hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Erkeklerde el kemik mineral yoğunluğunun yaşlara göre standart değerlerinin Saptanması
Determination of the standard values of the hand bone mineral density values in males according to ages
Yazar: Temiztürk, Şule; Temiztürk, Fatih; Kuran, Banu
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Kemik mineral yoğunluğu, dual enerji x-ışını absorpsiyometri, osteoporoz. ; Bone mineral density, dual energy X ray absorptiometry, osteoporosis

Amaç: Bu çalışmada hastanemize başvuran erkeklerde, dual enerji x-ışını absorpsiyometri (DXA) ile yapılan el kemik mineral yoğunluğunun (KMY) yaşlara göre standart değerlerini saptamayı, lomber ve kalça KMY\'si ve el kavrama gücü ile ilişkisini değerlendirmeyi ve DXA ile yapılan el KMY ölçümünün kullanılabilirliğini araştırmayı amaçladık.    Yöntemler: Kemik yoğunluğu ile ilgili doğrudan veya dolaylı hastalığı olmayan, yaşları 20 ila 87 arasında değişen toplam 239 erkek alındı. 20 ve 70 yaş arası olgular 5\'erli yaş gruplarına ayrıldı. 70 yaş ve üzeri olgular aynı gruba dahil edildi. Çalışmamıza seçilen olguların yaşlara göre dominant el ve nondominant el kemik mineral yoğunluğu ortalamaları ile L2-L4 ve femur boyun KMY arasındaki ilişki ayrı ayrı incelendi.    Bulgular: Dominant el KMY skorları ile L2-L4 ve femur boynu KMY skorları arasında anlamlı ilişki bulundu (p

Objective: In this study we purposed to determine standard values of hand Bone Mineral Density (BMD) according to ages by Dual Energy X-Ray Absorptiometry (DXA) in males who applied to our hospital, evaluate association of hand BMD with lumbar and femur BMD and search usefulness of hand BMD measurement by DXA.    Methods: Totally, 239 male included, whose ages differ between 27 to 87 years, had no disease associated with bone density were included. The cases, between the ages 20 to 70 separated to age groups, comprised of 5 years. Cases, whose age is 70 and older, included in the same group. Average of dominant and nondominant hand BMD values of the chosen cases were computed according to age groups comprised of 5 years and the association with values of L2-L4 and femur neck BMD is searched separately.    Results: There is significant association between dominant hand BMD scores with L2-L4 and femur neck BMD scores. Also there is significant association between nondominant hand BMD scores with L2-L4 and femur neck BMD scores. Also there is asignificant association between scores of hand BMD with hand grip strenght.    Conclusion: In this study there is significant association between BMD scores of dominant and nondominant hand with BMD scores of L2-L4 and femur neck in all age groups. Rheumatological diseases, reflex sympathetic dystrophy, tendon and nerve lacerations of hand and forearm, fractures of upper extremity and hemiplegy, that can causes local osteoporosis in the hand, measurement of hand BMD can be done by DXA.
Mide kanserinde CYFRA 21-1, CEA, CA 19-9 ve CA 72-4 düzeylerinin karşılaştırılması
Comparison of CYFRA 21-1, CEA, CA 19-9 and CA 72-4 levels in gastric cancer
Yazar: Çakırca, Gökhan; Polat, Cemal; İnal, Ali; Küçüköner, Mehmet; Mete, Nuriye; Işık, Fatma Birgül
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; Gastric cancer, tumor markers, CYFRA 21-1 ; Mide kanseri, tümör belirteçleri, CYFRA 21-1

Amaç: Mide kanseri dördüncü en sık görülen kanser olup, dünyada kanser ölümlerinin ikinci en sık nedenidir. Bu çalışmada mide kanserinin tanı ve takibinde tümör markırları olan CYFRA 21-1, CA 19-9, CEA ve CA 72-4’ün rollerinin araştırılması amaçlandı.Yöntemler: Çalışmamıza mide kanseri tanısı almış 30 hasta ve 30 sağlıklı birey alındı. Mide kanserli hasta grubunun TNM evrelendirme sistemine göre 16’sı Evre II, 14’ü Evre III idi. CEA, CA 19-9, CA 72-4 ve CYFRA 21-1 düzeyleri, elektrochemiluminescence immunasay (ECLIA) metod ile Cobas e 601 cihazında çalışıldı.Bulgular: Mide kanserli hasta grubunun CA 72-4, CA 19- 9, CEA ve CYFRA 21-1 düzeyleri sağlıklı kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu (p<0.01). Mide kanserli hastalarda Evre III hasta grubunun CA 19- 9, CEA ve CYFRA 21-1 düzeyleri Evre II hasta grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu (p<0.01). Tümör markırların kesim değerleri (cut-off), sensitivitesi ve spesifitesi sırayla; CEA için 4.15 ng/mL, %46 ve %96; CA 19-9 için 24.50 U/mL, %17 ve %96; CA 72-4 için 2.46 U/mL, %53 ve %96 ve CYFRA 21-1 için 3.36 ng/mL, %46 ve %100 bulundu.Sonuç: Çalışmamızda mide kanserli hastaların takibinde CYFRA 21-1, CEA ve CA 72-4’ ün değerli olduğunu saptadık.

Objective: Gastric cancer is the fourth most common malignancy, and the second most common cause of cancer mortality worldwide. The aim of this study was to investigate the role of biomarkers CYFRA 21-1, CA 19-9, CEA, CA72.4 at diagnosis and throughout the follow-up in patients with gastric cancer.    Methods: 30 patients with gastric cancer diagnosed and 31 healthy people as a control group were included in this study. According to the TNM staging system, there were 16 patients with stage II and 14 patients with stage III in the group of patients with gastric cancer. CEA, CA 19-9, CA 72-4 and CYFRA 21-1 levels were studied by elektrochemiluminescence immunasay (ECLIA) method in the Cobas e 601 instrument.    Results: Statistically the level of CA 72-4, CA 19-9, CEA and CYFRA 21-1 gastric cancer groups was found significant high accaording to healthy control group (p
Rize bölgesinde yaşayan gebe kadınlarda HBsAg, AntiHBs ve Anti-HCV seroprevalansı
HBsAg, AntiHBs and Anti-HCV seroprevalance in pregnant women living in Rize region
Yazar: Balık, Gülşah; Üstüner, Işık; Kağıtcı, Mehmet; Ural, Ülkü Mete; Tekin, Yeşim Bayoğlu; Şentürk, Şenol; Güven, Emine Seda Güvendağ; Şahin, Figen Kır
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: HBsAg, antiHCV, pregnancy, seroprevalance ; HBsAg, antiHCV, seroprevalans, gebelik

Amaç: Rize bölgesinde yaşayan gebe kadınlarda HBsAg, AntiHBs ve Anti-HCV seroprevalansının belirlenmesi.    Yöntemler: Bu retrospektif çalışmaya, 2008-2012 yılları arasında Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Tıp Fakültesi, Kadın Hastalıkları ve Doğum gebe polikliniğine başvuran 5894 gebe kadın alındı. Tüm gebelerde ELİSA yöntemi ile belirlenen hepatit B yüzey antijen (HBsAg), hepatit B yüzey antijen antikoru (Anti-HBs) ve hepatit C virüs antikoru (Anti-HCV) seropozitiflik oranları araştırıldı.    Bulgular: Çalışmaya alınan gebelerde HBsAg seropozitifliği %5,7 olup, 2012 yılındaki prevalans diğer yıllardan istatistiksel olarak anlamlı şekilde düşük bulundu. AntiHCV seropozitifliği %0,4 olup yıllar arasında fark bulunmadı. AntiHBs seropozitifliği ise %29,7 olup 2012 yılında diğer yıllara kıyasla istatistiksel olarak anlamlı şekilde yüksek bulundu. Ayrıca Anti HBs prevalansı 20 yaş altı grupta da diğer yaş gruplarına kıyasla daha yüksek tespit edildi.    Sonuç: Gebe kadınlar rutin kontrollerinde HBsAg ve anti HCV için taranmalıdır. Bu sayede gebeyi ve yenidoğanı HBV enfeksiyonu ve komplikasyonlarından korumak mümkün olabilir.

Objective: HBV and HCV are hepatotropic viruses which may complicate pregnancy. Transmission to fetus or new born from the mother is an important way to spread of these viruses. In this study we aimed to investigate the seroprevalance of Hepatitis B Virus Surface Antigen (HBsAg), Hepatitis B Virus Surface Antibody (antiHBs) and Hepatitis C Virus Antibody (antiHCV) in pregnants.    Methods: Pregnant women who admitted to Recep Tayyip Erdoğan University Hospital, Clinics of Obstetrics and Gynecology between 01.01.2008 and 31.12.2012, were retrospectively investigated for HBsAg, antiHBs and antiHCV seropositivity.    Results: The HBsAg seroprevalance of 5.7% was determined with a significant decrease from 2008 to 2012. The antiHCV seroprevalance of 0.4% was noted with no significant changes between years. The antiHBs seroprevalance of 29.7% was determined with a significant increase from 2008 to 2012. Additionally, there was a significant increase in antiHBs seropozitivity in
Patent duktus arteriozusun perkütan yolla kapatılması: Üçüncü basamak bir merkezin deneyimi
Percutaneous closure of patent ductus arteriosus: Experience of a tertiary referral center
Yazar: Kaya, Hasan; Ertaş, Faruk; Polat, Nihat; Yıldız, Abdulkadir; Akıl, Mehmet Ata; Soydinç, Mehmet Serdar; Alan, Sait; Ülgen, Mehmet Sıddık
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: patent ductus arteriosus, percutaneous closure, Amplatzer duct occluder ; Patent ductus arteriosus, perkütan kapatma, Amplatzer duct ocluder

Amaç: Bu çalışmada erişkinlerde patent ductus arteriosusların (PDA) perkütan yolla kapatılması işlemindeki klinik deneyimlerimiz ve erken dönem sonuçlarımızı değerlendirmeyi amaçladık.    Yöntemler: Kliniğimizde Mart 2010-Mart 2013 tarihleri arasında PDA tanısı ile perkütan kapatma işlemi uygulanan 20 hasta (ortalama yaşı 24&plusmn;8 yıl, 17 kadın) çalışmaya dahil edildi. PDA kapatma işleminde 13 hastada Amplatzer duct ocluder (ADO) I cihazı, 7 hastada ise ADO II cihazı kullanıldı. Hastaların klinik özellikleri, yapılan perkütan kapatma girişimlerinin özellikleri, gelişen komplikasyonlar ve erken dönem sonuçları değerlendirildi.    Bulgular: Anjiografik ölüçümde duktus en dar yeri ortalaması 5&plusmn;2 mm (2-9 mm) ölçüldü. İşlem tüm hastalarda başarılı sonuçlandı. Yalnızca bir hastada ADO I cihazı bırakıldıktan hemen sonra embolize oldu. Embolize olan cihaz yakalayıcı kateter kullanılarak başarılı bir şekilde geri alındı ve aynı cihaz ile başarılı bir şekilde PDA kapatıldı. İşlem sonrası erken kapanma oranı %85, birinci gün ekokardiyografi kontrolünde tam kapanma oranı %95, 1. ay kontrolde kapanma oranı %100 izlendi. Ortalama 19&plusmn;9 ay (2-37 ay) boyunca izlenen hastalarda herhangi bir komplikasyon izlenmedi.    Sonuç: ADO I ve ADO II cihazlarıyla perkütan PDA kapatma işlemi başarılı ve güvenilir bir yöntemdir.

Objective: We sought to evaluate our clinical experience and short-term results of percutaneous closure of patent ductus arteriosus (PDA).    Methods: We studied 20 patients (17 female, mean age 24&plusmn;8 years) undergoing percutaneous closure of PDA between March 2010-March 2013 in our clinic. Amplatzer duct occluder (ADO) I was used in 13 patients and ADO II was used in 7 patients for PDA closure. Clinical characteristics of patients, properties of percutaneous closure intervention, complications and short-term results are evaluated.    Results: The mean ductus waist diameter measured by angiographic examination was 5&plusmn;2 mm (2-9 mm). Procedure was successfully performed in all patients. Occluder device embolization was occurred in one patient in whom device was retrieved by snare catheter and PDA was successfully closed with same device. The early total occlusion rate was 85%. Occlusion rate as determined by echocardiographic control performed the day after was 95% whereas 100% at first month. In the follow-up of 19&plusmn;9 months, no complications were observed.    Conclusion: Percutaneous closure of PDA using ADO I and II devices are safe and effective.
Primer epiploik apandisit: Klinik ve radyolojik görüntüleme bulguları
Primary epiploic appendagitis: Clinic and radiologic imaging findings
Yazar: Koplay, Mustafa; Ozbek, Seda; Sivri, Mesut; Alptekin, Hüsnü; Erdoğan, Hasan; Nayman, Alaaddin
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Primary epiploic appendagitis, imaging, CT ; Primer epiploik apandisit, görüntüleme, BT

Amaç: Primer epiploik apandisit (PEA), klinik semptomlarından dolayı akut apandisit ve divertikülit gibi hastalıkları taklit edebilen, nadir ve kendini sınırlayan bir hastalıktır. Bu retrospektif çalışmada primer epiploik apandisitin klinik ve radyolojik görüntüleme özellikleri tartışıldı.    Yöntemler: Ağustos 2010 ve Aralık 2012 tarihleri arasında PEA tanısı alan 10 hastanın klinik, laboratuar ve bilgisayarlı tomografi (BT) bulguları gözden geçirildi.    Bulgular: On hasta (1 kadın ve 9 erkek) PEA tanısı aldı. Yaş ortalaması 37,1 (15-63) yıl idi. İki hastada (%20) sağ alt kadran ağrısı, 7 hastada (%70) sol alt kadran ağrısı ve 1 hastada (%10) yaygın ağrı mevcuttu. Hiçbir hastada ateş yoktu. Sadece 2 hastada lökositoz görüldü. 3 hastada bulantı, 1 hastada kusma gibi gastrointestinal semptomlar vardı. Tüm hastalarda, BT\'de yüksek dansiteli periferik bir halka ile çevrili perikolonik yerleşimli yağlı kitle gözlendi. Tüm hastalarda semptomatik tedavi yapıldı.    Sonuç: Atipik semptomları ve labaratuar bulguları olan akut karın ağrılı tüm hastalarda ( özellikle alt kadran ağrısı), PEA ayırıcı tanıda düşünülmelidir. Doğru tanı ve gereksiz cerrahi işlemleri önlemek için tanıda karakteristik görüntüleme bulguları olan BT kullanılmalıdır.

Introduction: Primary epiploic appendagitis (PEA) is a rare and self-limiting disease that can mimicking acute apendicitis and diverticulitis because of the clinical symptoms. The present retrospective study was discussed to clinical and radiologic characteristics of PEA.    Methods: We reviewed the clinical, laboratory and computed tomography (CT) findings of 10 patients with PEA between August 2010 and December 2012.    Results: Ten patients (1 female and 9 males) were diagnosed with PEA. The average age was 37.1 (15-63) years. Abdominal pain was localized to the right (2 cases, 20%) or left (7 cases, 70%) lower quadrants and generalized (1 cases, 10%). All patients were afebrile. Only two patients showed leukocytosis. There were gastrointestinal symptoms such as nausea (3 patients) and vomiting (1patient). In all cases, a pericolic fatty mass with a hyper attenuated ring was observed on CT. All of the patients were treated symptomatic.    Conlusion: In patients have atypical symptoms and laboratory values with abdominal pain (especially left lower abdominal pain), PEA should be considered in differential diagnosis. For correct diagnosis and avoid unnecessary surgery, CT must be used in diagnosis because imaging findings characteristic of the disease.
Doksisikline bağli özefagus hasarları: Olgu serisi
Doxycyclin induced esophageal injury: A Case series
Yazar: Demiryılmaz, İsmail; Yılmaz, İsmayil; Peker, Kemal; Şahin, Atalay; Sekban, Nurdan
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Doxycycline, esophagus damage, endoscopy ; Doksisiklin, özefagus hasarları, endoskopi

Bir çok ilacın özefagus hasarlarına neden olduğu uzun zamandır bilinmektedir. Şimdiye kadar bildirilen vakaların yaklaşık yarısı tetrasiklin grubu ilaçlara bağlıdır. İlaçların özefagusta oluşturduğu hasarlar, ilacın kendisine ve ilacı alan hastaya bağlı nedenlerle oluşmaktadır. Yazımızda doksisiklin kullanımına bağlı endoskopik olarak tespit edilen özefagus hasarları gelişen 5 hasta sunulmuştur. Hastaların yaş ortalaması 26 yıl idi. Dört hasta kadın, 1 hasta erkekti. Hastaların 3\'ü akne nedeniyle, 2\'si jinekolojik enfeksiyonlar nedeniyle bu ilacı kullanmaktaydı. Lezyonların 4\'ü özefagus orta kesimde 1\'i distale yakın yerleşimliydi. Ortak yakınmaları ilacı susuz veya az bir suyla alımından hemen sonra başlayan retrosternal ağrı ve yutma güçlüğüydü. Hastaların tamamı semptomatik tedaviyle düzeldi. Sonuç olarak doksisiklin kullanan, ani başlayan retrosternal ağrı ve yutma güçlüğü tarifleyen hastalarda özefagus hasarı akla gelmeli ve tanıyı kesinleştirmek ve hasarın şiddetini değerlendirmek için mutlaka endoskopi yapılmalıdır. Tedaviden sonra endoskopik kontrol her zaman gerekli değildir. Doksisiklin kullanan hastalara ilacı susuz kesinlikle içmemeleri önerilmelidir.

Some drugs have been known to damage to esophagus for a long time. Half of the cases reported are of tetracycline and its derivatives. The damage caused by these drugs is depends on the drug itself and the patient.    In this paper we present 5 patients having diagnosed esophageal damage endoscopically after due to doxycyclin use. The mean age of the patients was 26 years. Three of them for acne and 2 for heir complaints gynecological infection were taking these drugs. Lesions were located at the middle in 4 cases and lover part in 1 patient. The common complaint was retrosternal pain and heartburn after taking the drug with insufficient water or without water. All the patients were relieved by symtomatic teratment.    Esophageal damage is to be remembered in patients complaning sudden pain and difficult swallowing on doxycyclin treatment and endoscopic procedure should be employed for definition of diagnosis and evaluation of the severity of the damage. After treatment, endoscopic control is not necessary. Physicians must not forget to advice the patients to take these drugs with splendid amount of water.
Olgu sunumu: Werner Sendromu
A case report: Werner
Yazar: Kılınç, Faruk; Tuzcu, Alpaslan Kemal; Beyaz, Coşkun; Tuzcu, Şadiye Altun
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Werner\'s syndrome, premature aging, hypogonadism ; Werner sendromu, erken yaşlanma, hipogonadizm

Werner sendromu (WS) skleroderma benzeri deri değişiklikleri, alopesi, bacak ülserleri, kısa boy, katarakt, erken ateroskleroz, osteoporoz, hipogonadizm, diyabetes mellitus ve malignitelere yatkınlıkla karakterize otozomal resesif kalıtım gösteren ve oldukça nadir görülen erken yaşlanma sendromudur. Tipik olarak hayatın üçüncü veya dördüncü dekatında tanınabilmektedir. WS\'li hastalar genellikle aterosklerotik komplikasyonlar ve malign tümörler nedeni ile 40-50\'li yaşlarda kaybedilmektedir. Bundan dolayı, WS\'nin erken tanısı, önemli mortalite ve morbidite nedenleri olan maling tümörler, ateroskleroz, diyabet veya osteoporozun erken evrede tespit edilmesi için ve genetik danışmanlık açısından büyük önem taşımaktadır. Bu makalede, büyüme gelişme geriliği, erken yaşlanma, erken katarakt, hipergonadotropik hipogonadizm bulgularıyla kliniğimize yatırılan ve werner sendromu tanısı konulan 19 yaşındaki erkek olguyu sunduk.

Werner\'s syndrome (WS) is an extremely rare and autosomal recessive premature aging syndrome characterized by scleroderma-like skin changes, alopecia, leg ulcers, short stature, cataract, early atherosclerosis, osteoporosis, hypogonadism and increased susceptibility to malignancies and diabetes mellitus. It can be typically recognized at the third or fourth decades of life. Patients with WS usually die at the age of 40-50 years due to malignant tumors or atherosclerotic complications. Therefore, early recognition of WS is of great importance for genetic counseling and for the identification of malignant tumors, atherosclerosis, diabetes, or osteoporosis at an early stage, since they are the most important factors causing morbidity and mortality. In this article, growth retardation, premature aging, early cataract, the findings of hypergonadotropic hypogonadism syndrome was hospitalized and diagnosed with wermer 19-year-old male patient is presented.
İzole travmatik serratus anterior paralizisinde endobutton sistemi ile skapulotorasik tespit yöntemi
Scapulothoracic fusion with endobutton system for an isolated traumatic serratus anterior paralysis
Yazar: Özden, Raif; Uruç, Vedat; Yıldız, Ömer Serkan; Doğramacı, Yunus; Kalacı, Aydıner
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Scapular winging, long thoracic nerve injury, scapulothoracic fixation ; Kanat skapula, uzun torasik sinir yaralanması, skapulotorasik fiksasyon

Kanat skapula (KS), omuzun diğer hastalıklarına göre daha az sıklıkla karşımıza çıkmaktadır. Skapulotorasik fiksasyonun ağrının azalmasında, kozmetik şikayetlerin düzelmesinde ve fonksiyonel iyileşmenin sağlanmasında etkili olduğu gösterilmiştir. En sık neden serratus anterior kası paralizisidir. Fakat başka birçok nedene bağlı olabilir. 16 yaşında erkek hastada serratus anterior kası paralizisine (uzun torasik sinir) bağlı gelişen kanat skapula mevcut idi. Bu nedenle, şikayetleri olan hastaya skapulotorasik fiksasyon uygulandı. Stabilizasyon amacıyla daha önce uygulanmamış bir yöntem olan endobutton (Smith &Nephew) ile tesbit yöntemi kullanıldı. Hastanın 6 aylık izlenimi sonrası bir problem olmadan omuz hareketlerinin preoperatif döneme göre arttığı ve şikayetlerinin geçtiği gözlendi.

Scapular winging is a relatively rare disorder than the other shoulder diseases. Scapulothoracic fixation has been shown to be effective in relieving pain, improving cosmetics, and restoring function. The most common cause is paralysis of the serratus anterior muscle. Paralysis of the serratus anterior muscle may result from a variety of causes. Sixteen year old male patient developed winging of the scapula after long thoracic nerve injury (serratus anterior muscle paralysis) following a blunt trauma. Scapulothoracic fixation was considered in order to relieve the patient\'s complaints. Stabilization of the scapulothoracic joint was performed using an undescribed method with the use of a endobutton system (Smith &Nephew). After a six-month follow up the patient\'s complaint of pain disappeared, shoulder imbalance was restored with an improvement in shoulder abduction and in flexion.
Şiddetli gestasyonel trombositopeninin başarılı yönetimi: Nadir bir vaka sunumu
A successful method for severe gestational thrombocytopenia: A rare case study
Yazar: İncebıyık, Adnan; Vural, Mehmet; Camuzcuoğlu, Aysun; Hilali, Neşe Gül; Kurnaz, Fatih; Camuzcuoğlu, Hakan
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 40 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Gestational thrombocytopenia, idiopathic thrombocytopenic purpura, normal birth. ; Gestasyonel trombositopeni, idiopatik trombositopenik purpura, normal doğum.

Normal gebeliğin seyri esnasında özellikle üçüncü trimesterde trombosit sayısı yaklaşık %10 civarında azalır. Azalmanın nedeni; gebelikte oluşan hemodilüsyon ve tüketimin artması olarak düşünülür. Genelde rutin kan sayımı sırasında tesadüfen saptanır ve gebelikte rastlanılan en yaygın ikinci hematolojik anormalliktir. Bir gebede trombositopeni saptandığında anne ve bebek açısından hayatı tehdit edici bir risk faktörünün olup olmadığının araştırılması gerekmektedir. Gebelikte görülen trombositopenilerin çoğunluğunu gestasyonel trombositopeniler oluşturmaktadır. Bu yazıda aktif travayda, trombosit sayısı 7916/mm&sup3; olan ve normal doğurtulan olgu incelenmiştir.

In a normally progressing pregnancy, especially in the third trimester thrombocyte numbers reduce by about 10%. The reason for this reduction is thought to be the hemodilution and increased consumption in pregnancy. Generally, it is recognized by chance during routine blood count and it is the second most common hematologic anomaly during pregnancy. Once thrombocytopenia is diagnosed in pregnancy, research must be done to determine whether it is a life-threatening risk factor in terms of the mother-fetus-infant. The majority of thrombocytopenia seen in pregnancy is gestational thrombocytopenia. This paper examines an active labor, normal birthing case with a thrombocyte count of 7916/mm3.