hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
ZEYDİYYE VE HADİS
ZAIDIYYA AND HADITH
Yazar: Demirci, Kadir
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 1 No. 11, 2011
Anahtar kelimeler: Islamic Sects ; İslam Mezhepleri ; Zaidiyya,Hadith,Imam Zayd,Zaidite hadith literature ; Zeydiyye,Hadis,İmam Zeyd,Zeydiyye’nin Hadis Literatürü,Metin Tenkidi

Bu makalede Zeydî hadis literatürü ve hadis anlayışı ele alınmıştır. Zeydiyye mezhebinde özgün hadis çalışmaları üçüncü yüzyılın başlarında ortaya çıkmıştır. Fakat, imam Zeyd’in Mecmu’u (Müsned) eğer ona ait olduğu kesin olarak ispatlanırsa en erken hadis çalışması olarak görülmektedir. Zeydî hadis literatürü Sünnî hadis literatürü ile kıyaslandığında Zeydî hadis literatürünün hem gelişim hem de literatür açısından geride olduğu görülür. Biz konuyu zeydî raviler ve zeydî âlimler tarafından rivayet edilen hadis/haber çerçevesinde ele almaya çalıştık. Zeydiyye haberi mütevatir ve âhâd olmak üzere iki kısma ayırmıştır. Hadisler ilk dönem Zeydî imamlar tarafından üç kategoride tenkit edilmiştir. 1. Kur’an’a muhalif olan hadisler. 2. Akla aykırı olan hadisler. 3. Peygamber’den rivayet edilen diğer sahih hadislere aykırı olan hadisler.

The Zaidiyya literature of hadith is studied in this article. The earliest authentic hadith work of the Zaidiyya belong to the early third century. But, Kitab al-Majmû of Zaid b. Ali could be the earliest Zaidiyya work on hadith only if it could be proved to be genuine. Zaidi literature of hadith as compared with the Sunnite literature of hadith was slow in its development and its literature late in appearance. We tried to the subjects connected with al-habar and, the subject of hadith which repoited by Zaidi repoiters and scholars. The Zaidiyya’s isnad and text criticsm are considered. The early Zaidi imams mention the Qur’an, collectively reported hadith of the Prophet and reason as the sources of text criticsm. The early Zaidi imams do not consider hadith reported from Prophet. Âhâd ith from the Prophet rejected by early Zaidi imams into three categories: 1.Âhâd ith opposed to some text of the Qur’an. 2.âhâd ith opposed to reason. 3. Âhâd ith opposed to other âhâd ith reported from the Prophet.
TABERİSTAN VE DEYLEM ZEYDİLİĞİ
TABERİSTAN VE DEYLEM ZEYDİLİĞİ
Yazar: Yaşaroğlu, Hasan
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 1 No. 11, 2011
Anahtar kelimeler: Islamic Sects ; İslam Mezhepleri ; Zayd ibn Ali,Tabaristân Zaydî State,Deylem,Zaydî,Gîlân ; Zeyd b. Ali,Taberistan Zeydî Devleti,Daylam,Zeydî

Emeviler’e karşı gizli bir isyan faaliyeti içerisinde olan Hz. Hüseyin’in torunu Zeyd b. Ali’nin bazı taraftarları Şeyheyn’in (Hz. Ebu Bekir-Hz. Ömer) meşru halifeler olup olmadıklarını sorgulama ihtiyacı hissettiler. Zeyd b. Ali onların meşru halifeler olduklarını ilan edince bu taraftarlar Zeyd’den ayrıldılar. Bu yüzden onlara ayrılanlar anlamında râfızî denildi. Bunların ayrılması son aşamasına gelmiş olan Zeyd b. Ali isyanına büyük darbe vurdu. Bu yüzden isyan başarısızlıkla sonuçlandı. Zeyd b. Ali isyanı, mevcut hâkim devlet Emevilerin çöküşünü hızlandırmasının yanında Rafızıyye ve Zeydiyye diye iki ayrı mezhebin teşekkülüne kaynaklık etmesi bakımından çok önemli bir işlev gördü. Zeyd b. Ali’nin ideallerini devam ettiren Ehlibeyt mensupları yıllar sonra da olsa İran’ın kuzeyinde yer alan Taberistan bölgesinde 250/864 yılı itibariyle bir Ehlibeyt devleti kurmayı başardılar. Başlarında Ehlibeyt’in Hasanî kolundan Hasan b. Zeyd vardı. Büyük mücadeleler neticesinde kurulmuş olan bu Taberistan Zeydi Devleti’nin ömrü çok uzun olmadı. İç çekişmeler, merkezi hükümetin baskıları ve çevre emirliklerin tazyiki dolayısıyla devlet yıkıldı. Devlet yıkıldıktan sonra Zeydiler daha kuzey-batıda yer alan Deyleman ve Gilan bölgelerine çekildiler. Zeydi İmam Hasan b. Ali el-Utruş (en-Nasır li’l-Hak) bu bölgelerde büyük bir İslamlaşma faaliyeti başlattı ve bu faaliyeti başarı ile yürüttü. Şimdiye kadar nüfuz edilemeyen bu bölgelere İslamiyet ilk defa Zeydiler eliyle girip yaygınlaştı. Bu bakımdan Hasan b. Ali önemli başarıların altına imza atan bir kişi olarak tarihteki yerini aldı. Son dönem Zeydileri, mecburi olarak göç etmiş oldukları bu Deyleman ve Gilân bölgelerinde uzun asırlar hayatiyetlerini sürdürdüler. Aralarında hiçbir zaman tam bir birlik oluşturamasalar da XVI. Yüzyılın başlarında İsnaaşeriyye Şiiliği tarafından zorla asimile edilinceye kadar öz kimliklerini korumayı başardılar.

Zayd b. Ali, the grandson of al-Husayn, rebelled to Umayyads of the Caliphate in 122/740. He is supported by the moderate Shi‘a but the most supporters of the Zayd turned to support his nephew ja’far during the rebellion. Zaydism distinguished from the Ithna Ash’ariyya by the recognition of Zaid b. Ali. Tabaristân Zaydi State is founded in Tabaristân by Hasan b. Zayd in 250/864. Tabaristân is a territory on the southern cost of the Caspian Sea and North of the Elburz Mountains. The Zaydî community was shifted further west after the collapse of the Tabaristân Zaydi State. There were the territories of the Daylamites and Gilites. The Zaydi communities of Daylam had been converted to Islam by efforts of the Zaydi Imâm al-Nâsır lil-Hakk. Although the Zaydi Community in Daylam was impotent the Zaidite survived until the early sixteenth century, when it was absorbed by the Twelver Shi’a.
HAZAR ZEYDÎLERİ VE MU’TEZİLÎLER
The Caspian Zaydîs and Mu’tazilîs
Yazar: Ümit, Mehmet
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 1 No. 11, 2011
Anahtar kelimeler: Islamic Sects ; İslam Mezhepleri ; The Caspian Zaydis,Abû Abd Allâh al-Basrî,Qâdî Abd al-jabbâr,Mahdî li Dîn Allâh,al-Muayyad bi llâh,Nâtiq bi’l-Haqq Abû Tâlib,the Basran School of the Mu’tazila. ; Hazar Zeydileri,Ebû Abdullah el-Basrî,Kâdî Abdülcebbâr,Mehdî Lidînillâh,Müeyyed Billâh,Nâtık Bilhak Ebû Tâlib,Basra Mu’tezile ekolü

Zeydîler, İslam Tarihi’nde ilk defa Hasan b. Zeyd (270/883) liderliğinde Hazar Denizi’nin güneyinde bir devlet kurdular. Bu devletin fikrî alt yapısı, Zeydiyye mezhep esaslarını ilk defa sistematize eden Kâsım Ressî (246/860) tarafından hazırlandı. Hazar Denizi’nin güneyinde kurulan Zeydî Devletin liderleri ve burada yaşayan Zeydî alimlerle Mu’tezilîler arasındaki ilişkiler bu devletin kuruluşundan itibaren başlamıştır. Bununla birlikte iki ekol mensupları arasındaki ilişkiler Abbasi Devleti’ne hakim olan Büveyhîler döneminde zirve noktasına ulaşmıştır. Bunda Büveyhîlerin Şiî (özelde Zeydî)- Mu’tezilî eğilimlerinin yani siyasî konjonktürün önemli etkisi olmuştur. Söz konusu dönemde Zeydîlerin ilişki kurdukları başlıca Mu’tezilî alimler Basra Mu’tezilesine mensup Ebû Abdullah el-Basrî (369/980) ve Kâdî Abdülcebbâr (415/1024)’dır. Nitekim onlar vasıtasıyla Zeydîler, Mu’tezile’nin Basra ekolünün öğretisini benimsemişlerdir. Büveyhîlerden sonra, siyasî konjonktürün değişmesiyle Mu’tezilîler ve Şia’nın durumu zayıflamasına rağmen iki ekol mensupları arasındaki ilişkiler devam etmiştir.

In Muslim History, the Zaydîs, for the first time established a government by the leadership of Hasan b. Zayd (270/883) in the South of Caspian Sea. The theoretical background of this state was prepared by al-Qâsim al-Rassî (246/860) who firstly systematized the principles of Zaydîyya. The relations between the leaders of the Zaydî Government which established in the South of Caspian Sea and the Zaydî scholars who live there and the Mu’tazilîs began with the establishing of that government. These relations reached their highest level in the time of Buwayhids when they dominated the Abbasid Government. The political circumstances, that is the Shite (especially Zaydîte) and Mu’tazilîte tendencies of Buwayhids, were effective in this situation. In this period, the most important Mu’tazilî scholars whom Zaydîs contacted are Abû Abd Allâh al-Basrî (369/980) and Qâdî Abd al-jabbâr (415/1024). From them, Zaydîs accepted the teachings of the Basran School of the Mu’tazila. After Buwayhids, with the changing of political circumstances the situation of Mu’tazilîs and Shia weakened but the relations between them went on.
nizâmülmülk’ün Eş’arîlErE destekleri  vE diğer sünnîlerle ilişkileri
The sUpporTs of niZAMUlMUlK To Ash’AriTes AnD his relATions  To oTher sUnniTes
Yazar: Arıkan, Adem
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 6 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: Islamic Sects ; İslam Mezhepleri ; Nizamulmulk,Ash’arites,Nizamiyya Madrasas,Seljuqs ; Nizamülmülk,Eş’arîler,Nizâmiye Medreseleri,Seçuklular.

Büyük Selçuklu Devleti’ni (1040-1157) kuranlar, Müslüman olurken aynı zamanda Hanefî mezhebini de kabul etmişlerdi. İlk sultan Tuğrul Bey zamanında Eş’arîler aleyhine bazı uygulamalar olmuştu. Alparslan zamanında bu duruma son verilmesiyle, devletin Eş’arîliği benimsediği sonucuna varanlar olmuştur. Bu dönemde vezir Nizamülmülk tarafından kurulan Nizâmiye Medreseleri için iki temel hedef genelde kabul görmüştür: Şîîler ile mücadele ve devletin ihtiyacı olan nitelikli eleman yetiştirmek. Biz Şâfiî/Eş’arîlerin hizmetine sunulan bu medreselerin diğer Sünnî mezhepleri de dışlayan taraflarına dikkat çekeceğiz

The founders of Great Seljuqs (1040-1157) had accepted Hanifah sect while converting to Islam. Some execution against Ash’arites had been examined in the period of first sultan Tughrul Beg. That stiuation had been ended in the time of Alparslan, because of that some scholar thought that the State had adopted Ash’ari sect. Nizamiyya Madrasas, had been established by Nizamulmulk in that era, had two target to be accompolished. One of them is to contest to Shiite and the other is to educate people due to the need of State. We will point that these madrasas which assign to Ash’arites and Shafiites, had excluded the other Sunni Sects.
mEvlana’nin Mesnevi’si vE mantiK
MeVlAnA’s MAsnAVi AnD logiC
Yazar: Çapak, İbrahim
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 6 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: History of Logic ; Mantık Tarihi ; Mevlana,masnavi,logic,substance,accident,concept,syllogism,definition ; Mevlana,Mesnevi,Mantık,Cevher,Araz,Kavram

Mevlana’nın Mesnevi’si uluslararası boyut kazanmış, birçok dile çevrilmiş insanların zihin dünyalarını aydınlatan çok önemli bir eserdir. Mesnevi incelendiğinde içinde değişik alanlarla ilgili insanlara yol gösterici ve etkileyici öyküler barındırdığı görülür. Biz bu çalışmamızda Mevlana’nın Mesnevi’sinden hareketle mantıkla ilgili bazı konuları incelemeye çalışacağız. Bilindiği gibi mantık genellikle çok zor olduğu düşünülen ve kendisinden uzak durulan bir bilim dalı olarak bilinmektedir. Ancak Mesnevi’deki öykülerden hareketle mantık konularını anlamak ve anlatmak daha kolay ve anlaşır olmaktadır. Bu nedenle Mesnevi’den hareketle kavram, görelilik, cevher, araz, tanım gibi konuları öyküler ışığında inceleme konusu yapmaya çalışacağız.

Mevlana’s Masnavi is a crucial piece of work that has acquired an international dimension, been translated into many languages and enlightened people’s minds. When Masnavi is reviewed, it is observed that it contains guiding and impressive stories related to various fields. In this study, we will try to analyze certain subjects about logic considering Mevlana’s Masnavi. As known, logic is generally known as a discipline being kept away and considered as very tough. However, it is easier and more comprehensible to understand and explain the topics of logic based on the stories in Masnavi. Therefore, we will try to make a study of topics such as notion, relativity, essence, accident, definition in the light of the stories based on Masnavi.
ibn sînâ felsefesinde beş sanat
fiVe ArTs in ibn sinA’s philosophy
Yazar: Coşkun, Abdulkadir
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 6 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: Islamic Philosophy ; İslam Felsefesi ; Ibn Sina,five arts,logic,premises. ; İbn Sînâ,beş sanat,mantık,öncüller.

Bu makalede burhan, cedel, safsata, retorik ve şiirden oluşan beş sanatın önceki meşşâî düşünürlerle de bağlantılı olarak İbn Sînâ felsefesinde nasıl ele alındığına değindik. İbn Sînâ’dan sonra ihmal edilen mantığın bu sanatlarını değerleri, birbirinden farklılıkları ve benzerlikler ve sağladıkları fayda bakımından araştırdık. Son olarak İbn Sînâ’da bu beş sanatta kullanılan öncüllere genel bir bakış ortaya koyduk.

In this article we dealt with how the five arts which consist of apodictic, dialectic, sophistry, rhetoric and poetic had been examined in philosophy of İbn Sînâ in relation with former peripatetic thinkers. We analysed these neglected arts of logic after İbn Sînâ with regard to their value, differences and similarities and usefulness. At the end we outlined the premises of those five arts in İbn Sînâ.
şeyhülislâm molla hüsrev’in  belâgatle ilgili Eserleri vE “Hâşiye Ale’l-MutAvvel”i*
shAyKh Al-islAM MollA hUsrAV’s booKs on rheToriC AnD his  HâSHeya ala’l-Mutavval
Yazar: Alak, Musa
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 6 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: Arabic Language and Rhetoric ; Arap Dili ve Belagatı ; Molla Husrav,Taftazani,Kazvini,Sakkaki,Rhetoric,Mutavval,Nakdu’l-Afkar. ; Molla Hüsrev,Teftazani,Kazvini,Sekkaki,Belagat,Mutavvel,Nakdü’l-Efkâr.

Şeyhülislâm Molla Hüsrev (ö. 885/1480), daha çok fıkıh ve usûl-i fıkıh alanlarındaki eserleriyle tanınmıştır. Ancak onun tefsir başta olmak üzere, kelâm, mantık ve belâgat ilimlerine dair çalışmaları da vardır. Molla Hüsrev’in belâgat ilimlerine dair çalışmalarının en hacimlisi ve en çok tanınmışı, Hâşiye ale’lMutavvel adlı eseridir. Makalede önce Molla Hüsrev’in belâgate dair olan diğer eserleri kısaca tanıtılacak, ardından Hâşiye ale’l-Mutavvel; adı, Molla Hüsrev’e âidiyeti, nüshaları, başı ve sonu, yazılış tarihi ve sebebi, muhtevâsı, kaynakları, metod ve üslûbu gibi çeşitli açılardan tahlil edilecektir.

Shaykh al-Islam Molla Husrav (d. 885/1480) was known his works on Islamic Law/fıqh and methodology of fıqh. But, he had especially on tafsir and on kalam, logic and rhetoric. His best known book on rhetoric is Hâshaye ala’l-Mutavval. In this study briefly, we will explain the Molla Husrav’s books on rhetoric at first. Than we will analyse his magnum opus Hâshaye ala’l-Mutavval on aspect of state of belonging to him, its copies, the beginning of and ending of it, time and reason of writing, contents, sources, method and style of it.
müslim’in Sahih’inde YEr alan “tefsir” bölümü
An AnAlyse on The ChApTer of CoMMenTAry in MUsliM’s sAhih
Yazar: Güler, Nurdane
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 6 No. 2, 2011
Anahtar kelimeler: Hadith ; Hadis ; Kütüb-i Sitte,Bukhârî,Tirmizî,Muslim,Sahih,book,bab,isnâd,text,narrative,Qur’anic verse ; Kütüb-i Sitte,Buhârî,Tirmizî,Müslim,Sahih,kitap,bölüm,bâb,isnâd,metin,rivayet,ayet

Kütüb-i Sitte içerisinde yer alan altı kitaptan üçü, “Kitap” olarak adlandırılan bölümler arasında tefsire dair özel bölüm içermektedir. Bunlardan Müslim’e ait olanı diğerleriyle kıyaslanamayacak ölçüde hacimsizdir. Makalede bu durum, önce Müslim’in Tefsir bölümü,  Kütüb-i Sitte içerisinde yer alan diğer Tefsir bölümleriyle karşılaştırılarak sorgulanmaktadır. Daha sonra Müslim’e ait sahihin bütününde yer alan Kur’an atıflı rivayetler, tefsir bölümündekilerle mukayese edilerek sonuca gidilmektedir.

Three of six books in Kütüb-i Sitte contain special chapters concerning commentary among many other chapters which are called as Kitab. Among them, the one which belongs to Muslim is so tiny that cannot be compared to any other one. Here, the article questions Muslimís chapter of commentary through comparing it to the other commentary chapters in Kütüb-i Sitte. Then, it compares the whole narratives attributed to Qurían within the Sahih-i Muslim to the ones in the chapter of commentary.
Batalyevsî’de sudur tasavvuru
THE CONCEPT OF EMANATION IN BATALYEVSI
Yazar: Şenel, Cahid
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2012
Anahtar kelimeler: Islamic Philosophy ; İslam Felsefesi ; Batalyevsi,al-Hadâiq,emanation,Islamic philosophy ; Batalyevsî,el-Hadâik,sudûr,İslâm felsefesi.

Tanrı-âlem ilişkisini açıklamak üzere felsefe tarihinde farklı görüşler öne sürülse de klasik dönemde öne çıkan en önemli varsayım sudûr teorisi olmuştur. İslâm felsefesinin olgunluk dönemi olarak kabul gören İbn Sînâ sonrası dönemde ismine az rastlanan bir düşünür olan Batalyevsî üzerinde daha çok Fârâbî ve İhvân-ı Safâ’nın etkisi görülmektedir. Batalyevsî’nin el-Hadâik adlı felsefî eseri ile, Yeni Eflâtuncu sudûr tasavvurunun Endülüs’te yayılmasını sağladığı görülmektedir. Böylece özellikle de negatif teoloji, sudûr, İlk Sebep ismiyle önce çıkan bir Tanrı algısı gibi meselelerde XII. yüzyıl sonrası yahudi din felsefesine ciddi tesirinin olduğu anlaşılmaktadır. Bu makale İslâm felsefesinin klasik dönem sonrası Endülüs’te ortaya çıkan ve çağdaş dönemde ihmal edilen bir ismi olan Batalyevsî’yi ve onun el-Hadâik adlı felsefî eserindeki sudûr telakkisini klasik dönem İslâm filozoflarının düşünceleriyle mukayeseli bir şekilde ele almayı hedeflemektedir.

There are several expositions to explain the correlation between God and Universe in the history of philosophy. However the most prominent one is the emanation theory. al-Hadâiq of Batalyevsî is one of the main causes of spread the emanation theory of new platonism in the Andalucía. Batalyevsî was an exceptional thinker of Islamic philosophy in the postİbn Sina era and influenced by Fârâbî and Ikhwân-ı Safâ greatly. He had remarkable effect on Jewish philosophy of religion after XII. century by promoting the concept of God as negative theology, emanation and First Cause. This article aims to approach to Batalyevsî’s thought on the matter of emanation in his al-Hadâiq by comparison with the thoughts of Islamic philosopher on the classical era.
eş’arî ekolünün Öncüsü olarak eBu’l-Hasan el-eş’arî  ve kelâmî GÖrüşlerİ
ABU’L-HASAN AL-ASH’ARI AS THE FOUNDING FATHER OF THE  SCHOOL OF AL-ASH’ARI AND HIS THEOLOGICAL VIEWS
Yazar: Kubat, Mehmet
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2012
Anahtar kelimeler: Kalam ; Kelam ; al-Ash’arî,Ash’arite theology,Mu’tazilah,Ahl-Sunnah,ciritical ; el-Eş’arî,Eş’arî teoloji,Mu’tezile,Ehl-i Sünnet,eleştiri

Ebu’l-Hasan el-Eş’arî, Ehl-i Sünnet düşüncesinin en yaygın iki büyük kolundan biri olan ve onun adına nispetle anılıp şöhret bulan Eş’arîyye Mezhebi’nin kurucu babası ve bu düşünce ekolünün en başta gelen teorisyenidir. Eş’arî, ortaya çıktığı Hicrî IV. (Miladî X.) yüzyıldan günümüze değin muhafazakâr Müslümanların çoğunluğunun temel dinî inançlarını dayandırdığı Eş’ariyye Kelâm Okulu’nun İslâm coğrafyasında önemli bir nüfuza sahip olmasına ve günümüze değin geniş kitleler tarafından hüsn-ü kabul görmesine de etkide bulunmuştur. Ehl-i Sünnet düşüncesini sistemleştiren âlimler üzerinde derin izler bırakan el-Eş’arî’nin, bir yandan önceleri mensubu bulunduğu Mu’tezilî düşünce sistemine çok esaslı eleştiriler yöneltmesi, öte yandan Mu’tezile’den ayrıldıktan sonra görüşlerini paylaştığı Ashâbu’l-Hadîs’in sahiplendiği fikirlerin rasyonel temellerini bulmaya çalışması, onun kelâm yönteminin irdelenmesini ve itikadî görüşlerinin tetkik edilmesini daha da önemli kılmaktadır.

Abu’l-Hasan al-Ash’ari is the founding father and theoretician of al-Ash’ari sect which is one of the two important and common branches of Ahl-Sunnah thinking. al-Ash’ari has been an influential figure since 10th century on the al-Ash’ari Theological School which is an important institution for the majority of the conservative Muslims worldwide. The serious criticism of Mu’tazili thought system, of which he was once a member, made by alAsh’ari who has had a deep influence on the scholars that are systemizing the thought of Ahl-Sunnah. As well as his effort to find out the rational basis of ideas belonging to with Ashabu’l-Hadith whom he shared his views, make quite important the studying his theological method and reviewing his ideas related to belief.
aBdullaH B. yasİn Ve muraBıtlar Hareketİ
ABDULLAH B. YASİN AND THE ALMORAVID MOVEMENT
Yazar: Adıgüzel, Adnan
Dergi: İslami İlimler Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2012
Anahtar kelimeler: History of Islam ; İslam Tarihi ; Abdullah b. Yasin,the Almoravids,Berbers,Maghrib,Sahra ; Abdullah b. Yasin,Murabıtlar,Berberiler,Mağrip,Sahra.

Murabıtlar Hareketi, V/XI. yüzyılda, Afrika kıtasında Moritanya’nın doğusunda ortaya çıkmıştır. Burası Büyük Sahra’nın batısında yer almaktadır. Gana ile Sûsulaksa arasında yer alan ve Sahra’nın iç kısımlarına doğru uzanan bu bölgede göçebe Berberî Sanhâce’ye mensup kabileler yaşamaktaydı. Bu hareketin kurucusu, Mağribu’l-Aksa’da Nefis kentinde bir ribatta öğrenci iken, bölgedeki kabile başkanlarından Yahya b. İbrahim’in daveti üzerine Sahra’ya geçen Abdullah b. Yasin’dir. Onun eğitim vermek amacıyla davet edildiği Sahra’da yaptığı çalışmalar bir süre sonra büyük bir tepki çekmiştir. Bunun üzerine o küçük bir grupla oradan ayrılarak Senegal Nehri üzerindeki bir adaya yerleşmiştir. Abdullah b. Yasin, burada kurduğu bir ribatta eğitim çalışmalarını sürdürmüştür. Kısa zamanda kendisine katılanların sayısının hızla artmasıyla, dinî eğitim yanında askeri ve siyasi eğitim çalışmaları da yürütmeye başlamıştır. Böylece Murabıtlar hareketinin ortaya çıkmasını sağlamış ve kısa sürede Sahra’yı ve Mağribu’l-Aksa’yı kontrol altına alacak şekilde güçlenmiştir. Biz bu çalışmamızda Abdullah b. Yasin ile başlayan Murabıtlar Hareketi’nin doğuşunu ele alacağız.

The Almoravid Movement arose in Africa, in the east of Mauritania, in the region of Sahra in the 5/11th century. Stretching through the midland between Ghana and Susulaksa, this region was inhabited by tribes that belonged to the Nomadic Berber Sanhaja Tribe. The founder of the Almoravid Movement was Abdullah b. Yasin, who went to Sahra while he was a student at a ribat (monastery fortress) in the town of Nefis, Maghrib al Aqsa, at the invitation of Yahya b. İbrahim, one of the tribal chieftains in the region. In Sahra, where he was invited in order to give religious teachings, he soon came in for huge reactions for his activities. Therefore he abandoned Sahra with a small group of followers, withdrawing to an island on the Senegal River. He continued to perform religious preachings at the ribat he founded there. With his adherents increasing greatly in a short time, he combined his religious instruction with military training and political education. Thus he led to the emergence of the Alomoravid Movement and soon became strong enough to conquer Sahra and Maghrib al Aqsa. The present study deals with the rise of the Almoravid Movement which was initiated by Abdullah b. Yasin.