hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
URARTU KRALI MİNUA’YA AİT AZNAVURTEPE KALESİ YAZITI VE BU YAZITTA  GEÇEN É YAPISI ÜZERİNE BAZI TESPİTLER
URARTU KRALI MİNUA’YA AİT AZNAVURTEPE KALESİ YAZITI VE BU YAZITTA  GEÇEN É YAPISI ÜZERİNE BAZI TESPİTLER
Yazar: Işık, Kenan
Dergi: Anatolian Research No. 20, 2017
Anahtar kelimeler: É yapısı,Aznavurtepe Kalesi,Susi Tapınağı Avlusu,Yazıtlı Sütun Kaideleri

Urartu kralları İşpuini (MÖ 830-820) ve sonrasında oğlu Minua (MÖ 810-785/80) dönemlerinde inşa edilen Patnos/Aznavurtepe Kalesi’nden çıkan yazıtlarda burada Tanrı Haldi kapıları ve bir kale inşa edildiği belirtilmiştir. Buradaki kare planlı tapınak duvarlarında yer alan yazıtlarda başka da bir yapı inşasından söz edilmemesi ilginç bir durumdur. Bu noktada Van Müzesi’nde bulunan ve Patnos (Aznavurtepe) menşeili olduğu bilinen kral Minua dönemine ait bir yazıt üzerinde yaptığım yeniden okuma ile daha önceki transkripsiyonların aksine bu kalede bir É yapısı da inşa edildiği anlaşılmıştır. Urartu Krallığı’na ait özellikle erken dönem yazıtları üzerinde geçen É (yapı) sümerogramı ile tam olarak hangi mimari yatırımın tarif edildiği konusu tartışmalıdır. Bu yazıtların önemli bir kısmı yuvarlak formlu sütun kaidesi bir kısmı ise dikdörtgen şeklindeki yapı taşlarına işlenmiştir. Van Müzesi’nde É yapısının inşasını konu edinen Aznavurtepe kökenli yazılı sütun kaideleri ve yeniden transkripsiyonunu yaptığım yazıtla beraber söz konusu kalede bir É yapısının olduğu netlik kazanmıştır. Bu yapı (É) Arinberd Kalesi Haldi tapınağı ve avlusu örneğinde olduğu gibi Aznavurtepe Kalesi kare planlı tapınak odası ve önünde uzanan tapınak avlusuydu.

Urartu kralları İşpuini (MÖ 830-820) ve sonrasında oğlu Minua (MÖ 810-785/80) dönemlerinde inşa edilen Patnos/Aznavurtepe Kalesi’nden çıkan yazıtlarda burada Tanrı Haldi kapıları ve bir kale inşa edildiği belirtilmiştir. Buradaki kare planlı tapınak duvarlarında yer alan yazıtlarda başka da bir yapı inşasından söz edilmemesi ilginç bir durumdur. Bu noktada Van Müzesi’nde bulunan ve Patnos (Aznavurtepe) menşeili olduğu bilinen kral Minua dönemine ait bir yazıt üzerinde yaptığım yeniden okuma ile daha önceki transkripsiyonların aksine bu kalede bir É yapısı da inşa edildiği anlaşılmıştır. Urartu Krallığı’na ait özellikle erken dönem yazıtları üzerinde geçen É (yapı) sümerogramı ile tam olarak hangi mimari yatırımın tarif edildiği konusu tartışmalıdır. Bu yazıtların önemli bir kısmı yuvarlak formlu sütun kaidesi bir kısmı ise dikdörtgen şeklindeki yapı taşlarına işlenmiştir. Van Müzesi’nde É yapısının inşasını konu edinen Aznavurtepe kökenli yazılı sütun kaideleri ve yeniden transkripsiyonunu yaptığım yazıtla beraber söz konusu kalede bir É yapısının olduğu netlik kazanmıştır. Bu yapı (É) Arinberd Kalesi Haldi tapınağı ve avlusu örneğinde olduğu gibi Aznavurtepe Kalesi kare planlı tapınak odası ve önünde uzanan tapınak avlusuydu.
RETHINKING: ON THE URARTIAN IVORY ARTEFACTS
RETHINKING: ON THE URARTIAN IVORY ARTEFACTS
Yazar: Alp, Esra
Dergi: Anatolian Research No. 20, 2017
Anahtar kelimeler: Urartu,Urartian Art,Ivory Artefacts,Trade

Ivory carving, which is thought to enter Anatolia as a result of highly advanced commercial and cultural relations of the 1st Millennia BC, spread to a wider area and every region created their own school once it became a tradable product. The ivory artefacts found in Urartian settlements such as Altıntepe, Toprakkale and Kamir Blur suggest that Urartu was not indifferent to ‘Ivory Artefact Carving’, which is also known to exist in the 1st Millennia BC in Syria, Iran, Assyria, Phoenicia, Phrygia, and some of the Neo-Hittite Kingdoms. Technical competence seen in these artefacts brings up the question of whether they came to the Urartian lands via commercial activities such as import and export between these small states or it was Urartu’s own development of turning this art into local production.

Ivory carving, which is thought to enter Anatolia as a result of highly advanced commercial and cultural relations of the 1st Millennia BC, spread to a wider area and every region created their own school once it became a tradable product. The ivory artefacts found in Urartian settlements such as Altıntepe, Toprakkale and Kamir Blur suggest that Urartu was not indifferent to ‘Ivory Artefact Carving’, which is also known to exist in the 1st Millennia BC in Syria, Iran, Assyria, Phoenicia, Phrygia, and some of the Neo-Hittite Kingdoms. Technical competence seen in these artefacts brings up the question of whether they came to the Urartian lands via commercial activities such as import and export between these small states or it was Urartu’s own development of turning this art into local production.
BATHONEA. A SITE THAT NEVER EXISTED
BATHONEA. A SITE THAT NEVER EXISTED
Yazar: Tekin, Oğuz
Dergi: Anatolian Research No. 20, 2017
Anahtar kelimeler: Bathonea,Byzantion,Byzantium,Küçükçekmece Lake,Hekatostys

The excavations conducted on the shores of Lake Küçükçekmece aroused a significant degree of interest both in academic circles and among the public. It was strongly emphasized that the excavated ruins were part of a lost city known as Bathonea and that the unearthing of this city was a momentous discovery for the world of archaeology. Quite unfortunately, this intense campaigning encouraged a number of scholars and academics to believe in the existence of a city called Bathonea. However, this brief article will seek to demonstrate that the ruins excavated on the shores of Lake Küçükçekmece are not associated with a city or settlement named Bathonea and will further pose that a city named Bathonea never existed in history. Therefore, the name Bathonea is the name of an hekatostys affiliated with Byzantion, and therefore directly points to a community within the demographic structure of Byzantion.

The excavations conducted on the shores of Lake Küçükçekmece aroused a significant degree of interest both in academic circles and among the public. It was strongly emphasized that the excavated ruins were part of a lost city known as Bathonea and that the unearthing of this city was a momentous discovery for the world of archaeology. Quite unfortunately, this intense campaigning encouraged a number of scholars and academics to believe in the existence of a city called Bathonea. However, this brief article will seek to demonstrate that the ruins excavated on the shores of Lake Küçükçekmece are not associated with a city or settlement named Bathonea and will further pose that a city named Bathonea never existed in history. Therefore, the name Bathonea is the name of an hekatostys affiliated with Byzantion, and therefore directly points to a community within the demographic structure of Byzantion.
Doğu Toros Petroglifleri: Tırşin Yaylası ve Çevresi
Doğu Toros Petroglifleri: Tırşin Yaylası ve Çevresi
Yazar: Tümer, Hale
Dergi: Anatolian Research No. 21, 2018
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Kaya Sanatı,Petroglif,Tırşin Yaylası,Doğu Toroslar,Van-Hakkari Dağlık Bölgesi

Tarihöncesi dönemden itibaren farklı teknikler ile kaya üzerine ya da mağara duvarlarına yapılmış kaya resimleri dünyanın birçok bölgesinde görülmektedir. Son yıllarda yoğunlaşan çalışmalar ile birlikte Anadolu’daki kaya resimlerinin sayısı da artmaktadır. Hem kültürel hem de bilişsel bağlamda incelenen kaya resimleri yapılış sebepleri, sembolizma, tarihlendirme gibi hususlarda tartışılmaya devam etse de, önemli bir kültür belirteci olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu sebeple kaya resimlerinin, tarihöncesi dönemleri halen Anadolu’nun geri kalanına kıyasla az bilinen Doğu Anadolu Bölgesi’ndeki niteliği ve dağılımı,  özellikle bölge kronolojisine sağlayabileceği katkılar açısından oldukça önemlidir. Bu bağlamda, bu çalışma şimdiye dek az araştırılmış bir bölge olan Van Gölü Havzasının güney kısmını içeren ve Toros Dağ sırasına bağlı olan Van-Hakkari dağlık bölgesine yoğunlaşmaktadır. Çalışma kapsamında bölgedeki kaya resimlerinin bir kısmı belgelenmiş ve  yeni kaya resmi örnekleri tespit edilmiştir. Bu makalede, Tırşin Yaylası ve çevresi ayrıca Baltutan Köyü’nde yer alan çizim tekniği (petroglif) ile yapılmış kaya resimleri ele alınmıştır.

Tarihöncesi dönemden itibaren farklı teknikler ile kaya üzerine ya da mağara duvarlarına yapılmış kaya resimleri dünyanın birçok bölgesinde görülmektedir. Son yıllarda yoğunlaşan çalışmalar ile birlikte Anadolu’daki kaya resimlerinin sayısı da artmaktadır. Hem kültürel hem de bilişsel bağlamda incelenen kaya resimleri yapılış sebepleri, sembolizma, tarihlendirme gibi hususlarda tartışılmaya devam etse de, önemli bir kültür belirteci olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu sebeple kaya resimlerinin, tarihöncesi dönemleri halen Anadolu’nun geri kalanına kıyasla az bilinen Doğu Anadolu Bölgesi’ndeki niteliği ve dağılımı,  özellikle bölge kronolojisine sağlayabileceği katkılar açısından oldukça önemlidir. Bu bağlamda, bu çalışma şimdiye dek az araştırılmış bir bölge olan Van Gölü Havzasının güney kısmını içeren ve Toros Dağ sırasına bağlı olan Van-Hakkari dağlık bölgesine yoğunlaşmaktadır. Çalışma kapsamında bölgedeki kaya resimlerinin bir kısmı belgelenmiş ve  yeni kaya resmi örnekleri tespit edilmiştir. Bu makalede, Tırşin Yaylası ve çevresi ayrıca Baltutan Köyü’nde yer alan çizim tekniği (petroglif) ile yapılmış kaya resimleri ele alınmıştır.
Şarhöyük MÖ 2. Binyıl Mimarisi Üzerine Ön Gözlemler
Preliminary Observations on the 2nd Millennium Architecture at Şarhöyük
Yazar: Baştürk, Mahmut Bilge
Dergi: Anatolian Research No. 21, 2018
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Şarhöyük – Dorylaion,Architecture,2nd Millennum BC,Late Bronze Age,Hittite ; Şarhöyük – Dorylaion,Mimari,MÖ 2. Binyıl,Geç Tunç Çağ,Hitit

1989yılından itibaren arkeolojik kazıları devam eden Şarhöyük (Dorylaion), MÖ 3.binyıldan MS 12. yüzyılın sonuna dek takip edilebilen kültürel malzemeçeşitliliğine ve arkeolojik tabakalara sahiptir. ŞH V olarak tanımlanan MÖ 2.binyıl tabakaları, höyük üzerinde tespit edilebilen en uzun süreli ve en kalınarkeolojik dolgulardan birini oluşturmaktadır. ŞH V tabakası içinde, en az beşana alt evre açığa çıkarılmıştır. Anılan evreler içinde bulunan çanak çömlek vediğer küçük buluntular, bu evrelerin MÖ 16. yüzyıl – MÖ 12. yüzyıl (Hitit OrtaKrallık – İmparatorluk) arasına tarihlendirilmesi gerektiğini göstermektedir.ŞH V Tabakası içindeki beş alt evrenin mimarisi, bazen taş temelli kerpiçbedenli evlerin yanı sıra, basit çardak ve sundurmalardan oluşan, ocak vefırınları içeren açık aktivite alanlarını içermektedir. Bu makalenin amacı,Şarhöyük MÖ 2. binyıl mimarisinin ve teknik özelliklerinin bir tanıtımınıyapmaktır.

Şarhöyük (aka Dorylaion), beingexcavated since 1989, has releveled a series of cultural deposits andarchaeological material, the earliest dated to the 3rd millennium BCand the latest to the 12th century AD. The 2nd millenniumBC layers, identified with the ŞH V stratum, is one of the thickest andlong-lived settlement on the mound. Within this stratum, at least fivesub-phases could have been identified. The pottery and other material from theunearthed phases indicate a date between the 16th and 13thcenturies BC, corresponding to the Middle Hittite and Imperial periods. Thesephases exhibit open activity areas with hearths and ovens, simple canopies andporticos, and stone founded mudbrick houses. This paper aims to introduce the 2ndmillennium BC, namely Late Bronze Age architecture of Şarhöyük – Dorylaion,with some technical features.
Keban Projesi: Ağın Hoşrik Mevki ve Kalecikler Kurtarma Kazılarına Yeni Bir Bakış
Keban Projesi: Ağın Hoşrik Mevki ve Kalecikler Kurtarma Kazılarına Yeni Bir Bakış
Yazar: Coşkun, Nilgün
Dergi: Anatolian Research No. 21, 2018
Anahtar kelimeler: Yukarı Fırat Havzası,Keban Projesi,Ağın,Çanak Çömlek

Ağın (Elazığ), kuzeydeKemaliye (Eğin) ile Erzincan Ovası’na, batıda da Arapkir yolu ile MalatyaOvası’na açılan önemli bir alandır. Karasu ile Murat nehirleri, KebanBarajı’nın yapımından önce Ağın’da birleşerek Fırat’ı oluşturmaktaydılar. KebanBaraj Gölü alanının doğusundaki verimli Altınova Bölgesi, büyük boyutlu vemerkez karakterli höyükleri ile diğer alanlara göre daha yoğun çalışmalarasahne olmuştur. Bununla birlikte Keban Baraj Alanının batıya açılan Ağınçevresinde daha sınırlı ölçüde çalışmalar yapılmıştır. Keban Projesi kapsamındaAğın bölgesinde 1968 ve 1972 yılları arasında Prof. Dr. Ümit Serdaroğlubaşkanlığında Hoşrik Mevki, Kalecikler Höyüğü, Kilise Yazısı ve Kalaycık’takazılar yapılmıştır. Ancak bu kazıların buluntuları, yayınlanamadan ElazığMüzesi depolarında kalmıştır. Bu çalışmada Kalecikler Höyüğü ve Hoşrik Mevkibuluntularının ilk tanıtım ve değerlendirmesi sunulmaktadır.             Bu çalışmanın sonucunda Hoşrik Mevki ile KaleciklerHöyüğü arasında tarihsel gelişim açısından tam bir benzerlikten bahsedebiliriz.Her iki yerleşim de, Elazığ-Malatya bölgesinin tarihsel sürecini paylaşmışgörünmektedir. Keban Bölgesi’nin batısındaki bu merkezlerin, ne tür biryerleşim modeli içinde yer aldığı, Yukarı Fırat Havzası yerleşimleri içindekiönemi ancak tüm malzemenin değerlendirilmesi ile mümkün olacaktır.

Ağın (Elazığ), kuzeydeKemaliye (Eğin) ile Erzincan Ovası’na, batıda da Arapkir yolu ile MalatyaOvası’na açılan önemli bir alandır. Karasu ile Murat nehirleri, KebanBarajı’nın yapımından önce Ağın’da birleşerek Fırat’ı oluşturmaktaydılar. KebanBaraj Gölü alanının doğusundaki verimli Altınova Bölgesi, büyük boyutlu vemerkez karakterli höyükleri ile diğer alanlara göre daha yoğun çalışmalarasahne olmuştur. Bununla birlikte Keban Baraj Alanının batıya açılan Ağınçevresinde daha sınırlı ölçüde çalışmalar yapılmıştır. Keban Projesi kapsamındaAğın bölgesinde 1968 ve 1972 yılları arasında Prof. Dr. Ümit Serdaroğlubaşkanlığında Hoşrik Mevki, Kalecikler Höyüğü, Kilise Yazısı ve Kalaycık’takazılar yapılmıştır. Ancak bu kazıların buluntuları, yayınlanamadan ElazığMüzesi depolarında kalmıştır. Bu çalışmada Kalecikler Höyüğü ve Hoşrik Mevkibuluntularının ilk tanıtım ve değerlendirmesi sunulmaktadır.             Bu çalışmanın sonucunda Hoşrik Mevki ile KaleciklerHöyüğü arasında tarihsel gelişim açısından tam bir benzerlikten bahsedebiliriz.Her iki yerleşim de, Elazığ-Malatya bölgesinin tarihsel sürecini paylaşmışgörünmektedir. Keban Bölgesi’nin batısındaki bu merkezlerin, ne tür biryerleşim modeli içinde yer aldığı, Yukarı Fırat Havzası yerleşimleri içindekiönemi ancak tüm malzemenin değerlendirilmesi ile mümkün olacaktır.
Karadeniz ve Anadolu Kentlerinde Theos Hypsistos Kültü
SEEKING THE UNIVERSAL GOD: THEOS HYPSISTOS CULT IN BLACK SEA AND ANATOLIAN CITIES
Yazar: Karakuş, Onur Sadık
Dergi: Anatolian Research No. 21, 2018
Anahtar kelimeler: Theos Hypsistos,Black Sea,Anatolia,Monotheism,Roman Empire ; Theos Hypsistos,Karadeniz,Anadolu,Monoteizm,Roma İmparatorluğu,Din,Anadolu,Monoteizm,Roma İmparatorluğu

Theos Hypsistos yani En Yüce Tanrı, ilk araştırmalardan günümüzekadar üzerinde pek çok tartışmanın yapıldığı bir kült olarak dikkatçekmektedir. Antikçağ uygarlıklarına duyulan merak sonucu, 19.yüzyıldanbaşlayarak söz konusu külte dair yazıtlar Doğu Akdeniz ve Karadeniz’deki pek çokbölgede ele geçirilmiş ve bunlardan hareketle Antikçağ dünyasında monoteisteğilimler gösteren, özgün bir dini yapının var olduğu dile getirilmiştir. İçindebarındırdığı monoteist unsurlar, kökeni ve tapınımına ilişkin pek çok sorununcevaplanamamış olması ve en önemlisi onlarca farklı bölgede tapınım görmesi sözkonusu kültün araştırma konusu olarak seçilmesine neden olmuştur. Bu bağlamda kültedair örnekleri en yoğun şekilde barındıran, Roma eyaleti veya bağlaşığı olarakRoma Egemenlik sahasında kalan Batı ve Kuzey Karadeniz bölgesi ile Anadolu’dakiçeşitli kentler çalışmanın merkezine alınmıştır.

Theos Hypsistos known as The Supreme God has attracted attention as a cult since the time of the first researches until now. In conclusion to the curiosity for the Ancient Civilizations, inscriptions, starting at 19th Century, about that cult are found and according to those inscriptions it has been said that there were a unique religious system which had a tendency to monotheism. Those monotheist elements held in the system, not being able to answer the questions about the society and its origin and most importantly being worshipped in lots of different region caused that the cult to be chosen as a research topic. According to that, places which have the examples of the cult in an intense way like the cities in Anatolia and the West and North Black Sea region seen as an Roman state and protectorate in the Roman Sovereignty are taken as a center to the research. Main subject of this study is that the cult Theos Hypsistos can be divided as both cultural and regional parts. To be easily understood, details about the Theos Hypsistos cult which are in the cities that is in this study are compared.
“Doğu Anadolu Arkeolojisinin Sorunları ve Çözüm Önerileri Paneli” Üzerine
THE PANEL ON THE PROBLEMS AND SOLUTİON SUGGESTİONS OF EASTERN ANATOLİAN ARCHAEOLOGY
Yazar: Aksu, Ü. Rabia
Dergi: Anatolian Research No. 21, 2018
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Eastern Anatolian Archaeology,Paleolithic,Neolithic,Kura-Araxes Culture,Painted Ceramic Culture in 2nd. Mill. BC,Iron Age,Classical Archaeology ; Doğu Anadolu Arkeolojisi,Paleolitik,Neolitik,Karaz,M.Ö. 2. Binyıl Boyalıları,Demir Çağı,Klasik Arkeoloji

AtatürkÜniversitesi Arkeoloji Bölümü öğretim üyesi Prof. Dr. Mehmet IŞIKLIyürütücülüğünde 15 Ocak 2018 tarihinde gerçekleşen “Doğu Anadolu Arkeolojisinin Sorunları ve Çözüm Önerileri Paneli”bölge arkeolojisi için bir ilki teşkil etmiştir. Doğu Anadolu Bölgesiarkeolojisinin Paleolitik Dönemden Ortaçağ sonuna kadar ele alındığı paneldekonusunun uzmanı arkeologlar ve uzmanlar söz almıştır. Bu konuşmalarda elealınan konuların daha geniş çapta duyurulması adına titizlikle elden geçirilenve hazırlanan bu makale umarız Doğu Anadolu arkeolojisine yönelikaraştırmaların artmasını sağlar.

"Panelon the Problems and Solution Proposals of Eastern Anatolian Archeology"which was held on 15 January 2018 by Mehmet IŞIKLI, Professor of Archaeology atAtaturk University, was first for archeology of that region. Archaeologists andexperts discussed the Eastern Anatolian Archaeology which from the PaleolithicAge to the end of the Middle Ages. We hope that this article which carefullyprepared in order to announce to a wider extent the issues discussed in thesespeeches will help to increase the researches on Eastern Anatolian archaeology.
Van Kalesi Analıkız Yapısı: İşlev ve Kronolojisine Dair Bir Değerlendirme
Tushpa/Van Fortress Analıkız Structure: An Evaluation of Function and Chronology
Yazar: Genç, Bülent; Konyar, Erkan
Dergi: Anatolian Research No. 22, 2019
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Van Fortress,Analıkız,Urartian,Urartian Religion,Tushpa ; Van Kalesi,Analıkız,Urartu,Urartu Dini,Tuşpa

Van Kalesi’nin kuzeydoğu yamaçlarında, ova düzeyine yakın bir yükseltide Analıkız veya Hazine Kapısı olarak adlandırılan kaya anıtı yer almaktadır. Anıt ana kayaya işlenmiş bir platform ve gerisinde yine ana kayaya açılmış iki adet anıtsal nişten oluşur. Marr ve Orbeli’nin 1916 yılında gerçekleştirdikleri kazılardan bu yana Analıkız alanının işlevi, sitadelle ilişkisi, krallık açısından önemi, inşa evreleri ve mimari tasarımı hakkında ayrıntılı bir değerlendirme yapılmamıştır. Literatürde bu alan genel olarak Açık Hava Kutsal Alanı olarak tanımlanmıştır. Lehmann-Haup’tun 1898’lerde alanın kuzeyinde yer alan drenaj kanallarını kurban kanalı olarak tanımlaması açık hava kutsal alanı tanımını yerleştirmiş sonraki çalışmalara referans olmuştur. Bu çalışmamızda alanla ilgili literatür ve hikayeleri ve kazı sonuçlarını tekrar değerlendirerek yeniden tanımlamaya çalışılmıştır. Minua ile başlamış olması muhtemel inşa faaliyetlerinin I. Argişti ve II. Sarduri ile devam ettiği yönündeki tespitler, bu alanın yapım evreleri de göz önüne alınarak değerlendirilmiştir. Analıkız yapısının aslında açık hava kutsal alanı olmayabileceği, krallık için sadece başkente özel ünik bir anıtsal birim olabileceği ele alınmıştır. Söz konusu birimin kralların kroniklerinin yazılı olduğu stellerinin toplu olarak bulunduğu bir alan olabileceği ve bütün çevresel özellikleriyle beraber kapalı bir alan olabileceği arkeolojik ve filolojik kanıtlar üzerinden tartışılmıştır.

On the northeast sides of the Van Fortress, an elevation nearby, stands a rock monument on the plain named Analıkız or also called Hazine Kapısı. The monument consists of a platform engraved into the rock and two monumental niches. Yet ever since the excavations conducted by Marr and Orbeli in 1916, there have been no detailed examinations or evaluations of the functions of the field, the relationship to the citadel, its importance for the kingdom, the levels of construction or architectural design. In literature, this field is generally recognized vas Open Air Sanctuary or the way Lehmann-Haupt defined in 1898. In this study, we attempted to reevaluate and redefine the literature, stories and excavation outcomes. The deductions suggesting construction activities initiating with Minua then continuing with Argishti I and Sarduri II have been made considering the construction levels of the field. The possibilities of Analıkız structure not being an open-air sanctuary but rather a monumental site for the kingdom, a field in which the steles with king’s chronicles carved onto them are gathered or a closed field with all of its surroundings have been discussed with the aid of archeological and philological proofs.
Akhisar (Manisa), Karahöyük Dağı Çevresinde Yeni Bir Erken Yerleşim: Kocanadas
A New Early Settlement Around Akhisar (Manisa), Karahöyük Mount: Kocanadas
Yazar: Erön, Aydın
Dergi: Anatolian Research No. 22, 2019
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Akhisar,Karahöyük Dağı,Neolitik,Höyük,Lydia ; Akhisar,Karahöyük Mount,Neolithic,Mound,Lydia

Karahöyük Dağı Manisa ili, Akhisar ilçe sınırları içerisinde yer almaktadır. Söz konusu alanda 2016-2018 yılları arasında gerçekleştirilen yüzey araştırması çalışmaları sırasında bölgenin erken dönem iskanı konusunda önemli buluntulara ulaşılmıştır. Kocanadas Mevkii’nde yer alan höyük bu açıdan oldukça önemlidir. Yapılan incelemeler sonucunda höyüğün Geç Neolitik Çağ’dan Osmanlı Dönemi’ne kadar iskan gördüğü buluntular ışığında anlaşılmaktadır. Geçmiş yıllarda yapılan araştırmalar sonucunda Manisa il sınırları içerisinde 11 merkezde Geç Neolitik Çağ buluntusu tespit edilmiştir. Kocanadas Mevkii’nde tespit edilen seramik buluntularıyla birlikte bu sayı 12’ye çıkmıştır. Seramik buluntuları ışığında Kocanadas Mevkii’nde yer alan höyükte Geç Neolitik-Erken Kalkolitik Çağ iskanının çok yoğun olmadığı anlaşılmaktadır. İlk Tunç Çağı’nda seramik ve küçük buluntu sayısında bir artış yaşandığı tespit edilmiştir. Orta Tunç ve Son Tunç çağı ile birlikte ise buluntu sayısı bir hayli artmıştır. Demir Çağı içerisinde ise yerleşimin önemini koruduğu anlaşılmaktadır. Kocanadas Mevkii’nde bulunan ve Demir Çağı’na tarihlendirilen Lydia seramik örnekleri oldukça önemlidir. MÖ 6. yüzyıldan sonra höyükte iskanının devam ettiği tespit edilmiş, fakat buluntu sayısı bir hayli azalmıştır.

Karahöyük Mount is located in Akhisar, country of Manisa province. During the survey conducted between the years of 2016-2018, significant findings concerning to earliest settling in the region have been attained. In this respect, the mound located in Kocanadas site is immensely important. According to conducted inquires it has been understood that the mound was settled since the Late Neolithic Age until the Ottoman Period. Previous researches, fixed Late Neolithic Age findings in 11 centers in Manisa. With pottery findings in Kocanadas, this is raised to 12. In the light of the pottery findings it can be understood that settling in Kocanadas during the Late Neolithic and Early Chalcolithic ages was not intense at all. It can be observed that an increase took place in the number of pottery and little findings during the Early Bronze Age. Number of finding belonging to Middle and Late Bronze ages, increased considerably. The settlement maintained its importance during the Iron Age. Lydian pottery samples found in Kocanadas belonging to the Iron Age of great importance. It is understood that settlement in the mound continued after 6th century BC, while the number of findings decreased considerably.