hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
HERBERT LOUIS'NİN "LANDESKUNDE DER TÜRKEI" ADLI YAPITI ÜZERİNE BAZI DÜŞÜNCELER VE NOTLAR
Some Thoughts on the Herbert Louis’ work “Landeskunde der Turkey”
Yazar: Sözer, Ahmet Necdet
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2015

Türkiye'yi birtakım coğrafî bölgelere ayırmak ve bu bölge veya birlikler içersinde alt-bölge, bölüm, yöre...vb daha küçük coğrafî birimler ayırdetmek için yapılan denemeler, oldukça kabarık bir dosya oluşturmaktadır. 1941'de Ankara'da toplanan “Birinci Türk Coğrafya Kongresi”ne kadar H. S. Selen (1921), D. Bediz (1935), F. S. Duran (1938) gibi türk coğrafyacıların yanısıra A. Philipson (1918), U. Frey (1937) ve H. Louis (1938) gibi yabancı coğrafyacıların da bu alanda dikkate değer çalışmalar yaptığı bilinmektedir. Tartışmaları önlemek ve özellikle coğrafya öğretiminde birlik sağlamak amacıyla o dönemde Maarif Vekili Hasan-Âlî Yücel başkanlığında toplanan “1. Türk Coğrafya Kongresi”, ülkemizin fizikî ve beşerî/iktisadî coğrafya özelliklerini gözönünde tutarak Marmara, Ege, Akdeniz, Karadeniz, Iç Anadolu, Doğu Anadolu ve Güneydoğu Anadolu adını taşıyan 7 coğrafî bölge ayırdetmiş, her bölgeyi birtakım alt-bölge veya bölümlere ayırmıştır. Sözkonusu Coğrafya Kongresi'nde 19 üyeden oluşan Türkiye Coğrafyası Komisyonu “daha vazıh hudutlarla tahdit edilmiş ve daha muvafık bir şekilde isimlendirilmiş, daha küçük sahalı bölgelerin tefriki hususunda öteden beri uğraşmakta olan ilim adamlarının mesaisi son hedefine varmış olmasa da”, ortaya konan eserin yerli ve yabancı coğrafya kitaplarında olduğu kadar, coğrafya öğretiminde görülen karışıklıkları da ortadan kaldıracak, bu alanda birlik ve ahenk sağlayacak pratik bir sonuç olarak telakki edilmesi gerektiğini ileri sürmüştür. Gerçekten de, o tarihten bu yana geçen yarım yüzyıllık bir süre içersinde Türkiye'nin bölgesel coğrafyasına ilişkin pek çok monografik araştırma yapılmış; coğrafî bölge, alt-bölge ve yörelerin hudutlarıyla ilgili yeni bilgi ve bulgular elde edilmiştir. Bütün bu gelişmeler, 1941 yılında saptanan Türkiye'nin coğrafî bölge ve alt-bölge sınırlarıyla ilgili tartışma ve değişiklik önerilerini de beraberinde getirmiştir.

There is no English summary
TUNUS TURİZMİ ÜZERİNE
On the Tourism  of Tunisia
Yazar: Soykan, Füsun
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2015

Tunus turizminde bugün (1990), 3.2 milyon yabancı turist girişi ve 18.8 milyon geceleme göz önüne alındığında; ülkenin Akdeniz Havzası'nda İtalya, İspanya, Fransa, Yugoslavya, Yunanistan, Portekiz ve Türkiye'den sonra geldiği, bu turistik göstergeler itibariyle güney Akdeniz kıyılarının ve Afrika kıtasının turizm lideri olduğu söylenebilir. Tunus'ta turizmin gelişmesi son 25-30 yılın eseri olup, belirli dönemlerde kesintisiz ve süratli bir büyüme yaşanırken, bazı yıllarda bir durgunluk ve yavaşlamaya tanıklık olunmuştur. Öte yandan gelişmede rol oynayan faktörlerin bir kısmı zamanla değişmiş, kimilerinin etkisi azalmıştır. Bu makalede, önce Tunus gibi küçük bir Akdeniz ülkesinde turizmi geliştiren nedenler üzerinde durulmakta, sonra gelişim etapları belli dönemler içersinde incelenmektedir.

Tourism in Tunisia has been a developing sector during the last 25 or 30 years and plays an important part in the country's economy. The geographical situation, the natural beauty and attractions, the coastal characteristics, the climate, the historical and cultural properties of Tunisia have occupied a significant share in the progression of tourism.Besides, the political and economic resolutions by the state have encouraged tourist activities and investments. Some other factors which are out of reach of the government such as the increase of inclusive tours by charter flights and political unrest and conflicts in other countries have also positively contributed to the development of tourism in Tunisia.Thus, the tourist centers on the east coast like Hammamet, Sus, Monastir and Cerbe have appeared. The northern coast, however, has slowly been advancing in this field. That's why "cultural" and "desert” tourism are officially supported as an alternative to the coastal tourism by the ministry in the last few years. New tourist zones called Matmata, Tozeur, Duz, Kebili, Nefta have recently been established in the inner parts of the country.Tourism has passed through three stages in Tunisia. Tourism rose to its feet and a permanent development took place in the first stage from 1961 to 1971. In the second period between 1972 and 1982 the foreign capital started to participate in the investments. Hammamet-Nabeul came to existence as a tourist area in those years. But the development rate of tourism decreased the effect of petrol crisis in 1973-1974. From 1982 up to this date, the progression in tourism has often been interrupted and the rapid development in this area has slowed down.That's why in the "last developmental plan" of the country, tourism has again been treated according to the following points of view: management, infrastructure, environment, tourist productions, commercialization, and promotional policies.
TÜRKİYE'DE BUHARLAŞMA KOŞULLARINI ETKİLEYEN FAKTÖRLER VE BUHARLAŞMA REJİM TİPLERİ
Evaporation  in Türkiye: Effective Factors and Regime Types
Yazar: Ölgen, M.  Kirami
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2015

Klimatolojide amaç, uzun süreli meteorolojik verilere dayanılarak, bir yerin iklim özelliğini ortaya koymaktır. Bir yerin iklimi ise, iklim unsurlarının ortak özelliği olarak belirlenir ve çoğunlukla bir rejim ile karakterize edilir. Ülkemizde gerek sıcaklık gerekse yağış rejimleri ve onların dağılışı ile ilgili birçok çalışma yapılmış olmasına rağmen, buharlaşma rejimi tipleri ile ilgili herhangi bir çalışmaya literatürde rastlanılmamıştır. Bu nedenle, ülkede buharlaşma ile ilgili gözlemler yapan meteoroloji istasyonlarının uzun süreli rasatları derlenmiş ve ayrıca L.Turc formülü uygulanarak aylık potansiyel buharlaşma değerleri hesaplanmıştır. Elde edilen veriler analiz edilerek Türkiye'de potansiyel buharlaşmanın yıl içindeki değişmeleri (buharlaşma rejimi) ve buna etkiyen koşullar belirlenmeye çalışılmıştır. Başka bir anlatımla; söz konusu bu çalışmada Türkiye'de buharlaşma rejimini belirleyebilmek için; buharlaşma rasadı yapan meteoroloji istasyonlarının verileri esas alınmış ve üç değişik buharlaşma rejimi saptanmıştır. Ancak Türkiye'deki buharlaşma tutarları ve dağılışı için, gerek buharlaşma rasadı yapan meteoroloji istasyonlarının sayısının yetersizliği, gerekse bu istasyonların ülke bütününde düzenli bir dağılıma sahip olmaması nedeniyle L .Turc formülünden yararlanılmıştır.Ancak daha önce yapılmış olan bir çalışmada L.Turc formülünün ölçülen buharlaşma tutarlarından daha fazla bir değer vermesi nedeniyle söz konusu bu formül yalnızca buharlaşma tutarlarının yıl içindeki değişmelerini ortaya koymak amacıyla kullanılmıştır.

In this researched the evaporations subject in two main parts. In the first part, it was studied the distributions of evaporation values in yearly and factors which effect the evaporation values. In the second part we researched the evaporation regime and types in Türkiye. On the basis of monthly data of WILD evaporation value for 57 representative meteorological stations, three major evaporation regime types identified in the country :In first type (Black Sea Coastal Type: low variation between seasonaly value). In this evaporation regime, characterized low evaporation values and regular distribution yearly. In the second type (Mediterranean Coastal Zone. high variation between seasonaly value). In this evaporation regime characterized high values of evaporation continue yearly. But winter months evaporation is comparatively less important than in summer months. Third regime type (Central and West Region), In this types characterized low evaporation values in winter due to the anticyclonal conditions. Because of the continentality and rare natural vegetation cover evaporation values increase in the summer months. According to monthly maximum value we distinguish two subtypes in third regime type. In IIIa (Part of North) August is the highest value. But in IIIb (Part of South), July is highest value.
MANİSA'NIN ENERJİ BİLANÇOSU VE DON OLAYLI GÜNLERİ ÜZERİNE BİR İNCELEME
A Study on  the Net Radiation Balance and Frost Days at Manisa
Yazar: Sezer, Lütfi İhsan
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 6 No. 1, 2015

Don olayından korunmak, atmosfer olaylarıyla mücadeleyi gerektirdiğinden, pek kolay değildir. Ancak, don olayının meydana geleceği yer. gün. gün sayısı ve süresi ile bu süre içindeki şiddeti ve yıl olarak tekrarlama aralıklan, önceden bilinir ya da tahmin edilirse. son derece kolaylaşır, özellikle, kültür bitkilerinin don olayına karşı dayanabildikleri en düşük sıcaklık dereceleri, don olayının en erken, en geç ve ortalama başlama ve sona erme tarihleri ile don riskinin en çok % 20 olacağı efektif vejetasyon süresinin başlama ve sona erme tarihleri, don olayına karşı önlem alınabilmesi için bilinmesi gereken en önemli bilgilerdir. İşte bu yazı, söz konusu bilgilerin ortaya konulması amacıyla kaleme alınmıştır. Burada, fazla ayrıntıya girilmeden önce Manisa'nın sıcaklık koşullarını etkilemesi bakımından son derece önemli olan "insolasyon, radyasyon ve eneıji bilânçosu" üzerinde durulacak ve daha sonra, 59 yılın (1929-1988) don olaylı dönemlerine ilişkin "günlük en düşük sıcaklık değerleri", extrem veri tiplerinden oldukları düşüncesinden hareketle, bu özelliği yansıtabilecek istatistik yöntemlerden GUMBEL'in eztrem probabilité (ihtimal) dağılım yöntemi ile analize tabi tutularak, don olayına karşı önlem almada kullanılabilecek bilgilerin ortaya konulmasına çalışılacaktır.

Manisa and its vtcinites are affected by the Mediterranean maritime climatic regime, and there prevails suitable conditions for human life and agricultural activities.At the point of the meteorological station of Manisa, the angles between the sun rays and the earth's surface change from 28° (in December) to 75° (In June) and the Insolation continues 2726 hours along the year. The average annual length of the daylight is 7.5 hours, but this continuation is rising to 12.6 hours in July and scares to 2.8 hours in December. The length of daylight also affects the amount to radiation that is received. Of 100 % radiation entering the top of the atmosphere (approximately 685.6 cal/cm^ -day), but 52 % of this heat is received by the earth's surface. And about 42 % of the incoming energy is absorbed by the earth (on the horizontal surfaces). Of this 21 % is immediately reflected back into the atmosphere as the earth's effective radiation and leaving approximately 21 % to heat the earth. Mean annual solar energy balance 1s about 144.8 cal / cm2 - day. But the amount of the solar energy balance varies between 9.7 cal / cm2 - day (in December) and 285.6 cal /cm2 - day (in June). Thus, it is possible to say that the total heat budget is positive at Manisa site along the year. For the positive heat budget that Indicates us that there isn’t intensity cooling In the site of Manisa.
THORNTHWAİTE YÖNTEMİ İLE SU BİLANÇOSUNUN VE İKLİM TİPİNİN BELİRLENMESİNDE BİLGİSAYAR KULLANIMI
Computer Using  on Determining Water Balance and Climatic Types of Thornthwaite
Yazar: Ölgen, Y.  Birsoy  M. K
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 6 No. 1, 2015

Thomthvvaite sınıflandırmasının her hangi bir bölgenin iklim özelliklerini, diğer sistemlere göre daha iyi ortaya çıkardığı genellikle kabul edilir. Fakat uygulanmasının biraz uzun işlemlere bağlı olması, özellikle abak ve tablolardan bol miktarda yararlanılması birçok prezisyon hatasına yol açmakta ve böylece sağlıklı sonuç alınmasını güçleştirmektedir. İşte bu nedenle yöntemin çözümünün daha pratik bir hale getirilmesi amacıyla tarafımızdan bir bilgisayar programı geliştirildi. Aşağıda Thomthvvaite su bilançosu ve iklim sınıflandırması ile ilgili genel bir bilgi verildikten sonra, geliştirilen bilgisayar programının uygulaması açıklanmıştır.

Almost all of man's achivlhies, such as transportation, agriculture irrigation and planning are strongly depended on climate. Therefore climate classification and distribution of climates all over the World have been a problem for Climatologists for many years. Early studies on climate classification were involved in statistical analyses of climatic elements such as temperature, precipitation, atmospheric humidity, atmospheric pressure and wind velocity. The first significant advances toward the quantitative classification of climate have been made by Kôppen in 1901 and by de Mortonne in 1921. Temperature and precipitation data were the dominant elements in their classification of climate. Thornthwaite argued in 1948 that évapotranspiration should be included In climatic classification procedures and potential évapotranspiration is. definitely, a better measure than the actual évapotranspiration for the distinction of dry and moist climates.Humidity, aridity and moisture indices, thermal efficiency and the ratio of summer potential évapotranspiration to the annual total are the main elements of climate classification procedure proposed by Thomthwaite in 1948. All these elements are to be calculated from monthly precipitation data and estimated from monthly potential évapotranspiration values. A method proposed by Thomthwaite for the estimation of monthly potential évapotranspiration from monthly average temperatures completes his climate classification procedure His method for the estimation of potential évapotranspiration is outlined in the following paragraphs.
İZMİR:  EGE'NİN METROPOLÜ
Izmir:  Metropole de L'Egee
Yazar: Sözer, Ahmet Necdet
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 4 No. 1, 2015

Türkiye’nin en önemli ihraç ve ithal kapılarından biri olan İzmir, Ege Bölgesi’nin en büyük (premier centre urbain) kentsel yerleşim merkezini oluşturur. Kent, özellikle 1950 yılından bu yana, gerek ticaret, gerek sanayi ve gerekse de kültürel yaşam bakımından hızla gelişmekte ve geleneksel dokuyla ilgili özelliklerini kaybetmektedir. Bu inceleme, gelişme dönemindeki Türkiye’nin en büyük metropollerinden biri olan İzmir’in doğal çevresini, tarihsel ve mekânsal gelişimini, nüfusunun ve nihayet kentsel doku özellikleriniortaya çıkarma amacıyla kaleme alınmıştır.

There is no English summary
BAKIRÇAY  DELTASI'NIN ALÜVYAL JEOMORFOLOJİSİ
The Alluvial  Geomorphology of the Bakırçay Delta
Yazar: Pınar, Ömer
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 3 No. 1, 2015

Kuzey Ege kıyılarında Bakırçay’ın denize ulaştığı Çandarlı Körfezinin doğusunda bulunan Bakırçay Deltası, yapısal ve jeomorfolojik özellikleriyle Batı Anadolu kıyılarının tipik bir alüvyal deltasını oiuşturur. Delta, batı kuzeybatıda Karadağlar, kuzeyde tepelik alanlar, doğu güneydoğuda Yunt d ağlan ile çevrilirken, kuzeyden Köprübaşı Boğazı ile Bakırçay ovasına bağlanır, güneyde ise Çandarlı körfezine açılır. Bu alüvyal deltanın yüzölçümü 30 km* k ad a rdır. Bakırçay alüvyal deltası, doğu-batı yönlü Bakırçay grabeninin batısında kalır. Bu graben oluğu Çandarlı körfeziyle adeta Ege Denizine doğru uzanır. Deltanın batısındaki Karadağ, volkanik oluşuklardan, kuzey ve doğudaki tepelik alanlar ise Neojen tortullarından meydana gelmiştir.Sahada iklim değişmeleri ve tektonizmaya bağlı olarak gelişen deniz yüzeyi değişmelerinin oluşturduğu çeşitli düzeydeki ta ra ç a lan izlemek mümkün olmaktadır. Deltanın gelişimi ve alüvyal jeomorfolojisi ile ilgili çeşitli şekilleri ve gelişimlerini görmek olasıdır. Sahadaki tüm jeomorfolojik birimler volkanizma, tektonizma, aşındırma ve biriktirmenin eseridir. Bu incelemede Bakırçay Deltası ve yakın çevresinin jeomorfolojikgelişimini açıklamaya çalışacağız.

There is no English summary.
BOZCAADA'NIN  FİZİKİ COĞRAFYASI
The Physical  Geography of Bozcaada
Yazar: Hocaoglu, Şahabettin
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 3 No. 1, 2015

Bozcaada Ege denizinde yer alan küçük bir adamızdır. Bu ada çok dar bir deniz yolu ile yanıbaşındaki Biga yarımadasından ayrılır hozcaada, saha itibariyle çok küçük olmasına rağmen çeşitli bir jeolojik yapıya sahiptir. Biga yarımadası ile birlikte Hersinyen ve Alp orojenezi geçiren Bozcaada’nın bugünkü topografyasının ve kıyılarının gelişiminde Postalpin tektonik hareketler ve Pleistosen’deki glasyo-östatik hareketler önemli rol oynamıştır. Gayet silik bir reliefe sahip olan Bozcaada’nın topografik yapısı monojenik polisiklik bir topografyadır.Bozcaada subtropikal Akdeniz iklim kuşağı içinde bulunur. Bu sebeple yazlar sıcak ve bir hayli kurak geçer; kışlar ise oldukça ılık ve yağışlıdır. Kış aylarında don olayı görülebilir. Yağışlar ekseriya yağmur şeklinde olup, kar halinde yağış ve karla örtülü gün sayısı pek önemli değildir. Batı Rüzgârlarının etki alanı içinde kalan Bozcaada’da senenin büyük bir kısmında kuzeyli rüzgârlar eser. Çanakkale boğazının oynadığı yönlendirici rol sebebiyle hakim rüzgâr istikâmeti NNE yönündedir. Sadece kışın bölge güneyli hava akımlarının etkisi altında kaldığından, bu mevsimde ikinci bir hakim rüzgâr istikâmeti görülür.

Bozcaada Ege denizinde yer alan küçük bir adamızdır. Bu ada çok dar bir deniz yolu ile yanıbaşındaki Biga yarımadasından ayrılır hozcaada, saha itibariyle çok küçük olmasına rağmen çeşitli bir jeolojik yapıya sahiptir. Biga yarımadası ile birlikte Hersinyen ve Alp orojenezi geçiren Bozcaada’nın bugünkü topografyasının ve kıyılarının gelişiminde Postalpin tektonik hareketler ve Pleistosen’deki glasyo-östatik hareketler önemli rol oynamıştır. Gayet silik bir reliefe sahip olan Bozcaada’nın topografik yapısı monojenik polisiklik bir topografyadır.Bozcaada subtropikal Akdeniz iklim kuşağı içinde bulunur. Bu sebeple yazlar sıcak ve bir hayli kurak geçer; kışlar ise oldukça ılık ve yağışlıdır. Kış aylarında don olayı görülebilir. Yağışlar ekseriya yağmur şeklinde olup, kar halinde yağış ve karla örtülü gün sayısı pek önemli değildir. Batı Rüzgârlarının etki alanı içinde kalan Bozcaada’da senenin büyük bir kısmında kuzeyli rüzgârlar eser. Çanakkale boğazının oynadığı yönlendirici rol sebebiyle hakim rüzgâr istikâmeti NNE yönündedir. Sadece kışın bölge güneyli hava akımlarının etkisi altında kaldığından, bu mevsimde ikinci bir hakim rüzgâr istikâmeti görülür.
ADANA İLİNİN KUZEYDOĞU KESİMİNDE YAYLACILIK: KOZAN, FEKE, SAİMBEYLİ, KADİRLİ, CEYHAN VE OSMANİYE
L ’estivage dans la région de nord-est de la ville d'Adana : Kozan Feke, Saimbeyli, Kadirli, Ceyhan ve Osmaniye.
Yazar: Sevgi, Cezmi
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 2 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: L ’estivage,région,nord-est ; ADANA,İLİNİN,KUZEYDOĞU

Yaylacılık ülkemizin her bölge ve yöresinde son derece yaygın olmasına karşın, bölgeden bölgeye olduğu gibi her bölge içindeki küçük alanlarda da bir takım değişkenlikler göstermektedir. Bu faaliyetleri de sosyo-ekonomik ve kültürel farklılıkların yanı sıra ülkemizin coğrafi yönden sahip olduğu bio-klimatik ve topografik koşulların da önemli bir payı vardır. Geleneksel bir temele dayalı olan yaylacılık, belirli bir süre içinde kendine özgü değişiklikler de göstermektedir. Bütün bunlara karşın, ayrıca üzerinde özenle durulması gereken böylesine bir konuyla ilgili olarak yapılan araştırmaların sayısı çok sınırlıdır. Belirli bir bölgedeki yaylacılık olgusunu kapsayan bu araştırmamızda, daha önce yaylacılıkla ilgili olarak öne sürülmüş ya da ortaya konulmuş tanımları, kuramsal ve tipolojik yaklaşımları tekrarlamaktan kaçınmış bulunuyoruz. Bu inceleme daha önce yapmış olduğumuz bir doktora çalışmasının belirli bir bölümünü oluşturmaktadır. Ancak konu yeniden gözden geçirilmiş ve bu şekliyle sunulmuştur.

Le phénomène ’’Yayla” constitue un élément dominant dans la géographie et meme dans la vie économique tout entière de la Turquie. En premier lieu, il faut souligner que l’estivage en tant que l’activité humaine se situe dans un contexte à la fois géographique, économique et social. En seconde lieu, il faut remarquer que l’estivage joue un rôle essentiel dans le changement des structures socio-économique de la région où il est pratiqué. Il s’agit là surtout d’un role qui consiste à intégrer les différentes parties de la région dans un même processus social.Notre région étudiée présente des particularités extrêmement variables sur tous les plans. D’abord géographiquement, dans un aire assez restreinte, on observe ptusiouers climants. Dans une périphérie de 200-300 km. à partir de cote, il ya des endroits où la chaleur peut s’élever jusqua’à 35°C tandis que sur les montagnes situées nos loins de la plaine l’air est d’une fraîcheur tout à fait convenable pour l’estivage. L’estivage pour les nomades et pour les montagnards, il s’agit d’une activité économique dont ils ne peuvent se passer, alors que pour les villageois de la plaine et les habitants des villes, c’est un déplacement que l’on fait en raison des loisirs.En dernière analyse, l’estivage constitue, qu’il s’agisse du cas du nomade ou celui du vacancier, une des pièces principales des rouages de la région. Il accélère le pro- cessus d’intégration des structures de la vie économique et sociale.
TÜRKİYE'DE ENDEMİZM VE İZMİR YÖRESİNİN BAZI ENDEMİKLERİ
TÜRKİYE'DE ENDEMİZM VE İZMİR YÖRESİNİN BAZI ENDEMİKLERİ
Yazar: Gemici, Yusuf; Seçmen, Ö.; Ekim, T.; Leblebici, E.
Dergi: Ege Coğrafya Dergisi, Vol. 6 No. 1, 2015

First part of this study deals with endemism and its types in accordance with this endemics are divided into 4 types: Paleoendemics. Shizoendemics, Patroendemics and Apoendemics. The endemic flora is rich like the general flora in our country. Ratio of endemism is 33.5 percent in the general flora. The highest endemism ratio is found in South Anatolia. Amanos, North East and South East Anatolia and along the Anatolian diagonal. Higher density of endemics on serpentines mixed with ultramaphic rocks. Endemics are high on calcareous rocks too, an important part of these are Paleoendemics. Most of the Turkish endemics are neoendemics from the point of view of origin.  In all 146 taxa (% 8,49) are endemics in Izmir area. Typical areas are given together with they figures in this study.

First part of this study deals with endemism and its types in accordance with this endemics are divided into 4 types: Paleoendemics. Shizoendemics, Patroendemics and Apoendemics. The endemic flora is rich like the general flora in our country. Ratio of endemism is 33.5 percent in the general flora. The highest endemism ratio is found in South Anatolia. Amanos, North East and South East Anatolia and along the Anatolian diagonal. Higher density of endemics on serpentines mixed with ultramaphic rocks. Endemics are high on calcareous rocks too, an important part of these are Paleoendemics. Most of the Turkish endemics are neoendemics from the point of view of origin.  In all 146 taxa (% 8,49) are endemics in Izmir area. Typical areas are given together with they figures in this study.