hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Yûsuf u Züleyhâ Mesnevilerinde Rüyaların Amaç ve İşlevleri Üzerine Bir Değerlendirme
Purpose and Functions of Dreams in Yusuf u Züleyha Masnavis
Yazar: Akçay, Ülkü; Tombul, Enis
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 20 No. 20, 0
Anahtar kelimeler: Yûsuf u Züleyhâ,mesnevi,rüya,motif ; Yusuf u Züleyha,masnavi,dream,motif

Rüyanın, antik medeniyetlerden beri günlük hayat, kutsal  metinler, edebiyat gibi farklı sahalarda çeşitli amaç ve işlevleri  olmuştur. Rüya, genelde gayb bilgisine erişmede bir araç olarak  görülüp ona belli bir kutsiyet atfedilegelmiştir. Yusuf peygamberin  peygamberliğinin rüyayla başlaması ve rüya tabir ilmiyle  teçhiz edilmesinin, bu kutsiyeti pekiştirdiği düşünülebilir.  Rüya motifinin özellikle Yusuf u Züleyha mesnevilerinde  tahkiyede sıkça başvurulan, çeşitli amaç ve işlevleri olan bir öğe  olduğu görülmektedir. Süle Fakih, Şeyyad Hamza, Darîr,  Garîb, Hamdî, Hatâyî, Kemalpaşazade, Taşlıcalı Yahya ve  Gubârî’nin bu çalışmada incelenen mesnevilerinde bu amaç ve  işlevlerin gelecekten haber verme ve harekete geçirme, şimdiki  zaman bilgisi verme, âşık etme, müşkülün halli/öğüt verme  olduğu tespit edilmiştir.

Dreams had various purpose and functions in different  fields such as daily life, holy books and literature, starting  from the ancient civilizations. They have been usually seen  as media to reach to the knowledge of the unknown and  hence a certain sacredness has been credited to dreams.  Prophet Joseph’s initiation to the prophecy through a  dream and his being endowed with dream interpretation  ability can be seen as the components that enhance dream’s  sacredness. Dream, as a motif, especially can be observed  as a frequently used element with various purpose and  functions in the narration of Yusuf u Züleyha masnavis.  We have distinguished these purpose and functions as to  give the knowledge of the future and to trigger the  character for a certain action, to give the knowledge of the  present, to make the character fall in love with someone, to  overcome a difficult situation/to give advice to the character,  in the masnavis of Süle Fakih, Şeyyad Hamza, Darîr,  Garîb, Hamdî, Hatâyî, Kemalpaşazade, Taşlıcalı Yahya  and Gubârî that we have gone through for this paper.
Sıyâmî’nin Antakya Şehrengizi
Sıyâmî’s Antakya Şehrengiz
Yazar: Sak, Vesile Albayrak
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 20 No. 20, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk Edebiyatı,şehrengiz,Sıyâmî,Antakya ; Classical Turkish Literature,şehrengiz,Sıyâmî,Antakya

Klasik Türk Edebiyatında araştırmacıların türün kaynağı  konusunda farklı görüşlerde oldukları şehrengiz, sosyal  durumları anlatan manzum eserlerdir. XVI. yüzyıldan  itibaren görülmeye başlanan ve kısa sürede yazıldıkları  dönemin toplum hayatının tanığı olan bu eserler divan  şiirinin dış dünyaya açılan pencereleridir. Hakkında en  fazla şehrengiz yazılan yerler İstanbul, Bursa, Edirne olup  çok sayıda şehrengiz tespit edilmişse de bunların bir kısmının  metinleri elde değildir.  Türk Edebiyatında yazılmış şehrengizlerden biri de bir  XVI. yüzyıl şairi olan ve bazı kaynaklarda menfi anlatılan  şahsiyetlerden birine, Sıyâmî’ye ait Antakya Şehrengizi’dir.  Sıyâmî Divanı’nın 2a ve 5b varakları arasında bulunan ve  mesnevi nazım şekliyle yazılan 89 beyit tutarındaki bu  şehrengizde Antakya’da yaşayan 20 güzel anlatılmıştır.  Çalışmamızda Atatürk Üniversitesi Seyfeddin Özege  Kütüphanesi Agâh Sırrı Levend Kitapları Bölümü 48-49’da  şairin divanı içinde kayıtlı şehrengizin çeviri yazısı  yapılarak eser üzerinde birtakım incelemeler yapılmıştır.

The şehrengiz, about which the researchers in the Classical Turkish Literature have different opinions on the source of this genre, is the poetical work which tells about the social situations. These works which have been started to be written up since the XVI. century and in a short span of time witnessing to the social life of the era they have been written, are ottoman poetry’s window to the world. Being the cities about which the most the şehrengizs are written have been İstanbul, Bursa, Edirne, they have been determined yet some of their texts are not present. One of the şehrengizs written in the Turkish Literature was the Antakya Şehrengizi of Sıyâmî, who was a XVI. century poet and negatively cited in some sources. In this şehrengiz, consisting of 89 verses, which was written according to the masnavi poetry genre, and between the 2a and 5b leafs of Sıyâmî’s Divan, 20 beauties were cited who were living in Antakya. In our study, the şehrengiz was translated and some examinations were made on that work, which was registered in the poet’s divan at Atatürk University Seyfeddin Özege Library Agâh Sırrı Levend Books Section 48-49.
Klasik Türk Şiiri Gazel Geleneğinde Duygularla İlişkisi İtibariyle Aşk -Fuzûlî Örneği-
Love in its Relationship to Emotions in the Classical Turkish Poetry of Ghazel Tradition -Fuzûlî Example
Yazar: Arı, Ramazan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 20 No. 20, 0
Anahtar kelimeler: Şiir,Divan Şiiri,Gazel,Duygu,Aşk ; Poetry,Ottoman Poetry,Ghazal,Emotion,Love

Klasik Türk şiiri gazel geleneğinin aşk anlayışında amaç  her ne kadar sevgiliye kavuşmak gibi görünse de, asıl amaç  aşktır. Yani aşkı doyasıya yaşamak, aşkla olgunlaşmaktır.  Bunun yolu ise sevgiliye kavuş/a/mamaktan, acıdan, kederden,  elemden, hasret ateşinden, kıskançlık ateşinden, sabır  göstermekten, ümit ile korku arasında yaşamaktan, âh  etmekten, feryâd ve figân etmekten, cevr ü cefa çekmekten ve  can vermekten geçer. Âşığın yaşadığı bu durumların hemen  hepsi, bir duygunun ya nedeni ya da sonucudur. Ancak o  duygu tek başına bir anlam ifade etmez. Metnin derûnunda,  duygunun mutlaka aşkla bağlantısı vardır. Çünkü her  duygu aşk içerisinde anlam kazanır ve onla ilgili olarak  metne girer.  Duygular itibariyle, aşkın merkezinde âşığın olduğu  söylenebilir. Tüm duyguları âşık yaşar. Sevgili duygu  durumuna katılmaz. Aşkın hareketsiz başlatıcısıdır. O,  yapmadıklarıyla ya da esirgedikleriyle duyguya ortak olur.  Rakib için de aynı şeyi söylemek mümkündür. Bununla  birlikte, sevgili ve rakibin aşk içerisinde hemen tüm  yaptıklarının âşığın aşkını arttırıcı bir işlevi olduğu  söylenebilir.

Although the purpose of classical Turkish poetry  tradition seems to reach the beloved, the main aim is the art  of love itself; that is to say, to take delight in love to the  utmost, to mature with love. To this end, it is necessary to  be unable to reach the beloved, to take pain, experience  grief, to yearn for the beloved, to be jealous of the beloved;  requires perseverance, to live with fear and hope, the outcry  of the lover, to give your life. Almost all these situations  above mentioned are the consequences or causes of a feeling  that the lover possesses. However, that feeling alone means  nothing. At the core of the text, it is related to love. Because  every emotion obtains its meaning in love and gains its  context in the text.  The lover can be said to be at the center of love as the  lover him her self experiences all the emotions. It is the  lover who experiences all the feelings. The beloved does not  take part in this process. However, the beloved possesses  the passive initiative power since the beloved participate in  the process with what she denies or avoids to do. The rakib  shares the same position with the beloved. Moreover,  almost all the things what the beloved and the rakib do in  the process carry the function of increasing the degree of  the love that the lover feels for the beloved.
Dede Korkut Kitabı’nda Tanrı Tasavvuru
Concept of God in the Book of Dede Korkut
Yazar: Bilgin, Azmi
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 20 No. 20, 0
Anahtar kelimeler: Dede Korkut,Allah,Tanrı,isim,sıfat ; Dede Korkut,Allah,God,name,adjective

Dede Korkut Kitabı Oğuzların destanlaşmış konar göçer  hayatlarından çeşitli kesitleri anlatmakta ve on iki  hikâyeden meydana gelmektedir. Dede Korkut’un kendisi  ise göçebe Türkler arasında bilge kişiliği ile yüceltilip  kutsallaştırılan büyük bir Oğuz büyüğüdür. O, Oğuz  boylarının atası kabul edilir ve aynı zamanda çok güçlü bir  halk ozanıdır. Yalnız yaşadığı dönemden değil, geçmiş ve  gelecekten de haberler verir. Dede Korkut hikâyelerinde  Türklerin inançları, ahlâki değerleri, töreleri, yiğitlikleri çok  canlı bir dille anlatılır. Dede Korkut Kitabı’nda anlatılan  hikâyelerde İslamiyetin temel inançları çeşitli vesilelerle dile  getirildiği gibi İslamiyet öncesi Türk inanışları da zaman  zaman bu hikâyelere yansır. Bu makalede Dede Korkut  hikâyelerine yansıyan Tanrı tasavvuru ele alınarak bu  hikâyelerde İslami unsurların sathi olmadığı ortaya  konulmaya çalışılmıştır.

The book of Dede Korkut comes from the twelve stories  that describe various sections of Oguzlar's epic confucian  life. Dede Korkut himself is a great Oghuzese who is  sanctified and sanctified by the wise personality among  nomadic Turks. He is considered the father of the Oghuz  boy, he is also a very powerful poet. Not only from the time  he lived alone, but also from the past and the future. In  Dede Korkut stories, the beliefs of the Turks, their moral  values, their patriotism, their prowess are told very  vividly. In the stories described in the book of Dede Korkut,  the basic beliefs of Islam are expressed in various ways, and  pre-Islamic Turkish beliefs are reflected in these stories  from time to time. In this article, the idea of, God reflected  in the stories of Dede Korkut is discussed and it is told that  the Islamic elements are not the surface of these stories.
Kültürel Bir Değer Olarak Ayasofya’nın 17. Yüzyıldan Bugüne Bir İzdüşümü: Nabi’nin Ayasofya Redifli Gazeli
A Projection of Hagia Sophia as a Cultural Value from the 17th Century to the Present: Nabi’s Hagia Sophia Redefined Lyric
Yazar: Erbay, Nazire
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 20 No. 20, 0
Anahtar kelimeler: kutsal,mabet,Ayasofya,Nabi,gazel ; sacred,temple,Hagia Sophia,Nabi,lyric

Kutsal kavramı, bir değer olarak insanoğlunun ilk  yaratılış hikâyesinden beri hep var olmuştur. Kutsal,  gelenek ya da inanç vasıtasıyla nesilden nesile aktarılır.  Kutsal olan şeylerin geleneğin inançla birleştiği durumlarda,  belli değerler çerçevesinde yüzyıllardır manevi boyut  kazandığı görülür. Mabetler, ilkel toplumlardan semavi  dinlere kadar hemen hemen her kültürden insanın hayatında,  amacına uygun olarak inşa edilen kutsal mekânlardır.  Ayasofya da ilk inşa edildiği zamandan itibaren farklı  kültürler tarafından kutsal bir mekân olarak kabul  edilmiştir. Ayasofya, kutsal olanın sanatsalla bütünleştiği,  İstanbul’un görünümüne de damgasını vuran en eski  mabetlerdendir. Edebi eserlerde de sıklıkla yer alan Ayasofya  hakkında Nabi’nin de bir gazeli vardır. Nabi gazelinde  Ayasofya’yı Müslümanların toplandığı, arındığı manevi  iklime sahip bir mekân olarak anlatır. Nabi Ayasofya redifli  gazelinde Ayasofya’ya ait manevi havanın herkes tarafından  anlaşılması için sanatlı anlatımdan uzak durmuştur.  Nabi gazelindeki beyitleriyle yüzyıllar öncesinden bugüne  Ayasofya’nın hep bir ‘değer’ olarak var olacağına adeta  projeksiyon tutar.

The sacred concept has always existed as a value since  the first creation of human’s story. Through the sacred,  tradition or belief, generations are transmitted from  generation to generation. When things that are sacred are  combined with beliefs in tradition, certain values are seen  to have been spiritual dimensions for centuries. Temples  are sacred places built in the lives of primitive societies  from people of almost every culture up to the samawee  religions, in accordance with their purpose. Haghia Sophia  was accepted as a sacred place by different cultures from  the time it was first built. .Ayasophia is the oldest  sanctuaries of the holy ones that artfully integrated and  also marked the appearance of Istanbul. Which is often  found in literary works Nabi has a Hagia Sophia redefine  lyric too. In the Nabi lyric, Hagia Sophia is described as a  place where Muslims gather and as a spirit place. Nabi,  Haghophia has remained far from artistic narration in  order to understand the spiritual atmosphere belonging to  Hagia Sophia in the redife gazel. With the couplets in the  Nabi gazelas, it is almost a projection that Hagia Sophia  will always exist as a 'value' for centuries before.
Berlin Devlet Kütüphanesi’nde Bulunan Kataloglanmamış Türkçe Yazmalar Üzerine Tespitler
Some Remarks on the Uncatalogued Turkish Manuscripts of the State Library of Berlin  Staatsbibliothek zu Berlin
Yazar: Averbek, Güler Doğan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 24 No. 24, 0
Anahtar kelimeler: Yazmalar, Osmanlı Türkçesi,kataloglama,Berlin Devlet Kütüphanesi,Staatsbibliothek zu Berlin ; Manuscripts,Ottoman Turkish,cataloguing,State Library of Berlin,Staatsbibliothek zu Berlin

Bu çalışmada Berlin Devlet Kütüphanesi’ndeki kataloglanmamış Türkçe yazmalar üzerine yapılan araştırmalar neticesinde elde edilen bulgular ilim âleminin dikkatine sunulmaktadır. Almanya’nın en büyük devlet kütüphanesi olan Berlin Devlet Kütüphanesi  Staatsbibliothek zu Berlin , 11 milyondan fazla basılı materyale ve 10 milyonun üzerinde mikrofilme sahiptir. Buna ek olarak kütüphanede yazmalar, haritalar ve tarihî gazeteler dâhil olmak üzere iki milyonun üzerinde malzeme bulunmaktadır. Kütüphanenin Şarkiyat Bölümü’nde 3300 civarında Türkçe yazma mevcuttur. 1889 ile 1981 yılları arasında hazırlanan altı farklı cilt ile bu yazmaların 1977’si kataloglanmıştır. Geriye kalan Türkçe yazmalar hakkında, eser ve müellif adları dâhil olmak üzere herhangi bir tespit yapılmamıştır. Bu çalışmada, İstanbul Medeniyet Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri kapsamında, Berlin Devlet Kütüphanesi Şarkiyat Bölümü’nde yürütülen “Berlin Devlet Kütüphanesi’nde Bulunan Kayıtsız Türkçe Yazmaların Tespiti” adlı proje çalışmaları esnasında tamamı görülen ve temel girdi alanları tespit edilen kataloglanmamış Türkçe yazmalar hakkında öne çıkan hususlar değerlendirilmiş, kayda değer görülen yazmalar bilim dünyasının dikkatine sunulmuştur.

This study presents the findings of “Uncatalogued Turkish Manuscripts in the State Library of Berlin  Staatsbibliothek zu Berlin ” project which is supported by Istanbul Medeniyet University Scientific Research Projects Unit. As the most significant state library in Germany, the State Library of Berlin, founded in 1661, is the German National Library according to international norms. The library holds more than 11 million printed materials and 10 million microfilms. It also contains over two million elements, including manuscripts, maps and historical newspapers. As of 2020, there are about 3300 Ottoman Turkish manuscripts in the Oriental Department of the library. Between 1889 and 1981, 1977 of them were described in six different catalogues. However, there is no information about the remaining Turkish manuscripts. With the scope of the project mentioned here, the basic information card has been prepared for every Ottoman Turkish manuscript that is uncatalogued. This study, which also summarizes our findings, presents some valuable samples of these uncatalogued manuscripts.
Oğlan Şeyh İbrâhim Efendi Divanı’nda Yer Alan Devriyyeler
Devriyyes of Oglan Sheikh İbrâhim Efendi in His Divan
Yazar: Gedik, Nusret
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 20 No. 20, 0
Anahtar kelimeler: Tasavvuf,devr,devriyye,Oğlan Şeyh İbrâhim Efendi ; İslamic mysticism,devr,devriyye,Oglan Sheikh İbrâhim Efendi

Tasavvufî bir tabir olarak devir, varlığın Hakk’tan gelip  yine Hakk’a dönüşünü açıklayan bir nazariyedir. Bu nazariyeye  göre mutlak varlıktan ayrılan ilâhî varlık, iniş ve  yükseliş olarak adlandırılan birtakım mertebelerden geçerek  yine aslına rücû eder. Edebiyatta ise ilâhî varlığın bu yolculuğunu  konu edinen metinlere devriyye adı verilir. Türk  Edebiyatında müstakil olarak ilk defa Türk Edebiyatında  Manzum Devriyyeler adı ile yaptığımız çalışmamızın bir  parçası olan bu makalede de devriyye nazım türünün  gelişiminde hem kaleme aldığı devriyyelerin sayıca fazla  olması hem de muhteva ve üslup yönünden kendisinden  öncekilerden farklı bir yeri olan Oğlan Şeyh İbrâhim  Efendi’nin Dîvân’ında yer alan devriyyelerinin metinleri  verilmiş ve bu devriyyelerin genel üslup özellikleri üzerinde  durulmaya çalışılmıştır. Oğlan Şeyh İbrâhim Efendi’nin  kaleme aldığı devriyyeleri şairin edebî şahsiyetini yansıtmasının  yanı sıra kendisinden sonra kaleme alınacak devriyyeler  manzumelerini de etkilemiştir.

Devr as a mystical term is a theory which explains the  being coming from Hakk and its return to Hakk. According  to this theory, the divine being separated from the absolute  being returns to the original by passing through a number  of stages called the descent and ascension. In literature, the  works that take up this journey of divine existence are  called devriyyes. This article, which is a part of our work  which we have done for the first time in the Turkish  Literature with the name of the "Poetic Devriyyes in  Turkish Literature" studies the devriyyes of Oglan Sheikh  İbrâhim Efendi who has a different place from other poets  before him in terms of the number and the content of the  devriyyes he wrote. In this article, the texts of the Oglan  Sheikh İbrâhim Efendi's devriyyes are given and their  general stylistic features are emphasized. His devriyyes are  important in a way to not only to present his literary  personality but also their wording and style had influence  on a lot of poets.
Fahreddîn-i Irâki Divanı’nda Tamlama Çeşitleri
Types of Clauses in the Divan of Fahreddîn-i Irâki
Yazar: Değirmençay, Veyis; Çağlayan, Pelin Seval
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 19 No. 19, 0
Anahtar kelimeler: Fahreddîn-i Irâki,Uşşâknâme,Lema‘ ât,Dîvân,tamlama ve çeşitleri ; Fahreddîn-i Irâki,Uşşâknâme,Lema‘ ât,Dîvân,clauses and its types

Fahreddîn-i Irâki, 610-688  1213-1289  yılları arasında  yaşamış, âlim ve sûfî şairlerdendir. Bilgin, kültürlü, saygın  bir ailede yetişmiş, dönemin tüm aklî ve naklî ilimlerini ders  verecek derecede öğrenmiştir. Uşşâknâme, Lema‘ât ve  Dîvân’dan oluşan manzum ve mensur eserleri vardır.  Eserlerini tasavvufun etkisi altında, âşıkane ve arifane bir  dille kaleme almış, tevhid sırlarını, hakiki aşkı ve mutlak  güzelliği anlatmıştır. Şiirlerinin güç ve anlaşılmaz tarafı az  olup kelimeler genellikle bilinen anlamlarıyla kullanılmıştır.  Senâî, Attâr, Mevlâna ve Sadî gibi şairlerin etkisi  altında kalmış, onların şiirlerinden tazminlerde bulunmuştur.  Hâfız ve Câmî gibi kendinden sonra gelen bazı  şairlere de örnek olmuştur.  Çalışma, Irâki’nin Nesrîn-i Muhteşem  Hezâî  tarafından  Mecmûa-i Âsâr-i Fahreddîn-i Irâki  Tahran 1372 hş.   adıyla neşredilen Dîvân’ı esas alınarak hazırlanmış olan  Fahreddîn-i Irâki Divanı’nda Kelime ve Cümle Bilgisi   Doktora Tezi  adlı çalışmadan faydalanılarak yapılmıştır.  Fahreddîn-i Irâki’nin hayatı hakkında kısa bir bilgi verildikten  sonra Farsça dilbilgisinde tamlamalar ve çeşitleri konusu adı geçen Dîvân’dan örnek beyitler getirilerek  incelenmiş, beyitlerin sonuna sayfa ve beyit numarası  verilmiştir.

Fahreddîn-i Irâki is one of the mystic poets who lived  between the years of 610-688  1213-1289 . He has grown  in a sophisticated, cultured, respectable family and has  learned all the mental and other sciences of the time at the  level of teaching them. He has written works in prose and  verse such as Uşşâknâme, Lema‘ât and Dîvân. He has  written his works under the influence of mysticism through  amatory and sagacious language; narrated the secrets  of monotheism, true love and absolute beauty. Hard and  incomprehensible side of poetry are few and words are often  used in their usual sense. He was under the influence of  poets like Senâî, Attâr, Mevlana and Sadî, and found  indemnifications from their poems. Some poets who came  after him like Hafiz and Câmi have taken of him as a model.  This study is conducted by using the Vocabulary and  Sentence in the Divan of Fahreddîn-i Irâkî  PhD  Dissertation  which is based on the divan published with  the name of Mecmûa-i Âsâr-i Fahreddîn-i Irâki  Tahran  1372 hş. .The study includes an introductory section and two  chapters. In the introductory section, after the life of Fahreddîn-  i Irâki have been told shortly, clauses and its types  of Persian language have been analysed with examples of  Divân and at the end of couplets, page and couplet number  have been given.
Hz. Peygamber’in Müslüman Olmayan Şairlere Karşı Tutumu
The Attitude of the Prophet against the Non-Muslim Poets
Yazar: Güleç, İsmail
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 20 No. 20, 0
Anahtar kelimeler: Hz. Muhammed,Cahiliyye Şiiri,İslam ve şiir ; Prophet Muhammed,Ignorent (Cahiliyya Period),Islam and poem

Kendilerine Hz. Muhammed’in peygamber olarak gönderildiği  Araplar arasında şiir çok önemli idi ve Araplar  şairlere çok değer verirlerdi. Hz. Muhammed de şairlere çok  önem vermiş, onlardan biri Müslüman olduğu zaman çok  sevinmiştir. Onların şiirleriyle hem İslam’ın yayılmasına  hem de hicivlere cevap vermek suretiyle müslümanların  özgüvenlerini korumalarına yardım ederlerdi.  Bu makalede müslüman olmayan şairler iki ana başlık  altında incelenmiştir. İlkinde Hz. Peygamber’in tebliğe  başladığında çoğu hayatta olmayan ama şiirleri Araplar  arasında okunan Cahiliyye dönemi şairlerine karşı tutumları  ele alınmıştır. İkinci bölümde ise müşriklerle verilen  mücadelede Müslümanlara karşı düşmanca tutum sergileyen  şairlere karşı takındığı tavır irdelenmeye çalışılmıştır.  Hz. Peygamber, müslüman olmayan şairlere, İslama ve  Müslümanlara karşı hakaret içeren hicviyeler ile günahı  teşvik eden ve öven şiirler yazmadığı takdirde dokunmamış,  hatta içlerinde İslamın hoş gördüğü davranışları öven  şiirleri beğendiği görülmüştür.

The poetry had very significant place among the Arabs,  where Muhammad was sent as a prophet and the Arabs  paid great attention to the poets. Hz. Muhammad also gave  much importance to the poets and he was very happy when  one of them was a Muslim. The reasons for this gladness  were actually two. By their poetry, they would help the  Muslims both to spread Islam and to preserve their selfconfidence  by responding satire.  In this article, non-Muslim poets are examined under  two main headings. At first, when the Prophet began to tell  Islam, in the first years of prophethood, his attitudes  towards the poets of the Cahiliyye  ignorant period , many  of which were not alive but whose poetry was read among  the Arabs, were examined. Secondly, his attitude towards  the infidel poets attacking Muslims with their poems was  tried to be examined  When we closely look at the attitude towards the non-  Muslim poets of the Prophet, it is realized that he did not  touched any poet unless himself and Islam are attacked. For  him two issues were highly important: To insult Islam and  Muslims, to praise and encourage sins. It was these two  issues that he could not accept. He never criticized to  poems not insulting and not praising sin. He even liked and praised poems that encouraged morality even if written  by infidel poets.