hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Anadolu Sahasında Müstakil Bir Tür Olarak Manzum Sözlükler  Tuhfeler
Versified Dictionary  Tuhfe  as a Genre in Anatolia
Yazar: Averbek, Güler Doğan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 23 No. 23, 0
Anahtar kelimeler: Manzum sözlük,tuhfe,yabancı dil eğitimi,Osmanlı dönemi ders kitapları ; Versified dictionaries,tuhfe,foreign language teaching,textbooks of Ottoman era

Bu çalışmada İslâmî devir Türk edebiyatında eğitim-öğretim  aracı olarak ortaya çıkan manzum sözlükler, müstakil bir tür  olarak ele alınmıştır. Üç bölümden oluşan yazının birinci  bölümünde Anadolu sahasındaki Türkçe ilk örneklerden  başlamak üzere manzum sözlüklerin izlediği rotaya temas  edilerek türün tayin edilmiş bir adının olup olmadığı  sorgulanmış ve bu husus İslâm coğrafyasındaki diğer örneklerle  mukayese edilmek suretiyle irdelenmiş; Fars edebiyatında nisâb  adı verilen bu türün, Türk edebiyatında tuhfe olarak  isimlendirildiği, örneklerle gösterilmiştir. Çalışmanın ikinci  bölümünde manzum sözlüklerin şekil özellikleri, bölümleri,  örnekler verilerek ele alınmış, ayrıca ilk ve son manzum  sözlüklere dair bilgiler verilmiştir. Tuhfelerin yazım süreci  hakkında kısa malumatın da yer aldığı yazının son bölümünde ise farklı maksatlarla kaleme alınan manzum sözlüklere temas  edilmiştir.

In this study, the history of the bilingual/multilingual  versified dictionaries in Turkish literature will be  examined, starting from the first versified dictionaries  produced in Anatolia. This article will comprise three  sections. In the first section, the early Turkish versified  dictionaries will be reviewed, and the history of the  versified dictionaries in the Islamic and Turkish literature  will be emphasized. Besides, it will be argued in the light  of examples that the nisab form in Persian literature is  named tuhfe in Turkish literature. In the second part, the  features of the versified dictionaries will be discussed in  detail, and information about the first and last dictionaries  in verse will also be given. In the last section of the study,  versified dictionaries written for different purposes will be  touched.
Hüsn ü Aşk’ta Edebilik ve Alegori Sorunu
The Problem of Literariness and Allegory in Hüsn ü Aşk
Yazar: Gündoğdu, Servet
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 26 No. 26, 0
Anahtar kelimeler: Şeyh Galib, Hüsn ü Aşk, Alegori, Edebilik, Logos ; Şeyh Galib, Hüsn ü Aşk, Allegory, Literariness, Logos

Bu yazıda öncelikle Hüsn ü Aşk’a ilişkin alegorik yorumların başlangıcı ile alegori kavramının estetik düşüncede tarihsel süreçte dönüşen negatif anlamı arasındaki bağa işaret edilecektir. Alegorinin on dokuzuncu asırla beraber kazandığı negatif anlam ile bir edebilik ve özerklik kriteri olarak ileri sürülen sembol düşüncesi arasındaki ilgi irdelendikten sonra ise Hüsn ü Aşk alegorik olarak yorumlanacaksa onun alegorikliği ile edebiliği arasında bir uzlaşmazlık ya da çelişki olup olmadığı sorusu üzerinde durulacaktır. Şayet alegori daima metinden önce mevcut tarihsel, siyasi, dini, ahlaki gerçekliklerin metinde ikincil düzeyde dilsel tezahürü olarak algılanırsa bunun Hüsn ü Aşk’ın edebiliğini ve özgünlüğünü riske atacağı, aynı zamanda bunun alegori kavramının da kökensel olarak yanlış bir kullanımı olduğu iddia edilerek alegorinin okurun tarihselliği ve zamansallığı nedeniyle ortaya çıkabilecek olası anlamlara açıklık olduğu ileri sürülecektir. Dolayısıyla Hüsn ü Aşk’ta alegori, tam da metnin söylediği ile kastettiği arasında özgür bir farklılaşma mekânı üretmesi nedeniyle, okurun edebî metinle beraber başka türlü konuşmaya başlaması hadisesidir.

In this article, first of all, it will be pointed out the connection between the beginning of allegorical interpretations regarding Hüsn ü Aşk and the negative meaning of the concept of allegory that has transformed in the historical process in aesthetic thought. After examining the relationship between the negative meaning that allegory gained in the nineteenth century and the symbol idea put forward as a criterion of literariness and autonomy, if Hüsn ü Aşk is interpreted allegorically, the question of whether there is a disagreement or contradiction between its allegory and its literariness will be discussed. If allegory is always perceived as a secondary linguistic manifestation of existing historical, political, religious, and moral realities in the text before the text, it will jeopardize the literariness and originality of Hüsn ü Aşk, and at the same time claiming that this is an inherently misuse of the concept of allegory, it will be suggested that allegory is openness to possible meanings that may arise due to the historical and temporality of the reader. Therefore, allegory in Hüsn ü Aşk is the event that the reader begins to speak in a different way with the literary text, as the text produces a space of free differentiation between what it says and what it means.
Bir Nef’î Muakkibi Ali Hâdî Okan ve Sihâm-ı Kazâ-yı Zamân Adlı Eseri
Nef’î Follower Ali Hâdî Okan and His Work Called Sihâm-ı Kazâ-yı Zamân
Yazar: Tanç, Nilüfer; Erken, Julide
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 23 No. 23, 0
Anahtar kelimeler: Nef’î,Ali Hâdî Okan,Üslup,Ekol,Sihâm-ı Kazâ-yı Zamân ; Nef’î,Ali Hâdî Okan,Style,Ecole,Sihâm-ı Kazâ-yı Zamân

Klasik Türk şiirinin icra edildiği altı yüzyıl boyunca pek  çok şair yetişmiş ve bu şairlerden bir kısmının etkisi  yaşadıkları dönemden sonra da yüzyıllarca devam etmiştir.  XVII. yüzyıla damgasını vuran ve kendine has bir üslup  geliştiren Nef’î bu şairlerden biridir. Nef’î’nin ferdî  üslubunu takip eden şairler bir ekol meydana getirmişlerdir.  Bu bağlamda birçok edebiyat tarihçisi Nef’î’nin ekol sahibi  bir şair olduğunu ifade etmiştir.  Nef’î muakkiplerinden biri de Ali Hâdî Okan  1901-  1980 ’dır. Nef’î-i Zamân mahlasını kullanacak kadar Nef’î  ile özdeşleşen şair, eserlerinden birine de Nef’î’nin Sihâm-ı  Kazâ’sından mülhem olarak Sihâm-ı Kazâ-yı Zamân ismini  vermiştir. Yaşadığı dönemdeki olumsuzlukları, haksızlıkları  yazmaktan ve doğrudan isim vererek şahısları eleştirmekten  korkmayan şair hiciv sahasında Nef’î’nin izinde cesaretle  yürümüştür.  Bu çalışmada, Nef’î’nin günümüze kadar süregelen  etkisi, takipçisi olan Ali Hâdî ve eserleri odağında  incelenmiştir. Nef’î’nin sanat özelliklerinin Ali Hâdî’nin  Sihâm-ı Kazâ-yı Zamân adlı eserindeki etkisi ortaya  konulmuş ve karşılaştırmalı olarak iki şairin eserlerinden örnekler verilmiştir. Makalenin “Ek”inde Ali Hâdî’nin  1340  M. 1924  yılında yayımlanan Sihâm-ı Kazâ-yı  Zamân adlı eseri Latin harflerine aktarılarak  araştırmacıların istifadesine sunulmuştur.

Throughout the six centuries when classical Turkish  poetry was performed, many poets have risen and the  influence of some poets among those has lasted for  centuries beyond their lifetimes. Nef’î is one of those poets  who has made his mark on the 17th century and developed  his unique style. Poets who follow his individual strong  style has started an ecole. In this context, many literary  historians have expressed that Nef’î is a poet with an ecole.  One of the followers of Nef’î is Ali Hâdî Okan  1901-  1980 . The poet identifies with Nef’î so much that he uses  the assumed name Nef’î-i Zamân and he names one of his  works as Sihâm-ı Kazâ-yı Zamân inspiring from Nef’î’s  work; Sihâm-ı Kazâ. The poet who didn’t hesitate to write  about the negativities and injustices of his time and not  afraid to criticize directly by addressing names, has tried  to show he is a poet of courage just like Nef’î and followed  Nef’î’s footsteps in the field of satire.  In this study, the extant influence of Nef’î was studied  in the focus of Ali Hâdî and his works. The influence of the  art features of Nef’î in Ali Hâdî’s work called Sihâm-ı  Kazâ-yı Zamân was presented and examples from each poet’s works were given in comparison. In the attachment  of the essay, the translated script of Sihâm-ı Kazâ-yı  Zamân by Ali Hâdi, published in 1340  1924  was made  available to researchers.
Hint Üslubu Şairlerinde Orijinalliğin Tezahürü Olarak Yeni Terkipler
New Phrases As The Manifestation Of Originality In Indian Style Poets
Yazar: Yakut, Emrullah
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 23 No. 23, 0
Anahtar kelimeler: Türk şiiri,Fars şiiri,Sebk-i Hindî,orijinal terkipler ; Turkish poetry,Persian poetry,Indian style,original phrases

Hint üslubu şairleri yeni mazmunlar üretirken eşyaya ve  hadiselere yeni anlamlar yüklemişler, eşya ve hadiseler arasında  yeni anlam ilişkileri kuran terkipler oluşturmuşlardır. Bu  terkiplerin bazıları yeni olmakla birlikte Hint üslubu şairleri  arasında yaygınlık kazanmış, bu üslubun müşterek unsurları  hâline gelmiştir. Çoğu zaman böylesi müşterek terkipler  bilhassa aynı dönemde yaşayan şairler arasında yaygınlık  kazanmışsa, bunların hangi şaire ait olduğunu tespit etmek  mümkün olmayabilmektedir. Bazı terkipler ise şairler arasında  revaç bulmayıp sadece belli bir şaire mahsus kalmış veya  kendisinden sonra gelen bir veya birkaç şair tarafından  kullanılmıştır.  Bu çalışmada Hint üslubunda yaygınlık kazanmamış, hangi  şaire ait olduğu tespit edilebilen bazı yeni terkipler ele alınmış,  böylece aynı üslup etkisindeki şairlerin hususiyetinin ve  orijinalliğinin ortaya konulması amaçlanmıştır.

As poets of Indian style created new mazmuns  hiding  a meaning in metaphorical words or phrases that is  associated with its features , they attributed new meanings  on things and incidents and formed phrases that  established new associations of meaning between things  and incidents. Although some of these phrases are new,  they gained wide currency among Indian style poets and  became common elements of this style. Most of the time it  is not possible to determine which poet such common  phrases belong to especially if they are widely used among  poets of the same period while some other phrases have not  gained popularity and remain unique to a single poet or  only one or a few subsequent poets.  This study deals with some new phrases that are less  widely used and can be determined which poet they belong  to, and thus aims to reveal the characteristics and  originality of poets under the influence of the same style.
Cevrî Divanı’ndaki Farsça Rubailerin Türkçeye Çevirisi
Translation of Persian Rubais at Cevrî's Divan to Turkish
Yazar: Günan, Merve
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 23 No. 23, 0
Anahtar kelimeler: Cevrî,Divan,Farsça,Rubai ; Cevrî,Divan,Persian,Rubai

Cevrî İbrahim Çelebi, 17. yüzyılda eser vermiş şairlerdendir.  İyi bir eğitim gördüğü kaynaklarda belirtilen Cevrî, şiir yazacak  düzeyde Farsçaya hâkimdir. Cevrî Divanı’nın Nuruosmaniye  Kütüphanesi 2370 numarada kayıtlı nüshasında 37 adet Farsça  rubai bulunmaktadır. Mevlevîliğe intisabı olan şair, bahsi geçen  rubailerinde tasavvufi terminolojiye sıkça yer vermiştir. Bu  şiirlerinde bazen dünyanın faniliğinden bahsederek insanın  Allah’tan başka her şeyi terk etmesi gerektiği konusunda  tavsiyeler vermiş bazen de tasavvufta ileri mertebelere geldiğini  zannedenleri tenkit etmiştir. Ona göre insan tasavvuf  mertebelerinin en üstüne erişmek istiyorsa aklını ve hislerini bir  yana bırakmalıdır. Şimdiye kadar Divan üzerine yapılan  çalışmalarda bu rubailer ihmal edilmiştir. Bu çalışmada  Cevrî’nin hayatı ve eserleri üzerinde kısaca durulacak,  rubailerin divandaki yeri ve konusu hakkında bilgi verilecektir.  Daha sonra rubailer transkribe edilerek Türkiye Türkçesine  aktarılacaktır.

Cevrî İbrahim Çelebi is one of the poets who produced  works in the 17th century. Cevrî, who is mentioned in the  sources where he had a good education, has a good  command of Persian. There are 37 Persian rubais in the  copy of the Nuruosmaniye Library of the Cevrî Divan,  registered in number 2370. The poet, who was a member  of the Mevleviyeh, frequently used Sufi terminology in his  rubais. In these poems, he sometimes mentioned the  mortality of the world and gave advice that one should  leave everything but Allah, and sometimes criticized those  who thought that he had advanced in Sufism. According to  him, if one wants to reach the top of the Sufism levels, he  should leave his mind and feelings aside. Until now, the  studies that have been done on his divan neglected his  rubais. In this study, the life and works of Cevrî will be  briefly discussed and the place and subject of rubais will be  given. Rubais will be transcribed and then will be  translated to modern Turkish.
Klasik Türk Şiirinde Bir Sebk-i Hindî Tabiri: Gül-be-Çeşm
A Phrase Of Indian Style In The Classical Turkish Poetry: Gül-be-Çeşm  Rose To Eye
Yazar: Yılmaz, Ozan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 23 No. 23, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk Şiiri,sözlük,şerh,Hint üslubu,tabir ; Classical Turkish Poetry,dictionary,commentary,Indian Style,phrase

Klasik Türk şiirini daha iyi anlamada sözlük ve şerhlerin  önemli bir yeri vardır. Şiirin yazıldığı dönemde yaşamış  müelliflerin bu tür eserleri, o şiiri anlamada birinci derece  kaynak konumundadır. Özellikle Hint üslubuna ait beyitleri  anlamak için dönem sözlükleri ve şerhlerini ayrıntılı biçimde  incelemek gerekir. Çünkü Hint üslubuyla anlaşılmazlığı  hedefleyen şairler, manayı gizlemek için alışılmadık kelimeler  kullanır. Bu amaçla çeşitli kelimeleri bir araya getirip yeni  yapılar elde eder. Sebk-i Hindî  Hint üslubu  bu tip birçok  kelimeye ev sahipliği yapmıştır.  Bu tür yapılardan biri de “gül-be-çeşm” tabiridir. Farsça  “gül” ve “çeşm  göz ” kelimelerinin yan yana gelmesiyle ortaya  çıkan bu tabir, şairler tarafından “gözde oluşan aklık, körlük,  gözdeki benek” manalarıyla kullanılmıştır. Yapıdaki kelimelerin  asıl manasına tamamen zıt bu anlam, acı ve karamsarlığı öne  çıkarmak isteyen şairler tarafından tercih edilmiştir.  Bu makalede “gül” ve “çeşm” kelimelerinden elde edilmiş bu  tabirin anlam dünyası incelenip Türk ve Fars şiirinden örnekler  verilmiş, böylece bu tabirin tarihî gelişimi ortaya konmuştur.

Dictionaries and commentaries play important role in  better understanding of Classical Turkish Poetry. These  works of the authors who lived in the period when the poem  was written also are the primary sources in for Classical  Turkish poems. Especially in order to understand the  couplets of the Indian Style  Sebk-i Hindî , it is necessary  to examine the periodical dictionaries and commentaries in  detail. Because poets aiming at incomprehensibility in  Indian Style, they use unusual words to cover the  meaning. For this, they bring together various words an  obtains new structures. Indian Style includes many.  One of these phrases is “gül-be-çeşm  rose to eye ”. This  phrase, compiled of two words “gül  rose ” and “çeşm   eye ” in Persian, has been used by the poets with the  meanings of luster in the eye, blindness and eye spot.  Contrary to the original meaning of the words in the  structure, this meaning was preferred by poets who wanted  to emphasize pain and pessimism.  In this article, the meaning of phrase is derived from the  words “gül  rose ” and “çeşm  eye ” is examined and  examples from Turkish and Persian poetry are given, thus,  the historical development of this phrase is revealed.
İbni Sîrîn’den Yapılan Rüya Tabirnameleri ve Tercümeleri Üzerine
İbni Sîrîn’s on Dream Interpretation Book and Their Translations
Yazar: Elbir, Bilal; Uludüz, Ekim Ortaç
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 23 No. 23, 0
Anahtar kelimeler: Tabirname,Rüya,Tabir,İbni Sîrîn ; Dream Interpretation,Dream,Interpret,İbni Sîrîn

Rüyalar, geçmişten bu güne insanda merak uyandırmış  birtakım mistik tecrübelerdir. İnsan ve toplum hayatının bu  denli içinde olan bir konunun edebî eserlere yansıması tabii bir  durumdur. Toplum hayatına dair birçok edebî tür klasik Türk  edebiyatı sahasında, yer almaktadır. Rüyada görülen  kavramlara dair yorum üretilen eserlere “tabirname” adı  verilmiştir. İlk örneklerine Arap edebiyatında rastlanan bu tarz  eserler genel itibariyle “bab” sistemi ile tasnif edilmişlerdir. Her  bir bab, birbiriyle ilişkili olan konu veya nesnelerin rüyada  görülmesi ve tabir edilmesi üzerine kurgulanmaktadır. Önemli  muhaddis ve rüya tabircilerinden İbni Sîrîn’in tabirnamesi  Türk edebiyatında en çok tercümesi yapılan tabirnamelerden  olmuştur. Kütüphanelerimizde bulunan İbni Sîrîn  tercümelerine dair nüshalarda bab sayıları ve içerikleri  açısından birtakım farklar bulunmaktadır. Hazırlanan  çalışmada İbni Sîrîn tercümeleri nüshalarına dair yeni bilgiler  verilmiş ve Ankara Millî Kütüphane’de kayıtlı İbni Sîrîn  tercümelerinden biri incelenmiştir. Ayrıca incelenen yazma, bir  başka İbni Sîrîn tercümesi ile bab içerikleri açısından  karşılaştırılmıştır.

Dreams are some mystical experiences that have  aroused curiosity from the past to the present. Reflection of  a subject in human and social life to the literary works is  normal. Classical Turkish literature contains many  literary genres of social life. The works produced comments  on the concepts seen in dreams are called dream  interpretation books. These kinds of books, which were  found in Arabic literature in their first examples, were  classified by partition system. Each partition is structured  on the subject of seeing and dreaming the related subjects  or objects. Significant sayings of the hadith and dream  interpretation, İbni Sîrîn's dream interpretation book is  one of the most translated the book in Turkish literature.  There are some differences in terms of the number and  content of the copies of İbni Sîrîn translations in our  libraries. In the study, new information was given about  the copies of İbni Sîrîn translations and one of the  translations of İbni Sîrîn which was registered in Ankara  National Library was examined. In addition, the study  examined was compared with another İbni Sîrîn's  translation in terms of section contents.
Abdulbârî Âdem Çelebi ve “Mu'înü'l-Hıfz” Adlı Suverü'l-Kur'ânı
Abdulbari Adem Chelebi And His Suverü’l-Kuran İn The Name Of “Mu’inü’l-Hıfz”
Yazar: Kaplan, Yunus
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 23 No. 23, 0
Anahtar kelimeler: Klasik Türk Edebiyatı,Suverü’l-Kur’ân,Abdulbârî Âdem Çelebi,Mu’înü’l-Hıfz ; Classical Turkish Literature,Suverü’l-Kur’ân,Abdulbârî Âdem Chelebi,Mu’înü’l-Hıfz

Suverü’l-Kur’ânlar, klasik Türk şiirinde Kur’ân-ı  Kerîm’deki sure isimlerinin daha kolay öğrenilmesi için  yazılmış manzum bir türdür. Bu türde yazılan eserlerde,  Kur’ân’daki sureler ve bunların sahip oldukları bazı özellikler  beyitler hâlinde çeşitli anlam ilgileri de gözetilerek dile getirilir.  İlk örneği 16. yüzyıl şairlerinden Latîfî tarafından kaleme  alınan bu türdeki eser sayısı oldukça sınırlıdır. Şimdiye kadar  yapılan çalışmalarda Şeyhülislam Yahyâ, Dâ’î, Senâyî, Seyyid  Muhammed ve Şâkir Ahmet Paşa’nın da suverü’l-Kur’ân  sahibi olduğu bilinmektedir. Yapılan inceleme ve araştırmalar  neticesinde birçok türde olduğu gibi zamanla bu türdeki  yazılmış bilinmeyen eserler de gün yüzüne çıkmaktadır.  Yaptığımız eser taramaları neticesinde 18. yüzyıl şairlerinden  Abdulbârî Âdem Çelebi’ye ait bilinmeyen bir suverü’l-Kur’ân  metni tespit edilmiştir.  Bu çalışmada, 18. yüzyıl şairlerinden olduğu anlaşılan  Abdulbârî Âdem Çelebi’nin daha önce varlığı bilinmeyen ve 86  beyitten oluşan Mu’înü’l-Hıfz adını taşıyan suverü’l-  Kur’ân’ının şekil ve muhteva özellikleri üzerinde durularak  tespit edilebilen tek nüshasından hareketle eserin çeviri yazılı  metnine yer verilmiştir.

Suverü’l-Kuran is a poetic type which is written in  order that the names of section of The Koran are easily  learnt in the classical Turkish poetry. The sections of  Koran and some of their properties are mentioned in the  works which are written in such a type, as the various  meaning relevancies are considered in the couplets.  The number of works which are written in such a type  that Latifi who was one of the poets in 16th century wrote  the first sanple is very limited. It is known that  Şeyhülislam Yahyâ, Dâ’î, Senâyî, Seyyid Muhammed and  Şâkir Ahmet Paşa have the suverü’l-Kuran in the studies  which have been made up to now. The unknown works  which were written in such a type have come to light in  time as in many types as a result of the review and  researhes which were made. As a result of the work review  that we made, an unknown suverü’l-Kuran text belonging  to Abdulbari Adem Chelebi who was one of the poets in  18th century was determined.  In this study, the translated text of work was included  from the point of establishable single copy, as the form and  content properties of Suverü’l-Kuran in the name of  Mu’inü’l-Hıfz belonging to Abdulbari Adem Chelebi, who  was one of the poets in 18th century, that its existence was  not known previously and consists of 86 couplets were  considered.
Fuzûlî’nin Rûh-nâme’sinin Bilinmeyen Bir Tercümesi Sadrî-i Vânî’nin Behcetü’lİrfân’ı
An Unknown Translation Of Fuzûlî's Rûh-Nâme Behcetu’l-Irfan Of Sadrî-i Vânî
Yazar: Kaçar, Mücahit
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 23 No. 23, 0
Anahtar kelimeler: Rûh-nâme,Sıhhat u Maraz,Hüsn ü Aşk,Sadrî-i Vânî,Behcetü’l-İrfân ; Rûh-nâme,Sıhhat u Maraz,Hüsn ü Aşk,Sadrîi Vânî,Behcetü’l-İrfân

Fuzûlî’nin Sıhhat u Maraz veya Hüsn ü Aşk ismiyle de  anılan Rûh-nâme’si insan ruhunun bedene yerleştikten sonra  yaşaması muhtemel olan maddî ve manevî süreçleri sembolik  tarzda ele alan Farsça mensûr bir eserdir. Rûh-nâme’nin şu ana  kadar Osmanlı döneminde Mustafâ el-Bağdâdî’ye ve Mehmed  Lebîb Efendi’ye ait olan iki tercümesi biliniyordu. Eserin  Cumhuriyet döneminde de Abdülbaki Gölpınarlı ve Hüseyin  Ayan tarafından yapılan iki tercümesi bulunmaktadır. Bu  çalışmada ise Berlin Devlet Kütüphanesi Doğu El Yazmaları  Koleksiyonu’nda Ms. Or. Oct. 1623 numarasıyla kayıtlı olan  başka bir tercümesi hakkında bilgi verilecektir. Daha önce  hakkında bilgi bulunmayan bu tercüme Sadrî-i Vânî isimli  birine ait olup tercümeye Behcetü’l-İrfân fî Ahvâli’l-Ebdân ismi  verilmiştir. Ne zaman yazıldığını bilmediğimiz eserin  elimizdeki bu tek nüshası, 4 Receb 1293/26 Temmuz 1876  yılında istinsah edilmiştir. Fuzûlî’nin Rûh-nâme’sini Mustafâ  el-Bağdâdî ve Mehmed Lebîb Efendi’ye göre daha sade bir dille  tercüme eden Sadrî Vânî hakkında kaynaklarda herhangi bir  bilgiye rastlanmamıştır. Çalışmamızda Fuzûlî’nin Rûhnâme’si  ile tercümelerine kısaca değinildikten sonra bu  tercümenin diliçi çevirisi ve çeviriyazılı metni sunulacaktır.

Fuzûlî’s Ruh-nâme, also known as Sıhhat u Maraz or  Hüsn u Aşk, is a Persian literary work which deals with  the material and spiritual processes that are likely to  survive after the human soul has settled in the material  body. Until now, two translations of Rûh-nâme belonging  to Mustafâ al-Bağdâdî and Mehmed Lebîb Efendi were  well-known during the Ottoman period. There are two  translations of the work done by Abdülbaki Gölpınarlı and  Hüseyin Ayan during the Republican period. In this  study, information will be given about another copy of the  work registered on number Ms. Or. Oct. 1623 in the  Eastern Manuscripts Collection of Berlin State Library.  This translation, which had no information about  beforehand, belongs to someone named Sadrî-i Vânî and  the translation was named Behcetü’l-İrfân fî Ahvali’l-  Ebdân. We do not know when this copy of the work was  written, but at the end of the work, we have provided  informed that it was copied at 4 Receb 1293/26 July 1876.  We did not find any information in the sources about Sadrî  Vânî, who translated Fuzûlî's Ruh-nâme with a more  simple language than Mustafâ al-Bağdâdî and Mehmed  Lebîb Efendi. In our study, Fuzûlî`s Ruh-nâme and its  translations will be presented briefly and then, the  simplified and transliterated texts of this translation will  be presented.