Erdal Erzincan’ın Bağlama İcra Tavrı Üzerine Bir Araştırma: Dik Halay Örneği
An Analysis of Erdal Erzincan’s Bağlama Performance Style: A Case Study of Dik Halay
Yazar: Ceylan, Şafak
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Music (Other) ; Müzik (Diğer) ; Bağlama,Erdal Erzincan,Performance Style,Performance,Turkish Folk Music ; Bağlama,Erdal Erzincan,Tavır,İcra,Türk Halk Müziği

Bu çalışma, Türk halk müziğinde bağlama icrası bağlamında, Erdal Erzincan’ın “Dik Halay” yorumunda sergilediği teknik tavrı çözümlemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada tarama modeli benimsenmiş; evreni bağlama icra tavırları, örneklemi ise Erzincan’ın albüm kaydı üzerinden analiz edilen “Dik Halay” performansı oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak Anadolu adlı albümde yer alan ses kaydı kullanılmış, doküman analizine dayalı olarak icracının uygulamaları notasyonla tespit edilmiştir.Elde edilen bulgular, eserin 7/16’lık (2+2+3) usulde ve 488 BPM tempoda icra edildiğini göstermiştir. Erzincan’ın icrasında, sol elde çekme (∧) ve çarpma (∨) teknikleri; sağ elde ise takma tezene (↓↑ ↑) tekniği ön plandadır. Bunlara ek olarak 21–23. ölçülerdeki “fa diyez” süsleme teknikleri ile bağlı çalım ( ͡ ) tekniğinin kullanımı, eserin ritmik ve melodik akışına beklenmedik vurgu katmıştır. Bağlama düzeninde ağırlıklı olarak ikinci (2p) ve dördüncü (4p) pozisyonların tercih edildiği, nota yazımında “fa koma” perdesinin “fa diyez 3” olarak düzeltilmesinin uygun bulunduğu saptanmıştır.Sonuç olarak, Erdal Erzincan’ın “Dik Halay” adlı eserin icrasında ortaya koyduğu çarpma-çekme, takma tezene, süsleme ve bağlı çalım tekniklerinin hem kişisel tavır özelliklerinin hem de Doğu Anadolu yöresi üslubunun karakteristik öğelerinin somut göstergeleri olduğu anlaşılmıştır. Bu tekniklerin belgelenmesi, bağlama pedagojisi ve etnomüzikolojik çalışmalar için yol gösterici niteliktedir. Çalışma, bu uygulamaların müzik eğitim müfredatına ve uyarlama süreçlerine dâhil edilmesinin, bağlama icracılığının teknik düzeyini ve çeşitliliğini artıracağı görüşünü desteklemektedir.

This study aims to analyze the technical performance style exhibited by Erdal Erzincan in his interpretation of “Dik Halay” within the context of bağlama performance in Turkish folk music. The research adopted the survey model; the population consists of bağlama performance styles, while the sample is formed by Erzincan’s “Dik Halay” performance analyzed through his album recording. As the data collection tool, the audio recording included in the album Anadolu was used, and based on document analysis, the performer’s practices were identified through notation. The findings revealed that the piece was performed in the 7/16 (2+2+3) rhythmic pattern and at a tempo of 488 BPM. In Erzincan’s performance, left-hand techniques such as pull-off (∧) and hammer-on (∨), and right-hand technique of “takma tezene” (↓↑ ↑) were prominent. In addition, the use of ornamentation techniques on “F♯” in measures 21–23 and the legato technique ( ͡ ) added unexpected emphasis to the rhythmic and melodic flow of the piece. It was determined that the second (2p) and fourth (4p) positions were predominantly preferred in bağlama tuning, and that correcting the “fa koma” pitch to “F♯3” in the notation was deemed appropriate. As a result, it was understood that the hammer-on/pull-off, takma tezene, ornamentation, and legato techniques employed by Erdal Erzincan in his performance of “Dik Halay” are concrete indicators of both his personal performance characteristics and the stylistic features of the Eastern Anatolian region. Documenting these techniques is instructive for bağlama pedagogy and ethnomusicological studies. The study supports the view that incorporating these practices into music education curricula and adaptation processes will enhance the technical level and diversity of bağlama performance.