hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Eski Yunan ve Roma Dünyasında Şifacı Tanrıçalar ve Şifacı Kadınlar Arasındaki İlişki
The Relationship Between Healing Goddesses and Healing Women in the Ancient Greek and Roman World
Yazar: Aydemir, Leyla
Dergi: Anatolian Research No. 22, 2019
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Eski Yunan,Roma,Şifacı Kadınlar,Şifacı Tanrıçalar,Hastalık ve Tedaviler ; Ancient Greece,Rome,Healer Women,Healer Goddesses,Diseases and Treatments

Eski Yunan dünyasında MÖ 4. yüzyılın ortasından itibaren kadın şifacıların çalışmalarını onaylayan yazıtlar bulunmaktadır. MÖ 3. yüzyıldan itibaren kadın şifacıların mesleki kimlikleriyle özellikle yazıtlarda anılmaları, onlar hakkında daha detaylı fikir edinmemize yardımcı olmaktadır. Roma’da ise kadın şifacıların mesleki kimliklerine işaret eden epigrafik izlere MÖ 1. yüzyıldan itibaren ulaşılmaktadır. Kadın şifacılara yönelik kayıtların bu kadar az olması, onların Eski Yunan dünyasında MÖ 4. yüzyıldan, Roma’da MÖ 1. yüzyıldan itibaren şifacılık yaptıkları anlamına gelmemektedir. Daha erken dönem için kadın şifacıların varlığını ve çeşitli hastalıkları tedavi ettiklerini onaylayan, şifacı tanrıça metaforları bu bağlamda önem kazanmaktadır. Nitekim insanlar, kendi ihtiyaçları doğrultusunda yarattıkları birçok antropomorfik tanrı ve tanrıça formunda ideal insanı model almışlardır. Bu bağlamda insanların şifacı tanrıçaları yaratırken bilinen kadın şifacıları model aldıkları göz önünde bulundurulduğunda erken dönem Yunan-Roma dünyasındaki şifacı tanrıçalar üzerinden kadın şifacıların, sağaltmanın hangi alanlarında çalıştıklarını belirlemek mümkün olacaktır.

There are inscriptions in the ancient Greek World that have confirmed the work of female healers since the middle of the 4th century BC. Starting from the 3rd century BC, women’s healers’ mention of their professional identities, especially in the inscriptions, helps us to get more detailed ideas about them. In Rome, the epigraphic traces pointing to the professional identities of female healers have been found since the 1st century BC. The lack of the records of women healers does not mean they do healing since the 4th century BC in the ancient Greek-Roman World, but from the 1st century BC. Metaphors of the healer goddess confirms the existence of women healers and the treatment of various diseases in the earlier Greek and Roman worlds, gain importance. Indeed, people have used idealized human forms to create many anthropomorphic gods and goddesses in line with their needs. In this context, it should be taken into consideration that when people create healer goddesses, they model women healers that were known before. From this point of view, it will be possible to determine the areas in which the women healers were working through the healer goddesses of the early period of the Greek-Roman World.
Roma İnancında Ev Kültleri ve Mezarlardaki Naiskoslu Nişler Üzerine Bir Öneri
Household Cults in Roman Religion and A Proposal for Naiskos Niches in Graves
Yazar: Akçay, Tuna
Dergi: Anatolian Research No. 22, 2019
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Ev Kültleri,Lares,Genius,Dii Penates,Lararium ; Home Cults,Lares,Genius,Dii Penates,Lararium

Roma dünyasında ritüellerinin uygulandığı mekan ya da alanlar da çeşitlilik göstermekte, tapınaklar, sunaklar, meydanlar, açık hava ritüel alanları, mezarlıkların yanısıra evlerde de ritüeller gerçekleştirilmektedir. Evlerdeki ritüellerin uygulanmasında iki farklı anlayış söz konusudur. Bunlardan ilki, evde devletin tanımladığı ve kabul ettiği kültlere bağlı olan ritüellerin gerçekleştirilmesidir. Diğeri ise paterfamilias’ın bir rahip görevi üstlenerek, ailenin kendine has kültleri kapsamındaki ritüellerin aile bireylerince yerine getirilmesinden oluşmaktadır. Her iki durumda da “ev”, bu ritüellerin uygulanışı sırasında dışarıdan müdahale edilemeyen ve yönetilemeyen bir kült yeri, aynı zamanda korunan bir alandır. Evlerde gerçekleştirilen ritüellerde lares, genius ve dii penates kültleri ve ona dair ritüel pratikleri ön plana çıkmakta, bu kültlerin uygulama biçimlerindeki farklılıklar ve benzerlikler çalışmamızda ele alınmaktadır. Konu, arkeolojik veriler ve antik kaynakların sağladıkları bilgiler bağlamında değerlendirilmekte; Roma evlerinde ritüellerin nerelerde gerçekleştiği konusuna da değinilmektedir. Özellikle larariumlar, başta Pompeii olmak üzere önemli Roma kentlerindeki örnekleriyle tanıtılmaktadır. Ayrıca, bir öneri olarak Olba’daki tapınak cepheli kaya mezarı örnek gösterilerek mezar odalarındaki naiskoslu nişlerin de aslında birer lararium’u temsil etmekte olabileceği önerilmektedir.

Areas where religious rituals took place in the Roman world varied: Temples, altars, city squares, open air ritual areas and cemeteries as well as houses were all places that hosted rituals. House rituals are of two different types. The first are those that are carried out by family members, in accordance with the cult as defined and accepted by the state. In the second type, the family practices its own rituals with the paterfamilias assuming the role of the priest. In both types, “house” during the ritual is a cult area that is immune to outside interference and governance and is a protected space. Overall house rituals feature lares, genius and dii penates cults and practices related to those, the similarities and differences of which are studied in this article. The subject is evaluated based on archaeological evidence and the information provided by ancient sources, accompanied by discussions of the places inside houses where rituals took place. In particular, lararia across Roman cities are introduced with examples, with the primary city being Pompeii. In addition, taking the rock-cut tomb with a temple façade in Olba as an example, it is proposed that naiskos niches in the burial chambers likely each represent a lararium.
Çanakkale İli İnsansız Hava Aracı Destekli Yüzey Araştırması
Çanakkale Province: Unmanned Air Vehicle Assisted Surface Survey
Yazar: Yücel, Mehmet Ali; Yılmaz, Derya
Dergi: Anatolian Research No. 22, 2019
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Unmanned Air Vehicle (UAV),Archaeological Surface Survey,Iron Age,Fortress,Çanakkale ; İnsansız Hava Aracı (İHA),Arkeolojik Yüzey Araştırması,Demir Çağı,Kale,Çanakkale

Arkeoloji farklı dönem kalıntılarına ait her türlü ayrıntıyı aramayı ortaya çıkarmayı hedeflemektedir. Bilinen bir arkeolojik yerleşim üzerinde gerçekleştirilen yüzey araştırması ise bu yerleşime ait özelliklerin (çeşitli mimari öğeler vb.) saptanmasına yöneliktir. Arkeolojik yüzey araştırma ve kazı alanının doğru ve hassas olarak ölçülmesi araştırmaların devamlılığı ve sürdürülebilirliği açısından önemlidir. Son yıllarda birçok disiplin tarafından kullanılan İHA'lar arkeolojik araştırmalarda da yoğun olarak kullanılmaya başlanmıştır. Bu çalışmada öncelikle Çanakkale ilinde bulunan Demir Çağı’na tarihlenen arkeolojik sahalar yüzey araştırması ile araştırılmıştır. Sonra yapı tespit edilen sahalarda duvarların ve yerleşim alanı sınırlarının belirlenmesi için İHA kullanılarak havadan video ve hava fotoğrafı çekimi gerçekleştirilmiştir. İHA görüntüleri Agisoft Photoscan yazılımında işlenerek yüksek mekansal çözünürlüklü ortofotolar üretilmiştir. Ortofotolar kullanılarak Ortaca Köyü- Asarlık Yerleşmesi, Osmanlar Köyü-Asarlıkkaya Kalesi, Damyeri Köyü-Damyeri Kalesi, Serçeler Köyü- Madenkaya Kalesi ve Ortaca Köyü- Sivricetepe Kalesi kalıntı planları çizilmiştir.

Archeology aims to reveal all sorts of details of the ruins of different periods. A survey conducted on a known archaeological settlement aims to determine the characteristics of this settlement (various architectural details etc.). Accurate measurements of the archaeological survey and excavation area are important for the continuity and sustainability of the surveys. Precise measurements of the archaeological survey sites and excavation areas are important for the sustainability of the surveys. In recent years, UAVs have been used extensively in archaeological research as well as in many disciplines. In this study, the Iron Age archaeological sites in Çanakkale were firstly identified by surface surveys. Then, aerial videos and aerial photography were taken using UAV to identify the walls and the boundaries of the residential areas in the archaeological sites where the ruins had been identified. UAV images were processed in Agisoft Photoscan software and orthophotos with high spatial resolution were produced. Residue plans of Asarlık Settlement in Ortaca Village, Asarlıkkaya Fortress in Osmanlar Village, Damyeri Fortress in Damyeri Village, Madenkaya Fortress in Serçeler Village, and Sivricetepe Fortress in Ortaca Village plans were drawn.
Daskyleion Kare Planlı Yapı Üzerine Yeni Gözlemler
New Investigations on “The Square-Plan Building” at Dascyleum
Yazar: İren, Kaan; Çokay Kepçe, Sedef; Kasar, Özgün; Karaöz, Çiçek
Dergi: Anatolian Research No. 22, 2019
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Daskyleion,Kare Planlı Yapı,Glacis,Podyumlu Mezar ; Square Planned Building,Dascyleum,Glacis,Podium Tomb

Günümüzde Balıkesir İli, Bandırma İlçesi, Ergili Mahallesi’nde yer alan ve Hisartepe olarak adlandırılan alanın doğusundaki yamaçta, 2011 yılında kule olarak nitelendirilen bir yapı ortaya çıkarılmıştır. Bu alanda yürütülen kazı çalışmalarıyla, kare plana sahip bu yapının doğu yönünde açığa çıkarılan duvarların toplam dört evreyi kapsadığı anlaşılmıştır. İlk yapı evresi kare planlı yapının kuzeydoğu köşesinde açılan sondajın en dibinde ortaya çıkan ve destek duvarının dış yüzünü oluşturan duvarın aksından daha farklı bir aksa sahip bir duvar ile doğuya doğru, ona dik açı yaparak organik olarak birleşen bir duvardan oluşan evredir. Bu yapı evresinin üzerine ikinci yapı evresi olarak eğimli/basamaklı yapıya sahip destek duvarı (glacis), ilk yapı evresindeki duvarların üzerine oturacak şekilde ama farklı bir aksta inşa edilmiştir. Üçüncü yapı evresinde destek duvarının önünde/doğusundaki alan toprakla doldurulmuş ve üzerine kare planlı yapı inşa edilmiştir. Dördüncü bir yapı evresindeyse kare planlı yapının doğusunda, yapının doğu duvarına paralel bir şekilde uzanan, dış yüzü aşağı yukarı benzer büyüklük ve şekillerde taşların dizilmesiyle oluşturmuş ve iki duvar arasındaki boşluğa doldurulmuş dolgu taşlarını sınırlayan, kaldırım benzeri bir mimari unsur inşa edilmiştir. Bu çalışma, söz konusu alanda açığa çıkarılan yapı kalıntılarının, kazıda ele geçen buluntulara ve Gordion, Antandros gibi yerleşmelerindeki benzerlerine dayanılarak tarihlendirilmesini içermektedir. Ayrıca, çalışmada kare planlı yapının işlevi ile ilgili ilk tespitlerimiz yer almaktadır.

During excavations in Dascyleum in 2011, a structure was discovered and was identified as a tower located on the slope east of an area called Hisartepe in Ergili, located in the Bandırma District of Balıkesir Province. The excavations revealed that this square-plan structure was constructed over four building phases. During the first phase, a wall at the bottom northeastern corner of the structure was constructed. The second phase added a support wall (glacis) with a stepped structure that is built on the first building phase, but on a different axis to fit on top of the walls built during the first phase. In the third phase, the area in the eastern part of the glacis was filled with soil and a square structure was built on top of it. In the fourth phase, a pavement-like architectural element was constructed to the east of the building, parallel to the eastern wall of the building. The present study includes the dating of the buildings’ remains and presents the initial conclusions as to the function of the square-plan structure.
İç Batı Anadolu Neolitik-Kalkolitiğine Dair Yeni Bulgular: Düzkışla Höyük, Uşak
New Insights Regarding the Neolithic-Chalcolithic of the Inner-West Anatolia: Düzkışla Höyük, Uşak
Yazar: Yılmaz, Mehmet Ali
Dergi: Anatolian Research No. 23, 2020
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Neolithic,Chalcolithic,Survey,Inner-West Anatolia,Uşak ; Neolitik,Kalkolitik,Yüzey araştırması,İç Batı Anadolu,Uşak

Neolitik yaşam biçiminin dağılımı ve yayılımını anlamak son yüzyılın önemli araştırma konularından birisidir. Araştırmalar, başlangıçta ‘çekirdek’ bölgenin dışında tutulan Anadolu’nun, yerleşik yaşama ve yiyecek üretimciliğine geçiş süreçlerinde kilit rollerden birini oynadığını göstermiştir. Bu makalede ele alınan Düzkışla Höyüğü 2019 yılında Uşak Protohistorik Dönem Yüzey Araştırmaları Projesi (UPDAP) çalışmalarında tespit edilmiş olup İç Batı Anadolu Neolitik Çağıyla ilgili çeşitli bilgiler vermektedir. Alandan elde edilen zengin buluntu topluluğu, bölgelerarası karşılaştırmalar yapmaya ve prehistorik dönemlerde bölgenin çevre kültürlerle olan ilişkileriyle ilgili çıkarımlara ulaşılmasına imkân tanımaktadır. Kıyı Ege, Göller Bölgesi, İç Anadolu ve Kuzeybatı Anadolu’nun tam kesişme noktasında yer alan Uşak, Neolitik Dönemde Anadolu’nun farklı bölgeleri arasındaki iletişim ve etkileşim ağlarının oluşmasında ve gelişmesinde önemli bir rol oynamış olmalıdır. Kapsamlı değerlendirilen Geç Neolitik- Erken Kalkolitik Çağ Düzkışla Höyük buluntuları, erken çiftçi yaşam biçiminin yerel karakterini ve bölgeler arası kültürel ilişkilerin boyutunu göstermesi açısından önemlidir.

Understanding the distribution and expansion of the Neolithic way of life was one of the important research topics of the last century. Studies demonstrated that Anatolia, which was originally excluded from the 'core' region, plays a key role in the transition from hunter-gatherers to settled life and food production. This article focuses on Düzkışla Höyük, which was discovered during the Uşak Protohistoric Period Survey Project (UPDAP) in 2019 and which provides various informations about the Neolithic Age of Western Anatolia. A rich collection of smallfinds from the site allows for cross-regional comparisons and conclusions about the region's relationship with its surrounding cultures during prehistoric times. Being on the crossroads of the Aegean coast, the Lakes Region, Central and Northwest Anatolia, Uşak must have played an important role in the formation and development of communication and interaction networks in the Neolithic Period. The finds of Late Neolithic-Early Chalcolithic Age from Düzkışla Höyük, which are evaluated extensively, point on the local character of the early farmer’s way of life on the one hand and the extent of cultural relations between the regions on the other.
Doğu Karadeniz Dağlarında Erken Demir Çağı Varlığına İlişkin Yeni Buluntular
The Most Recent Findings Related to the Early Iron Age at the Eastern Black Sea Mountains
Yazar: Çalışkan Akgül, Hülya
Dergi: Anatolian Research No. 23, 2020
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Eastern Black Sea,Trabzon,Early Iron Age,castle settlement,ceramic ; Doğu Karadeniz,Trabzon,Erken Demir Çağı,Kale türü yerleşim,seramik

Trabzon’un arkeolojik geçmişi daha çok antik dönem yazılı kaynaklardaki veriler dikkate alınarak açıklanmaya çalışılmaktadır. Ancak bu geçmiş arkeolojik yönden kanıtlanamamaktadır. Ayrıca bölge az sayıda ve sürekliliği olmayan yüzey araştırmalarına sahne olmuştur. 2018 yılında başlatılan Trabzon İli Protohistorik Dönem Yüzey Araştırmaları Projesi ile bölgenin bilinmeyen geçmişi aydınlatılmaya çalışılmaktadır. Araştırmanın 2019 yılı sezonunda incelenen alanlarından biri, Maçka ilçe sınırları içindeki Mulaga Vadisi’dir.  Vadide, Zırvanos mezrasının güneyinde, yaklaşık 2000 m yükseklikteki Kalecik (Mile) Kalesi’nde, Erken Demir Çağı’nın tanımlanmasını mümkün kılan seramik parçalar tespit edilmiştir. Saptanan seramikler hamur özellikleri, yüzey işlemleri, tipolojik ve bezeme özellikleri bakımından Doğu Anadolu ve Güney Kafkasya Erken Demir Çağ seramik repertuarı ile benzerlik göstermektedir. Doğu Karadeniz Dağları’nın kuzeye bakan yamaçlarında yer alan Kalecik (Mile) Kalesi ile birlikte bölgede ilk defa Erken Demir Çağı hakkında konuşabileceğimiz arkeolojik materyal ele geçmiş ve Doğu Anadolu Erken Demir Çağı için Doğu Karadeniz Dağları’nın bir bariyer oluşturmadığı anlaşılmıştır.

Archaeological past of Trabzon has been explained by considering the data in the written sources of antique era -to date. However, so-far this history cannot be proved archaeologically. The region has witnessed a few, short-term surveys, which did not continue long. Trabzon Protohistoric Period Survey Project which was started in 2018 aims to increase data about the region. In 2019 survey season, Mulaga Valley in Maçka was one of the areas where reseach was conducted. .In this valley, south to Zırvanos at Kalecik (Mile) Castle with an altitude of 2000 m, ceramic pieces dated to the Early Iron Age were identified.. These ceramic findings show similarities with the Early Iron Age ceramic repertoire of the northern part of the Van Lake basin, north-eastern Anatolia, and Transcaucasia with regard to their paste, surface treatment, and decoration. Kalecik (Mile) Castle findings allows for the first time to interpret Early Iron Age in the region. This paper argues that Eastern Black Sea Mountains were actually not a barrier for the Eastern Anatolian Early Iron Age.
Sardes: Tarih, Mimarlık ve Şehircilik
Sardes: History, Architecture and Urbanization
Yazar: Yegül, Fikret K.
Dergi: Anatolian Research No. 23, 2020
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Sardis,Lydia,Anatolia,Urban Planning,Seleukids ; Sardes,Sardes Tarihi,Sardes Mimarlık

Tarih boyunca ve değişik idareler altında, Sardes’i asırlar boyu, Asya/Anadolu’nun ortak kültür ve ortak-lisanlı bütününün (Anadolu koine’si) diğer kentleri arasında değişik ve benzersiz yapan nedir? Sardes’i antik Anadolu kentleri içinde hangi özelliği ile adlandırırız ve hatırlarız? Hangi özelliği ile Seleukos kralları, kraliçeleri, İran satrapları ve derebeyleri ve Roma imparatorlarının nezdinde kabul ve belki sevgi görmüştür? Bu soruların cevabı, kentin muhteşem surları, mermer caddeleri, yılan başlı çeşmeleri, akropolünün dik yamaçlarından uçar gibi yükselen terasları ve sarayları, hatta Artemis’i ve Kybebe’si için yapılan görkemli tapınaklarının somut yapılarında değil, onların canlandırdığı soyut dünyada ve Sardes’in insanlarının düşlerinde ve düşüncelerindedir. Nesiller boyu hayallerdeki “Altın Sardes” Lidya imparatorluğunun ve Kral Kroisos’un başkenti olarak yarattığı tarihi ve mitolojik çekiciliğini hiç kaybetmemiştir. Defalarca Sardes’in ve Sardes’linin romantik geçmişi şiir ve şarkıda yaşadı ve “kentin çiçeklerle kaplı Tmolos’un gölgesindeki yeri … tüm Lidya’nın ve Asya’nın metropolisi” olarak gerçekte olmasa bile hayal ve hatıralarda kaldı.

Sardis is located on the northern foothills of Tmolos Mountains in western Anatolia. It was the capital of the Lydian Kingdom until its defeat by the Persians in 547 BCE. The city became the western capital of the Seleucid Empire in 280 BCE. The Lydian city featured massive fortifications with terraced structures. Hellenistic and Roman Sardis followed the organic planning principles of its predecessor, never adopting the grid plan. The foremost monument of the ancient city is the Temple of Artemis, the  largest  pseudodipteros  of  the  ancient  world,  started  under  the  Seleucids  (ca.  280-260 BCE) and completed under Hadrian.
Bilecik Bahçelievler Neolitik Çağ Yontmataş Topluluğuna Ait İlk Değerlendirmeler
Preliminary Evaluations of the Bilecik Bahçelievler Neolithic Chipped Stone Assemblage
Yazar: Kolankaya Bostancı, Neyir; Fidan, Erkan
Dergi: Anatolian Research, Vol. 0 No. 24, 2021
Anahtar kelimeler: Archaeology ; Arkeoloji ; Northwest Anatolia,Bilecik,Bahçelievler,Neolithic,Chipped Stone ; Kuzeybatı Anadolu,Bilecik,Bahçelievler,Neolitik,Yontmataş

Bu    makale,    Bilecik    Arkeoloji    Müzesi    başkanlığında    sürdürülen    Bahçelievler    yerleşmesinde 2019 ve 2020 yılı kazı sezonları sırasında ele geçen yontmataş buluntulara dair  ilk  gözlemleri  içermektedir.  Kuzeybatı  Anadolu’nun  en  eski  yerleşmelerinden  biri  olan ve MÖ 7. binyılda yerleşim görmüş olan Bahçelievler yerleşmesindeki yontmataş buluntu   grubu   üzerine   yapılan   ilk   değerlendirmeler,   yerleşmede   büyük   oranda   yerel  çakmaktaşının  kullanıldığını,  bunun  yanı  sıra  Orta  Anadolu’dan  ithal  edilen  obsidyenlerin de var olduğu bir yontmataş topluluğunu işaret etmektedir. Yongalama işleminin  büyük  oranda  avlularda  gerçekleşmiş  olduğu  Bahçelievler’de  yontmataş  topluluğu,  dilgi  ve  dilgicik  üretimine  dayanmaktadır.  Daha  çok  yapıların  içinden  ele  geçen  alet  tipleri  arasında  yerleşimde  tarımın  önemli  bir  yer  tuttuğunu  gösteren  orak  dilgi  ve  dilgiciklerinin  yoğunlukta  olduğu  görülmektedir.  Bahçelievler  Neolitik  Çağ  yontmataş  topluluğu  üzerine  yapılan  bu  ilk  çalışma,  mermi  biçimli  çekirdekler  ile  keski ağızlı ok uçlarının varlığı ve baskı tekniği kullanımını ortaya koymasından dolayı, yerleşimde  Kuzeybatı  Anadolu’da  özellikle  de  Menteşe  ve  Barcın  Höyük’te  yaşayan  toplumların MÖ 7. Binyılda benzer teknolojileri kullanıldığını göstermiştir

This  paper  details  the  preliminary  results  of  the  chipped  stone  artifacts  from  the  Bahçelievler settlement, uncovered during the 2019 and 2020 excavation seasons, which  were  directed  by  the  Bilecik  Archaeology  Museum.  The  first  evaluations  of  the  lithic  assemblage  from  Bahçelievler,  one  of  the  earliest  sites  in  Northwest  Anatolia,  which  was  settled  during  the  7th  millennium  BC,  show  that  local  flint  was  used  in  the  settlement  to  a  greater  extent  than  obsidian  that  was  imported  from Central Anatolia. At Bahçelievler, where the knapping was mostly carried out in  courtyards,  the  lithic  chipped  stone  assemblage  is  based  on  the  production  of  blades  and  bladelets.  Among  the  main  tool  types  recovered  from  the  buildings,  sickle  blades  and  bladelets  are  common,  which  indicates  that  agriculture  had  an  important place in the life and economy of the settlement. This preliminary study of the Bahçelievler Neolithic chipped stone assemblage reveals the presence of bullet-shaped  cores  and  transverse  arrowheads  and  the  use  of  a  pressure  technique,  suggesting that the communities living in Northwest Anatolia, especially Menteşe and Barcın Höyük, used similar technologies in the 7th Millennium BC.