2000 YILI SONRASI ÜLKE İÇİ GÖÇLERDE KÜTAHYA İLİNİN YERİ
The Place of Kütahya Province in Domestic Migrations After 2000
Yazar: Şahbaz, Hüseyin
Dergi: Doğu Coğrafya Dergisi, Vol. 26 No. 45, 2021
Anahtar kelimeler: Human Geography ; Beşeri Coğrafya ; Regional Studies ; Bölgesel Çalışmalar ; Kütahya İli,Göç,İç Göç ; Kütahya Province,Migration,Internal Migration.

Bu çalışmanın amacı, Türkiye’deki iç göç hareketinde Kütahya ilinin yerini ortaya koymaktır. Çalışmada, TÜİK’in Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi 2020 yılı verileri kullanılmıştır. Bu verilerden Kütahya’nın, göç açığı ve göç fazlası verdiği iller saptanmıştır. Buna göre ulaşılan sonuçlar şunlardır: Kütahya’nın göç açığı verdiği iller sırasıyla; İzmir, İstanbul, Bursa, Manisa, Uşak, Eskişehir, Antalya, Ankara, Kocaeli, Bilecik, Muğla, Aydın, Balıkesir, Tekirdağ, Denizli, Sakarya, Çanakkale, Yalova, Şırnak, Edirne, Kırklareli, Düzce, Hakkâri, Burdur, Bolu ve Tunceli’dir. Tunceli, Şırnak ve Hakkâri hariç tutulursa araştırma alanının göç açığı olduğu illerin, Antalya’dan başlayıp saat yönünde Ankara’ya kadar uzanan, ülkenin batı illeri olduğu görülmektedir. Bu durum araştırma sahasına kayıtlı olanların, sosyo-ekonomik açıdan gelişmiş illerde yaşamak istediğini göstermektedir. Buna karşın Kütahya ilinin; Afyonkarahisar,  Konya, Erzurum, Sivas, Van, Niğde, Trabzon, Samsun ve Tokat başta olmak üzere ülkenin diğer illerine karşı göç fazlası bulunmaktadır. Ancak Kütahya ilinin illere göre göç bilançosu incelendiğinde, onun 164.331 kişi açık verdiği görülmektedir. Bu da Kütahya’nın ülkenin göç veren illerinden birisi olduğunu göstermektedir. Araştırma sahasının göç açığı vermesinde, Kütahya ilinde binlerce kişiye istihdam sağlayan kamu iktisadi teşebbüslerinin özelleştirilmesinin büyük bir etkisi olmuştur. Nitekim nüfusun dönemsel değişim oranının, 2000-2007 yılları arasında % -11,1 ile negatif yönde zirve yaptığı süreçte Kütahya ilinde 4 büyük kamu iktisadi teşebbüsü özelleştirilmiştir. Bundan başka nüfusun dönemsel değişim oranının % -3,2 oranında gerçekleştiği 2010-2015 yılları arasındaki zaman diliminde de araştırma sahasında 3 büyük özelleştirme yapılmıştır.

While the population of Turkey increased approximately 6.13 times between 1927 and 2020, the population of Kütahya increased only 2.17 times. According to the exact number of immigrants between 1975-2020, Kütahya is the second province in the Aegean Region with the highest number of immigrants after Afyonkarahisar. In addition, as of December 31, 2020, considering the difference between the population living in the research area although registered to another and the population living in other provinces although registered to the area in which the study is conducted, it is seen that Kütahya has a migration deficit of 164,331 people. In the population movements that occur within the research area and the migration to other places, respectively; there are reasons such as unemployment and economic problems, difficulties in accessing education and health services, and the social and cultural attractiveness of large settlements. Since these reasons that push people to migrate are mostly seen in rural areas, it is possible to say that the direction of migration in the province is towards cities both within and outside the study area. As a matter of fact, if we look at the history of the province in the Republic Period in terms of rural and urban population, the decrease in the ratio of rural population from 85.8% in 1950 to 28.1% in 2020 confirms that the direction of migration in the province is towards cities both within and outside the study area. Accordingly, due to migrations occurring in the field; the population of cities such as Kütahya, Tavşanlı, Simav, Emet and Gediz has increased. As a result, the urban population ratio in the research area increased from 14.2% in 1950 to 71.9% in 2020. Migrations outside the research area were mostly made to provinces such as Izmir, Istanbul, Bursa, Manisa, Uşak, Eskişehir, Antalya, Ankara and Kocaeli. The main reason for these migrations is that industrial investments in the field cannot adequately meet the employment needs of the increasing province population. Moreover, the privatization of state-owned enterprises that employed thousands of people in the province since 2004 has significantly increased the pace of these migrations.