GELİŞİMSEL RİSK ALTINDAKİ ÇOCUKLARDA ERKEN MÜDAHALENİN ETKİLİLİĞİ: VAKA TEMELLİ BİR İNCELEME
THE EFFECTIVENESS OF EARLY INTERVENTION IN CHILDREN AT DEVELOPMENTAL RISK: A CASE-BASED STUDY
Yazar: Bulut, Hatice Ceren; Günal, Zeynep; Elbasan, Bülent
Dergi: Gazi Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. Özel sayı: II: Uluslararası Erken Müdahale ve Rehabilitasyon Kongresi (ICER 2025), 2025
Anahtar kelimeler: Physiotherapy ; Fizyoterapi ; serebral palsi,erken müdahale,fizyoterapi ; cerebral palsy,early intervention,physiotherapy

Amaç: Serebral palsi, immatür fetal veya infant beyninde oluşan, progresif olmayan, hareket ve postür gelişiminin bozulmasına neden olan bir dizi bozukluk olarak tanımlanmaktadır. Erken müdahale, gelişimsel dezavantajı olan bebeklerde motor, bilişsel, duyusal bozuklukları önlemek veya en aza indirmektedir. Burada kliniğimize başvuran serebral palsi tanılı 2 bebeğin 3 aylık gelişimini açıklamayı amaçladık. Yöntem: Çalışmaya serebral palsi tanısı almış olan yaşları 19 aylık 2 bebek dahil edildi. Müdahale öncesi ve sonrası bebeklerin nörogelişimsel durumları Hammersmith İnfant Nörolojik Değerlendirmesi (HİND) ile değerlendirildi. Bulgular: Bebek 1, müdahale öncesinde baş gövde kontrolü zayıftı, head lag pozitifti, oturma ve dönme becerisi yoktu. Ellerini sürekli yumruk halinde tutuyor, istemli kavrama becerisi yoktu. Kalça ve dizlerinde artmış kas tonusu mevcuttu. Sosyal iletişimde kaçıngan ve ilgisizdi. Müdahale öncesi HİND skoru 7 olarak ölçülmüştü. SAFE tedavi yaklaşımı kapsamında uygun aktiviteler gerçekleştirildi. Tedavi sonrası baş ve gövdesini düz ve orta hatta getirebildi, eller açık pozisyona geldi. Kalça ve dizlerdeki kas tonus şiddeti azaldı. Destek alarak oturabiliyor, yüzüstü pozisyonda baş kontrolünü sağlayabiliyordu. Yüzüstünden sırtüstüne dönebiliyor. Tedaviye katılımı ve sosyal oryantasyonu anlamlı şekilde arttı. HİND skoru 3 ay sonunda 49’a yükseldi. Ayrıca destekli ayakta durma aşamasına geldi. Bebek 2, müdahale öncesinde baş ve gövdesini kontrolü zayıftı, head lag pozitifti ellerini yumruk şeklinde tutuyor. Kalça ve dizlerinde artmış kas tonusu gözlenmekteydi ve henüz oturma becerisi gelişmemişti ve dönemiyordu. Bu dönemde HİND skoru 12 olarak kaydedilmişti. SAFE tedavi yaklaşımı kapsamında uygun aktiviteler gerçekleştirildi. Tedavi sonrası baş ve gövdesini orta hatta getirme konusunda ilerleme kaydedildi, eller açık pozisyona geçti ve alt ekstremitelerdeki patolojik duruşlar da azaldı. Otururken kendini destekliyor, yüzüstü pozisyonda baş kontrolünü sağlayabiliyor ve yüzüstünden sırtüstüne dönebiliyordu. Sosyal oryantasyonu ve tedaviye katılım düzeyi anlamlı şekilde arttı. HİND skoru 62’ye yükseldi. Ayrıca sıralama becerisi kazandı. Sonuç: Bu çalışma, erken müdahale programının çocukların gelişimsel gereksinimlerine zamanında yanıt vererek kısa sürede anlamlı gelişmeler sağladığını ve bu yaklaşımın uzun vadeli olumlu sonuçlar doğurabileceğini ortaya koymaktadır.

Purpose: Cerebral palsy (CP) is defined as a group of non-progressive disorders caused by injury to the immature fetal or infant brain, leading to impaired movement and posture development. Early intervention can prevent or reduce motor, cognitive, and sensory impairments in infants with developmental disadvantages. This study aimed to present the 3-month developmental progress of two infants with CP referred to our clinic. Methods: Two infants aged 19 months, diagnosed with cerebral palsy, were included. Neurodevelopmental status before and after intervention was assessed using the Hammersmith Infant Neurological Examination (HINE). Results: Infant 1 had poor head and trunk control, positive head lag, lacked sitting and rolling abilities, kept hands fisted, and showed no voluntary grasp. Increased muscle tone was noted in the hips and knees. The infant was socially avoidant and unresponsive. The initial HINE score was 7. Activities were performed based on the SAFE therapy approach. After intervention, the infant could bring the head and trunk to midline, hands opened, and muscle tone decreased. The infant achieved supported sitting, head control in prone, and rolling from prone to supine. Participation and social orientation improved. The HINE score increased to 49. Supported standing was also achieved. Infant 2 showed similar issues: poor head/trunk control, fisted hands, increased lower limb tone, and inability to sit or roll. The initial HINE score was 12. Post-intervention, head and trunk alignment improved, hands opened, and lower limb posture normalized. The infant could sit with support, control the head in prone, and roll. Social interaction and therapy engagement increased. The HINE score rose to 62. Crawling was also achieved. Conclusion: This study highlights that early intervention can yield significant short-term developmental gains and may contribute to positive long-term outcomes.