ÖĞRETMEN GÖRÜŞLERİNE GÖRE ORTAOKUL ÖĞRENCİLERİNİN KONUŞMA BECERİLERİ
ÖĞRETMEN GÖRÜŞLERİNE GÖRE ORTAOKUL ÖĞRENCİLERİNİN KONUŞMA BECERİLERİ
Yazar: Demir, Sezgin; Gül Özdil, Büşra
Dergi: Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Vol. 19 No. 3, 2018
Anahtar kelimeler: konuşma,Türkçe eğitimi,yapılandırmacılık

Dil; bildirişim odaklı olmasının yanı sıra bireyin evrenle arasındaki kavramlaştırma, anlamlandırma, sosyalleşme, sembolik yapısıyla diğer iletişim araçlarından ayrılan çift eklemli ve uzlaşıma dayalı bir araç olarak tanımlanabilir. Konuşma ise bilişsel denetim mekanizmasına tabi hem fizyolojik hem duyuşsal hem de sosyal ihtiyaçlarımızı karşılayan doğal ve dışsal temel dil becerisidir. Bu çalışmanın amacı, ana dili eğitiminde uygulama boyutunda konuşma becerilerinin eğitimine ilişkin öğretmen görüşlerinin belirlenmesidir. Nitel türde bire bir görüşme tekniği kullanılarak gerçekleştirilen çalışmada, yarı yapılandırılmış 9 maddeden oluşan görüşme formu veri toplama aracı kullanılmış, görüşme sırasında gerektiğinde katılımcılara ek sorular yöneltilmiştir. Çalışma grubunu, Malatya ilinde aktif olarak görev yapan 4’ü kadın, 6’sı erkek toplam 10 Türkçe öğretmeni oluşturmaktadır. Görüşme sürecinde katılımcılara yeterli açıklayıcı bilgiler verilerek araştırmanın aktarılabilirliği, yazılı hale getirilen katılımcı görüşleri tekrar kontrol ettirilerek araştırmanın inandırıcılığı sağlanmaya çalışılmıştır. Verilerin analizinde içerik ve betimsel analiz teknikleri birlikte kullanılmıştır. Verilere yönelik çalışmayı yürüten iki araştırmacı tarafından birbirlerinden bağımsız şekilde içeriğe yönelik kodlamalar yapılmış ve her iki kod dizisi arasındaki uyum yüzdesinin %78 olduğu görülmüştür. Çalışma sonucunda; argo kullanımına, öğrencilerin söz varlıklarının yetersizliğine, düşük sosyoekonomik yapının yansımalarına, etkinliklerin yetersizliğine, öğrenci merkezli sınıf ortamlarının oluşturulamadığına yönelik katılımcı görüşleri dikkat çekicidir.

Dil; bildirişim odaklı olmasının yanı sıra bireyin evrenle arasındaki kavramlaştırma, anlamlandırma, sosyalleşme, sembolik yapısıyla diğer iletişim araçlarından ayrılan çift eklemli ve uzlaşıma dayalı bir araç olarak tanımlanabilir. Konuşma ise bilişsel denetim mekanizmasına tabi hem fizyolojik hem duyuşsal hem de sosyal ihtiyaçlarımızı karşılayan doğal ve dışsal temel dil becerisidir. Bu çalışmanın amacı, ana dili eğitiminde uygulama boyutunda konuşma becerilerinin eğitimine ilişkin öğretmen görüşlerinin belirlenmesidir. Nitel türde bire bir görüşme tekniği kullanılarak gerçekleştirilen çalışmada, yarı yapılandırılmış 9 maddeden oluşan görüşme formu veri toplama aracı kullanılmış, görüşme sırasında gerektiğinde katılımcılara ek sorular yöneltilmiştir. Çalışma grubunu, Malatya ilinde aktif olarak görev yapan 4’ü kadın, 6’sı erkek toplam 10 Türkçe öğretmeni oluşturmaktadır. Görüşme sürecinde katılımcılara yeterli açıklayıcı bilgiler verilerek araştırmanın aktarılabilirliği, yazılı hale getirilen katılımcı görüşleri tekrar kontrol ettirilerek araştırmanın inandırıcılığı sağlanmaya çalışılmıştır. Verilerin analizinde içerik ve betimsel analiz teknikleri birlikte kullanılmıştır. Verilere yönelik çalışmayı yürüten iki araştırmacı tarafından birbirlerinden bağımsız şekilde içeriğe yönelik kodlamalar yapılmış ve her iki kod dizisi arasındaki uyum yüzdesinin %78 olduğu görülmüştür. Çalışma sonucunda; argo kullanımına, öğrencilerin söz varlıklarının yetersizliğine, düşük sosyoekonomik yapının yansımalarına, etkinliklerin yetersizliğine, öğrenci merkezli sınıf ortamlarının oluşturulamadığına yönelik katılımcı görüşleri dikkat çekicidir.