hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Fısk Kavramı ve Hadis Usûlü Açısından Fısku’r-râvî
Fısk Kavramı ve Hadis Usûlü Açısından Fısku’r-râvî
Yazar: Tatlı, Bekir
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Fısk, fâsık, fısku’r-râvî, bid‘at, mürtekib-i kebire, Kur’ân, hadis, Sünnet, hadis usûlü

Gerek Kur’ân’da gerekse İslâm düşünce tarihinde en sık kullanılan kavramlardan biri de şüphesiz fısk (الفِسْق) kelimesidir. Kur’ân-ı Kerim’in pek çok âyetinde bu kelimenin türevleri kullanılmış olup, bunların büyük bir çoğunluğunda muhatap kâfir, müşrik ve münâfıklardır. Bununla birlikte fısk kelimesi zaman zaman müslümanların bazı davranışları hakkında da söz konusu edilmiştir. Mezhepler Tarihi’ne baktığımızda ise fısk kavramının neredeyse büyük günahlarla özdeşleştirildiğini ve mürtekib-i kebire (büyük günah sahibi) için fâsık sözcüğünün kullanılmaya başlandığını görmekteyiz. Bu bağlamda ilerleyen dönemde fısk kavramında anlam daralması meydana geldiğini söylememiz mümkün gözükmektedir. Hadis Usûlü sahasına geldiğimizde de benzer bir durum karşımıza çıkmaktadır. Nitekim cerh-ta‘dil alanında yazılmış pek çok kaynakta da fâsık râvi tabiri, büyük günah işleyen kişiler ve bidʻat sahipleri hakkında kullanılmıştır. Hadis Usulü alanında daha önce derli toplu bir şekilde çalışılmamış olan bir konuyu ele alan bu makalede, fısk kavramının geçirdiği bu serüven ile Hadis Usûlü’nde fısku’r-râvî konusuna yaklaşımlar hakkında bilgi verilmeye çalışılmıştır.

Gerek Kur’ân’da gerekse İslâm düşünce tarihinde en sık kullanılan kavramlardan biri de şüphesiz fısk (الفِسْق) kelimesidir. Kur’ân-ı Kerim’in pek çok âyetinde bu kelimenin türevleri kullanılmış olup, bunların büyük bir çoğunluğunda muhatap kâfir, müşrik ve münâfıklardır. Bununla birlikte fısk kelimesi zaman zaman müslümanların bazı davranışları hakkında da söz konusu edilmiştir. Mezhepler Tarihi’ne baktığımızda ise fısk kavramının neredeyse büyük günahlarla özdeşleştirildiğini ve mürtekib-i kebire (büyük günah sahibi) için fâsık sözcüğünün kullanılmaya başlandığını görmekteyiz. Bu bağlamda ilerleyen dönemde fısk kavramında anlam daralması meydana geldiğini söylememiz mümkün gözükmektedir. Hadis Usûlü sahasına geldiğimizde de benzer bir durum karşımıza çıkmaktadır. Nitekim cerh-ta‘dil alanında yazılmış pek çok kaynakta da fâsık râvi tabiri, büyük günah işleyen kişiler ve bidʻat sahipleri hakkında kullanılmıştır. Hadis Usulü alanında daha önce derli toplu bir şekilde çalışılmamış olan bir konuyu ele alan bu makalede, fısk kavramının geçirdiği bu serüven ile Hadis Usûlü’nde fısku’r-râvî konusuna yaklaşımlar hakkında bilgi verilmeye çalışılmıştır.
Halil bin Ahmed ve Garîbu’l-Kur’ân
Halil bin Ahmed ve Garîbu’l-Kur’ân
Yazar: Turgay, Nurettin
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Kur’ân, tefsir, Halil b. Ahmed, dil, garibu’l-Kur’ân

Tüm insanlara hidayet yolunu göstermek, onların dünya ve ahirette huzur ve saadete kavuşmalarını sağlamak için gönderilen Kur’ân, Arap toplumunda yaşayan Hz. Muhammed’e (s.a.v.) sünnetullah gereği Arapça olarak gönderildi. Kur’ân’ı gerektiği gibi anlamanın yolu, Arap dilini kavramaktan geçer. Bu nedenle ilk tefsir çalışmalarının, dil ağırlıklı olduğuna şahit olmaktayız. Sahabe ve tabiun döneminde yapılan tefsir çalışmaları, daha çok sözlü olarak yapıldı. Ondan sonra gelen nesil, tefsir alanında ilk yazılı eserleri verirken, dil alanına ağırlık verdi. Halil b. Ahmed (ö. 175/791), bu dönemin önemli simalarındandır. O, çok yönlü çalışan, talebe yetiştiren ve eser bırakan bir âlimdir. Onun “Kitâbu’l-Ayn” adlı eseri, bir sözlük olmasına rağmen, “Ğaribu’l-Kur’ân” konusu ile ilgili pek çok örneği de içermektedir. Bu eserde, yer verilen Kur’ân kelimelerinin izahı, tefsir alanını yakından ilgilendirmektedir. Onun, bu kelimeleri izah ederken, Abdullah b. Abbas’ın (ö. 68/687) konu ile ilgili açıklamalarından yararlanıdığı kanaatine varmaktayız. Bu konuda yapılan bir çalışmanın, tefsir çalışmaları bakımından yararlı olacağı kanaatindeyiz.

Tüm insanlara hidayet yolunu göstermek, onların dünya ve ahirette huzur ve saadete kavuşmalarını sağlamak için gönderilen Kur’ân, Arap toplumunda yaşayan Hz. Muhammed’e (s.a.v.) sünnetullah gereği Arapça olarak gönderildi. Kur’ân’ı gerektiği gibi anlamanın yolu, Arap dilini kavramaktan geçer. Bu nedenle ilk tefsir çalışmalarının, dil ağırlıklı olduğuna şahit olmaktayız. Sahabe ve tabiun döneminde yapılan tefsir çalışmaları, daha çok sözlü olarak yapıldı. Ondan sonra gelen nesil, tefsir alanında ilk yazılı eserleri verirken, dil alanına ağırlık verdi. Halil b. Ahmed (ö. 175/791), bu dönemin önemli simalarındandır. O, çok yönlü çalışan, talebe yetiştiren ve eser bırakan bir âlimdir. Onun “Kitâbu’l-Ayn” adlı eseri, bir sözlük olmasına rağmen, “Ğaribu’l-Kur’ân” konusu ile ilgili pek çok örneği de içermektedir. Bu eserde, yer verilen Kur’ân kelimelerinin izahı, tefsir alanını yakından ilgilendirmektedir. Onun, bu kelimeleri izah ederken, Abdullah b. Abbas’ın (ö. 68/687) konu ile ilgili açıklamalarından yararlanıdığı kanaatine varmaktayız. Bu konuda yapılan bir çalışmanın, tefsir çalışmaları bakımından yararlı olacağı kanaatindeyiz.
Hz. Peygamber’in Bazı Eğitici Davranışlarının Günümüze Yansıyan Yönleri
Hz. Peygamber’in Bazı Eğitici Davranışlarının Günümüze Yansıyan Yönleri
Yazar: Keyifli, Şükrü
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Eğitim, Din Eğitimi, Hz. Peygamber, metot ve prensipler, güvenilir kişilik, insanı merkeze alan eğitim anlayışı

Hz. Peygamber’in eğitici kişilik ve davranışlarında günümüze yansıyan pek çok özellik bulmak mümkündür. Ancak bu makalede bunlardan sadece üç temel yansımayı ele alacağız. Bunlar, onun güvenilir kişiliği, insanı merkeze alan eğitim anlayışı ve eğitim-öğretim sürecinde kullandığı bazı ilke ve metotlardır. Bu çalışmada Hz. Peygamber’in eğitici davranışlarının bire bir tüm yönleriyle taklit edilmesini değil, onun eğitim anlayışının mahiyetinin kavranmasının önemi üzerinde durulmuştur. Hz. Peygamber’in eğitici davranışlarını üzerinde dururken onun eğitim faaliyetlerinin başarıya ulaşmasını sağlayan hususların, onun eğitim uygulamalarının mahiyeti hakkında bilgi verici olacağı varsayılmıştır. Eğitim ve öğretim faaliyetleri ile meşgul olmuş ve kendisini bir öğretici olarak tanımlamış olan Hz. Peygamber’in eğitim ve öğretim ile ilgili uygulamalarının, mahiyetinin günümüze yansıtılması, günümüz eğitim ve öğretim işleri ile yakından ilgilenenler için bir çıkış noktası olabileceği, bu çalışmanın temel varsayımını oluşturmuştur.

Hz. Peygamber’in eğitici kişilik ve davranışlarında günümüze yansıyan pek çok özellik bulmak mümkündür. Ancak bu makalede bunlardan sadece üç temel yansımayı ele alacağız. Bunlar, onun güvenilir kişiliği, insanı merkeze alan eğitim anlayışı ve eğitim-öğretim sürecinde kullandığı bazı ilke ve metotlardır. Bu çalışmada Hz. Peygamber’in eğitici davranışlarının bire bir tüm yönleriyle taklit edilmesini değil, onun eğitim anlayışının mahiyetinin kavranmasının önemi üzerinde durulmuştur. Hz. Peygamber’in eğitici davranışlarını üzerinde dururken onun eğitim faaliyetlerinin başarıya ulaşmasını sağlayan hususların, onun eğitim uygulamalarının mahiyeti hakkında bilgi verici olacağı varsayılmıştır. Eğitim ve öğretim faaliyetleri ile meşgul olmuş ve kendisini bir öğretici olarak tanımlamış olan Hz. Peygamber’in eğitim ve öğretim ile ilgili uygulamalarının, mahiyetinin günümüze yansıtılması, günümüz eğitim ve öğretim işleri ile yakından ilgilenenler için bir çıkış noktası olabileceği, bu çalışmanın temel varsayımını oluşturmuştur.
Eğitim ve Din Eğitimi
Eğitim ve Din Eğitimi
Yazar: Keyifli, Şükrü
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Eğitim, din, din eğitimi, din eğitiminin amaçları, insan

Eğitim ve din eğitimi, her ikisi de davranış geliştirici alanlardır. Eğitimin amaçları ile din eğitiminin amaçları arasında benzerlikler bulunmaktadır. Bu benzerlikten dolayı birbirleri ile işbirliğine açıktırlar. Ancak eğitimin seküler, din eğitiminin teolojik kaynaklı olması, eğitim ile din eğitiminin işbirliği imkânını zaman zaman güçleştirmektedir. Öyle ki bu güçlük insanın yetiştirilmesi sürecinde, bazı sorunlara yol açmaktadır. İnsanın eğitilmesinde bu problemin aşılması için işbirliği imkânlarının ortaya konması gerekir. Bu çalışma, eğitim ile din eğitiminin işbirliği imkânlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda konu, eğitim, insan ve eğitim, eğitimin amaçları, din, insan ve din, din eğitimi, din eğitiminin amaçları başlıkları altında, ele alınmaya çalışılmıştır.

Eğitim ve din eğitimi, her ikisi de davranış geliştirici alanlardır. Eğitimin amaçları ile din eğitiminin amaçları arasında benzerlikler bulunmaktadır. Bu benzerlikten dolayı birbirleri ile işbirliğine açıktırlar. Ancak eğitimin seküler, din eğitiminin teolojik kaynaklı olması, eğitim ile din eğitiminin işbirliği imkânını zaman zaman güçleştirmektedir. Öyle ki bu güçlük insanın yetiştirilmesi sürecinde, bazı sorunlara yol açmaktadır. İnsanın eğitilmesinde bu problemin aşılması için işbirliği imkânlarının ortaya konması gerekir. Bu çalışma, eğitim ile din eğitiminin işbirliği imkânlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda konu, eğitim, insan ve eğitim, eğitimin amaçları, din, insan ve din, din eğitimi, din eğitiminin amaçları başlıkları altında, ele alınmaya çalışılmıştır.
Basına İçerik Üreten Bir Araç Olarak Laiklik Kavramı
Basına İçerik Üreten Bir Araç Olarak Laiklik Kavramı
Yazar: Ramazan Akkır, Yusuf ÖZKIR-; Akkır, Ramazan
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Laiklik, Gazete, Basın, ideoloji, Hürriyet Gazetesi

Kitle iletişim araçları; ideolojik, ekonomik ve kültürel yapının somutlaştığı mecralardır. Başta gazete olmak üzere diğer araçların tamamında insan kendi düşünsel serüveninin bir aktarımını yapar. Bazen eğlenceyi ve tüketim kültürünü, bazen de ideolojiyi öne çıkartır. Sonuçta medya aktaran konumundadır. Bu makalede vurgulanan nokta da medyaya içerik üreten ‘laiklik’ kavramıdır. Diğer politik yaklaşımlar gibi laiklik kavramı da medyada en fazla üzerinde durulan konular arasındadır. Burada laiklik kavramı olumlu veya olumsuz yönlerinden ziyade kavram olarak medyada yer etme önemine göre ele alınmaktadır. Laiklik kavramı bu yönüyle ele alınırken Türkiye’deki basının gelişimi ve laiklik algısını nasıl yansıttığı üzerinde de durulmuştur.

Kitle iletişim araçları; ideolojik, ekonomik ve kültürel yapının somutlaştığı mecralardır. Başta gazete olmak üzere diğer araçların tamamında insan kendi düşünsel serüveninin bir aktarımını yapar. Bazen eğlenceyi ve tüketim kültürünü, bazen de ideolojiyi öne çıkartır. Sonuçta medya aktaran konumundadır. Bu makalede vurgulanan nokta da medyaya içerik üreten ‘laiklik’ kavramıdır. Diğer politik yaklaşımlar gibi laiklik kavramı da medyada en fazla üzerinde durulan konular arasındadır. Burada laiklik kavramı olumlu veya olumsuz yönlerinden ziyade kavram olarak medyada yer etme önemine göre ele alınmaktadır. Laiklik kavramı bu yönüyle ele alınırken Türkiye’deki basının gelişimi ve laiklik algısını nasıl yansıttığı üzerinde de durulmuştur.
İslam’ın İlk Dönemlerinde İdari Hayatta Köle ve Mevali
İslam’ın İlk Dönemlerinde İdari Hayatta Köle ve Mevali
Yazar: Hatalmış, Ali
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Hz. Peygamber, Dört Halife, Emevîler, idari hayat, köle, mevali

Köle; hukuki, iktisadi ve sosyal açılardan diğer insanlardan farklı mal hükmüne indirgenen bir insandır. Tarihi çok eskilere uzanan kölelik, İslamiyet’in doğuşu sırasında tüm dünyada yaygındı. İslam, köleliği tek yanlı kaldırmak yerine önemli reformlar yaptı. Köleleştirme şartlarını sınırladı. Köleye kurtarılmayı bekleyen aciz bir insan olarak yaklaştı. Onlara iyi davranılması ve çok geçmeden onların azat edilmesi için gerekli insani ve hukuki düzenlemeler yaptı. Mevlâ (ç. mevâli) azatlı anlamı yanında Emeviler Dönemi’nde Araplar dışındaki tüm müslümanlar için kullanıldı. Yönetici olanların hür olması beklenirdi. Mevâli bir bakıma köleler ile hürler arası bir statü idi. Bu makalede erken dönem İslam tarihinde köle ve mevalinin aldığı üst düzey görevler ve daha çok memuriyetlere yer verilmiştir.

Köle; hukuki, iktisadi ve sosyal açılardan diğer insanlardan farklı mal hükmüne indirgenen bir insandır. Tarihi çok eskilere uzanan kölelik, İslamiyet’in doğuşu sırasında tüm dünyada yaygındı. İslam, köleliği tek yanlı kaldırmak yerine önemli reformlar yaptı. Köleleştirme şartlarını sınırladı. Köleye kurtarılmayı bekleyen aciz bir insan olarak yaklaştı. Onlara iyi davranılması ve çok geçmeden onların azat edilmesi için gerekli insani ve hukuki düzenlemeler yaptı. Mevlâ (ç. mevâli) azatlı anlamı yanında Emeviler Dönemi’nde Araplar dışındaki tüm müslümanlar için kullanıldı. Yönetici olanların hür olması beklenirdi. Mevâli bir bakıma köleler ile hürler arası bir statü idi. Bu makalede erken dönem İslam tarihinde köle ve mevalinin aldığı üst düzey görevler ve daha çok memuriyetlere yer verilmiştir.
Âlûsî’nin Rûhu’l-Meânî’sinde İşârî Tefsir
Âlûsî’nin Rûhu’l-Meânî’sinde İşârî Tefsir
Yazar: Karakaş, Vehbi
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Âlûsî, tasavvuf, işaret, zahir, batın, işarî tefsir

Ebû’s-Senâ Şihabüddin Mahmud el-Âlûsî, XIX. yüzyılın önde gelen müfessirlerindendir. Onun en meşhur eseri, “Rûhu’l-Meânî fî Tefsîri’l-Kur’âni’l-Azîm ve’s-Seb’i’l-Mesânî” adındaki tefsiridir. Âlûsî, tefsirinde, bir çok konu yanında, tasavvuf ehlince itimat edilen işarî tefsire de kısmen yer vermiştir. Âlûsî’nin bu eseri, selef ile halefin görüşlerinin buluştuğu, ibare ile işaretin bütünleştiği bir tefsirdir. Âlûsî, Kur’an’ın zahirini kabul etmeyen Bâtınîleri reddettiği gibi, bir kısım sûfîlerin ehl-i sünnet akaidini inciten ifratkâr sözlerini de makul ve makbul bulmamıştır. Bu makale ile biz, Âlûsî’nin tefsirdeki rivayet ve dirayet yönünü değil, sadece işârî tefsirini dikkatlere sunmaya çalışacağız.

Ebû’s-Senâ Şihabüddin Mahmud el-Âlûsî, XIX. yüzyılın önde gelen müfessirlerindendir. Onun en meşhur eseri, “Rûhu’l-Meânî fî Tefsîri’l-Kur’âni’l-Azîm ve’s-Seb’i’l-Mesânî” adındaki tefsiridir. Âlûsî, tefsirinde, bir çok konu yanında, tasavvuf ehlince itimat edilen işarî tefsire de kısmen yer vermiştir. Âlûsî’nin bu eseri, selef ile halefin görüşlerinin buluştuğu, ibare ile işaretin bütünleştiği bir tefsirdir. Âlûsî, Kur’an’ın zahirini kabul etmeyen Bâtınîleri reddettiği gibi, bir kısım sûfîlerin ehl-i sünnet akaidini inciten ifratkâr sözlerini de makul ve makbul bulmamıştır. Bu makale ile biz, Âlûsî’nin tefsirdeki rivayet ve dirayet yönünü değil, sadece işârî tefsirini dikkatlere sunmaya çalışacağız.
Zâhirî Te’vil Geleneği ve Dil Tasavvuru
Zâhirî Te’vil Geleneği ve Dil Tasavvuru
Yazar: Parlak, Ali
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Zahiri te’vil geleneği, dil tasavvuru, nesnel bilgi, delalet, mecaz

Dil ve düşünce arasındaki ilişki birçok farklı disiplinin ilgi alanına girmektedir. Dil düşüncenin doğduğu, geliştiği ve varlık alanına çıktığı havzadır. Dilin yapı taşı olan tasavvurlarımız düşüncelerimizin oluşması ve şekillenmesinde önemli bir yere sahiptir. Dolayısıyla dil tasavvuru ve düşünce arasında yakın bir ilişki vardır. Bu makale Zahiri te’vil geleneğini meşru kılan dil tasavvurunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. Zâhiri te’vil geleneği statik bir dil algısı üzerinden nesnel bilgiye ulaşmayı amaçlayan bir yorum sistemidir. Bu sistemin doğru bir şekilde anlaşılabilmesi için kendini temellendirdiği dil tasavvuru ve bunun Kur’an’ın anlaşılması ve yorumlanmasına etkilerinin bilinmesi önemli bir merhaleyi oluşturmaktadır.

Dil ve düşünce arasındaki ilişki birçok farklı disiplinin ilgi alanına girmektedir. Dil düşüncenin doğduğu, geliştiği ve varlık alanına çıktığı havzadır. Dilin yapı taşı olan tasavvurlarımız düşüncelerimizin oluşması ve şekillenmesinde önemli bir yere sahiptir. Dolayısıyla dil tasavvuru ve düşünce arasında yakın bir ilişki vardır. Bu makale Zahiri te’vil geleneğini meşru kılan dil tasavvurunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. Zâhiri te’vil geleneği statik bir dil algısı üzerinden nesnel bilgiye ulaşmayı amaçlayan bir yorum sistemidir. Bu sistemin doğru bir şekilde anlaşılabilmesi için kendini temellendirdiği dil tasavvuru ve bunun Kur’an’ın anlaşılması ve yorumlanmasına etkilerinin bilinmesi önemli bir merhaleyi oluşturmaktadır.
Hadis Rivayetinde Hz. Peygamber Hakkında Kullanılan Bir Tabir: “es-Sâdiku’l-Masdûk”
A term used in Hadith Narration for Last Prophet Mohammad (pbuh): “al-Sâdiq al-Masdûq”
Yazar: Yarba, Rıdvan
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Sâdık, masdûk, hadîs, sünnet, sahâbe, rivâyet ; Sâdıq,masdûq,hadith,sunnah,companions,narration

Bu çalışma, bazı sahâbîlerin Hz. Peygamber’in (s.a.v) bazı hadîslerini naklederken kullandıkları, sözlük anlamı itibariyle “doğru ve doğrulanan” anlamındaki  ‘es-Sâdiku’l-Masdûk’ tabiri hakkındadır. Çalışmamızda ilk olarak tabirin ele alınma nedeni, onu oluşturan kelimelerin sözlük anlamları ve Kur’ân’daki kullanım şekilleri hususuna değinilmiştir. Akabinde tabirin şerhlerdeki durumu ele alınmıştır. Bu kitaplarda, çok geniş olmamakla birlikte, tabirin anlamı ve kullanım nedeni hakkında bilgi verildiği görülmüştür. Daha sonra, tabiri hangi sahâbîlerin kullanmış olduğu meselesi ele alınmıştır. Bunun sonucunda onun Hz. Ali, Abdullah b. Mes’ûd, Ebû Hureyre ve Ebû Zer el-Ğifârî tarafından kullanıldığı anlaşılmıştır. Dört sahâbînin Hz. Peygamber’e olan hem fiziksel hem de duygusal yakınlıklarının tabiri kullanma nedeni olabileceği kanaatine varılmıştır. Son olarak da tabirin geçtiği tüm rivâyetler konularına göre gruplandırılmıştır. Konularına ayrılan rivâyetlerden sonra genel bir değerlendirme yapılmıştır. Yapılan değerlendirme sonucunda şöyle bir sonuca ulaşılmıştır: Rivâyetler genel anlamda gayba ve tahzîre (sakındırma) yönelik olmak üzere iki kısma ayrılmaktadır. Ancak rivâyetlerin çoğunun gaybî konulara ilişkin olduğu görülmüştür.

This study is about the term ‘al-Sâdiq al-Masdûq’ that some Companions used it when they were narrating some hadiths of Prophet Muhammed (peace be upon him) and means “true and verified” as dictionary meaning. Firstly, the reason of handling this term and dictionary meanings of the words that constitute this term and their using form in the Qoran are mentioned. Later, the state of this term in the commentary books were mentioned. Although not very large, the information about this term’s meaning and reason of using it were given in these books. Afterwards the matter that who had used this term, which we made an general evaluation about it, was discussed. As a result, it was understood that this term was used by Ali, Abdullah b. Mas'ud, Abu Hurairah and Abu Dharr al-Ğifârî. The reason of using this term was guess due to these four companions’ proximity to the Prophet (peace be upon him). Finally, all the narrations that contains this term were grouped by their subject. We made an review after the narrations which were grouped by their subject. As a result of this review we concluded as follows: All narrations generally divided into two parts as gaybî [unseen] and tahzîrî [precautionary]. However, it was concluded that most of these narrations is about the gaybî [unseen] issues.
Tevhit ve Sıfatlar Hakkındaki Tartışmalar
Tevhit ve Sıfatlar Hakkındaki Tartışmalar
Yazar: Çev. Hüseyin Doğan, Muhammed b. Sâlih el-‘USEYMÎN-
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Tevhîd, sıfat, nass, münazara, el-‘Useymîn

Tevhit ve sıfatlar konusu, temel itikadî hususlardan birisidir. Özellikle de Allah’ın isim ve sıfatları, tevhit olgusunu belirleyen ve onu organize eden temel hususlardandır. Zira tarihsel süreçte tevhidin ispat edilmesi veya nefyedilmesi konusunda da, tamamen isim ve sıfatlar noktasından hareketle kanıtlama yapılmaya çalışılmıştır. Çünkü isim ve sıfatlar, temel dinî düşünceyi ortaya koyması kadar izlenecek ya da kendisine bağlı kalınacak olan itikat çizgisini belirtmesi bakımından da son derece önemlidir. Tevhid ve sıfatlar konusunu kendi döneminde tartışan isimlerden birisi de Muhammed b. Sâlih el-‘Useymîn’dir. el-‘Useymîn, kaleme aldığı eserinde yaşadığı dönemdeki dinî, itikadî ve mezhebî anlayışa paralel olarak ele almış olduğu tevhit ve sıfatlar konusuyla ilgili benimsediği mezhebî görüşüne göre açıklamalarda bulunmuştur. İşte bu çalışma, el-‘Useymîn’nin, kendi eserinde ele almış olduğu tevhit ve sıfatlar konusuyla ilgili açıklamalarını konu edinmektedir.

Tevhit ve sıfatlar konusu, temel itikadî hususlardan birisidir. Özellikle de Allah’ın isim ve sıfatları, tevhit olgusunu belirleyen ve onu organize eden temel hususlardandır. Zira tarihsel süreçte tevhidin ispat edilmesi veya nefyedilmesi konusunda da, tamamen isim ve sıfatlar noktasından hareketle kanıtlama yapılmaya çalışılmıştır. Çünkü isim ve sıfatlar, temel dinî düşünceyi ortaya koyması kadar izlenecek ya da kendisine bağlı kalınacak olan itikat çizgisini belirtmesi bakımından da son derece önemlidir. Tevhid ve sıfatlar konusunu kendi döneminde tartışan isimlerden birisi de Muhammed b. Sâlih el-‘Useymîn’dir. el-‘Useymîn, kaleme aldığı eserinde yaşadığı dönemdeki dinî, itikadî ve mezhebî anlayışa paralel olarak ele almış olduğu tevhit ve sıfatlar konusuyla ilgili benimsediği mezhebî görüşüne göre açıklamalarda bulunmuştur. İşte bu çalışma, el-‘Useymîn’nin, kendi eserinde ele almış olduğu tevhit ve sıfatlar konusuyla ilgili açıklamalarını konu edinmektedir.
Niçin İslam? (İsmail Raci Faruki)
Niçin İslam? (İsmail Raci Faruki)
Yazar: Yıldırım, Tamer
Dergi: Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Vol. 13 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Practice,Culture,Order

1986 yılında eşiyle beraber uğradığı suikastta hayatını kaybeden İsmail Raci Faruki’nin Niçin İslam? adıyla dilimize çevrilen ve 2010 yılında notları arasında bulunan bu eser Islam; Region, Practice, Culture and World Order (İslam: Din Uygulama, Kültür ve Dünya Düzeni) adını taşımaktadır. Eserin ele aldığı konular açısından bir orijinalliği bulunmamaktadır, konu başlıkları ve içeriği daha önce dilimize İslam ve Tevhid olarak çevrilen eserlerle büyük bir paralellik arz etmektedir. Özellikle İslam adlı eserdeki konuların pek çoğunun sınıflandırılması ve içerisindeki bilginin sunuluşuyla aynı gibidir. Çevirisinin bazı cümlelerde görülen kapalılıklar haricinde diğer belirttiğimiz iki eserden daha güzel olduğunu belirtmemiz gerekir. Bu eser daha ziyade Batı’da ve özellikle Kuzey Amerika’da yaşayan kişilere İslam’ın ne olduğunu anlatmak için yazılmış gibidir. Fakat temel noktalar bütün Müslümanlar için bilinmesi gereken konulardan oluştuğu için özellikle genç Müslümanların okumasında fayda vardır.

1986 yılında eşiyle beraber uğradığı suikastta hayatını kaybeden İsmail Raci Faruki’nin Niçin İslam? adıyla dilimize çevrilen ve 2010 yılında notları arasında bulunan bu eser Islam; Region, Practice, Culture and World Order (İslam: Din Uygulama, Kültür ve Dünya Düzeni) adını taşımaktadır. Eserin ele aldığı konular açısından bir orijinalliği bulunmamaktadır, konu başlıkları ve içeriği daha önce dilimize İslam ve Tevhid olarak çevrilen eserlerle büyük bir paralellik arz etmektedir. Özellikle İslam adlı eserdeki konuların pek çoğunun sınıflandırılması ve içerisindeki bilginin sunuluşuyla aynı gibidir. Çevirisinin bazı cümlelerde görülen kapalılıklar haricinde diğer belirttiğimiz iki eserden daha güzel olduğunu belirtmemiz gerekir. Bu eser daha ziyade Batı’da ve özellikle Kuzey Amerika’da yaşayan kişilere İslam’ın ne olduğunu anlatmak için yazılmış gibidir. Fakat temel noktalar bütün Müslümanlar için bilinmesi gereken konulardan oluştuğu için özellikle genç Müslümanların okumasında fayda vardır.