hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Maternel Mortali̇te
Maternal Mortality
Yazar: Kandemir, Erkin
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 22 No. 2, 1969
Anahtar kelimeler: Clinical Sciences (Other) ; Klinik Tıp Bilimleri (Diğer) ; Maternal mortality,Hemorrhage,Pregnancy toxemia ; Maternel mortalite,Hemoraji,Gebelik toksemisi

Bu çalışma, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniğinde 1947–1967 yılları arasında gerçekleşen maternel mortalite olgularını istatistiksel ve etyolojik açıdan değerlendirmektedir. 20 yıllık süre zarfında tedavi gören 13.141 gebeden 32’sinde ölüm meydana gelmiş, bu da %0,24’lük bir maternel mortalite oranına karşılık gelmektedir. Ölüm nedenlerinin başında hemoraji gelirken, bunu postoperatif şok, gebelik toksemisi ve puerperal sepsis takip etmektedir. İlk on yılda mortalite oranı binde 5,07 iken, ikinci on yılda binde 0,75’e düşmüştür. Bu düşüş, modern anestezi teknikleri, kan ve fibrinojen teminindeki kolaylıklar, post-partum tedavi yaklaşımları ve gebelik toksemilerinde konservatif tedavilerin benimsenmesiyle ilişkilendirilmiştir. Ayrıca, gebeliklerin ilk ve üçüncü trimesterlerinde mortalite riskinin daha yüksek olduğu saptanmıştır. Maternel mortalitenin azaltılmasında klinik iyileşmelere rağmen, ülke çapında antenatal bakımın yaygınlaştırılması gerektiği vurgulanmaktadır.

This study analyzes maternal mortality cases that occurred in the Department of Obstetrics and Gynecology at Ankara University Medical Faculty between 1947 and 1967, from both etiological and statistical perspectives. Out of 13,141 pregnant women admitted during this period, 32 maternal deaths were recorded, corresponding to a 0.24% mortality rate. Hemorrhage was the leading cause of death, followed by postoperative shock, pregnancy toxemia, and puerperal sepsis. The maternal mortality rate declined from 5.07 per 1,000 in the first decade to 0.75 per 1,000 in the second decade. This improvement is attributed to advancements in anesthesia, improved access to blood and fibrinogen, postpartum management (such as methylergometrine use), and the adoption of conservative treatments for toxemia. Mortality risk was found to be higher during the first and third trimesters of pregnancy. Despite clinical improvements, the study emphasizes the necessity of nationwide antenatal care to further reduce maternal mortality.
Ağız Kanserlerinde Erken Teşhis
Early Diagnosis of Oral Cancer
Yazar: Borçbakan, Cihat
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 22 No. 3, 1969
Anahtar kelimeler: Dental Public Health ; Toplum Ağız ve Diş Sağlığı ; mouth,cancer,phases ; ağız,kanser,faz

Ağız kanserlerinde erken teşhisin önemi fazla olduğundan Gülhane tıp akademisinde 1957-1962 arasında beş senede gelen 435 vakanın bir bir analizi yapılmış ve bunların münakaşasında bilhassa pratisyen hekimle diş tabibine ağız kanserleri ve bunlarla karşılaşabilecek hastalıklar hakkında bilgi verilmiş ve ayrılmalarının sağlanması için icabeden yollar gösterilmiştir. Memleketimizde de diğer medeni memleketler gibi bugün kanser insidansı fazlalaşmıştır. Bu bakımdan geç doktorların bu hususta yeterli bilgiye sahip olmaları lazımdır. Bu yazım daha ziyade bu gaye ile ele alınmıştır.Not: Bu yazıdaki resimler kendi vakalarıma aittir.

The Problem Of Mouth Cancer (an Analysis of 435 cases)When mouth cancer develops the problem that stand between the patient and a cure may be divided into two phases. The first phase begins with the inception of the growth, and extends up to time when a diagnosis of cancer is established and the patient is referred to the doctor who will give the treatment.In the mouth cancer; in the first phase the practitioner and the dentist plays a leading role for discovery and diagnosis. In some varieties of mouth cancer, it is more likely that the dentist will be consulted first.Cancer of the mouth is not difficult to diagnose as compared with cancer in many other locations. Fortunately the entire oral cavity is accessible to clinical inspection and digital palpation so that any part of the mouth may be examined without special equipment; Therefore the diagnosis of any suspected lesion can be made by direct objective findings rather than by indirect or complicated methods.In the other hand; the mouth cancer, there are needless to say, many inflammatory lesions and benign tumors of the mouth as well as a variety of oral manifestations of systemic diseases which may at times offer some difficulty in differential diagnosis. Since we are concerned in this article with the problem of mouth cancer, the inclusion of any detailed discussion of the clinical appearance and diagnosis of benign tumors and other disorders of oral cavity.We added to this article some statistical tables about 435 cases of our mouth-face and primary neck cancers.
Karaciğer Primer Malign Tümörlerinde Tanı ve Cerrahi Endikasyon
Diagnosis and Surgical Indication for Primary Malignant Tumors of the Liver.
Yazar: Yaycıoğlu, Ahmet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 22 No. 1, 1969
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; primary liver cancer,hepatoma,cholangiocellular ; primer karaciğer kanseri,hepatoma,kolanjiyösellüler

Primer karaciğer kanseri olan 33 vak'anın klinik ve laboratuvar özelliklerini inceledik. Hastalık, sanıldığı kadar nadir değildir. Başlangıç sıklıkla ani, nadiren sinsidir. Vak'aların çoğunluğu, mültinodüler yaygın primer karaciğer karsinomudur. İki vaka kolanjiyösellüler, otuzbir vaka ise hepatoma karakterindeydi. Primer karaciğer kanseri teşhisi, scanning ve karaciğer aspirasyon biyopsisi yapılmadan konulamaz. Bu muayene metodları uygulanmadan ameliyat yapılmamalıdır. Yapılan ameliyatlar sonucu 33 vak'adan hiçbirisinde tümör rezeksiyonu mümkün olmamıştır.

We studied the clinical and laboratory characteristics of 33 cases of primary liver cancer. The disease is not as rare as it is commonly believed. The onset is usually sudden, and rarely insidious. The majority of the cases are multinodular widespread primary liver carcinoma. Two cases were cholangiocellular, while thirty-one cases were of hepatoma type. The diagnosis of primary liver cancer cannot be made without scanning and liver aspiration biopsy. Surgery should not be performed without applying these diagnostic methods. None of the 33 cases had tumor resection made possible by the surgeries performed.
Behçet Hastalığının Sabin (Polio) Aşısı ve Levamisole ile Mukayeseli Tedavi Sonuçları
Comparative Treatment Outcomes of Behçet’s Disease with Sabin (Polio) Vaccine and Levamisole
Yazar: Gürler, Aysel
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 35 No. 1, 1982
Anahtar kelimeler: Dermatology ; Dermatoloji ; behçet,aşı,tedavi ; behçet,aşı,tedavi

Bu çalışma, Behçet hastalığının immünolojik kökenli tedavisinde Sabin (Polio) aşısı ile Levamisole'nin etkinliklerini karşılaştırmalı olarak değerlendirmektedir. 1976–1981 yılları arasında incelenen 500 inkomplet Behçet olgusundan 400’üne Sabin aşısı, 100’üne Levamisole uygulanmıştır. Sabin ile tedavi edilen hastalarda deri ve mukoza bulgularında kısmi iyileşme gözlenmiş; 36 olguda göz ve sistemik bulgular gelişmiştir. Buna karşılık, Levamisole ile tedavi edilen 100 hastanın 78’inde göz ve sistemik komplikasyonlar ortaya çıkmış, geri kalan olgularda ise deri ve mukoza semptomları kontrol altına alınamamıştır. İstatistiksel analiz sonucunda Sabin ile tedavi edilen grupta anlamlı bir klinik iyileşme saptanmış; Sabin’in Behçet tedavisinde Levamisole’ye göre daha etkili olabileceği görüşü desteklenmiştir.

This study evaluates the comparative effectiveness of Sabin (Polio) vaccine and Levamisole in the immunological treatment of Behçet’s disease. Among 500 incomplete cases treated between 1976 and 1981, 400 received Sabin vaccine and 100 received Levamisole. Partial remission of skin and mucosal symptoms was observed in patients treated with Sabin, with 36 developing ocular and systemic complications. In contrast, 78 out of 100 patients treated with Levamisole experienced such complications, and skin and mucosal symptoms remained uncontrolled in the remaining cases. Statistical analysis revealed significantly better outcomes in the Sabin group, suggesting Sabin may be more effective than Levamisole in the management of Behçet’s disease.
Abdominal ve Vajinal Histerektomi: Endikasyon ve Sonuçların Karşılaştırılması
Abdominal and Vaginal Hysterectomy: Comparison of Indications and Outcomes
Yazar: Dinçer, Sevim
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 35 No. 1, 1982
Anahtar kelimeler: Obstetrics and Gynaecology ; Kadın Hastalıkları ve Doğum ; kadın,doğum,histerektomi ; histerektomi,kadın,doğum

Bu çalışma, abdominal ve vajinal histerektomi yöntemlerini endikasyon, komplikasyon ve cerrahi sonuçlar açısından karşılaştırmaktadır. 1981–1982 yılları arasında 215 vakada histerektomi uygulanmış; %77,9'unda abdominal, %22,1'inde vajinal yöntem tercih edilmiştir. Her iki yöntemin kendine özgü avantajları, dezavantajları ve komplikasyonları vurgulanmıştır. Vajinal histerektomi daha çok yaşlı ve pelvik relaksasyonu olan hastalarda tercih edilmiş; daha az invaziv oluşu, erken mobilizasyon ve düşük solunum komplikasyonu gibi avantajlar sunmuştur. Abdominal yaklaşım ise büyük tümörler, pelvik yapışıklıklar ve malignite gibi durumlarda tercih edilmiştir. Kanama, enfeksiyon, üriner sistem yaralanmaları ve bağırsak komplikasyonları karşılaştırılmış; doğru cerrahi yaklaşımın hastaya özel endikasyonlarla belirlenmesi gerektiği vurgulanmıştır.

This study compares abdominal and vaginal hysterectomy techniques in terms of indications, complications, and surgical outcomes. Between 1981–1982, hysterectomy was performed in 215 patients, with 77.9% undergoing abdominal and 22.1% vaginal procedures. The distinct advantages, disadvantages, and complications of both methods are highlighted. Vaginal hysterectomy was commonly chosen for older patients with pelvic relaxation, offering benefits such as reduced invasiveness, early mobilization, and lower respiratory complications. In contrast, abdominal hysterectomy was preferred in cases with large tumors, pelvic adhesions, or malignancies. Hemorrhage, infection, urinary tract injuries, and intestinal complications were analyzed, emphasizing the importance of individualized surgical decisions based on patient-specific indications.
A. Carotis Yaralanmalarında Klinik Değerlendirme ve Cerrahi Tedavi Deneyimleri
Clinical Evaluation and Surgical Management Experiences in Carotid Artery Injuries
Yazar: Tüzüner, Altan
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 35 No. 1, 1982
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; karotis,arter,cerrahi ; karotis,arter,cerrahi

Bu çalışma, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Kliniği'nde 1971–1981 yılları arasında başvuran 10 A. Carotis yaralanması olgusunun klinik özelliklerini ve cerrahi tedavi sonuçlarını değerlendirmektedir. Olguların tamamı delici-kesici travma sonucu oluşmuş; başvuru süreleri 15 dakika ile 6 ay arasında değişmiştir. 3 olgu acil, 7 olgu ise elektif cerrahi ile tedavi edilmiştir. En sık yaralanan bölge A. Carotis Communis olmuş, bazı olgularda V. Jugularis interna ile birlikte arterio-venöz fistül gelişmiştir. Uygulanan cerrahi teknikler arasında primer sütür, uç-uca anastomoz, Dacron greft interpozisyonu, yama greft ve arter ligasyonu yer almıştır. 1 olguda geçici şant kullanımı gerekmiştir. 9 hasta komplikasyonsuz taburcu edilirken 1 hasta beyin hasarı ve pulmoner komplikasyonlar nedeniyle kaybedilmiştir. Bu çalışma, A. Carotis yaralanmalarının zamanında ve uygun cerrahi yaklaşımla yönetilmesinin önemini vurgulamaktadır.

This study presents the clinical features and surgical outcomes of 10 carotid artery injury cases treated at Ankara University Faculty of Medicine between 1971 and 1981. All cases resulted from penetrating trauma, with hospital admission times ranging from 15 minutes to 6 months. Three patients underwent emergency surgery, and seven had elective procedures. The most frequently injured site was the common carotid artery, with some cases exhibiting arteriovenous fistulas involving the internal jugular vein. Surgical techniques included primary suturing, end-to-end anastomosis, Dacron graft interposition, patch grafting, and arterial ligation. One patient required a temporary shunt. While nine patients recovered uneventfully, one succumbed due to progressive brain damage and pulmonary complications. The study underscores the importance of timely and appropriate surgical intervention in managing carotid artery injuries.
Kronik Tıkayıcı Üst Ekstremite Arter Hastalıklarında Supraklaviküler Servikal Sempatektominin Yeri ve Değeri
The Role and Efficacy of Supraclavicular Cervical Sympathectomy in Chronic Obliterative Upper Extremity Arterial Diseases
Yazar: Arıbal, Dikmen
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 35 No. 1, 1982
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; arter,servikal,cerrahi ; arter,servikal,cerrahi

Bu çalışmada, supraklaviküler servikal sempatektominin kronik tıkayıcı üst ekstremite arter hastalıklarında ve Raynaud hastalığında tedavi etkinliği araştırılmıştır. 1978–1981 yılları arasında 40 hastada toplam 60 sempatektomi uygulanmıştır. Hastalar, arteriosklerozis obliterans (ASO), tromboanjitis obliterans (TAO), skalenus antikus sendromu, servikal kosta ve primer Raynaud hastalığı gibi farklı etyolojilere göre sınıflandırılmıştır. Tıbbi tedaviye yanıt vermeyen olgularda cerrahi endikasyonlar belirlenerek işlem yapılmıştır. Operasyon sonrası semptomlarda gerileme, deri ısısında artış ve trofik iyileşmeler gözlenmiştir. ASO ve TAO grubunda yüksek oranda başarılı sonuçlar elde edilirken, Raynaud hastalığı grubunda başarı oranı daha düşük bulunmuştur. En sık karşılaşılan komplikasyonlar arasında geçici Horner sendromu ve yüzeyel yara problemleri yer almıştır. Mortalite görülmemiştir. Supraklaviküler sempatik denervasyonun, özellikle tıkayıcı damar hastalığı olan hastalarda güvenli ve etkili bir cerrahi yöntem olduğu sonucuna varılmıştır.

This study examines the therapeutic efficacy of supraclavicular cervical sympathectomy in patients with chronic occlusive upper extremity arterial diseases and Raynaud’s disease. Between 1978 and 1981, a total of 60 sympathectomy procedures were performed on 40 patients. Subjects were classified by etiology including arteriosclerosis obliterans (ASO), thromboangiitis obliterans (TAO), scalenus anticus syndrome, cervical rib anomalies, and primary Raynaud’s disease. Surgery was indicated after unsuccessful medical management. Postoperative assessments demonstrated symptom relief, increased skin temperature, and improvement in trophic lesions. While ASO and TAO groups showed high success rates, outcomes in the Raynaud group were less favorable. The most common complications included transient Horner’s syndrome and minor wound issues, with no mortality reported. The results support supraclavicular sympathetic denervation as a safe and effective surgical approach, particularly in cases of occlusive arterial disease.
Oral Oksi̇tosi̇ni̇n Gebe Uterus Ve Süt Salgilanmasi Üzeri̇ne Tesi̇rleri̇
Effects of Oral Oxytocin on Pregnant Uterus and Milk Secretion
Yazar: Ilgaz, Nejat
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 22 No. 2, 1969
Anahtar kelimeler: Clinical Sciences (Other) ; Klinik Tıp Bilimleri (Diğer) ; Oral oxytocin,Labor induction,Milk secretion stimulation ; Oral oksitosin,Doğum eylemi başlatılması,Süt salgısı uyarımı

Bu çalışma, oral yoldan verilen oksitosinin gebeliğin son dönemindeki uterus kasılmaları ve puerperium dönemindeki süt salgısı üzerindeki etkilerini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Araştırma, 26’sı doğum eyleminin başlatılması veya hızlandırılması ve 12’si süt salgılanmasının uyarılması amacıyla olmak üzere toplam 38 gebe kadında gerçekleştirilmiştir. Doğum eylemi grubunda, oksitosin içeren buccal tabletler gingivolabial sulkus bölgesine yerleştirilmiş ve hastalara bu tabletleri emmeden, kendi kendine erimesine izin vermeleri söylenmiştir. Uterin kasılmaların süresi, sıklığı, aralığı ve şiddeti ile çocuk kalp sesleri ve annenin arteriyel kan basıncı sürekli olarak izlenmiştir. Bulgular, oral oksitosin uygulamasının travay süresini anlamlı şekilde kısalttığını ve herhangi bir maternal veya fetal komplikasyona neden olmadığını göstermektedir. Süt salgısı grubunda ise lohusalık dönemindeki kadınlara günde 3–6 tablet oksitosin verilmiş ve 1–4 gün içerisinde başarılı şekilde süt salınımı sağlanmıştır. Oral yolla uygulanan oksitosinin uterus üzerindeki etkisi daha yavaş ve nazik olmasına rağmen, ciddi yan etki riskini düşürerek güvenli bir alternatif sunmaktadır. Ancak emilimin kişiden kişiye değişken olması ve dozajın kontrol edilememesi gibi sınırlamaları bulunmaktadır. Sonuç olarak, oral oksitosin antepartum dönemde uterus kontraksiyonlarını başlatmak ve puerperiumda süt üretimini uyarmak için etkili ve güvenilir bir seçenektir.

This study evaluates the effects of orally administered oxytocin on uterine contractions at term and milk secretion during the puerperal period. A total of 38 pregnant women were included, with 26 receiving buccal oxytocin tablets for the initiation or augmentation of labor, and 12 for the stimulation of lactation. The oxytocin tablets were placed in the gingivolabial sulcus and allowed to dissolve without chewing. Uterine contractions, their duration, interval, and intensity, along with fetal heart tones and maternal arterial blood pressure, were continuously monitored. Results showed that oral oxytocin significantly shortened labor duration without causing any maternal or fetal complications. In the lactation group, 3–6 buccal tablets per day resulted in the onset of milk production within 1 to 4 days postpartum. Although the effect on uterine activity was slower and gentler compared to intravenous administration, oral oxytocin proved to be a safer alternative with fewer risks. Nonetheless, variability in absorption and difficulty in dose control remain important limitations. In conclusion, oral oxytocin is an effective and safe method for labor stimulation and lactation induction in selected clinical settings.
Kıbrıs Türklerinde Thalassemia Sıklığı ve Beta-Thalassemia Tiplerinin İncelenmesi
The Prevalence of Thalassemia and Analysis of Beta-Thalassemia Types Among Turkish Cypriots
Yazar: Cin, Şükrü
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 35 No. 1, 1982
Anahtar kelimeler: Environmental Health ; Çevre Sağlığı ; kıbrıs,talasemi,inceleme ; kıbrıs,talasemi,inceleme

Bu çalışma, Kıbrıs Türk toplumunda thalassemia sıklığını ve Beta-thalassemia taşıyıcılarının türlerini ortaya koymak amacıyla yapılmıştır. 1365 sağlıklı bireyden alınan kapiller kan ile 29 yenidoğandan alınan kordon kanı elektroforetik olarak analiz edilmiştir. Ayrıca, 46 thalassemia major olgusu ve bunların 80 ebeveyni incelenmiştir. Beta-thalassemia taşıyıcılığı %14.4 oranında saptanmış; Hb A2 yüksekliği en sık görülen özellik olmuştur. Alfa-thalassemia oranı ise %0.22 olarak belirlenmiştir. Thalassemia major hastalarının ebeveynlerinde en yaygın taşıyıcılık tipi Hb A2 yüksekliği ile karakterize olandır (%77.5). Normal Hb A2 ve Hb F değerlerine sahip olan, ancak thalassemia major çocukları olan bireylerin varlığı, toplumda “sessiz taşıyıcı” olasılığını gündeme getirmiştir. Bu sonuçlar, Kıbrıs Türk toplumunda thalassemia'nın ciddi bir halk sağlığı sorunu olduğunu göstermektedir.

This study aimed to determine the prevalence of thalassemia and classify Beta-thalassemia traits among Turkish Cypriots. Blood samples from 1365 healthy individuals and 29 newborns were examined electrophoretically. Additionally, 46 patients with thalassemia major and 80 of their parents were analyzed. Beta-thalassemia trait was found in 14.4% of the population, with elevated Hb A2 as the most common marker. The prevalence of Alpha-thalassemia was determined as 0.22%. Among the parents of thalassemia major patients, 77.5% exhibited Beta-thalassemia with elevated Hb A2 levels. The presence of individuals with normal Hb A2 and Hb F values yet thalassemic offspring suggests the possibility of “silent carriers” in the population. These findings underscore thalassemia as a significant public health issue in the Turkish Cypriot community.
Toplumda Kalp Hastalıkları
Heart Diseases in Society
Yazar: Aytan, Neşet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 22 No. 3, 1969
Anahtar kelimeler: ​Internal Diseases ; İç Hastalıkları ; heart,disease,population ; kalp,hastalık,toplum

Kalb hastalıklarının epidemiyolojisi hakkındaki bilgilerimiz he- nüz tam değildir. Eksikliklerin giderilmesi için müayeneyane veya hastaneye gelen hastalardan sonuç çıkarmak yerine ufak hir bölge- de dahi olsa bir toplumun bütününü incelemek tercih edilmektedir. Böyle bir çalışma Ankara'ya 20 km. mesafede Sincanköy buca- gında yanılmış ve mevcut 9831 nufusun o 95,5'i bölgede muayene edilebilmiştir. Runlardan © 9'si muhtcmel kalb hastalığı tanısı olarak hastaneye gönderilmiştir. Neticede bu toplumda tesbit edilen kalb hastalıkları oranı 9 1,3 olarak bulunmuştur. Bu hastalarda © 48,5 romatizmal, 25,7 hipertansif, 95 15,2 konjenital ve 4 8,5 iskemik kalb hastalığı tanıları konmuştur. Bizim sonuçlarımızın tahlili ve neşriyattaki sonuçlarla karşılaştırılması yapılmış ve toplum araş- tırmalarının amaçlarının neler olması gerektiği belirtilmiştir.

Our knowledge of the epidemiology of heart disease is not yet complete. To address these shortcomings, it is preferable to examine the entire population, even within a small area, rather than drawing conclusions from patients presenting to clinics or hospitals. One such study was conducted in the Sincanköy district, 20 km from Ankara, and only 95.5% of the 9,831 population were examined in the area. Of these, 9 were referred to the hospital with a diagnosis of probable heart disease. Consequently, the rate of heart disease diagnosed in this population was found to be 1.3%. Among these patients, 48.5% were diagnosed with rheumatic disease, 25.7% with hypertension, 95% with congenital heart disease, and 8.5% with ischemic heart disease. Our results were analyzed and compared with published findings, and the objectives of community surveys were outlined.
Lepralılarda Görülen Nervus Facialis Paralizilerinde Üst Göz Kapağına Yay Konulması
Applying a Spring to the Upper Eyelid in Cases of Nervus Facialis Paralysis in Patients with Leprosy
Yazar: Ünal, Abdülmuttalip
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 22 No. 1, 1969
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; lagophthalmos,mörell - fatio technique,surgical complications ; lagoftalmus,mörell - fatio tekniği,cerrahi komplikasyonlar

Lagoftalmus tedavisinde kullanılan cerrahi yöntemler tartışılmış ve bunlar arasında Mörell - Fatio tekniğiyle elde edilen iyi sonuçlar bildirilmiştir. Son bir yıl içerisinde, altı leprat hastası lagoftalmus nedeniyle Mörell - Fatio tekniğiyle ameliyat edilmiştir. İki hastada, cerrahi komplikasyonlar nedeniyle yeniden ameliyat yapılmıştır. Komplikasyonlar arasında üst göz kapağı derisinin delinmesi ve göz kapaklarının tam kapanamaması tespit edilmiştir. Tüm hastalarda, tam bir kornea korunmuş ve göz kapaklarının açılıp kapanması sağlanmıştır.

Surgical methods used in the treatment of lagophthalmos have been discussed, and good results obtained with the Mörell - Fatio technique have been reported. Over the past year, six leprotic patients underwent surgery for lagophthalmos using the Mörell - Fatio technique. Two patients required repeat surgeries due to surgical complications. The complications identified were the perforation of the upper eyelid skin and incomplete closure of the eyelids. In all patients, complete corneal protection was achieved, and the eyelids' ability to open and close was restored.