hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
MUSCULUS CORACOBRACHİALİS&apos;İ DELMEYEN VE NERVUS MEDİANUS&apos;A BİRLEŞTİRİCİ DAL VEREN BİR NERVUS MUSCULOCUTANEUS OLGUSU
A Case with Musculocutaneous Nerve Not Perforating the Coracobrachialis Muscle and Giving A Communicating Branch to Median Nerve
Yazar: Esen, Gülru; Şakul, B. Ufuk
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 4, 2014

Amaç: Anatomik varyasyonların ve karşılaşılma sıklıklarının bilinmesi, bölgenin cerrahi girişimleri sırasında meydana gelebilecek komplikasyonları önlemede önemlidir. Varyasyonların en az görüldüğü yapı sinirlerdir. Bu amaçla, rutin diseksiyon sırasında karşılaştığımız bu sinir varyasyonunu yayınlamayı uygun gördük.   Materyal: Ankara Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi&apos;nde öğrenci eğitimi için kullanılan 60 yaşındaki bir kadın kadavra.   Bulgular: Anatomi laboratuvarında yapılan rutin diseksiyon islemi sırasında 60 yaşındaki bir kadın kadavranın sağ üst ekstremitesinde n. musculocutaneus&apos;un m. Coracobrachialis&apos;i delmediği ve kolun ortalarında n. medianus&apos;a birleştirici bir dal verdiği gözlendi.   Sonuç: İki sinir arasındaki birleşmenin bilinmesi, omuz eklemi travmaları ve operasyonlarında kıymetli bir bilgi olma özelliğindedir. bu varyasyon iki sinirin kombine paralizlerine neden olabilmesi bakımından klinikte çok önem taşımaktadır.

Objective: Anatomical variations are very important for preventig surgical complications. The nervous variations are rarer than vascular variations. We decide to publish the variation that we encountered.   Material: During routine cadaver dissection, in the labratory of Faculty of Dentistry of Ankara University, we encountered a variation in a sixty years old female cadaver. The variation was on the right side. In this variation, musculocutaneous nerve didn&apos;t pierce the corachobrachialis muscle and there was a communicating branch running from the musculocutaneus to median nerve. The communication is in the middle of the arm.  Conclusion: It&apos;s possible that combined paralysis of the musculocutaneous and median nerves would occure. The present variation may be important to clinicians. If the surgeon finds it necessary to isolate and trace the median or/and musculocutaneous nerve, he or she must be very sensitive to communications that may occure between them.
WOLFRAM (DİDMOAD) SENDROMU: Olgu Sunumu
Wolfram (DIDMOAD) Syndrome: A Case Report
Yazar: Güngör, Serdal; Gürgöze, Metin Kaya
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 4, 2014

Wolfram sendromu diabetes insipidus, diabetes mellitus, optik atrofi ve nörosensoriyel işitme kaybı kombinasyonundan oluşur. Bu sendromda hidronefroz, megaüreter gibi üriner sistem bozuklukları ve boy kısalığı da birlikte görülebilir. Burada, tip I diabetes mellitus tanısı ile uzun zaman izlendikten sonra tanı konan iki DİDMOAD olgusu sunulmaktadır.Tanı gecikmesinin önlenmesi için tip I diabetes mellitus tanısı alan her olgu optik atrofi ve diabetes insipidus açısından özenle değerlendirilmelidir.

Wolfram Syndrome is consists of the combination of diabetes insipidus, type I diabetes mellitus, optic atrophy and hearing loss. Urinary tract anomalies such as hidronefroz, megaureter and sort stature occurs with this sandrome. Here, after following the type I diabetes mellitus diagnosis for a long time, we have diagnosed two DIDMOAD cases.Because precent the delayed diagnosis, all cases with type diabetes mellitus have to examined carefully for optic atrophy and diabetes insipidus.
FASCİOLA GİGANTİCA E/S PROTEİNLERİNİN SDS-PAGE İLE TANIMLANMASI
DETERMINATION OF FASCIOLA GIGANTICA E/S PROTEINS BY SDS-PAGE
Yazar: Gödekmerdan, Ahmet; Kaplan, Mustafa
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2014

Amaç: Bu çalışmada F. gigantica ekskretuvar-sekretuvar (E/S) proteinlerinin sodium dodecyl sulfide-polyacrylamide gel elektroforez (SDS-PAGE) yöntemi ile tanımlanması amaçlandı.   Gereç ve Yöntem:Doğal olarak enfekte koyunların safra yollarından alınan erişkin F. gigantica'lar PBS'de 4 saat bekletilerek E/S proteinleri elde edildi. E/S proteinlerine SDS-PAGE'de %10'luk ayırıcı jelde 150 V sabit akımla 3.5 saat seperasyon işlemi yapıldı. Jel fikse edilerek %0.1 AgNO3 ile boyandı.   Bulgular: Çalışmamızda F. gigantica E/S proteinlerinden 65 ve 70 kDa'luk oldukça yoğun iki protein bandı görüldü.   Sonuç: Tanı yöntemlerinin rutin uygulamaya sokulması ile klinisyenlere etkin bir laboratuvar desteği sağlanması durumunda ülkemizde fasyoliyaz gigantica olgularının saptanabileceği düşüncesindeyiz.

Aim: The aim of this study was to examine excreatory-secretory (E/S) proteins obtained from mature F. gigantica by sodium dodecyl sulfide-polyacrylamide gel electrophores (SDS-PAGE) method.   Materials and Methods: F. gigantica was obtained from bile ducts of infected sheep. In the SDS-PAGE, 10% separating gel was used and separation process was completed 150 V in 3.5 hours.   Results: At the end of the SDS-PAGE examination, two extensively dense protein bands, approximately 65 and 70 kDa in size were visualised.   Conclusion: We believe in that Fasciola gigantica cases can be diagnose in Turkey when the diagnostic methods are used routinely providing effective laboratory facilities to the clinicians.
MARJİNAL PELLUSİD DEJENERASYON VE KERATOKONUSTA KORNEANIN ELEKTRON MİKROSKOBİK YAPISI
ULTRASTRUCTURE OF THE CORNEA IN KERATOCONUS AND MARGINAL PELLUCID DEGENERATION
Yazar: Kükner, Aysel; Kükner, Şahap; Çolakoğlu, Neriman; Öner, Hakan
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2014

Amaç: Keratokonus (KK) ve Marjinal Pellusid Dejenerasyonlu (MPD) korneaların elektron mikroskobik incelenmesi ve bulunan bulguların normal kornea ile karşılaştırılması.   Gereç ve Yöntem: Kornea nakli yapılan 3 KK ve 1 MPD'li hastadan alman kornealar incelendi. Elektron mikroskobi için dokular fosfat tamponlu % 2.5 lik gluteraldehit ile tespit edildi, osmiyum tetroksit ile ikinci tespit yapıldı ve rutin işlemler ile gömüldü, kesit alındı.   Bulgular ve sonuç: Normal kornealar ile karşılaştırıldığında, keratokonuslu kornea epitelinde, hücre katı artışı, kalınlaşma ve ödem gözlendi. KK'lı kornealarda bazal membran ve Bowman membranı bozulmamıştı. MPD'li korneanın epitelyal bazal hücrelerinde vakuolizasyon izlendi. Epitel hücreleri arasındaki aralık artmıştı. Bazal hücrelerin sitoplazmik uzantıları Bowman membranına doğru uzanmış ve bu bölgede bazal lamina yoktu. Bowman membranı kalınlığı KK ve normal kornealardakinden daha azdı. Bowman membranında osmiyofilik madde birikmişti ve bazı alanlarda kırılmıştı. MPD epitelindeki bozulmanın, bazal membran ve Bowman membranının düzensizliği ile ilişkili olabileceği düşünüldü.

Aims: Keratoconus (KK) and Marginal Pellucid Degeneration (MPD) corneas were examined by electron microscope and these findings were compared to those in normal cornea.   Material and Methods: The corneas taken from cornea transplanted patients with 3 KK and 1 MPD were investigated. For transmission electron microscopy, these tissues were fixed in 2.5 % glutaraldehyde in phosphate buffer, post-fixed osmium tetroxide and routinely embedded and sectioned.   Results and Conclusions: When compared to those in the normal cornea, epithelial hyperplasia, thickening and edema in the KK corneas were observed. Basement membrane and Bowman's membrane were intact in the KK cornea. Vacuolization were observed in the cytoplasma of the epithelial basal cells of the MPD cornea. Interepilhelial space was increased. The cytoplasmic processes of the basal cell extended to Bowman's membrane and basal lamina was not found in this region. The thickness of Bowman's membrane was less than those of KK and normal corneas. Osmiophilic materials deposited in the Bowman's membrane and was broken in some regions.   Conclusions: It was thought that the degeneration in MPD cornea epithelial might be related to disorganization of the basal and Bowman's membranes.
SIÇAN DORSAL KÖK GANGLİYON SİNİR HÜCRE KÜLTÜRLERİNDE GLİBENKLAMİDİN ATP-DUYARLI POTASYUM KANALLARINA ETKİSİ
EFFECTS OF GLIBENCLAMIDE ON ATP-SENSITIVE POTASSIUM CHANNELS IN CULTURED RAT DORSAL ROOT GANGLION NEURONES
Yazar: Boydak, Erbil; Ayar, Ahmet
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2014

Amaç:Bu çalışmanın amacı glibenklamidin sıçan duyusal sinir hücre kültürlerinde ATP duyarlı K+, (K(ATP)), kanallarına etkilerini incelemektir.   Gereç ve Yöntem: Yenidoğan Wistar sıçanları dekapite edildi ve dorsal kök gangliyonları (DKG) enzimatik ve mekanik işlemlerle izole edildi ve elektrofizyolojik kayıtlar için kullanılıncaya kadar 37°C'de %95 karbondioksit, %5 hava karışımı içeren nemli bir inkübatörde tutuldu. Patch kenetleme tekniğinin tüm hücre diyaliz akım ve voltaj kenetleme varyasyonları kullanılarak K(ATP) kanal akımları kayıt edildi.   Bulgular: Akım kenetleme deneylerinde, glikozsuz hücre dışı kayıt solüsyonu uygulamasına bağlı olarak membran hiperpolarizasyonu gözlendi. K(ATP) kanal aktivatörü diazoksid (100 &micro;M) uygulanması da benzer şekilde bir membran hiperpolarizasyonu oluşturdu (ortalama -23±3.2 mili voltluk) ve glibenklamid (20 µM) bu membran hiperpolarizasyonlarını tamamen inhibe etti. Voltaj kenetleme deneylerinde hücrelere uygulanan diazoksid (100 µM) dışa yönelik membran akımlarını aktive etti ve bu aktivasyon glibenklamid (20 µM) uygulanmasıyla inhibe edildi (n=6).   Sonuç: Bu çalışmanın bulguları sıçan DKG hücrelerinde glibenklamidin glikozsuz hücre dışı kayıt solüsyonu kullanılması veya diazoksitle aktive edilen K(ATP) kanal akımlarını blokladığını göstermektedir.

Aims: This study was carried out to investigate the effects of glibenclamide on ATP-sensitive K,+ (K(ATP), channels in cultured rat sensory neurones.    Material and Methods: Dorsal root ganglia (DRG) were removed after decapitation of neonatal Wistar rats and DRG neurones were isolated by enzymatic and mechanical procedures and incubated in a humidified incubator containing %95 CO2and air mixture at 37°C until being used for electrophysiological recordings. Whole-cell patch clamp techniques under current and voltage clamp configurations were used to record K (ATP) channel currents.   Results: Membrane hyperpolarisation was observed depending on the application of glucose-free extracellular recording solution in the current-clamp experiments. Application of K(ATP) channel activator, diazoxide (100 µM) induced a membrane hyperpolarsation (mean -23+3.2 mV) in a similar manner which was completely blocked by glibenclamide (20 µM). Diazoxide (100 µM) activated outward membrane currents when used under the voltage-clamp experiments. This activation was inhibited by application of glibenclamide (20 µM, n=6).   Conclusion: Results from this study indicates that glibenclamide blocks K(ATP) channel currents activated by both application of diazoxide and by the use of glucose-free extracellular recording solution.
PİNEAL BEZİN IŞIK VE ELEKTRON MİKROSKOP DÜZEYDE İNCELENMESİ
LIGHT AND ELECTRON MICROSCOPIC EXAMINATION OF PINEAL GLAND
Yazar: Kuş, İlter; Özen, Oğuz Aslan
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2014

Amaç: Bu çalışma sıçan pineal bezinin ışık ve elektron mikroskop düzeyde incelenmesi amacıyla yapıldı.   Gereç ve Yöntem: Bu amaçla Wistar-Albino cinsi erkek sıçanlar kullanıldı. Bütün hayvanlar vasküler perfüzyonla öldürüldü. Sıçanların pineal bezleri çıkartıldıktan sonra ışık ve elektron mikroskobik prosedürlerden geçirildi.   Bulgular: Pineal bezin dıştan bir kapsülle çevrili olduğu ve bez yapısının bol miktarda kapiller içerdiği görüldü. Bezin parankimasında pinealositler ve glia hücreleri olmak üzere iki tip hücre gözlendi. Bu hücreler çekirdeklerinin boyanma özelliklerine göre ayırt edildiler. Pinealosit çekirdeklerinin ökromatik, iri ve çentikli olduğu, hücre sitoplazmasının mitokondri ve lipid damlacıklarından zengin ayrıca granüllü endoplazmik retikulum kesecikleri, golgi kompleksi ve çok sayıda ribozom içerdiği gözlendi. Glia hücre çekirdeklerinin kromatin yoğunluğundan dolayı koyu renkte boyandığı, hücre sitoplazmalarında da mitokondriler, lipid damlacıkları ve granüllü endoplazmik retikulum keseciklerinin bulunduğu gözlendi. Bu hücrelerin sitoplazmik uzantılara sahip oldukları görüldü.   Sonuç: Sıçan pineal bezinde pinealositler ve glia hücreleri gözlendi.

Aim: The aim of this study was to investigate the pineal gland of rat at light and electron microscopic level.   Material and Method: For this purpose adult male Wistar albino rats were used. All animals were killed by vascular perfusion. The pineal glands of rats were removed, then processed for light and electron microscopy.   Results: It was observed that the pineal gland was externally covered by a capsule and also contained abundant capillaries. In parenchyma of the gland, the two main type of cells observed were pinealocytes and glial cells. These cells were differentiated according to their nuclear staining characteristics. The nucleus of pinealocytes was large, euchromatic and notched, their cytoplasm had mitochondria and rich from lipid droplets and also granular endoplasmic reticulum sacs, golgi complex and many ribosomes were observed. Glial cell nucleus was stained dark because of chromatin intensity, mitochondria, lipid droplets, rough endoplasmic reticulum sacs were present in the cytoplasm. These cells were observed to have cytoplasmic extensions.   Conclusion: Pinealocytes and glial cells were observed in the pineal gland of rat.
SDS-PAGE YÖNTEMİNİN F. HEPATİCA VE F. GİGANTİCA E/S PROTEİNLERİNİN GÖSTERİLMESİNDEKİ ETKİNLİĞİ
THE EFFICIENCY OF SDS-PAGE METHOD IN DETERMINATION OF F. HEPATICA AND F. GIGANTICA E/S PROTEINS
Yazar: Kaplan, Mustafa; Bulut, Yasemin
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2014

Amaç: Bu çalışmada F. Hepatica ve F.gigantica'nın tanımlanmış E/S proteinlerinin gösterilmesinde SDS-PAGE'in etkinliğinin araştırılması amaçlandı.   Gereç ve Yöntem: % 10'luk ayırıcı jel (seperasyon jeli) ve % 5'lik toplayıcı jel kullandığımız SDS-PAGE ile E/S proteinlerini ayrıştırdık.   Bulgular: Çalışmamızda F. Hepatica E/S proteinlerinden bilinen 30'a yakın proteinden yaklaşık 20'sini saptarken F. gigantica E/S proteinlerinin bilinen 6 proteininden ancak 2'sini saptadık.   Sonuç: F. Hepatica E/S proteinlerinin gösterilmesinde % 10'luk jel kullanılan SDS-PAGE yöntemi uygun bulunurken F. gigantica için aynı başarı sağlanamamış ve yöntemde modifikasyonlar gerekebileceği kanısına varılmıştır.

Aim: The aim of this study was to investigate the efficiency of SDS-PAGE in visualization of described E/S proteins.   Materials and Methods: SDS-PAGE seperation was performed by using 10% seperation gel and 5% stacking gel.   Results: About 20 out of the 30 known F. Hepatica E/S proteins and 2 out of 6 F. gigantica E/S proteins were determined.   Conclusion: Use of 10% gel in SDS-PAGE method was efficient in determination of F. Hepatica E/S proteins but the success rate was not the same for determination of F. gigantica.
SIÇANLARDA PİNEALEKTOMİNİN MİYOKARDİYAL İSKEMİ REPERFÜZYONLA İNDÜKLENEN İNFARKT BÜYÜKLÜĞE ETKİSİ
EFFECTS OF PINEALECTOMY ON MYOCARDIAL ISCHEMIA-REPERFUSION INDUCED INFARCT SIZE IN RATS
Yazar: Sahna, Engin; Acet, Ahmet
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2014

Amaç: Reperfüzyon hasarı serbest oksijen radikalleri ve kalsiyumun hücre içinde aşın birikimi ile ilişkilidir. Pineal bezin bir hormonu olan melatonin, güçlü serbest radikal yakalayıcı ve antioksidandır ve farmakolojik konsantrasyonlarının izole rat kalbinde iskemi-reperfüzyonla indüklenen infarkt alanına azalttığı bildirilmiştir. Fizyolojik konsantrasyonlardaki melatoninin etkisi bilinmemektedir. Bu çalışmanın amacı, melatoninin fizyolojik konsantrasyonlarının iskemi-reperfüzyona bağlı infarkt alanına etkilerinin incelenmesidir.   Materyal ve Metod: Sıçanlar iskemi-reperfüzyon çalışmasından iki ay önce pinelektomi operasyonu yapıldı. Nekroz oluşturmak için sol ana koroner artere 30 dakika iskemi. 120 dakika reperfüzyon uygulandı.   Bulgular: İnfarkt alam pinealektomize ratlarda (49±3.4 %), kontrol grubu (34±3.6 %) ile karşılaştırıldığında anlamlı yüksek bulundu. Bu sonuçlar melatoninin fizyolojik konsantrasyonlarının iskemi-reperfüzyonla İndüklenen infarkt alanını azaltmada önemli olabileceğini göstermektedir.   Sonuç: Plazma melatonin konsantrasyonu yaşla azaldığı için, özellikle melatonin seviyesi düşük olan yaşlılarda melatonin verilmesi reperfüzyon hasarının azaltabilir.

Background: The two main factors concerned with the experimental generation of reperfusion damage are oxygen-derived free radicals and cytosolic calcium overload. The pineal hormone, melatonin, is known to be a potent free radical scavenger and its pharmacological concentrations have been shown to reduce the ischemia-reperfusion-induced necrosis in isolated rat hearts. However, the physiological role of melatonin in the prevention of these damage is unknown. This study was designed to investigate the effects of physiological concentrations of melatonin on the ischemia-reperfusion-induced necrosis in an in vivo rat model.   Material and Method: Rats were pinealectomized or sham-operated (control) two months before the ischemia-reperfusion studies. To produce necrosis, left main coronary artery was occluded for 30 min, followed by 120 min reperfusion, in anesthetized rats. This study was designed to investigate the effects of physiological concentrations of melatonin on the ischemia-reperfusion-induced necrosis in an in vivo rat model. To examine this, we used pinealectomized (Px) and sham-operated (non-Px) rats in the study.   Results: Infarct size was found significantly higher in pinealectomized rats (49±3.4 %) than control group (34±3.6 %), analyzed by one-way ANOVA.   Conclusions: These results show that physiological melatonin concentrations would seem important to reduce the ischemia-reperfusion-induced infarct size. Since melatonin levels have been reported to decrease with age, melatonin replacement therapy may attenuate reperfüzyon injury especially in older patients.
SIÇANLARDA AZOT PROTOKSİT'İN TESTESTERON ÜZERİNE ETKİSİ
THE EFFECT OF NITROUS OXIDE ON TESTOSTERONE LEVELS IN RATS
Yazar: Yaşar, M. Akif; Yayla, Tahsin; Erhan, Ömer L.; Özercan, Reşat; İlhan, Nevin; Avcı, Levent
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2014

Amaç: Testisin endokrin fonksiyonunu Leydig hücreleri yapar ve testosteron salgılarlar. Deneysel çalışmalarda azot protoksitin (N2O) uygulanan zaman ve konsantrasyonla ilişkili olarak spermatogenez üzerine olumsuz etkileri gösterilmiştir. Çalışmamızda sıçanlara farklı sürelerde N2O uygulamasının testosteron düzeylerine etkisini araştırdık.   Gereç ve Yöntem: Ellibeş adet Wistar albino cinsi sıçan özel olarak hazırlanan iki ayrı cam kafese kontrol ve çalışma grupları olarak yerleştirildi. Çalışma grupları; %20 O2 + %80 kuru hava gaz karışımının 30 gün süreyle uygulandığı kontrol (n=10), %10 N2O + %20 O2 + %70 kuru hava gaz karışımının 10 gün süreyle (8 saat/gün) uygulandığı Grup I (n=15), 20 gün süreyle uygulandığı Grup II (n=15) ve 30 gün süreyle uygulandığı Grup III (n=15) olmak üzere toplam 4 gruptan oluşmaktaydı.  Bulgular: Grup I, Grup II ve Grup III'e ait vücut ağırlıkları, testis ağırlıkları ve testosteron düzeyleri kontrol grubu ile karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı.   Sonuç: Çalışmamızda serum testesteron seviyelerinde değişiklik görülmemiştir.

Aim: The endocrine function of the testis was carried out by Leydig cells which produce testesterone. In experimental studies, it was demonstrated that N2O had negative effects on spermatogenesis especially in increasing concentrations with respect to time. In this study, we assessed the effects of N2O administration on rats at different exposure times on testesterone levels.   Materials and Methods: A total of 55 Wister-Albino rats were kept in specially prepared cown and divided into two groups as study and control. The study consisted of 4 groups: The mixture of 20% O2 and 80% dry air-gas mixture was applied for 30 days to control group (n=10), group I received 10% N2O + 20% O2 and 70% dry air-gas mixture for 10 days (8 hours/day)(n=15), same protocol was applied to group II for 20 days (n=15) and for 30 days to group III (n=15).   Results: There was no statistically significant difference between study groups (groups I, II and III) and the control group in respect to body weights, testicular weights and testesterone levels.  Conclusion: In our study, there was no change in the levels of testesterone.
İNTESTİNAL AMİBİYOZ'DA METRONİDAZOL TEDAVİSİNİN İKİ FARKLI UYGULAMASININ KARŞILAŞTIRILMASI
COMPARISON OF TWO DIFFERENT METRONIDAZOLE THERAPY REGIMEN IN INTESTINAL AMEBIOSIS
Yazar: Karabay, Oğuz; Gödekmerdan, Ahmet; Kaplan, Mustafa; Teker, Bahri; Demirel, Kadri
Dergi: Fırat Tıp Dergisi, Vol. 6 No. 3, 2014

Amaç:İntestinal amibiyoz hastalarında metronidazolün 3X750 mg/gün dozda 10 gün uygulanması ile 1X2000 mg/gün dozda 5 gün uygulanmasının klinik etkinlik ve toleransı yönünden karşılaştırılması amaçlanmıştır.   Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda dizanteri yakınması ile enfeksiyon hastalıkları polikliniğine başvuran, dışkı örneklerinde E. histolytica trofozoitleri saptanan ve ishale neden olabilecek başka enfeksiyöz etken saptanmayan toplam 46 olgu alındı. Başvurudan itibaren ilk beş gün ve 14. gün tüm hastaların klinik kontrolleri ve parazitolojik incelemeleri yapıldı.    Bulgular: Her iki grupta da %100 tedavi sağlanmış, etkinlik ve ilaç yan etkileri açısından bir fark saptanmamıştır. I. grupta iki olgunun tedaviyi tamamlamadığı görülmüştür.   Sonuç: Hem daha ekonomik olması hem de tedaviye uyumun artabileceği düşüncesiyle 5 gün 1X2000 mg/gün dozunda metronidazol uygulamasının barsak amibiyozu tedavisinde kullanılabileceği kanısına varılmıştır.

Aim:In this study, clinical effectiveness and tolerance to metronidazole treatment carried out in two different regimens were compared.   Materials and Methods: Forty-six cases applied to Infectious Disease Out Patient Clinics with dysentery complaints, were included in the study. In the stool samples, E. histolytica trophozoites were determined and no additional infectious agents that might cause diarrhea were present. In the group I. 10 day metronidazole treatment at 3x 750 mg/day dose was administered. In the group II., 5 day metronidazole treatment at 1x2000 mg/day dose were followed. During the study, daily clinical examination and parasitological test were performed for the first 5 day and on the day 14th.   Results: In both groups, a complete treatment (%100) was obtained, and no difference in terms of effectiveness and side effects were noticed between treatment groups. Two cases from the group I did not complete the treatment regimen for unknown reasons. Compared with the 10 day regimen, treatment for 5 day is cost effective and more convenient. Additionally, no significant difference was noted between two groups.   Conclusion: It is deemed advisable that 5 day metronidazole treatment at 1x2000 mg/day dose might be used for treatment of intestinal amebiosis.