hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Sina-Filistin  Cephesi'nde Britanya Ordusu: Teşkilat ve Kadro
Sina-Filistin  Cephesi'nde Britanya Ordusu: Teşkilat ve Kadro
Yazar: Karakaş, Nuri
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Sinai-Palestine Front, British Army, Egyptian Expeditionary Force, Territorial Force ; Sina-Filistin Cephesi, Britanya Ordusu, Mısır Sefer Kuvveti, Gönüllü Ordu

Britanya ordusu, Birinci Dünya Savaşı’nda, Fransa’daki Batı Cephesi’nden sonra en fazla askeri personelini Sina-Filistin Cephesi’nde konuşlandırmıştır. Bu ordunun Sina-Filistin Cephesi’ndeki görev gücü olan Mısır Sefer Kuvveti’nin kadrosu, Batı Cephesi’ne (Fransa ve Belçika’ya) 1918’in Nisan-Ağustos döneminde yapılan birlik kaydırmalarına kadar çoğunlukla Gönüllü Ordu askerlerine ve Avustralya ile Yeni Zelandalı askerlere dayanmıştır. Mısır Sefer Kuvveti Başkomutanı Orgeneral Edmund Allenby, ihtiyaç nedeniyle 60 bin askerini Batı Cephesi’ne sevk etmek zorunda kalmıştır. Sevk edilen askerlerin yerine, başta Hindistan olmak üzere, dünyanın çeşitli ülkelerinden ve bölgelerinden gelen asker ili takviye edilen Mısır Sefer Kuvveti, 1918 yazında çok kültürlü ve çok uluslu bir ordu niteliği kazanmıştır

British Army in Sinai and Palestine Front: Organization and Personnel The British army deployed the most number of its personnel in Sinai and Palestine Front after the Western Front in France in the First World War. Until the shift of units to France and Belgium in the period April-August 1918, Egyptian Expeditionary Force, as the mission force of this army in Sinai and Palestine Front, mostly consisted of soldiers from Australia and New Zealand and soldiers of the Territorial Force. General Edmund Allenby, Commander-in-Chief of the Egyptian Expeditionary Force, had to shift 60.000 soldiers to Western Front due to the extra need. Thus, in the summer of 1918, Egyptian Expeditionary Force became a multinational and multicultural army after the reinforcement with the soldiers from various regions and countries of the world mainly from India- instead of the shifted soldiers
Güneydoğu Anadolu  Bölgesinin III-VII. Yüzyıllardaki Tarihi Coğrafyasına  İlişkin Erken Ortaçağ Kaynakları
Güneydoğu Anadolu  Bölgesinin III-VII. Yüzyıllardaki Tarihi Coğrafyasına  İlişkin Erken Ortaçağ Kaynakları
Yazar: Konuk, Süha
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Southeast Anatolia, Historical Geography, Byzantine, Sasanian, Early Medieaval Age ; Güneydoğu Anadolu, Tarihi Coğrafya, Bizans, Sâsâni, Erken Ortaçağ

III. yüzyıldan VII. yüzyıl ortalarına kadar devam eden ve Anadolu tarihinin en büyük mücadelelerinden biri olan Bizans-Sâsâni çekişmeleri, kuzeyde Kafkaslardan güneyde Suriye çöllerine kadar geniş bir sahada cereyan etmiştir. Fakat söz konusu mücadelelerin ana merkezi Fırat ve Dicle nehirlerinin suladığı bereketli toprakları ile her iki devlet için büyük önem arz eden Güneydoğu Anadolu bölgesidir. Coğrafyanın mücadelenin seyrine tesiri ile mücadelenin coğrafya üzerindeki etkileri ayrı bir araştırma konusu iken biz bu çalışmamızda amacımız söz konusu mücadeleler süresince yörede inşa edilip adeta mantar gibi çoğalan kaleler, garnizonlar ve müstahkem şehirler hakkında bilgi veren erken dönem kaynakları tespit etmektir

Early Medieval Sources on Historical Geography of Southeast Anatolia in the 3rd-7th CenturiesThe struggle of Byzantine-Sassanid Empires in Anatolia was occur a huge zone which from Caucassia to Syria desert. But main center of these wars was southeast Anatolia that lands watered by the Tigris and Euphrates rivers. The influence of geography on the course of the struggle is another subject matter. In this study we will identify that early medieval sources on the forts, garrisons and fortified cities in that region
Türkiye Selçuklu Şehirlerinde Meydan Kültürü
"Square” Culture in Cities of Anatolian Selju
Yazar: Metin, Tülay
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Seljuks, Middle Age, City, Square, Culture ; Selçuklular, Ortaçağ, Şehir, Meydan, Kültür

Tarihî mekânlar yerleşim birimlerinin varoluş sürecinde vücut bulan, ahzi mevki ettiği yerin bütününü yansıtan canlı hafızalardır. Bu cümleden meydanlar, şehrin tasavvur edilebilen kimliğini yansıtan muhtelif zihinlerin müşterek mekânlarıdır. Şehrin ruhunu taşıyan meydanlarda, medeniyetin hayat bulması ile medenî kültürün idraki sunulur. Toplum hayatının önemli bir yapısı olan meydanların tarihi yeni değildir. Neredeyse yerleşim birimlerinin oluşumu ile muasır; bünyesinde barındırdığı diğer teşekküller kadar eskidir. Selçuklu şehirlerini teşkil eden temel unsurlardan biri de “meydan”dır. Meydan, Selçuklu şehirlerinde Selçuklu hükümdarlarından reayaya her kesimden insanı buluşturan bir nevi şehir kültürünün bileşeni olarak temayüz eder. Bu makalede Horasan ve bilhassa Anadolu coğrafyasında Selçuklular tarafından yapılandırılan şehirlerde vaki olan meydan’a dairler özellikleri ile metodsal çerçevede incelenmeye çalışılmıştır. Böylece siyasî, sosyal tüm tarihî gelişmelere bu pencereden ışık tutarak katkı sağlamak amaçlanmıştır

“Square” Culture in Cities of Anatolian Seljuks Historical places which find their existence in their own living period are living memories which reflects full extent of that location. As an instance of this, squares are various common intellects which reflect the imaginable identity of a city. In piazzas where the soul of the city is sheltered, comprehension of existing civilized culture is exposed through nascence of civilization. The history of squares which constitute an essential part of social life is not recent. It is as ancient as settlements, and as other entities hosted within its texture. One of the essential elements which constitute Seljuqid cities is square. Square becomes prominent as sort of component of a city culture which brings all individuals together from Seljuqid Sultans to community. This article tries to investigate characteristics of the squares located in Seljuqid cities within the geography of Khorasan and especially Anatolia through a methodical framework. Thus, from this perspective, it is aimed to make contribution by elucidating all historical political and social developments
Saymalı Taş Petrogliflerindeki Toy (Şenlik)  Sahneleri üzerine
Saymalı Taş Petrogliflerindeki Toy (Şenlik)  Sahneleri üzerine
Yazar: Yılmaz, Anıl
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Saymali Tash Petroglyphs, Turkish Culture, Ergenekon, Hieros Gamos, Steppe culture ; Saymalı Taş Kaya Resimleri, Türk Kültürü, Ergenekon, Kutsal Evlilik, Bozkır kültürü

Sadece Kırgızistan’daki Saymalı Taş’ta değil, göçer Türk kültürü içinde kalmış bütün coğrafyalarda kaya resimlerine rastlanmaktadır. Bu kaya resimlerinin bazıları gündelik bir takım uğraşıları aktarırken, bazısı ritüel konuları aktarmakta, kimisi de bulunduğu coğrafyanın hangi boya ait olduğunu ifade eden damgalardan oluşmaktadır. Makalemiz Saymalı Taş’ta bulanan toy (şenlik) sahnelerini konu edinmiştir. Bu konuyu araştıran akademisyenlerin yorumları genel olarak “ritüel dans” oldukları üzerinedir. Ancak maalesef bu ritüelin ne ile ilgili olduğu yolunda detaylı bir açıklama yapmaktan kaçınırlar. Malzemenin maddi kültür verileri ile karşılaştırıldığında görece az olması, kaya resimlerini yapan toplumların bunları ne amaçla yapmış olduklarını yazmamış olmaları belki bizim de kesin bir sonuca ulaşmamızı engellemektedir. Makale bu sahnelerin ne için ve ne zaman yapılmış olabileceğini, yerleşik kültürlerin adetleri ile karşılaştırarak eski bir efsanenin yardımıyla açıklamaya çalışmaktadır

About Festival Scenes on Saymali Tash Petroglyphs Not only in Saymali Tash in Kyrgyzstan, but anywhere in Eurasian step belt, affected by Turkic culture, rock carvings (petroglyphs) can be found. In those glyphs anything can be subject: daily life acts, ritual performances or just a single inscription (tamga) which identify the area to specific tribe. Our research focused on festival scenes based on Saymali Tash. While the academicians prefer to use “ritual dance” to explain those glyphs yet it is not clear. So we want to put a new idea about why those people perform such as ritual. It is relatively rare if compared to archaeological artifacts and there is no sign left about their function from the people who carved them. That is why it is quite hard to reach definite conclusion. Article tries to explain, what may be the reason and what is the specific carving time of those glyphs, with the help of neighboring countries customs and with the interpretation of one of the oldest Turkish legend
Havran Kitabeleri
Havran Kitabeleri
Yazar: Elman, Fatih  genel-ibrahim
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 1, 2015

2 Balıkesir iline bağ lı Havran ilçesi, 559 km² yüzölçümlü olup, bir belde, 26 köy ve dört köy  bağ ımlısı olmak üzere 31 yerleşim biriminden oluşmaktadır. 1959 yılında ilçe teşkilâtı kurulan  yönetim biriminin merkezinde yedi, Büyükdere beldesinde dört olmak üzere 11 mahallesi  bulunmaktadır. ADNKS (Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi)-2012’e göre merkezde 11.001,  belde ve köylerde 17.059 olmak üzere toplam 28.060 nüfusu barındıran Havran, Batı  Anadolu’nun tipik ve eski yerleşim merkezlerinden birisidir. Günümüzde ilçe, yiğ it  evlâtlarından ‘Ça na kk ale Ka hr a ma nı K oca Sey it ’ dolayısıyla kamuoyunda  daha fazla tanınmaktadır. Bkz. www.havran.gov.tr.; www.havranbel.com.; www.tuik.gov.tr.  3 Mezarlık ve kitâbelerden bazı örnekler için bkz. Zekeriya Özdemir, Körfezdeki Zümrüt Havran

2 Balıkesir iline bağ lı Havran ilçesi, 559 km² yüzölçümlü olup, bir belde, 26 köy ve dört köy  bağ ımlısı olmak üzere 31 yerleşim biriminden oluşmaktadır. 1959 yılında ilçe teşkilâtı kurulan  yönetim biriminin merkezinde yedi, Büyükdere beldesinde dört olmak üzere 11 mahallesi  bulunmaktadır. ADNKS (Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi)-2012’e göre merkezde 11.001,  belde ve köylerde 17.059 olmak üzere toplam 28.060 nüfusu barındıran Havran, Batı  Anadolu’nun tipik ve eski yerleşim merkezlerinden birisidir. Günümüzde ilçe, yiğ it  evlâtlarından ‘Ça na kk ale Ka hr a ma nı K oca Sey it ’ dolayısıyla kamuoyunda  daha fazla tanınmaktadır. Bkz. www.havran.gov.tr.; www.havranbel.com.; www.tuik.gov.tr.  3 Mezarlık ve kitâbelerden bazı örnekler için bkz. Zekeriya Özdemir, Körfezdeki Zümrüt Havran
Cumhuriyetimiz 90  Yaşında
Cumhuriyetimiz 90  Yaşında
Yazar: Çelebi, Mevlüt
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 2, 2015

olmadan, Atatürk’ün tercihiyle cumhuriyetçi olmadan cumhuriyete geçmiştir.  1920’lerin dünyasına bakıldığında, geri kalmış, yıllar süren savaşların ağır  kayıpları altında yıpranmış ve padişah-halifesiz bir yönetimi düşünmeyen bir  ülkede cumhuriyet yönetimine geçmenin çok ileri bir adım olduğu görülecektir.  Kul, tebaa ve itaat kültürünün baskın olduğu bir toplumsal yapıda, çağdaş,  ilerici, özgürlükçü, eşit bireyleri hedefleyen ve dünyada ancak gelişmiş  ülkelerde görülen Cumhuriyetin, Türkiye’de bu koşullarda ilan edilmiş  olmasının bir takım sebepleri bulunmaktadır. Daha doğru bir ifadeyle,  Atatürk’ün yeni Türk devleti için yönetim biçimi olarak Cumhuriyeti  seçmesinin bilinçli bir tercih olduğunu düşünüyoruz. Atatürk ve nesli, bir  imparatorluğun yıkılışına tanıklık etmiş ve imkânsızlıklar içerisinde bir  bağımsızlık savaşını kazanarak yeni bir devlet kurmuş nesil olarak, bu devletin  her açıdan güçlü olmasını zorunlu görüyorlardı. Bunun için yeni Türk  devletinin, siyasi, ekonomik, askeri, teknolojik, bilimsel, kısaca her açıdan  güçlü ve çağdaş olması yaşamsal öneme sahipti. Dolayısıyla siyasi yönetim  bakımından da çağdaş, toplumun ihtiyaçlarına cevap verebilen ve tasarlanan  inkılâpların yapılabileceği bir rejim olduğu için Atatürk, cumhuriyeti seçmiştir

olmadan, Atatürk’ün tercihiyle cumhuriyetçi olmadan cumhuriyete geçmiştir.  1920’lerin dünyasına bakıldığında, geri kalmış, yıllar süren savaşların ağır  kayıpları altında yıpranmış ve padişah-halifesiz bir yönetimi düşünmeyen bir  ülkede cumhuriyet yönetimine geçmenin çok ileri bir adım olduğu görülecektir.  Kul, tebaa ve itaat kültürünün baskın olduğu bir toplumsal yapıda, çağdaş,  ilerici, özgürlükçü, eşit bireyleri hedefleyen ve dünyada ancak gelişmiş  ülkelerde görülen Cumhuriyetin, Türkiye’de bu koşullarda ilan edilmiş  olmasının bir takım sebepleri bulunmaktadır. Daha doğru bir ifadeyle,  Atatürk’ün yeni Türk devleti için yönetim biçimi olarak Cumhuriyeti  seçmesinin bilinçli bir tercih olduğunu düşünüyoruz. Atatürk ve nesli, bir  imparatorluğun yıkılışına tanıklık etmiş ve imkânsızlıklar içerisinde bir  bağımsızlık savaşını kazanarak yeni bir devlet kurmuş nesil olarak, bu devletin  her açıdan güçlü olmasını zorunlu görüyorlardı. Bunun için yeni Türk  devletinin, siyasi, ekonomik, askeri, teknolojik, bilimsel, kısaca her açıdan  güçlü ve çağdaş olması yaşamsal öneme sahipti. Dolayısıyla siyasi yönetim  bakımından da çağdaş, toplumun ihtiyaçlarına cevap verebilen ve tasarlanan  inkılâpların yapılabileceği bir rejim olduğu için Atatürk, cumhuriyeti seçmiştir
Bir Tanzimat  Bürokratının Portresi: Krikor Ağaton Efendi (1823-  1868)
Bir Tanzimat  Bürokratının Portresi: Krikor Ağaton Efendi (1823-  1868)
Yazar: Akpınar, Mahmut
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Ağaton Efendi, gayrimüslim nazırlar, Ermeniler, Ziraat Mektebi, bürokrasi, Osmanlıcılık

Osmanlı İmparatorluğu’nda XVIII. yüzyılın sonlarına doğru, değişim ve gelişim için dış dünya ile irtibat kurup yoğun bir reform sürecine girişle birlikte devlet dairelerin kapısı toplumun bir parçası olarak gayrimüslimlere de açılmıştır. Osmanlı çatısı altındaki Ermeniler de bu adım doğrultusunda devletin en alt kademelerinden hemen hemen en üstüne varacak şekilde bürokratik kadrolarda kendilerine yer bulmaya başlamışlardır. Bunlardan biri de imparatorluğun nazır unvanına sahip ilk gayrimüslim olan Krikor Ağaton Efendi’dir. Her ne kadar gecikmiş bir karar da olsa, oldukça mühim bir adımdır. Bürokraside yeni bir dönem başlamış ve imparatorluğun kalan yıllarında yirmiden fazla gayrimüslim yurttaş, Osmanlı kabinelerinde nazır unvanıyla görev almıştır. Ağaton Efendi, takriben yirmi yılı bulan hizmet döneminde Osmanlıcılık prensibinin maiyetine uygun bir devlet adamı kimliği ortaya koyarak, profiliyle Tanzimat bürokrasisinin aile resminde kendine yer bulmuştur

A Portrait of Tanzimat Bureaucrat: Krikor Aghaton Efendi  In the Ottoman Empire toward the end of 18th century contacting with the West world for the changing and development with access of an intensive reform process, the government offices were opened to the non-Muslims who were a part of the society. In parallel of this step Armenians also who were under the framework of the Ottoman Empire began to serve (take office) from the lowest rank to the highest rank in the bureaucratic staffs. One of these bureaucrats also is Krikor Aghaton Efendi having title of the first non-Muslim minister in the Ottoman Empire. Even though it was a delayed decision it was a quite important step. A new era started in Ottoman bureaucracy and more than twenty non-Muslims served in Ottoman cabinets in the remaining years of the Empire. Aghaton Efendi serving the Ottoman Emipre about twenty years, he presented a statesman identity which was agreeable to content /meaning of Ottomanism doctrine. He took part in the family photo of Tanzimat bureaucracy by his profile
1450-1750 Yılları  Arasında Avrupa’da Cadılık 1450-1750
1450-1750 Yılları  Arasında Avrupa’da Cadılık 1450-1750
Yazar: Aksan, Yücel
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Cadı Avcılığı, İşkence, Maleus Maleficarum, Cautio Criminalis

Bu çalışmada Avrupa’da üç asır boyunca süren ve çoğu kadın birçok insanın ölümüyle sonuçlanan “cadı avcılığı” konu edilmiştir. İlk kez Ortaçağ döneminde kadınlara yönelik cadılık iddiaları ortaya atılmış ve devamında Hıristiyan kilisesinin batıl inançlarından beslenen ve zamanla sapkın bir teolojik fikre dönüşen cadı avları başlamıştır. Cadı avlarının ilk kurbanları ebeler ve şifacı kadınlar olmuş, bitkileri çok iyi tanıyan bu kadınların, hatta zaman zaman erkekler ve çocukların dahi, büyücü oldukları iddia edilmiş ve bu insanlar tek bir ihbar ile tutuklanarak çeşitli işkencelere maruz kalmışlardır. Çalışmanın amacı tutuklama sürecindeki sorgulama ve işkence şekillerinin yanı sıra kadınlara uygulanan insanlık dışı cadı deneylerinin de ayrıntılı bir şekilde incelenerek, “Maleus Maleficarum” ve “Cautio Criminalis” gibi kaynakların ışığında kadınları cadılaştıran asıl nedenin işkence olduğunu gösterebilmektedir

Witchcraft in Europa between 1450-1750 The subject of this research is “the witch hunts” which lasted three centuries and caused the demise of a lot of people most of whom were women. The first accusations of witchery were made against women in the medieval period and this led to the witch hunts which were fuelled by the superstitious beliefs of the Church and turned into a twisted theological idea. The first victims of these hunts were midwives and healer women who knew about herbs. Sometimes men and even children were accused of using witchcraft and these people were arrested after only a single denunciation and were subjected to various tortures. The purpose of this research is to analyse the interrogation and torture processes during imprisonment along with the inhumane witchcraft experiments conducted upon women and to show that the real reason behind women’s becoming witches is torture in the light of sources such as “Males Maleficarum” and “Cautio Criminalis”
II.  Meşrutiyet Dönemi Maarif Nazırları
II.  Meşrutiyet Dönemi Maarif Nazırları
Yazar: Erkek, Mehmet Salih
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 2, 2015

Osmanlı modernleşme hareketinin önemli dönüm noktalarından birisi olan II. Meşrutiyet’in ilanı ile siyasi, iktisadi ve sosyal anlamda geleneksel yapının dışında bir takım yenilikler yapılmaya başlanılmıştır. İnkılâbı gerçekleştiren kadronun yapılacak olan yenilikleri halka ulaştırma ve kalıcı kılma yolunda kullanabilecekleri en önemli araç hiç şüphesiz ki eğitimdi. Bu durumun bilincinde olan iktidar güçleri eğitimi ülkenin öncelikli sorunu olarak görmüşler, kurumları, işleyişi ve organizasyonlarıyla bu alan üzerinde topyekûn bir çalışma başlatmışlardır. Elbette ki bu çalışmaların en önemli noktası tüm bu faaliyetleri yürütecek, daha açık bir ifadeyle maarif işlerini birinci elden yönetecek olan nazırların seçilmesiydi. Bu çalışma II. Meşrutiyet’in ilan edildiği tarihten I. Dünya Savaşı’nın son yıllarına kadar uzanan süreçte görev yapmış olan Maarif Nazırlarını ve onların faaliyetlerini konu edinmektedir. Anılan zaman diliminde asaleten ve vekâleten 11 Maarif Nazırı görev yapmıştır. Bu on bir nazırdan üç tanesinin farklı zaman dilimlerinde iki kez nazırlık koltuğuna oturmuş olmaları ve çok kısa süreli görev yapmaları dönemin ne derecede istikrarsız bir zaman dilimi olduğunun da kanıtıdır. Maarif teşkilatının zirvesinde bulunan bu kişilerin eğitim görüşlerinin doğrudan devletin maarif politikalarını da etkilediği düşünüldüğünde II. Meşrutiyet döneminde Nazırlık yapmış olan bu isimlerin etkileri araştırılmaya değer bir konudur

Ministers of Education of the Second Constitutionalism Period With the announcement of the Constitutionalism II., which is one of the important milestones of the Ottoman modernization movement, there have been several improvements in terms of political, economical and social contexts, except from the traditional structure. Education was inauspiciously the most important tool for the team that has done the revolution to bring these improvements to the public and make them stable. The political power that knows this situation has considered the education as the main problem of the country and they have started a total work with its institutions, mechanisms, and organizations. The most important point of these attempts was, of course, the choosing of the ministers who would carry out all these education activities with a certain power. This study is about the education ministers who have worked during the period from the announcement of the Constitutionalism II to the end of the World War
Türk Tarihinin  Karanlık Devri
Türk Tarihinin  Karanlık Devri
Yazar: Kurat, Akdes Nimet
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 28 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Turks, Turkish, Turkestan, China, Byzantium ; Türkler, Türkçe, Türkistan, Çin, Bizans

Erken dönem Türk tarihi hakkında yapılan araştırmalar henüz yeterli seviyede değildir. Nitekim Türklerin anayurdu meselesiyle ilgili tartışmalar hâlâ devam etmektedir. Bu hususta Türklerle meskûn bölgelerdeki bitki ve ağaç adlarının tespiti önem kazanmaktadır. Dil araştırmaları ve Türk dilinin diğer lisanlarla olan münasebeti Türklerin yaşadıkları sahayı tespit etmemize ışık tutacaktır. Türkçenin Moğolca ile yakınlığı meselesi ve Ural-Altay dil kuramı da geniş kapsamlı olarak ele alınmalıdır. Avrupamerkezci tarih yazımının sunduğu veriler titizlikle gözden geçirilmeli ve yeni araştırmalarla mukayese edilmelidir. Türk tarihinin erken devirlerinin aydınlatılabilmesi için disiplinlerarası çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır

The Dark Age of Turkish History It is difficult to say that current studies are not enough for the early period of Turkish history. Especially, debates on the urheimat of Turks have still been ongoing. In this term, studies on the plant and animal names in the regions where the early or proto-Turks were to live gains great significance. Linguistic surveys for those names and for relevant interactions with other languages would put light upon the lands where early Turks inhabited. Relations between Turkish and Mongolian and the Ural-Altaic Theory should be viewed comprehensively. The results produced by the Eurocentric historiography should be squeamishly reconsidered and compared with the results of new studies. Interdisciplinary studies are of great importance in order to elucidate early Turkish history