hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Diyabetes Mellituslu Hastalarda Santral Kornea Kalınlığının Değerlendirilmesi
Evaluation of Central Corneal Thickness in Patients with Diabetes Mellitus
Yazar: Torun, Banu; Ülkü, Gülşen; Yılmaz, Turgut
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Diyabetes mellitus, santral kornea kalınlığı, pakimetri

Amaç: Diyabetes mellituslu (DM) hastalarda ve sağlıklı bireylerde santral kornea kalınlığının (SKK) değerlendirilmesi.  Gereç ve Yöntemler: Diyabetes mellitus tanısı ile kliniğimizde diyabetik retinopati açısından takip edilen 50 hastanın 100 gözü çalışma kapsamına alındı. Hastalar diyabetik retinopatisi olan (grup 1, 19 hasta) ve diyabetik retinopatisi olmayan (grup 2, 31 hasta) olarak iki gruba ayrıldı. Poliklinik muayenesine gelen DM si olmayan, sağlıklı 50 hastanın 100 gözü kontrol grubu (grup 3) olarak seçildi. Tüm gruplara ayrıntılı oftalmolojik muayene yapıldı. Kornea patolojisi ve daha önceden geçirilmiş cerrahi öyküsü olan hastalar çalışma kapsamına alınmadı. Tüm hastaların SKK'sı topikal anestezi altında ultrasonik pakimetri cihazı (Optopol, Echoson Demsin M, Poland ) ile ölçüldü.   Bulgular: DM'li hastaların ortalama santral kornea kalınlığı 548.94±37.13 µm; kontrol grubunun ortalama santral kornea kalınlığı 533.45±43.38 µm idi. Santral kornea kalınlığı DM'li hastalarda kontrol grubu ile karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulundu (p< 0.05). Diyabetik retinopatisi olan grubun (grup 1) santral kornea kalınlığı 558.39 ± 29.8 µm, diyabetik retinopatisi olmayan grubun (grup 2) santral kornea kalınlığı 543.14±40.1 µm idi. Bu iki gup arasında yapılan istatistiksel değerlendirmede diyabetik retinopatisi olan hastaların santral kornea kalınlığı retinopatisi olmayan hastalara göre anlamlı derecede yüksek bulundu (p

Objective: To evaluate the central corneal thickness (CCT) in patients with diabetes mellitus (DM) and healty control subjects.  Materials and Methods: A hundred eyes of fifty patients with DM followed up in our clinic were investigated in the study. The diabetics were divided into two groups as having diabetic retinopathy (group 1, 19 patients) and not (group 2,31 patients), and a hundred eyes of 50 non-diabetic, healty subjects were classified as control group (group 3). All the patients SKK was measured via ultrasonic pachymeter (Optopol, Echoson Demsin M, Poland) under topical anesthesia.  Results: The mean CCT was found as 548.94±37.13 µm in patients with DM; 533.45±43.38 µm in healty control group. The difference between diabetic patients and healty subjects was statistically significiant (p < 0.05). The mean CCT in patients with diabetic retinopathy (group 1) was 558.39±29.8 µm, and in non-diabetic retinopathy group (group 2), the mean CCT was found 543.14±40.1 µm. The difference between group 1 and 2 was statistically significiant (p
Diyabetik Makuler Ödemde Seröz Makula Dekolmanı Sıklığı
The Frequency of Serous Macular Detachment in Diabetic Macular Edema
Yazar: Turgut, Burak; Bilir, Nagehan; Çeliker, Ülkü; Demir, Tamer; Gül, Fatih Cem
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Diyabet, makuler ödem, seröz, makula dekolmanı, optik koherens tomografi

Amaç: Diyabetik makuler ödem (DMÖ) ile takip edilen hastalarda seröz makula dekolmanı (SMD) sıklığını araştırmak.  Gereç ve Yöntemler: Kliniğimiz retina biriminde takip edilen 184 DMÖ'li hastanın 258 gözü Ocak 2008-Haziran 2009 tarihleri arasında çekilen optik koherens tomografi (OKT) sonuçlarına göre geriye dönük olarak incelendi. Optik koherens tomografi incelemesine göre DMÖ tanısı alan hastalar (1.grup) ile OKT'ye göre SMD ve DMÖ'i bulunan hastalar (2.grup) cinsiyet, etkilenen göz ve yaş ortalaması açısından karşılaştırıldı.   Bulgular: Hastaların yaşları 18-83 arasında değişmekte olup yaş ortalamaları 56,64 yıl idi. Hastaların 108'i (%58,70) kadın 76'sı (%41,30) erkekti. 74 (%40,22) hastada DMÖ her iki gözde saptandı. Çalışmaya alınan 184 hastadan 37&#8216;sinin (%20,10) 56 gözünde DMÖ ile birlikte SMD tespit edildi. 18 (%9,78) hastada iki taraflı SMD'na rastlandı. En azından bir gözünde SMD olan olgu sayısı 37 (%20,10) olarak saptandı. SMD saptanan hastaların yaş ortalamaları 52,64 (yaş aralığı: 25-83 yıl) olup bu 37 hastanın 17'si (%45,95) kadın, 20'si (%54,05) erkekti.   Sonuç: Diyabetik makuler ödemli hastalarda SMD nadir görülmemekle birlikte tanıda OKT incelemesi oldukça önemlidir. Tedavi uygulamalarının başarısı hakkında bir prediktör olan SMD'nı kesin olarak sadece OKT açığa çıkarabileceğinden, gerçek sıklık oranları OKT'nin kullanımıyla muhtemelen daha da artacaktır.

Objective: To investigate the frequency of serous macular detachment (SMD) in patients with diabetic macular edema (DME)..  Materials and Methods: In our clinic, 258 eyes of 184 patients with DME were searched retrospectively according to the results of optical coherence tomography (OCT) that were taken between January 2008 and June 2009. According to the results of OCT, the patients diagnosed with DME    (Group 1), and the ones having SMD and DME (Group 2) were compared regarding gender, the affected eye and age average.  Results: The ages of the patients were between 18 and 83, while the age averages were 56,64 years. 108 (%58,70) of the patients were female and 76(%41,30) of them were male. DME was found at both eyes of 74 (%40,22) patients. SMD with DME was identified in 56 eyes of 37 (%20,10) patients of 184 all under search. Two-sided SMD was occured in 18 (%9,78) of the patients. The number of cases having SMD at least in one eye was 37(%20,10). The age averages of the patients identified with SMD were 52,64(age range: 25-83). Among these 37 patients 17 (%45,95) of them were female and 20 (%54,05) were male.  Conclusion: However SMD isn't rarely seen among patients with DMO, examining OCT at diagnosis is quite important. Since only OCT can certainly show SMD which is a predictor about the success of medical treatment applications, the real frequency rates will probably increase more by the use of OCT.
Gebelikte Masif Vulvar Ödem
Massive Vulvar Edema in Pregnancy
Yazar: Aygün, Banu Kumbak; Şahin, Levent
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Vulva, ödem, gebelik

Gebelikte izole masif vulvar ödem nadir bir klinik bulgu olduğundan genellikle literatürde olgu sunumları olarak yer almıştır. Gebeliğe bağlı venöz konjesyon ve rölatif olarak azalmış lenfatik drenaj gebelikte çoğunlukla ortaya çıkan jeneralize ödemin nedeni olarak düşünülse de sadece vulvada izole ödem oluştuğunda başka faktörlerin varlığı araştırılmalıdır. İzole masif vulvar ödem gebeliğe eşlik eden birçok durumun tipik olmayan bir bulgusu olarak karşımıza çıkabilir. Gebelikte görülen izole masif vulvar ödemin etyolojisinde gebelikle ilgili olan ya da olmayan birçok faktör rol oynayabilmektedir. Lokal travma, vulvovajinitler, alerjik reaksiyon, preeklampsi, uzamış travay, sistemik hastalıklar (renal, hepatik, kardiyak), Behçet hastalığı, diyabet, vulvar malignensiler, malnutrisyon ayırıcı tanıda yer almaktadır. Bu durumun tedavisinde konzervatif yaklaşımlar ön plandadır. Nadir görülen bu durum ve yönetimi 29. gebelik haftasında akut vulvar ödem gelişen bir ikiz gebelik olgusunda yaklaşım ve literatürde yer alan olgular derlenerek sunulmuştur.

Isolated massive vulvar edema in pregnancy is an extremely rare entity and a cause for concern. It has been presented in the literature only as case reports. Venous congestion and relative lymphatic obstruction is the main cause of generalized edema seen during pregnancy, however when isolated vulvar edema observed, associated factors should be investigated. Isolated massive vulvar edema might be encountered during pregnancy as an unusual presentation of multiple disorders. Many factors either related to pregnancy or not might play a role in the etiology. Local trauma, vulvovaginitis, allergic reactions, preeclampsia, prolonged labour, systemic disorders (renal, hepatic, cardiac), Behcet disease, diabetes, vulvar malignancies and malnutrition should be evaluated in differential diagnosis. In the treatment of this condition conservative therapeutic measures must be in the first place. By this paper, we presented an unusual case of an acute vulvar edema observed in a twin pregnancy at 29 weeks gestation with its management and reviewed the reported cases in the literature.
Rete Testisin Tubuler Ektazisi: Olgu Sunumu
Tubular Ectasia of the Rete Testis
Yazar: Taşdemir, Cemal; Kahraman, Bayram; Doğan, Metin
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Rete testis,tubular ektazi

Rete testisin kistik dilatasyonu olarakta bilinen Rete testisin tubuler ektazisi nadir görülen, nonneoplastik bir antitedir. RTTE'nin yanlızca %5'i benign olan testis tümörlerinden ayırımının yapılması, bu hastalara gereksiz operasyonların önlenmesinde önemli rol oynamaktadır. Testisin neoplastik hastalıkları bu durumdan tümör marker seviyeleri, karakteristik ultrason (US) veya doppler bulguları ile ayırt edilmektedir. Bu çalışmada rete testis kistik dilatasyonu olarak değerlendirilen bir olgu sunulmaktadır. Skrotal ağrı şikayeti olan 57 yaşındaki hasta US, renkli Doppler ve manyetik rezonans görüntüleme ile değerlendirildi.

Tubular ectasia of the rete testis (RTTE), known as cyctic dilatation of rete testis, is a rare, nonneoplastic entity. Dıffarential diagnosis of RTTE from bening testis tumors which are only %5 of testis tumor can play an important role to avoid unneccary operations. Neoplastic diseases of testis are differantiated from this beningn lesion of testis with tumor marker level, characteristic USG dopler or dopler findings. A 57 year old patient, with scrotal pain, who was evaluated with USG dopler and MRI was presented as RTTE in this case report.
Pelvik Endometriozisi Olmayan Asemptomatik Bir Hastanın Sezaryen Skarında Endometriotik Nodül
Cesarean Scar Endometriosis in an Asymptomatic Patient who has not Pelvic Endometriosis
Yazar: Yıldırım, Gazi; İnan, Yücel; Çomunoğlu, Nil; Attar, Rukset; Çetinkaya, Nilüfer; Yılmaz, Canan; Yeşildağlar, Narter; Karateke, Ateş; Fıçıcıoğlu, Cem
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Endometriyozis, ekstrapelvik endometriyozis, skar endometriyozisi

Endometriozis tam olarak anlaşılamamış bir hastalıktır. Sıklıkla pelvik bölgede lökalizedir, fakat endometriozisin görüldüğü yerler,  özellikle ekstragenital yerleşimli olanlarda, oldukça değişkendir. Bu durum tanıyı güçleştirir ve tedavinin gecikmesine neden olur.  Zaman zaman ekstrapelvik yerleşimli endometriozise rastlanır. Biz burada, sezaryen skarında gelişen bir endometriyosiz vakası sunduk ve bu hastalığın fizyopatolojisine tekrar dikkat çekmek istedik.

Endometriosis is still a poorly understood disease. Endometriosis is frequently seen within pelvic region. But, its presentation is highly variable, particularly in extragenital sites, making diagnosis difficult and potentially delaying treatment.  Sometimes extrapelvic endometriosis can be seen. We presented a cesarean scar endometriosis case and with this case report discussed pathophysiology of the disease.
Testiküler Epidermoid Kist: Olgu Sunumu
Testicular Epidermoid Cyst: A Case Report
Yazar: Güçer, Hasan; Bağcı, Pelin; Uzun, Hakkı
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Epidermoid kist, testis, neoplazm

Testiküler epidermoid kist benigndir ve nadir görülür. Tüm testiküler neoplazilerin yaklaşık %1'ini oluşturur. Genellikle gençlerde görülür ve sıklıkla kendi kendine muayene ya da rutin fizik muayene sırasında saptanır. Teratomdan ayırımı teratomların malign olmaları nedeni ile gereklidir. Tedavi seçenekleri koruyucu cerrahi ya da orşiektomidir. Otuzbir yaşında testiküler epidermoid kist olgusunu klinik ve histopatolojik bulguları ile birlikte tanı ve tedavi seçeneklerini tartışarak sunduk.

Testicular epidermoid cysts are benign and rare lesions, comprising about %1 of all testicular neoplasms. Epidermoid cysts usually occur in young men and are detected incidentally by self examination or during routine physical examination. They must be distinguished from teratomas because of their malignant potential. Testis- conserving surgery or orchiectomy  is  the preferred  treatment. We reported the clinical and pathological findings, and discuss the management of testicular epidermoid cyst in a 31-year old patient.
Tiroglossal Kanal Kisti Zemininde Ultrasonografi İle Saptanan Papiller Karsinom: Olgu Sunumu
Papillary Carcinoma Arising from Thyrogossal Duct Cyst Detected by Ultrasonography: a Case Report
Yazar: Voyvoda, Nuray; Taşdemir, Nihat
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Tiroglossal kanal kisti, papiller karsinom, ultrasonografi, ince iğne biyopsisi

Klinikte en sık karşılaşılan konjenital boyun kistlerinden biri olan troglossal kanal kistinden %1 oranında malign tümör gelişebilir. En sık görülen malign patoloji tiroidin papiller karsinomasıdır. Tanı genellikle cerrahi sonrası çıkarılan dokunun patolojik incelemesi sonucunda konur. Boyun orta hatta kitle nedeniyle başvuran 38 yaşında bayan hastanın boyun ultrasonografisinde troglossal kanal kistinden kaynaklanan papiller karsinoma gösterilmiştir. Troglossal kanal kistinden gelişen tümörler oldukça nadirdir ve orta hattaki boyun kitlelerinde ayırıcı tanıda düşünülmelidir. Biz ince iğne aspirasyonu ile sitolojik inceleme sonucu troglossal kist içerisinde papiller karsinoma tanısı alan bir olgu tanımladık.

Being one of the most common congenital neck masses, thyroglossal duct cyst can give rise to a malignancy in 1% of the cases. Most common malignant pathology found in this rare entity is papillary carcinoma. Diagnosis in commonly made after pathologic examination of the surgical specimen. A 38 year-old woman presented to the clinic with an asymptomatic anterior midline neck mass. A cervical ultrasound showed papillary carcinoma evolving from a thyroglossal  duct cyst. Malignancy within a thyroglossal duct cyst is very rare but should be considered in the differential diagnosis of a midline neck mass. We described a case of Thyroglossal Duct Cyst in which fine needle aspiration cytological study established pre-sence of papillary carcinoma.
Sol Dal Blok Sol Aks Morfolojili Taşikardi Olgusu
A Case of Tachycardia with Left Bundle Branch Block and Left Axis Deviation
Yazar: Açıkgöz, Nusret; Kılıç, Ayhan; Jata, Bekim; Barçın, Cem; Köse, Sedat
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Sol dal bloğu, aksesuar yol, ablasyon, ventriküler taşikardi

Taşiaritmilerin doğru tanı ve tedavisi hayati öneme sahiptir. Geniş QRS kompleks taşikardilerin doğru tanısı bazen ciddi sıkıntılara yol açabilmektedir. Biz bu yazıda çarpıntı esnasında alınan yüzey EKG kaydında sol dal bloğu ve sol aks morfolojili geniş QRS kompleksler saptanan, ayrıca persistan sol superior vena kava varlığı ile komplike olan olgunun ayrıcı tanısı ve tedavisini sunmayı hedefledik.

Accurate diagnosis of tachyarrhythmias is of vital importance for correct management. Diagnosis of wide QRS complex tachycardias sometimes pose serious difficulties. We aimed to present the differential diagnosis and ablative treatment of a young man with a wide QRS complex tachycardia with left bundle branch block pattern and left axis deviation, further complicated by the presence of a persistent vena cava superior.
Servikal Travma Sonrası Belirti Veren Chiari Malformasyonu: Olgu Sunumu
Symptomatic Chiari Malformation with Syringomyelia after Cervical Trauma: Case Report
Yazar: Kabataş, Serdar; Cansever, Tufan; Yılmaz, Cem; Akar, Aykan; Civelek, Erdinç; Altınörs, Nur
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Asemptomatik, servikal, travma, Chiari Malformasyonu tip-I

Chiari Malformasyonu Tip I (CM-I), serebellar tonsillerin foramen magnumdan fıtıklaşması ve genlde sirengomyelinin eşlik ettiği konjenital hastalıktır. Servikal travma gibi tetikleyen bir durum olmadığı sürece belirti vermeyebilir. Trafik kazası sonrası boyun ağrısından şikayet eden bir 54 yaşında erkek hasta sunuldu. Üst ekstremitelerinde hafif parezisi vardı. Nöroradyolojik incelemelerinde C6-7 faset ve C7 lamina fraktürü; C1 seviyesinden T3 seviyesine kadar uzanan sirengomyelik kavite ve CM-1 tespit edildi. Travma sonrası erken dönemde parezisi artan hastaya foramen magnum dekompresyonu ve posterior servikal stabilizasyon uygulandı. Hastanın parezisinin gerilediği ve izlem manyetik rezonans incelemelerinde sirenks çapında küçülme olduğu tespit edildi. Belirti vermeyen CM-1 hastalarının travma sonrası belirti verebileceği akılda tutulmalıdır.

Chiari malformation type-I (CM-I) is a congenital disorder characterized by downward displacement of the cerebellar tonsils thru the foramen magnum, with/ without syringomyelia. The patients can be asymptomatic until an aggravation condition like cervical trauma occurs. We present a 54 years old male patient suffering from neck pain after traffic accident. He had mild motor weakness in upper extremities. His neuroradiological examinations revealed C6-7 facet and C7 lamina fractures; syringomyelia descending from C1 to T3 and a CM-I. In early post-traumatic follow-up period, his weakness was progressed, foramen magnum decompression and posterior cervical stabilization was performed. His motor weakness recovered and follow-up magnetic resonance imaging (MRI) examination showed an evident regression of syrinx diameter. It should be kept in mind that previously asymptomatic CM-1 patients can become symptomatic after cervical trauma.
Etil Alkolün Akustik Refleks ve Akustik Travma Üzerine Etkisi
The Effect of Alcohol on the Acoustic Reflex and Acoustic Trauma
Yazar: Şahin, Fikret
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Akustik refleks, alkol, gürültü

Amaç: Etil alkol tüketiminin akustik refleks üzerindeki etkilerini araştırmak, alkol'ün akustik travmayı arttıran bir faktör olduğunu vurgulamak ve kulak sağlığı açısından gerekli önlemlerin alınması hakkında öneriler geliştirmek.   Gereç ve Yöntemler: 30 sağlıklı yetişkin erkekte etil alkol tüketimi öncesi tespit edilen 1000 Hz ve 2000 Hz'deki akustik refleks eşik değerleri ile alkol tüketimi sonrası 30. dk ve 60. dk'da ölçülen akustik refleks eşik değerleri karşılaştırılmış. 30.dk ve 60.dk'da ölçülen solunum havasındaki alkol miktarı ile alkolsüz ve alkollü dönemlerdeki akustik refleks eşik değişiklerinin ilişkisi istatistiksel olarak değerlendirilmiştir.   Bulgular: Etil alkol tüketimi sonrası ölçülen akustik refleks eşiklerinin tamamında alkolsüz döneme göre yükselme olmuştur. 1000 Hz'deki akustik refleks eşiklerindeki yükselme istatistiksel olarak anlamlı olmamasına rağmen, özellikle 2000 Hz frekansta akustik refleks eşiklerinde 30.dk'da ortalama 4,2 dB, 60.dk'da 5,1 dB yükselme tespit edilmiştir. 2000 Hz frekanstaki akustik refleks eşiklerindeki yükselmeler istatistiksel olarak anlamlıdır.   Sonuç: Gürültülü ortamlarda etil alkol tüketimi, gürültünün akustik travma yapıcı etkisini potansiyalize eden bir faktördür. Bu nedenle kulak burun boğaz hastalıkları hekiminin gürültülü ortamlarda çalışanların alkol tüketimini sorgulaması ve gürültü ile alkol birlikteliğinin daha zararlı olduğu konusunda uyarıda bulunması kulak sağlığı açısından önemlidir.

Objective: To investigate the effect of alcohol consumption on acoustic reflex, to emphasize that alcohol is a factor which increases acous-tic trauma and to offer new suggestions on the precautions necessary to take in terms of ear health.   Materials and Methods: In 30 healthy male adults, values of acoustic reflex threshold at 1000 Hz and 2000 Hz before and 30 and 60 minutes after ethyl alcohol consumption were compared. Then the relationship between the amount of alcohol in the air exhaled at 30 and 60 minutes and the values of acoustic reflex threshold before and after alcohol consumption were statistically evaluated.   Results: There was an increase in all the values of acoustic reflex threshold measured at 1000 Hz and 2000 Hz after ethyl alcohol consump-tion compared to those before ethyl alcohol consumption. The increase in the values of acoustic reflex threshold measured at 1000 Hz was statistically not significant. However, the increases in the values of acoustic reflex threshold measured at 2000 Hz were 4.2 dB at 30 minutes and 5.1 dB at 60 minutes and were considered statistically significant.   Conclusion: Ethyl alcohol consumption in noisy environment is a factor which potentializes the effect of noise causing acoustic trauma. Therefore, otolaryngologist should question whether the patients consume alcohol in noisy environment and warn them that alcohol consumption in noisy environment is more harmful to ear health.
Diabetes Mellituslu Hastalarda 24 Saatlik, Anlık ve Gecelik İdrarlarda Mikroalbumin Ölçümü
Measurements of Microalbumin in Urine Samples of 24 Hours, Spot and Nightly in Patients with Diabetes Mellitus
Yazar: Çaycı, Tuncer; Akgül, Emin Özgür; Kurt, Yasemin Gülcan; Ağıllı, Mehmet; İspir, Emre; Türker, Türker; Taşlıpınar, Abdullah; Yaman, Halil; Çakır, Erdinç; Bilgi, Cumhur; Erbil, Mehmet Kemal
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 15 No. 2, 2014
Anahtar kelimeler: Mikroalbüminüri, idrar, diabetes mellitus

Amaç: Gecelik idrar örneklerinde mikroalbümin ölçümü 24 saatlik ve anlık idrar örnekleriyle kıyaslanarak, hastalar için konforsuz bulunan 24 saatlik idrar yerine kullanılıp kullanılmayacağı araştırıldı.   Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya 24 saatlik idrarda mikroalbümin isteği olan ve yapılan sorgulamalar sonucunda diabetes mellitus tanısı dışında kronik bir hastalık, gebelik, son iki gün içinde ağır egzersiz, idrar yolu enfeksiyonu ve ateşi olanlar hariç 32'si erkek olmak üzere toplam 60 hasta alındı.   Bulgular: 24 saatlik idrar örneklerinin %28'inde, anlık idrar örneklerinin %72'sinde, kreatininle düzeltilmiş anlık idrar örneklerinin %58'inde ve gecelik idrar örneklerinin %93'ünde mikroalbüminüri tespit edildi.   Sonuç: Hastaların örnek toplamadaki hatalarının en aza indirgendiği ve hidrasyon, fiziksel aktivite gibi çeşitli faktörlerden en az etkileneceğini düşündüğümüz gecelik idrar numunelerinde mikroalbümin ölçümünün daha hassas bir yöntem olacağını önermekteyiz.

Objective: We aimed to investigate if the nightly urine samples can be used instead of spot urine samples and 24 hour urine samples which are uncomfortable for patients, by comparing nightly urine samples with 24 hour and spot urine samples.   Materials and Methods: Urine samples were collected for 24 hours, spot, nightly for the measurement microalbuminuria in sixty patients (32 men, 28 women) with diabetes mellitus. Patients with urinary 38 °C), and evidence of chronic>infection, evidence of pregnancy, fever (disease were excluded from this study.   Results: Microalbuminuria was determined 28% of urine samples of 24 hours, 72% of spot urine samples, 58% calculation of the albumin/creatinine ratio in spot urine samples, 93 % of nightly urine samples.   Conclusion: We suggest that the measurement of microalbuminuria in nightly urine samples which are less affected than the other collection methods (24 hour and spot urine samples) for the factors such as hydration, physical activity and collection errors, to be more sensitive.