hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Bulbus oculi morfometrik analizi ve klinik önemi
Bulbus oculi morphometric analysis and its clinical importance
Yazar: Uygur, Ayşe Gül; Özandaç Polat, Sema; Öksüzler, Fatma Yasemin; Öksüzler, Mahmut; Yücel, Ahmet Hilmi
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 1, 2019
Anahtar kelimeler: Anatomy ; Anatomi ; Bulbus oculi,çap,magnetik rezonans,yükseklik ; Bulbus oculi,diameter,magnetic resonance

Amaç: Bulbus oculi’ye ait çap ve yükseklik ölçümleri ile klinik önemini vurgulamaktır.Gereç ve Yöntem: 19-68 yaş arası 110 kadın ve 80 erkek olmak üzere toplam 190 bireyin manyetik rezonans görüntüleri kullanılarak retrospektif bir çalışma yapılmıştır. Çalışmamızda bulbus oculi’ye ait sağ ve sol tarafta antero-posterior çap, transvers çap ve yükseklik ölçümleri yapılmıştır.Bulgular: Yaş ortalaması 36,71 olan 110 kadın ve yaş ortalaması 36,79 olan 80 erkek katılımcıda Bulbus oculi AP Çap (Sağ), Bulbus Oculi AP Çap (Sol), Bulbus Oculi Transvers Çap (Sol), Bulbus Oculi Yükseklik (Sağ) ve Bulbus Oculi Yükseklik (Sol) parametreleri arasında anlamlı fark bulunmuştur. Grup I (19-30 yaş), Grup II (31-40 yaş), Grup III (41-50 yaş), Grup IV (51-60 yaş) ve Grup V (61-68 yaş) olmak üzere beş grup arasında Bulbus oculi AP Çap (Sol ) parametresi hariç tüm parametrelerde anlamlı fark elde edilmiştir.Sonuç: Çalışma bulgularının oftalmolojik, okuloplastik ve nörolojik uygulamalar için yararlı olacağını düşünmekteyiz

Purpose: The aim of this study is to emphasize the clinical importance of diameter and height measurements of bulbus oculus.Materials and Methods: A retrospective study was carried out using magnetic resonance images of a total of 190 individuals (19 women aged 80-68 years). In our study, antero-posterior diameter, transverse diameter and height measurements of bulbus oculi were made on the right and left sides.Results: The average age was 36.71 in 110 women participants and the average age was 36.79 in 80 male participants was found a significant difference in Bulbus oculi AP Diameter (Right), Bulbus Oculi AP Diameter (Left), Bulbus Oculi Transverse Diameter (Left), Bulbus Oculi Height (Right) and Bulbus Oculi Height (Left). Between of Group I (19-30 years), Group II (31-40 years), Group III (41-50 years), Group IV (51-60 years) and Group V (61-68 years) was obtained a significant difference in all parameters except Bulbus Oculi AP Diameter (Left) parameter.Conclusion: We believe that the study findings will be useful for ophthalmologic, oculoplastic and neurological applications.
Bağırsak stomalı hastaların stomaya uyumlarını etkileyen faktörler: ilişkisel çalışma
Factors affecting adaptation of patients with intestinal stoma: a relational study
Yazar: Akıl, Yasemin; Taylan, Seçil
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 2, 2019
Anahtar kelimeler: Surgery ; Cerrahi ; Colostomy,ileostomy,adaptation to the stoma ; Kolostomi,ileostomi,stomaya uyum,stomaya uyum.

Amaç: Bu çalışma, bağırsak stoması olan hastaların stomalarına uyumlarının tanımlayıcı, hastalık ve cerrahi özellikleriyle olan ilişkisini değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: Çukurova Üniversitesi Balcalı Hastanesi Stomaterapi ünitesine başvuran bağırsak stoması olan 128 hasta ile yürütülen çalışma tanımlayıcı-ilişkisel tiptedir. Araştırma verileri Bağırsak Stoması Olan Bireylere Yönelik Soru Formu, Ostomili Bireylere Yönelik Uyum Ölçeği ve Başa Çıkma Yolları Envanteri ile toplanmıştır. Bulgular: Stomalı hastaların Ostomili Bireylere Yönelik Uyum Ölçeği (OBYUÖ) toplam, kabul etme, kaygı/endişe, sosyal uyum, öfke alt boyutlarından sırasıyla 58.61±14.12, 23.98 ±8.43, 15.84±3.44, 12.53±4.73, 6.25±2,077 puan almışlardır. Stepwise Multıble Doğrusal Regresyonda ileostomisi olma, kadın olma, ileri yaşta olma, bekar olma, stoma sonrası çalışma yaşamına dönme, sorunları ile baş etmede duygusal baş etme yollarını kullanma ve kendi stoma bakımını yapamamama durumu ile yetersiz-kötü stoma uyum sürecinin ilişkili olduğu belirlendi. Sonuç: Stomalı hastaların stomaya uyum puanlarının düşük ve stomaya uyum sağlama destekleyici yöntemlere gereksinimleri olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

Purpose: The aim of this study was to evaluate the relationship between descriptive, disease and surgical characteristics of patients with intestinal stoma.Materials and Methods: This descriptive-relational study was conducted with 128 patients with intestinal stoma who applied to the stomatotherapy unit of Balcalı Hospital, Çukurova University. The research data were collected with Questionnaire for Individuals with Bowel Stoma, Adaptation Scale for Individuals with Ostomy and Inventory of Coping Ways.Results: The Ostomy Adapted Scale for Individuals (ADSS) of the patients with stomata scored 58.61 ± 14.12, 23.98 ± 8.43, 15.84 ± 3.44, 12.53 ± 4.73, 6.25 ± 2.077 from total, acceptance, anxiety / anxiety, social adjustment, and anger subscales. Stepwise Multiple Linear Regression was found to be associated with the status of having ileostomy, being a woman, being older, being single, returning to work after stoma, using emotional coping ways to cope with problems, and inability to perform self-stoma care.Conclusion: Stomata compliance scores of patients with stoma were found to be low and they needed methods to support stomata adaptation.
Geriatrik bireylerde bel ağrısı riski
Low back pain risk among older adults
Yazar: Yağcı, Nesrin; Cavlak, Uğur; Baskan, Emre; Öztop, Mücahit
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 2, 2019
Anahtar kelimeler: Geriatrics and Gerontology ; Geriatri ve Gerontoloji ; elderly,low back pain,risk ; yaşlı,bel ağrısı,risk

Amaç: Bel ağrısının, tüm dünyada yıllardır oldukça yaygın bir sağlık sorunu olduğu belgelenmiştir. Bel ağrısı, 30 yaş üstü insanların %80'ini yaşamlarının bir noktasında etkiler. Bu çalışmanın amacı yaşlı erişkinlerde bel ağrısı riskini değerlendirmektir.Gereç ve Yöntem: Çalışmaya beş yüz elli altı yaşlı (279 kadın; 277 erkek; ortalama yaş: 71,45 ± 5,99 yıl) dahil edildi. Ağrı şiddeti, Visual Analog skalası (VAS) kullanılarak ölçüldü. Yaşlı erişkinlerin bel ağrısı riski oranı, Bel Ağrısı Riski Ölçeği kullanılarak değerlendirildi.Bulgular: Katılımcıların %60,4'ü bel ağrısı bildirirken (n:335), geri kalanı bel ağrısı bildirmedi (n: 221; %39,6). Bel ağrısı olan katılımcıların ortalama ağrı şiddeti 4,43 ± 1,9 cm idi. Tüm katılımcılarda bel ağrısı riski incelendiğinde, bel ağrısı olmayan yaşlı katılımcıların %39,5'inin potansiyel risk altında olduğu ve bel ağrısı olan yaşlı katılımcıların %47'sinin önemli risk altında olduğu bulundu.Sonuç: Bulgular bel ağrısı bildirmeyen çoğunlukla yaşlı Türk erişkinlerin bel ağrısı açısından risk altında olduğunu göstermektedir. Bu nedenle geriatrik bireyler yaşam kalitelerini artırmak için kronik bel ağrısı açısından değerlendirilmelidir.

Purpose: Low back pain is well documented to be an extremely common health problem in all decades worldwide. Back pain affects 80% of people over the age of 30 at some point in their lives. The aim of this study was to evaluate the low back pain risk among older adults.Materials and Methods: Five hundred fiftysix elderly people (279 females; 277 males; mean age: 71.45±5.99 yrs.) included the study. The pain intensity was measured using by the Visual Analog scale (VAS). The low back pain risk ratio of the older adults was evaluated using by a Low Back Pain Risk Scale.Results: While 60.4% of the participants reported low back pain (n: 335), the rest of the sample did not report low back pain (n: 221; 39.6%). The mean pain intensity of the participants with low back pain was 4.43±1.9 cm. When the risk of low back pain in all participants was examined, it was found that 39.5% of elderly participants without low back pain were at potential risk and 47% of elderly participants with low back pain were at significant risk.Conclusion: The findings indicate that mostly older Turkish adults who did not report low back pain are at risk in terms of low back pain. That’s why older adults should be assessed for chronic low back pain to improve their quality of life.
Klinikte yatan kalp yetersizliği hastalarına uygulanan sorun çözme eğitiminin, sorun çözme becerilerine, yaşam kalitesine ve depresyon düzeyine etkisi
The effect of problem solving training on problem solving skills, quality of life and depression level of inpatients with heart failure
Yazar: Polat, Sibel; Şimşek, Nuray
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 1, 2019
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; Heart failure,nursing,problem-solving education ; Kalp yetersizliği,hemşirelik,sorun çözme eğitimi,depresyon

Amaç: Bu çalışma, kardiyoloji kliniğinde kalp yetersizliği nedeniyle yatan hastalara uygulanan sorun çözme eğitiminin; sorun çözme becerilerine, yaşam kalitesine ve depresyon düzeyine etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: Araştırma randomize kontrollü deneysel çalışma olarak; 27 deney, 26 kontrol grubunda olmak üzere 53 hasta ile yürütülmüştür. Çalısmada etik kurul onayı ile bireylerden yazılı bilgilendirilmiş gönüllü olur alınmıştır. Veriler; kişisel bilgi formu, Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ), Macnew Kalp Hastalığı Sağlıkla İlgili Kaliteli Yaşam Anketi, Sosyal Problem Çözme Envanteri- kısa formu (SPÇE) kullanılarak toplandı. Sorun Çözme Eğitimi grubuna, 2 hafta haftada 2 seans olmak üzere 4 seans bireysel sorun çözme eğitimi verildi. Bulgular: Eğitim sonrası, PSE grubunda BDÖ puan ortalamalarında istatistiksel olarak anlamlı bir azalma olduğu, SPÇE ve MacNew Kalp Hastalığı Sağlıkla İlgili Kaliteli Yaşam Anketi puan ortalamalarında ise istatistiksel olarak anlamlı bir artış olduğu, kontrol grubunda ise değişim olmadığı belirlenmiştir. Sonuç: Sorun çözme eğitiminin kalp yetersizliği hastalarında sorun çözme becerilerine, yaşam kalitesine ve depresif belirtiler üzerine olumlu etkisi olduğu belirlenmiştir.

Purpose: This study was carried out to investigate the effect of problem-solving education given to heart failure patients hospitalized in a cardiology unit on their problem-solving skills, quality of life and depression level. Materials and Methods: This randomized controlled experimental study was carried out with a total of 53 patients: 27 patients in the experimental group and 26 patients in the control group. A written informed consent was obtained from the patients with ethics committee approval. Data were collected using a personal information form, the Beck Depression Inventory (BDI), the MacNew Heart Disease Health-Related Quality of Life Questionnaire, and the Social Problem Solving Inventory-Revised Short Form (SPSI-R:S). The PSE group was given four sessions of individual problem-solving education in two sessions per week for two weeks. Results: It was determined that, after the education, there was a statistically significant decrease in the mean BDI scores of the PSE group and a statistically significant increase in the mean scores of the SPSI and MacNew Heart Disease Health Related Life Survey Questionnaire  but there were not any changes in the control group .Conclusion: It was determined that problem-solving education positively affected problem-solving skills, quality of life, and depressive symptoms in the patients with heart failure.
Psöriatik artrit hastalarında otoimmun tiroid hastaliği sıklığı ve anti TNF-a tedavisinin etkisi
Frequency of autoimmune thyroid disorders in patients with psoriatic arthritis and effect of anti-TNF alpha treatment
Yazar: Karaoğullarından, Ümit; Tarhan, Emine; Örük, Güzide Gonca
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: Clinical Sciences ; Klinik Tıp Bilimleri ; psoriatic arthritis,anti-TNF ; Psoriatic arthritis,anti-TNF,thyroid dysfunction

Amaç: Bu çalışmada psöriatik artrit (PsA) hastalarında tiroid hastalığı sıklığı ve anti-TNF tedavinin otoimmun tiroid hastalığına olan etkisi araştırılmıştır..Gereç ve Yöntem: Romatoloji polikliniğinde PsA tanısıyla takip edilen 95 hastanın tiroid stimülan hormonu (TSH), triiyodotironin (sT3), tiroksin (sT4), antitiroglobulin (Tg) ve anti-tiroid peroksidaz (TPO) retrospektif olarak incelendi. Çalışmaya, verileri eksiksiz olan ve tiroid hastalığına yol olan sekonder nedeni olmayan 66 adet PsA (F / M: 43/23) ve 35 sağlıklı kontrol (F / M: 25/10) alındı. Tüm olgulara endokrinoloji uzmanı tarafından tiroid ultrasonografisi yapıldı.Bulgular: PsA hastalarından 38 tanesi hastalık modifiye edici antiromatizmal ajan (DMARD) tedavisi (Grup 1; ortalama yaş: 43.94 ± 9.81) ve 28 hasta anti-TNF-α tedavisi (Grup 2; ortalama yaş: 42.25 ± 11.48) alıyordu. Grup 3 sağlıklı kontrollerden oluşuyordu (yaş ortalaması: 40,52 ± 8,34). Tüm grupların ortalama anti-TPO değerleri  ve anti-Tg değerleri arasında anlamlı farklılıklar gözlendi.Sonuç: PsA hastalarında otoimmün tiroid bozuklukları kontrol grubundan daha sık gözlendi. DMARD alan PsA hastalarında anti-TNF-α tedavisi alan hastalardan daha sık otoimmün tiroid bozuklukları görüldü. Bu durum tiroid bozukluklarının patogenezinde TNF-α nın rolü olabileceğini gösterdi.

Purpose: In this study, the frequency of thyroid disorders in psöriatic arthritis (PsA) patients and the effect of anti TNF-α treatment on autoimmune thyroid disease were investigated.Materials and Methods: Thyroid stimulating hormone, triiodothyronine, thyroxine, antithyroglobulin(Tg) and anti-thyroid peroxidase (TPO) of 95 patients followed at the rheumatology outpatient clinic were retrospectively evaluated. Sixty-six patients with PsA (F/M: 43/23) whose data were complete, and 35 healthy controls (F/M: 25/10) were included in the study. Thyroid ultrasonography was applied to all cases by an endocrinology specialist.Results :38 of the PsA patients received disease modifying antirheumatic drugs (DMARDs) (Group 1; mean age: 43.94±9.81), and 28 anti TNF-α treatment (Group 2; mean age:42.25±11.48). Group 3 was comprised of healthy controls (mean age: 40.52±8.34). Significant differences were observed between the mean anti-TPO values and anti-Tg values of all groups.Conclusion:: Autoimmune thyroid disorders were observed more frequently in patients with PsA than in the control group. The PsA patients who are receiving DMARDs appeared to have autoimmune thyroid disorders more frequently than those receiving anti TNF-α treatment. This condition may be resulting from TNF-α on the pathogenesis of thyroid disorders.
Temporomandibular eklem bozukluğu tanısının manyetik rezonans görüntüleme ile doğrulanması
Confirming the diagnosis of temporomandibular joint disorder by magnetic resonance imaging
Yazar: Yılmaz, Büşra; Somay, Efsun
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 3, 2020
Anahtar kelimeler: Clinical Sciences ; Klinik Tıp Bilimleri ; temporomandibular joint disorder,magnetic resonance imaging,diagnosis ; Temporomandibular bozukluk,Anksiyete,Eğitim,Manyetik rezonans Görüntüleme

Amaç: Bu çalışmada farklı cinsiyet ve eğitim durumu olan hastaların temporomandibular eklem şikayetlerini tanımlamaları ve bu şikayetlerin manyetik rezonans görüntüleme (MRG) ile temporomandibular eklem (TME) bozukluğu tanısının doğruluğunu araştırmak amaçlamaktadır.Gereç ve Yöntem: Çene ağrısı ve sınırlı ağız açıklığı şikâyeti ile 2011-2018 arasında diş kliniğine başvurmuş olan 18 yaşından büyük 99 hastanın Temporomandibular eklem MRG ve klinik muayene bulguları ve panoramik radyografileri değerlendirildi. MRG sonucunda TME belirlenmişse MRG (+) olarak kabul edildi. TME şikayetleri varsa, ancak MRG sonucuna göre, eklem normal sınırlardaysa, MRG (-) olarak kaydedildi.Bulgular: MRG sonuçları ile cinsiyet değişkeni arasında anlamlı ilişki bulunurken, diş eksikliği parametresi arasında anlamlı bir ilişki bulunmadı. Eğitim düzeyinin ise Temporomandibuler eklem şikayetleri ve MRG (+) bulguları üzerinde anlamlı etkisinin olmadığı belirlendi.Sonuç: Kadınların temporomandibular eklem problemlerini erkeklere göre daha iyi tarif ettikleri gözlendi. Eğitim seviyesi yüksek olsa bile eklem şikayetlerini hastalar hekime doğru bir şekilde aktaramayabilir. Bu hastalığın tanısını koyabilmek için mutlaka klinik bulgular MRG sonuçları ile desteklenmelidir.

Purpose: The aim of this study was to define the temporomandibular joint complaints of patients with different genders and educational levels and to investigate the accuracy of these complaints with the diagnosis of temporomandibular joint disorder (TJD) with magnetic resonance imaging (MRII).Material and Methods: Temporomandibular joint MRI and clinical examination findings and panoramic radiographs of 99 patients over 18 years of age who applied to the dental clinic between 2011-2018 with the complaint of jaw pain and limited mouth opening are evaluated. The cases which TJD was determined as a result of MRI, are accepted as MRI (+). The ones with the complaints of TJD, but the joint was within normal limits in the MRI, MRI is recorded as (-).Results: There is significant correlation between MRI results and gender but no correlation between MRI results and tooth loss. It is found education level did not have significant effect on the described joint complaints and MRI (+) findings.Conclusion: Women describe temporomandibular joint problems better than men. Even if the level of education is high, patients may not be able to convey their complaints correctly to the physician. Clinical findings should be supported by MRI  results in order to diagnose this disease.
Haplophyllum buxbaumii ekstresinin skuamöz hücreli karsinoma üzerine apoptotik etkileri
Apoptotoic effects of Haplophyllum buxbaumii extract on squamous cell cancer
Yazar: Salimov, Fariz
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 3, 2020
Anahtar kelimeler: Clinical Sciences (Other) ; Klinik Tıp Bilimleri (Diğer) ; Haplophyllum buxbaumii,skuamöz karsinoma,apoptozis ; Haplophyllum buxbaumii,squamous cell cancer,apoptosis

Amaç: Ağız kanserleri, ağızdaki yapıları veya dokuları etkileyen malign bir neoplazmdır. Oral skuamoz hücreli karsinoma deri, dudaklar ve oral kavitede mukoz membranda en sık görülen neoplazmdır. Haplophyllum buxbaumii, çok yıllık otsu bir bitkidir ve antioksidan özellikleri olduğu bildirilmiştir. Çalışmanın amacı Haplophyllum’un oral skuamoz kanser hücreleri üzerindeki antikanser etkilerini değerlendirmektir.Gereç ve Yöntem: Haplophyllum buxbaumii bitkisinden elde edilen ekstrenin skuamöz hücreli karsinom hücreleri üzerine etkileri, hücre canlılık testleri, total protein sayımı ve Elisa yöntemiyle caspase-3, Baxve Bcl-2 aktivitesi ile incelenmiştir. Bulgular: Çalışmanın sonuçlarına göre Haplophyllum ekstresi uygulaması, kontrollerle karşılaştırıldığında skuamöz hücreli karsinom hücrelerinin canlılığını azaltırken apoptotic yolağı da aktive etmiştir.Sonuç: Haplophyllumbuxbaumii bitki ekstresini skuamöz hücreli karsinom hücreleri üzerinde toksik etki göstermiş olup bu kanserin terapisine yönelik çalışmalara katkı sağlayacaktır. Çalışmamız bu bitkinin antikanser potansiyeli olduğunu göstermektedir.

Purpose: Oral cancers are malignant neoplasms affecting the structures or tissues in the mouth and oral squamous carcinoma is the most common neoplasm of the skin, lips and oral cavity mucous membrane. It has been suggested that Haplophyllumbuxbaumii, which is a perennial herbaceous plant, has antioxidant activity. The aim of this in vitro study is to investigate the anticancer effects of Haplophyllum on oral squamous cancer cell lines.Materials and Methods: The effects of Haplophyllumbuxbaumii plant extract on squamous cell carcinoma were evaluated by Cell viability Assay, Total Protein Quantification and by activity of cleaved caspase-3, Bax and Bcl-2 determined by ELISA method.Results: The results of the tests showed that Haplophyllum extract application reduced the viability of squamous cell carcinoma cells while activating the apoptotic pathway when compared to the controls.Conclusion: The findings of the study suggest that Haplophyllumbuxbaumii plant extract may have some anticancer potential to contribute to the studies on squamous cell carcinoma therapy.
Talasemi hastalarında demir yükü ile kardiyovasküler fonksiyonların ekokardiyografik indekslerle korelasyon çalışması
The correlation study of cardiovascular functions and iron overload by echocardiographic indices in thalessemia patients
Yazar: Akkuş, Gamze; Akkuş, Oğuz; Nas, Kamil; Acartürk, Esmeray; Gürkan, Emel
Dergi: Cukurova Medical Journal, Vol. 45 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: ​Internal Diseases ; İç Hastalıkları ; Thalassemia,iron overload ; talasemi,arteryel sertlik

Amaç: Bu çalışmada talasemi majör ve intermedia hastalarında arteryel sertlik parametrelerinin ekokardiyografik ve osilometrik (arteriograf) yöntemlerle incelenmesi amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Çalışmaya her iki cinsiyetten 44 gönüllü katılımcı (24 talasemi hastası, 20 kontrol grubu) alındı. Hastaların hematolojik ve hemodinamik parametreleri kayıt edildi. Arteryel sertlik göstergesi olarak aortik arttırma göstergesi (aortic AG), nabız dalga hızı (NDH), aortic strain, distensibilite ve aortic sertlik indeksi bakıldı. Nabız dalga hızı ve aortic AG arteriyograf ile diğer parametreler ekokardiyografik olarak ölçüldü.Bulgular: Vasküler kompliyans belirleyicisi olarak bakılan parametrelerden aortik strain ve arteryel sertlik indeksi iki grup arasında anlamlı saptanmıştır. Aort nabız dalga hızı talasemi hasta grubunda sınırda anlamlı saptandı. Doku doppler ölçümlerinden erken (E‟) ve geç (A‟) mitral anüler diyastolik doluş hızları beta talasemi hastalarında kontrol grubuna göre anlamlı düşük saptandı.Sonuç: Ekokardiyografik doku doppler değerlendirmesi talasemi hastalarında diyastolik disfonksiyon gelişimini belirlemede yararlı bulunmuştur. Arteryel sertlik indeksleri, özellikle aortic strain, arteryel sertlik indeksi ve nabız dalga hızı, talasemi hastalarında demir birikimine bağlı vasküler yaşlanmayı belirlemede başvurulabilecek kolay ve güvenilir ölçümlerdir.

Purpose: The aim of this study was to evaluate arterial stiffness with echocardiographic and oscillometric (TensioMed arteriography) methods in thalassemia patients.Materials and Methods: We enrolled 44 participants from both gender (24 thalasemia patients, 20 control patients). Hematologic and hemodynamic parameters were recorded. Arterial stiffness was assessed non-invasively by measurement of pulse wave velocity, augmentation index, aortic strain, distensibility and arterial stiffness index by using TensioMed arteriography and echocardiography.Results: Aortic strain and arterial stiffness index were found to be significant between two groups. Pulse wave velocity had borderline significance between thalasemia and control patients. Tissue doppler early (E ') and late (A') mitral annular diastolic filling velocities in patients with beta thalassemia were significantly lower than the control group.Conclusion: Tissue doppler echocardiographic evaluation was useful in determining the development of diastolic dysfunction in patients with thalassemia. Arterial stiffness indices, especially aortic strain, arterial stiffness index and pulse wave velocity are a useful and easy methods to predict risk of vascular aging at thalassemia patients.