hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Cyclophosphamid'e Karşı Farelerin Tahhümmülü ve Cyclophosphamid ile Nitrominin B12 ile Tatbikine Ait Deneyler
Experiments on The Tolerance of Mice to Cyclophosphamide and The Application of Cyclophosphamide with Nitromin and B12
Yazar: Kantemir, İzzet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 18 No. 4, 1965
Anahtar kelimeler: Pharmacy Management ; Eczacılık İşletmeciliği ; cyclophosphamide,alkylating agents,murine chemotherapy models,leukopenia,hematologic side effects,B12 supplementation,nitrogen mustard,retroorbital sampling ; siklofosfamid,alkilleyici ajanlar,fare kemoterapi modelleri,lökopeni,hematolojik yan etkiler,B12 desteği,nitrojen mustard,retroorbital örnekleme

Bu çalışma, farelerde iki farklı deney serisi ile siklofosfamid kemoterapi ajanına karşı tolerans ve hematolojik etkiyi B12 vitamini ile birlikte değerlendirmiştir. İlk deneyde iki grup fareye 25 gün boyunca kuyruk toplardamarından kademeli (Grup I: 100–300 mg/gün) ve sabit (Grup II: 200–400 mg/gün) dozlarda siklofosfamid uygulanmıştır. Grup II’de mortalite çok daha yüksek olup, ilaca karşı daha iyi tahammülün kademeli doz artışıyla sağlandığı görülmüştür. İkinci deney dizisinde, siklofosfamid ve nitromin B12 vitamini eşliğinde ya da yalnız uygulanarak farelerin retroorbital veninden alınan kan örnekleriyle lökosit ve eritrosit sayımları yapılmıştır. B12’nin hematolojik yan etkilere karşı koruyucu etkisi bu koşullar altında belirgin şekilde saptanamamıştır. Yazar, doz ve süre parametrelerinin genişletildiği yeni deneylerin gerekliliğini vurgulamıştır.

This study presents two experimental series in mice aimed at determining optimal dosing strategies for cyclophosphamide and its impact on blood parameters when combined with vitamin B12. In the first series, two groups of mice received cumulative cyclophosphamide injections via tail vein over 25 days. Group I received escalating doses from 100 to 300 mg/day equivalent; Group II started at higher fixed doses (200–400 mg/day). Mortality was significantly higher in Group II, demonstrating better tolerance in gradually increased dosing schedules. In the second series, cyclophosphamide and nitromine were administered with or without vitamin B12. Retroorbital blood sampling was used to monitor leukocyte and erythrocyte counts. No conclusive hematological protection by B12 was observed under the tested conditions, though methodological limitations (e.g., dosing window) were noted. The author emphasizes the need for further trials in expanded protocol scopes.
Koroner Yetmezlikte Prekordial Derivasyonlarda Görülen Sivri T Dalgalarının Tanıdaki Önemi
Diagnostic Significance of Prominent T Waves in Precordial Leads in Coronary Insufficiency
Yazar: Kaymakçalan, Sabahat
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 18 No. 4, 1965
Anahtar kelimeler: Cardiology ; Kardiyoloji ; myocardial infarction,T wave,ST segment,precordial ECG,coronary insufficiency,subendocardial ischemia,R wave amplitude ; miyokard infarktüsü,T dalgası,ST segmenti,prekordial EKG,koroner yetmezlik,subendokardiyal iskemi,R dalgası amplitüdü

Bu çalışmada, myokard infarktüsü geçiren veya geçirme riski bulunan hastalarda göğüs ağrısı esnasında prekordial derivasyonlarda görülen yüksek sivri T dalgalarının tanıdaki değeri incelenmiştir. 195 hastanın retrospektif EKG analizinde 10 (%5.1) vakada V₁–V₃ derivasyonlarında 1 mV üzeri T dalgası artışı ve eşlik eden R dalgası yükselmeleri görülmüştür. Bu bulgular, ST segmenti yükselmesi veya T dalgası negatifliği öncesi geçici olarak ortaya çıkmıştır. Literatür taramasında iskemik bölgede potasyum dengesi, repolarizasyon farkları ve intramembran voltaj değişimleri üzerine deneysel veriler sunulmuştur. Çalışma, antikoagülan tedaviye karar verme sürecinde bu T dalgası sivriliğinin klinik rehberlik potansiyelini vurgularken, posterior infarktüsün anterior derivasyonları etkileyebileceğine dikkat çekmiştir.

This study evaluates the diagnostic value of sharply elevated T waves observed in precordial leads during episodes of chest pain in patients with confirmed or impending myocardial infarction. In a cohort of 195 patients with anterior or posterior infarctions, 10 (5.1%) exhibited transient, high-amplitude T waves (≥1 mV) in V₁–V₃ during acute coronary episodes. ECG tracings showed R wave amplification alongside T wave spike formation, often preceding ST elevation or negative T waves. Literature review contextualizes experimental findings on repolarization dynamics (e.g., potassium flux, membrane polarity changes) and clinical implications for antithrombotic intervention. Authors suggest reevaluating the ECG criteria for early coronary ischemia and caution against misinterpretation due to posterior infarction effects on anterior leads.
Sağ Ventrikül Hipertrofisinin Elektrokardiyografik Teşhisinde A, B, C Derivasyonlarının Değeri
The Value of the A-B-C Leads in the Electrocardiographic Diagnosis of Right Ventricular Hypertrophy
Yazar: Erman, Muzaffer
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 17 No. 1, 1964
Anahtar kelimeler: ​Internal Diseases ; İç Hastalıkları ; Sağ ventrikül hipertrofisi,Elektrokardiyografi,Kardiyak patolojiler ; Right ventricular hypertrophy,Electrocardiography,Cardiac pathologies

Mitral darlık, konjenital pulmoner darlık, Fallot tipi kompleksler ve kor pulmonale olmak üzere sağ ventrikül hipertrofisi olan 60 vakada, A-B-C derivasyonları incelenmiş ve değerleri açısından standart derivasyonlarla karşılaştırılmıştır. A-B-C derivasyonları arasında, tek başına A derivasyonunun vakaların %75'inde sağ ventrikül hipertrofisini gösterdiği, standart derivasyonların ise %73'ünde gösterdiği gösterilmiştir. Bununla birlikte, bu A-B-C derivasyonlarının sağ ventrikül hipertrofisini göstermede standart derivasyonlardan daha belirgin bir avantajı yoktur; ancak yalnızca A derivasyonu, standart derivasyonlara ek olarak sağ ventrikül hipertrofisi olan kalp hastasından alınırsa faydalı olabilir.

In 60 cases with right ventricular hypertrophy, namely, mitralstenosis, congenital pulmonary stenosis, Fallot type complexes and cor pulmonale, the A-B-C leads have been investigated and comparedwith the standard leads in regard to their values. It has beenshown that among the A-B-C derivations the A lead, alone, has indicatedthe right ventricular hypertrophy in 75 per cent of the caseswhile the standard leads have revealed it in 73 per cent. Nevertheless,these A-B-C leads have not more obvious advantage to indicateright ventricular hypertrophy than the standard leads can, but onlythe A lead would be helpful if it is taken from the cardiac patientwith right ventricular hypertrophy in addition to the standardleads.
Barbitürik Asidi Derivelerinin Kusmuk, İdrar ve Kanda Tesbitine Ait Deneyler
Identification of Barbituric Acid Derivatives in Vomitus, Urine and Blood
Yazar: Kantemir, İzzet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 18 No. 4, 1965
Anahtar kelimeler: Dental Therapeutics, Pharmacology and Toxicology ; Diş Terapötikleri, Farmakoloji ve Toksikoloji ; barbiturate derivatives,phenobarbital,barbital sodium,forensic toxicology,mercurous nitrate reaction,pH buffer extraction,ether washout,suicide diagnostics,chromatography ; barbitürat türevleri,fenobarbital,barbital sodyum,adli toksikoloji,merküröz nitrat,pH tampon ekstraksiyonu,eter yıkama,intihar tanısı,kromatografi

Çalışma, barbitürik asit türevli hipnotik ajanlarla olası zehirlenme vakalarında tanı amaçlı dört ayrı deney dizisini paylaşmaktadır. Doğrudan kusmukta merküröz nitrat ile gri flokülasyon oluşumu, tavşanlara intramüsküler uygulanan fenobarbital/barbital sonrası idrarda kristal teşhisi, ve köpeklere intravenöz uygulama sonrası kan örneklerinde arama gerçekleştirilmiştir. İdrarda klorhidrik asit–eter–kloroform ekstraksiyonu ile çökelti elde edilmiş; fenobarbital 78 saate kadar, barbital ise 126 saate kadar izlenebilmiştir. Kanda ise 3 pH tampon yardımıyla yapılan ekstraksiyonlar fenobarbital için 12 gün, barbital için 8 gün pozitif sonuç vermiştir. Barbitürat dışı hipnotiklerle (örneğin Bromural, Sedormid) test sonuçları tamamen negatiftir. Yazar, hızlı tanı koyma ve ayırıcı toksikolojik incelemelerin klinik ve adli önemini vurgulamaktadır.

This study presents a stepwise methodology for detecting barbituric acid derivatives (e.g., Luminal, Veronal) in biological samples following suspected intoxication. Four models were used: direct precipitation in vomitus using mercurous nitrate, urinary crystallization assays post phenobarbital or barbital injection in rabbits, and blood analysis in dogs post intravenous administration. In urine, acidic ether–chloroform extraction enabled reliable visual precipitation; phenobarbital was traceable for up to 78 hours post-dose, barbital up to 126 hours. In blood, 3 pH buffer-enhanced extractions yielded positive tests for phenobarbital for 12 days and barbital for 8 days. The study emphasizes rapid bedside confirmatory diagnostics and differentiation from other sedative-hypnotics (e.g., Bromural, Sedormid).
Parotis Bezi Cerrahisinde N. Facialis’in Korunması
Protection of the Facial Nerve in Parotid Surgery
Yazar: Bumin, Orhan
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 20 No. 2, 1967
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; Parotid gland,Facial nerve,Surgical anatomy ; Parotis bezi,N. facialis,Cerrahi anatomi

Yakın zamanlara kadar, n. facialis’i yaralamak korkusuyla, cerrah parotis üzerinde müdahale etmekten çekinirdi. Bugün, parotis bezinin facialis siniri ile olan ilişkilerini göz önünden bulundurarak, ameliyat daha emniyetle yapılabilmektedir. Bu yazıda, n. facialis’in ve parotis’in embriyolojisi, cerrahi amatomisi, sinirin parotis bezi olan ilişkileri anlatıldı. N. facialis’i meydana koymak için kullanılan cerrahi teknikler açıklandıktan sonra, evvelce başka bir klinikte, yüzündeki tümörün bir kısmı çıkarılıp bırakılan ve eskisinden daha büyük bir şişlikle bize baş vuran bir genç kızın müşahadesi özetlendi. Hastanın ameliyattan evvel ve sonraki durumu takdim edildi. Konservatris parotis cerrahisinde ameliyattan sonra görülen komplikasyonlara işaret edildi.

The surgical anatomy of the facial nerve in its extracranial course and its relation to partial gland have been described. Specific landmarks with which the course of the facial nerve is commonly associated have been discussed. Methods for exposing the facial nerve with respect to parotid gland have been given. Thorough familiarity with these methods will facilitate the adequate surgical removal of the pathologic process within gland and drastically reduce the danger of a permanent facial paralysis. It is also stressed that benign mixed tumors should be dissected out completely, rather than enucleated. History of a case, who is operated on by the author, has been given. Postoperative complication of the parotid surgery has been summarized.
İlk Açılan Tıbbiyemiz - Şanizade'nin Anatomi Kitabı
First Medical School In Turkey and the Anatomy Book Written By Şânizade
Yazar: Uzluk, Feridun Nafiz
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 20 No. 4, 1967
Anahtar kelimeler: Social Determinants of Health ; Sağlığın Sosyal Belirleyicileri ; Medical History,Ottoman Medicine,Şânizade Ataullah Efendi ; Tıp Tarihi,Osmanlı Tıbbı,Şânizade Ataullah Efendi

Şânizade'nin büyük emeklerle yazıp, Amire Matbaasında 1819' da basılan eseri, 1827 de açılan Tıbbiyede okunmaktan kim alıkoymuş, bu iddia Bernhard Stern'in Türkiye hakkında yazıp, 1903 yılında Berlin'de yayınladığı eserin 52 nci sayfasında bildirilmektedir. Halbuki Tıbbiyenin 1260/1844 yılı mezunu Dr. Hayrullah efendi, bu kerre satın aldığım defterleri içerisinde kendi elile yazdığı satırlarda, bu iddiayı yalanlamaktadır. O satırların fotoğrafisi buradadır. [Bakınız sahife 681, şekil 4].

Şânizade'nin büyük emeklerle yazıp, Amire Matbaasında 1819' da basılan eseri, 1827 de açılan Tıbbiyede okunmaktan kim alıkoymuş, bu iddia Bernhard Stern'in Türkiye hakkında yazıp, 1903 yılında Berlin'de yayınladığı eserin 52 nci sayfasında bildirilmektedir. Halbuki Tıbbiyenin 1260/1844 yılı mezunu Dr. Hayrullah efendi, bu kerre satın aldığım defterleri içerisinde kendi elile yazdığı satırlarda, bu iddiayı yalanlamaktadır. O satırların fotoğrafisi buradadır. [Bakınız sahife 681, şekil 4].
Membranöz Glomerülonefritlerin Böbrek Biyopsisi ile İncelenmesi
Histopathological Review of Membranous Glomerulonephritis via Renal Biopsy
Yazar: Özdemir, İlhan
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 18 No. 4, 1965
Anahtar kelimeler: ​Internal Diseases ; İç Hastalıkları ; nephrotic syndrome,proteinuria,serum albumin,renal histology,glomerular basal membrane,renal biopsy,eosinophilia,idiopathic glomerulopathy ; nefrotik sendrom,proteinüri,serum albumin,böbrek histolojisi,glomerüler bazal membran,böbrek biyopsisi,eozinofili,idiyopatik glomerülopati

Bu çalışmada, A.Ü. Tıp Fakültesi II. İç Hastalıkları Kliniği’nde peruktan böbrek biyopsisiyle teşhis edilen 13 membranöz glomerülonefrit vakası incelenmiştir. Yaşları 14–45 arasında olan hastalarda yaygın ödem, hipoproteinemi, hiperkolesterolemi ve değişken proteinüri gözlenmiştir. Biyopsilerde tipik olarak glomerül bazal membran kalınlaşması ve tübüler dejenerasyon görülmüştür. Bazı olgularda eozinofili ve guvatr bulunmuş, iki hastada spontan diürez izlenmiştir. Yapılan ikinci biyopsilerde patolojik değişikliklerin ilerlediği görülmüş; ancak laboratuvar değerleriyle histopatolojik bulgular arasında anlamlı korelasyon saptanmamıştır. Yazarlar, erken biyopsi ile ayırıcı tanının netleştirilmesini ve steroid tedavi kararının buna göre şekillendirilmesini önermektedir.

This study analyzes 13 cases of membranous glomerulonephritis diagnosed via percutaneous renal biopsy performed at Ankara University. Patients (ages 14–45) exhibited nephrotic syndrome features such as edema, hypoalbuminemia, hypercholesterolemia, and variable proteinuria. Despite clinical heterogeneity, renal biopsy revealed consistent basal membrane thickening and tubular degeneration. Notably, eosinophilia and thyroid enlargement (goiter) were present in subsets, and spontaneous diuresis was observed in two patients. Follow-up biopsies showed progressive histopathological change with no clear correlation between lab parameters and tissue findings. Authors recommend early biopsy for accurate classification and corticosteroid planning.
Nadir Bir Meme “Chondroma”sı Vak’ası
A Rare Case Report of Breast Chondroma
Yazar: Ayral, Naci
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 18 No. 4, 1965
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; breast chondroma,cystosarcoma phyllodes,benign tumors,cartilage tissue,histological capsule,differential diagnosis ; meme kondroması,cystosarcoma phyllodes,benign meme tümörleri,kıkırdak dokusu,histolojik kapsül,ayırıcı tanı

Bu olgu sunumunda, Ankara Üniversitesi 2. Cerrahi Kliniği’nde 10 yıllık arşivde 5.627 ameliyat arasında görülen nadir bir meme kondroması vakası anlatılmaktadır. 25 yaşındaki kadın hastada daha önce iki kez çıkarılmış bir kitle sonrası sol memede hızla büyüyen, gece ağrıları yapan lobüle bir kitle oluşmuştur. Devasa boyuttaki tümör “Cystosarcoma Phyllodes” benzeri görünüm sunmasına karşın, histopatolojik incelemelerde bazofilik matriks içinde yerleşmiş olgun kıkırdak hücrelerinden oluştuğu ve fibröz dokuyla kapsüllendiği saptanmıştır. Malignite ya da lenf nodu tutulumu bulunmamıştır. Yazar, memedeki osteokondrojenik tümörlerin nadirliği ve ayırıcı tanı zorluklarını tartışmaktadır.

This case report presents a rare instance of breast chondroma observed over a 10-year surgical archive involving 5,627 operations. The patient, a 25-year-old female, developed a rapidly growing lobulated mass in the left breast following two prior excisions. Upon surgical removal, the lesion resembled a giant cystosarcoma phyllodes but was histopathologically confirmed to be a pure chondroma, comprising mature cartilaginous cells embedded in a basophilic matrix surrounded by fibrous tissue. No malignancy or lymphatic spread was present. The author discusses the rarity of osteochondrogenic tumors in the breast and the challenges in preoperative differential diagnosis.
Retroperitoneal ve Intraspinal Neurilemmoma Vak’aları
Two Cases of Retroperitoneal and Intraspinal Neurilemmoma
Yazar: Ayral, Naci
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 18 No. 4, 1965
Anahtar kelimeler: Brain and Nerve Surgery (Neurosurgery) ; Beyin ve Sinir Cerrahisi (Nöroşirurji) ; neurilemmoma,schwannoma,retroperitoneal mass,spinal cord compression,Antoni A and B types,sacrum tumor,encapsulated tumors ; neurilemmoma,schwannoma,retroperitoneal kitle,medulla basısı,Antoni A ve B tipleri,sakrum tümörü,kapsüllü tümörler

Bu yazıda farklı anatomik lokalizasyonlarda gelişen iki nadir neurilemmoma vakası sunulmuştur. Birinci vakada 55 yaşındaki erkek hastada 11. dorsal vertebra hizasında medulla spinalis basısı gelişmiş; miyelografi ile blokaj saptanmış ve laminektomi sonrası 2x1 cm boyutunda kapsüllü bir tümör çıkartılmıştır. Histolojik incelemede neurilemmoma teşhisi konmuştur. İkinci vakada 25 yaşındaki kadın hastada sol bacağa yayılan ağrı ve pelvik kitle saptanmış; radyolojik olarak sakrum önünde sınırları belirgin bir yumuşak doku kitlesi görülmüştür. Retroperitoneal cerrahiyle kapsüllü iki lobül manuel olarak enükle edilmiş; histopatolojik değerlendirmede palizatlaşmamış, vaküollü, argirofilik maddeler içeren Antoni B tipi neurilemmoma teşhis edilmiştir. Çalışma, neurilemmoma ile neurofibroma ayrımına, iyi huylu davranışlarına ve cerrahi tedavide lokal eksizyonun yeterliliğine dikkat çekmektedir.

This paper presents two rare cases of neurilemmoma arising from distinct anatomical regions. The first case involved a 55-year-old male with medullary compression at the level of the 11th thoracic vertebra. Myelogram confirmed blockage, and laminectomy revealed a 2x1 cm encapsulated tumor, histologically identified as neurilemmoma. The second case featured a 25-year-old female with left leg pain and palpable pelvic mass. Radiology showed a sharply bordered soft-tissue lesion anterior to the sacrum. Retroperitoneal surgery revealed two encapsulated lobules removed manually. Histopathology indicated Antoni B-type neurilemmoma composed of elongated nuclei, jelly-like vacuoles, and argyrophilic material. The report emphasizes differential diagnosis from neurofibroma, benign behavior, and surgical management via local excision.
Hemoroid Ameliyatlarında Sfinkterotominin Postoperatif Ağrı Üzerine Tesiri
The Effect of Sphincterotomy Upon the Pain Following Hemorrhoid Operations
Yazar: Akgün, Sermet
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 17 No. 1, 1964
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; Hemoroid,Sfinkterotomi,Postoperatif ağrı ; Hemorrhoids,Sphincterotomy,Postoperative pain

1 — Hemoroidektomi ile birlikte uygulanan internal sfinkteretomi operasyonunun postoperatif ağrı üzerindeki etkisini araştırmak amacıyla, 54'ünde sfinkteretomi uygulanan, 30'unda uygulanmayan toplam 84 olgu incelendi.2 — Sfinkteretomi uygulanan 54 olgudan histolojik inceleme için sfinkter biyopsisi alındı. Bunlardan 33'ünden alınan biyopsilerin internal sfinkterete ait olduğu ve sadece bu olgularda internal sfinkteretominin kesin olarak uygulandığı görüldü. Aynı zamanda, bu biyopsi sonuçlarına dayanarak, hemoroid ve anal fissür operasyonlarında operasyon alanının tabanında gözlenen dairesel kas liflerinin, eksternal sfinkterin subkütanöz kısmı değil, internal sfinkterin en alt kısmı olduğu yönündeki yeni görüşü destekleyen kanıtlar elde edildi. 3 — Hemoroidektomi ile aynı anda internal sfinkteretomi uygulanan vakalarda, postoperatif ağrı açısından oldukça tatmin edici sonuçlar elde edilmiştir. İnternal sfinkteretomi ile bağlantılı olarak herhangi bir erken veya sonraki komplikasyon gözlenmemiştir. 4 — Herhangi bir sonradan düşünme olmaksızın, hemoroidektomi ile birlikte internal sfinkteretomi uygulamasının postoperatif ağrıyı önlemek amacıyla yararlı ve gerekli olduğu kanısına varılmıştır.

1 — A total of 84 cases of which sphyncteretomy was carriedout in 54 and not carried out in 30, was examined for the purposeof investigating the influence on post - operative pain of internalsphyncteretomy operation carried out together with hemoroidectomy.2 — Of the 54 cases in which sphynteretomy was carried out, sphyncter biopsy was taken out for histological investigation. It wasseen that the biopsies taken from 33 of these pertained to the internalsphyneter, and that only in these cases was internal sphyncteretomydefinitely implemented. At the same time, on the basis of thesebiopsy results, evidence was obtained to support the new view thatthe circular muscle fibers observed at the base of the operationalfield in hemorroid and anal fissure operations are not the subcuteneuspart ot the external sphyncter but the lowest portion of the internalsphyncter.3 — In cases where internal sphyncteretomy was carried outat the same time as hemorroidectomy, very satisfactory resultswere obtained from the point of postoperative pain. No immediateand subseguent complications 'whatever were observed in connectionwith the internal sphyncteretomy.4 — Without any afterthoughts whatever the conviction wasreached that the implementation of internal sphyncteretomy Withhemorroidectomy is useful and necessary for the purpose of preventingpostoperative pain.
İki Treacher–Collins Sendromu Vakası ve Birinci–İkinci Brankiyal Ark Sendromu
Two Cases of Treacher–Collins Syndrome and First–Second Branchial Arch Deficiency
Yazar: Borçbakan, Cihat
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 18 No. 4, 1965
Anahtar kelimeler: Brain and Nerve Surgery (Neurosurgery) ; Beyin ve Sinir Cerrahisi (Nöroşirurji) ; Treacher–Collins,mandibular hypoplasia,auricular dysgenesis,facial asymmetry,orbital dystopia,first branchial arch,second arch syndrome,embryologic facial formation ; Treacher–Collins,mandibula hipoplazisi,kulak deformitesi,yüz asimetrisi,orbital distopi,birinci brankiyal ark,ikinci ark sendromu,embriyolojik yüz gelişimi

Bu yazı, klasik özellikler taşıyan iki Treacher–Collins sendromu vakasını detaylı biçimde ele almaktadır. Her iki çocukta antimongoloid göz yarıkları, malar kemik eksikliği, çene ramuslarının yokluğu, kulak anomalileri, yanak kıllarında yer değişimi ve ağız kenarında yarıklar gözlenmiştir. Prof. Borçbakan, birinci ve ikinci brankiyal arkların normal embriyolojik gelişim sürecini ve bu süreçteki mezanşim göçü yetersizliklerinin doğuştan yüz deformitelerine nasıl yol açtığını açıklamaktadır. Vakaların ailesel köken taşımaması, herediter olmayan varyantlara işaret etmektedir. Yazı, kalıtsal ve kalıtsal olmayan kraniyofasiyal sendromları ayırarak, erken dönem neşvünema bozukluklarına embriyolojik bir temel sunmaktadır.

This article presents two pediatric cases of bilateral Treacher–Collins Syndrome with diagnostic features such as antimongoloid orbital slant, malar bone hypoplasia, mandibular ramus agenesis, ear deformities, and lateral facial clefts. Prof. Borçbakan discusses the embryologic development of cranial and visceral components, especially the first and second branchial arches. Both patients exhibited classic signs including downward-slanting palpebral fissures, absent zygomatic arches, underdeveloped maxilla and mandible, malformed external ears, and lateral cheek hair displacement. Despite classical heredity associations with Treacher–Collins, no familial anomalies were found. The paper distinguishes between inherited and sporadic craniofacial syndromes and proposes an etiopathogenic link to early mesenchymal migration failures.