hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Tatar Çölü ve Gizli Emir Romanlarında Bir Varoluş Biçimi Olarak Umut ve Umutsuzluk Paradoksu
The Paradox of Hope and Hopelessness as an Existence Form in Tatar Çölü and Gizli Emir
Yazar: Kacıroğlu, Murat
Dergi: Erdem No. 68, 2015
Anahtar kelimeler: Tatar Çölü,Gizli Emir,varlık,umut,umutsuzluk,bekleme ; Tatar Çölü,Gizli Emir,existence,hope,hopelessness,waiting

Dino Buzatti’nin Tatar Çölü ve Melih Cevdet Anday’ın Gizli Emirromanları, farklı dil ve edebiyatların ürünleri olmalarına rağmen, insanın dünyadaki varoluşsal konumunu umut ve umutsuzluk duygusununevrensel nitelikleri bağlamında ele alan metinler olarak değerlendirilebilir. Bu iki romanda umut, insanın dünyadaki bütün eylemlerine yön veren temel duygu olarak ortaya konurken, aynı zamanda buduygunun diyalektik biçimde umutsuzluğu belirleyen yönüne dikkatçekilir. Bu bağlamda umut ve umutsuzluğun paradoksal biçimde insanın varlık oluşunun iki yönünü oluşturduğunu vurgulayan romancılar, yarattıkları roman kahramanlarının hayatlarını bu paradoksunbelirlediği gerilim çerçevesinde anlatmaya çalışırlar. Bu gerilim ise“bekleme” ediminde kendini gösterir. Bu edimin yöneldiği umudungerçekleşip gerçekleşmemesinden çok, doğrudan eylemin kendisininönemli olduğuna dikkat çeken romancılar, insanın dünyadaki varlığının bu eylemi algılarken takındıkları tavırla ilişkili olduğunu ima ederler. “Bekleme”yi varoluşsal problemin kaynağı olarak görebilen insanınkendi varlığının bilincine ulaşabileceğini düşünen Buzatti ve Anday,roman türünün imkânları çerçevesinde konuyu felsefî bir boyutta elealmışlardır.

Although Dino Buzatti’s Tatar Çölü and Melih Cevdet Anday’s GizliEmir are products of different languages and literatures, they can be regarded as texts that handle existential situation of human being in theworld in the context of universal attributes of hope and hopelessness.While hope is presented in these two novels as the basic emotion thatlead all the actions of human being in the world, it is pointed out thatthis emotion specify hopelessness in a dialectical way. In this sense,novelists who try to emphasize that hope and hopelessness paradoxically constitute the two sides of human being’s existence, represent thelives of novel characters within the frame of tension which is designated by this paradox. This tension is visible in “waiting” action. The novelists remark that the action itself is more important than whether thehope that action gear occurs or not, and they imply that the existenceof human being in this world is related to their attitudes they presentabout that action. Buzatti and Anday, who think that a human beingwho can see the “waiting” as a source of existential problem can reachhis or her own sense of existence, have tried to handle the subject ina philosophical dimension within the possibilities of the novel genre.
Floransalılara Esir Düşen Erdoğmuş Oğlu Hamza’ya Yazılan Türkçe Bir Mektup (1576)
A Turkish Letter Written to Erdoğmuş Oğlu Hamza: An Ottoman Captive in Florence (1576)
Yazar: Acıpınar, Mikail
Dergi: Erdem No. 66, 2014
Anahtar kelimeler: Esaret,korsan,Floransa,Tunus,Türkçe mektup ; Captivity,corsair,Florence,Tunisia,Turkish letter

Esaret ve bununla ilgili anlatı, hatırat ve yazışmalar dünyanın birçokyerinde gerek edebî gerekse tarihî açıdan daima dikkat celbeden konular arasında olagelmiştir. Türk tarihi açısından ele alındığında, OsmanlıDevleti’yle birlikte Akdeniz Havzası’nda yaşanagelen yoğun Müslüman-Hıristiyan çekişmelerinin sonucunda ortaya çıkan esaret, beraberinde birçok kişisel anı ve hatıratı da ortaya çıkarmıştır. Bu makaledeFloransa’da esir tutulan bir Osmanlı Türkü ile Tunus’ta bulunan kardeşiarasında cereyan eden bir yazışma üzerinde durulacaktır. Söz konusumektup, en azından şimdilik, en erken tarihli Türkçe mektuplara birörnek gibi görünmektedir. Bu mektup sadece Osmanlı toplumununeğitim seviyesi bakımından değil, ayrıca o döneme ilişkin bazı tarihîkonular bakımından da önemli bilgiler sunmaktadır.

Captivity and related narratives, memoirs and correspondenceshave always been noticeable issues in terms of literary and historicalcontexts in many parts of the world. In respect to Turkish history thecaptivity phenomenon, which occurred as a result of intense MuslimChristian struggles in the Mediterranean basin, has revealed manypersonal memoirs and captivity narratives. This article focuses on acorrespondence that was written between two brothers, one of whomwas captive in Florence while the other was resident in Tunisia. Fornow, this letter seems to be the one of the earliest dated examplesin Turkish. Certainly that letter provides important informationabout the educational level of the Ottoman society, as well as varioushistorical matters of the period.
Telmih’e Telmih: Klasik Türk Edebiyatında Geleneğin İnşası
Allusion to Allusion: The Construction of Tradition in Classical Turkish Literature
Yazar: Açıl, Berat
Dergi: Erdem No. 67, 2014
Anahtar kelimeler: Gelenek,anlatı ekonomisi,metinlerarasılık,hafıza,telmih ; Tradition,economy of narration,intertextuality,memory,allusion

Klasik İslamî edebiyatların bir kolu olan klasik Türk edebiyatında,diğer edebiyatlarda olduğu gibi edebî sanatlar sıkça kullanılmaktadır.Ancak edebî sanatların layıkıyla tahlil edildiğini iddia etmek mümküngörünmemektedir. Edebî sanatlardan biri olan telmih de sadece biredebî sanat işlevi görmez. Kelime düzeyinden mürekkep bir söylemebiçimine uzanan telmih, aynı zamanda hafıza, metinlerarasılık, anlatıekonomisi gibi vasıtaları kullanarak bir edebiyat geleneği inşasına katkıda bulunur. Dolayısıyla telmihi, bir edebî sanat olmanın yanı sıra gelenek inşa edici bir vasıta olarak da telakki etmek imkân dâhilindedir.

Classical Turkish literature that is a branch of classical Islamicliterature, uses figures of speech as other literatures do. Howeverit is not possible to argue that such figures of speech are examinedproperly. Allusion, does not function just as a figure of speech. Itcontains word-level to compound discourse, and at the same timecontributes to construct a literary tradition by using some apparatusessuch as memory, intertextuality, and economy of narration. Thus, itis possible to consider allusion as a medium that construct tradition,besides being a figure of speech.
“Image”dan “İmge”ye Attilâ İlhan’ın Edebiyat “Savaşı”
From “Image” to “İmge”: The Literary “War” of Attilâ İlhan
Yazar: Armağan, Yalçın
Dergi: Erdem No. 67, 2014
Anahtar kelimeler: Aesthetics,social realism,modern Turkish poetry,Garip,İkinci Yeni ; Estetik,toplumcu gerçekçi edebiyat,modern Türk şiiri,Garip şiiri,İkinci Yeni

Günümüzde edebiyat eleştirisinin, daha özelde şiir eleştirisinin engözde terimlerinden biri imge olsa da, bu terimin kavramsal sınırlarını çizmekte zorlanıldığı görülür. Türkiye’de edebiyat eleştirisi alanında1950’lerden itibaren öncesine nazaran daha sık biçimde kullanılmayabaşlanan ve asıl olarak 1960’larda yaygınlaşan imge teriminin tanımlanmasında, başından beri birtakım sorunlar yaşandığı dikkat çeker.Bu kavramın yaygınlık kazanmasında öncü bir konuma sahip olanAttilâ İlhan, 1952 ile 1967 arasındaki eleştirel yazılarında estetik teorisinin merkezî kavramı olarak imgeye yer vermiş ve farklı dönemlerde imge kavramını farklı bağlamlarda kullanmıştır. İlhan, 1950’lerinbaşında “toplumcu gerçekçi” edebiyatın estetik düzeyindeki eksikliğeişaret etmek, 1955’te Garip şiirinin “biçimci” olduğunu iddia etmek ve1960’larda ise İkinci Yeni’nin imgeyi “yanlış” biçimde kullandığını kanıtlamak için bu kavrama başvurmuştur. Bu üç farklı edebiyat anlayışınıeleştirirken imge kavramını nasıl ve hangi amaçla kullandığına bakınca,İlhan’ın iddialarındaki belirsiz noktaları görmek olanaklı hale gelebilir.

Although image is a concept which is among the most favorite term incontemporary literary criticism, and in poetry criticism in particular,it is a hard task to define image as a critical term. The difficulty indefining image remains unchanged since the term was frequently usedin Turkey in 1950’s and also in 1960’s when the term gained widecurrency. Attilâ İlhan, who is the pioneer in using the term image inTurkey, attributes image a central role in his critical essays between1952 and 1967. Image in Attilâ İlhan’s critical vocabulary does nothave a stable meaning, and is used for different purposes. Whereasİlhan uses image to indicate the frailty of the “social realist” literaturein early 1950’s, he uses the concept to prove that Garip is a “formalist”poetry in 1955, and that İkinci Yeni “misuses” the image in 1960’s.Examining why he needed to employ image for criticizing those threedifferent literary styles, it is possible to realize the inconsistency inİlhan’s claims.
Fehime Nüzhet’in Tiyatro Eserlerinde Meşrutiyet Dönemine Yönelik Siyasî ve Sosyal Vurgular
Political and Social Emphases on the Period of the Constitutional Monarchy in the Plays of Fehime Nüzhet
Yazar: Kanter, Beyhan
Dergi: Erdem No. 68, 2015
Anahtar kelimeler: Meşrutiyet,istibdat,Fehime Nüzhet,tiyatro,hürriyet,kadın ; Constitutional Monarchy,despotism,Fehime Nüzhet,theatre,freedom,women

Meşrutiyet Dönemi’nin öncü kadın yazarlarından olan Fehime Nüzhet, dernek çalışmalarında yoğun biçimde yer alan, gazete ve dergilerde yazılar yazan aktif bir kadındır. Devrinin diğer kadın yazarları gibiözellikle “kadın kimliği”ne odaklanan yazılar kaleme alır. Makalelerinde kadınların sosyal yaşamda etkin olmaları gerektiği fikrini savunanFehime Nüzhet, aynı zamanda kadınlarda vatan bilinci uyandırma çabasındadır. Balkan Savaşları sırasında yaptığı konuşmalar ve gönüllüolarak hastabakıcılık yapması onun toplumsal yaşamdaki etkinliğinigösterir niteliktedir. Meşrutiyet’in ilanından sonra yazdığı tiyatro eserlerinde hafiyelik sistemini eleştiren yazar, siyasî bir dil kullanır. FehimeNüzhet’in Adalet Yerini Buldu ve Bir Zalimin Encâmı başlıklı tiyatroeserleri, Meşrutiyet dönemi tiyatro eserlerinin genel karakteristiğineuygun olarak II. Abdülhamit devrine ilişkin eleştirel bir bakış açısınıiçermektedir. Yazar, devre ilişkin eleştirisini tiyatro kişileri aracılığıyladillendirir. Söz konusu tiyatro eserlerinde yaşadığı devri analiz edenFehime Nüzhet, toplumsal yaşamda gördüğü aksaklıkları da özelliklesiyasî bir çerçevede ele alır. Bu bağlamda Fehime Nüzhet’in tiyatroeserleri Meşrutiyet döneminde yaşanan özgürlük havasını yansıtmaktadır.

Fehime Nüzhet, one of the leading women writers during the periodof the Constitutional Monarchy, was an activist who played an important role in club activities, and who wrote pieces for newspapers andmagazines. Like other woman writers of the period, Fehime Nüzhetwrote texts that focus on “women identity”. In her articles, FehimeNüzhet defends the idea that women should be active in the socialsphere, at the same time struggles to rouse in women a consciousnessof the motherland. The talks she gave during the Balkan Wars and herduty as a volunteer nurse show how active she was in the social sphere.In the plays written after the announcement of the ConstitutionalMonarchy, she used a political language and in particular criticised thesystem of using informants. The plays of the Fehime Nüzhet reflecta critical view towards the reign of Abdülhamit II, in keeping withthe general characteristics of plays of the period of the ConstitutionalMonarchy. In her theatre plays Fehime Nüzhet analysed the period inwhich she lived, discussing the shortcomings that she perceived in thesocial life in a political framework. In this context, Fehime Nüzhet’stheatre plays reflect the air of freedom experienced in the period of theConstitutional Monarchy.
Tanzimat Tiyatrosunda Avrupalı Kadınlar ve “İffet” Meselesi
European Women and the Matter of “Chastity” in Tanzimat Theatre
Yazar: Altıkulaç Demirdağ, Refika
Dergi: Erdem No. 66, 2014
Anahtar kelimeler: Tanzimat literature,Tanzimat theatre,Europe,heroines,chastity ; Tanzimat edebiyatı,Tanzimat tiyatrosu,Avrupa,kadın kahramanlar,iffet

Tanzimat döneminde yazılmış tiyatro oyunlarının bazılarının konusu Avrupa’da ve Avrupalılar arasında geçer. Bu oyunlardaki kadınkahramanlar bir Osmanlı ya da Müslümandan farklı özellikler göstermezler. Tanzimat döneminde imkânsız aşk konusu sıkça işlenentemalardan olmuştur. Kadın kahramanlar sadık ve iffetlidirler. Yazarlar, yarattıkları kadın kahramanların okur ve izleyici için örnek teşkiledecek tipte olmasına özen göstermişlerdir. Dolayısıyla, oyunlardakiAvrupalı kadınlar okur ve izleyici için örnek teşkil eden kahramanlardır. Bu durum Tanzimat yazarlarının, Avrupa’nın ve Avrupalının kültür kimliğini farklı algılamadığını gösterir. Bu konu, Ahmet MithatEfendi’nin Hükm-i Dil, Recâi-zade Mahmut Ekrem’in Afîfe Anjelikve Abdülhâk Hâmid Tarhan’ın Cünûn-ı Aşk adlı eserlerinde açık birbiçimde görülebilir.

Some theater plays that were written in Tanzimat period, take placein Europe and between Europeans. Heroines in these plays do not exhibit different properties from Ottoman or Muslim women. DuringTanzimat period, the subject of impossible love had been one of thefrequently handled topics. Heroines are chaste and faithful. The authors take care that heroines are exemplary for the reader and the viewer. Therefore, the European women in these plays are heroines whichconstitute a sample proving that the authors of Tanzimat period do notperceive the cultural identity of Europe and Europeans differently. Thatis visible in Ahmet Mithat Efendi’s Hükm-i Dil, Recâ-izade MahmutEkrem’s Afîfe Anjelik, and Abdülhâk Hâmid Tarhan’s Cünûn-ı Aşk.
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Poetikasında Ölüm İmgeleri
Images of Death in Ahmet Hamdi Tanpınar’s Poetics
Yazar: Bayındır, Tolga
Dergi: Erdem No. 66, 2014
Anahtar kelimeler: Türk şiiri,Ahmet Hamdi Tanpınar,ölüm,imge,metafor ; Turkish poetry,Ahmet Hamdi Tanpınar,death,image,metaphorz

Bu çalışmada, Ahmet Hamdi Tanpınar’ın edebî eserleri temel alınarak,onun “ölüm” kavramı üzerindeki düşüncelerini yansıtan yazınsal imgeleri üzerinde durulmuştur. Tanpınar’da ölüm, hayatının trajik yanlarınıortaya koyan, onun düşüncelerini derinden etkileyen felsefî bir problemdir. Bir sanatçı ruhuyla ölümlü oluşunun farkındalığı, buna rağmeneserleri vasıtasıyla mazi, toplum ve kültürle ölümsüzlüğü isteyişi/arayışı temel çatışma noktalarından birisini oluşturur. Tanpınar’ın özelliklegünlükleri incelendiğinde görülecektir ki, ölüm/ölümlü olma ve ölümsüzlük onun yaratma eyleminin altında yatan en önemli unsurlardanbirisidir. Bu durum karşısında Tanpınar, eserlerinde kaçınılmaz olarakbilinçli veya bilinçaltı ölüme dair imgeler kullanmaktadır. Ölümünkesin bir tanımının olmayışı, bu konuda düşünen herkes için farklıbir anlamlandırmanın doğmasına neden olmaktadır. Tanpınar insan,sanatçı, toplum adamı olarak ölümü kendisince yorumlamış ve bu edinimlerini eserlerine yansıtmıştır. Bu imgeler, farklı eserlerinde benzerkullanımlar ve eşanlamlarla karşımıza çıkar. Bu çalışma, Tanpınar’ınkullandığı imgelerden belli başlıları seçilerek örneklendirilmiştir.

This study explores literary symbols employed in Ahmet HamdiTanpınar’s works which reflect his thoughts on death. According toTanpınar, death is a philosophical question that reflects the tragicside of life, a question that has a deep impact on his thoughts. Hisrealization of his mortality as an artist on the one hand, and his searchfor immortality through his body of work, history, society, and culturethat he is in, are one of the main points of conflict in his works.An analysis of Tanpınar’s works reveals that the ideas of death andmortality are at the core of his process of writing. As a result he uses,consciously or subconsciously, symbols related to death. The fact thatdeath does not have a clear description leads one to give it a differentmeaning. Tanpınar, as a human being and as an artist, as well as amember of the society, interpreted the subject in his own way andreflected upon these in his works. These symbols represent themselvesas synonyms or in similar wording in his various works. This articleexplores main images employed in Tanpınar’s works.
Arnavutluk’ta Ahilik Kültürü ve Toplum Hayatındaki Yeri
Akhism Culture in Albania and Its Place in Social Life
Yazar: Kulla, Florida
Dergi: Erdem No. 68, 2015
Anahtar kelimeler: Akhism,Albania,guild,craftsmen,crafts ; Ahilik,Arnavutluk,lonca,esnaflar,zanaatlar

Bir dinî ve içtimaî teşkilat olarak Ahilik, 13. yüzyılda Anadolu’da görülmeye başlandı. Bir süre sonra Osmanlı Devleti’nin kurulmasında daönemli rol oynadı. Osmanlı’nın fethettiği topraklarda ekonomik, sosyal, siyasî ve dinî yönüyle toplumun yapısında ve gelişmesinde önemlibir unsur oldu. Arnavutça kaynaklarda daha çok “esnaflar” tabiriyleadlandırılan ahiler, kendi içinde bir düzen ve yapıya sahipti. Bu makalede, Arnavut toplumuna değer katan ve zanaatların gelişmesindeönemli rol oynayan Ahiliğin ve ahilerin tarihsel süreçteki konumlarımercek altına alınacaktır. Öncelikle 15-18. yüzyıllar arasında Arnavutluk kentlerinin yapısı hakkında, ardından ahilerin “lonca” yönetimive içyapısı ile ilgili bilgi verilecektir. Son olarak 19-20. yüzyıllarda esnafların toplumdaki etkisinin azalması ve ortadan kalkmasına değinilecektir.

Akhism, as a religious and social organization, began to appear inAnatolia in 13th century. After a while, it played an important role inthe establishment of the Ottoman Empire. It also became an important element in the structure and development of the society fromeconomic, social, political, and religious aspects in the land conqueredby the Ottomans. Generally called “craftsmen” in Albanian sources,akhis had an order and structure in itself. In this article, the position ofAkhism and akhis, which play an important role in the developmentof crafts and add value to the Albanian community will be examined.Firstly, the structure of Albanian cities between 15th and 18th centurieswill be portrayed. Secondly, “guild” management and internal structure of akhis will be discussed. Finally, reduction and disappearanceof craftsmen’s impact on the society in 19th and 20th centuries will bementioned.
Kadro Hareketi ve Bir Kadro Kitabı Olarak Ankara
The Kadro Movement and Ankara as a Kadro Novel
Yazar: Dirlikyapan, Murat Devrim
Dergi: Erdem No. 66, 2014
Anahtar kelimeler: Cumhuriyet,iktidar,Kadro,Yakup Kadri Karaosmanoğlu,Ankara ; Republic,goverment,Kadro,Yakup Kadri Karaosmanoğlu,Ankara

Ocak 1932 - Aralık 1934 arasında üç yıl gibi kısa bir süre yayımlananKadro dergisi, ancak “iktidara sözcü olma” görevini yerine getirebilmiş, bu görevin aksayıp iktidarın gücünü zedelemeye dönüşebileceğiyerde ise işlevi sorgulanmaya başlanmış ve bir anlamda “öncü bir kadro” olmasına izin verilmemiş bir dergidir. Dolayısıyla Kadro’nun hemsosyalizm ve kapitalizm arasında bir “üçüncü yol” arayışı, hem de öncüolma “hevesi”, bir ütopya olarak kalmıştır. Kadro’nun önemli isimlerinden Yakup Kadri Karaosmanoğlu’nun Ankara adlı romanı, büyük bir“inkılâp heyecanı”yla yayınına başlanan, ardından sessizce kapanan vebir ütopyaya dönüşen Kadro’nun kurmaca bir ifadesi olarak okunabilir.Bu yazıda Kadro hareketinin iktidar ile ilişkisine değinilecek, ideolojikeğilimi tartışılacak ve hareketin öncü isimlerinden Yakup Kadri’ninAnkara romanında yer alan bazı fikir ve tartışmalar, bu hareket ekseninde okunacaktır.

The journal Kadro, which had been published through January 1932 -December 1934 for three years could only manage to be the speaker ofthe government. When this process disrupted and began to damage thepower of the government, its existence had started to be questioned,and in a sense it had been prevented from being a “pioneer cadre”.Thereby both its searching of being a third way between socialismand capitalism, and its “ambitions” of being a pioneer could have onlybeen an utopia. Yakup Kadri Karaosmanoğlu was one of the importantwriters of the journal, and his novel entitled Ankara could be read asa fictional expression of Kadro movement which took the road with abig “enthusiasm of revolution” and then exterminated silently. In thisarticle, primarily the relationship between the Kadro movement andthe government, and then its ideological tendencies will be discussed.Finally, certain ideas and discussions portrayed in Ankara will be readconsidering the Kadro movement.
Çile’den Hareketle Necip Fazıl Kısakürek’in Anlam Dünyası
Necip Fazıl Kısakürek’s World of Meaning in the Light of Çile
Yazar: Saltık, Eylem
Dergi: Erdem No. 68, 2015
Anahtar kelimeler: Necip Fazıl,Çile,poetry,poetics,meaning,image ; Necip Fazıl,Çile,şiir,poetika,anlam,imge

Necip Fazıl Kısakürek, şiirlerini “sezmek” ve “düşünmek” eylemlerisayesinde yazdığını ifade etmiş ve şiirini “belli başlı bir sanat anlayışından tüten şiirler” olarak tanımlamıştır. Şairin poetikasına ait buifadeler, onun şiirinin hem sezmek ve düşünmek eylemlerinin yarattığıçelişkiler üzerine kurulu olduğu hem de özenli bir kurguya sahip olduğu anlamına gelmektedir. Necip Fazıl bir taraftan seçtiği imgelerle birtaraftan da yarattığı etkili ses ile her dönem okurun dikkatini çekmeyibaşarmıştır. Onun “şiir mefkûresi”ne varabilmek için anlam derinliğiyaratacak kelimeler seçtiği, bunların kurguda bütünlük oluşturacak şekilde birbirini tamamladığı ve bir anlam evreni yarattığı görülür. NecipFazıl şiirinde anlam derinliği ve bütünlüğü sağlayan başat unsurlardanbiri imgedir. Şairin değişen his ve fikir dünyası titizlikle seçilen imgelerin arkasında gizlidir. Necip Fazıl’ın varlığı, dünyayı, yaşamı anlamlandırma çabası ve bunun bireysel sonucu imgenin gizlediği anlamçözüldüğünde ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmada, Necip Fazıl’ın Çileisimli eserindeki anlam dünyası, imgeler tespit edilerek çözümlenmeyeçalışılmıştır.

Necip Fazıl Kısakürek stated that he had written his poems by “intuition” and “thought”. He defined his poetry as smoking out of a maincomprehension of art. These expressions stemming from the poeticsof the poet mean both his poems are based on dilemmas created byintuition and thought, and have a studious construct. In every period,Necip Fazıl achieved to attract the attention of the reader with boththe images that he chose and the effective sound. It is seen that NecipFazıl chose words which create depth in meaning in order to reach the“ideal poetry”. Those words completed one another in order to formunity and create a world of meaning. Image is one of the dominantelements in Necip Fazıl’s poetry, which provides depth in meaningand unity. The poet’s fluctuating world of emotion and opinion is hidden behind the meticulously chosen images. Necip Fazıl’s struggle tomake sense of the existence, world and life, and the individual consequence of his struggle emerges as the meaning behind the image isdeciphered. In this article, the world of meaning in Necip Fazıl’s Çileis analyzed by determining images.