hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Gebelerde Toksoplasma gondii Seroprevalansı
Gebelerde Toksoplasma gondii Seroprevalansı
Yazar: Kölgelier, Servet; Demiraslan, Hayati; Katas, Bekir; Güler, Dilek
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Toxoplasma gondii, pregnancy, seroprevalence ; Toxoplasma gondii, gebelik, Seroprevalans

Toxoplasma gondii enfeksiyonu dünyada yaygın bir zoonozdur. Gebelik esnasında infeksiyon alan kadınların çocuklarında konjenital enfeksiyona yol açabilir. Ocak 2007- Aralık 2008 tarihleri arasında normal gebelik takibi amacıyla Adıyaman 82. Yıl Devlet Hastanesi Kadın Doğum Poliklinikleri&#39;ne basvuran 17-45 yas arasındaki 455 gebede Toxoplasma gondii seroprevalansı retrospektif olarak arastırıldı. Anti-Toxoplasma gondii IgG seropozitiflik oranı % 48,4 (220/455) ve IgM pozitiflik oranı ise % 0,65 (3/455) olarak saptandı. Sonuç olarak Toksoplazma seroprevalansının yüksek olduğu ilimizde gıda ile ilgili önlemlerin alınması ve gebelerin Toxoplasma gondii ile ilgili serolojik profillerinin belirlenmesi yararlı olacaktır.

T. gondii is a worldwide zoonosis. Children of women who acquire the infection during gestational period can develop congenital infection. In this study our aim was to determine the prevalence of Toxoplasma gondii in 455 pregnant women with an age range of 17-45 years. In this retrospective study, pregnant women applied to Obstetrics and Gynaecology Department of Adıyaman 82\'nd Year State Hospital between January 2007 and December 2008 were evaluated in order to find the prevalence of anti-Toxoplasma gondii IgG and IgM antibodies. Seropositivity rates of anti-Toxoplasma gondii IgG and IgM antibodies were found to be 48.4% and 0.65%, respectively. In conclusion, due to the high seroprevalence rate of anti-T gondii antibodies we believe that taking measures related to the hygiene of the foods consumed and determining T. gondii serological markers of pregnant women in our region is essential.
Migren ve gerilim başağrısı olan hastalarda anksiyete ve umutsuzluk düzeyleri
Anxiety and hopelessness levels in patients with migraine and tension headache
Yazar: Kıvrak, Yüksel; Özen, Sakir; Yücel, Yavuz
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: migren, gerilim tipi basağrısı,Umutsuzluk

Amaç: Migren ve Gerilim Tipi Basağrısı (GTB) en sık görülen iki bas ağrısı tipidir. Biz bu çalısmada, iki farklı bas ağrısı grubunda umutsuzluk, anksiyete ve sosyal benlik saygısı puanlarının farklı olup olmadığını arastırmayı amaçladık.    Gereç ve Yöntem: Bu çalısmada bas ağrısı yakınması ile basvuran 72 migrenli, 28 GTB\'lı ve 50 sağlıklı kontrol grubuyla yürütüldü. Katılımcılar, Genel Bilgi Formu, Sürekli Kaygı Envanteri (SKE), Beck Umutsuzluk Ölçeği (BUÖ) ve Sosyal Karsılastırma Ölçeği (SKÖ)\'ni doldurdu.    Bulgular: Gruplar arasında cinsiyet, yas, eğitim yılı, medeni durum ve ekonomik durum açısından bir fark yoktu. GTB olan grubun umutsuzluk puanı migreni olan gruptan ve kontrol grubundan daha yüksekti (p=0.001). SKE puanları açısından; GTB ve migren grupları arasında istatistiksel fark yoktu fakat GTB grubunun puanları kontrol grubundan daha yüksekti (p=0.003). Kontrol grubunun SKÖ puanları her iki hasta grubundan daha yüksekti fakat üç grup arasındaki istatistiksel fark anlamlı değildi (p=0.072).    Sonuç: Bu bulgular GTB olan hastaların migrenli gruptan daha fazla umutsuz ve sağlıklı kontrol grubundan daha fazla anksiyeteli olduğunu göstermektedir.

Aim: Migraine and tension type headache (TTH) are two most common headaches. In this study, we aimed to investigate whether the hopelessness, anxiety and social self-esteem scores are different in two headache groups.    Materials and Methods: This study was conducted with 72 migraine patients, 28 TTH patients and 50 healthy controls. Participants filled the General Information Form, Hopeless-ness Scale (HS), Spielberger Trait Anxiety Inventory (STAI-II) and Social Comparison Scale (SCS).    Results: There were no differences between the groups with respect to gender, age, education years, marital status and economical status. Hopelessness scores of the TTH group was higher than the migraine and control group (p=0.001). There were no statistical differences between the migraine and TTH groups with respect to STAI-II scores but TTH group scores higher in study groups (p=0.003). Control group SCS scores were higher than both patient groups with no significant differences (p=0.072).    Conclusion: These findings indicate that the patients with TTH have more hopelessness than the migraine group and more anxious than the healthy control group.    Keywords: migraine, tension type headache, Hopelessness
Bilateral abdüktör vokal kord paralizisinde unilateral endoskopik posterior kordotomi sonuçları
The outcome of unilateral endoscopic posterior cordotomy in bilateral abductor vocal cord paralysis
Yazar: Bakır, Salih; Tuncer, Ülkü
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Vokal kord paralizisi, endoskopik posterior kordotomi, tedavi sonuçları

Amaç: Bu çalısmada, Ocak 1997-Mart 2006 yılları arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak-Burun-Boğaz Anabilim Dalı\'nda endoskopik posterior kordotomi (EPK) yapılan bilateral abdüktör vokal kord paralizili hastaların tedavi sonuçları incelendi.    Gereç ve Yöntem: Çalısmaya dahil edilen 40 hastada en sık rastlanan etiyolojik neden tiroidektomi (% 87.5) idi. Unilateral kordotomi ile 38 hastada yeterli hava yolu açıklığı sağlanırken, bilateral kordotomi sadece iki hastada gerekli oldu. Sadece 5 hastaya (% 12.5) revizyon ameliyatı yapıldı. Postoperatif dönemde hastalar subjektif ve objektif olarak değerlendirildi.    Bulgular: Tek basamakta basarı oranı %87.5 olarak hesaplandı. Subjektif değerlendirmede 23 hastanın postoperatif egzersiz toleransı iyi (% 57.5), 17 hastanın ise çok iyi (% 42.5) olarak değerlendirildi. Postoperatif dönemde solunum değisiklikleri 26 hastada objektif olarak incelendi. Solunum fonksiyonunun değerlendirilmesinde ekspiratuvar tepe akımı (PEF) değerleri kullanıldı. Endoskopik posterior kordotomi ameliyatından sonra PEF değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir artıs görüldü (p=0.004).    Sonuç: Unilateral EPK\'nin güvenilir, etkin, uygulaması kolay ve uzun zaman almayan bir cerrahi yöntem olarak, bilateral abdüktör vokal kord paralizisinde önerilebilecek bir cerrahi teknik olduğu kanısına varıldı.

Aim: In this study, we aimed to investigate outcome of the endoscopic posterior cordotomy (EPC) operation in patients with bilateral abductor vocal cord paralysis (BAVCP), between January 1997 and March 2006 at Ear-Nose-Throat Department of Çukurova University Medical Faculty.    Materials and Methods: The major cause of BAVCP was thyroidectomy operation (87.5%). We performed bilateral cordotomy only in two patients and unilateral cordotomy in the remaining 38 patients. In postoperative period, we assessed the patients both subjectively and objectively.    Results: The success ratio was % 87.5 with the first intervention. Only 5 patients (12.5%) needed a revision operation. In subjective assessment, 23 patients found to had a good postoperative exercise tolerance (57.5%), and 17 patients had very good postoperative exercise tolerance (42.5%). In postoperative period, alterations of respiration and voice were investigated in 26 patients objectively. We used peak expiratory flow (PEF) measurement for assessment of respiration function. We found a significantly increased PEF value after endoscopic posterior cordotomy compared with preoperative period (p=0.004).    Conclusion: In conclusion, unilateral EPC operation was seen as safe, effective, easy to do and short duration method for bilateral BAVCP.    Keywords: Vocal cord paralysis, endoscopic posterior cordotomy, outcomes of management
Annelerin doğum sonu konforunu etkileyen faktörler
Factors that affecting mothers&#8217; postnatal comfort
Yazar: Pınar, Gül; Doğan, Nevin; Algıer, Lale; Kaya, Necibe; Çakmak, Filiz
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Doğum sonu dönem, konfor ölçeği, ebe/hemşire

Amaç: Konfor kavramı; âbireyin gereksinimleri ile ilgili yardım, huzur sağlama ve sorunların üstesinden gelebilmeye iliskin fiziksel, psikolojik, sosyal ve çevresel bütünlük içerisinde kompleks yapıya sahip beklenen bir sonuçâ olarak tanımlamaktadır. Bu çalısma, annelerin doğum sonu konforu ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla planlandı.    Gereç ve Yöntem: Çalısma, kesitsel ve tanımlayıcı olarak planlanmıstır. Arastırmanın evrenini 30.07.2008 ve 31.12.2008 tarihleri arasında Baskent Üniversitesi Ankara Hastanesi Doğum Servisine basvuran anneler olusturmustur (n=150). Verilerin toplanmasında anket formu ve doğum sonu konfor ölçeği kullanılmıstır.    Bulgular: Annelerin yas ortalaması 26.4 &plusmn; 3.5 yıl olup, çoğunluğunu lise mezunu (%68.7) ve multipar (%66.0) kadınlar olusturmaktaydı. Annelerin doğum sonu dönemde halsizlik, ağrı, ayağa kalkmada güçlük, kisisel hijyenini yerine getirememe, bebek bakımına yönelik bilgi eksikliği ve deneyimsizlik gibi konularda sorun yasadıkları belirlendi. Normal doğum yapan annelerin konfor puanlarının sezaryen olanlara göre daha yüksek olduğu görüldü (p

Aim: The comfort is defined as; âan expected result of a complex conformation of providing peace and help about individual\'s needs in a physical, psycho-spiritual, social and environmental entity to overcome the problemsâ. The aim of this study was to determine the mother\'s postnatal comfort and the affecting factors of it.    Materials and Methods: This is a sectional and descriptive study. The study was performed on the mothers (n=150) who applied to the delivery service of the Baskent University Ankara Hospital between the date of 30.07.2008 to 31.12.2008. A questionnaire was developed by the investigators to collect data and determine patients\' postnatal comfort scores.    Results: The mean age of women was 26.4&plusmn;3.5 years, the majority of patients had an educational level of high school (68.7%) and were multipara (66.0%). It was determined that the mothers had problems and needed help with the fatigue, pain, in standing up, the adverse effect of anesthesia, personal and perineal hygiene that affect their postnatal comfort. The comfort score of the mothers who had spontaneous vaginal birth was higher than those of underwent cesarean delivery (p
Adıyaman\'da gebe kadınlarda HBsAg ve Anti-HCV Sıklığı
The prevalence of HBsAg and Anti-HCV in pregnant women in Adıyaman
Yazar: Kölgelier, Servet; Güler, Dilek; Demiraslan, Hayati
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Gebelik, hepatit B, hepatit C, Prevalans

Amaç: Dünyada 400 milyondan fazla hepatit B virusu (HBV) tasıyıcısı bulunduğu tahmin edilmektedir. Perinatal enfeksiyon yüksek endemik ülkelerde bulasın baslıca yolu iken orta endemik ülkelerde özellikle erken çocukluktaki horizontal geçis en yaygın bulas yoludur. Enfekte anneden yeni doğana bulas nadiren gebelik sırasında ya da doğum sırasında ve doğum sonrası olabilmektedir. Bu çalısmada ilimizde daha önceden çalısılmamıs olan gebe popülasyonunda HBsAg ve anti-HBs pozitiflik oranının saptanması amaçlanmıstır.    Gereç ve Yöntem: Bu çalısmada Ocak-Aralık 2007 tarihleri arasında Adıyaman 82. Yıl Devlet Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Polikliniği\'ne basvuran gebe kadınlarla ilgili HBsAg, anti- HBs ve anti-HCV bilgileri retrospektif olarak tarandı.    Bulgular: HBsAg, anti-HBs ve anti-HCV pozitiflik oranları sırasıyla % 4.7, %32.8 ve %1.1 olarak saptandı.    Sonuç: Yenidoğanı HBV enfeksiyonunun risklerinden koruyabilmek için gebelerdeki kronik HBV enfeksiyonunun sıklığının bilinmesi önemlidir. Tüm gebelerden HBsAg istenmelidir. Bununla birlikte risk altındaki gebelerde anti-HCV arastırmak anlamlı olabilir.

Aim: The number of chronic carriers is estimated to be more than 400 million in worldwide. Perinatal infection is the predominant mode of transmission in high-prevalence areas, whereas horizontal transmission, particularly in early childhood, accounts for most cases of chronic HBV infection in intermediate-prevalence areas. Transmission to infant from HBV-infected mothers may be perinatal or postpartum.    Materials and Methods: In this retrospective study, pregnant who applied to Obstetrics and Gynecology Department of Adıyaman 82\'nd Years State Hospital between January 2007- December 2007 were evaluated in order to find prevalences of hepatitis B, hepatitis C and anti-HBs.    Results: Seropositivity rates of HBsAg, anti-HBs and anti-HCV were found 4.7%, 32.8% and 1.1%, respectively.    Conclusion: Knowing the frequency of chronic HBV infection in pregnant women is important in order to protect the infant from risk of HBV infection. All pregnant women should be tested for HBsAg. However, HCV test might be significant for pregnant women under risk.    Keywords: Pregnancy, hepatitis B, hepatitis C, Prevalence
Çocuk yoğun bakım ünitesinde tüberküloz menenjitli çocukta hiponatremi: Serebral tuz kaybı sendromu
Hyponatremia in a child with tuberculous meningitis in PICU: Cerebral salt wasting syndrome
Yazar: Bosnak, Mehmet; Özdoğan, Hakkı; Yel, Servet; Bosnak, Vuslat; Haspolat, Kenan
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Cerebral salt wasting syndrome, hyponatremia,tuberculous meningitis, children, differential diagnosis ; Serebral tuz kaybı sendromu,tüberküloz menenjit, çocuklar, ayırıcı tanı

Serebral tuz kaybı sendromu (STKS) subarak-noid kanama, enfeksiyonlar, kafa travması, beyin tümörleri, trans-sfenoidal hipofiz cerrahisi, ve beyin ameliyatı yapılan hastalarda bildirilmistir. Bu sendrom diürezle birlikte asırı sodyum atılımı nedeniyle ortaya çıkan hücre dısı sıvı azalması ve hiponatremi ile karakterizedir. Tüberküloz menenjit STKS birlikteliği nadiren rapor edilmistir. Bu çalısmada Çocuk Yoğun Bakım Ünitesi\'nde (ÇYBÜ) izlenen 8 yasındaki tüberküloz menenjit ve STKS gelisen bir çocuk hasta sunulmustur. Hastanın ana biyokimyasal bulguları düsük serum sodyumu, idrarla asırı miktarda sodyum kaybı idi ve hastada azalmıs hücre dısı sıvıya ait klinik bulgular mevcuttu. Çocuk Yoğun Bakım Ünitesinde menenjitle izlenen bir hastada hiponatremi gelistiği zaman uygunsuz anti-diüretik hormon salınımı sendromu (SIADH) ile STKS ayrımını yapabilmek çok önemlidir. Yanlıs bir tanı gereksiz yere sıvı kısıtlaması ve STKS\'li çocukta hipovoleminin kötülesmesine yol açabilir. Sodyum klörür verilmesi ve tedaviye mineralokortikoid eklenmesi STKS\'li çocukların yönetiminde yararlı olabilir. ÇYBÜ çalısanları STKS\'yi SIADH\'dan ayıracak klinik ve laboratuar özellikleri bilmek zorundadır.

Cerebral salt wasting syndrome (CSW) has been reported in cases with subarachnoid haemorrhage, infections, head injury, brain tumours, transsphenoidal pituitary surgery, and neurosurgery. It is characterized by extracellular fluid depletion and hyponatraemia caused by progressive natriuresis with concomitant diuresis. The relationship between tuberculous menengitis and CSW in children has been desciribed rarely. We describe a case of CSW in an eight years old child with tuberculous meningitis in Pediatric Intensive Care Unit (PICU) whose main biochemical findings were low serum sodium, excessive urine sodium loss and clinical evidence of a contracted extracellular fluid volume. It is essential that in any child with hyponatremia and meningitis in PICU, an evaluation to be undertaken to differentiate between syndrome of inappropriate antidiuretic hormone secretion (SIADH) and CSW. A wrong diagnosis might lead to inappropriate fluid restriction and worsen the hypovolemia in children with CSW. Supplements of sodium chloride and mineralocorticoids may be useful in managing children with CSW. PICU professionals must be aware of the clinical and laboratory features that distinguish CSW from SIADH.
Wolfram (DIDMOAD) Sendromlu Olgu Sunumu
Wolfram (DIDMOAD) syndrome: A Case report
Yazar: Cingü, Abdullah Kürsat; Bez, Yasin; Yapar3, Okan
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: DIDMOAD syndrome, Wolfram syndrome, optic atrophy ; DIDMOAD sendromu, Wolfram sendromu, optik atrofi.

On yasında erkek hasta görme azlığı sikayeti ile Göz Hastalıkları Polikliniğine basvurdu. Her iki gözde görme keskinliği iki metreden parmak sayma düzeyinde idi. Her iki gözün biyomikroskopla muayenesi normal sınırlardaydı. Göz dibi incelemesinde her iki gözde optik atrofi belirgindi. Hasta iki yıldır Tip 1 diabetes mellitus tanısıyla izlenmekte ve geceleri idrar kaçırmaktaydı. Yapılan tetkikler sonucunda hastaya Wolfram (DIDMOAD) sendromu tanısı konuldu. Düzenli tıbbi tedavi altında olmasına rağmen hasta zamanla okuluna devam edemez hale geldi. Zeka düzeyi normal sınırlar içerisinde olan hasta, görme engelliler için eğitim veren bir kuruma yönlendirildi. Wolfram sendromu genetik arastırmaya gerek kalmadan klinikte kolayca tanı konulabilen bir sendrom olup, hekimler günlük pratiklerinde bu tanıyı akıllarında bulundurmalı ve klinikler arası isbirliği ile hastaya en iyi tedavi imkanı sunmalıdırlar.

A 10 years old boy admitted to Ophthalmology Clinic with the complaint of low vision. His ophthalmologic examination showed decreased visual acuity as counting fingers from 2 meters in both eyes. Biomicroscopic examination of his both eyes was normal. Optic atrophy was apparent in his both eyes on fundoscopic examination. He has been followed with the diagnosis of diabetes mellitus type 1 for the last two years and had nocturnal enuresis. He was diagnosed as Wolfram (DIDMOAD) syndrome based on the results of clinical and laboratory examinations. His medical management has been carried out carefully however he was no longer able to attend his school. His IQ was within normal ranges and he was referred to a school which educates visually disabled children. Wolfram syndrome can easily be diagnosed in outpatient clinics since it does not require a genetic analysis. Physicians should keep in mind this diagnosis during their daily practice and provide the best management to the patient by achieving interdisciplinary co-operation.
Atesli silah ile penis ve skrotum yaralanması ve basarılı tamiri
Succesful repair of penil and scrotal gunshot injury
Yazar: Gedik, Abdullah; Tutus, Ali; Kayan, Devrim; Bircan, Kamuran
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Penile injury, gunshot, urethra, scrotum, Repair ; penis yaralanması, atesli silah, üretra, skrotum, tamir

Kırk yedi yasında erkek hasta silah ile yaralanmadan 3 saat sonra acil servisimize basvurdu. Hastada genis skrotal defekt vardı. Her iki testis ve korpus kavernozum yaralanmıstı. Üretra ve korpus spongiosum tamamen kopmustu. Opere edilerek penisteki yaralanması onarılan hastanın postoperatif 6. haftada yapılan kontrolünde hasta sonuçtan memnun olduğunu ve ereksiyonların devam ettiğini belirtti. Tek yakınması glans penisteki hafif his kaybı idi. Genital yaralanmaların tedavisinde testis ve penisin korunması için tüm olasılıklar değerlendirilmelidir.

A 47 year-old male patient attended to our emergency clinic 3 hours after gunshot injury. There was a wide defect in scrotal area, each testicle and each corpus cavernous was injured and corpus spongiosum and urethra was totally disrupted. Right testicle was orchiectomised left one was repaired. We also repaired each cavernosal bodies, urethra and spongiosum as anastomosed in end to end style. In postoperative 6 weeks control patient was happy with outcome and declared that he had normal erections. His only complaint was slight loss of sensation in glans penis. In the treatment of genital injuries all possibilities should be considered in order to preserve the penis and testicles.
ının Holmium Lazer Litotripsi ile tedavisi
Treatment of giant ureterocele calculi by Holmium Laser Lithotripsy
Yazar: Söylemez, Haluk; Altınoluk2, Bülent; Uğras, Murat Y.
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Ureterocele, stone, holmium laser, halo sign ; Üreterosel, tas, holmium lazer, halka işareti

Amaç: Üreter taslarının çoğu kendiliğinden düsmektedir. Üreterosel içi tası olan hastaların dar açıklık nedeniyle tasları kendiliğinden düsürmeleri zordur. Bu taslar hematüri veya obstruksiyon olusana kadar asemptomatik olarak kalabilir.    Gereç ve Yöntem: Holmium lazer ürolojide tas kırma ve yumusak doku kesme özellikleri de dahil birçok alanda kullanılmaktadır. Bu özellikleri endoskopik üreter tası tedavisinde kullanılması için mükemmel bir seçenek olmasını sağlar. Bulgular: Bu yazıda spesifik ve ağır semptomları olmaksızın, dev üreterosel tası nedeniyle sol böbrek hipofonksiyonu gelisen genç bir hasta sunulmustur.    Sonuç: Üreterosel içindeki tasın intravenöz piyelografi görüntüleme özellikleri ve endoskopik tedavisi vurgulanmıstır.

Aim: Most ureteral stones pass spontaneously. But patients who have a calculi in an ureterocele could not pass their stone, because of narrow ureteral orifice. These stones may remain asymptomatic until hematuria or obstruction occurs.    Materials and Methods: Holmium laser has many uses in urology, including soft tissue incision and calculus fragmentation. These properties are ideal for endoscopic management of the ureterocele calculus    Results: We present a young patient who has no spesific and severe symptoms with a hypofunctional left kidney because of giant calculi in an ureterocele    Conclusion: Its imaging characteristics on intravenous pyelography and endoscopic treatment were emphasized.
Hemofagositik lenfohistiyositozis tanısında zorluklar: Olgu sunumu
Difficulties in diagnosis of hemophagocytic lymphohistiocytosis: Case report
Yazar: Azık, Fatih Mehmet; Gümüs, Duygu; Ergen, Saime; Çayır, Atilla
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 36 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Lenfohistiyositozis, Hemofagositik sendrom, tanı, tedavi

Histiosit Grubu tarafından hemofagositik lenfohistiyositozis tanı kriterleri 1991 yılında yayınlanmıs, ancak bazı hastalarda tanı için gerekli kriterlerin bir veya birkaçının hastalığın geç dönemlerine kadar görülemeyebildiği belirlenerek hemofagositik lenfohistiyositozis tanı ve tedavi kılavuzu 2004 yılında yenilenmistir. Tanıda ve tedavi baslanmasındaki gecikme morbidite ve mortalite ile sonuçlanabilmektedir. Hemofagositik lenfohistiyositozisin ailevi mi, genetik zeminde mi gelismis olduğunun belirlenemediği sekonder olması muhtemel durumlarda; hastanın durumu ciddi, persistan ve rekürren ise hemofagositik lenfohistiyositozise yönelik tedavi baslama endikasyonu vardır. Burada baslangıçta tanı için gerekli kriterlerin hepsini tasımayan bir hastamızda, hemofagositik lenfohistiyositozisin atipik seyrini ve altta yatan hastalığın kesinlestirilememesine rağmen hastanın genel durumunun bozulması ile baslanan steroid tedavisinin tanı kriterlerinin bir araya gelmesini geciktirdiği bir olgumuzun tanısında ve tedavisinde yasanan güçlükleri tartısmayı amaçladık.

In 1991, diagnostic guidelines for hemophagocytic lymphohistiocytosis were presented by the Histiocyte Society; however, a number of patients may develop one or more of the diagnostic criteria late during the course of the disease. With these concerns in mind, the diagnostic guidelines have been revised at 2004. Delay in diagnosis may result in high morbidity and mortality. If we don\'t verify the patient has a genetically disease or a familial form of hemophagocytic lymphohistiocytosis, and if the disease is severe, persistent, or recurrent, we have to start specific therapy for hemophagocytic lymphohistiocytosis. Here, we report the difficulties in diagnosis and treatment in a case with an atypical and insidious course in whom all criteria are not fulfilled at the beginning, and although the corticosteroid usage for suspicious underlying disease made the diagnosis conflict, and delayed criteria for hemophagocytic lymphohistiocytosis.    Keywords: Lymphohistiocytosis, Hemophagocytic syndrome, therapy, diagnosis