hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
“İmparator Olmak İsterdim” (K 539), Vatansever Bir Savaş Şarkısı Mıdır?
“Ich Möchte Wohl Der Kaiser Sein” (Kv 539)-Ein Patriotisches Kriegslied?
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Music (Other) ; Müzik (Diğer) ; Mozart,Ammerar,Türk Savaşı ; Mozart,Ammerar,Turkish War

Sanat sosyolojisi, sanatı içinde bulunduğu fenomenlerle birlikte, toplumsal sürecin bir parçası olarak ele alır. Sanat üretimi, bireysel gibi görünen ama aslında toplumsal düzeyde incelenebilecek bir olgudur. Çünkü sanatçı içinde bulunduğu toplumla ilişki içerisindedir; dolayısıyla içinde bulunduğu toplumdan bağımsız düşünülemez. Gerard Ammerar, bu makalesinde, Avusturya’da Türk etkisinin doruk döneminde bestelenmiş olan Mozart’ın K. 539 numaralı ‘İmparator Olmak İsterdim’ aryasının arka planını irdeler. Tam da Türklerle savaş döneminde bestelenen bu eser, daha önce söylenildiği gibi vatansever bir savaş şarkısı mıdır yoksa toplumun düşüncelerini hicivsel bir dille ele alan bir parodi midir? Ammerar, bahsi geçen aryayı, dönem Avusturya’sının toplumsal bir çıktısı olarak ele alır ve dönemin siyasal, sosyal, politik ve ekonomik bileşenlerini inceler. Üretilen sanat yapıtlarından örnekler verdiği gibi, dönem gazete haberlerinden de bilgiler sunarak, yapıtın içine doğduğu toplumu anlamamıza yardımcı olur. Yanı sıra makalenin son kısmında iç-müziksel analizlerle aryaya dair açık savını ortaya koyar. Çalışma, Gerard Ammerar’ın 1996 yılında kaleme aldığı makalenin çevirisini sunacaktır.

The sociology of art examines art as a part of the social process, together with the phenomena it is in. Art production is a phenomenon that seems individual but can actually be examined at a social level. Because the artist is in a relationship with the society he is in; therefore, he cannot be considered independent of the society he is in. In this article, Gerard Ammerar examines the background of Mozart's aria K. 539, "I Would Like to Be an Emperor", which was composed during the peak period of Turkish influence in Austria. Is this work, composed during the war with the Turks, a patriotic war song as previously stated, or is it a parody that addresses the thoughts of the society in a satirical language? Ammerar considers the aria as a social output of the Austrian period and examines the political, social, political and economic components of the period. He helps us understand the society in which the work was born by giving examples from the works of art produced and also providing information from newspaper reports of the period. In addition, in the last part of the article, he presents his clear argument about the aria with internal musical analyses. The study will present a translation of the article written by Gerard Ammerar in 1996.
Performans Çalışmaları: Bir Giriş
Performance Studies: An Introduction
Yazar: Özer, Beril
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Music (Other) ; Müzik (Diğer) ; Performing Arts,Performance Art,Performativity ; Sahne Sanatı,Performans Sanatı,Performativite

Routledge, 2020 yılında Richard Schechner’in “Performance Studies: An Introduction” adlı kitabının dördüncü baskısını yayımladı. Türkçeye “Performans Çalışmaları: Bir Giriş” olarak çevrilebilen kitap, onbölümden oluşmaktadır. Eserin Türkçe çevirisi bulunmamaktadır. Eserin sayfa sayısı 382’dir.Schechner, performans çalışmaları alanında öncü bir akademisyen, tiyatro yönetmeni ve kuramcıdır. 1934 doğumlu olan Schechner, performans sanatının teorisini geliştiren önemli isimlerden biridir ve özelBlikle performansın sosyal ve kültürel bağlamlarını inceleyen yaklaşımlarıyla tanınır. Schechner, performans sanatını yalnızca tiyatro ya da sahne sanatıyla sınırlamaz; ritüeller, günlük yaşam, politik eylemler ve spor gibi geniş bir yelpazeyi kapsayan bir olgu olarak ele alır. Performans kuramını geliştirirken antropoloji, etnografi ve psikoloji gibi disiplinlerden yararlanmıştır

Routledge, 2020 yılında Richard Schechner’in “Performance Studies: An Introduction” adlı kitabının dördüncü baskısını yayımladı. Türkçeye “Performans Çalışmaları: Bir Giriş” olarak çevrilebilen kitap, onbölümden oluşmaktadır. Eserin Türkçe çevirisi bulunmamaktadır. Eserin sayfa sayısı 382’dir.Schechner, performans çalışmaları alanında öncü bir akademisyen, tiyatro yönetmeni ve kuramcıdır. 1934 doğumlu olan Schechner, performans sanatının teorisini geliştiren önemli isimlerden biridir ve özelBlikle performansın sosyal ve kültürel bağlamlarını inceleyen yaklaşımlarıyla tanınır. Schechner, performans sanatını yalnızca tiyatro ya da sahne sanatıyla sınırlamaz; ritüeller, günlük yaşam, politik eylemler ve spor gibi geniş bir yelpazeyi kapsayan bir olgu olarak ele alır. Performans kuramını geliştirirken antropoloji, etnografi ve psikoloji gibi disiplinlerden yararlanmıştır
Rancière’in İmge Krizi Düşüncesi Ekseninde Beckett ve Müller’in Metaforik İmgeleri
Metaphorical Images of Beckett and Müller on the Context of Rancière’s Idea of Image Crisis
Yazar: Bodur, Elif Ceren
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Music (Other) ; Müzik (Diğer) ; Image,Rancière,Crisis ; İmge,Rancière,Kriz

Rancière’e göre çağdaş söylemlere bakıldığında günümüz itibariyle imgenin sanat yapıtı içerisindeki konumu iki seçenek arasına sıkışmaktadır. İlki, artık gerçekliğin olmadığı, sadece imgelerin olduğu; ikincisi ise tam tersine artık imgelerin üretilemediği, kendini hiç durmadan yeniden sunan bir gerçekliğin olduğu sanat yapma biçimi. İmgenin bu iki seçenek arasına sıkıştığında krize girdiğini ifade eden Rancière, krizin aynı zamanda krizden çıkmanın olanaklarıyla birlikte belirdiğini düşünmektedir. Rancière’e göre, krizden çıkmanın olanağı, metaforik imge adını verdiği yeni bir imge düzeninde bulunabilir. Bu çalışma, Rancière’in imge krizi düşüncesini tiyatrodaki temsil kriziyle birlikte ele alarak, Beckett ve Müller’in son dönem oyunlarındaki imge yaratımını kriz düşüncesi ve metaforik imge üretimi dolayımında tartışmayı hedeflemektedir.

According to Rancière, when examining contemporary discourses, the position of the image within the artwork is caught between two options. The first is a form of artistic creation in which reality no longer exists, only images; the second is, conversely, a form of artistic creation in which images can no longer be produced, and reality continuously presents itself anew. Rancière, who argues that the image falls into crisis when caught between these two options, also believes that this crisis emerges alongside the possibilities of overcoming it. According to Rancière, the possibility of overcoming the crisis lies in a new system of images called the metaphorical image. This study aims to discuss Rancière's concept of the image crisis together with the crisis of representation in theater, focusing on image creation in the late plays of Beckett and Müller in terms of crisis thinking and metaphorical image production.
Edward Gordon Craig’in ‘Kukla Üstü’nden Robert Bresson’un ‘Model’ine Oyuncunun Temsili
The Representation of the Actor from Edward Gordon Craig's Uber-Marionette to Robert Bresson's 'Model'
Yazar: Özinan, Sercan
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Acting-Stage Direction ; Oyunculuk-Reji ; Acting,Uber-Marionette,Model ; Oyunculuk,Kukla Üstü,Model

Bu makale, 20. yüzyıl başlarında şekillenen oyunculuk teorisi ve metodoloji bağlamında İngiliz oyuncu, yönetmen ve tasarımcı Edward Gordon Craig’in oyunculukta romantik öznelliğin ve realizmin bir karşıtı olarak sunduğu "Kukla Üstü" (Uber-Marionette) kavramı ile Fransız sinema yönetmeni Robert Bresson’un "Model" oyuncu yaklaşımını ele almaktadır. Her iki sanatçı da oyunculukta ‘gerçekçilik’ anlayışının sınırlarını aşıp yeniden tanımlayarak, performansın biçimsel ve estetik düzeyde yeniden tanımlandığı yeni bir temsil anlayışı ortaya koymuştur. Bu temsil anlayışından yola çıkarak, Craig’in hareket ve jestlerin anlatım aracı olarak kullanılmasına yönelik sunduğu ‘Kukla Üstü’ önermesi ile Bresson’un sinemada bilinçli ifadeden arındırılmış ‘Model’ oyuncu anlayışı hem içerik hem biçim açısından karşılaştırmalı olarak analiz edilmektedir. Çalışma, bu iki yaklaşımın dönemin sanatsal bağlamlarıyla birlikte oyunculukta temsil meselesine nasıl yaklaştığını ve hangi estetik yönelimleri barındırdığını tartışmaktadır. Sonuç olarak hem Craig hem de Bresson, oyuncunun sahne ya da perde üzerindeki işlevini salt ifade aracı olmanın ötesine taşıyarak, yeni bir temsiliyet anlayışı inşa etmişlerdir. Bu bağlamda her iki sanatçının da önerileri, oyunculuk sanatında ‘gerçeklik’ normlarına karşı biçimsel ve düşünsel bir itiraz olarak değerlendirilmektedir.

This article examines the concept of the "Uber-Marionette," proposed by British actor, director, and designer Edward Gordon Craig as an opposition to romantic subjectivity and realism in acting, alongside the "Model" actor concept introduced by French filmmaker Robert Bresson, within the context of early 20th-century acting theories and methodologies. Both artists transcend and redefine traditional realism, advocating a new mode of representation that emphasizes formal and aesthetic qualities. Craig’s "Uber-Marionette," which relies on movement and gestures as primary expressive tools, and Bresson’s "Model," characterized by the absence of overt emotional expression in cinema, are comparatively analyzed in both form and content. The study discusses these approaches in relation to the artistic contexts of their era, highlighting their aesthetic directions. Ultimately, Craig and Bresson reposition the actor’s function beyond mere emotional expression, establishing a new representational paradigm. Thus, their proposals are interpreted as a formal and conceptual critique against conventional norms of 'realism' in acting.
Barok Dönem İtalyan Operasında Arya Formunun Gelişim Süreci
The Development Process of the Aria Form in Italian Opera in the Baroque Period
Yazar: Bozkurt, Ayşe
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Music (Other) ; Müzik (Diğer) ; Barok Dönem,İtalyan Operası,Arya Formu ; Baroque Period,Italian Opera,Aria Form

Barok Dönem İtalyan opera aryaları, bestelendikleri dönemde zengin bir repertuvar oluşturmuş ve günümüze kadar ulaşarak klasik müzik tarihinde önemli bir yer edinmiştir. Bu çalışmada, İtalyan operasında ortaya çıkan arya formunun Erken, Orta ve Geç Barok Dönem’deki gelişim süreci incelenmiştir. Araştırmada da capo arya formunun özellikleri ve Barok Dönem’deki arya söyleme stilleri hakkında bilgi verilmesi amaçlanmıştır. Verilerin toplanmasında literatür taraması yapılarak nitel araştırma yöntemlerinden doküman analizi kullanılmıştır. Çalışma kapsamında Barok Dönem boyunca arya formunun gelişiminde bestecilerin ve farklı opera ekollerinin etkisi açıklanmıştır. Yapılan incelemede, erken dönem opera aryalarının konuşma tarzında icra edildiği ve metnin ön plânda tutulduğu görülmüştür. Bu süreçte, arya ve reçitatif arasındaki farklar belirginleştikçe, arya söyleme stillerinin sınıflandırıldığı ve sanatçıların doğaçlama yeteneklerini sergiledikleri arya türlerinin ortaya çıktığı anlaşılmıştır. Barok Dönem’in sonunda, form olarak en olgun hâline kavuşan da capo aryaları, İtalyan operalarının müzikal yapısına önemli bir katkı sağlamıştır.

Baroque Italian opera arias created a rich repertoire in the period in which they were composed and have survived to the present day, occupying an important place in the history of classical music. In this study, the development process of the aria form that emerged in Italian opera in the Early, Middle and Late Baroque Periods was examined. The aim of the study was to provide information about the characteristics of the da capo aria form and the aria singing styles in the Baroque Period. In the collection of data, a literature review was conducted and document analysis, a qualitative research method, was used. Within the scope of the study, the influence of composers and different opera schools on the development of the aria form during the Baroque Period was explained. In the examination, it was seen that early opera arias were performed in the spoken style and the text was kept in the foreground. In this process, as the differences between aria and recitative became clear, it was understood that aria singing styles were classified and aria types emerged in which artists demonstrated their improvisational skills. At the end of the Baroque Period, da capo arias, which reached their most mature form, made an important contribution to the musical structure of Italian operas.
Kimlik Bunalımından Bunalım Kimliğine “Kurtar Kendini Sana Dilediğim Güzelliklerden”
From Identity Crisis to the Crisis of Identity “Save Yourself from the Beauties I Wished for You”
Yazar: Ayturan, Ali Noyan
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Music (Other) ; Müzik (Diğer) ; Maria Velasco,Postkolonyalizm,Çağdaş Tiyatro,Beyaz Liberal Vicdan,Sömürgecilik,Kimlik Bunalımı ; Maria Velasco,Postcolonialism,Contemporary Theatre,White Liberal Conscience,Colonialism,Identity Crisis

Bu makale, Maria Velasco’nun “Kurtar Kendini Sana Dilediğim Güzelliklerden” adlı oyununu postkolonyal kimlikler perspektifinden ele almaktadır. Çalışmada, Batı’nın sömürgeci geçmişiyle yüzleşme sürecinde ortaya çıkan kimlik bunalımı ve bireysel kimlik inşasının nasıl şekillendiği incelenmektedir. Ana karakter Maria, Avrupa’nın sömürgeci tarihinin getirdiği suçluluk duygusuyla, ezilen tarafın yanında olduğunu ispat etmeye çalışırken, farkında olmadan sömürgeci zihniyeti yeniden üretmektedir. Maria’nın sevgilisi Pap ile olan ilişkisi, sömürgeci ve sömürülen arasındaki güç dinamiklerini aşk üzerinden sorgularken, babasıyla olan ilişkisi onun içsel çatışmalarını ve kimlik bunalımını derinleştirmektedir. Çalışma, sömürgecilik sonrası kimliklerin karmaşıklığını ve bireysel kimlik arayışlarının paradokslarını tartışmaktadır. Velasco’nun metni, politik doğruculuk ve “beyaz liberal vicdan” eleştirisi çerçevesinde, bireyin kimliğini inşa ederken karşılaştığı çıkmazlara dikkat çekmektedir.

This article examines Maria Velasco’s play Save Yourself from the Beauties I Wished Upon You through the lens of postcolonial identities. It explores how identity crises and the construction of personal identity unfold in the process of confronting the colonial past of the West. The main character, Maria, driven by guilt inherited from Europe’s colonial history, seeks to prove her allegiance to the oppressed, yet unintentionally reproduces colonial patterns of thought. Her relationship with her partner Pap questions the power dynamics between the colonizer and the colonized through the notion of love, while her relationship with her father deepens her internal conflicts and identity turmoil. The study discusses the complexities of postcolonial identities and the paradoxes of individual identity formation. Velasco’s text draws attention to the impasses faced by the individual in constructing identity, particularly within the framework of political correctness and critiques of the “white liberal conscience.”
K. Stanislavski, Lee Strasberg, Sanford Meisner Oyunculuk Yöntemleri: Benzerlikler ve Farklılıklar
Acting Methods of K. Stanislavski, Lee Strasberg, and Sanford Meisner: Similarities and Differences
Yazar: İzgi, Okan
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Applied Theatre ; Uygulamalı Tiyatro ; K. Stanislavski,Lee Strasberg,Sanford Meisner ; Konstantin Stanislavski,Lee Strasberg,Sanford Meisner

Günümüzde oyunculuk eğitiminde karşılaşılan temel sorunlardan biri, çeşitli kuramsal temellere dayanan yöntemler arasında yapılacak pedagojik ve pratik tercihlere ilişkin yeterli yönlendirmenin bulunmayışıdır. Bu bağlamda çalışma, çağdaş oyunculuk pratikleri içerisinde önemli bir yer tutan Stanislavski’nin psikolojik temelli yaklaşımı, Strasberg’in duygusal hafızaya dayanan Metot Oyunculuğu ve Meisner’in doğaçlama merkezli tekniklerini karşılaştırmalı bir perspektifle ele almayı amaçlamaktadır. Araştırma, nitel yöntemle yürütülmüş olup, kapsamlı bir literatür taraması ve karşılaştırmalı analiz doğrultusunda yapılandırılmıştır. Elde edilen bulgular, söz konusu üç yöntemin oyuncunun duygusal derinlik kazanımı ve sahne gerçekliğiyle kurduğu ilişki açısından ortak hedefler taşıdığını; ancak kuramsal arka plan ve uygulama biçimleri bakımından anlamlı farklılıklar içerdiğini ortaya koymaktadır. Çalışmanın temel amacı, oyunculuk pedagojisinde yöntemsel farkındalığı artırmak ve uygulayıcıların daha bilinçli tercihler geliştirmelerine olanak sağlamaktır. Bu doğrultuda makale, K. Stanislavski, L. Strasberg ve S. Meisner'in oyunculuk yaklaşımlarını benzerlikleri ve ayrıştıkları noktalar üzerinden tartışarak, uygulayıcılar ve eğitimciler için yöntemsel farkındalık sağlamayı hedeflemektedir.

One of the fundamental challenges in contemporary actor training lies in the lack of sufficient guidance for making pedagogical and practical choices among methods grounded in distinct theoretical frameworks. In this context, the present study aims to comparatively examine three prominent approaches in modern acting practice: Konstantin Stanislavski’s psychologically-based system, Lee Strasberg’s Method Acting rooted in emotional memory, and Sanford Meisner’s improvisation-centered technique. Conducted through a qualitative research design, the study is structured around an extensive literature review and comparative analysis. Findings indicate that while these three methods share common objectives in fostering emotional depth and enhancing stage realism, they diverge significantly in their theoretical foundations and practical applications. The principal aim of this article is to contribute to methodological awareness in actor training and to support practitioners in making more informed choices. Accordingly, the study discusses the similarities and distinctions among the approaches of Stanislavski, Strasberg, and Meisner to provide a critical framework for educators and performers alike.
Igor Sposobin ve Sovyet Armoni Pedagojisinin Evrensel Mirası: Tarihsel, Teorik ve Kültürel Bir İnceleme
Igor Sposobin and the Universal Legacy of Soviet Harmony Pedagogy: A Historical, Theoretical and Cultural Review
Yazar: Karcılıoğlu, İlke
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Music (Other) ; Müzik (Diğer) ; Igor Sposobin,Sovyet müzik teorisi,armoni pedagojisi,işlevsel armoni,kültürel transfer,Çin ; Igor Sposobin,Soviet music theory,harmony pedagogy,functional harmony,cultural transfer,Music education in China

Bu makale, 20. yüzyıl Sovyet müzik teorisinin önemli isimlerinden biri olan Igor Vladimirovich Sposobin’in (1900-1954) teorik yaklaşımlarını, pedagojik mirasını ve küresel etkilerini incelemektedir. Sposobin’in özellikle “Uchebnik Garmonii” (Armoni Ders Kitabı) adlı ortak çalışması ve “Elementarnaya Teoriya Muzyki” (Müziğin Temel Teorisi) adlı yapıtı, yalnızca Sovyetler Birliği içinde değil, Çin gibi başka sosyalist ülkelerde de yaygın olarak kullanılmış, müzik teorisi eğitiminde bir standart oluşturmuştur. Bu çalışmada, Sposobin’in teorik sisteminin işleyişi, işlevsel armoni anlayışı, pedagojik ilkeleri ve Çin'deki alımlanışı incelenmiş; Riemann armoni geleneğiyle kurduğu bağlar ve Sovyet müzik ideolojisi bağlamında taşıdığı anlamlar değerlendirilmiştir. Çalışma, tarihsel bir perspektifle pedagojik teorinin nasıl ulusal sınırları aşarak kültürlerarası bir kuramsal modele dönüştüğünü ortaya koymayı amaçlamaktadır.

This article examines the theoretical approaches, pedagogical legacy, and global influence of Igor Vladimirovich Sposobin (1900–1954), one of the prominent figures of 20th-century Soviet music theory. Sposobin’s works, partic ularly the collaborative Uchebnik Garmonii (Harmony Textbook) and Elementarnaya Teoriya Muzyki (Elementary Theory of Music), were widely used not only within the Soviet Union but also in other socialist countries such as China, establishing a standard in music theory education. This study explores the structure of Sposobin’s theoretical system, his understanding of functional harmony, his pedagogical principles, and his reception in China. It also evaluates his ties to the Riemannian tradition of harmony and the meanings his work acquired within the context of Soviet music ideology. The study aims to reveal, from a historical perspective, how pedagogical theory transcended national borders to become a cross-cultural theoretical model.
Rachmaninoff’un Piyano Yazısında Yapısal ve Teknik Benzerlikler: 3. Piyano Konçertosu ile 2. Piyano Sonatı Arasında Karşılaştırmalı Bir İnceleme
Structural and Technical Similarities in Rachmaninoff’s Piano Writing: A Comparative Study Between the 3rd Piano Concerto and the 2nd Piano Sonata
Yazar: Gürgey, Zeynep
Dergi: Konservatoryum, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Music (Other) ; Müzik (Diğer) ; Rachmaninoff,3. Piyano Konçertosu,2. Piyano Sonatı ; Rachmaninoff,Piano Concerto No.3,Piano Sonata No.2

Bu çalışma, Sergei Rachmaninoff’un 3.Piyano Konçertosu ile 2. Piyano Sonatı’nın benzer pasajlarını karşılaştırmayı ve Rachmaninoff’un piyano yazısı ve tekniği hakkında bir araştırma ortaya koymayı amaçlamıştır. Birbirine yakın tarihlerde yazılan bu iki eser Rachmaninoff’un daha farklı bir stil benimsediği dönemde bestelenmişlerdir. Tematik motiflerin daha yenilikçi kullanılması, döngüsel form, uzun melodiler, zengin armoniler, teknik virtüözite gerektiren pasajlar eserlerin önemli unsurlarındandır. 20. yüzyıl müziğinin getirdiği yeniliklerin ortaya çıkmaya başladığı bu dönemde, Rachmaninoff Romantik dönemin ve Rus müziğinin karakteristik öğelerini kendine has bir yorumla eserlerine aktarmıştır. Rachmaninoff’un müzikal kimliği incelenmiş ve eserlerin ortak yazım stilleri karşılaştırılmıştır.

This study aims to compare similar passages in Sergei Rachmaninoff's Piano Concerto No. 3 and Piano Sonata No. 2 and to present a research on Rachmaninoff's piano writing and technique. These two works, written at similar dates, were composed during a period when Rachmaninoff adopted a different style. More innovative use of thematic motifs, cyclical form, long melodies, rich harmonies, and passages requiring technical virtuosity are important elements of the works. In this period when the innovations brought by 20th century music began to emerge, Rachmaninoff transferred the characteristic elements of the Romantic period and Russian music to his works with his own unique interpretation. Rachmaninoff's musical identity was examined and the common writing styles of the works were compared.