hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Millet Mekteplerinin Halk Eğitimi Açısından İncelenmesi
To Examine of Nation Schools from the Perspective of Public Education
Yazar: Bayraktutan, Fezade
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 37, 2020
Anahtar kelimeler: Public Education,Alphabet Revolution,Nation Schools ; Halk Eğitimi,Harf İnkılabı,Millet Mektepleri

Türkiye’de 1928 yılında Arap harflerinden oluşan alfabe terk edilerek Latin harflerine dayanan yeni bir alfabe kabul edildi. Bu inkılap sonrası yeni alfabenin halka öğretilmesi amacıyla Millet Mektepleri kuruldu. Millet Mektepleri 1 Ocak 1929 tarihinde resmen faaliyete geçti ve bu ilk dönemde edinilen bilgilere göre bazı yeni düzenlemeler yapılarak 1 Kasım 1929 tarihinde ikinci dönemi açıldı. Çalışmanın amacı, Millet Mektepleri’nin bir eğitim kurumu olarak incelenmesi ve halk eğitimine katkılarının değerlendirilmesidir. Çalışmada, Harf İnkılabı’na kısaca değindikten sonra Millet Mektepleri teşkilatı incelenmiş sonra da halk eğitimine katkıları tartışılmıştır. Çalışma sırasında arşiv belgeleri, gazeteler, Meclis Tutanakları, basılı kaynaklar ve Millet Mektepleri’nde okutulan kitaplar kaynak olarak incelenmiştir. Özellikle ders içeriği konusu Millet Mektepleri’nden beklenenin ortaya konması amacıyla Millet Mektepleri talimatnamesinden yararlanılarak hazırlanmıştır. Millet Mektepleri’nin ilk ve en önemli katkısının yeni alfabenin duyurulması ve tanıtılması olduğu söylenebilir. Bu aynı zamanda yeni bir dönemin de duyurulmasıdır. Millet Mektepleri ayrıca ülkedeki okuryazar oranının artmasına, halk eğitiminin daha kurumsal bir yapı kazanmasına da yardımcı olmuştur. Millet Mektepleri’nin ve okuma odalarının daha sonra açılacak Halkevleri ve Halk Odaları için birer prova niteliği taşıdığı da söylenebilir.

The alphabet which was formed with Arabic Letters was abandoned and replaced with a new alphabet based on Latin letters in Turkey in 1928. After this revolution, the Nation Schools were founded for the purpose of teaching the new alphabet to the public. The Nation Schools were officially activated on January 1, 1929. Its second term opened by making some arrangements for new experiences which it had earned in the first term. The aim of this study are to examine in detail the Nation Schools as an education institution and to argue about its assistance to public education. In the study, after the Alphabet Revolution, Nation Schools were examined as an institution and finally the contribution to public education was examined. Archive documents, newspapers, The Turkish Grand National Assembly Records, books, articles, and textbooks of Nation Schools were used during the study. The lesson content was prepared using The Nation Schools regulations book to show what the educational expectations were for the Nation Schools. The first and most important contribution of Nation Schools were to announce and introduce the new alphabet. At the same time, it was an announcement of a new era. The Nation Schools contributed to an increased rate of literate students and helped public education have more structure. Nation Schools and Reading Rooms were the precursor for the Nation Houses and Rooms which would open a couple of years later.
Çanakkale Zaferi’nden Sonra Batı Anadolu’da Havacılık Faaliyetleri (1915-1918)
Aviation Activities in Western Anatolia Following the Victory at Gallipoli (1915-1918)
Yazar: Kapucu, Davud
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 37, 2020
Anahtar kelimeler: Gallipoli,İzmir,Aviation,Airplane,Western Anatolia ; Çanakkale,İzmir,Havacılık,Tayyare,Batı Anadolu

Osmanlı Devleti, Kafkasya’dan Irak’a, Süveyş Kanalı’ndan Çanakkale’ye kadar birçok cephede aktif olarak mücadele etmiştir. Bu cephelerin dışında Osmanlı kuvvetleri, etkin olarak savaşılmayan bölgelerde de aktif/pasif savunma tedbirleri almak suretiyle faaliyet göstermiştir. Bu çerçevede, Batı Anadolu sahillerinin İngiliz ve Fransız donanmasının tehdidi altında bulunması, ayrıca İtilaf unsurlarının uçak gemileri ile istedikleri yerde hava harekâtı düzenleme kabiliyetine sahip olması, Osmanlı Başkomutanlık Vekâleti’nin ilgili bölgede hava birlikleri konuşlandırmasına neden olmuştur. İtilaf kuvvetlerinin Çanakkale Muharebeleri’nden sonra Gelibolu veya İzmir üzerinden bir çıkarma yapma ihtimaline karşı Çanakkale’deki hava birlikleri ile hem başkent İstanbul’un güvenliğini sağlamak ve hem de olası çıkarma harekâtına karşı önlem almak hedeflenmiştir. Bu çalışmada, Çanakkale Zaferi sonrasında Batı Anadolu Bölgesi’nde gerçekleştirilen havacılık faaliyetleri, arşiv belgelerine dayalı olarak incelenmiştir.

The Ottoman Empire actively fought on many fronts from the Caucasus to Iraq, from the Suez Canal to Çanakkale. Apart from these fronts, the Ottoman forces were also active in areas where there was no effective fight by taking active/passive defense measures. Being under the threat of the British and French navy just off the Western Anatolia coast, and also having the assistance of the Allied Forces to carry out air operations with aircraft carriers wherever they wanted, led to the deployment of aviation units by the Ottoman Commander-in-Chief in the relevant regions. The aim was both to ensure the security of the capital Istanbul and to take measures against possible landing operations with the air troops in Gallipoli against the possibility that the Allied forces would make a landing over Gallipoli or Izmir after the Battle of Gallipoli. Using archival documents, this study examines the aviation operations carried out in Western Anatolia after the Çanakkale Victory.
Bir Propaganda Aracı Olarak Türkiye’de Sinema: Atatürk Dönemi
Cinema as a Propaganda Means: Ataturk Cycle
Yazar: Tekerek, Meltem
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 37, 2020
Anahtar kelimeler: Ataturk,Republican Party,Propaganda,Cinema,Film ; Atatürk,Cumhuriyet Halk Partisi,Propaganda,Sinema,Film

İlk olarak Osmanlı’nın son zamanlarında Türkiye’ye giren sinema, Cumhuriyet ilan edilinceye kadar olan süreçte bazı ilklerini yaşadı. Birinci Dünya Savaşı sırasında propaganda gücü fark edilen sinema; uzun savaş yıllarından sonra Türkiye’de Cumhuriyet ilan edildiğinde oldukça iptidai bir mirasa sahipti. Buna rağmen Cumhuriyet’in ilk yıllarında sinemanın propaganda ve telkin gücü konusunda farkındalık yüksekti. Ekonomik ve teknik sınırlılık sinemadan ancak belli bir ölçüde faydalanmayı mümkün kılabildi. Ancak başlangıçta edinilen bazı tecrübeler 1930’lu yıllardan itibaren Türkiye’de sinemanın alt yapısını oluşturmaya başladı. Sinema mevzuatı da bu dönemde oluşurken, sinemanın kitleler üzerindeki etkilerinden daha çok faydalanma yoluna gidildi. Atatürk’ün cumhurbaşkanlığı döneminde sinemadan faydalanma konusunda gösterilen bu çabanın amacı niteliği ve yansımaları araştırmanın konusunu oluşturmaktadır. Araştırma yapılırken; önce Türkiye’deki sinema alt yapısına değinilmiş, daha sonra sinemanın gelişimi konusundaki bu ilk süreç Atatürk’ün ve Cumhuriyet Halk Partisi’nin konuya yaklaşımı da göz önünde bulundurularak analiz edilmeye çalışılmıştır.

Cinema which entered Turkey in the last period of the Ottoman Empire experienced some of its preliminaries until the Republic of Turkey was declared. The propaganda power of cinema had been noticed from the First World War. After long years of war when the Republic had been proclaimed in Turkey, cinema had an embryonic heritage. However, in the early years of the Republic, there was a heightened awareness of the propaganda properties and inspirational power of the cinema. Economic and technical limitations made it possible to benefit from cinema only to a certain extent. But as these initial limitations waned, the Republic started to build the infrastructure of cinema in Turkey from the 1930s. While cinema legislation was formed in this period, it aimed to benefit more from the effects of cinema on the masses. The purpose, the quality, and the reflections of this effort which brought about the benefit from cinema in Ataturk’s Presidency period, is the goal of this research. While research has been conducted previously, it primarily referred to the cinema infrastructure in Turkey. Later research focused on the impact that Ataturk and the Rebublican People’s Party had on the development process of cinema in Turkey.
Venizelos Arşivi’ndeki* Belgelerle Kıbrıslı Ortodoks Din Adamlarının Enosis’e Yönelik Girişimlerine Örnekler (1914-1954)
Examples from the Initiatives of Cyprus Orthodox Clergymen Related to Enosis with Documents from the Venizelos Archive (1914-1954)
Yazar: Erdem, Nilüfer
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 38, 2020
Anahtar kelimeler: Cyprus,EOKA,Enosis,Makarios,Grivas ; Kıbrıs,Makarios,Ortodoks Kilise,Enosis,EOKA

Makalemizde Ortodoks din adamlarının 1914-1954 döneminde Kıbrıs’ta ortaya koydukları Enosis’i, yani adanın Yunanistan’la birleşmesini gerçekleştirmeye yönelik girişimlerine örnekler sunmak ve Rum cemaat içinde oynadıkları liderlik rolünün altını çizmek amaçlanmıştır. Ele aldığımız dönem İngiltere’nin adayı tek taraflı olarak ilhak ettiğini açıklamasıyla başlamakta ve Kıbrıs sorununun Birleşmiş Milletlere taşınmasına kadar uzanmaktadır. Amacımız doğrultusunda ağırlıklı olarak Dijital Venizelos Arşivi’nde (bundan böyle Venizelos Arşivi olarak zikredilecektir) yer alan Kıbrıs’la ilgili belgeler kullanılmıştır. Rumlar, adanın İngiltere’nin idaresine geçmesini nihai hedeflerine daha kolay ulaşabileceklerini düşünerek olumlu karşılamışlarsa da çeşitli vesilelerle İngiliz idaresinden şikâyetlerde bulunmaktan geri durmamışlardır. Dönem içinde adadaki aktörler değişse de söylem ve eylemlerde herhangi bir değişiklik olmadığı fark edilmektedir.

Our article aims to present examples of the Enosis, that is the attempts of the Orthodox clergymen to unite Cyprus with Greece in 1914–1954 and to highlight their leadership role in the Greek community. The period we consider starts with the announcement that Britain had annexed the island unilaterally and extends until the Cyprus problem was moved to the United Nations. Consistent with our aims, the documents relating to Cyprus held in the Digital Venizelos Archive (hereafter named the Venizelos Archive) were predominantly used. Although the Greeks considered that the island’s transition to the administration of Britain would enable them to reach their ultimate goals more easily, they did not hesitate to complain about the British administration on various occasions. The actors on the island changed during the period; however, no changes were noticed in the discourse or actions.
Osmanlı Devleti’nde Polis Teşkilatının Kurulması: Urfa Örneği (1845-1918)
Establishment of the Police Organization in the Ottoman Empire: The Case of Urfa (1845-1918)
Yazar: Aslan, Ahmet
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 38, 2020
Anahtar kelimeler: Urfa,Police,Aleppo,Zaptieh Organization,Security ; Urfa,Polis,Halep,Zabıta Teşkilatı,Güvenlik

Yeniçeri Ocağı’nın kaldırılmasından sonra başkent ile eyaletlerde asayiş ve güvenliği sağlamak için 20 Mart 1845 tarihinde, 17 maddeden oluşan bir Polis Nizamnâmesi kabul edilmiş; 10 Nisan 1845 tarihinde ise Tophane-i Amire Müşiriyeti’ne bağlı polis teşkilatı kurulmuştur. Ayrıca 15 Şubat 1846 tarihinde Bâb-ı Seraskerî’den bağımsız bir zaptiye teşkilatı kurulmuştur. 1879 yılına kadar polis ve jandarmanın ordudan bağımsız, fakat aynı merkezden kumanda edildiği “Tevhid-i Zabıta” dönemi yaşanmıştır. II. Abdülhamit döneminde polisin gerek eğitim gerekse sayısında büyük gelişmeler sağlanmış, 1907 yılında Polis Nizamnâmesi hazırlanmıştır. II. Meşrutiyet döneminde polis teşkilatı yeniden yapılandırılmış ve 1913 yılında yeni bir Polis Nizamnâmesi yayımlanmıştır. Halep’e bağlı olan Urfa’da polis, Halep Polis Teşkilatı içinde yer almıştır. 13 Nisan 1910 tarihinde Urfa’nın müstakil sancak olmasından sonra Urfa Polis Teşkilatı, doğrudan başkente bağlanmıştır.

After the abolition of the Janissary Corps, a police order consisting of 17 articles was accepted on March 20, 1845 to ensure public order and security in the capital and the provinces, and a police agency affiliated with the Tophane-i Amire Consultancy was established on April 10, 1845. In addition, a Zaptieh organization was established on February 15, 1846, independent of Bâb-ı Seraskerî. Until 1879, the period of “unity of Zaptieh” which was independent of the police and gendarmerie army, but controlled from the same center, occurred. During the reign of Abdulhamit II considerable improvements were made in both the number and education of the police, and the Police Ordinance was published in 1907. During the Second Constitutional period, the police organization was restructured, and a new Police Ordinance was published in 1913. In Urfa, which was originally connected to Aleppo, the police was part of the Aleppo police force. After Urfa became an independent sanjak on April 13, 1910, the Urfa Police Service was connected directly to the capital.
Yunan İşgali Sırasında Göç Eden ve Büyük Taarruz Sonrasında Memleketlerine Dönen Muhtaç Köylülere TBMM’nin Yaptığı Yardımlar
The Turkish Grand National Assembly’s Assistance to Needy Villagers who Migrated During the Greek Occupation and Returned to Their Homeland After the Great Attack
Yazar: Özkan, Kenan
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 38, 2020
Anahtar kelimeler: Immigrant,Needy Peasants and Farmers,Public Assistance,The Turkish Grand National Assembly,Populism ; Muhacir,Muhtaç köylü ve çiftçi,Sosyal yardım,TBMM,Halkçılık

Yunan Ordusu’nun Batı Anadolu’yu işgali, büyük kesimi çiftçi olan Türk-Müslüman nüfusun işgal nedeniyle evini ve toprağını terk etmesiyle ve neticede üretici konumdan tüketen ve hükûmetin desteğine ihtiyaç duyan bir konuma düşmesiyle sonuçlanmıştır. Ankara’da toplanarak ülke kaderine el koyan TBMM, “Halkçılık” ilkesi doğrultusunda, halkın refah ve saadetinin temini için hareket etmiştir. Yapılan düzenlemeler ile mali durumun izin verdiği ölçüde muhtaç köylüye yardım eli uzatılmıştır. Büyük Taarruz (Dumlupınar Muharebesi) sonrasında işgalden kurtarılan memleketlerine iade edilen göçmen köylülerin tarımsal üretime başlayabilmesi için ziraî yardım yapılmış ve tarım araç-gereçleri temin edilmiştir. “Milletin efendisi” olan köylünün refahının temini, zenginliğin geniş bir tabana yayılması, kısa vadede yurttaşlık ve devlete aidiyet hissinin oluşturulması açısından önemli olduğu gibi uzun vadede demokrasinin sağlam temeller üzerine inşası açısından da son derece önemlidir. İkinci olarak köylülere yapılan yardımların mecliste çıkartılan yasalara dayandırılması, bu yardımların bir “ihsan/bağış” değil de yasal bir hak olarak görülmesi açısından da önemlidir.

Due to the Greek occupation of Western Anatolia, the Turkish Muslim population, consisting mostly of farmers, had to abandon their lands, resulting in a transformation from a producing society to consuming one that required government support. Seeing the state of the region, the Turkish Grand National Assembly acted for the welfare of the people according to the populism principle. Through regulations, the government provided assistance to needy villagers as far as the financial situation allowed. Migrant villagers returning to their homelands after the Great Offensive (Büyük Taarruz/Dumlupınar Muharebesi in Turkish) received agricultural aid and equipment. The wealth of the peasant the “master of the nation” played an important role in creating a sense of citizenship and belonging to the state in the short term as well as for building a democracy on solid foundations in the long term. Furthermore, the fact that the aid was based on laws was essential to ensure that people saw such aid as a legal right rather than a gift.
Atatürk Dönemi’nde Uygulanan Vergi Politikasının İktisadi Kesimler Üzerindeki Etkisi
The Effect of the Tax Policy Applied in the Period of Atatürk on the Economic Sectors
Yazar: Akdağ Sarı, Kader
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 38, 2020
Anahtar kelimeler: Tax Policy,Early Years of the Republic,Economic Struggle,Trade Sector,Cost of Living ; Vergi Politikası,Cumhuriyet'in ilk yılları,,Hayat Pahalılığı,,İktisadi Cidal,Ticari Hayat

Cumhuriyet’in ilk yıllarında iktisadi olanakların yetersizliği ve 1929 Dünya Buhranı’nın yarattığı kriz ortamı; genç devletin vergi siyasetini etkilemiş, mevcut koşulların yarattığı etkilerin telafisi ancak birçok yeni verginin alınması ya da var olan vergilerin kapsamının genişletilmesiyle mümkün olmuştur. Cumhuriyet’in başlangıcından 1930’ların ortalarına kadar olan dönemde uygulanan temel vergilerin, iktisadi kesimler üzerindeki etkilerinin incelenmesi bu çalışmanın konusunu oluşturmuştur. “İktisadi Cidal” kavramıyla vurgulanan kalkınma hedefi birbirine muarız iki gelişmenin etkisiyle şekillenmiştir. Kalkınmanın finansmanı için vergiler ihdas edilirken vergilerin yarattığı olumsuz etki ise bu amacın gerçekleşmesinin önünde bir engel idi. Çoğunlukla dönemin süreli yayınlarına ve meclis tutanaklarına dayanan bu çalışmanın, literatüre katkı sağlayacağı umulmaktadır.

The insufficient economic opportunities in the first years of the Republic and the crisis environment created by the 1929 World Depression affected the tax policy of the young state. Compensation for the effects of the current conditions was only possible by levying many new taxes or expanding the scope of existing taxes. The subject of this study is to examine the effects of the basic taxes on the economic sectors in the period from the beginning of the Turkish Republic to the mid-1930s. The development target, which was emphasized with the concept of “economic struggle”, was shaped by the influence of two contrary factors. While taxes were required to finance development, the negative impact of taxes was an obstacle toachieving this goal. It is hoped that this study, which is mostly based on periodicals and parliamentary minutes of the period, will contribute to the literature.
Doğu Beyazıt’ta Asayiş ve Aşiret (1943)
Public Order and Tribe in Doğu Beyazıt (1943)
Yazar: Yiğit, Yücel
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 38, 2020
Anahtar kelimeler: Turkey,Dogu Beyazit,Public Order,Tribe,Kurd ; Türkiye,Doğu Beyazıt,Asayiş,Aşiret,Kürt

Emniyet Genel Müdürlüğü Arşivi’nden elde edilen Ağrı isimli dosya, Sakanlı Aşireti ve Doğu Beyazıt’ın asayişi hakkında önemli bilgiler içermektedir. Araştırma, 1943 yılında Doğu Beyazıt’ta asayiş ve aşiret olaylarını inceleyen iki bölümlü bir çalışmadır. İlk bölümde; Ağrı İsyanı’nın son evresine iştirak eden, Rusya ve İran tarafından himaye edilen Sakanlı Aşireti Reisi Şeyh Abdülkadir’in siyasi tavrı ele alınmaktadır. Türkiye’de ve İran’da mukim Sakanlıların varlığı, büyük bir nüfuz sahibi olan aşiret reisinin Türkiye ile irtibatta kalmasını kolaylaştırmıştır. Çalışmanın ikinci basamağını oluşturan asayiş kısmında, Doğu Beyazıt ön plana çıkmaktadır. Zira coğrafi konumundan dolayı hırsızlık, sınır ihlali ve aşiretler arası mücadele, yoğun olarak burada yer almaktadır. Dolayısıyla rapora göre Ağrı İsyanı sonrası etnik temelli herhangi bir siyasi kalkışma söz konusu değildir. Daha çok ekonomik ihtiyaçlara yaslanan asayişe müessir suçlar işlenmiştir. Bu çalışmada Emniyet Genel Müdürlüğü Arşivi’ndeki, konuyla ilgili 1943 yılına ait dosyalar başlıca veri kaynağımız olmuştur.

The file titled ‘Ağrı’ which is obtained from the Archive of General Directorate of Security contains important informations about the Sakanlı tribe and the public order of Doğu Beyazıt. This research is a two-part study investigating the public order and tribe events at Dogu Beyazit in 1943. In the first part: it is dealed with the political attitude of the Sheikh Abdulkadir, the Chief of the Sakanlı Tribe, who participated in the last phase of Ağrı Rebellion and was protected by Russia and Iran. In the second part of the study, which is about public order, Dogu Beyazit comes to the fore. Because of its geographical location, theft, border violation and inter-tribal struggle are intensely seen here. Therefore, acording to the report, there is no ethnic political attempt after the Ağrı Rebellion. In this study, the relevant files dated 1943 in the Archives of the General Directorate of Security, became our main data source.
İspanya ve Portekiz’in Türkiye’deki Sefarad Musevilerini Tekrar Kendi Vatandaşlığına Alma Çabaları
Spain and Portugal’s Efforts to Grant Citizenship to the Sephardic Jews in Turkey
Yazar: Gülşen, Reyhan
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 39, 2020
Anahtar kelimeler: Citizenship,Dual Nationality,Portugal,Press,Sephardic Jews,Spain ; Basın,Çifte Vatandaşlık,İspanya,Portekiz,Sefarad Musevileri,Vatandaşlık

Türkiye’deki Musevilerin büyük çoğunluğu XV. yüzyılın sonlarında İspanya ve Portekiz’den sürgün edilmiş olan ve Sefaradlar olarak adlandırılan Musevilerin soyundan gelmektedir. Bu çalışmada Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan sonraki süreçte İspanya’nın dünya genelindeki Sefarad kökenli Musevilere yönelik vatandaşlık teklifinin Türk basınında ve dolayısıyla Türk Musevi cemaati içerisinde nasıl yankı bulduğu izah edilmeye çalışılacaktır. Bu teklif tespit edildiği kadarıyla esas olarak 1931 yılı Mayıs ve Ekim aylarında Türk basının gündemine gelmiştir. Ancak yine basına yansıdığı üzere o dönemde Türkiye’de İspanyol vatandaşı olmak isteyen herhangi bir Musevi yoktur. Sonraki süreçte 2000’li yılların başında İspanya, mevcut vatandaşlıklarını terk etmeleri koşuluyla dünyadaki Sefaradlara vatandaşlık hakkı vermeye başlamıştır. Son olarak 2015’de İspanya ve Portekiz tüm dünyadaki Sefaradlara belli şartları sağlamak koşuluyla çifte vatandaşlık hakkı tanımışlardır. Türkiye’deki Musevilerle ilgili yapılmış olan mevcut çalışmalarda bu konuların genel itibariyle ihmal edilmiş olduğu görülmektedir.

A majority of the Jews living in Turkey are descendants of Sephardic Jews expelled from Spain and Portugal during the end of the fifteenth century. In this study, we try to explain how Spain’s proposal of citizenship for Jews who were originally Sephardic was reported in the Turkish press and among the Turkish Jewish community. This proposal mainly appeared in the Turkish press between May and October 1931. Nevertheless, as we determine from the press, none of the Jews in Turkey wanted to become Spanish citizens. At the beginning of the 2000s, Spain began to grant the right of citizenship to Sephardic Jews on the condition that they give up their existing nationality. Eventually, in 2015, Spain and Portugal granted all Sephardic Jews the right to have dual nationality without renouncing current citizenship. Generally, we see that these topics were neglected in existing studies conducted in Turkey.
Cihâd-ı Ekber Bağlamında I. Dünya Savaşı’nda Libya’da Türk-Alman-İtalyan Faaliyetleri ve Senûsî Direnişi
Turkish–German–Italian Activities in Libya During the First War in the Context of the Holy War and Senusi Resistance
Yazar: Aydın, Yusuf
Dergi: Yakın Dönem Türkiye Araştırmaları No. 39, 2020
Anahtar kelimeler: Holy War (jihad),Italy,Senussi,irredentism,Nuri Bey ; Cihâd,İtalya,Senûsî,İrredantizm,Nuri Bey

Ekim 1912 tarihli Uşi antlaşmasıyla Osmanlı Devleti Libya’dan çekildi ve Kasım 1914’te ilan edilen Cihat Beyannamesi her tarafta olduğu gibi Libya’da da camilerde okundu. Başlangıçta İtalya cihat kapsamına alınmadı. İtalya ise Ağustos 1915’te Osmanlı Devleti’ne savaş ilan etti. Cihat faaliyetleri, başlangıçta İtalyanları Libya’da tedirgin ettiyse de harbin gidişatını değiştiremedi. Bu çalışmada, Savaş yıllarında Libya’da cihat propagandası, Türk-Senusi ittifakı ve Fransız-İngiliz karşı faaliyetleri araştırmamızın konularıdır. Bu araştırma, kronolojik olarak 1915-1918 yıllarını kapsamaktadır. Ayrıca Türk ve Fransız arşivleri, gazeteler ve araştırma eserlerine dayanmaktadır.

The Ottoman Empire withdrew from Libya with the signing of the Ouchy Treaty in October 1912. The Jihad Declaration, which was proclaimed in November 1914, was read in mosques in Libya and other regions. Italy was initially excluded from the scope of jihad. In August 1915, the Italia declared war against the Ottoman Empire. Although the jihad activities made the Italians uneasy in Libya at the beginning, they could not change the course of the war. In this work, we focus on the jihad propaganda in Libya during the war years, the Turkish–Sennusi alliance, and the French–British counter activities. Specifically, this work covers the period of 1915–1918. It is also based on Turkish and French archives, as well as newspapers and research works.