hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Divan Şiirinde Kadeh ve Kadeh Redifli Gazeller
Goblet and Gazels With The Word “Goblet” Following The Rhyme in Divan Literature
Yazar: Batislam, Hanife Dilek
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 18 No. 18, 0
Anahtar kelimeler: Kadeh,divan şiiri,kadeh gazelleri,benzetme,hayal ; Glass,divan poetry,odes,imagination,analogy

Divan şiirinin benzetme ve hayal dünyasında önemli bir  yer tutan unsurlar arasında, “Sıvı içecekleri içmekte kullanılan  belirli şekil ya da nesneden yapılmış kap” olarak  tanımlanan kadeh de bulunmaktadır. Kadeh; divan şiirinde  şekli, rengi, içinde bulunan sıvının niteliği vb. çeşitli yönleriyle  farklı hayallere konu olmuştur.  Divan şairleri şiirlerinde genellikle içi kırmızı şarap dolu  sırça kadehi sevgilinin dudağına benzetmişler, sarhoş edici  özelliğine dikkat çekmişlerdir. Kadeh şekil bakımından ve  rengi dikkate alınarak en çok gül, gonca ve laleye; parlaklığı,  yakıcılığı, elden ele dönmesi nedeniyle de güneşe ve aya  benzetilmiştir.  Kadehle ilgili benzetme ve hayallerin en sık kullanıldığı  şiirler ise divanlarda bulunan kadeh redifli gazellerdir. Redif  kelimesi kadeh olan bu gazellerde kadehle ilgili hemen hemen  bütün benzetme ve hayaller çok yönlü olarak işlenmiştir.  Dolayısıyla divan şiirinde kadehin hangi özellikleriyle ve  benzetme ilgileriyle kullanıldığının tespiti açısından kadeh  redifli gazeller önemlidir.  Makalemizde, farklı yüzyıllara ait divanlardan seçilmiş  kadeh redifli gazellerden yola çıkarak kadehin divan  şiirindeki yerini ve kadehle ilgili benzetme ve hayalleri  belirlemeye çalışacağız.

The ‘glass’/ ‘cup’ is one of the notable elements in the  world of analogies and is featured in the imagination of  Divan poems. A glass is identified as a container or vessel  which is used for drinking liquids, and is crafted in special  shapes or from objects. The ‘glass’ is mentioned in a variety  of ways in Divan poems related to decriptions of their  shapes, colors, and the quality of liquids that it contains.  The poets of the Divan genre usually liken the red wine  glass to the lips of a beloved and remarks on intoxication.  Likewise, the glass is often likened to roses, buds and tulips  through its shape and colour. İt is also analogous to the sun  and moon through its shine and its passing from hand to  hand-like the cycle of the day.  The poems, in which the glass is often used, are the odes  that feature the glass as a repeated voice in Divans. The  wide range of its analogous or symbolic usage in these  remarkable odes are high lighted in this paper. The  selection of the poetry is drawn from different centuries  and is comprehensive.
Abdurrahmân Câmî’nin “Kasîde-i Ferîde”sinin Tercüme ve Şerhi
Translation and Commentary of Abdurrahmân Câmî’s “Kasîde-i Ferîde”
Yazar: Karataş, Ahmet
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 18 No. 18, 0
Anahtar kelimeler: Abdurrahmân Câmî,Tevfîk Efendi,Kemâleddin Harputî,Kasîde-i Ferîde ; Abdurrahmân Câmî,Tevfîk Efendi,Kemâleddin Harputî,Kasîde-i Ferîde

XIX. asrın âlim ve Nakşî-Mevlevî sûfîlerinden İstanbullu  Mehmed Tevfîk Efendi Abdurrahmân Câmî’nin  birinci dîvânı olan Fâtihatü’ş-şebâb’dan 9 kasîdeyi ve “elif”  kâfiyeli 10 gazeli şerhederek eserine Şerh-i Kasâid-i Câmî   Neş’e  adını vermiştir. Tevfîk Efendi’nin muhtemelen  ömrü vefâ etmediği için şerhin devâmı gelmemiştir. Onun  şerhettiği kasîdeler arasında bulunan ve dinî ahlâkî öğütler  ihtivâ eden “lâmiyye” kasîdesini, yaklaşık yarım asır sonra  Harputlu  Elazığ  âlim, müftü Mehmed Kemâleddin Efendi  lafzı ve mânâsı bakımından çok beğendiği için “kasîde-i  ferîde” olarak niteleyip tercüme etmiş ve Beyânü’l-Hak  mecmûasında yayımlamıştır. Bu makalede evvelâ “kasîde-i  ferîde” isimlendirmesi üzerinde durulmuş, ardından Tevfik  Efendi ve Kemâleddin Efendi’nin hayatları kısaca anlatılmıştır.  Makalenin ana kısmını üç Nakşî sûfiden Câmî’nin  yazdığı, Tevfîk Efendi’nin şerh, Kemâleddin Efendi’nin ise  derli toplu tercüme ettiği söz konusu kasîdenin aslı,  tercümesi ve şerhiyle bir arada bugünkü harflere aktarılması  oluşturmaktadır. Makalede ayrıca mütercim ve şârihin  istifâde ettikleri kaynaklara ulaşılarak gerekli izâhlar  yapılmış, Farsça ve Arapça cümleler tercüme edilerek  dipnotlara yerleştirilmiş, böylece Osmanlı şerh edebiyâtının  güzel bir numûnesi ilim ehlinin istifâdesine sunulmaya  çalışılmıştır.

Mehmed Tevfîk Efendi, prominent scholar of 19th  century and Shayh of Nakşi-Mawlavi annotated 9 kasidahs  from Fâtihatü’ş-şebâb, the first dîvan of Abdurrahmân  Câmî and 10 gazels rhymed with “alef” and combined  them in a book that he titled Şerh-i Kasâid-i Câmî  Neş’e .  Tevfîk Efendi, could not complete his commentary  probably because of his early death. Mehmed Kemaleddin  Efendi, a prominent scholar and mufti of Harput,  translated one of the kasidas in this collection called the  kasidah of “lâmiyye” which includes religious and ethical  admonitions and published it in the journal of Beyânü’l-  Hak. In this essay we latinize this kasidah together with its  translation and commentary, annoted with necessary  information derived from the sources utilezed by both the  commentator and the translator; and thus introduce such  a beautiful example of the Ottoman literature of  commentaries to the service of shcolarship.
Kerîmî’nin Manzum Sözlüğü
Poetic Dictionary of Kerîmî
Yazar: Kaya, Hasan
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 18 No. 18, 0
Anahtar kelimeler: Sözlük,manzum sözlük,lugat,Kerîmî ; Dictionary,poetic dictionary,wordbook,Kerîmî

11. yüzyılda Arap edebiyatında başlayan manzum lugat  yazma geleneğinin Türk edebiyatında örnekleri 15. yüzyıl  başlarından itibaren görülmeye başlamıştır. Aruz vezniyle  yazılan manzum sözlükler, kısa sürede yaygınlaşmış ve  Farsça-Türkçe, Arapça-Türkçe gibi iki dilli manzum sözlüklerin  yanında Farsça-Arapça-Türkçe gibi üç dilli manzum  sözlükler de yazılmıştır. Farsça ve Arapçanın dışında  sayıları az da olsa Boşnakça-Türkçe, Rumca-Türkçe,  Ermenice-Türkçe, Fransızca-Türkçe sözlüklerin de yazıldığı  görülmüştür.  Kerîmî’nin makaleye konu olan sözlüğü Farsça-Arapça-  Türkçe üç dilli manzum sözlüklerdendir. Müellifi ile ilgili  herhangi bir bilgi yoktur. Sözlüğün kaynaklarda iki nüshası  yer almaktadır. Bu çalışmada, sekiz nüshası tespit edilen  sözlüğün bu nüshalara göre tenkitli metni hazırlanmıştır.  İstinsah tarihi belli nüshaların en eskisi 1570 tarihlidir.  Makalenin başında manzum sözlük geleneği ile ilgili kısa  bilgiler verilmiş ve Kerîmî’nin sözlüğü şekil ve muhteva  bakımından incelenmiştir. Tamamı 131 beyit olan sözlükte  243 Farsça, 28 Arapça kelimenin karşılıklarının verildiği  görülmektedir. Pek çok sözlükte yer alan giriş bölümü  Kerîmî’nin sözlüğünün tespit edilebilen nüshalarında  yoktur. Eser, kıt‘a adı verilen 16 bölümden oluşur.  Bölümlerin beyit sayısı 2 ila 13 arasında değişir. Eserde 4  farklı aruz kalıbı kullanılmıştır.

The examples of writing poetic dictionary tradition,  which started in 11th century Arabic literature, started in  Turkish literature at the beginning of 15th century. Poetic  dictionaries were written in the shape of aruz prosody and  they became very common quickly. Besides Persian-  Turkish and Arabic-Turkish bilingual poetic dictionaries,  there were Persian-Arabic-Turkish trilingual dictionaries  in the literature. Although not very common, there were  different dictionaries such as Bosnian-Turkish, Romaic-  Turkish, Armenian-Turkish, French-Turkish.  The dictionary of Kerîmî, subject to this article, is one of  the examples of Persian-Arabic-Turkish trilingual poetic  dictionaries. There is no information in the related  literature about the author of the work. There are two  copies of the dictionary in the literature. In this study, 8  copies of the same dictionary were determined and their  reviewed and controlled texts were prepared. The oldest  version with a definite copy date is dated 1570. At the  beginning of the article, there is brief information about the  poetic dictionary tradition and the shape and content of  Kerîmî’s dictionary are analyzed. The dictionary is made  of a total of 131 verses and 243 Persian, 28 Arabic words  are included. The section of introduction, which exists in  most of the dictionaries, doesn’t exist in Kerîmî’s  dictionary copies. The work is made of 16 sections called  ‘verse’. The number of couplets varies between 2 and 13 in  these sections. 4 different aruz prosodies are used in the  work.
Bâkî’nin Gazellerine Ek ve Derzi-zâde ‘Ulvî’ye Nazîreleri
The Addition to Baki's Ghazals and His Naziras to Derzi-zâde Ulvi
Yazar: Kılıç, Muzaffer; Çelik, Büşra
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 18 No. 18, 0
Anahtar kelimeler: Bâkî,Derzi-zâde ‘Ulvî,Gazel,Nazire,16. yy.,Eski Türk Edebiyatı ; Bâkî,Derzi-zâde ‘Ulvî, Ghazal,Nazira,16th century,Old Turkish Literature

Osmanlı edebiyatı şairlerinin çeşitli sebeplerle divanlarına  dahil etmedikleri yahut divanlarını tertip ettikten sonra  yazdıkları şiirler vardır. Bu şiirlere yine bu sahanın mahsullerinden  olan mecmualarda veya başka eserlerin içerisinde  denk gelinebilmektedir. Mecmuaların yanı sıra az da olsa  bazı divan nüshalarında başka şairlerin şahıs ve eserlerine  yönelik yeni bilgilere rastlanır. Bu şekilde ortaya çıkan her  bilgi, öncesinde yapılan çalışmaların eksiklerini tamamlayarak  kapsamını genişletmektedir.  Bâkî  ö. 1600  de bu türden örneğine sıkça rastlanılan  şairlerden biridir. Bu sebeple mecmualardan hareketle Osmanlı  edebiyatının en müstesna şair ve devlet adamlarından  biri olan Bâkî’nin divanında yer almayan gazellerine  yönelik çalışmalar yapılagelmiştir. Bu makalede ise Derzizâde  ‘Ulvî  ö. 1585 ’nin divan yazmalarından birinin  derkenarında karşılaşılan ve Bâkî’nin önceki yayınlarda  bulunmayan şiirlerine yer verilecektir. Ayrıca aynı yazmadan  hareketle Bâkî’nin şimdiye kadar herhangi bir vesile  ile değinilmeyen çağdaşı Derzi-zâde ‘Ulvî’nin gazelleri  zemininde yazdığı nazireleri tanıtılacaktır. Burada Bâkî’nin  Dîvân’ında bulunmayan gazelleri kadar nazireleri de ‘Ulvî  ile etkileşimini gözler önüne sermesi ve şiirleri kıyaslandığında  ‘Ulvî’nin de en az Bâkî kadar kudretli bir şair olduğunu  göstermesi bakımından oldukça önemlidir.

There are poems written by Ottoman Literature poets  that they did not include in their divans for various reasons  or they wrote after arranging their divans. These poems  can be also coincied with in the majmuas or another literary  works of this field crops. In addition to the majmuas,  in a small number of diwan copies contain new information  about personality and works of another poets are  encountered. Any information that emerges in this way  broadens the scope by complementing the shortcomings of  previous studies.  Bâkî  d. 1600  is also one of the poets frequently encountered  in this kind of example. For this reason, studies have  been carried out on the ghazals of Bâkî, one of the most  exceptional poets of Ottoman literature and a statesmen,  which are not included in the divan. In this article, the  poems of Baki, which are encountered in the edge of one of  the copies of the Derzi-zade ‘Ulvî  d. 1585 's Divan, which  are not found in the previous publications, will be given.  In addition, through the same manuscript, Bâkî’s naziras  to his coeval Derzi-zâde 'Ulvî’s ghazals will be introduced,  which have not been mentioned on any study. Here it is  very important that the naziras as well as the ghazals that  are not in the Divan of Bâkî show that 'Ulvî is at least as  mighty as the Bâkî when his poetry is compared to his.
Bilinmeyen Bir 15. Yüzyıl Şairi Serâyî
An Unknown 15th Century Poet Serâyî
Yazar: Kolunsağ, İbrahim
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 18 No. 18, 0
Anahtar kelimeler: Serâyî,Şeyhî,Ahmet Paşa,Necâtî,Divan,15. yüzyıl,II. Bayezid ; Serâyî,Şeyhî,Ahmet Paşa,Necâtî,Divan,15th Century,II. Bayezid

Eski Türk edebiyatı alanında yapılan bilimsel çalışmaların  temelini oluşturan edebî eserlerin  konumuz gereği  divanların  tespit ve neşrinde günümüzde önemli mesafeler  alınmıştır. Ancak, her geçen gün kaynaklarda yer almamış  şairlerin ve dolayısıyla eserlerinin ortaya çıkarılması alandaki  mevcut birikime yeni katkılar sağlamaktadır.  Serâyî, II. Bayezid Dönemi şairlerindendir. Bu dönem,  16. yüzyılda klasik hüviyetini kazandığı kabul edilen divan  şiirini hazırlaması açısından bir “geçiş dönemi” olarak  kabul edilir. Yüzyılın Şeyhî, Ahmet Paşa ve Necâtî gibi  büyük şairlerinin eserleri öncülüğünde böyle bir dönemi  daha iyi anlamayı sağlayacak metinler -özellikle müellifinin  elinden çıkmış olanlar- kendi başına sahip oldukları değerin  yanında sonraki yüzyıllara göre eldeki eser sayısı bakımından  daha nadir olmaları dolayısıyla da kıymetlidir. Bu  makalede, şairin yaşadığı dönemin divan şiiri açısından  genel özellikleri kısaca belirtildikten sonra Serâyî’nin  hayatına dair bilgiler divanından elde edilen verilerle ortaya  konmuştur. Viyana Millî Kütüphanesi Mixt. 1446 numarada  kayıtlı müellif hattı divan tanıtımının ardından yine  eserden hareketle Serâyî’nin şiiri/şairliğine dair beyitleri, dil  ve üslup özellikleri, dönem şairleriyle olan benzerlikleri  örneklendirilmeye çalışılmıştır.

There has been considerable development in the study  and evaluation of literary works in the field of Classical  Turkish Literature. But with each passing day, the  discovery of previously unknown poets and their poems  contribute new information to the already available  accumulated knowledge.  Serâyî is a poet of the Bayezid II period. This period is  regarded as a “transitional period” in which the Divan  poem earned its classical identity in the 16th century. The  texts of the century authored by poets Şeyhî, Ahmet Paşa  and Necatî make it possible for us to conceive this period  better – the ones that were registered by the authenthic  authors in particular – are valuable on their own besides  being valuable because of how rare they are compared to the  next century. In this article, having mentioned the general  characteristics of the Divan poetry during which the poet  lived, information about Serâyî’s life obtained from his  works is presented. Using the Vienna National Library  Mixt. 1446 records, the Divan of the poet is introduced.  Based on his canon, Serâyî’s couplets on poetry and poems,  his language and style is exemplified, as well as his  similarities with the other poets of his period.
Süheyl ü Nevbahâr’da Kafiye Tasarrufları
Rhyme Savings in The Süheyl ü Nevbahar
Yazar: Özçelik, Sadettin
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 18 No. 18, 0
Anahtar kelimeler: Mesut Bin Ahmed,Süheyl ü Nevbahâr,kafiye tasarrufları ; Mesut Bin Ahmed,Süheyl u Nevbahâr,rhyme savings

Türk Dili ve Edebiyatının önemli mesnevilerinden /  metinlerinden biri de Süheyl ü Nevbahâr’dır. Bu mesnevi  altı bin beyite yaklaşan hacimli bir eser olması, zengin kelime  deyim vb. dil malzemesi içermesi nedeniyle Türkiye’de  gerek Türk Edebiyatı alanında çalışanların gerekse Türk  Dili alanında çalışanların ilgi odağı olmuş bir metindir.  Böylesi hacimli tarihî metinler dilin gelişimine ve kendi  içindeki değişimlere önemli derecede ışık tutar. Tarihî  metinler dildeki kelimelerin, deyimlerin, atasözlerinin, söz  kalıplarının geçmişten günümüze nasıl taşındığına tanıklık  eder. Dilin tarihte bıraktığı ögelerin ve onların yerine kullanıma  giren yeni ögelerin hangi dönemde kullanıma girdiğini,  yani dil içi gelişimin nasıl sürdüğünü tarihî metinler  gösterir. Aynı şekilde tarihî ve edebî bir metinde dilin farklı  dönemleri içerisinde kullanılmış olan ses ve şekil özelliklerini  söz sanatlarını da görmek mümkündür. İşte bu makalede  Süheyl ü Nevbahâr metni üzerinde yapmakta olduğumuz  yeni okuma çalışmaları sürerken kafiye tasarrufları  konusu ile ilgili olarak tespit ettiğimiz örnekler sunulmakta  ve tasarruflarla ilgili açıklamalar yapılmaktadır.

Süheyl ü Nevbahâr is one of the important Mesneves /  texts of Turkish Language and Literature. This mesnevi is  a work of volume approaching six thousand brains, rich  vocabulary and so on. Language material in Turkey  because of the Turkish literary field in the field of employees  who are working in the field of Turkish language has  become a center of attention. Such voluminous historical  texts shed light on the development of language and the  changes within itself. Historical texts testify to how the  words, phrases, proverbs, and phrases on the earth are  carried day by day from the past. Historical texts show in  which era the language s  left in the history and the new  texts that replaced them came into use, ie how the language  development progressed. In the same way, it is also  possible to see the vocal and figurative characteristics of the  vocabulary used in different historical and literary periods.  In this article, while we are carrying out new reading  exercises on Süheyl ü Nevbahar text, examples which we  have found about rhyme savings are presented and  explanations about saving are made.
XVIII. Yüzyıl Divan Şairi Adlî  ö.1743-44  ve Divanı
18TH Century Divan Poet Adlî and His Divan
Yazar: Sunal, Arif
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 18 No. 18, 0
Anahtar kelimeler: Divan şiiri,rindane şiir,Adlî ; Divan poetry,rindane poem,Adlî

Adlî hakkında bilgi veren tezkirelerde şairin asıl adının  Mehmed olduğu ve İstanbul’da doğduğu belirtilmektedir.  Devletin çeşitli kademelerinde bürokratik görevler üstlenmiş  olan Adlî, 1156/1743-44 yılında İstanbul’da vefat etmiştir.  Henüz neşredilmemiş olan Adlî’nin Divan’ı, Tavşanlı  ilçesi Zeytinoğlu İlçe Halk Kütüphanesi, Zeytinoğlu  Koleksiyonunda 43 Ze 333/3-4-5-6 numarada kayıtlı bir  divan mecmuası içerisinde bulunmaktadır. Tamamı talik  hatla, iki sütun hâlinde ve 18 satırda tertip edilen divanın  istinsah tarihi 21 Safer 1167/21 Kasım 1753-1754 olarak  kaydedilmiştir. Adlî, şiirlerinin çoğunda sade, külfetsiz bir  dili ve ahenkli bir üslubu tercih etmiştir. Onun Farsça üç  manzume haricinde bütün şiirleri Türkçe yazılmıştır. Adlî  Divanı’nda rindane üslupla yazılmış şiirler önemli bir rol  oynamaktadır. Adlî’nin rindane gazellerinde, klasik Divan  şiirine uygun olarak şarap, meyhane, rind, zahid gibi rindlikle  ilgili kavramların sıkça dile getirildiği görülmektedir.  Ayrıca tezkirelerde “derviş-nihâd” olarak anılan şairin  tasavvuf ehli olduğuna vurgu yapılır. Bu çalışmada,  Adlî’nin hayatı, Divan’ı ve üslubu üzerinde durulmuş  ardından Divan’ındaki rindane üslupla yazılmış bazı  gazellerinden örnekler sunulmuştur.

According to the collections of biographies Adlî was  born in Istanbul and his real name is Mehmed. Adlî, who  went through various posts in bureaucracy, died in 1743-  1744 in Istanbul. Adlî’s Divan is not published yet and can  be found in the divan magazine under the registration  number of 43 Ze 333/3-4-5-6 as a part Zeytionoglu  Collection in Tavsanlı Zeytinoglu Puplic Library. Whole  divan is written in calligraphic style called taliq, in the two  columns with 18 lines and the completion date is recorded  as 21 Safer 1167  21 November 1753-1754 . In most of his  poems, simple and harmonic language is preferred. All of  his poems are written in Turkish except three Persian  poems. Poems written in rindane style play crucial role in  Adlî’s Divan. In his rindane ghazals, as it is common in  the classic Divan, wine, bar, rind, zahid types of terms are  used often. It is pointed out in the tezkires that Poet is a  follower of sufism. In this paper, information about Adlî  and his Divan is given followed by introducing some  samples of ghazals written in rindane style.
Müellifi Bilinmeyen Bir Hikâye Külliyatı: Menâkıb-ı Hamsîn
A Story Collection which Author Unknown: Menâkib-i Hamsîn
Yazar: Ünlü, Osman
Dergi: Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Vol. 18 No. 18, 0
Anahtar kelimeler: Menâkıb-ı Hamsîn,hikâye,hileler ; Menâkib-i Hamsîn,short story,ruses

Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi Hazine 1279  numarada kayıtlı olan Menâkıb-ı Hamsîn, çeşitli hilelerin  anlatıldığı bir hikâye külliyatıdır. Bu kitapta iki fasıl halinde  toplam altmışaltı hikâye bulunmaktadır. İlk fasılda hükümdarlara  ve bilginlere dair hilelerin konu edildiği hikâyeler  yer almaktadır. İkinci fasıl ise esnaf, hırsız, kadın ve hayvanların  hilelerini içeren hikâyelere ayrılmıştır. Adı bilinmeyen  müellif, bu hikâyeleri önceki dönemlerde kaleme alınan  eserlerden veya duyduğu olaylardan meydana getirmiştir.  Menâkıb-ı Hamsîn’in asıl önemi, içinde yer alan yerli ve  mahalli ögeler de barındıran telif hikâyelerdir. Bazı tarihi  kişiliklerin de içinde yer aldığı hikâyeler sosyal tarih açısından  önemli birer belge olarak görülmektedir. Bu hikâyeler  edebiyatın sosyalliği ve yerliliği açısından da dikkate değerdir.  Bu makalede, Menâkıb-ı Hamsîn hakkında genel bilgiler  verilmiştir. Eserin nüshası, adı, sunulduğu kişi makalede  tartışılmıştır. Hikâyelerin birer cümleyle muhtevaları hakkında  bilgi verilmiş ve kendisinden önceki eserlerle ortak  olan hikâyeler tespit edilmiştir. Ayrıca makalenin sınırı  dâhilinde kişi, mekân ve zaman özelliklerinden kısaca bahsedilmiştir.  Makalenin sonunda ise eserdeki yerli ve mahalli  özellik taşıyan hikâyelerden biri örnek olarak verilmiştir.

Menâkib-i Hamsîn which listed Library of the Topkapı  Palace Museum Hazine 1279 recorded is a corpus of  stories collected from various tricks. In this book there are  two chapters and sixty six stories. In first chapter there are  stories about the tricks of the rulers and the scholars. The  second chapter is devoted to stories involving tradesmen,  thieves, females and animals. The unknown author  brought these stories from the events he heard or received  works in previous periods. The importance of Menâkib-i  Hamsîn is the original stories that also contain the local  and native things in it. Stories in which some historical  personalities are included are seen as important documents  in terms of social history. These stories are also remarkable  in terms of the sociality and locality of literature.  In this article, general informations has been given  about Menâkib-i Hamsîn. The copy of work, its name, the  person to whom it was presented is discussed in the article.  Informed about the contents of the stories one sentence and  stories that common to previous works has been identified.  In addition, within the bounds of the article has been  mentioned person, place and time features. At the end of  the article has been given as an example one of stories with  local and native features.