hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Çağdaş Feminist Kuramlar Açısından Feminist Öznenin İmkanı
Possibilities of Feminist Subject In The Context of Contemporary Feminist Theories
Yazar: Ceran Aktaş, Yaylagül
Dergi: Felsefe Arkivi No. 47, 2017
Anahtar kelimeler: Philosophy ; Felsefe ; Humanism,Feminism,Modernity,Postmodernity,Subject,Self,Gender ; Hümanizm,Feminizm,Özne,Kendilik,Modernite,Postmodernite,Toplumsal Cinsiyet

Feminizm özellikle 19.yy’dan sonra çağdaş felsefenin bir altdisiplini olarak zuhur etmiştir. Soruları, kavramsallaştırmaları dikkatealındığında feminizmin yekpare bir kadın hareketi ve feministi de sadece kadıncinsiyetiyle adlandırılamayacağını söylemeliyiz. Bu makalede özellikle feministkuramların kendi öznelerini inşa ederken hümanizmle ve onun yol açtığı öznesorunuyla yüzleşmesi üzerinde duracağız. Biz burada feminist öznenin imkanınıaraştırırken öncelikle hakkında tartışmaların çokça yapıldığı hümanizmkavramını ve tarihsel arka planını feminist eleştiriler ışığında ele alacağız.Buradan hareketle modern ve postmodern özne olarak kategorilendirilen öznesorununu eleştiriler doğrultusunda hem tarihsel hem de problematik olaraksınıflayarak feminist özne eleştirileriyle karşılaştıracağız. “Feminist özne,hem feminizmin hem de öznenin soykütüğü üzerinden okunabilecek,konuşulabilecek, dinamik, biyolojik ve /veya toplumsal cinsiyetle öncedenbelirlenmemiş beden sahibi performatif bir kendiliktir” iddiamızı Beauvoir’ınve Butler’ın kabullerini Hermeneutik ve Fenomenolojiden hareketletemellendireceğiz.

Feminism is one of the sub-disipline of the contemporaryphilosophy in 19th century.  Whenconsidered feminist concepts and questions, we will say that feminism is notonly one theoretical perspective and also feminist is not only a women. In thisarticle, we will focus on feminist theories, which come up against Humanism andproblems of Subject, while they build feminist subject. Then while researchingpossibilities of feminist subject, first of all we will discuss concept andhistorical background of humanism in terms of feminist critics. Based on this,we will categorize modern and postmodern subject in two main ways with regardto feminist critics of subject. First one is conceptual and second one ishistorical backgrounds on modern&postmodern subject.  Our claim is “Feminist subject is a self whichis undefined sexed and / or gendered body. Feminist subject has a geneologywhich can be read and written in the dynamic process.” In this claim we willfollow and criticize Simone de Beauvoir’s and Judiht Butler’s arguments on thegrounds of hermeneutics and phenomenology.
Ksenophanes’in Tanrı Anlayışı
Xenophanes’ Understanding Of God
Yazar: Şimşek, Nurdane
Dergi: Felsefe Arkivi No. 43, 2015
Anahtar kelimeler: Xenophanes,God,monotheism,polytheism ; Ksenophanes,tanrı,tektanrıcılık,çoktanrıcılık

İlk çağ Yunan filozofları arasında hiç şüphesiz en tartışmalı isimlerden biri olan Ksenophanes, antropomorfik tanrı tasavvurlarına getirdiği eleştirililerle tanınmıştır. Ksenophanes, tanrıların doğasını araştıran böylelikle tanrı kavramının araştırmalarını felsefenin alanına sokan ilk düşünür olarak karşımıza çıkmıştır. Araştırmalarında felsefi ve teolojik düşüncelerin bir araya gelmesi Antik Yunan’dan günümüze birçok düşünürün ilgisini çekmiştir. Ksenophanes’in ilgi çeken bu eleştirileri bir takım soruları beraberinde getirmiştir. Ksenophanes’in tanrıların insani özelliklerine yönelik eleştirileri tanrıların çokluğuna yönelik bir eleştiriyi de içermekte midir? Bu soruya bağlı olarak Ksenophanes nasıl bir tanrı anlayışı ya da tanrılar düzeni ortaya koymuştur? Kimi düşünürler Ksenophanes’in tektanrıcı bir tanrı fikri sunduğunu düşünürken kimi düşünürler panteist olduğunu ileri sürmüşlerdir. Kimi düşünürler de Ksenophanes’in hala çoktanrılı düşünceyi devam ettirdiğini iddia etmişlerdir. Bu makale Ksenophanes’in tanrı anlayışı bu sorular ışığında tektanrıcı, çoktanrıcı ve tümtanrıcı bağlamlarda tartışacaktır. 

Xenophanes, undoubtedly one of the most controversial of the early Greek philosophers, is known primarily for his radical criticism of the anthropomorphistic notions of the gods. Xenophanes was the first philosopher to investigate the nature of the gods and thus introduced reflection on the concept of God to the realm of philosophy. This connection, of philosophical and theological thoughts, attracted the attention of scholars from Ancient Greece, as well as those of the present day. Xenophanes’ compelling criticism of the traditional gods raises several questions. Does his criticism of the human characteristics of the gods involve a criticism of their pluralism? What is Xenophanes’ own understanding of God or the gods? Some scholars argue that Xenophanes presents a monotheistic notion of God while others claim that he was a pantheist. Others still maintain he upholds a polytheistic view. This article discusses Xenophanes’ understanding of the gods in the light of the question of whether he was a monotheist, polytheist, or a pantheist.
Kant’ın Eleştiri Öncesi Eserlerinde Sınır Kavramı
Concept of “Boundary/Limit” in the Works of Kant’s Pre-Critical Period
Yazar: Pehlivan, Ebru
Dergi: Felsefe Arkivi No. 47, 2017
Anahtar kelimeler: Kant,Boundary (Grenze) – Limit (Schranke),Critics,Pre-Critical Period,God,Universe,Soul,Metaphysics ; Kant,Sınır,Eleştiri,Eleştiri-Öncesi Dönem,Tanrı,Evren,Ruh,Metafizik

Kant’ın akla sınır çizme ve bilginin, ahlakın, dinin busınırlar içindeki yerini belirleme girişimi, ağırlıklı olarak EleştiriDönemi’nin amaçlarıdır. Ancak gerek bu girişimi gerekse Eleştiri Dönemi’ne aitmetinleri anlayabilmek için Eleştiri Öncesi Dönem metinlerinin incelenmesigerekmektedir. Çünkü Eleştiri Öncesi Dönem metinleri, Eleştiri Dönemi’nihazırlayan unsurları içerdiği gibi, Eleştiri Dönemi’nde “Kritik”e tabitutulacak unsurları da barındırmaktadır. Bu nedenle bu çalışmanın amacı,Eleştiri Dönemi’ni önceleyen ve hazırlayan Eleştiri Öncesi metinlerini sınırkavramı bağlamında incelemek ve Eleştiri Öncesi Dönemin bir tür topografyasınıçıkarmaya çalışmaktır.  

Kant’s attempt to set the limits of reason and to determinethe place of knowledge, morality and religion within these boundaries are thepredominant aims of the Critical Philosophy. However, in order to understandthe texts belonging to Kant’s Critical Philosophy, the texts of thePre-Critical Philosophy must be examined. Because the Pre-Critical texts notonly include the elements that prepare the Critical Philosophy but also containthe elements that are subject to “critic” during the Critical Period. For thisreason, the main target of this study is to examine the texts of thePre-Critical Period within the context of the idea of “boundary/limit” and tolay a kind of topography of the Pre-Critical Period.
Sosyal Bilimlerin Avrupamerkezci Yapısı
The Eurocentric Structure of Social Sciences
Yazar: Kanar, Yüksel
Dergi: Felsefe Arkivi No. 47, 2017
Anahtar kelimeler: Avrupamerkezcilik,Sömürgecilik,Sosyal bilimler,Tutsak zihin,Akademik bağımlılık,Entelektüel emperyalizm ; Eurocentrism,colonialism,Social Sciences,Captured Mind,Academic Dependence,Intellectual Imperialism

19. yüzyıl, sömürgeciliğin klasik dönemi olduğu gibi,Avrupamerkezci yayılmacılığın da “klasik biçimini” aldığı dönemdir.Avrupa,  ele geçirdiği dünya egemenliğinihalen tartışmasız şekilde elinde tutmaktadır. Bu konuda onun en büyükyardımcısı “sosyal bilimler” olmuştur. Sosyal bilim yapıları Avrupamerkezcidüşüncenin yayılması ve kökleşmesinde önemli rol oynamış, Batı’nın kendinimerkeze alarak koyduğu kuram ve paradigmalar küresel bir özelliğebüründürülmüştür. Bu yazıda Avrupamerkezci düşüncenin yanlışlığı ele alınaraksosyal konuların pozitif bilimler gibi kesinlik taşımadığı, dolayısıyla kendisosyal yapımızı Batılı sosyal kuramlarla anlamamızın imkânsızlığı savunuluyor. 

19th. century is the period of colonialism and Eurocentrismas well. Europe still retains his dominance undisputedly. In holding this power“social sciences” has been the biggest supporter. The structures of socialsciences has played active role in distributing and rooting the thought ofEurocentrism and by doing that gradually the theories and paradigms of Westglobalized. In this article we discuss the fallacy of the thought ofEurocentrism within the perspective that social sciences can not be seen likeexact sciences and thus we can’t understand our structure of society throughwestern social theories.
Schopenhauer Felsefesinde Platonik Öğeler
The Platonic Elements in the Philosophy of Schopenhauer
Yazar: Kaymaz, Murat
Dergi: Felsefe Arkivi No. 47, 2017
Anahtar kelimeler: Arthur Schopenhauer,Platon,İdea,İrade,Tasarım,Kavram ; Arthur Schopenhauer,Plato,Idea,Will,Representation,Concept

Bu yazının maksadı bir düşünür olarak Platon’dan etkilenenArthur Schopenhauer’in, Platon felsefesi içinden benimsediği öğeleri vebunları kendi felsefi dizgesinde nasıl kullandığını ortaya koymaya çalışmaktır.Platon’un, Schopenhauer üzerindeki etkileri, özellikle idealarkavramı ve sanat felsefesi eksenlerinde öne çıkar. Ayrıca Platon’un felsefeyegenel yaklaşımı yahut daha doğru ifadeyle felsefi yöntem anlayışıda Schopenhauer’de akis bulur. Bu öne çıkışlar ve akislerSchopenhauer’in ontolojisi açısından yapısalniteliktedir.  Dolayısıyla onun dizgesinde yeralan Platonik esasların incelenmesi, hem Schopenhauer felsefesinindeğerlendirilmesi açısından, hem de Platoncu refleksiyonun etkinbiçimde yer aldığı bir felsefi kurguyu aydınlatması bakımından önem arzeder. Yazıda, Schopenhauer’in düşünce ağına takılan Platoncu fikirler veözellikle birebir Platoncu anlamlarıyla aldığı idealar vasıtası ile kendifelsefesi içerisinde oluşturduğu özgün fikir ve sonuçlar izah edilmeyeçalışılacaktır.  

The purpose of this essay is to point out how ArthurSchopenhauer, who was a thinker that was influenced by Plato, used certainaspects of Plato’s philosophy under his own philosophical structure. Plato’sinfluence on Schopenhauer comes into prominence, especially on the axis of ideaconcepts and artistic philosophy. Moreover, Plato’s general approach onphilosophy or his more philosophical understanding of the method echoes inSchopenhauer’s philosophy. These prominences and echoes are structuralaccording to Schopenhauer’s ontology. Thus reviews of Platonic aspects in hisstructure proves important both in evaluating Schopenhauer’s own philosophy andin illuminating a philosophical setup in which Platonic reflection isintegrated effectively. This essay will try to explain Platonic thoughts caughtin Schopenhauer’s thought net and in particular the original thoughts andresults that he has created within his own philosophy through the ideas he hastaken in the sense of their Platonic meaning.
Dostoyevsky ve Nietzsche: Trajedinin Felsefesi
Dostoyevsky ve Nietzsche: Trajedinin Felsefesi
Yazar: Yıldız, Nedim
Dergi: Felsefe Arkivi No. 47, 2017
Anahtar kelimeler: Nietzsche,Dostoyevsky,Vicdan,Akıl,Suç,Ceza

Ondokuzuncu yüzyılın düşünce dünyasına olduğu kadar edebiyatve psikiyatri dünyasına etki etmiş iki önemli isim olarak F. Nietzsche ve F. M.Dostoyevsky anılabilir. Bir filozof olarak Nietzsche’nin vicdanın oluşturulanbir şey olduğuna ilişkin görüşleri halen etkili bir yaklaşım olarak varlığınısürdürmektedir. Dostoyevsky ise, yirminci yüzyılın ilk yarısında özellikleedebiyat alanında etkili bir romancıdır. Suç ve Ceza başta olmak üzere çeşitliromanlarında insanın içsel hallerinin, duygu, arzu ve düşüncelerinin vicdan ileolan ilişkilerini ele almıştır. Lev Şestov, bu ikilinin çalışmaları üzerindenvicdan konusunda ondokuzuncu yüzyıla kadar varlığını sürdüren geleneksel hattameydana gelen kırılmaya değinir. Bu kırılma, vicdanın yalnızca iyi ve güvenliolana değil zarar verici ve riskli olana da yönlendirebileceği anlayışınıngelişmesiyle ilgilidir. 

Ondokuzuncu yüzyılın düşünce dünyasına olduğu kadar edebiyatve psikiyatri dünyasına etki etmiş iki önemli isim olarak F. Nietzsche ve F. M.Dostoyevsky anılabilir. Bir filozof olarak Nietzsche’nin vicdanın oluşturulanbir şey olduğuna ilişkin görüşleri halen etkili bir yaklaşım olarak varlığınısürdürmektedir. Dostoyevsky ise, yirminci yüzyılın ilk yarısında özellikleedebiyat alanında etkili bir romancıdır. Suç ve Ceza başta olmak üzere çeşitliromanlarında insanın içsel hallerinin, duygu, arzu ve düşüncelerinin vicdan ileolan ilişkilerini ele almıştır. Lev Şestov, bu ikilinin çalışmaları üzerindenvicdan konusunda ondokuzuncu yüzyıla kadar varlığını sürdüren geleneksel hattameydana gelen kırılmaya değinir. Bu kırılma, vicdanın yalnızca iyi ve güvenliolana değil zarar verici ve riskli olana da yönlendirebileceği anlayışınıngelişmesiyle ilgilidir.
DESCARTES’IN GÖRME KURAMI
Vision Theory of Descartes
Yazar: Gözütok, Muhammet
Dergi: Felsefe Arkivi No. 48, 2018
Anahtar kelimeler: Descartes,Vision Theory,Medium,Extramission,Intromission,Dualism ; Descartes,Görme Kuramı,Medium,Extramission,İntromission,Düalizm

Descartes’ı modern felsefenin kurucusu yapan epistemolojik öğelerin uzantıları, onun görme kuramında da görülür. Descartes’ın felsefesinde görülen düalizm, onun görme kuramının her bir öğesine nüfuz etmiştir. Descartes’ı “Ego cogito ergo sum” çıkarımına ulaştıran akıl yürütmedeki çıkış noktalarından biri duyulara, bilgi edinme konusunda güvenilmeyeceği görüşüdür. Bu belirlenim, onun algı kuramının olduğu kadar görme kuramının da önemli noktalarının başında gelir. Aristoteles’in algı kuramını eleştiren Descartes, kendi mekanik doğa felsefesini geliştirmiştir. Bu mekanik doğa felsefesine paralel bir görme kuramı oluşturan Descartes, görme sorununu geometrik açıdan ele alan Antik Yunan düşünürlerinin yaklaşımlarına benzer bir tavır sergilemiştir. Descartes açısından görmenin gerçekleşmesi için ruhun bir müdahalesinin olması gerekmektedir. Görme engellisinin kullandığı baston ile ışık arasında arasında anaoloji yapmış olan Descartes’e göre görme mekânsal bir algılamadır. Görüntülerin şeylere benzediğini ileri süren resim kuramına karşı çıkan Descartes, görüntülerin görüntüledikleri objeleri zihnimizde canlandığını ve bu nedenle görüntülerin görüntüledikleri objeleri temsil ettiklerini düşünür. Bu nedenle Descartes’in felsefi dizgesinin representasyonalist olduğu görülür. 

The traces of epistemological items of Descartes, which make him the fuounder of modern philosophy, are seen in his vision theory. The dualism, which is seen in the Descartes’s philosophy, spreads each element of his vision theory. One of the starting points in the reasoning that led Descartes to the inference of “ego cogito ergo sum” is the view that the senses are not be trusted to obtain information. This determination is one of the important points of his vision theory as welle as his theory of perception. Criticizing Aristotle’s perception theory, Descartes developed his own mechanical philosophy of nature. Descartes, which forms a vision theory parallel to this mechanical philosophy of nature, has a similar attitude to the approaches of Ancient Greek thinkers who deal with the problem of vision geometrically. In terms of Descartes, there must be a spiritual intervention in order for visualization to take place. According to Descartes, who has made a comparison between light and a cane used by blind people, seeing is a spatial perception. Contrary to the theory of images which suggests that images resemble their objects, Descartes considers that images represent the objects in which they are displayed in our minds and therefore represent the objects in which they are displayed. For this reason it can be argued that Descartes’ philosophy is representational.
KANT’IN ELEŞTİRİ ÖNCESİ DÖNEM UZAY VE  ZAMAN ANLAYIŞI ÜZERİNE BİR İNCELEME
A Study On The Concept Of Space And Time Before Kant’s Precirital
Yazar: Aşık, Büşra
Dergi: Felsefe Arkivi No. 48, 2018
Anahtar kelimeler: Kant,pre-critical period,space,time,Leibniz,Newton ; Kant,eleştiri öncesi dönem,uzay,zaman,Leibniz,Newton

Felsefe tarihine düşünceleri ile damgasını vuran en önemli filozoflardan biri Immanuel Kant olmuştur. Öyle ki Kant felsefe tarihini Kant öncesi ve sonrası olmak üzere ikiye ayıracak kadar önemli bir konuma sahiptir. Bu denli önemli bir filozofun düşünceleri zaman içerisinde her ne kadar değişikliğe uğramış olsa da bazı düşüncelerinin zeminini onun gençlik yıllarında aramak doğru olacaktır. Kant’ın eleştiri öncesi dönemi olarak adlandırılan bu dönemdeki düşünceleri özgün düşüncelerine ulaşmada birer basamak niteliğindedir. Bu çalışma, Kant’ın eleştiri öncesi dönem uzay ve zaman anlayışını ele alarak felsefe tarihinde iz bırakmış olduğu düşüncelerinin daha iyi anlaşılmasına fayda sağlamak amacı taşımaktadır. Ayrıca çalışmamızın bir diğer özelliği de felsefe literatüründe Kant’ın eleştiri öncesi dönemine ait olarak nitelendirilen 1770 tarihli “Duyulur ve Düşünülür Dünyanın Form ve İlkeleri” adlı eserini çalışmamızın sınırları dışında yer almasıdır. Çünkü Kant’ın bu eserindeki düşünceleri daha sonra eleştirel dönemin ilk çalışması olan Saf Aklın Eleştirisi’nde kendini göstermeye devam eder. Dolayısıyla Kant’ın uzay ve zamana dair eleştiri öncesi döneme ait yaklaşımları 1746 ile 1768 yılları arasındaki çalışmaları ile sınırlandırılacaktır. 

One of the philosophers that influenced mostly the history of philosophy with his theories is Immanuel Kant. Kant’s importance can be better understood when we specify that he has been able to separate this history in two areas before Kant and after Kant. Although the philosophy of such an important philosopher has changed over time, it will be right to search for the grounds of some thoughts in his youth. Thoughts of Kant during this period, named as Kant’s pre-critical period, are important steps into reaching his unique philosophical views. This study aims to provide a better understanding of the thoughts that Kant has left a mark on the history of philosophy by taking into consideration the pre-critical period space and time conception.
Nietzsche’nin Nihilizm Söylemi
Nietzsche’s Discourse of Nihilism
Yazar: Dürre, Mazlum
Dergi: Felsefe Arkivi No. 52, 2019
Anahtar kelimeler: Philosophy ; Felsefe ; Nihilism,nihilist,active nihilism,decadence,superman ; Nihilizm,pasif nihilizm,aktif nihilizm,dekadans,üstinsan

Nihilizm kavramı Antik Yunan filozofu sofist Gorgias’a kadar geriye götürülebilir. Söz konusu kavram, genel itibariyle ontolojik ve politik anlamlarda kullanılagelmiştir. Nietzsche açısındansa nihilizm kavramı “değer” problematiği üzerinden işler. Bu bakımdan ele alındığında kavram, yaşamın anlamıyla ilgilidir. Nietzsche’ye göre nihilizm söylemi, yaşam değerlerinin anlamdan düşürülmesini, başka bir deyişle, yaşamın herhangi bir anlamının olmadığını ifade eder.  Bu söyleme koşut bir işleyişin Batı metafiziğinde süregeldiğini ileri süren Nietzsche bu metafiziğin “duyu-üstünü” merkezine aldığı için dünyayı bir yanılsama olarak gördüğünü işaret etmektedir. Ona göre, öte dünyadan ya da duyu-üstü bir mekândan bahsedilemez; bahsedilmesi durumundaysa geriye ancak hiçlik kalır. Nietzsche bu bağlamda neredeyse tüm Batı metafiziğinin dünyayı değersizleştirerek hiçliğe sürüklediğine inanır. Bu araştırma Nietzsche’nin sanıldığı gibi nihilist olmadığını, aksine belli bir anlamdaki nihilizme karşı bir felsefe geliştirdiğini, nihilizme nasıl bir anlam verdiğini açıklayarak ele alacaktır. Bu çerçevede Nietzsche’nin nihilizm söylemi “Tanrı öldü”, “dekadans”, “Sürü insanı”, “hür insan” ve “Üstinsan” ifadeleriyle ilişkisi gözetilerek incelenecektir. Ayrıca nihilizmin nedenleri de ayrı bir başlık altında tartışılacaktır

The root of the notion of “nihilism” can be taken back to the Greek sophist philosopher Gorgias. Also this notion is used in ontological and political senses. However, “nihilism” was approached by Nietzsche in terms of the “value” problem. The notion is related to the meaning of life. For Nietzsche, the notion of nihilism refers to diminishing the life’s value. Through nihilism, it is concluded that this life has no meaning. According to him, it is not possible to mention the other world or a place beyond the sensory. Western metaphysics centers on the “supersensuous” and sees the world as an illusion. Thus, according to Nietzsche, “nothingness” remains. Nietzsche believes that almost all of Western metaphysics is trivializing this world and leads to nothingness, and he finds the oldest roots of nihilism in Socrates. Nietzsche’s notion of nihilism is also related to his other concepts and notions such as “God is dead”, “decadence”, “Herd human”, “Free human” and “Superman”. This research will try to express how Nietzsche gave a meaning to nihilism. Contrary to popular belief, Nietzsche was not a nihilist, rather he developed a counter philosophy against nihilism. Nietzsche’s other notions related to nihilism will also be examined to the extent permitted by our text. In addition, the problematics of nihilism will also be discussed.
Sartre’ın Varoluşçu Felsefesi ve Dava Edebiyatı Teorisi
Sartre’s Existentialist Philosophy and Theory of Committed Literature
Yazar: Bal, Metin
Dergi: Felsefe Arkivi No. 50, 2019
Anahtar kelimeler: Philosophy ; Felsefe ; Sartre,fenomenolojik ontoloji,hümanist ateist varoluşçuluk,dava edebiyatı teorisi ; Sartre,phenomenological ontology,humanist atheist existentialism,theory of committed literature

Bu makale Jean-Paul Sartre’ın varoluşçu felsefesi ve sanat teorisi üzerinedir. Sartre önce fenomenolojik ontolojiyi, ardından hümanist ateist varoluşçuluğu kurar. Sartre sanat felsefesi alanına katkısı olan dava edebiyatı teorisini fenomenolojik ontoloji ve hümanist ateist varoluşçuluk zemininde tasarlar. Makalenin ilk bölümünde Sartre’ın düşüncelerinin kaynakları ve temelleri kısaca açıklanır. İkinci bölümde dava edebiyatı teorisi açıklanır. Burada, Sartre’ın sanat teorisinin en önemli özelliği, başka bir deyişle,  Sartre’ın düzyazı sanatı olan  edebiyatı plastik sanatlardan ayırması açıklanmaya çalışılır. İkinci bölüm dört ayrı alt başlıktan oluşur. İkinci bölümünün ilk kısmında Sartre’ın estetik saflık teorisine karşı eleştirisi incelenir. İkinci kısımda sanatın gelişimi ve insan özgürlüğü arasında bir bağ kurulur. Üçüncü kısımda edebiyat sanatının plastik sanatlardan farkı belirlenir. Dördüncü ve son kısımda dava edebiyatının anlamı tanımlanır.

This article is on Jean-Paul Sartre’s existentialist philosophy and his theory of art. Sartre, first of all, sets up phenomenological ontology, then founds humanist atheist existentialism. Sartre projects his theory of committed literature as his contribution to the field of philosophy of art on phenomenological ontology and humanist atheist existentialism. In the first part of this article brief description of the sources and  grounds of  Sartre’s ideas are given. In the second part, theory of committed literature is explained.  Here, the most important property of Sartre’s art theory, namely Sartre’s separation of literature from plastic arts is tried to be clarified. Second part of the article is composed of four sections.  In the first section of the second part, Sartre’s critique against the theory of aesthetic purity is investigated. In the second section, a relation between development of art and human freedom is set up. In the third section the difference between art of literature and plastic arts is determined. In the fourth and the last section the meaning of committed literature is defined.