paya sahip olan Avrupa Birliği günümüzde oldukça ciddi enerji arz güvenliği sorunlarıyla karşı karşıyadır. Petrol ve doğalgaza olan yüksek bağımlılığı; trans-Avrupa enerji şebekeleriyle (TEN-E Projesi) iç enerji pazarında tam entegre edilmiş bir piyasa kurmaya çalışması (finansman sıkıntısı, üye devletler arasındaki anlaşmazlıklar gibi sorunlar enerji altyapı projelerini geciktirmektedir); mevcut ve potansiyel tedarikçilerin çoğunun güvenli ve istikrarlı olmayışları; ve Birliğin üretici bölge ve ülkelerle güçlü bir diyalog kuramaması yani enerji dış politikasını yeterince geliştirememiş olması Avrupa Birliği’nin enerji arz güvenliğindeki temel problemleridir. Bu bağlamda, bölgesinde potansiyel bir ‘enerji hub’ı (merkezi) olma yolunda ilerleyen Türkiye Avrupa Birliği’nin enerji sorunlarıyla başa çıkmasında diğer bir ifadeyle enerji arzını güvence altına alabilmesinde nasıl bir rol oynamaktadır? Bu çalışmada bu soruya bir cevap bulma amacı taşımaktadır.

As a major consumer in the global energy market, the European Union has serious supply security challenges such as high dependence on oil and natural gas; incomplete integrated electricity and gas sectors of Member States, and disintegration with neighbor countries (achieving trans-European energy networks); insecurity and instability in most of its suppliers; and lack of energy dialogue with its producers. As a potential ‘energy hub’ in its region, how Turkey can contribute to the European Union to overcome those challenges and thus secure its energy supplies. The aim of this study is an attempt to answer this question.
İç Savaş Sonrası Lübnan’da Devlet Yolsuzluğu: İç Savaş Sonrası Kapsayıcı Kurumlar-Devlet Yolsuzluğu İlişkisi
State Corruption In Post-War Lebanon: The Relation Between Post-War Inclusive Institutions And State Corruption
Yazar: Devre, Gülsen
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 3 No. 5, 2015
Anahtar kelimeler: power sharing, inclusive institutions, state corruption, Lebanon ; iktidar paylaşımı, kapsayıcı kurumlar, devlet yolsuzluğu, Lübnan

İktidar paylaşımı yönteminin ve kapsayıcı kurumların genel olarak bölünmüş toplumlardaki güçlüklerin aşılmasına hizmet ettiği kabul edilmiştir. Fakat hâkim liberal barış paradigması dışına çıkıldığında, iktidar paylaşımı metodunun bir çatışma yönetimi aracı olarak bazı sorunları beraberinde getirebileceği tespit edilmiştir. Söz konusu sorunlar iktidar paylaşımı formülünün çatışma yönetimi ve barış inşa stratejilerindeki temel işlevini izale etmez. Ancak karar mercileri ve akademisyenler bu formülün zararlarını dikkate alarak tamamlayıcı veya alternatif mekanizmalar tasarlamalıdır. Nitekim iktidar paylaşımı yönteminin neden olduğu temel sorunlardan biri, bu çalışmada incelenen Lübnan örneğinde görüldüğü gibi, devlet yolsuzluğudur.

Power sharing and inclusion have often been viewed as remedies for deeply divided societies all around the globe. However, power sharing as a conflict management tool also has its drawbacks when it is viewed outside of the pre-dominant liberal peace paradigm. These downsides and flaws may not necessarily do away with the underlying principle of power sharing formula in strategies of conflict management and peace building. Yet, both practitioners and academicians should be aware of its disadvantages, and consider complementary or alternative mechanisms. After all, one of its main outcomes appears to be state corruption, as viewed within this case study of Lebanon.
Türkiye-Sırbistan İlişkilerinin Batı Balkanların Güvenliğine Olumlu Etkileri
The Contribution Of Turkish-Serbian Relations Towards Improving Security In The Western Balkans
Yazar: Tesfa-yohannes, Athina; Tesfa Yohannes, Athina
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 3 No. 5, 2015
Anahtar kelimeler: Western Balkans, Turkey-Serbia Relations, Security, Integration ; Batı Balkanlar, Türkiye-Sırbistan İlişkileri, Güvenlik, Entegrasyon.

Son yıllarda Türkiye’nin Sırbistan’da artan yatırımları, yürürlüğe giren serbest ticaret anlaşması ve karşılıklı vize muafiyeti ile iki ülke arasındaki ticari ilişkiler güçlenme eğilimine girmiştir. Türkiye-Sırbistan yakınlaşması Batı Balkanlardaki üç önemli entegrasyon sorununun çözümüne olumlu katkı sağlayabilir. Bölge güvenliğini etkileyebilecek riskleri barındıran bahse konu entegrasyon sorunları; Bosna-Hersek’teki Sırpların, Kosova’nın kuzeyindeki Sırpların ve güneybatı Sırbistan’daki Boşnak ve Arnavutların entegrasyon sorunlarıdır. Türkiye-Sırbistan arasında güçlenen ilişkiler, bu üç entegrasyon sorunundan kaynaklanabilecek risklerin asgari seviyeye indirilmesine hizmet edebilir.

In recent years, economic relations between the two countries have been on the rise with renewed Turkish investment in Serbia, free trade agreement, and a visa-free regime. Turkey’s relations with Serbia have gained momentum and will have likely positive effects on three particular integration issues that pose significant security risks within the Western Balkans, given the fragility of the region. These issues are the integration of ethnic Serbs in Bosnia-Herzegovina’s Republika Srpska, the integration of ethnic Serbs in northern Kosovo, and integration of ethnic Bosniaks and Albanians in southwestern Serbia. Turkey and Serbia’s strengthening relations will mitigate security risks which may arise as a result of these integration-related issues.