hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Emîrî Divan’ında Geçen Şahsiyetler
Characters in The Diwan of Emîrî
Yazar: Yaylalı, Yasemin
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 63, 2018
Anahtar kelimeler: Emîrî,Diwan,Religious-Historic / Mythologic Personalıties,Heroes of Stories ; Emîrî,Divan,Dini-Tarihi / Mitolojik Şahsiyetler,Hikâye Kahramanları

Mehmed b. Musa Paşa,  III. Murad döneminde (1574-1595) yaşamış ve paşalık yapmış bir devlet adamı ve şairdir.  Hayatı hakkında kaynaklarda herhangi bir bilgi bulunmamaktadır. Emîrî mahlasıyla şiirler söylemiştir. Babasının adı Musa, annesinin adı Hanım’dır. Baba tarafından soyu Candaroğulları beyliğine; anne tarafından ise soyu Osmanlı Devletinde veziriazamlık yapmış Pîrî Mehmed Paşa’ya dayanmaktadır. Emîrî’nin dört Divan’ı yanında Aşknâme ve İrâdetnâme adlı iki mesnevisi bulunmaktadır. Ancak iki divanı dışında diğer eserleri hakkında herhangi bir bilgi mevcut değildir. Emîrî, tasavvufî şiirler söylemiştir. Şiirlerinde Allah’ın sıfatlarına, peygamberin mucizelerine değinmiş; ilahî aşkı ve sevgiliyi anlatmıştır.  Farsça, Türkçe ve Arapça olmak üzere üç dilde şiirler yazan Emîrî edebi sanatlara bolca yer vermiş; özellikle telmih ve iktibası çokça kullanmıştır. Şiirlerinde edebi sanatlar bünyesinde bazı peygamberler ve dört halife gibi dini şahsiyetlere; Mevlâna, Hâcû-yi Kirmânî gibi şairlere; Cem, Kisrâ gibi tarihi ve mitolojik simalara; Leyla, Ferhat gibi aşk hikâyelerinin kahramanlarına değinmiştir. Çalışmamızda Emîrî’nin hayatı hakkında bilgi verildikten sonra Emîrî’nin Divan’ında yer alan şahsiyetler gruplandırılarak anlatılmıştır. Bu şahsiyetlerin hangi özelliklerine yer verildiği örnek beyitlerle açıklanmıştır.

Mehmed b. Musa Pasha lived during the reign of Murad III (1574-1595) and was an admiral, a statesman and a poet. There is no information in the sources about his life. He sang poems by using a pseudonym of Emîrî. His father’s name is Musa and his mother’s name is Hanım. His father’s lineage belongs to Candaroğulları and his mother’s lineage belongs to Pîrî Mehmed Pasha who was a grand vizier in the Ottoman Empire. Emîrî had four Diwans and two masnavis called Aşkname and İrâdetnâme. However, there is no information about his works except for his two divans. Emîrî sang poems of Sufism. He touched upon the qualities of Allah, miracles of the Prophet Muhammad and told about divine love and the beloved. Emîrî who wrote poetry in Persian, Turkish and Arabic often made use of figures of speech; allusion and quotation are mostly used poetic devices in his poetry. By making use of poetic devices in his poetry, Emîrî mentioned some religious figures such as prophets and four Khalifas, poets as Mawlana and Hâcû-yi Kirmânî, historical and mythological characters such as Cem and Kîsra; heroes of love stories such as Leyla and Ferhat. In this study, the characters in Emîrî’s Diwan are categorized and told after giving information about his life. What characteristics of those characters were included have been told with sample couplets.
Kavram Alanı Bağlamında Dîvânu Lugâti’t-Türk’teki Ses Yansımalı İkilemelerin Türkiye Türkçesindeki Biçimleri
Turkey Turkish Forms of Onomatopoeic Reduplications in Dıvánu Lugát at-Turk in The Context of Conceptual Field
Yazar: Ergene, Oğuz
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 63, 2017
Anahtar kelimeler: Dīvānu Lugāt at-Turk,reduplication,onomatopoeia,Turkey Turkish,Turkey Turkish dialects ; Dîvânu Lugâti’t-Türk,ikileme,yansıma sözcükler,Türkiye Türkçesi,Türkiye Türkçesi ağızları

Kaynağını doğadaki seslerden alan ikilemeler, tarihî ve çağdaş Türk yazı dillerinde pek çok örneği bulunan ve sıklıkla kullanılan söz varlığı ürünleridir. Dîvânu Lugâti’t-Türk’teki sözlük birimlerin bir bölümünü de ses yansımalı ikilemeler oluşturmaktadır. Bu çalışmada, Dîvânu Lugâti’t-Türk’teki söz konusu ikilemeler belirlenmiş ve ses kaynakları bakımından sınıflandırılmıştır. Örneklerin anlamları ve metindeki kullanımları verilmiş, ölçünlü Türkiye Türkçesinde ve ağızlarda bulunan benzer veya yakın sayılabilecek kullanımlar ile karşılaştırma yapılmıştır. Bu doğrultuda Dîvânu Lugâti’t-Türk’teki ses yansımalı ikilemeler, 12 alt bölümde gruplandırılmıştır. Bu ikilemelerin Türkiye Türkçesindeki karşılıkları dikkate alındığında, ağızlardaki örneklerin ölçünlü dilden daha fazla olduğu görülür. Nesnelerin birbirine çarpması, sürtmesi, dokunması ya da vurması; suyun akması, yağması ya da dökülmesi; yüksek sesle konuşma ya da bağrışma gibi kaynaklara dayalı ikilemeler, ölçünlü dilde ve ağızlarda pek çok örneğe sahiptir. Çalışmada, ölçünlü Türkiye Türkçesinde ve ağızlarda yer alan ikilemelerin belirlenmesi için Türkçe Sözlük (TDK 2011) ve Derleme Sözlüğü (TDK 1993) kaynak alınmıştır.

Reduplications that take their source from the sounds in nature are the vocabulary products that have many examples and frequently used in historical and contemporary Turkish written languages. Onomatopoeic reduplications generate some of the lexeme as well in Dīvānu Lugāt at-Turk. In this article, the relevant reduplications have been identified and classified in terms of the sound sources they based on. The meanings of the examples, their usage in the text have been given, the uses that can be considered similar close, or identical in terms of sound sources or concepts they represent in Turkey Turkish standard language and dialects are shown. Accordingly, the onomatopoeic reduplications in Dīvānu Lugāt at-Turk are grouped into 12 sub-sections. When these reduplications are taken into consideration in Turkey Turkish forms, it is seen that the examples in the dialects are more than that of the standard language. Reduplications based on the sources such as objects crashing, rubbing, touching or hitting each other, flowing, pouring or spilling water; loud speech or shouting, have more samples in the standard language and dialects than the other groups. In the study, The Turkish Dictionary (TDK 2011) and the Compilation Dictionary (TDK 1993) were used as a source for determining the reduplications in Turkey Turkish standard language and dialects.
Kırgızistan’da Şamanizm: Kırgız Tengrizminin Modern Çağda Yeniden Yükselişi
Shamanism in Kyrgyzstan: The Rise of the Kyrgyz Tengrism in the Modern Era
Yazar: Zhaparalıev, Sherbol
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 64, 2018
Anahtar kelimeler: Turkic shamanism,Kyrgyz shamanism,Tengrism,Folk religion ; Türk şamanlığı,Kırgız şamanlığı,Gök Tanrı,Tengrizm,Halk dini

Günümüzde Gök Tanrı dini ya da Tengrizminbelirtilerine, hem bu dinin etkili olduğu Sibirya halklarında hem de asırlarboyunca dünyada İslamiyet’in merkezi olan Anadolu topraklarında da rastlamakmümkündür. Gök Tanrı dini Orta Asya devletleri arasında ise en çok Kırgızistan’datartışmaya sebep olmuştur. Kırgız Tengrizmi, bu ülkede bilinen ismiyleTeñircilik, geleneklere bağlılık eğilimi olup bağımsızlığa kavuşulduğu1990’ların başında taraftar toplamaya başladı. Günümüzde ise tam sayılarıbilinmemekle beraber tahminen 5 bin civarında yanlıları olduğu söylenenTeñirciler, mensubu oldukları inancı Kırgızistan’da bir din olarakkaydettirmeye çabalamaktadırlar. Sözü edilen hareketlerin, bölgede yayılanİslam dinine karşı bir tepki olduğu da biliniyor; geleneksel ve yeni medyaortamlarında “iki kampın” karşılıklı olarak nefret söylemi yaymaları isetoplumu endişeye sevk etmektedir. Bu yazı, Kırgız Teñirciliğine Şamanist vemodernist gözle bakarak, söz konusu durumun modernlik-şamanlık/büyü tartışmasıçerçevesinde değerlendirme çabasıdır. Bu amaçla makalede, yeni birdini-kültürel varlık kazanan Kırgız Teñirciliğinin tarihi, coğrafyası, teorisive pratiği ele alınmıştır.

Kyrgyz Tengrism, known in this country as Tenirchilik, tends to loyal totraditions and began to collect fans at the beginning of the 1990s with theindependence. Nowadays, although the exact numbers are not known, it is saidthat there are estimated 5 thousand supporters, and they see their efforts toregister their belief in Kyrgyzstan as a religion. It is also known that thementioned movements are a reaction against the Islamic religion spreading inthe region; and it causes concern that this “two camps” disseminate mutual hatespeech in traditional and new media public sphere. This article is an attemptto evaluate a tendency of Kyrgyz Tengrism in the context of modernity-shamanismdiscussion, looking through with shamanist and modernist point of view. Forthis purpose in this paper we discuss the history, geography, theory and thepractice of the Kyrgyz Tengrism, which occurred as a new religious-culturalentity.
Klasik Türk ve Fars Şiirinde “Gerdiş-İ Çeşm”
“Gardish-I Chashm” In Classical Turkish and Persian Poetry
Yazar: Yakut, Emrullah
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 64, 2018
Anahtar kelimeler: Classical Turkish and Persian Poetry,Sebk-i Hindi,Gerdiş-i Cheshm,whirling of the eye,of the gazelle ; Klasik Türk ve Fars Şiiri,Sebk-i Hindî,Gerdiş-i Çeşm-i Gazâl

Klasik Türk şiiri kendine mahsus bir estetik anlayışı olan ve bu anlayışa büyük ölçüde bağlı kalmış bir şiir geleneğidir. Bu gelenekte klasik şiir okurunun aşina olduğu ortak istiareler, teşbihler, mazmunlar dünyası önemli role sahiptir. Klasik şair, çoğunlukla hazır unsurlardan oluşan elindeki bu yapı malzemesiyle orijinal ürünler ortaya koymak gibi zor bir görevi üstlenir. Ancak bu güçlü gelenek içinde de zaman zaman yenilik arayışları ve denemeleri olmuştur. Hint üslubu şairlerinde bu arayış ma’nâ-yı bîgâne, ma’nâ-yı pîçîde gibi terimlerle kavramsallaştırılmıştır.Bu çalışmada XVII. yüzyıla kadar klasik şiirde pek nadir örneği bulunan “gerdiş-i çeşm” ve “gerdiş-i çeşm-i gazâl” terkiplerinin klasik Türk ve Fars şiirindeki tezahürleri tespit edilmiş, bu terkip etrafında oluşan hayal örgüsü ve ilişkili unsurlar irdelenmiştir. Ayrıca söz konusu kavramların nev-heves şairler tarafından haddinden fazla kullanıldığı iddiasıyla şiirin geyik destanına döndüğü yönünde XVII. yüzyılın önde gelen şairlerinden Nâbî tarafından getirilen eleştiri sayısal verilerle tahlil edilmiştir.

Classical Turkish Poetry is poetic tradition with a unique sense of aesthetics that was substantially adhered to. A significant constituent of this tradition is the use of shared metaphors, similes, and metaphorical statements that the reader of classical poetry were familiar with. Classical poet takes on a difficult task of creating authentic works using already available and familiar components. However, within this strong tradition as well, we can see some seeking and effort of new approaches from time to time. In the poets of Hind style, this seeking was conceptualized by some terms such as ma'na-yi bigane and ma'na-yi piçide. In this work, we have identified the manifestations of the phrases “gerdish-i chashm” and “gerdish-i cheshm-i ghazel” -which are two very uncommon phrases in classical poetry until the 17th century—within classical Turkish and Farsi poetry and studied the web of imagination that is constructed around these two phrases and related phrases. Also, we have analyzed the criticism made by Nabi a prominent poet of the 17th century who disdainingly asserted that these mentioned phrases were being used over abundantly by nev-heves poets and that poetry was now being turned into “a tale of gazelles”.
Türkçe Üçüncü Tekil Şahıs İyelik Ekinin ve Pronominal /N/ Sesinin Kökeni Üzerine
On The Origins of the Turkic 3sg Possessive Suffix and the pronominal /N/
Yazar: Ünal, ORÇUN
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 64, 2018
Anahtar kelimeler: Old Turkic,Proto-Turkic,Proto-Yeniseian,possessive suffix,pronominal /n/,genitive case ; Eski Türkçe,Proto-Türkçe,Proto-Yeniseyce,iyelik eki,pronominal /n/,ilgi durumu

Türkçenin en eski yazılı tanıklarından beri, üçüncütekil şahıs iyelik ekinin üzerine bir çekim veya türetme eki getirildiğinde buiki ek arasında “pronominal n” adı verilen bir /n/ sesi ortaya çıkmaktadır.Türkçede benzer bir /n/ sesi, kişi ve işaret zamirlerinin çekimli şekillerindede görülür. Yakın zamandaki araştırmalar, pronominal /n/ sesinin bazıörneklerde yalın hâlde de görüldüğünü ortaya koymuştur. Bu çalışmanın amacı, bubulgulara dayanarak üçüncü tekil şahıs iyelik ekinin ve pronominal /n/ sesininkökünü araştırmaktır. Öncelikle, Türkçe iyelik eklerinin kökeni sorgulanmış vebu eklerin Proto-Türkçede ilgi durumu eki görevinde olan *+(X)n ekini almışkişi zamirlerinin ekleşmesiyle oluştuğu ortaya konmuştur. Ardından, ikincitekil şahıs iyelik ekinin tarihsel gelişiminde Yenisey dillerindeki iyelik öneklerinin olası etkisi üzerinde durulmuştur. Pronominal /n/ sesinin üçüncütekil şahıs iyelik ekine eklenmiş arkaik ilgi eki *+(X)n olduğu sonucunavarılmıştır. Aynı ek, Eski Türkçede isimler üzerinde araç durum ekine, iyelikekleri üzerinde ise belirtme durumu ekine dönüşmüştür. Eski Türkçe +(n)Xŋ ilgiekinin yardımcı ünsüzü de aynı ekin kalıntısıdır.

Since the earliest written records of Turkic, when the 3sg possessive suffix is attached with an inflectional or derivational suffix, the so-called pronominal /n/ appears between these two suffixes. In Turkic, a similar /n/ sound is also observed in inflected forms of personal and demonstrative pronouns. The recent studies have shown that in few instances the pronominal /n/ also appears in the nominative case. The purpose of this study is to investigate the origins of the 3sg possessive suffix and the pronominal /n/ based on these findings. First of all, the origins of Turkic possessive suffixes has been questioned and it is revealed that these suffixes are formed through the suffixation of the personal pronouns attached with *+(X)n, which had the function of a genitive in Proto-Turkic. Then, the possible influence of the possessive prefixes in the Yeniseian languages on the historical development of the 2sg possessive suffix is emphasized. It is concluded that the pronominal /n/ is the archaic genitive suffix *+(X)n attached to the 3sg possessive suffix. The same suffix evolved to the instrumental suffix on nouns and to the accusative suffix on possessive suffixes in Old Turkic. The unstable consonant of the Old Turkic genitive suffix +(n)Xŋ is a relic of the same suffix as well.
Müstear İsmin Ardındaki Giz: Türk Edebiyatında Râbia Hâtun Olayı
The Mystery behind Pseudonym: Râbia Hâtun Case In Turkish Literature
Yazar: Karahan, Ali
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 64, 2018
Anahtar kelimeler: Pseudonym,Literary controversy,Râbia Hâtun,Poem,Nihad Sâmi Banarlı,İsmail Hami Danişmend ; Müstear isim,Edebî münakaşa,Râbia Hâtun,Şiir,Nihad Sâmi Banarlı,İsmail Hami Danişmend

Müstear isim, çağdaş Türk edebiyatında eski edebiyatta kullanılan kişinin kendi ismi yerine geçen mahlastan farklı olarak yazar ve şairlerin gerçek kimliklerini muhtelif sebepler sunarak gizleme isteklerinden ortaya çıkmış bir kavramdır. Müstear isimler bir belirsizlik taşımalarından dolayı batılılaşma devri Türk edebiyatında yoğunluk kazanan edebî münakaşalara sebep olmuştur. Evveli 1930'lu yıllara dayanan fakat ilk olarak 1948 yılında Aile dergisinde yayımlanan Râbia Hâtun imzalı şiirler de bu tarzda bir edebî münakaşayı doğurmuştur. Râbia Hâtun'un kimliği ve şiirlerin eskiliği üzerine öne sürülen iddialara aynı devirde bir Türk edebiyatı tarihi yazan Nihad Sâmi Banarlı itiraz etmiştir. Nihad Sâmi Banarlı gazete ve dergi yazılarında şiirlerin eski olmadığını edebiyat bilgisini kullanarak ortaya koymaya çalışmıştır. Nihad Sâmi Banarlı'nın bu uğraşına karşı başta İsmail Hami Danişmend olmak üzere Aile dergisi efradı cevap niteliği taşıyan yazılar kaleme almıştır. Bu yazıda Râbia Hâtun müstear ismiyle yayımlanan şiirler üzerine İsmail Hami Danişmend ve Nihad Sâmi Banarlı arasında çıkan edebî münakaşa anlatılmaya ve bu münakaşa sonucunda ortaya çıkan Râbia Hâtun'un gerçek kimliği delillendirilmeye çalışılmıştır.

In contemporary Turkish literature, pseudonym emerged as a concept arose out of the need of writers and poets to hide their real identities rather than revealing their own name for various reasons in the earlier times of literature. As pseudonyms have uncertainty, they caused intense literary debates in Turkish literature in the Westernization period. The poems signed by Râbia Hâtun, which dated back to 1930s, but first published in 1948 in the magazine named Aile, also led to this kind of literary argument. Nihad Sâmi Banarlı, who wrote Turkish literature history at the same era, denied the asserted claims on the deficiency of Râbia Hâtun's identity and poetry. In the newspapers and magazines, Nihad Sâmi Banarlı tried to reveal that poetry was not obsolete by using his literary knowledge. Against Nihad Sâmi Banarlı's fight, especially İsmail Hami Danişmend and people from Aile magazine wrote some articles as answers. In this study, the literary controversy between İsmail Hami Danişmend and Nihad Sâmi Banarlı, based on poems published by pseudonym "Râbia Hâtun", was tried to be explained and the real identity of Râbia Hâtun was tried to be proved.
Abdünnâfi İffet Efendi’nin Sâki-Nâmesi
The Sâki-Nâme of Abdunnâfi Iffet Efendi
Yazar: Gündüz, Emrah
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 64, 2018
Anahtar kelimeler: XIX. yüzyıl,Abdünnâfi İffet Efendi,Sâkµ-nâme,tür,tasavvuf ; 19th century,Abdünnâfi Iffet Efendi,Sâkµ-nâme,genre,sufism

Divan şiirinin son dönemi olarak adlandırılan XIX. yüzyıl, yenilik arayışı içerisindeki şairler ile geleneğe bağlı kalan divan şairlerinin bir arada eserler verdiği bir geçiş dönemidir. Yeni karşısında klasik olanı yaşatma ve geleneği devam ettirme arzusunu birçok divan şairinin eserlerinde görmek mümkündür. Bu şairlerden biri de Abdünnâfi İffet Efendi’dir. Divanında tasavvufi mana ve mefhumlarla kaleme almış olduğu Sâkµ-nâmesi, şairin geleneğe bağlılığının delillerindendir. Sâkµ-nâmeler, divan edebiyatının en sık kullanılan edebµ türlerinden biri olmakla birlikte, içki ve içkiye dair öğelerin gerçek veya mecaz anlamlarıyla ele alınıp işlendiği manzumelerdir. İslamiyet’i benimsemiş bir toplumun edebiyatında gerek gerçek gerekse de mecazµ anlam ve kavramlarla bir tür olarak varlığını her dönem göstermiştir.Bu çalışmada Abdünnâfi İffet Efendi hakkında kısa bir bilgi sunulmuştur ve Divan’ı içerisindeki Sâkµ-nâmesi şekil ve muhteva bakımından incelenmiştir. Sâkµ-nâme, 11 bentten oluşan terkib-i bent nazım şekliyle yazılmıştır. Her bendinde on beyti olan şiir toplam 121 beyitten meydana gelmiştir. Sâkµ-nâme, türünün son dönem örneklerinden olması ve tasavvufi mana ile kaleme alınmış olması bakımından önemlidir.

19th century that is named as the last period of Diwan poetry is a transition period when both the poets who seek for the new and the poets who pursuit the tradition produce works all together. It is possible to see the desire to keep the classical and to continue the tradition in the works of many diwan poets. Abdünnâfi İffet Efendi is one of these poets. Sâkµ-nâme which is written with sufistic sense and conception proves his commitment to the tradition in his Diwan. Saki-nâmes besides of being frequently used literary genres of diwan literature in which drink and drinking the elements are processed and handled realistically and metaphorically. It has shown its presence in literature in the societies that adopted Islam, both with metaphorical and realistic meanings and concepts.In this study, a brief information about Abdünnâfi Iffet Efendi is presented and Sâkµ-nâme in his Diwan is examined in terms of shape and content. Sâkµ-nâme is composed of 11 verses written in composition verse form. The poem which has 10 couplets in each verse, consists of 121 couplets in total. Sâkµ-nâme is important in terms of being one of the last examples of his genre and written in sufistic meaning.
Tarık Dursun K.’nın Öykülerinde İkinci Kişili Anlatıcının Görünümü: “Sen / Siz” Dili
The Second Person Point of View in Tarik Dursun K.’S Stories: “You” (Singular / Plural) Language
Yazar: Özgün, Ebru
Dergi: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi No. 64, 2018
Anahtar kelimeler: Tarık Dursun K.,ikinci kişili anlatıcı,sen / siz dili,modernizm ; Tarık Dursun K.,second person point of view,you (singular/plural) language,modernism

Türk edebiyatının önemli isimlerinden Tarık Dursun K., 1950’li yıllardan itibaren Türk öykücülüğüne yeni bir soluk getirmiştir. Modernizmin yeni estetik dönüşümüne ayak uydurarak öykülerinde farklı anlatı biçimlerini deneyen yazar, özellikle Türk edebiyatı içinde sık rastlanmayan ikinci kişili anlatıcı tipini öykü evrenine yerleştirmesiyle dikkati çeker. Bu çalışmada, ikinci kişili anlatıcının yazar tarafından neden tercih edildiği ve nasıl bir kuruluşla anlatı yapısına dâhil edildiği soruları üzerinden, yazarın öykülerinden seçilen en çarpıcı örneklerle ikinci kişili anlatıcı yapısının genel bir şablonunun çıkarılması amaçlanmıştır. Böylece hem ikinci kişili anlatıcı tipinin kavramsal olarak tanınmasına hem de Tarık Dursun K.’nın öykülerindeki “sen/siz” dilinin çözümlenerek anlamlandırılmasına imkân yaratılmıştır.

Tarık Dursun K., one of the most significant names of Turkish literature, breathed new life into Turkish story writing as of 1950s. The author, who tries different narration styles in his stories by keeping up with the new aesthetical transformation of modernism, stands out with the way he places second person point of view ‒rare in Turkish literature‒ in the world of story. In this study, it is aimed to draw a general schema of the second person point of view with the most stunning examples taken from the author’s stories, and by means of the questions related to why this point of view is chosen by the author and what kind of structure is used to include it. Thus, an opportunity is created both to introduce the second person point of view as a concept and to interpret the “you (singular/plural)” language in Tarık Dursun K.’s stories.