Âyetlerde Geçen Esmâ-i Hüsnânın Fıkhî ve İtikadî Hükümlere/Meselelere Kaynaklık Etmesi
Âyetlerde Geçen Esmâ-i Hüsnânın Fıkhî ve İtikadî Hükümlere/Meselelere Kaynaklık Etmesi
Yazar: Altın, Mehmet
Dergi: Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 8 No. 2, 2019
Anahtar kelimeler: Kur’ân-ı Kerim,Âyet,al Esmâu’l-Hüsnâ

Kur’ân-ı Kerim, farklı üslûp ve kalıplarda değişik isimlerle Allah’ıinsanlara tanıtmış ve bu isimleri de “el-esmâu’l-husnâ” diye adlandırmıştır. Bir sıfat tamlaması olan bu terkip Allah’a ait tümisimleri ifade etmek üzere “en güzel isimler” demektir. Türkçede dahaçok Farsça karşılığı olan “esmâ-ihüsnâ” şekliyle kullanılmaktadır. Bizde söyleyiş kolaylığı ve yaygınlığı açısından çalışmamız boyunca bu terkibin“esmâ-i hüsnâ” şeklindeki kullanımını tercih edeceğiz. Esmâ-i hüsnâ,zât-ı ilâhîyi tanıtır nitelikte olması hasebiyle Kur’ân’da yaygın bir şekilde; birçok âyette veya âyetin sonunda zikredilmektedir.Allah’ın isimleri Kur’ân’da rastgele serpiştirilmemiştir. Tek ya da ikiliolarak gelen bu isimlerin, geçtikleri âyetlerin ve o âyetlerin içerisinde yeraldığı pasajların muhtevasıyla sıkı bir münâsebet içindedir. Özellikleâyetlerin sonunda zikredilen esmâ-i hüsnâ, hem âyetin anlaşılmasında önemli biryer tutmakta, hem de önceki ve sonraki âyet içerikleriyle çoğu zaman sıkı biranlam ilişkisi içinde bulunmaktadır.Müfessirler,âyetlerde zikredilen esmâ-i hüsnâyı filolojik tahlili ve bağlamla olan irtibatıgibi açılardan incelemişlerdir. Hatta bu isimlerden birtakım hükümler veitikadî sonuçlar çıkarmış oldukları görülmektedir. Bu da âyetlerdeesmâ-i hüsnânınzikredilmesinin değişik sebepleri olduğu gibi hukuki ve itikadî hükümlerekaynaklık edebileceğini göstermektedir. Allah’ın isimlerini bu açıdan inceleyiphükme kaynaklığını ortaya çıkarmak önem arz etmektedir. Bundan dolayı bunu birmakale çalışması çerçevesinde inceleme ihtiyacı duyduk.Anahtar Kelimeler: Kur’ân-ı Kerim, Âyet, al Esmâu’l-Hüsnâ, Fıkıh, Vahhâb.

Kur’ân-ı Kerim, farklı üslûp ve kalıplarda değişik isimlerle Allah’ıinsanlara tanıtmış ve bu isimleri de “el-esmâu’l-husnâ” diye adlandırmıştır. Bir sıfat tamlaması olan bu terkip Allah’a ait tümisimleri ifade etmek üzere “en güzel isimler” demektir. Türkçede dahaçok Farsça karşılığı olan “esmâ-ihüsnâ” şekliyle kullanılmaktadır. Bizde söyleyiş kolaylığı ve yaygınlığı açısından çalışmamız boyunca bu terkibin“esmâ-i hüsnâ” şeklindeki kullanımını tercih edeceğiz. Esmâ-i hüsnâ,zât-ı ilâhîyi tanıtır nitelikte olması hasebiyle Kur’ân’da yaygın bir şekilde; birçok âyette veya âyetin sonunda zikredilmektedir.Allah’ın isimleri Kur’ân’da rastgele serpiştirilmemiştir. Tek ya da ikiliolarak gelen bu isimlerin, geçtikleri âyetlerin ve o âyetlerin içerisinde yeraldığı pasajların muhtevasıyla sıkı bir münâsebet içindedir. Özellikleâyetlerin sonunda zikredilen esmâ-i hüsnâ, hem âyetin anlaşılmasında önemli biryer tutmakta, hem de önceki ve sonraki âyet içerikleriyle çoğu zaman sıkı biranlam ilişkisi içinde bulunmaktadır.Müfessirler,âyetlerde zikredilen esmâ-i hüsnâyı filolojik tahlili ve bağlamla olan irtibatıgibi açılardan incelemişlerdir. Hatta bu isimlerden birtakım hükümler veitikadî sonuçlar çıkarmış oldukları görülmektedir. Bu da âyetlerdeesmâ-i hüsnânınzikredilmesinin değişik sebepleri olduğu gibi hukuki ve itikadî hükümlerekaynaklık edebileceğini göstermektedir. Allah’ın isimlerini bu açıdan inceleyiphükme kaynaklığını ortaya çıkarmak önem arz etmektedir. Bundan dolayı bunu birmakale çalışması çerçevesinde inceleme ihtiyacı duyduk.Anahtar Kelimeler: Kur’ân-ı Kerim, Âyet, al Esmâu’l-Hüsnâ, Fıkıh, Vahhâb.