hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
İBRAHİM MUSTAFA’NIN NAHİV İLMİNİN ISLAHINA DAİR GÖRÜŞLERİ
VIEWS OF IBRAHIM MUSTAFA ABOUT REHABILITATION OF SYNTAX SCIENCE
Yazar: Şimşek, Şahin
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: İbrahim Mustafa,nahiv,Islah,Arapça,Gramer ; Ibrahim Mustafa,Syntax,Rehabilitation,Arabic,Grammar

19. yüzyılın sonları ile 20. yüzyılınbaşlarından itibaren Arap dünyasında bir uyanış rüzgârı esmeye başlamış, Arapdili ve edebiyatında da bir canlanma olmuştur. Mısır’ın Batı ile ilişkilerineticesinde modern dil bilimleri ile tanışan Arap dilcileri nahiv ilminiyeniden tartışmaya açmışlardır. 20. yüzyılın başlarında nahve yönelik en serteleştiriler Kahire Arap Dil Kurumu üyesi ve Kahire Üniversitesi Dârü’l-UlûmFakültesi hocalarından olan İbrahim Mustafa’dan (1888-1962) gelmiştir. İlkdönemin aksine 20. yüzyılda nahvin ciddi bir otoritesi olmadığı için İbrahimMustafa’nın nahivle ilgili yenilikçi görüşleri ciddi bir şekilde ses getirmişve kısa sürede başta Mısır olmak üzere Suriye, Lübnan ve Irak gibi Arapülkelerinde karşılık bulmuştur. İbrahim Mustafa modern dönemde, nahiv ilmininsadece şekil açısından değil teorik açıdan da ıslah edilmesi gerektiğinisavunan ilk dilci olmuştur.

From the end of 19th to the beginning of 20th century, an awakening wind started to blow in the Arab world; and a revival in Arabic language and literature appeared. Arab linguists encountering modern language sciences due to relations of Egypt with West opened the science of syntax to discussion. At the beginning of the 20th century, the harshest criticisms about syntax came from İbrahim Mustafa (1888-1962), an academician of Cairo University and a member of Cairo Arab Language Institution. Contrary to the first period, innovative views of Ibrahim Mustafa about syntax resounded seriously since there was no serious authority of syntax in 20th century; and before long, it was responded by Syria, Lebanon, Iraq especially Egypt. Ibrahim Mustafa became the first linguist to defend that the science of syntax should be rehabilitated both in terms of form and theoretically in modern period.
BİR HATİP OLARAK DİN GÖREVLİLERİNDE BULUNMASI GEREKEN TEMEL YETERLİKLER
BASIC QUALIFICATIONS REQUIRED IN RELIGIOUS OFFICIALS AS AN ORATOR
Yazar: Altıntaş, Muhammed Esat
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: Din Eğitimi,Yaygın Din Eğitimi,Din Görevlileri,Hatipler,Yeterlik ; Religious Educaiton,Public Religious Education,Religious Officials,Preachers,Basic Qualifications

Türkiye’de yaygın din eğitimifaaliyetleri resmi olarak Diyanet İşleri Başkanlığı’nda çalışan din görevlilerivasıtasıyla yürütülmektedir. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın yaygın din eğitimigörevi toplumu din konusunda aydınlatmak ve din hizmetlerini yönetmek şeklindeözetlenebilir. Dini vecibeleri yerine getirmede rehberlik etmek ve toplumuiman, ibadet ve ahlak alanlarında bilgilendirmekle sorumlu olan din görevlileriise yaygın din eğitiminin önemli bir aktörüdür. Din görevliliği farklıboyutları olan ve pek çok konuda uzmanlık isteyen zor bir meslektir. Dingörevlilerinin yerine getirmesi gereken pek çok görev vardır. Din hizmetleriniyürütenlerin görevlerinden biri de muhtelif ortamlarda insanlarla iletişimegeçerek hitabet ve irşat faaliyetlerinde bulunmak durumundadır. Bunun için dingörevlilerinin belirli yeterliliklere sahip olmaları gerekmektedir. Dingörevlilerin belirli temel yeterliliklere sahip olması hitabet ve irşatfaaliyetlerinin niteliği ve kalitesi açısından son derece önemlidir. Hitabet veirşat faaliyetlerinin yürütülmesinde önemli görevler üstlenen dingörevlilerinin bu açıdan iyi yetişmiş olmaları gerekmektedir. Bu çalışmadahitabet ve irşat faaliyetlerini yürütecek din görevlilerinin bir hatip olarak sahipolmaları gereken temel yeterliliklerin neler olabileceği ortaya konulmuştur.

Public religious education activities in Turkey are carried out by the Presidency of Religious Affairs. The main duties of The Presidency of Religious Affairs are to carry out religious services, to enlighten the society about religion and to manage places of worship. People who carry out the religious services that individuals and society need as a profession are called as religious officials. Religious official is a difficult profession that has different dimensions and requires expertise in many subjects. There are many tasks that religious officials must perform. One of the duties of those who run religious services is to engage in oratory activities. The fact that religious officials have certain basic competences is extremely important for the quality and quality of the oratory activities. The aim of this study is to reveal the basic competencies that the religious officials who will carry out the oratory activities.
KASAS SÛRESİ 38. ÂYET BAĞLAMINDA KUR’ÂNI KERÎM’DEKİ TARİHSEL VERİNİN RASYONEL OLMADIĞI İDDİASI
THE ALLEGATION HISTORICAL DATAS IN THE QUR’AN PARABLES IS NOT RATIONAL IN THE CONTEXT OF 38th VERSE OF SÛRAH AL-KASAS
Yazar: Ayhan, Bayram
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: Tarihsel hata,Hâmân,Firavun,Qur’ân,Kitab-ı Mukaddes ; Historical mistake,Haman,Pharaoh,Qur’an,Old Testament

Kur’ân kıssalarını konu edinen ve doktora teziuzun bir süre gündem oluşturan Muhammed Ahmed Halefullah (ö. 1997) Kur’ân’damitolojinin varlığının yanı sıra, bazı kıssaların da rasyonel tarihi veriiçermediğini, hatta hatalı olabileceğini söyler. Müellife göre bazı kıssalaradair bilgi Yahudiler’e sorularak öğrenilmiş, daha sonra Hz. Peygamber’esorulduğunda ise Kur’ân Yahudiler’in zikrettiği ve muhatabın zihninde var olan muhtevayıaynen aktarmak durumunda kalmıştır. Makalemize konu olan Kasas Sûresi 38. ayetide mezkur kanaate iki olgu bağlamında muhatap olmuştur. İlki, ayette Firavun’unhitap ettiği kişinin Hâmân olamayacağıdır. Çünkü Kitab-ı Mukaddes’e göre HâmânHz. Musa’dan sonra yaşamış bir kişiliktir, ayette tarihsel veri hatası vardır.İkincisi, söz konusu ayette Firavun Hâmân’dan tuğla pişirerek bir binayapmasını emreder. Bu bilgi tarihi verilerle uygunluk arz etmemektedir. ÇünküHz. Musa’nın yaşadığı dönemde Mısır’ın mimari yapılarında kullanılan malzemetaştır. Muhammed İzzet Derveze (ö. 1984), zımnen Yahudiler’den bilgi alan Mekkeliler’inMısır yapıtlarında tuğla kullanıldığı bilgisine sahip olduğu için ayetin tarihselzemindeki rasyonel veriyi değil, muhatabın zihnindeki bilgiyi esas aldığınızikreder. Makale, ayete yöneltilen her iki eleştirinin yanlışlığını, ayettekibilginin tarihsel zemindeki gerçek duruma/veriyle mutabık olduğunu ve Kur’ân’ıntarihsel olarak hatalı bilgi içermediğini savunmaktadır.

Mohammad Ahmad Halefullah says that the historical datas in the Qur’an parables aren’t rational as well as there can be mythology in the Qur’an. According to him some parables are learned from Jewish and when they are asked prophet Mohammad the Qur’an is constrained to say information Jewish. This opninion will be analyzed in the context of the verse 38th of Surah al-Kasas. This verse is confronted two cases in the context of mentioned opinion. Firstly, the man appealed by Pharaoh can not be Haman. According to the Old Testament Haman has lived after Moses. Secondly, Paharaoh says to Haman to burn bricks in the fire and build a building. This data isn’t appropriate with historical datas. Because the materyal in the architectural builds in that time in Egypt was stone. The article defends that the information in the Qur’an agreed to historical data and there isn’t historical mistakes in the Qur’an.
İBN SÎNÂ’DA NİCELİKLERİN VARLIĞI
THE EXISTENCE of QUANTITIES in IBN SINA
Yazar: Demirci, Mehmet Fatih
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: Ibn Sina,Quantities,Realism,Substance,Accident ; İbn Sînâ,Nicelikler,Realizm,Cevher,Araz

Küllîler meselesi felsefetarihinin önemli konularından biridir. Küllîler de nitelikler venicelikler olarak iki türdür. Bu makalede İbn Sînâ felsefesindeniceliklerin varlığı konusu üzerinde durulmuştur. İbn Sînâ,niteliklerde olduğu gibi, niceliklerin de insan zihni dışındakivarlığını kabul etmektedir. Fakat ona göre, nicelikler maddîvarlıklardan ayrı değildir ve onların cevherini veya cevherininbir parçasını meydana getirmez. Bilakis nicelikler maddîvarlıklarla beraberdir ve onların arazlarıdır. İbn Sînâ, bunoktadan, niceliklerin maddî varlıklardan ayrı ve onlarıncevherlerini meydana getirdiğini iddia eden filozoflarıeleştirmektedir. Eş-Şeyhü’r-Reis bu tavrı ile, Pisagorcular vePlaton gibi, Ortaçağ’da geçerli olan anlamı ile, aşırırealist değil, Aristo gibi ılımlı realisttir.

The problem of universals isone of the important subjects of the history of philosophy.  Thereara two kinds of universals: qualities and quantities. This articlefocused on the existence of quantities in the philosophy of Ibn Sina.Ibn Sina accepts the existence of quantities outside the human mind,as in qualities. But according to him, quantities are not separatedfrom material beings and do not form their substances or part of thesubstances. On the contrary, quantities are with material beings andtheir accident. In this frame Ibn Sînâ criticizes philosophersclaiming that quantities are separate from material beings and formtheir substances. With thisapproach, Ibn Sina is not extreme realist,like the Pythagorean and Plato, but he is a moderate realist,  likeAristotle, with its meaning in the Middle Ages.
CEMAL HALVETİ’NİN “ESRÂRU’L-VUDÛ” ADLI RİSALESİ BAĞLAMINDA FIKIH-TASAVVUF İLİŞKİSİ
FIQH-MYSTICISM RELATIONSHIP IN THE CONTEXT OF JAMAL al-KHALWATI’S (d. 899/1494) "ASRAAR AL-WUDU"
Yazar: Polat, Murat
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: Cemal Halveti,Esrâru’l-vudû,Fıkıh,Tasavvuf,Fıkıh-Tasavvuf İlişkisi,Amasya ; Jamâl al-Khalwatî,Asraar al-Wudû,Fiqh,Mysticism,Fiqh-Mysticism Relation

Bilindiğigibi fıkıh, insanın maddi-zâhirî yönünü, tasavvuf ise manevi-bâtınî yönünü elealan ilimdir. Bir kimsenin tasavvufa gönül vermeden önce ilk olarak Kuran’ıezberlemesi, sünneti yazması ve fıkhı öğrenmesi vazgeçilmez bir esastır. ZiraCüneyd-i Bağdâdî: “Kur’an-ı ezberlemeyene, sünneti yazmayana ve fıkhıöğrenmeyene tabi olunamaz.” diyerek bu hususu dillendirmiştir. O haldetasavvufta seyr-u sülûk etmenin ve yüksek makamlara çıkmanın yolu fıkıhtangeçmektedir. Çünkü fıkıh, İslam’ı bilmek ve anlamaksa, tasavvuf onu yaşamak veanlatmaktır. Bu minvalde fıkhi donanımını ikmal eden, Kur’an’ın ve sünnetindoğru anlaşılması için tefsir ve hadisle ilgili pek çok risaleler kaleme alan,daha sonra da fıkhın manevi-bâtınî yönünü anlatmak için tasavvufa gönül verenve Halvetilik tarikatının Cemaliyye kolunun Amasya’da kurulmasına zeminhazırlayan kişi, şüphesiz Cemal Halvetidir. Cemal Halveti bazı araştırmacılaragöre köken itibariyle Aksaraylı olsa da Amasya’da dünyaya gelmiş, buradayetişmiş, bazı görevlerde bulunmuş, son deminde Halvetilik tarikatınınCemaliyye kolunun kurucusu olarak çeşitli beldelerde postnişin göreviyle irşatve tebliğde bulunmuştur. İşte bu araştırmamızda pek çok meziyete sahip CemalHalveti’nin abdestle ilgili fıkhi bilgisinin manevi ve batını yönü vefıkıh-tasavvuf düalizmi, “Esrâru’l-vudû” adlı eseri bağlamında ele alındı.Amacımız bu mutasavvıfın fıkhi-tasavvufi görüşlerini abdest ibadeti boyutundandeğerlendirmeye tabi tutmaktır.

As it is known, fiqh is the science that deals with the material aspect of Man, and Sufism is the spiritual aspect. It is important issue for someone to learn the Qur'an, to learn Sunnah and to know the fiqh before falling in love with mystic. In that case, the way of leeching and ascending to high authorities in the mysticism passes through fiqh. Because fiqh is to know Islam and to understand and to put into practice it, mysticism is to live and tell it. One of the people who live together fiqh and sûfism is Jemâl al-Khalwatî(d. 899/1494). In this research, the spiritual-mystery direction, fiqh and Sufism of Jamâl al-Khalwatî, which have many attributes, were discussed in the context of his work “Asraar al-Wudû”.
İBN SÎNÂ FELSEFESİNDE VARLIK VE MAHİYET KAVRAMLARI
ESSENCE AND EXISTENCE CONSEPTS IN AVICENNA’S THOUGHT
Yazar: Göz, Kemal
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: İbn Sînâ,Varlık,Mahiyet,Şey,Zorunlu Varlık ; Avicenna,Existence,Essence,Thing,Necessary Existent

Varlık felsefesinin temelini de varlık ve mahiyet kavramları oluşturmaktadır. Varlık, herhangi bir ispatlama ameliyesine ihtiyaç duyulmaksızın bir anda kavranan şeydir. Mahiyet kavramı bir varlığın özünü ve onun kendisiyle o olduğu şey anlamında kullanılan felsefi bir kavramdır. İbn Sînâ felsefesinin en önemli problemlerinden olan varlık ve mahiyet ilişkisi, şu soruların üzerinde şekillenecektir. Gerçekten mahiyet denilen şey varlıktan ayrı bir şey midir? Acaba ikisi arasındaki ayırım kavramsal bir ayırım mıdır? Yoksa mahiyet varlığın başka bir formunu mu temsil etmektedir? Bu sorulara verilen cevaplar çerçevesinde İbn Sînâ’nın bu konularda değişik dönemlerde ve değişik eserlerinde farklı görüşlerinin olduğu görülmektedir. Bu farklı görüşleri eserleri dikkate alınarak değerlendirilmiştir.

The basis of the philosophy of existence also constitutes the concepts of being and essence. Being is something that is grasped without the need for any proofing process. The concept of nature is a philosophical concept that is used to mean the essence of an being and its meaning to it. The relationship between the entity and the essence, which is one of the most important problems of the Ibn Sînâ's philosophy, will be shaped over the following questions. Is the thing that called essence really different that existence? Is the distinction between those two conceptual one? Or does the essence represent(s) another form of the existence? In the framework of the answers given to these questions, Avicenna appears to have different views on these subjects in different periods and in different works. These different views were evaluated considering his works.
ABDURRAHMAN B. EL-HÂC EBÛ BEKİR EL-KEFEVÎ’NİN MECMÛʿA-İ HUTBE İSİMLİ ESERİNDE HADÎS KULLANIMI
ABDURRAHMAN B. AL-HĀC ABŪ BAKR AL-KEFEVĪ'S USE OF HADITH IN HIS WORK ENTITLED MECMŪʿA-I HUTBE
Yazar: Yerkazan, Hasan
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: Hadîs,Hutbe,Abdurrahman el-Kefevî,Mecmûʿa-i hutbe,Sinop. ; Hadith,Khutbah/Sermon,Abdurrahman al-Kefevî,Mecmûa-i khutbe,Sinop

Cuma veBayram hutbeleri toplumu dinî konularda aydınlatma ve bilinçlendirme hususundabüyük bir görev ifa etmektedir. Bu bağlamda hutbeler, çoğu zaman Müslümanlarınmaddî ve manevî ihtiyaçları gözetilerek hazırlanmaya çalışılmaktadır. Tarihîsüreç içerisinde hatiplere kolaylık sağlamak amacıyla belli başlı konulardahutbe kitapları da kaleme alınmıştır. Bu hutbe çalışmalarından birisi de 1190/1176tarihinde Abdurrahman b. el-Hâc Ebû Bekir el-Kefevî tarafından Sinop’ta yazılanMecmûʿa-i hutbe isimli eserdir. Bu makalede, 63 hutbeden müteşekkil olanMecmûʿa-i hutbe isimli eserin içerisinde bulunan hadîslerincelenmiş ve her bir hadîsin sıhhat ve kaynağı tespit edilmeye çalışılmıştır.Araştırma neticesinde bu eserde toplam 38 hadîsin nakledildiği; hadîslerinbüyük bir kısmının sahih ve temel hadîs kaynaklarında yer aldığı görülmüştür. Sahihhadîslerin yanı sıra hasen, zayıf ve mevzu olarak değerlendirilen hadîslerin debu hutbe mecmuasında bulunduğu müşahede edilmiştir.

Friday and holiday khutbahs are a great task for the public in illuminating and raising awareness for them in religious matters. In this context, the khutbahs/Sermons are mostly trying to be prepared for the material and spiritual needs of the Muslims. During the historical process, khutbahs books have also been written on the main topics in order to provide convenience for preachers/imams. One of these khutbah works is Mecmûa-i khutbe, written by Abdurrahman al-Hâc Abu Bakr al-Kefevî on 1190/1176 in Sinop. In this study, the hadiths in this work named Mecmûa-i khutbe which is made up of 63 khutbahs are examined and it has been tried to determine the authenticity and source of each hadith. As a result of the research, a total of 38 traditions were found in this work; it was seen that a great part of the hadiths were authentic (saheeh) and took place in the basic hadith books.
KANT’IN LEİBNİZ’İN MONADOLOJİSİNDEKİ UZAY VE ZAMAN ANLAYIŞINI ELEŞTİRİSİ
KANT’S CRITIQUE OF LEIBNIZ’S VIEW OF TIME AND SPACE MONADOLOGY
Yazar: Uğurlu, Ahmet
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: Sensible Representation,Monad,Time,Extension,Being-in-itself ; Duyusal temsil,Monad,Zaman,Mekan,Kendinde varlık

Kant düşünce itibariylekendisinden etkilenmiş olmasına rağmen sahip olduğu monad anlayışı itibariyle Leibniz’eyönelik eleştirilerde bulunmuştur. Leibniz tecrübenin kuruluşununaçıklanabilmesi için duyusal nesnenin bölünmez bir birliğe sahip olmasıgerektiği fikrinden dolayı monad düşüncesini savunmuştur. Bölünmez bir birlikolması nedeniyle de dışsal etkilere açık olmaması gerektiği fikrinisavunmuştur. Bu nedenle de zaman ve mekanı monadda ortaya çıkan temsillerarasındaki bağa indirgemiştir. Kant amfiboliye kaynaklık ettiğinidüşündüğü için böyle bir metafiziği kabul etmemiştir. Kant’ın Leibnize yönelikeleştirisi en temel de zaman ve mekanın temsiller arasındaki bağlantıyaindirgenemeyeceği ve temsillerin zaman ve mekan tarafından kuşatılmasıgerektiği fikrine dayanmaktadır. Zaman ve mekan temsilleri kuşatan ve önceleyenbir unsur olduğunda Leibniz’in savunduğu şekilde diğer monadlarla etkileşmeyenkendinde bir varlığın insan tecrübesinde ortaya çıkmasından bahsedilemez. Bumakalede Kant’ın monada yönelik eleştirisinin zaman ve mekan ilişkisi elealınacaktır.

Though Kant was influenced by Leibniz, he criticized Leibniz’s view of monad. Leibniz defended the idea of monad because the sensible object must have an indivisible unity on account of its foundation. Leibniz argued that monad must not be open to external influences because of its indivisible unity. Thereof, he reduced time and extension to the relationality between the representations that appear in the monad. Kant did not accept such a metaphysics because he thought it was the source of amphiboli. Kant's critique of Leibniz is based on the idea that time and space cannot be reduced to the connection between representations and that representations must be surrounded by time and space. According to Kant, time and space should be defended as a form that encompasses and precedes representations. In this article, Kant's criticism of monadology in relation to time and space is discussed.
KLASİK HADİS KAYNAKLARINA GÖRE ABDULLAH B. SA’D B. EBÎ SERH
ACCORDING TO THE SOURCES OF CLASSICAL HADITH LITERATURE THE ABDULLAH IBN SAAD IBN ABI AL-SARH
Yazar: Akyüz, Hüseyin
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: Hadis,İbn Ebî Serh,Hz. Peygamber,Kur’an ; Hadith,Ibn Abi al-Sarh,the Prophet,the Qur'an,Apostate

Bu makalede İslam tarihinin en ilginçkişiliklerinden birisi olan Abdullah b. Sa’d b. Ebî Serh konu edinilmiştir.Çalışmada öncelikle klasik hadis kaynaklarında onunla ilgili rivayetler tespitedilmiştir. Ardından bu rivayetlerin metin ve isnad tenkitleri yapılmıştır. Çalışmadaİbn Ebî Serh ile ilgili bazı sorulara cevaplar aranmıştır. Bu sorulardanbazıları şunlardır: İbn Ebî Serh, irtidat etmiş midir? Klasik hadiskaynaklarında kâfir olarak öldüğünü destekleyecek herhangi bir rivayet mevcutmudur? Onun Kur’an-ı Kerim’i tahrif ettiğine dair sahih veyahut zayıfrivayetler var mıdır? İbn Ebî Serh ile ilgili indiği iddia edilen ayetlerinkonuya delaletleri kesin midir? Bütün bunlara ilavetenklasik hadis kaynaklarında ulaşılan her bir rivayetin sıhhat değeri üzerindedurulmuştur. Ayrıca makalede İbn Ebî Serh’in hayatı konusunda ittifak edilen veedilmeyen hususlar da tespit edilmiştir.

In this article, one of interesting personalities of Islamic history, Abdullah Ibn Saad Ibn Abi al-Sarh has been mentioned. In the study, firstly the rumors related to him in classical hadith sources were determined. Then the text and isnad criticism of these narrations were made. In this study, some questions about Ibn Abi al-Sarh were searched. Some of these questions are as follows: did Ibn Abi al-Sarh apostatize? Is there any narration to support the death of an infidel in the classical hadith sources? Is there any illegitimate or aphoristic narratives in the classical hadith sources that he has falsified the Holy Quran? Are the indications of the verses allegedly related to Ibn Abi al-Sarh? In addition to all these, there are also some items which are allied and notmentioned in Ibn Abi al-Sarh 's life.
HANEFÎ MEZHEBİNE HİNTLİ BİR YORUM: FERÂİZİYYE HAREKETİ
AN INDIAN COMMENTARY ON HANEFI SECT: FARAIDI MOVEMENT
Yazar: Aydın, Ahmet
Dergi: Dergiabant, Vol. 6 No. 12, 2018
Anahtar kelimeler: Faraidi movement,Hanafi sect,Wahhabism,Indian subcontinent,daru’lharp ; Ferâiziyye hareketi,Hanefî mezhebi,Vehhâbîlik,Hint alt kıtası

Hint alt kıtasında 18. yüzyıldan itibaren hadis-fıkıh merkezlitartışmaların yoğunluğu giderek artmış, Hanefî mezhebinin hâkim olduğu bucoğrafyada mezhebin görüşlerinin hadise dayalı delillerinin tartışılması vesahih hadis kitaplarına arz edilmesine yönelik eğilimler ortaya çıkmıştır. BâbürlüDevleti’nin yıkılması ile Hint-İslam toplumunu bir arada tutmak ve eğitmekamacıyla ortaya çıkan cemaatler arasında furûʻ-i fıkha dair ortaya çıkantartışmalar birbirini tekfir edecek dereceye kadar ulaşmıştır. Bu dönemde modernizmintesiri ile sadece Kur’ân’ın hükümleri ile ameli savunan Ehl-i Kur’ân hareketi Hintalt kıtasında kabul görmeye başlamış, Yemenli ihyâ önderi Şevkânî’nin görüşleribir taraftan alt kıtada yayılırken diğer bir taraftan Vehhâbilik farklıbölgelerde etkisini arttırmıştır. Bu çalışma 19. yüzyılda Bengal’de HacıŞeriatullah önderliğinde ortaya çıkan ve Vehhâbîliğin tesirinde kalmış bir hareketolan Ferâiziyye’yi fıkıh ilmi merkezinde incelemeyi hedeflemektedir.Kendilerini Hanbelî geleneğinin takipçisi olarak gösteren Vehhâbîler’in görüşlerinemeyletmekle birlikte Hanefî mezhebine müntesip olduklarını söyleyen Ferâiziyyemensuplarının ortaya çıkardıkları bu sentez çalışmanın mevzuunu teşkiletmektedir. Zira Vehhâbîlik tarihi bakımından da öncesinde bir benzeribulunmayan Hanefî-Vehhâbî bir çizginin özel bir yerinin bulunduğu söylenebilir.

The intensity of the hadith-jurisprudence centered discussions increased in the Indian subcontinent from the 18th century. There have been tendencies to discuss the evidence of the views of this sect based on sunne. The debates between the congregations reached a dimension that would accuse each other with profanity. Ahli-Qur'an which was influenced by the modernism began to be accepted. While the views of Shawkânî spread in this region, on the other hand Wahhabi movement increased his influence. This study aims to examine a movement that has emerged in Bengal in the 19th century under the leadership of Hacı Seriatullah in terms of Islamic law. The subject of this article is the synthesis of the Ferâiziyye movement which is inclined to the Wahhabi movement but says that they are in the Hanafi sect. It can be said to a Hanafi-Wahhabi line have a special place in history of Wahhabi and Hanafi sect.