hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Rûzbihan-ı Baklî’nin Arâisü’l-Beyân’ında İbadetlere Dair Bazı İşârî Yorumlar
Some Sufi (Mystical) Interpretations About Worships in Ruzbihan al-Baqli’s Tafsir “Arais al-Bayan”
Yazar: Bayram, Enver
Dergi: Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi No. 11, 2018
Anahtar kelimeler: Tefsir,Baklî,İşârî,Yorum,İbadet ; Tafsir,Baklî,İsharî,İnterpretation,Worship

Müfessirler,Kur’an’ı bağlı bulundukları tefsir ekolleri çerçevesinde tefsir etmeyeçalışmışlardır. Kur’an’ın zahirî ve işârî anlamı üzerinde kafayormuşlardır. Zahirî anlamı ön plana çıkaran müfessirler olduğu gibi işârîanlamı ön plana çıkaran müfessirler de vardır. Öte yandan her iki anlama aynıderece de önem veren müfessirler de mevcuttur. Müfessir Baklî ayetin zahirîanlamını ön plana çıkarmaktan ziyade işârî anlamına öncelik vermektedir. O;namaz, oruç, zekât, hac ve kurban ibadeti ile ilgili yapmış olduğu işârîyorumlarda bunları Allah’a yaklaşma vesileleri olarak değerlendirmektedir. Onagöre ibadetlerini yerine getiren kimseler çeşitli makamlar geçerek Allah’a ulaşacaklardır.Bunun aksine ibadetlerini yerine getirmede gevşek davrananlar bundan mahrumkalacaklardır. Bumakalede Rûzbihan-ı Baklî’nin Arâisü’l-Beyânında yer alan ibadetlerle alakalı işârîyorumlar ele alınacaktır. Öncelikle işârî tefsirle alakalı kısa bir bilgiverilecek, ardından da Baklî’nin hayatı ve eserlerine kısaca değinilecektir. Bununyanında tefsirde geçen bazı tasavvufi kavramlar açıklanmaya çalışılacaktır. Ensonunda ise Baklî’nin namaz, oruç, zekât, hac ve kurban ibadetine dair yaptığı işârîyorumlar sunulacaktır.

Exegetes have tried tointerpretation in the context of the Qur'an tafsir schools to which they areconnected. They pondered on theapparent and symbolic meaning of the Qur'an. There are commentators who put thesymbolic meaning in the forefront as well as the commentators who make theapparent meaning front. On the other hand, both are equally understand theimportance that commentators. The commentator Baklî gives priority to themeaning of the symbolic rather than to the foreground of the meaning of theverse. He considers them as a means of approaching God in his occupationalcomments about prayers, fasting, zekah, pilgrimage and sacrifice worship.According to him, people who perform worship will reach God by omitting variousauthorities. On the contrary, those who act loosely in performing their prayerswill be deprived of it. In this article,relevant interpretations related to worship in Râzbihan-ı Baklî'sArâisü'l-Beyân will be discussed. First, a brief information about the symbolic(isharî) tafsir will be given, followed by a brief look at the life and worksof Baklî. In addition, some of the mystical concepts in tafsir will beexplained. Finally, symbolic interpretations of Baklî's prayer, fasting, zekah,pilgrimage and sacrifice will be presented.
Zühd Örneği İzinde Tasavvufta Kavramların Somuttan Soyuta Dönüşümü
On the Light of Example of Zuhd Transformation of the Concepts from Concrete to Abstract in Sufism
Yazar: Uyar, Mehmet
Dergi: Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi No. 11, 2018
Anahtar kelimeler: Tasavvuf,Zühd,Somut,Soyut,Anlamsal Dönüşüm ; Sufism,Zuhd,Concrete,Abstract,Semantic Transformation

Tasavvufhâl ilmidir. Bu nedenle tasavvuf, her şeyden önce yaşanan hayatın tecrübîsahasında asıl anlamını bulur. Bununla birlikte, bir ilim olma sürecinde, butecrübî saha da kavramsal düzeyde karşılığını bulmaya başlamıştır. Dolayısıylabu kavramlar, sûfînin yaşam ve düşünce kriterlerine göre bir anlam derinliği dekazanmıştır. Bu sayede tasavvuf, kendine has bir dile ve kavramsal zeminekavuşmuştur. Öyle ki bu kavramlar yalnız sûfîlerin anlayacakları bir yapıkazanmış, sûfî olmayanlara da daima meçhul kalacak özel anlamlarla donanmıştır.Fakat her bir kavramın hususi bir anlam kazanması da uzun bir sürecinsonucudur. Zühd Dönemi’nden itibaren, yaklaşık dört yüz yıllık süreç, birkavramın geçirdiği anlamsal aşamaları göstermesi açısından özellikle önem arzeder. Bu aşamalar, bizim görüşümüze göre somuttan soyuta doğru bir yol takipetmiştir. Makalede, zühd örneği üzerinden, bu anlamsal dönüşüm takip edilmeyeçalışılacaktır. Kavramların anlamsal dönüşümlerini takip etmek, tasavvuftarihinin dönemsel farklarını, sûfî karakterinin ruhsal gelişim sürecini vetasavvufun teorik düzeydeki açılımının sebeplerini daha iyi analiz edebilmekaçısından önem arz etmektedir.

Sufismis a situation science. For this reason, before anything else, sufism finds itstrue meaning in the experiential area of life. However, in the process of becominga science of theology, this experiential field has also begun to find its counterpart at the conceptual level. Becauseof that, these concepts have gained a depth of meaning according to sufi's lifeand thought criteria. In this way, sufism has reached its own language andconceptual ground. Such that, theseconcepts have gained a structure that only the sufis can understand; and theyhave been equipped with special meanings that remain unknown for the non-sufialways. But it is the result of a long period that each concept acquires aspecific meaning. From the beginning period on Zühd, the process of about fourhundred years are particular importance in point of showing the semantic stagesof a concept. These stages, according to our opinion, have followed a coursethat proceeded from concrete to abstract. In the article, this semantictransformation will be tried to be followed up on the zuhd example. To followthe semantic transformations of concepts is important in terms of betteranalyzing the periodic differences of the sufism history, the spiritualdevelopment process of the sufi character, and the reasons for the expansion ofsufism to the theoretical level.
Erıc J. Sharpe’ın Dini Anlama Modeli
Eric Sharpe’s Model of Understanding Religion
Yazar: Özcan, Şevket
Dergi: Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi No. 11, 2018
Anahtar kelimeler: Dinler Tarihi,Eric J. Sharpe,Din,Model,Fenomenoloji ; History of Religions,Eric J. Sharpe,Religion,Model,Phenomenology

Bu çalışmada İngiliz Din Fenomenolojisi Ekolünün önemli temsilcilerindenolan Eric J. Sharpe’ın, dinin tek yönden incelenmesi karşısında bütüncül birdin anlayışına ulaşmak amacıyla ortaya koyduğu dört modlu din modeli elealınmaktadır. Sharpe’ın modeli, iman ekseninde dinî tecrübeyi içerenvaroluşsal, dinlerin inanç ilkelerini ele alan zihinsel, inananlarınoluşturduğu sosyal yapılara temas eden organizasyonel ve dinlerin ahlakiyapılarına işaret eden ahlaki modlardan oluşmaktadır. Bu modele göre her dininmerkezinde farklı bir mod yer alabilmekte ve dinler arasındaki farklılıklar buçerçevede değerlendirilebilmektedir. Bu model özellikle aynı ekolün önemlitemsilcilerinden olan Ninian Smart’a ait yedi boyutlu din modeline yönelikeleştirilere dayanmaktadır. Sharpe’ın temel eleştirisi, dinî tecrübeninvurgulanarak dinin diğer boyutlarının ikinci plana itilmesidir. Çünkü ona göredin, dini tecrübe aracılığıyla yalnızca vicdanlara hapsedilebilecek bir fenomendeğildir. Ancak Sharpe’ın modeli, dinin çok yönlü tarzda incelenmesine yönelikihtiyacı ve farkındalığı vurgulamasına rağmen, modların oldukça soyut olması vedinin bütün alanlarını kapsamaması gibi nedenlerle gelişim aşamasında kalmışgörünmektedir.

This study examinesthe four-mode religion model that Eric J. Sharpe, one of the most importantrepresentatives of the English School of Phenomenology of Religion, has putforward in order to attain a holistic understanding of religion in over againstone-sided examination of religion. Sharpe's model consists of modes which areexistential including religious experience on the axis of faith, intellectualdealing with religious beliefs, organizational that contact with socialconstructs created by believers and ethical that points to the moral structuresof religions. According to this model, there might be a different mode in thecenter of each religion and the differences between the religions might beevaluated in this frame. This model is based on criticism of theseven-dimensional religion model of Ninian Smart, one of the most importantrepresentatives of the same school. The main criticism of Sharpe is that theother dimensions of religion are pushed into the background by emphasizingreligious experience. Since, according to him, religion is not a phenomenonthat can only be confined to conscience through religious experience. However,although Sharpe’s model emphasizes that need and awareness of the need to studyreligion in a multifaceted way, the model appears to have remained in thedevelopmental stage due to the fact that the modes are highly abstract and donot cover up all areas of religion.
İmâmiyye Algısında Süreç İhmali ve Genelleme Sorunu:  Eş‘arî Makâlât Geleneği Örneği
The Problem of Process Neglect And Generalization in the Perception of Imāmiyya: The Case of Ash‘arite Maqālāt Literature
Yazar: Toru, Ümüt
Dergi: Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi No. 11, 2018
Anahtar kelimeler: History of İslamic Sects,Imāmiyya,Ash‘arite,Heresiographers,Corruption of the Qur’an ; İslam Mezhepleri Tarihi,İmâmiyye,Eş‘arî,Makâlât,Kur’an’ın Tahrifi

Mezheplerarası ilişkiler, öncelikle algılar üzerine bina edilir. Bu algılar, olgu ilebirebir mutabık olabildiği gibi hiç alakasız da olabilmektedir. Bu yüzdenfırkalarla ilgili algının doğru bilgilere dayanmasını sağlamak, MezheplerTarihi araştırmalarının ana amacıdır. Ne var ki bilhassa bazı klasik dönemMezhepler Tarihi kaynaklarında mezheplerle ilgili çok ciddi algı sorunları yaralmaktadır. Bunların başında da süreç ihmalinden kaynaklanan sorunlar yer alır.Süreç ihmali, fırkaların fikirlerindeki değişim ve hatta gelişimleri dikkatealmama ve tarihsel görüşler üzerinden onlarla ilgili genel bir yargıya ulaşmaşeklindeki yaklaşımın adıdır. Örneğin İsferâyinî’ye göre bütün İmâmî fırkalar,Kur’an’ın tahrif edildiğine inanmaktadır. Ancak onun bu algısı büyük orandagerçek dışıdır. Çünkü bu, sadece bir kısım İmâmî âlimin fikridir. İsferâyinî,açık bir şekilde bireysel ve tarihsel bir fikri genelleştirmiştir. Bununyanında şeriatın reddi, teşbihe dayalı Allah tasavvuru ve Allah’a aitsıfatlarının hâdisliği meselelerinde de çok ciddi algı problemleri mevcuttur.Biz makalemizde bu ve benzeri sorunlar üzerinde duracak ve bunun tarihsel vedinsel sebeplerini tespit etmeye çalışacağız.

Relations between sects are primarily based on perceptions. Theseperceptions can be either compliance with the phenomenon or irrelevant. Thus,one of the main purposes of the History of the İslamic Sects is to ensure thatthe perception about the sects must be based on the right information. However,there are very serious perception problems related to sects in some classicalsources of history of sects. At the beginning of this, there are problemscaused by process neglect. Process neglect is the name of the approach of notconsidering the changes in the ideas of the sects and even the developments andreaching a general judgment about them through historical views. When we lookat the Ash’arite heresiographers’ perception of Imāmiyya, we can see someexamples of this. For example, according to Isferāyinī, all the Imāmite sectsbelieve that Qur’an is distorted. However, this perception is largely wrong. Becauseonly some Imāmite scholars have this idea. Isferāyinī has openly generalized anindividual and historical opinion. In addition, there are very serious problemsof perception on the issues of denial of sharī‘ah, anthropomorphic concept ofGod and attributes of Allah. In this article we will focus on these and similarproblems and try to analyze their historical and religious background.
Kur’an-ı Kerim ve Eski Ahit Bağlamında Buzağıya Tapan İsrailoğulları’na Ölüm Cezası Verilmesi Meselesi
The Issue of Death Penalty for Israelites’ Worship of the Golden Calf in the Context of the Old Testament and the Holy Qur’an
Yazar: Maden, Şükrü; Yiğitoğlu, Mustafa
Dergi: Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi No. 11, 2018
Anahtar kelimeler: Tefsir,Kur’an,Eski Ahit,İsrailoğulları,Buzağı,Samiri ; Tafsir,Qur’an,Old Testament,the Children of Israel,Golden Calf,Samiri

Yahudilerle ilgili çeşitli bilgiler heriki dine ait Kutsal Kitap’ta zikredilmektedir. Bu hususlardan biri deİsrailoğulları’nın altından buzağıya tazim etmeyle ilgili hadisedir. Hz. MusaSina Dağı’nda iken İsrailoğulları’nın verdikleri sözden dönerek altından birbuzağı yapıp ona tapmalarından dolayı ölümle cezalandırılmasını anlatan Kur’an-ıKerim ve Eski Ahit’teki metinler genel itibariyle benzerlik içindedir. Ancakmodern dönemde bu ölüm cezasını içeren ilgili ifadelere mecazi anlam yüklemeeğiliminin artarak yaygınlaştığı gözlemlenmektedir. Bu çalışmada öncelikle ilgiliölüm emrinin yer aldığı Bakara suresi 54. ayetinin geçmişten günümüze tefsirliteratürü için nasıl anlaşıldığı incelenmiştir. Ardından Tevrat’ın Çıkış 32 veTesniye 9. bölümlerindeki anlatımları zikredilip konuya dair çeşitli görüşlerinaçıklaması yapılmıştır. Buna ilaveten, Kur’an- Kerim’de ve Tevrat’ta bu hadiseile ilgili önem arz eden kişilerden olan Hz. Harun’un buzağının yapılmasıesnasındaki rolünün önemine değinilerek, her iki kitapta farklı anlatımlara yerverilmiştir. Sonuç kısmında her iki gelenekteki benzerlik ve farklar mukayeseedilerek ilgili metinlerin hakiki anlam taşıdığına dair tespit ve değerlendirmeleryapılmıştır.

A great deal of information concerning Jews can befound in the Old Testament and the Qur’an. For instance, both tell the story ofIsraelites who worshipped the golden calf. The passages from the Old Testamentand Holy Qur’an that narrate the death penalty which the children of Israelincurred for their worship of the golden calf during the Prophet Moses’ absencewhen he went up to the Mount Sinai resemble each other. However, in the presentday an increasing tendency towards figurative interpretation of the textsexpressing the mentioned death penalty is observed. This paper firstly examineshow the verse of the chapter of al-Baqara (2: 54) stating the deathpenalty in question has been dealt with by Qur’anic exegesis (tafsir)literature from past to present. Afterwards the study refers to Exodus: 32 andDeuteronomy: 9 and provides an explanation of various opinions about the issue.In addition, in the Qur'an and in the Torah, those who are important to thisevent, Aaron's reference to the importance of the role performed during thecalf, the place has been given to different expression in both books.  In the conclusion following a comparison ofsimilarities and differences between both traditions, evaluations of the saidtexts in reference to their literal meaning are made.
Sünenü’t-Tirmizî’ye Kaynaklık Bakımından İmâm Buhârî’nin Eserleri (Tahrîc ve Değerlendirme)
Books of Imām Bukhārī In Terms of The Source to Sunan At-Tirmidhī (Takhrīj And Evaluation)
Yazar: Durmuş, Üzeyir
Dergi: Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi No. 11, 2018
Anahtar kelimeler: Hadith,Tirmidhī,Sunan,Bukhārī,Narration ; Hadîs,Tirmizî,Sünen,Buhârî,Rivâyet

İmam Tirmizî,Sünen’inde İmâm Buhârî’den hadîsler ve görüşler rivâyet etmektedir. Sünenü’t-Tirmiẕî’de, Tirmizî’nin doğrudan Buhârî’den rivâyet ettiği 39 ve Buhârî tarafından da rivâyet edildiğini belirttiği 5 hadîsbulunmaktadır. Bu hadîsler Sünenü’t-Tirmiẕî’deki 3956 hadîsin yaklaşık %1’ine tekabül etmektedir. İlgili hadîslerinBuhârî’nin günümüze ulaşan eserlerinde taranması sonucunda, 31 tanesinin kısmenveya tamamen bu eserlerde yer aldığı, 13 tanesinin ise bu eserlerde bulunmadığıtespit edilmiştir. Bu 31 rivâyetin 20 tanesi tam olarak, 11 tanesi ise kısmenbu eserlerde yer almaktadır. Kısmen veya tamamen örtüşen rivâyetler bir aradadeğerlendirildiğinde Sünenü’t-Tirmiẕî’deki 31 rivâyetten 18 tanesinin et-Târîḫu’l-kebîr’le, 11 tanesinin el-Câmiʿu’s-ṣaḥîḥ’le, 4 tanesinin el-Edebü’l-müfred’le,3 tanesinin Halku efʿâli’l-ʿibâd’la ve 3 tanesinin de et-Târîḫu’ṣ-ṣaġîr’le uyumlu olduğu görülmektedir. Anlaşıldığı üzere Tirmizîtercihini genellikle el-Câmiʿu’ṣ-ṣaḥîḥ kitabına giremeyenrivâyetlerden yana kullanmıştır. Tirmizî’nin tercih ettiği burivâyetleri içermesi muhtemel kitapların bir kısmı günümüze ulaşamadığı içinTirmizî’nin Buhârî’den naklettiği rivâyetlerin birçoğunun o eserlerde yer alıpalmadığını, dolayısıyla Buhârî’nin o rivâyetleri kitaplarında rivâyet etmeyitercih edip etmediğini doğrudan tespit etme imkânımız bulunmamaktadır.

Imām Tirmidhīnarrates hadiths and opinions from Imām Bukhārī in his Sunan. There are 39hadiths In Sunan at-Tirmidhī that Tirmidhī directly narrated from Bukhārī and 5hadith that he said was narrated by Bukhārī. These hadiths constituteapproximately %1 of the 3956 hadiths in Sunan at-Tirmidhī. As a result of thescanning of the related hadiths in the books of Bukhārī that reaching to today,it was determined that 31 of them were partially or completely contained inthese books and 13 of them were not included in these books. 20 of these 31 narrations are in exactly,11 are in part in these books. When partially or completely overlapping narratives areevaluated together, It is seen that 18 of the 31 narrations in Sunan at-Tirmidhīare compatible with at-Tārīkh al-kabīr, 11 narrations are compatible withal-Jāmiʿ aṣ-ṣaḥīḥ, 4 narrations are compatible with al-Adabal-mufrad, 3 narrations are compatible with Khalq afʿāl al-ʿıbād and 3 narrations are compatible withat-Tārīkh al-avsat. Asit is understood, Tirmidhī has often used his preference in favor of narrationsthat cannot enter al-Jāmiʿ aṣ-ṣaḥīḥ. Sincesome of the books that are likely to contain these narrations preferred by Tirmidhīdo not reach the present day, we cannot directly determine whether many of thenarrations quoted by Tirmidhī from Bukhārī are included in those books andtherefore whether or not Bukhārī prefers to narrate them in his books.
Müslüman Geleneğinde Vahiy Anlayışı
The Perception of Revelation in Muslim Tradition
Yazar: Ceyhan, Mehmet Akif
Dergi: Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi No. 11, 2018
Anahtar kelimeler: Kelâm,Vahiy,Allah,Cibrîl,Elçi,Halku’l-Kur’an ; Kalam,Revelation,Allah,Gabriel,Delegate,Halku’l-Qur'an

Allah’ıninsan ile iletişime geçmesi olarak tanımlanan vahiy konusu, Müslümangeleneğimizde asırlardır araştırılan, mahiyet ve içeriğine ilişkin zihinlerdesayısız soruya cevapların arandığı bir tartışma alanıdır. Bunun sebebi vahyin,diğer bir deyimle Kur’an’ın, İslâm inanç sisteminin ana kaynağı olmasıdır. Dinin temelini oluşturan vahiy, esasen farklı birontolojik alandan yani Allah’tan, farklı bir ontolojik varlık olan elçi Cibrilaracılığı ile farklı bir ontolojik alana yani peygambere yapılan bildirimin adıdır.Vahyin kelimemanasında bulunan “gizli ve hızlı bildirim” anlamından kaynaklı olduğudüşünülen insanlığın vahyin mahiyetine ve geliş yollarına yönelik merakı, vahyigönderen Allah ile vahyi alan insan arasındaki ontolojik farklılık, builetişimi daha da gizemli hale getirmektedir. Müslüman kelâm ekolleri, dininana kaynağı durumunda bulunan vahyi, Allah’ın kelâm sıfatı, Kelâmullah veHalku’l-Kur’an konuları bağlamında değerlendirmiş, Allah’ın kelam sıfatınınkadîm mi hâdis mi olduğu, Kur’an’ın mahluk olup olmadığı konuları etrafındatartışmışlardır. Buna ilaveten Şii kelamcılar vahiy konusunda farklı bir metodizlemek suretiyle konuyu imamet nazariyesi ile birlikte ele almış ve imamlarında ilham adı altında vahiy alabildiklerini ifade etmişlerdir.

Revelation is defined as the contact of Allah with the person he created. Due to the reason that the revelation of Qur’an is the main source of the Islamic belief system, it is a topic of discussion in our Muslim tradition for centuries, and main questions focus on its nature and content. The divine revelation underlies the religion, and essentially is the name of the revelation which comes from a different ontological sphere, the God, via a different ontological creature, the Gabriel, to a different ontological sphere, the prophet. The literal meaning of revelation is “confidential and quick notification”.  This meaning has raised some curiosity about arrival ways and content of revelation, and ontological differences between Allah as the revelation sender, and the human receiver. All these make the communication even more mysterious. Muslim kalam schools evaluate the subject of revelation, which is the main source of religion, within the framework of Allah's kalam adjective, Kelamullah and Halku’l-Qur'an. They are in discussion about whether the Qur'an was created or not, and whether Allah's kalam adjective is ‘kadim’ or ‘hâdis’. Additionally, Shia scholars examine revelation from a different aspect, analysing it together with the Imamate theory, and discuss that imams are also recipients of revelation under the name of inspiration..
Abbasi Devlet Ricâline Ait Örnekler Bağlamında Klasik Arap Edebiyatının İlk Yazılı Edebi Türlerinden “Tevkîât”
“Tawqîât” as an Early Literary Genre in Classical Arabic Literature in the Context of the Examples of Abbasian Statesman
Yazar: Çakır, Muhammed Faruk
Dergi: Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi No. 11, 2018
Anahtar kelimeler: Arap Dili,Edebiyat,Tevkîât,Edebi Tür,Veciz Cevaplar ; Arabic,Literature,Tawqîât,Literary genre,Laconic answers

Bu makale, klasik Arap edebiyatında halkınşikâyet ve talep gibi muhtelif gayelerle devlet ricâline sunmuş olduğudilekçelere bizzat onlar yahut onlar adına kâtipleri tarafından verilen vecîzcevaplar şeklinde ortaya çıkan ve bilhassa üslup bakımından belâgat ve inşâsanatının gelişimine büyük katkılar sağlayan “tevkîât”ı konu edinmektedir.Gerek sahip olduğu yüksek edebi değer gerekse İslam siyaset geleneğindeyöneten-yönetilen ilişkisi hakkında sunduğu ipuçları ile dikkat çeken bu edebitür, ilk örneklerini Hulefâ-yi Râşidîn Döneminde vermiş, Emevilerle yeni şekilve içerikler kazanarak olgunlaşmıştır. Makalemize konu edilen Abbasiler dönemiise tevkîâtın altın çağı olmuştur. Bu dönemde tevkî yazımı için müstakil birbirim olan Dîvânü’t-Tevkîât kurulmuş ve bu birimde maharetli kâtipler istihdamedilerek nitelik ve nicelik bakımından yetkin tevkî örnekleri verilmiştir. Türkakademyasının Arap Dili ve Belagatı sahasında, hakkında yeterince çalışma bulunmayanbu edebi türü tanıtmayı hedefleyen makalemizde sırasıyla tevkîâtın tanımı,tarihçesi ve önemli kaynakları üzerinde durulmuş, akabinde tevkîât şekil, üslupve muhteva açısından irdelenmiştir. Son olarak temalarına göre tasnif edilen birtakımseçkin örnekler gerekli açıklamalar eşliğinde sunulmuştur.

Thisarticle is about "tawqîât" which emerges in the form of laconicanswers given to the letters presented to the statesmen in classical Arabicliterature, and which in particular contributes greatly to the development ofrhetoric in terms of style. This literary genre provides important clues aboutthe relationship between the rulers and the ruled in the Islamic politicaltradition, as well as possesses a great literary value. The first examples oftawqîât were given during the period of Hulefa-i Rashid. Then in the time ofUmayyads considerable progress was made, and the Abbasids era was the goldenage for tawqîât. In our writing, the definition, characteristics, history andimportant sources of tawqîât are studied and then the tawqîât is examined interms of style and content. Finally, some elegant examples that is categorizedaccording to subjects are presented with the necessary explanations.