hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
GÜBRELEMENİN SEKONDER MER'A VEJETASYONUNDA BİTKİ İLE KAPLI ALAN VE OT VERİMİ ÜZERİNE ETKİLERİ
GÜBRELEMENİN SEKONDER MER'A VEJETASYONUNDA BİTKİ İLE KAPLI ALAN VE OT VERİMİ ÜZERİNE ETKİLERİ
Yazar: Türk, Mevlüt; Bayram, Gamze; Budaklı, Emine; Çelik, Necmettin
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Mer’a vejetasyonu, kuru ot verimi, bitki ile kaplı alan, azot seviyeleri, potasyum seviyeleri

Bu araştırma farklı gübre seviyelerinin sekonder mer’a vejetasyonunda bulunan baklagil, buğdaygil ve diğer familyaların kapladıkları alan ve kuru ot verimleri üzerine olan etkilerini belirlemek amacıyla, 2001-2003 yılları arasında Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarımsal Araştırma ve Uygulama Merkezi’nde yürütülmüştür. Araştırma tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak kurulmuştur. Azot seviyeleri olarak 0, 5, 10 ve 15 kg/da, potasyum seviyeleri olarak 0, 5 ve 10 kg/da kullanılmıştır. Bitki ile kaplı alan ölçümlerinde transekt metodu kullanılmıştır. Sonuç olarak, artan azot seviyelerinin buğdaygillerin ve diğer familyaların kuru ot verimlerini arttırdığı, baklagil verimini ise azalttığı tespit edilmiştir. Artan potasyum seviyeleri ise baklagil verimini arttırmış, buğdaygilleri etkilememiş, diğer familyaların verimini ise azaltmıştır. Azot seviyelerindeki artışlar baklagillerin ve diğer familyaların kapladıkları alanı azaltırken, buğdaygillerin kapladıkları alanı arttırmış, potasyum seviyeleri ise bitki ile kaplı alan üzerine önemli etki yapmamıştır

Bu araştırma farklı gübre seviyelerinin sekonder mer’a vejetasyonunda bulunan baklagil, buğdaygil ve diğer familyaların kapladıkları alan ve kuru ot verimleri üzerine olan etkilerini belirlemek amacıyla, 2001-2003 yılları arasında Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarımsal Araştırma ve Uygulama Merkezi’nde yürütülmüştür. Araştırma tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak kurulmuştur. Azot seviyeleri olarak 0, 5, 10 ve 15 kg/da, potasyum seviyeleri olarak 0, 5 ve 10 kg/da kullanılmıştır. Bitki ile kaplı alan ölçümlerinde transekt metodu kullanılmıştır. Sonuç olarak, artan azot seviyelerinin buğdaygillerin ve diğer familyaların kuru ot verimlerini arttırdığı, baklagil verimini ise azalttığı tespit edilmiştir. Artan potasyum seviyeleri ise baklagil verimini arttırmış, buğdaygilleri etkilememiş, diğer familyaların verimini ise azaltmıştır. Azot seviyelerindeki artışlar baklagillerin ve diğer familyaların kapladıkları alanı azaltırken, buğdaygillerin kapladıkları alanı arttırmış, potasyum seviyeleri ise bitki ile kaplı alan üzerine önemli etki yapmamıştır
DAĞ ÇAYINDA (Sideritis perfoliata L.) BİTKİ SIKLIĞININ VERİM ÜZERİNE ETKİSİ
DAĞ ÇAYINDA (Sideritis perfoliata L.) BİTKİ SIKLIĞININ VERİM ÜZERİNE ETKİSİ
Yazar: Sarı, Ali Osman; Oğuz, Bilgin; Bilgiç, Aynur
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Sideritis perfoliata L., dağ çayı, bitki sıklığı, verim

Bu çalışmada halk arasında çay olarak tüketilen dağ çayı türlerinden Sideritis perfoliata kültüre alınmış ve farklı dikim sıklığındaki verim değerleri belirlenmiştir. Deneme Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü kampüsünde 2002 yılında üç tekerrürlü, tesadüf blokları deneme deseninde kurulmuş ve üç yıl yürütülmüştür. İlk yıl tesis yılı kabul edilmiş, değerlendirmeler iki yıl üzerinden yapılmıştır. Denemede 45 cm ve 70 cm olmak üzere iki farklı sıra arası ve 10, 20 ve 30 cm olmak üzere üç farklı sıra üzeri mesafe uygulanmıştır. Dikim sıklığının verim değerlerinden, toplam yeşil herba verimi üzerine olan etkisi önemli bulunurken, diğer verim değerleri üzerine olan etkisi önemsiz bulunmuştur. Yıl faktörü ise drog-gövde yaprak verimi hariç diğer tüm verim değerlerini önemli derecede etkilemiş ve ikinci yıl verim değerleri üçüncü yıldakilerden daha yüksek bulunmuştur. Mekanizasyona daha uygun olması nedeni ile dağ çayı tarımında üreticilere, denenen sıra arası mesafelerden 70 cm tavsiye edilmektedir

Bu çalışmada halk arasında çay olarak tüketilen dağ çayı türlerinden Sideritis perfoliata kültüre alınmış ve farklı dikim sıklığındaki verim değerleri belirlenmiştir. Deneme Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü kampüsünde 2002 yılında üç tekerrürlü, tesadüf blokları deneme deseninde kurulmuş ve üç yıl yürütülmüştür. İlk yıl tesis yılı kabul edilmiş, değerlendirmeler iki yıl üzerinden yapılmıştır. Denemede 45 cm ve 70 cm olmak üzere iki farklı sıra arası ve 10, 20 ve 30 cm olmak üzere üç farklı sıra üzeri mesafe uygulanmıştır. Dikim sıklığının verim değerlerinden, toplam yeşil herba verimi üzerine olan etkisi önemli bulunurken, diğer verim değerleri üzerine olan etkisi önemsiz bulunmuştur. Yıl faktörü ise drog-gövde yaprak verimi hariç diğer tüm verim değerlerini önemli derecede etkilemiş ve ikinci yıl verim değerleri üçüncü yıldakilerden daha yüksek bulunmuştur. Mekanizasyona daha uygun olması nedeni ile dağ çayı tarımında üreticilere, denenen sıra arası mesafelerden 70 cm tavsiye edilmektedir
EKİM ZAMANI VE BİTKİ SIKLIĞININ PAMUK VERİMİ ÜZERİNE ETKİSİ
EKİM ZAMANI VE BİTKİ SIKLIĞININ PAMUK VERİMİ ÜZERİNE ETKİSİ
Yazar: Bozbek, Taner; Ünay, Aydın
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Pamuk, ekim zamanı, bitki sıklığı, korelasyon ve path analizi

Bu çalışma, Ege Bölgesinde Nazilli 84 çeşidinde, ekim zamanı gecikmesine bağlı olarak bitki sıklığını belirlemek amacıyla yürütülmüştür. Ekim zamanı geciktikçe kütlü pamuk veriminin önemli düzeyde azaldığı, ancak bitki sıklığı farklılığının önemli olmadığı saptanmıştır. Verim unsurları, lif teknolojik özellikleri ve ilk gerçek yaprak-koza bağlama dönemindeki kuru madde birikimleri arasındaki korelasyon katsayıları ve path analizi sonuçları incelendiğinde; kütlü pamuk verimi üzerine çırçır randımanının en yüksek olumlu doğrudan etkiye sahip olduğu saptanmıştır. Ayrıca, koza tutkunluğu az olduğunda çiçeklenme ile koza bağlama arasındaki kuru madde birikiminin verimi olumsuz etkilediği sonucuna varılmıştır

Bu çalışma, Ege Bölgesinde Nazilli 84 çeşidinde, ekim zamanı gecikmesine bağlı olarak bitki sıklığını belirlemek amacıyla yürütülmüştür. Ekim zamanı geciktikçe kütlü pamuk veriminin önemli düzeyde azaldığı, ancak bitki sıklığı farklılığının önemli olmadığı saptanmıştır. Verim unsurları, lif teknolojik özellikleri ve ilk gerçek yaprak-koza bağlama dönemindeki kuru madde birikimleri arasındaki korelasyon katsayıları ve path analizi sonuçları incelendiğinde; kütlü pamuk verimi üzerine çırçır randımanının en yüksek olumlu doğrudan etkiye sahip olduğu saptanmıştır. Ayrıca, koza tutkunluğu az olduğunda çiçeklenme ile koza bağlama arasındaki kuru madde birikiminin verimi olumsuz etkilediği sonucuna varılmıştır
CEVİZDE (Juglans regia L.) KÖK BUDAMASININ ÇÖĞÜR KANAMASI VE AŞI BAŞARISI ÜZERİNE ETKİLERİ
CEVİZDE (Juglans regia L.) KÖK BUDAMASININ ÇÖĞÜR KANAMASI VE AŞI BAŞARISI ÜZERİNE ETKİLERİ
Yazar: Yıldız, Kenan; Koyuncu, Fatma; Yılmaz, Hüdai
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Ceviz, Juglans regia L., aşılama, kök budaması, kanama

Bu ön çalışmada, ceviz aşılarında başarı oranını olumsuz yönde etkileyen çöğür kanamasını azaltarak aşı başarısını artırmak amaçlanmıştır. Bu amaçla aşılamadan 1 hafta önce çöğürlerde kök budaması yapılmıştır. Aşılar dış ortamda, 15 Mart ve 15 Nisan olarak iki farklı tarihte yapılmış ve aşılamadan sonra aşı yerleri toprakla kapatılmıştır. Anaç olarak bir ve iki yaşındaki J. regia L. çöğürleri kullanılmıştır. Kanamanın daha az olduğu 15 Mart’ta aşı başarısı da düşük olmuştur. Yine aynı şekilde 1 yaşlı çöğürlerde kanama daha az olmasına rağmen aşı başarısı da düşük olmuştur. 15 Mart’ta yapılan kök budaması kanama miktarı üzerinde önemli bir etki yapmamıştır. Kanamanın daha fazla olduğu 15 Nisan’da yapılan kök budamasının ise, özellikle 2 yaşlı çöğürlerde kanama miktarını ve aşı başarısı üzerine belirgin bir etkisinin olduğu saptanmıştır. Bu dönemde iki yaşlı çöğürlerde yapılmayan kök budaması kanama miktarında 1,7 ml’lik bir azalış meydana getirirken, aşı başarısını % 25 oranında artırmıştır

Bu ön çalışmada, ceviz aşılarında başarı oranını olumsuz yönde etkileyen çöğür kanamasını azaltarak aşı başarısını artırmak amaçlanmıştır. Bu amaçla aşılamadan 1 hafta önce çöğürlerde kök budaması yapılmıştır. Aşılar dış ortamda, 15 Mart ve 15 Nisan olarak iki farklı tarihte yapılmış ve aşılamadan sonra aşı yerleri toprakla kapatılmıştır. Anaç olarak bir ve iki yaşındaki J. regia L. çöğürleri kullanılmıştır. Kanamanın daha az olduğu 15 Mart’ta aşı başarısı da düşük olmuştur. Yine aynı şekilde 1 yaşlı çöğürlerde kanama daha az olmasına rağmen aşı başarısı da düşük olmuştur. 15 Mart’ta yapılan kök budaması kanama miktarı üzerinde önemli bir etki yapmamıştır. Kanamanın daha fazla olduğu 15 Nisan’da yapılan kök budamasının ise, özellikle 2 yaşlı çöğürlerde kanama miktarını ve aşı başarısı üzerine belirgin bir etkisinin olduğu saptanmıştır. Bu dönemde iki yaşlı çöğürlerde yapılmayan kök budaması kanama miktarında 1,7 ml’lik bir azalış meydana getirirken, aşı başarısını % 25 oranında artırmıştır
İZMİR YÖRESİNDEKİ YABANİ Lavandula stoechas L. subsp. stoechas TAKSONUNDAN ELDE EDİLEN UÇUCU YAĞIN BİLEŞİMİ, ANTİBAKTERİYEL, ANTİFUNGAL VE ANTİOKSİDAN KAPASİTESİ
ESSENTIAL OIL COMPOSITION, ANTIBACTERIAL ANTIFUNGAL AND ANTIOXIDANT CAPACITY OF WILD
Yazar: Öztürk, Bintuğ; Konyalıoğlu, Sibel; Kantarcı, Gözde; Çetinkol, Damla
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Agricultural, Veterinary and Food Sciences ; Ziraat, Veterinerlik ve Gıda Bilimleri ; L. subsp. stoechas,Lavandula,Lavander,essential oil,campfor,gas cromatography,antibacteriel,antifungal,antioxidant ; Lavandula stoechas L. subsp. stoechas, Lavanta, Lavandula, uçucu yağ, kafur, gaz kromatografisi, antibakteriyel, antifungal, antioksidan

İzmir civarında doğal yetişen, halk arasında “karabaşotu” adıyla bilinen Lavandula stoechas L. subsp. stoechas’ın, yüzyıllardır Anadolu halk hekimliğinde antiseptik ve yara iyi edici gibi etkileri başta olmak üzere farklı rahatsızlıkların tedavisinde kullanıldığı kayıtlıdır. Çalışma materyalinin toprak üstü kısımları distillenerek uçucu yağı elde edilmiş ve % 1.1 oranında uçucu yağ içerdiği tespit edilmiştir. Yapılan GC-MS analizinde saptanan 26 bileşikten uçucu yağ’ın % 91.63’üne karşılık gelen 8 tanesi tanımlanmış ana bileşen % 43.47 ile kafur olarak saptanmıştır. Elde edilen uçucu yağın total antioksidan kapasitesi (TAK), spektrofotometrik fosfomolibden yöntemi ile 13.316 + 1.891 Ort +S.H. m mol. α-tokoferol asetata ekivalan düzeyde belirlenmiştir. Uçucu yağın antibakteriyel antifungal etki çalışmaları disk difüzyon yöntemiyle yapılmış ve Proteus vulgaris’e (ATCC 6897) standart antibiyotiklerden daha kuvvetli antibakteriyel, Candida albicans ATCC 10239 fungusuna karşı Nistanin’e yakın düzeyde antifungal etki gösterdiği saptanmıştır. Bu taksona ait uçucu yağın antifungal ve antioksidan potansiyeli ilk kez tarafımızdan ve bu çalışmada ortaya konmuştur

It has been reported that the Lavandula stoechas L. subsp. stoechas, known as “karabaşotu”, naturally spreading in Đzmir province, has been used for centuries in the Anatolian folk remedy for its antiseptic and wound healing effects. The aerial parts of the research material have been distilled and the yield of the isolated pale yellow essential oil amounted 1.1 %. The result of the GC-MS analysis shows that 8 of the 26 components have been identified, representing 91.63 % of the essential oil and the main component has been found as camphor (43.47%). The Total Antioxidant Capacity (TAC) of the essential oil has been determined with the Phosphomolibdenum Method and it was found to be equivalent to 13.315 ± 1.891 Ort +S.H. m mol. α-tocopherol acetate. The antibacterial and the antifungal activities of the essential oil have been studied with the Disc Diffusion Method. Greater antibacterial effect on Proteus vulgaris ATCC 6897 compared with standart antibiotics was observed and the level of antifungal effect on Candida albicans ATCC 10239 was found similar to Nistatine. The antifungal and the antioxidant activities of the essential oil obtained from this taxa have been reported here for the first time.
PROBİYOTİKLER VE SÜT SIĞIRLARININ BESLENMESİNDE KULLANIMI
PROBİYOTİKLER VE SÜT SIĞIRLARININ BESLENMESİNDE KULLANIMI
Yazar: Uygur, A. Mutlu; Alçiçek, Ahmet
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Probiotikler, süt inekleri.

Son yıllarda süt ineklerinin beslenmesinde probiyotik kullanımında önemli bir artış meydana gelmiştir.Probiyotikler, sindirim sisteminde arzu edilmeyen mikroorganizmaların gelişmelerini engellemesi açısından önem taşır. Ayrıca yemlere ilave edildiğinde canlı ağırlık, yem tüketimi, çeşitli verimler ve sağlık üzerine olumlu etkileri görülmüştür.Bu makalede, probiyotiklerin tanımı, etki mekanizmaları, özellikleri, kullanılmasında dikkat edilecek hususlar ve süt ineklerinin beslenmesinde kullanılma olanakları ele alınmıştır

Son yıllarda süt ineklerinin beslenmesinde probiyotik kullanımında önemli bir artış meydana gelmiştir.Probiyotikler, sindirim sisteminde arzu edilmeyen mikroorganizmaların gelişmelerini engellemesi açısından önem taşır. Ayrıca yemlere ilave edildiğinde canlı ağırlık, yem tüketimi, çeşitli verimler ve sağlık üzerine olumlu etkileri görülmüştür.Bu makalede, probiyotiklerin tanımı, etki mekanizmaları, özellikleri, kullanılmasında dikkat edilecek hususlar ve süt ineklerinin beslenmesinde kullanılma olanakları ele alınmıştır
KÖK BAKTERİLERİ TARAFINDAN KONUKÇU BİTKİDE HASTALIKLARA KARŞI SİSTEMİK DAYANIKLILIĞIN UYARILMASI
KÖK BAKTERİLERİ TARAFINDAN KONUKÇU BİTKİDE HASTALIKLARA KARŞI SİSTEMİK DAYANIKLILIĞIN UYARILMASI
Yazar: Aslan, Emek; Özaktan, Hatice
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Uyarılmış sistemik dayanıklılık, bitki gelişimini uyaran kök bakterileri, biyolojik savaş, sistemik kazanılmış dayanıklılık

Bitkiler patojen saldırılarına karşı, spesifik bir biyotik uyarıcının tetiklemesiyle aktive olabilen savunma mekanizmalarına sahiptir. Non-patojenik kök bakterilerinin spesifik strainleri bitkilerde Uyarılmış Sistemik Dayanıklılık (ISR) adı verilen ve fenotipik olarak patojen odaklı sistemik uyarılmış dayanıklılıkla (SAR) benzeşen bir dayanıklılığın ortaya çıkmasını sağlarlar. ISR pek çok fungal, bakteriyel ve viral etmene karşı Arabidopsis’te ve çeşitli konukçu bitkilerde denenmiş ve etkili olduğu saptanmıştır. SAR ‘ın aksine kök bakterisi odaklı ISR, salisilik asit birikiminden ve hastalık oluşumu ile ilgili proteinlerin gen aktivasyonundan bağımsızdır. ISR jasmonik asit ve etilenle bağlantılıdır ve NPR1 geninin aktivasyonuna dayanır. Tarla koşullarında da etkili olan ISR bitki hastalıklarıyla biyolojik savaşta konukçu üzerinden çalışan doğal bir mekanizma olarak ortaya çıkmaktadır

Bitkiler patojen saldırılarına karşı, spesifik bir biyotik uyarıcının tetiklemesiyle aktive olabilen savunma mekanizmalarına sahiptir. Non-patojenik kök bakterilerinin spesifik strainleri bitkilerde Uyarılmış Sistemik Dayanıklılık (ISR) adı verilen ve fenotipik olarak patojen odaklı sistemik uyarılmış dayanıklılıkla (SAR) benzeşen bir dayanıklılığın ortaya çıkmasını sağlarlar. ISR pek çok fungal, bakteriyel ve viral etmene karşı Arabidopsis’te ve çeşitli konukçu bitkilerde denenmiş ve etkili olduğu saptanmıştır. SAR ‘ın aksine kök bakterisi odaklı ISR, salisilik asit birikiminden ve hastalık oluşumu ile ilgili proteinlerin gen aktivasyonundan bağımsızdır. ISR jasmonik asit ve etilenle bağlantılıdır ve NPR1 geninin aktivasyonuna dayanır. Tarla koşullarında da etkili olan ISR bitki hastalıklarıyla biyolojik savaşta konukçu üzerinden çalışan doğal bir mekanizma olarak ortaya çıkmaktadır
ANKARA KOŞULLARINDA BEZELYE DE (Pisum sativum L.) FARKLI EKİM ZAMANLARININ VERİM VE VERİM ÖGELERİNE ETKİLERİ
ANKARA KOŞULLARINDA BEZELYE DE (Pisum sativum L.) FARKLI EKİM ZAMANLARININ VERİM VE VERİM ÖGELERİNE ETKİLERİ
Yazar: Demirci, Gökhan; Ünver, Saime
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Bezelye, Pisum sativum L., ekim zamanı, verim ve verim bileşenleri

Bu araştırma 1996 yılında Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarla Bitkileri Bölümü deneme tarlasında yürütülmüştür. Araştırmanın amacı; Ankara koşullarında yetiştirilen üç bezelye çeşidinin (Winner, Karina ve Manuella) en uygun ekim zamanının belirlenmesidir. Bu amaçla, üç bezelye çeşidi tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre dört tekrarlamalı olarak 27 Mart, 09 Nisan ve 22 Nisan tarihlerinde ekilmiştir. Araştırmada; bitkide bakla ağırlığı ve bitkide tane ağırlığı özellikleri üzerine ekim zamanın etkili olduğu belirlenirken, bitki ağırlığı, bitkide bakla sayısı, bitkide tane sayısı, hasat indeksi ve verim üzerine çeşitlerin ve ekim zamanlarının ayrı ayrı etkili olduğu belirlenmiş, çeşit x ekim zamanı etkileşimi yalnızca yüz tane ağırlığında saptanmıştır. Ankara koşullarında yazlık olarak yetiştirilen bezelyede çeşitlere göre değişmekle birlikte, ekim zamanındaki gecikmenin verim ve verim ögeleri üzerinde olumsuz etki yaptığı belirlenmiş, birinci ve ikinci ekim zamanları her üç çeşitte en yüksek verimi verirken üçüncü ekim zamanı en düşük verimi vermiştir

Bu araştırma 1996 yılında Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarla Bitkileri Bölümü deneme tarlasında yürütülmüştür. Araştırmanın amacı; Ankara koşullarında yetiştirilen üç bezelye çeşidinin (Winner, Karina ve Manuella) en uygun ekim zamanının belirlenmesidir. Bu amaçla, üç bezelye çeşidi tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre dört tekrarlamalı olarak 27 Mart, 09 Nisan ve 22 Nisan tarihlerinde ekilmiştir. Araştırmada; bitkide bakla ağırlığı ve bitkide tane ağırlığı özellikleri üzerine ekim zamanın etkili olduğu belirlenirken, bitki ağırlığı, bitkide bakla sayısı, bitkide tane sayısı, hasat indeksi ve verim üzerine çeşitlerin ve ekim zamanlarının ayrı ayrı etkili olduğu belirlenmiş, çeşit x ekim zamanı etkileşimi yalnızca yüz tane ağırlığında saptanmıştır. Ankara koşullarında yazlık olarak yetiştirilen bezelyede çeşitlere göre değişmekle birlikte, ekim zamanındaki gecikmenin verim ve verim ögeleri üzerinde olumsuz etki yaptığı belirlenmiş, birinci ve ikinci ekim zamanları her üç çeşitte en yüksek verimi verirken üçüncü ekim zamanı en düşük verimi vermiştir
BAZI KAYIN MANTARI (Pleurotus spp.) TÜRLERİNİN ORGANİK OLARAK ÜRETİMİ ÜZERİNDE ARAŞTIRMALAR
BAZI KAYIN MANTARI (Pleurotus spp.) TÜRLERİNİN ORGANİK OLARAK ÜRETİMİ ÜZERİNDE ARAŞTIRMALAR
Yazar: Aksu, Şeref; Uygur, A. Mutlu
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Mantar, Kayın mantarı, Đstiridye mantarı, Pleurotus spp.

Bu çalışma, yenilebilir mantar türlerinden kültüre alınanlar içerisinde, dünyada en fazla üretimi yapılan Pleurotus spp. türlerinden Pleurotus sajor-caju ve Pleurotus ostreatus türlerinin tanıtımının yanı sıra, organik tarım koşullarında en uygun yetiştirme ortamlarının belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Çalışmada, Pleurotus yetiştiriciliğinde değişik yetiştirme ortamları olarak buğday samanı, buğday kepeği, çeltik kavuzu (pirinç kavuzu) ve parçalanmış mısır koçanı materyalleri ve bunların değişik oranlarda karışımları kullanılmıştır. Hazırlanan ortamların pastörizasyonunda 60 0C’de 8 saat süreyle buhar işlemi uygulanmıştır. Çalışma sonucunda, en yüksek mantar verimi ve biyolojik etkinlik oranı, %60 buğday samanı + %40 mısır koçanı ve %95 buğday samanı + %5 buğday kepeği uygulamalarından elde edilmiştir

Bu çalışma, yenilebilir mantar türlerinden kültüre alınanlar içerisinde, dünyada en fazla üretimi yapılan Pleurotus spp. türlerinden Pleurotus sajor-caju ve Pleurotus ostreatus türlerinin tanıtımının yanı sıra, organik tarım koşullarında en uygun yetiştirme ortamlarının belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Çalışmada, Pleurotus yetiştiriciliğinde değişik yetiştirme ortamları olarak buğday samanı, buğday kepeği, çeltik kavuzu (pirinç kavuzu) ve parçalanmış mısır koçanı materyalleri ve bunların değişik oranlarda karışımları kullanılmıştır. Hazırlanan ortamların pastörizasyonunda 60 0C’de 8 saat süreyle buhar işlemi uygulanmıştır. Çalışma sonucunda, en yüksek mantar verimi ve biyolojik etkinlik oranı, %60 buğday samanı + %40 mısır koçanı ve %95 buğday samanı + %5 buğday kepeği uygulamalarından elde edilmiştir
EGE BÖLGESİNDEN TOPLANAN BAZI AYVA (Cydonia vulgaris Pers.) MATERYALİNİN ADAPTASYONU VE DEĞERLENDİRİLMESİ
EGE BÖLGESİNDEN TOPLANAN BAZI AYVA (Cydonia vulgaris Pers.) MATERYALİNİN ADAPTASYONU VE DEĞERLENDİRİLMESİ
Yazar: Ercan, Necla; Özkarakaş, İlhan
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Ayva, Cydonia vulgaris Pers., Ege Bölgesi, adaptasyon

Ege ve Çanakkale Bölgelerinden seçilmiş 31 adet ayva (Cydonia vulgaris Pers.) çeşit ve tipinin fenolojik ve pomolojik özelliklerinin belirlenmesi, böylece üstün özelliklere sahip tiplerin seçilmesi amacıyla bu çalışma ele alınmıştır. Ayvalarda toplam 33 özellik üzerinde çalışılmış ve bunları 11 tanesi çeşit seçiminde kriter olarak ele alınmıştır. Verim, boğuculuk, sululuk, aroma, tat, et dokusu, et sertliği, irilik, meyve şekli, parlaklık ve pas miktarı ayva seçiminde ayva seçiminde ele alınan kriterlerdir. Bunlara göre; 6, 2159, 1, 2157, 7, 2153, 27, 2163 nolu tipler en ümitli ayva çeşit adayları olarak belirlenmiştir

Ege ve Çanakkale Bölgelerinden seçilmiş 31 adet ayva (Cydonia vulgaris Pers.) çeşit ve tipinin fenolojik ve pomolojik özelliklerinin belirlenmesi, böylece üstün özelliklere sahip tiplerin seçilmesi amacıyla bu çalışma ele alınmıştır. Ayvalarda toplam 33 özellik üzerinde çalışılmış ve bunları 11 tanesi çeşit seçiminde kriter olarak ele alınmıştır. Verim, boğuculuk, sululuk, aroma, tat, et dokusu, et sertliği, irilik, meyve şekli, parlaklık ve pas miktarı ayva seçiminde ayva seçiminde ele alınan kriterlerdir. Bunlara göre; 6, 2159, 1, 2157, 7, 2153, 27, 2163 nolu tipler en ümitli ayva çeşit adayları olarak belirlenmiştir
FARKLI SIRA ARALARI VE TOHUM MİKTARLARININ KORUNGA (Onobrychis sativa L.)'NIN TOHUM VERİMİ ÜZERİNE ETKİLERİ
FARKLI SIRA ARALARI VE TOHUM MİKTARLARININ KORUNGA (Onobrychis sativa L.)'NIN TOHUM VERİMİ ÜZERİNE ETKİLERİ
Yazar: Türk, Mevlüt; Çelik, Necmettin
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 15 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Korunga, Onobrychis sativa L., sıra aralığı, tohum miktarı, 1000 meyve ağırlığı, tohum verimi

Bu araştırma, korungaya uygulanan değişik sıra aralıkları (15, 30, 45, 60 ve 75 cm) ve tohum miktarlarının (4, 8, 12, 16 ve 20 kg/da) tohum verimine etkilerini belirlemek amacıyla, Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarımsal Araştırma ve Uygulama Merkezinde 1999-2002 yılları arasında yürütülmüştür. Araştırma, tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre dört tekrarlamalı olarak kurulmuştur. Araştırmanın tesis yılında standart biçim yapılmıştır. Bu araştırmada bitkide salkım sayısı, salkımda meyve sayısı, salkımda meyve ağırlığı, m2’de salkım sayısı, 1000 meyve ağırlığı ve tohum verimi tespit edilmiştir. Araştırmada elde edilen sonuçlara göre, Güney Marmara Bölgesi’nde korungada tohum üretimi için 60 ve 75 cm sıra aralığı ve 4-8 kg/da tohum miktarının kullanılması gerekmektedir.

Bu araştırma, korungaya uygulanan değişik sıra aralıkları (15, 30, 45, 60 ve 75 cm) ve tohum miktarlarının (4, 8, 12, 16 ve 20 kg/da) tohum verimine etkilerini belirlemek amacıyla, Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarımsal Araştırma ve Uygulama Merkezinde 1999-2002 yılları arasında yürütülmüştür. Araştırma, tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre dört tekrarlamalı olarak kurulmuştur. Araştırmanın tesis yılında standart biçim yapılmıştır. Bu araştırmada bitkide salkım sayısı, salkımda meyve sayısı, salkımda meyve ağırlığı, m2’de salkım sayısı, 1000 meyve ağırlığı ve tohum verimi tespit edilmiştir. Araştırmada elde edilen sonuçlara göre, Güney Marmara Bölgesi’nde korungada tohum üretimi için 60 ve 75 cm sıra aralığı ve 4-8 kg/da tohum miktarının kullanılması gerekmektedir.