hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Kronik Hemodiyaliz Hastalarında Depresyon ve Anksiyete Düzeylerinin Çeşitli Değişkenlere Göre İncelenmesi
The Investigation of Depression and Anxiety Level of Chronic Hemodialysis Patients According to Different Variables
Yazar: Çelik, Halil Coşkun; Acar, Tarık
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Hemodiyaliz, kronik böbrek yetmezliği, depresyon, anksiyete

Hemodiyaliz, kronik böbrek yetmezliği olan hastalarda en sık uygulanan yöntemdir. Depresyon ve anksiyete bu hastalarda birbirine eşlik eden ve en  sık karşılaşılan psikolojik problemlerdendir. Bu çalışmanın amacı hemodiyaliz ünitesinde tedavi gören kronik böbrek yetmezliği olan hastaların  depresyon ve anksiyete düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesidir. Çalışmaya Siirt ve Batman Devlet Hastanesi hemodiyaliz ünitesinde  tedavi gören 59 (32 kadın, 27 erkek, yaş ortalaması 47.27±13.55) hastanın tamamı alınmıştır. Hastalara Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ) ve Beck  Anksiyete Ölçeği (BAÖ) uygulanmıştır. Verilerin çözümlenmesinde, t-testi ve Kruskal Wallis H-Testi kullanılmış, anlamlılık düzeyi 0.05 olarak  alınmıştır. Hastaların %15.3&#8217;ünde yüksek depresyon ve %28.8&#8217;inde yüksek anksiyete puanı görülmüştür. Depresyon ve anksiyete düzeylerinin  hastaların eğitim seviyeleri ile önemli derecede ilişkili olduğu belirlenmiştir. Bu çalışma hemodiyaliz hastalarının depresyon ve anksiyete gibi  psikolojik problemlere eğilim gösterdiğini ortaya koymuştur. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Hemodialysis is the most common method to apply in patients with chronic renal failure. Depression and anxiety are the most pervasive psychological  problems and widely relationships in this patients. The aim of this study is to investigate the depression and anxiety level of chronic renal failure  patients according to different demographic variables who take medical treatment in hemodialysis units. This study included all 59 patients (32  female, 27 male, mean age=47.27±13.55 years) who had undergone hemodialysis treatment in Siirt and Batman State Hospitals Dialysis Units. t-test  and Kruskal Wallis H-Test were used to analyse data and p
Karaciğer Sirozunda Hepatik ve Renal Hemodinamik Değişikliklerin Doppler US ile Değerlendirilmesi
Color Doppler US Evaluatıon Of Hepatic And Renal Hemodynamıcs In The Cirrhosis
Yazar: Serhatlıoğlu, Selami; Kocaöz, Özgür; Kırış, Adem; Uysal, Hadi; Yalnız, Mehmet; Oğur, A.y.erkin
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Siroz,hepatik arter,portalven,renal arter,Doppler

Amaç: Sirozlu olgularda karaciğer ve renal hemodinamilerdeki değişiklikler açısından renkli Doppler ultrasonografinin (RDUS) değerini ortaya  koymayı amaçladık.  Gereç ve Yöntem: Renkli Doppler ultrasonografi ile 40 sirozlu olgu (11 Child A, 17 Child B, 12 Child C) ve renal ve hepatik fonksiyonları tümüyle  normal olan 20 sağlıklı kişiden oluşan kontrol grubu incelendi. Tüm olgularda renal arter rezistif indeksi (RA-RI), renal arter pulsatilite indeksi (RAPI),  hepatik arter rezistif indeksi (HA-RI), hepatik arter pulsatilite indeksi (HA-PI), portal ven hızı (PV-HIZ), portal ven çapı (PV-ÇAP) ve hepatik  vasküler indeksi (HVI) değerlendirildi. Sirozlu olgular Child evrelemesi ve assit varlığına göre alt gruplara ayrıldı. Bu parametreler açısından kontrol  grubu, genel sirozlu grup ve alt gruplar arasındaki istatistiksel fark değerlendirildi.  Bulgular: Siroz grubu ile kontrol grubu arasında ve Child C grubu ile kontrol grubu arasında tüm parametrelerde istatistiksel olarak anlamlı farklılık  mevcuttu (p

Objectives: We aimed to figure out the value of colour Doppler ultrasonography (CDUS) to determine the hepatic and renal hemodynamics in  cirrhotic patients.  Materials and Methods: 40 cirrhotic patients (11 Child A, 17 Child B and 12 Child C) and a control group of 20 healthy individuals were examined.  Renal artery resistive index, renal artery pulsatility index, hepatic artery resistive index, hepatic artery pulsatility index, portal vein velocity, portal  vein diameter and hepatic vascular index were assessed in all the individuals. The cirrhotic patients were divided into subgroups according to their  Child scores and presence of ascites. The statistical differences between control group, whole and subgroups of cirrhotic patients were evaluated  through these parameters.  Results: Statistically, there was a significant difference regarding all the parameters between cirrhotic patients and control group and between Child C  group and control group (p
Çocuk Hastalardan Alınan Kan Kültürlerinde Üreyen Mikroorganizmalar ve Antibiyotik Dirençleri
Isolated microorganisms in blood culture received children patients and antibiotic resistances
Yazar: Kaya, Selçuk; Arıdoğan, Buket Cicioğlu; Çetin, Hasan; Demirci, Mustafa
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Kan kültürü, antibiyotik direnci, çocuk

Amaç: Hastanemiz çocuk servisindeki bakteriyemi etkeni olan bakterilerin sıklığının ve antibiyotiklere karşı direnç durumlarının saptanması  amaçlanmıştır.  Gereç ve Yöntem: Çocuk Hastalıkları servisinden Mikrobiyoloji Laboratuvarına 2002-2003 yılları arasında gönderilen 1067 çocuk hastanın kan  kültür örnekleri retrospektif olarak değerlendirilmiştir.  Bulgular: 1067 hastadan 135 (%12.65)'inde üreme tespit edildi. Üreme tespit edilenlerin 84'ünde (%62.2) gram pozitif bakteriler ve 51'inde (%37.8)  gram negatif bakteriler saptandı. Gram-pozitif bakterilerin % 52,3'ü koagülaz negatif stafilokok (KNS) ve %28,5'i Staphylococcus aureuscoagulase-negative staphycocci idi.  KNS'da penisilin direnci %70.4 ve metisilin direnci % 29.5 bulundu. Staphylococcus aureus'larda ise metisilin direnci %58.3 olarak bulundu.  Stafilokok ve enterokoklarda vankomisin direnci saptanmadı. Pseudomonaslarda siprofloksasin imipenemden daha sensitif bulundu. Ancak  Enterobakterlerde imipeneme direnç tespit edilmedi.  Sonuç: Antibiyotik direnci sıklıkla izole edilen patojen bakterilerde yüksek oranlarda bulundu. Bu sonuçlar sepsisin ampirik antibiyotik tedavisinin  belirlenmesinde lokal mikrobiyoloji laboratuarının önemli rolüne dikkat çekmektedir. Tam ve etkili tedavi, lokal olarak sık rastlanan organizmalara ve  ortaya çıkan antibiyotik direnci için süren survalans çalışmalarına ait bilgi ve verilere gereksinim duymaktadır. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp  Fakültesi

Objective: The purpose of current study was to define the frequency of bacteria isolated from bacteremia in pediatri clinic and the resistance of  isolated bacteria to antibiotics.  Materials and Methods: Between 2002-2003 years, blood cultur samples of 1067 patients who were send pediatri clinic to microbiology laboratuar,  were retrospectively evaluated.  Results: Bacteria strains were isolated in 135 (12,65%) of 1067 patients. Among the strains isolated, 62,2% were Gram-positive and 37,8% Gramnegative  microorganisms. 52,3% and 28,5% of Gram-positive bacteria were coagulase-negative staphycocci (CNS) and Staphyloccus aureus.  Staphlycocci and enterococci did not show resistance to vancomycin whereas resistance aganist methicilin in S. aureus and CNS were 58,3% and  29,5%, respectively. Ciprofloxacin was found more sensitive than imipenem in Pseudomonas. But resistance aganist imipenem did not show in  Enterobacteriacae.  Conclusions: Antibiotic resistance was found frequently in most commonly isolated pathogens. These results highlight the important role of the local  microbiology laboratory in guiding empiric antibiotic treatment of sepsis. Prompt, effective therapy requires up to date knowledge of locally prevalent  organisms, and ongoing surveillance for emerging antibiotic resistance. ©2007, Firat University, Medical Faculty
Nefrolitiazisli Hastalarda 24 Saatlik İdrar ve Serum Parametreleri Arasında İlişki
Relationship Between 24-Hour Urine and Serum Parameters in Patients with Nephrolithiasis
Yazar: Erdamar, Hüsamettin; Sancak, Banu; Bukan, Neslihan; Paşaoğlu, Hatice
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: 24 Saatlik idrar analizi, nefrolitiazis, sitrat, okzalat, fosfat

Amaç: Nefrolitiazis yaygın bir hastalık olmasına rağmen, böbrekteki taş oluşum mekanizması tam olarak anlaşılamamıştır. İdrarda yüksek  konsantrasyonda oksalat, ürik asit, kalsiyum ve fosfor bulunması nefrolitiazis oluşma riskini arttırırken; sitrat, magnezyum, albumin düzeylerinin  yüksekliği ve idrarın alkali olması ise bu riski azaltmaktadır. Bu çalışmada nefrolitiasizli hastalarda serum ve 24 saatlik idrar analizi sonucu elde  edilen parametreler arasındaki muhtemel ilişkiyi tespit etmeyi amaçladık.  Gereç ve Yöntem: 231 adet nefrolitiazisli hasta (18-65 yaşları arasında; 143 erkek, 88 kadın)retrospektif olarak incelendi.  Bulgular: İdrar ve serum kreatinin değerleri ile idrar ve serum ürik asit değerleri arasında [sırasıyla r= 0.70, (p

Objective: Nephrolithiasis is a common disease, whereas the mechanisms by which stones develop in the kidney are poorly understood. While high  levels of oxalate, uric acid, calcium, and phosphate in the urine increase the formation of nephrolithiasis, increased urinary excretion of citrate,  magnesium, albumin and alkali urine decrease this process. In this study, we aimed to identify the possible relationship between some serum and 24-  hour urinary parameters in patients with nephrolithiasis.  Materials and Methods: Two hundreds thirty-one patients with nephrolithiasis (aged 18-65 years; 143 men, 88 women) were retrospectively  examined in this study.  Results: Significant correlations observed between urine and serum levels of creatinine with urine and serum levels of uric acid [r= 0.70, (p
Serebral Palsili Çocuklarda Göz Bulguları
Ocular Findings in Children with Cerebral Palsy
Yazar: Cumurcu, Tongabay; Cumurcu, Hatice Birgül; Erkorkmaz, Ünal; Yardım, Hüseyin
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Serebral palsi, göz, oküler problemler

Amaç: Serebral palsi&apos;li (SP) çocuklarda göz bulgularının sıklığını ve çeşitliliğini belirlemek.  Gereç ve Yöntem: Çalışmaya SP tanısı almış 46 hasta ve kontrol grubu olarak da 50 sağlıklı çocuk dahil edildi. Hasta ve kontrol grubundaki  çocukların yaşları 5 ay ile 15 yaş arası değişiyordu. Tüm çocukların komple oftalmolojik, ortoptik, psikiyatrik ve nörolojik muayeneleri yapılmış, göz  bulguları sınıflandırılmıştır.  Bulgular: En sık tesbit ettiğimiz göz problemi kırma kusurları, ikinci sıklıkta oküler motilite bozuklukları şeklindeydi ve SP ile kontrol grubu  arasındaki fark da istatistiksel olarak anlamlı şekilde yüksekti (p

Objective: To determine the variety and frequency of ocular problems in children with cerebral palsy (CP).  Materials and Methods: A total of 46 children with CP and 50 healthy children were included in the study. The age range of the children was  between 5 months and 15 years. Complete ophthalmologic, orthoptic, psychiatric and neurologic examination of all children were performed and  ocular findings were classified.  Results: Refractive errors were the most frequently and ocular motility disorders were the second frequently detected ocular problems, and there was  a statistically significant difference between CP and control group (p
Spinal anestezide blok seviyesinin belirlenmesinde soğuk ve dokunma stimulasyonu
Cold and Touch Stimulation For The Assessment of Block Level At Spinal Anesthesia
Yazar: Beştaş, Azize; Erhan, Ömer Lütfi; Okuducu, Mehmet Nihat; Avcı, Levent; Yaşar, Mehmet Akif
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Spinal anestezi, blok seviyesi, pinprick, soğuk, dokunma

Amaç: Spinal anesteziden sonra duyusal bloğun dermatomal seviyesini belirlemek için geleneksel olarak pinpirick testi kullanılır. Pinpirick testi  invazif ve ağrılı bir yöntemdir. Klinik pratikte rutin olarak kullanılan invazif pinpirick uyarısı ile nonivazif basit dokunma ve soğuk duyu kaybı  testleriyle belirlenmiş duyusal blok dermatomal seviyelerini karşılaştırmayı amaçladık.  Gereç ve Yöntem: Alt abdominal veya alt ekstremite cerrahi geçiren, 32 yetişkin erkek hasta (ASAI-II, 45±8 yaşlarında) bu randomize, prospektif  çalışmaya alındı. Oturur pozisyonda, 1 mg kg-1 %2'lik lidokainin 22 gauge iğne ile L3-4 aralıktan enjeksiyonuyla spinal anestezi gerçekleştirildi.  Spinal enjeksiyondan sonra 5. ve 20. dak.'da blok seviyeleri değerlendirildi. Pinpirick için iğne, dokunma duyusu için pamuk parçası ve soğuk duyusu  için bir cerrahi eldiven parmağına konulan buz kullanıldı.  Bulgular: Pinpirick duyu kaybının dermatomal seviyesi ile dokunma veya soğuk duyu kaybının dermatomal seviyeleri arasında 5. dak.'da anlamlı  fark bulunmadı. Ancak, 20. dak'da dokunma duyu kaybının dermatomal seviyesi pinpirick ve soğuk duyu kaybının dermatomal seviyelerinden  anlamlı derecede daha düşüktü (p

Objective: To determine the dermatomal level of sensory block after spinal anesthesia traditionally used method is pinprick test. Pinprick test is an  invasive and painful method. We aimed to compare the dermatomal levels of sensory block determined by noninvasive simple tests touch and cold  sense loss with routinely used invasive pinprick stimulation test in clinical practice.  Materials and Methods: Spinal anesthesia was performed with the patients placed in the sitting position by injecting 1 mg kg-1 2 % lidocaine  intrathecally through a 22 gauge needle inserted at the L3-4 interspace. Spinal anesthesia was performed with the patients 1 2 % lidocaine&#61485;placed in the  sitting position by injecting 1 mg kg intrathecally through a 22 gauge needle inserted at the L3-4 interspace. The levels of block were assessed at 5th  and 20th min after the spinal injection. Needle for pinprick, a piece of cotton for touch and ice in a finger of surgical glove for cold sensory were used.  Results: No significant difference was observed between the dermatomal level of loss of pinprick sense and the dermatomal level of loss of either  touch sense or cold sense at 5th min. However at 20th min the dermatomal level of loss of touch sense was significantly lower than the dermatomal  level of loss of pinprick and cold sensations (p
Primeri Bilinmeyen Malign Melanomlarda Prognoz
Prognosis in Malignant Melanoma with Unknown Primary
Yazar: Atalay, Can; Yılmaz, Kerim Bora; Altınok, Mehmet
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Malign melanom, primeri bilinmeyen, prognoz

Amaç: Primeri bilinmeyen malign melanom olguları nadir olarak görülürler ve bu gruptaki hastaların sayısı az olduğundan klinik seyirleri ve  prognozları hakkındaki mevcut bilgiler kısıtlıdır. Çalışmamızda primeri bilinmeyen malign melanomlu hastaları incelemeyi amaçladık.  Gereç ve Yöntem: Primeri bilinmeyen malign melanomu olan hastalar yaş, cinsiyet, metastaz yeri, uygulanan cerrahi ve adjuvan kemoterapi /  immünoterapi ve radyoterapi açısından değerlendirildi. Hastalarda saptanan lokal / bölgesel nüksler ve uzak organ metastazları ile ölüm tarihleri  kaydedilerek hastalıksız ve tüm sağkalım süreleri hesaplandı.  Bulgular: 1999-2001 yılları arasında tedavi edilen 10 hasta çalışmaya alındı. Hastaların tümünde metastaz yeri bölgesel lenf bezleriydi ve cerrahi  tedavi olarak tamamına bölgesel lenf bezi diseksiyonu uygulandı. Bu tedaviye, adjuvan kemoterapi / immünoterapi ve radyoterapi eklendi. Takip  sırasında, ilk üç yıl (6-34 ay) içinde altı hasta uzak metastazlar nedeniyle ölürken dört hasta en az dört yıldır (48-62 ay) hastalıksız olarak  yaşamaktadır.  Sonuç: Primeri bilinmeyen malign melanomlu hastalarda uzun süreli sağkalım elde etmek için küratif amaçlı cerrahi tedavi uygulanmalı ve adjuvan  tedaviler cerrahiye eklenmelidir. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Objective: Malignant melanoma patients with unknown primary are encountered rarely and since the number of patients are small, data on their  clinical course and prognosis are limited. In this study, malignant melanoma patients with unknown primary are reviewed.  Materials and Methods: Malignant melanoma patients with unknown primary were evaluated with respect to age, gender, site of metastases, surgical  treatment, adjuvant chemo- / immunotherapy and radiotherapy. Patients&apos; loco-regional recurrences, distant metastases and date of death were recorded  to calculate the disease-free and overall survival.  Results: Ten patients treated between 1999-2001 were included in the study. Regional lymph nodes were the metastatic sites in all patients and lymph  node dissection was performed in all patients. During follow-up, six patients died due to distant metastases in three years (6-34 months) and four  patients are alive after four years (48-62 months) without any evidence of disease.  Conclusion: In order to obtain long term survival in malignant melanoma patients with unknown primary, curative surgery should be performed and  adjuvant therapies should be added. ©2007, Firat University, Medical Faculty
Parotis Bezinde Epitelyal Miyoepitelyal Karsinom
An Epithelial Myoepithelial Carcinoma in Parotid Gland
Yazar: Etit, Demet; Özdemir, İsmail; Ermete, Murat; Vidinli, Berna
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: epitelyal myoepitelyal karsinom, parotis

Epitelyal miyoepitelyal karsinom değişen oranlarda 2 farklı hücre tipinin, tipik olarak duktus benzeri yapılar oluşturduğu bir tümördür. Başlıca parotis  bezinde görülür. Tüm tükrük bezi tümörlerinin %1&apos;ini temsil eder. Tekil, iyi sınırlı, sert, çapı 2 cm ve 8 cm arasındadır. Salim cerrahi sınırlarla kitle  eksizyonu seçkin tedavi yöntemidir.  67 yaşında erkek hasta, sağ preauriküler bölgede ağrısız kitle yakınmasıyla başvurdu. Ultrasonografide kitlenin kistik komponenti mevcuttu. Patolojik  incelemede miyoepiteliyal kökenli berrak hücrelerin çevrelediği uniform duktuler epitelyal görünüm izlendi. Olgu epitelyal miyoepitelyal karsinom  olarak rapor edilmiş olup 20 aylık takipte rekürrens olmadı. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Epithelial myoepithelial carcinoma (EMEC) is a tumor composed of variable proportions of two cell types that typically form duct like structures. It is  predominantly tumor of the parotid gland. This rare neplasm represents 1% of all salivary gland tumors. EMECs are solitary, well-circumscribed, firm  masses measuring between 2 cm and 8 cm in greatest dimension. Surgical excision with disease free margins is the treatment of choice.  A-67 year-old male patient was presented with a painless mass on the right preauricular region. The mass had a cystic component on the ultrasound.  Pathologic examination showed a uniform pattern of ductular epithelium surrounded by clear cells of myoepithelial origin. It was reported as EMEC.  There was no recurrence a twenty month follow up.©2007, Firat University, Medical Faculty
Araknoid Kist Olgusu: Prenatal Ultrasonografi Bulguları
Diagnosis of Arachnoid Cysts on Prenatal Ultrasound
Yazar: Koç, Mustafa; Kırış, Adem; Akbaş, Gökhan
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Araknoid kist, Prenatal tanı, Ultrasonografi

Araknoid kistler intrakraniyal kitlelerin yaklaşık %1&apos;ini oluşturan, araknoid tabaka ile devamlılık gösteren, sıklıkla ekstraaksiyel bölgede dura ile  beyin arasında yerleşen benign lezyonlardır. Etyopatojenik ve fizyopatolojik mekanizmaları günümüze kadar tam olarak aydınlatılamamıştır.  Radyolojik görüntüleme olguların çoğunda tanısal değer taşımaktadır. Ultrasonografi (US) ile in utero teşhis edilmeleri zordur. Olguların erken  tanınması ileride gelişebilecek nörolojik sekellerin önlenmesi açısından oldukça değerlidir. Biz bu olgumuzda 32 haftalık gebede fetüste serebral  ekstraventriküler yerleşimli araknoid kistin US bulgularını tanımladık. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Arachnoid cysts constitute 1% of all intracranial mass lesions. Arachnoid cysts are benign congenital anomalies caused by accumulation of  cerebrospinal fluid in cystic structures formed within two layers of arachnoid membranes. The aetiopathogenic and physiopathological mechanisms of  arachnoid cysts are a source of controversy. In most of the cases radiologic imaging has in valuable. It is difficult to diagnosis in utero with  ultrasonography. Pre-diagnosis is very important in terms of the prevention of the future deformation. We report a case where fetal cerebral  ultrasonography shows an extraventricular cystic formation of liquid appearance, after 32 weeks of pregnancy. ©2007, Firat University, Medical  Faculty
Fahr&apos;s Sendromu: İki Olgunun Raporları
Fahr&apos;s Syndrome: A Report of Two Cases
Yazar: Şenoğlu, Mehmet; Tuncel, Deniz; Orhan, F.özlem; Yuksel, Zafer; Gokçe, Mustafa
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 12 No. 1, 2014
Anahtar kelimeler: Fahr’s sendromu, hipoparatiroidizm, epilepsi, bilateral intrakranial kalsifikasyonlar

Fahr sendromu esas olarak ekstrapiramidal bulguların ve aynı zaman dametabolik, biyokimyasal, nöroradyolijik ve nöropsikiyatrik durumların birlikte  prezente oldugu nadir bir klınik antitedir. Genellikle bilateralin trakraniyal kalsifikasyonlar insidental radyolijik bulgudur. Bu calışmada, biz iki fahr  sendromlu olguyu literatur ışıgında tartışdık. Olgulardan birisi idiyopatik ve digeri hipoparatiroidizme sekonder oluşan olgu idi. Klinik olarak  olgulardan biri nöbet ile ve digeri denge bozuklugu ile prezente oldu. Heriki hastanin kranial bilgisayarlı tomografisinde talamus, bazal ganglionlar ve  serebellumda intrakranyaldiffuz bilateral kalsifikasyonlar mevcut idi. Fahr sendromu nadir karsılaşılan bir antite olmasına ragmen, anormal  intrakraniyal kalsifikasyonlu vakaların ayırıcı tanısında diger familyal, konjenital ve metabolik hastaliklar ve sendromlar ile birlikte göz önünde  bulundurulmalıdır. ©2007, Fırat Üniversitesi, Tıp Fakültesi

Fahr&apos;s syndrome is a rare clinical entity that presents mainly with extrapyramidal signs and accompanied with metabolic, biochemical,  neuroradiological and neuro-psychiatric situations at the same time. Bilateral intracranial calcifications are usually encountered as an incidental  radiological finding. In this study, we discuss two cases of Fahr&apos;s syndrome in the light of the literature; one of them idiopathic and the other one  occurring secondary to hypoparathyroidism. Clinically, one of the cases presented with seizures and the other one with imbalance of the coordination  system. Cranial computerized scans of both patients revealed intracranial diffuse bilateral calcifications in thalamus, basal ganglia and cerebellum.  Fahr&apos;s syndrome, although encountered rarely, should also be taken into account in the differential diagnosis of cases with abnormal intracranial  calcifications along with other familial, congenital and metabolic diseases and syndromes.©2007, Firat University, Medical Faculty