hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
FELSEFE DÜNYASINDAN
FELSEFE DÜNYASINDAN
Yazar: Uygur, Nermi
Dergi: Felsefe Arkivi, Vol. 0 No. 13, 2014

Bundan böyle bu sayfalarda FELSEFE DÜNYASINDAN başliğı altında yeni bir bölüm bulacaksınız. Bu bölümde bir önceki Felsefe Arkivi sayısının baskıya verilişi ile yenisi arasındaki süre içinde gerek yurdumuzda, gerekse yeryüzünde felsefeyle ilgili olarak beliren aktüalite üzerinde, özellikle felsefe uğraşılarını yakından ilgilendiren belli başlı kutlama, anma, ilim, kongre ve daha başka olaylar üzerinde haber ve bilgiler vereceğim. - N. U.

Bundan böyle bu sayfalarda FELSEFE DÜNYASINDAN başliğı altında yeni bir bölüm bulacaksınız. Bu bölümde bir önceki Felsefe Arkivi sayısının baskıya verilişi ile yenisi arasındaki süre içinde gerek yurdumuzda, gerekse yeryüzünde felsefeyle ilgili olarak beliren aktüalite üzerinde, özellikle felsefe uğraşılarını yakından ilgilendiren belli başlı kutlama, anma, ilim, kongre ve daha başka olaylar üzerinde haber ve bilgiler vereceğim. - N. U.
Fahreddin er-Râzî’ye Göre Şartlı Önermelerde Doğruluk
Truth Conditions of Hypothetical Propositions According to Fakhr al-Dīn al-Rāzī
Yazar: Karaismail, Fatma
Dergi: Felsefe Arkivi No. 61, 2024
Anahtar kelimeler: History of Philosophy (Other) ; Felsefe Tarihi (Diğer) ; İslam Mantığı,Önermeler Mantığı,Doğruluk İşlevli Önermeler,Şartlı Önermeler,Fahreddin er-Râzî ; Islamic Logic,Propositional Logic,Truth Functional Propositions,Hypothetical Propositions,Fakhr al-Dīn al-Rāzī

Bu makale, Fahreddin er-Râzî’nin (ö. 606/1210) mantık sisteminde yer alan bitişik ve ayrık şartlı önermelerin doğruluk kriterlerinin ne olduğu ve bu önermelerin doğruluk işlevli (truth functional) olup olmadıkları sorularını ele almaktadır. Bu doğrultuda çalışma iki ana bölüm olarak kurgulanmıştır. Birinci bölümde mesele, lüzûmî ve rastlantısal (ittifâkî) bitişik şartlı önermeler, ikinci bölümde ise ayrık şartlı önermelerin üç türü bağlamında tartışılmıştır. Bu tartışma neticesinde lüzûmî bitişik şartlı önermelerin doğruluğunun, bileşenlerinin doğruluk değerlerinin yanı sıra bu önermelerin içermeleri gereken lüzûm ilişkisine sahip olmalarına; ayrık şartlı önermelerin doğruluğunun ise bileşenlerinin doğruluk değerlerinin yanı sıra ifade etmeleri beklenen ayrıklık ilişkisini ifade ediyor olmalarına bağlı olduğu sonucuna varılmıştır. Bunun sonucu olarak, Râzî’nin sistemindeki lüzûmî bitişik şartlı ve ayrık şartlı önermelerin doğruluk işlevli olmadığı ve bu önermelerin, önermeler mantığındaki doğruluk işlevli bileşik önermelerle anlam açısından örtüşmediği belirlenmiştir. Rastlantısal bitişik şartlı önermeler ise bileşenleri arasında gerektirme veya ayrıklık ilişkisi bulunmaması nedeniyle doğruluk işlevli olarak değerlendirilmiştir.

This article examines the truth conditions of conditional (muttaṣil) and disjunctive conditional (munfaṣil) propositions in Fakhr al-Dīn al-Rāzī’s (d. 606/1210) logic system and whether these propositions can be classified under truth functional propositional logic. Accordingly, the work is structured in two main sections. The subject is discussed in the first section in the context of implicative (luzūmī) and coincidental (ittifāqī) conditional propositions, and in the second section within the framework of three types of disjunctive conditional propositions. This study concludes that the truth values of implicative conditional propositions depend not only on the truth values of their components but also on whether they contain the implication relation. Similarly, the truth values of disjunctive conditional propositions are based on whether they include the conflict (ʿinād) relation, as well as on the truth values of their components. As a result, it has been established that the implicative conditional and disjunctive conditional propositions in al-Rāzī’s system are not truth functional and these propositions do not overlap in meaning with truth functional compound propositions in propositional logic. In contrast, coincidental conditional propositions are considered truth functional due to the absence of any implication or conflict relationship between their components.
Yaşam ve Reflektif Yargı Bağlamında Kant’ın Transendental Kavramını Yeniden Düşünmek
Rethinking Kant’s Transcendental Concept in the Context of Life and Reflective Judgment
Yazar: Albayrak, Mehmet Barış
Dergi: Felsefe Arkivi No. 62, 2024
Anahtar kelimeler: Continental Philosophy ; Kıta Felsefesi ; Kant,transendental,reflektif yargı,yaşam,nedensellik ; Kant,transcendental,reflective judgement,life,causality

Bu makale, Kant'ın transendental kavramını, yaşam ve reflektif yargı bağlamında yeniden incelemektedir. A priori kavramların kökenlerini araştıran makale, Saf Aklın Eleştirisi'nde ve Yargı Gücünün Eleştirisi'nde vurgulanan “preformasyon-epigenesis” karşıtlığından yola çıkarak a priori kavramların verili değil, kendiliğinden oluştuğu epigenetik bir modele dayanabileceğini savunur. Bu noktada, Blumenbach'ın Bildungstrieb (oluşum dürtüsü) kavramından da yararlanılarak, yaşam formlarının gelişimi ile rasyonel kavramların kendi kendine oluşumu arasındaki paralelliklere işaret edilmektedir. Bu bağlamda, Yargı Gücünün Eleştirisi'nde, akıl ve yaşam arasındaki ilişkinin, nedensellik ve olumsallık gibi kavramları dönüşüme uğrattığı iddia edilmektedir. Bu bağlamda, Yargı Gücünün Eleştirisi'ndeki reflektif yargı, yaşamın olumsallıklarına yanıt olarak yeni ilkeler yaratabilen otonom bir yeti olarak analiz edilmektedir. Catherine Malabou'nun çağdaş Kant yorumundan da yararlanan makale, transendentalin, en azından reflektif yargı çerçevesinde dinamik ve evrim geçiren bir yapısının olduğunu savunmaktadır. Bu sav aynı zamanda transendental kavramının yeniden yorumlanmasını talep etmektedir.

This article re-examines Kant's transcendental concept in the context of life and reflective judgment. It explores the origins of a priori concepts, arguing, based on the preformation-epigenesis opposition emphasized in the Critique of Pure Reason and the Critique of Judgment, that a priori concepts are not pre-given but may be based on an epigenetic model of self-generation. Drawing on Blumenbach's concept of Bildungstrieb (formative drive), the article highlights the parallels between the development of life forms and the self-formation of rational concepts. In this context, it is argued that the relationship between reason and life, as discussed in the Critique of Judgment, transforms concepts such as causality and contingency. Reflective judgment, as presented in the Critique of Judgment, is analyzed as an autonomous faculty capable of generating new principles in response to the contingencies of life. Utilizing Catherine Malabou's contemporary interpretation of Kant, the article advocates for a dynamic and evolving structure of the transcendental, at least within the framework of reflective judgment. This argument also calls for a reinterpretation of the concept of the transcendental.
Delos Sorunu’nun Öklid Öncesi Döneme Ait İki Çözümü ve Plutarkhos’un Değerlendirmesi
The Delian Problem, its Two Pre-Euclidean Solutions and Plutarch’s Assessment
Yazar: Ayhan, Umut
Dergi: Felsefe Arkivi No. 63, 2025
Anahtar kelimeler: Ancient Philosophy ; Eskiçağ Felsefesi ; Delios,Plato,Archytas,Menaechmus,Plutarch ; Delos,Platon,Arkhutas,Menaihmos,Plutarkhos

Delos sorunu, yani bir küpün hacminin iki katına çıkarılması, Öklid öncesi dönemin önemli bir matematik problemidir ve 2 sayısının küp kökünün geometrik inşasını gerektirir. Bu çalışma, Arkhutas’ın üç boyutlu cisimlerin kesişimini kullanan ve Menaihmos’un konik kesitlere başvuran çözümlerini inceler. Bu çözümlerin soyut yapısına karşın, Plutarkhos, Platon’un bu yöntemleri “mekanik” bularak eleştirdiğini iddia etmiştir. Bu çalışma, Plutarkhos’un bu iddiasının güvenilirliğini, Platon’un Devlet, Sofist ve Timaios gibi temel diyalogları çerçevesinde yeniden değerlendirmektedir. Platon’un matematiksel bilginin ideal saflığını ön planda tutarken, geometrik inşaların ve diyagramların Platonik İdealara ulaşmada araçsal bir rol oynayabileceğini kabul etmiş olabileceği savunulmaktadır. Bu bağlamda, Arkhutas ve Menaihmos’un çözümleri, Platon için mutlak mükemmellikte olmasalar da entelektüel ilerleme yolunda değerli adımlar olarak görülebilir. Sonuç olarak, Plutarkhos’un aktarımlarının, Platon’un bu yenilikçi geometrik yöntemlere dair karmaşık ve muhtemelen zamanla değişen bakış açısını tam olarak yansıtmadığı; Platon'un bu çözümleri toptan reddetmek yerine, onları matematiksel anlayışın gelişiminde önemli, ancak ideal hedefe ulaşmada belki de ara basamaklar olarak değerlendirmiş olabileceği ileri sürülmektedir.

The Delian Problem—doubling a cube's volume—was a significant challenge in preEuclidean mathematics, necessitating the geometric construction of the cube root of 2. This paper analyzes two pivotal solutions: Archytas's method using intersecting 3D solids and Menaechmus's use of conic sections. Plutarch later claimed Plato condemned these solutions as "mechanical," arguing they undermined pure mathematical inquiry. This study reevaluates Plutarch's assertion by examining Plato's dialogues, including the Republic, Sophist, and Timaeus. It argues for a more nuanced interpretation of Plato's stance, suggesting that while he valued mathematical purity, he likely recognized the utility of diagrams and geometric constructions as tools for accessing Ideal Forms. The solutions by Archytas and Menaechmus, though potentially imperfect by Platonic standards, could thus have been seen as valuable intellectual advancements. The paper posits that Plutarch’s account may not fully capture Plato’s intricate and possibly evolving perspective on these innovative mathematical methods. Instead of outright rejection, Plato might have viewed these solutions as important, albeit incomplete, steps in the ongoing pursuit of mathematical understanding, reflecting both his philosophical ideals and his appreciation for ingenuity in geometry.
Nietzsche ve Hristiyan Etiğinin Çöküşü: Günahın Yapısökümü Üzerine Radikal Bir Okuma
Nietzsche and the Collapse of Christian Ethics: A Radical Reading on the Deconstruction of Sin
Yazar: Aksakallı, Ayhan
Dergi: Felsefe Arkivi No. 63, 2025
Anahtar kelimeler: 19th Century Philosophy ; 19. Yüzyıl Felsefesi ; Derrida,Etik,Günah,Nietzsche,Teoloji ; Derrida,Ethics,Nietzsche,Sin,Theology

Bu makale, Hristiyanlıkta günah kavramının teolojik ve felsefi temellerini Friedrich Nietzsche’nin radikal eleştirisi ve Jacques Derrida’nın yapısökümcü yaklaşımı çerçevesinde eleştirel biçimde inceler. Augustine’in asli günah doktrininden Aquinas’ın ahlaki suçluluğu yorumlamasına kadar geleneksel öğretilerin arka planında, makale günahın metafiziksel bir hakikatten ziyade tarihsel olarak inşa edilmiş bir kontrol mekanizması olduğunu öne sürer. Nietzsche, günahı içgüdüleri bastıran ve erdem kisvesi altında zayıflığı yücelten köle ahlakının bir aracı olarak tanımlar. Derrida’nın logomerkezcilik eleştirisinden yola çıkarak, günahın Kilise otoritesini sürdüren dilsel bir yapı olup olmadığı tartışılır. Rowan Williams, John Milbank ve David Bentley Hart gibi çağdaş teologların katkılarıyla, günahın ontolojik bir kategori olmaktan çıkması durumunda Hristiyan etiğinin sürdürülebilirliği sorgulanır. Bu çalışma, günahın sabit bir doktrin değil, özgürlük, suçluluk ve otorite arasındaki gerilimleri görünür kılan dinamik bir mücadele alanı olduğunu ortaya koyar. Günümüz postmodern ve post-teistik dünyasında, Hristiyan ahlakının günah kavramı olmadan yeniden inşa edilip edilemeyeceği tartışmaya açılır.

This article critically investigates the theological and philosophical foundations of the Christian concept of sin through the lens of Friedrich Nietzsche’s radical critique and Jacques Derrida’s deconstruction. Positioned against the backdrop of traditional doctrines—from Augustine’s original sin to Aquinas’s moral guilt—the paper argues that sin has functioned less as a metaphysical truth and more as a historically contingent mechanism of control. Nietzsche identifies sin as a weapon of slave morality that suppresses instinct and affirms weakness under the guise of virtue. Building on this, the paper explores Derrida’s logocentric deconstruction to assess whether sin is a discursive construct sustaining ecclesiastical power. The analysis engages with contemporary theologians such as Rowan Williams, John Milbank, and David Bentley Hart, examining whether a post-secular Christian ethics can survive the collapse of sin as an ontological category. Ultimately, the study reveals that sin, far from being a static doctrine, is a dynamic site of contestation—one that exposes deeper tensions between freedom, guilt, and authority. In a world increasingly shaped by postmodern and post-theistic paradigms, this work questions whether Christian morality can be reconstructed without the scaffolding of sin, or if its removal leaves an irreparable void in the ethical landscape.
Bir Mantık Sistemini Aforoz Etmek: İkinci Derece Mantığın Statüsü Hakkında Yeni Tartışmalar
Excommunicating a Logical System: New Debates on the Status of Second-Order Logic
Yazar: Öztürk, Ali Bilge
Dergi: Felsefe Arkivi No. 63, 2025
Anahtar kelimeler: History of Logic ; Mantık Tarihi ; Niceleme,mantıksalcılık,adcılık,çoğul niceleme,metamantık ; Quantification,logicism,nominalism,plural quantification,metalogic

Biçimsel mantık sistemleri bir ifadenin değillenmiş biçiminin nasıl kurulacağını biçimsel yolla gösterir, her ne kadar çeşitli mantık sistemlerinin değilleme anlayışları farklı olsa da. Peki, bir mantık sisteminin kendisi nasıl değillenir? Diğer bir ifadeyle, bir argümanlar topluluğunu geçerli kılan bir kalkülüs, ne zaman, yani hangi koşullarda (sözcüğün belirli bir anlamında) “yanlış” görülüp terk edilir? Mantık tarihi incelendiğinde bunun açık bir ölçütünü bulmak güç bir iştir. Ancak bu çalışmada, böyle bir terkin henüz tamamen gerçekleşmemiş olsa da olası bir örneği incelenmektedir. 20. yüzyılın başında biçimsel mantığın doğal bir sistemi olarak görülen ikinci derece mantık (İDM), görece uzun zamandır mantıktan aforoz edilmektedir. Bu aforoz uluslararası eğitim kurumlarında ve pedagojik yapıtlarda büyük oranda tamamlanmıştır. Buna karşın çeşitli matematik ve felsefe çevreleri ikinci derece mantığın terk edilmemesi gerektiğini savunmaya devam etmektedir. Bu çalışmada işaret edilen tartışmalar teknik boyutlarıyla birlikte incelenmekte ve konuya dair son yıllardaki önemli gelişmeler de okuyucuya sunulmaktadır.

Formal logical systems demonstrate, by formal means, how to construct the negated form of a statement—even though different logical systems may conceive of negation differently. But how might a logical system itself be negated? In other words, under what conditions (in a particular sense of the word) is a calculus that validates a given body of arguments deemed 'wrong' and subsequently abandoned? When one looks to the history of logic, it becomes apparent that there is no readily available or well-defined criterion by which such abandonment is decided. Nevertheless, this study examines a possible instance of such an abandonment, even if it has not yet been fully realized. Second-order logic (SOL), which was once considered a natural extension of formal logic in the early 20th century, has for some time been excommunicated from the domain of logic. This excommunication has been largely accomplished within international academic institutions and pedagogical texts. Nevertheless, various mathematical and philosophical circles continue to argue that second-order logic should not be forsaken. The present study investigates the technical dimensions of these debates and presents the reader with recent significant developments on the subject.
Lacanyen Psikanaliz ve Din Psikolojisi
Lacanian Psychoanalysis and Psychology of Religion
Yazar: Karampatos, Hercules
Dergi: Felsefe Arkivi No. 63, 2025
Anahtar kelimeler: 20th Century Philosophy ; 20. Yüzyıl Felsefesi ; Lacan,dindarlık,yapıbozumculuk,psikanaliz ; Lacan,religiosity,post-structuralism,psychoanalysis

Bu çalışma, dini olguyu J. Lacan’ın psikanalitik kuramı çerçevesinde incelemeyi, anlamlandırmayı ve bu olguya teorik bir perspektiften yaklaşmayı amaçlamaktadır. Lacan’ın özneye yönelik yapıbozumcu yaklaşımı ile dini duygu ve dini fenomene eserlerinin tamamında örtük bir biçimde yer vermesi dinin konumunu doğrudan açıklamayı güçleştirmektedir. Söz konusu zorluğa rağmen bu çalışmanın amacı, Lacan’ın ortaya koyduğu bu güçlüğü aşarak, Lacanyen psikanaliz bağlamında dinin konumunu mümkün olan en doğru biçimde belirlemeye çalışmaktır. Lacan, “ilahi olan”ı simgesel düzlemde konumlandırmakta ve bu yaklaşımı bize iki temel boyut sunmaktadır: Tanrı’nın insan psişesindeki yeri ve bu yerden dışlanma ihtimalinin doğuracağı tehlikeler

This is a study, at the core of which lies the investigation, the understanding and the approach of the religious phenomenon through J. Lacan’s psychoanalysis. Lacan’s post-structural approach to every subject leaves the whole question of religious sentiment and religious phenomenon lurking and creeping throughout his work, and our aim is to overcome these barriers, which Lacan poses, thus in order to approach, as accurately as possible, the locus of religion in Lacanian psychoanalysis. Lacan places the “Divine” on the level of the symbolic, thus giving us two crucial elements: firstly, the position of God in the human soul, and secondly, the dangers that arise from a possible expulsion from this position.
V. Metin Demir’in “Yaşamın Metafiziği: Hegel’de Doğa, Tarih ve Alışkanlık” Adlı Eserinin Değerlendirilmesi
An Evaluation of V. Metin Demir’s “The Metaphysics of Life: Nature, History, and Habit in Hegel”
Yazar: Laçin, Hanifi
Dergi: Felsefe Arkivi No. 63, 2025
Anahtar kelimeler: Modern Philosophy ; Modern Felsefe ; Hegel,yaşam,organizma,metafizik ; Hegel,life,organism,metaphysics

V. Metin Demir’in 2020 yılında Küre Yayınları’ndan çıkan Yaşamın Metafiziği: Hegel’de Doğa, Tarih ve Alışkanlık isimli kitabı başlığından da anlaşılacağı üzere Hegel’in metafiziğine, doğa ve tarih anlayışına odaklanan üç ana bölümden oluşmaktadır. Yazarın temel iddiasına göre Hegel’in sistemini anlamanın anahtarı yaşam ve organizma kavramlarıdır. Demir, Hegel’i anlamak için neden bu kavramları tercih ettiğini gösterirken onun tüm sistemini baştan sona ele alır. Kant’tan hareketle anlama yetisi (Verstand) ve akıl (Vernunft) arasında yaptığı ayrımı ve spekülatif felsefesini dikkate alırsak Hegel’in arzusu öncelikle akledilirliğin diyalektik ve otonom yapısını saf formuyla ortaya koymak ve akabinde ise kendisine has akıl kavrayışını doğada yaşayan canlıya ve tarihe uygulamaktır. Başka bir ifadeyle çelişkiyi ve farklılığı diyalektik olarak içererek aşan aklın otonom yapısı doğada ve tarihte ya da bir bütün olarak tükenmez yaşamda akledilebilir her türden şeyin ontolojik temelini oluşturur. Demir’in yaşam ve organizma kavramlarına yüklediği anlam özellikle Hegel’in Kavram’ın momentleri olan evrensel-tikel ve tekil arasındaki ilişkiyi seleflerinden farklı şekilde kurduğu anlaşıldığında esas manasına kavuşur

V. Metin Demir’in 2020 yılında Küre Yayınları’ndan çıkan Yaşamın Metafiziği: Hegel’de Doğa, Tarih ve Alışkanlık isimli kitabı başlığından da anlaşılacağı üzere Hegel’in metafiziğine, doğa ve tarih anlayışına odaklanan üç ana bölümden oluşmaktadır. Yazarın temel iddiasına göre Hegel’in sistemini anlamanın anahtarı yaşam ve organizma kavramlarıdır. Demir, Hegel’i anlamak için neden bu kavramları tercih ettiğini gösterirken onun tüm sistemini baştan sona ele alır. Kant’tan hareketle anlama yetisi (Verstand) ve akıl (Vernunft) arasında yaptığı ayrımı ve spekülatif felsefesini dikkate alırsak Hegel’in arzusu öncelikle akledilirliğin diyalektik ve otonom yapısını saf formuyla ortaya koymak ve akabinde ise kendisine has akıl kavrayışını doğada yaşayan canlıya ve tarihe uygulamaktır. Başka bir ifadeyle çelişkiyi ve farklılığı diyalektik olarak içererek aşan aklın otonom yapısı doğada ve tarihte ya da bir bütün olarak tükenmez yaşamda akledilebilir her türden şeyin ontolojik temelini oluşturur. Demir’in yaşam ve organizma kavramlarına yüklediği anlam özellikle Hegel’in Kavram’ın momentleri olan evrensel-tikel ve tekil arasındaki ilişkiyi seleflerinden farklı şekilde kurduğu anlaşıldığında esas manasına kavuşur
Eski Yunan’da Tarih Düşüncesi
The Idea of History in Ancient Greek
Yazar: Arzu İbişi Temelli, Arzu
Dergi: Felsefe Arkivi No. 38, 2013
Anahtar kelimeler: Tarih,tarih düşüncesi,Herodotos ; History,the idea of history,Herodotus

Bu çalışmada Eski Yunan’da tarih düşüncesinin gelişme sürecinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda, tarih terimine yüklenen anlamlar; Eski Yunan’da toplumsal sınıflaşma, çok tanrılı din anlayışı gibi bazı toplumsal ve kültürel özelliklerin tarih düşüncesine yansımaları; ilk tarihçilik örnekleri olarak gösterilen ozanların anlatıları ve gerçek anlamda bilimsel tarihçilik örneği olarak kabul edilen Herodotos ve Thukydides’in tarih düşünceleri ele alınmıştır.

It has been aimed in this study to investigate the development process of the idea of history in Ancient Greek. In accordance with this purpose, the meanings of history; reflection of some social and cultural properties like social classifications, the sense of polytheistic religionon the idea of history in Ancient Greek; the stories of poets which are pointed to the first instances of historiography; and the idea of history of Herodotus and Thukydides that are admitted as first instances of scientific historiography have been discussed.
Kant’ta Apperzeption Kavramı
Kant’s Conception of Apperzeption
Yazar: Günenç, Mehmet
Dergi: Felsefe Arkivi No. 44, 2016
Anahtar kelimeler: Tamalgı,Özne,Ayrımsama,Bilinç ; Apperception,Subject,Apprehension,Consciousness

Kant felsefesinde apperzeption içsel formel duyu olarakzamanı düzenler. Bu düzenlemenin anlamıysa zihnin kendi yetilerinden doğan birgerçeklik anlayışının meydana gelmesidir. Bu anlamda ortaya çıkan gerçekliküretilen bir gerçeklik olarak özneyi ilgilendirir. Özne bu üretimde kendiliküzerine hareket ederken deneyime yönelik bilgiyi elde edecektir. Buna karşınkendisine ilişkin bilgiyi elde etmede sorunlu bir hal alacaktır. Bu yazıdaöznenin bu yapısı üzerinde nalizlerde bulunulacaktır.

The ability of apperception determines time as the form ofinner sense in Kant’s philosophy. The meaning of this determination is theconstruction reality which comes from mind’s own abilities. In this context,the reality which is a production of mind involves the subject. In thisproduction through moving from the concept of selfness the subject acquiresknowledge of experience. Conversely same subject will be a problem in gettingknowledge of him/herself. In this article I will analyze the structure of thissubject
Yasanın Şiddeti ve Adaletin Belleği - Atatürk İle Derrida
The Violence of Law and the Memory of Justice, Atatürk and Derrida
Yazar: Sözer, Önay
Dergi: Felsefe Arkivi No. 35, 2013
Anahtar kelimeler: Philosophy ; Felsefe ; Yasa,Şiddet,Yapı-söküm,Atatürk,Derrida ; Law,Justice,Violence,Deconstruction,Atatürk,Derrida

Yazıda ilkin incelenen Kafka’nın Dava adlı romanındaki “yasa” ile ilgili pasajdan şu sonuçlar çıkarılır: Adalet bir olanak olarak kalmamalı, yasanın kaçınılmaz olarak getirdiği şiddet sınırlanmalıdır. Bireyde yasayan, adaletle ilgili kollektif bellek, daima bir yadsımanın, adaletsizliğin belleği olmuştur. O zaman yasanın kendisi adaleti ye- rine getirerek yeni bir bellek yaratmalıdır. Yazı bu sorunu, 1928 Türk Harf Devrimi örneği üzerinde ve J.Derrida’nın adaleti bir yapı-sökümü olarak tanımlamasından yola çıkarak tartışmaktadır.

An analysis of the famous passage concerning “law” in Kafkas The Trial leads to the following conclusions: if justice is not to remain a mere possibility, the inescapable violence of the law must be limited. The collective and individual memory of justice is always a memory of a negation, of an injustice. Therefore it is the responsibility of the law itself to create effectively a new memory of justice. This problem is discussed, using the example of Law 1928 concerning ‘The Turkish Alphabet Revolution’, on the the basis of the definition of justice as a deconstruction by J. Derrida.