hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Şark’ı Garb’a Tanıtmak: Mehmet Alî Aynî’nin “Celâleddin Devvânî’nin Fikriyatı Üzerine Bir İnceleme” Başlıklı Makalesi Üzerine Birkaç Not
Introducing the East to the West: A Few Notes on Mehmet Ali Ayni's Article titled “A Study on Jalāl al-Dīn Dawwānī's Ideas”
Yazar: Singin, Aynur
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Religious Studies (Other) ; Dini Araştırmalar (Diğer) ; Sufism,Contemporary Islamic Thought,Philosophy,Mehmet Ali Ayni,Biography,Jalāl al-Dīn Dawwānī ; Tasavvuf,Çağdaş İslam Düşüncesi,Felsefe,Mehmet Ali Ayni,Biyografi,Celâleddin ed-Devvânî

Bu makale, Mehmet Ali Ayni’nin “Note sur l'idéalisme de Djelaleddin Davani” (1931) başlıklı makalesinin tarihsel arka planını ve müellifinin benimsediği temel yaklaşımı retrospektif yöntemle incelemektedir. Bu çerçevede ilk olarak Ayni’nin Devvânî öncesi çalışmalarının tarihsel arka planına referansta bulunarak, mezkûr makalenin müellifin “Türk Azizleri” adlı projesinin bir parçası olduğu gösterildi. İkinci olarak Ayni’nin makalesini Fransızca kaleme almaya sevk eden âmiller mercek altına alınarak Batı ilim çevreleriyle kurduğu iletişim araçlarına ve entelektüel ağlara yer verildi. Son olarak Ayni’nin biyografi yazıcılığı projesi kapsamında yeniden inşa ettiği melez özneler hakkında bir takım tespitlerde bulunularak Devvânî hakkındaki çalışmaları hakkında ihtiyatla yaklaşılması gereken noktalar detaylandırıldı. Böylelikle çalışmamız neticesinde Ayni’nin Doğu’nun (Şark) Türk-İslâm mütefekkirlerini Batı’ya (Garp) tanıtmak amacıyla makalesini Fransızca kaleme aldığı, vahdet-i vücûd düşüncesini savunmak ve Kemalist tarih yazımına muhalefet etmek maksadıyla biyografik yöntemi araçsallaştırdığı tespit edildi. Son olarak çalışmamızın ek kısmında müellifin mezkûr makalesinin Türkçe çevirisine yer vererek ilgili literatüre katkı sunmak amaçlandı

This article examines the historical background of Mehmet Ali Ayni's article “Note sur l'idéalisme de Djelaleddin Davani” (1931) and the basic approach adopted by its author is a retrospective method. In this framework, firstly, by referring to the historical background of Ayni's pre-Dawwānī works, it was shown that the aforementioned article was part of the author's project titled “Turkish Saints”. Secondly, the factors that prompted al-ʿAyni to write his article in French were analyzed, and the means of communication and intellectual networks he established with Western scholarly circles were analyzed. Finally, some observations were made about the hybrid subjects Ayni reconstructed within the scope of his biographical project and the points that should be approached with caution about his work on Jalāl al-Dīn Dawwānī were elaborated. Thus, as a result of our study, it was determined that Ayni wrote his article in French in order to introduce the Turkish-Islamic thinkers of the East (Orient) to the West (Garp), and that he instrumentalized the biographical method in order to defend the idea of wahdat al-wujud and to oppose Kemalist historiography. Finally, in the appendix of our study, we aimed to contribute to the related literature by including the Turkish translation of the aforementioned article of the author.
Yazar: Muhammed bin İbrahim bin Muhammed el-Îcî Tahkîk: Dr. Hâlid Ahmed el-Mullâ es-Süveydî Tuhfetu’l-Fakîr ilâ Sâhibi’s-Serîr (Yoksulun, Taht Sahibine Armağanı)
Yazar: Muhammed bin İbrahim bin Muhammed el-Îcî Tahkîk: Dr. Hâlid Ahmed el-Mullâ es-Süveydî Tuhfetu’l-Fakîr ilâ Sâhibi’s-Serîr (Yoksulun, Taht Sahibine Armağanı)
Yazar: Baluken, Yusuf
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 3 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Religious Studies (Other) ; Dini Araştırmalar (Diğer) ; İslam,İslam Tarihi,İslam Medeniyeti

İslam Tarihi literatüründe tarih usulü ve bibliyografyasına dair malumat bilmünasebe İbnü’n-Nedîm’in el-Fihrist ve Ebû Cafer et-Tûsî’nin Fihristu Kütübi’ş-Şi‘a gibi bibliyografya eserlerinde mevcuttur. Kâfiyecî tarafından el-Muhtasar fî İlmi’t-Tarih adıyla kaleme alınan eserin yanı sıra İslam tarihçiliğinin başyapıtı sayabileceğimiz Sehâvî’nin el-İ‘lân bi’t-Tevbîh li men Zemmet’t-Tarih isimli eseri bu literatürün zirvesini teşkil eder. Sonraki dönemde Suyûtî tarafından kaleme alınan eş-Şumârih fî İlmi’t-Tarih isimlirisale ise züğürt bir içeriğe sahiptir. İslam tarihçiliğine dair ilk müstakil eser olma hüviyetine sahip eser, Muhammed bin İbrahim bin Muhammed el-Îcî tarafından kaleme alınmış olan Tuhfetu’l-Fakîr ilâ Sâhibi’s-Serîr (Yoksulun, Taht Sahibine Armağanı) isimli eserdir. Eserle ilgili ilk çalışma Franz Rosenthal tarafından muhtasar İngilizce çeviri şeklinde yapılan yayındır.

İslam Tarihi literatüründe tarih usulü ve bibliyografyasına dair malumat bilmünasebe İbnü’n-Nedîm’in el-Fihrist ve Ebû Cafer et-Tûsî’nin Fihristu Kütübi’ş-Şi‘a gibi bibliyografya eserlerinde mevcuttur. Kâfiyecî tarafından el-Muhtasar fî İlmi’t-Tarih adıyla kaleme alınan eserin yanı sıra İslam tarihçiliğinin başyapıtı sayabileceğimiz Sehâvî’nin el-İ‘lân bi’t-Tevbîh li men Zemmet’t-Tarih isimli eseri bu literatürün zirvesini teşkil eder. Sonraki dönemde Suyûtî tarafından kaleme alınan eş-Şumârih fî İlmi’t-Tarih isimlirisale ise züğürt bir içeriğe sahiptir. İslam tarihçiliğine dair ilk müstakil eser olma hüviyetine sahip eser, Muhammed bin İbrahim bin Muhammed el-Îcî tarafından kaleme alınmış olan Tuhfetu’l-Fakîr ilâ Sâhibi’s-Serîr (Yoksulun, Taht Sahibine Armağanı) isimli eserdir. Eserle ilgili ilk çalışma Franz Rosenthal tarafından muhtasar İngilizce çeviri şeklinde yapılan yayındır.
İlahî Kelâmın Doğasına İlişkin İmâm Gazzâlî’nin Tespit ve Değerlendirmeleri
Determination and Assesment of Imām Ghazzālī Regarding The Nature of The Divine Speech
Yazar: Türkmen, Hasan
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Kalam ; Kelam ; Kalām,Imām Ghazzālī,Divine Speech,the Holy Books,Sunnatullah,Mutakallim ; Kelâm,İmâm Gazzâlî,İlahî Kelâm,Kutsal Kitaplar,Sünnetullah,Mütekellim

Allah’ın konuşması ve mesajını iletmesi manalarına gelen ilahî kelâm, Allah’tan insana doğru gerçekleşen tek yönlü iletişim çeşitlerini ifade eder. Bu kelâm, insan ile yaratıcısı arasındaki irtibatı kuran ve sürekliliğini sağlayan yegâne kaynak hüviyetindedir. Lâkin üçüncü kişi ya da kişilerin algılarına tamamen kapalı olduğundan bu kelâmın ne şekilde meydana geldiği ve nasıl anlaşılması gerektiği hususunda İslâm dünyasında muhtelif görüş ve savlar öne sürülmüştür. Bu bağlamda kelâmullah, bir vahiy midir ya da peygamberlere gönderilen kutsal kitaplar mıdır veyahut bu kitaplardaki yazılı metinler midir yoksa sünnetullah denilen evrendeki kesin ve değişmez ilahî yasalar mıdır? Kısacası ilahî kelâm, bunlardan hangisini ya da hangilerini kapsamaktadır? Tüm bu sorular ekseninde bu çalışmada, İmâm Gazzâlî’nin kelâmullahın mahiyetine yönelik yaklaşım ve değerlendirmeleri üzerinde durulacaktır. Çalışmanın kapsam ve sınırlılığı gereği onun müntesibi olduğu fırkanın diğer âlimlerinin veya muhalif fırkaların âlimlerinin bu mesele hakkındaki fikir ve açıklamalarına mukayeseli olarak yer verilmeyecektir.

Denoting Allah’s speaking and conveying his message, divine speech bears a form of unilateral communication from Allah to man. This speech, which is in the form of an address, is the only source that establishes and maintains the connection between man and his creator. However, it is completely have been put forward in muslim communities as to how this statement, namely divine address, came about and how it should be understood. In this context, is the Allah’s kelām a revelation, or the holy scriptures and pages sent to the prophets, or the written texts in the subject scriptures and pages, or the definitive and unchangeable divine laws in the universe called the sunnatullah? In short, which of these does the divine speech cover? In this study, Imām Ghazzālī’s ideas and evaluations regarding the nature of Allah’s kalām will be discussed in the context of all these questions. Due to the scope and limitation of the study, the opinions and explanations of other scholars of the sect to which he belonged or the scholars of the opposing sects on this issue will not be included comparatively.
Lise Öğrencilerinde Şiddet Eğilimi ile Dini Başa Çıkma Durumları Arasındaki İlişki
The Relationship Between Violence Tendency and Religious Coping Among High School Students
Yazar: Kartal, Bilal; Açar, Davut; Dilbilir, Yusuf
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Psychology of Religion ; Din Psikolojisi ; Din Psikolojisi,Şiddet Eğilimi,Başa Çıkma,Dini Başa Çıkma,Ergenlik ; Psychology of Religion,Violence Tendency,Coping,Religious Coping,Adolescence

Bu çalışma, lise öğrencilerinin dini başa çıkma stratejilerinin şiddet eğilimleri ile ilişkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Ergenlik, bireylerin kimlik kazanma, sosyal ilişkiler geliştirme ve değerlerini sorgulama sürecinde yoğun fiziksel, duygusal ve sosyal değişimler yaşadığı bir dönemdir. Bu süreçte karşılaşılan sosyal baskılar, stres ve zorbalık gibi olgular, gençlerin duygusal ve davranışsal uyumlarını etkileyebilmektedir. Katılımcılar, Hakkâri ilindeki 2023–2024 eğitim-öğretim yılında öğrenim gören lise öğrencileridir. Nicel araştırma paradigması kapsamında, korelasyonel araştırma modeli ve betimsel tarama yöntemi kullanılarak anket toplamda 383 öğrenciye uygulanmıştır. Bulgular, dini başa çıkma stratejilerinin ergenlerin şiddet eğilimleri ile anlamlı bir ilişki gösterdiğini ortaya koymaktadır. Pozitif ve negatif dini başa çıkma stratejileri ile şiddet eğilimi arasında olumsuz ilişkinin olduğu bulgulanmıştır.

This study aims to examine the relationship between high school students’ religious coping strategies and their' tendencies toward violence. Adolescence is a period in which individuals experience intense physical, emotional, and social changes as they go through the processes of identity formation, developing social relationships, and questioning their values. During this time, factors such as social pressure, stress, and bullying can affect young people's emotional and behavioral adjustment. The participants are high school students enrolled in the 2023-2024 academic year in the province of Hakkâri. Within the quantitative research paradigm, a correlational research design and descriptive survey method were used, and the questionnaire was administered to a total of 383 students. The findings reveal a significant relationship between religious coping strategies and adolescents' tendencies toward violence.  A negative correlation was found between both positive and negative religious coping strategies and tendency toward violence.
Mukâtil b. Hayyân’ın (öl. 135/752) Tefsir İlmindeki Yeri ve Rivâyetleri
Muqātil ibn Hayyān’s (d. 135/752) Place in the Science of Tafsīr and His Narrations
Yazar: Çelik, Beşir
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Tafsir ; Tefsir ; Tafsir,Muqatil ibn Hayyan,Tabiin,Tafsir Narration,Tafsir Methods ; Tefsir,Mukâtil bin Hayyân,Tabiin,Tefsir Rivayetleri,Tefsir Yöntemleri

Mukâtil bin Hayyân (öl. 150/767), hicrî ikinci asırda, Horasan bölgesinde yaşamış, tefsir ilmine önemli katkılar yapmış bir İslam âlimidir. Mücâhid b. Cebr ve Dahhâk b. Müzâhim gibi dönemin önde gelen Tabiîn âlimlerinden ilim tahsil etmiştir. Taberî (öl. 310/923), İbn Ebî Hâtim (öl. 327/938), Sa’lebî (öl. 427/1035) ve İbn Kesîr (öl. 774/1373) gibi ünlü müfessirler, eserlerinde onun rivayetlerine yer vermişlerdir. Mukâtil bin Hayyân, rivayetleri naklederken çeşitli tefsir yöntemlerine başvurmuştur. Ayetlerin açıklanmasında başka ayetleri delil olarak kullanmış, Hz. Peygamber’in hadislerinden yararlanmış, sahabe ve tâbiîn rivayetlerine başvurmuştur. Onun, farklı kaynaklardan ve disiplinlerden yararlanarak Kur’ân’ı açıklamaya yönelik geliştirdiği metotlar, tefsirine derinlik katmış ve sonraki müfessirler için önemli bir referans kaynağı olmuştur. Bu çalışma, Mukâtil bin Hayyân’ın tefsir ilmine yaptığı katkıları kapsamlı bir şekilde tespit etmeyi, onun rivayetlerinin Kur’an tefsirine olan etkilerini analiz etmeyi ve İslam ilim geleneğinin bu önemli temsilcisini daha derinlemesine tanımayı amaçlamaktadır.

Muqātil ibn Hayyān (d. 150/767) was an Islamic scholar who lived in the Khorasan region in the second century of the Hijra and made important contributions to the science of tafsīr. He studied under prominent Tabi'īn scholars of the period such as Mujāhid ibn Jabr and Dahhak ibn Muzāhim. Famous commentators such as Tabari (d. 310/923), Ibn Abi Hatim (d. 327/938), Sa'labī (d. 427/1035) and Ibn Kathīr (d. 774/1373) included his narrations in their works. Muqātil ibn Hayyān used various methods of interpretation while applying to the narrations. He employed other verses as evidence to explain the verses. He benefited from the hadiths of the Prophet and referred to the narrations of the companions and the followers. The methods he developed to explain the Qur'ān by using different sources and disciplines added depth to his interpretation and became an important reference source for later commentators. This study aims to comprehensively identify Muqātil ibn Hayyān's contributions to the science of interpretation, to analyze the effects of his narrations on the interpretation of the Qur'ān, and to get to know this important representative of the Islamic scientific tradition in more depth.
Hicri İlk Dört Asırda Sahih Kıraatlere Yönelik Eleştiriler ve Sebepleri
The Reasons for Criticisms of Qur’anic Recitations in The First Four Centuries of Hijri
Yazar: Yiğit, İdris
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Recitation of the Qur'an and Qiraat ; Kuran-ı Kerim Okuma ve Kıraat ; Qirāʾāt,Qur,Tafsīr,Recitation Criticism,Lahn,Early Islamic Centuries ; Kıraat,Kur’an,Tefsir,Eleştiri,Lahn,Hicri 4. Asır.

Kıraat ilminin müstakil kitaplarda yer alması hicrî 3. ve 4. asra tekabül etmektedir. Bunun öncesinde sahîh, şâz, müdrec ve mevzu gibi birden fazla kategoriyi içinde barındıran kıraat birikimi sözlü olarak aktarılmaktaydı. Hicrî 4. asra kadar devam eden süreçte İslâm uleması sahih olanları sakiminden ayırmak için kıraatleri ince bir elemeye tabi tutmuştur. Sahih kıraatlerin tercih ve tespiti için Arapçaya uygunluk, resm-i mushafa muvafakat ve genelin üzerinde icma etmesi gibi belli kıstaslar koymuşlardır. Ancak dil çalışmalarının Arap dilinin tüm kullanımlarını muhtevi olmaması sebebiyle bazı okuyuşlar bu kriteri sağlamamıştır. Âlimler kendi koydukları yerleşik gramer kurallarına uymayan ve sahih birikim içerisinde yer alan bu okuyuşları sahih olmadığı zannıyla eleştirmiştir. Bu eleştirilerin sebebi ise sadece bazı kıraatlerin dil kurallarına uymaması değildir. Bilakis kıraat birikimin sözlü olarak aktarılması, mushafların nokta-hareke barındırmaması ve kıraat ilmiyle iştigal edenlerin sayıca çok olmaları gibi etkenler söz konusu eleştirilerin arka planını oluşturmaktadırlar. Bu çalışmada sahih olmadıkları zannıyla tenkit edilen farklıkların eleştirilme sebepleri ortaya konulmaya çalışılmıştır.

The codification of qirāʾāt sciences into written works occurred primarily between the 3rd and 4th centuries AH, following an extensive period of oral transmission. During this formative era, Islamic scholars systematically evaluated variant readings, establishing rigorous criteria to authenticate recitations. The primary standards for validation included linguistic conformity to classical Arabic and consensus (ijmāʿ) among recitation authorities. While many criticisms of non-canonical readings ostensibly focused on linguistic irregularities (lahn), the underlying reasons for rejection were more complex. This study argues that three key historical factors significantly influenced scholarly critiques: (1) the oral-based transmission system prevalent before textual codification, (2) the absence of diacritical marks (iʿjām) and vowelization (tashkīl) in early muṣḥafs, and (3) the proliferation of regional recitation traditions amid competing scholarly methodologies. Through critical analysis of early qirāʾāt literature and biographical (ṭabaqāt) sources, this paper demonstrates how these contextual challenges - rather than purely textual considerations - shaped the evaluation and eventual exclusion of certain variant readings from the canonical tradition.
Abdülkâhir el-Cürcânî'nin Sözdizim Nazariyesine İşlevsel Bir Yaklaşım
A Functional Approach to ʿAbd al-Qāhir al-Jurjānī’s Theory of Syntax
Yazar: Çiçek, Hüseyin; Araz, Mehmet Ali Kılay
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Arabic Language and Rhetoric ; Arap Dili ve Belagatı ; Functionalism,ʿAbd al-Qāhir al-Jurjānī,Dalāʾīl al-Iʿjāz,Syntax,Usage ; İşlevselcilik,Abdülkâhir el-Cürcânî,Delâilü’l-i‘câz,Kullanım,İşlev

Modern dilbilim yaklaşımlarından biri olan işlevsel yaklaşım, dilin işlevlerini ve kullanımlarını dikkate alarak kapsamlı bir inceleme yapmayı savunur. Edimbilimle sıkı bir ilişkisi olan işlevsel yaklaşımın, geleneksel Arap dili çalışmalarındaki izleri olsa da bu çalışmalarda sistematik bir işlevselcilikten bahsetmek zordur. Çalışmanın ele aldığı problem, söz konusu yaklaşımın, Abdülkâhir el-Cürcânî’nin (öl. 471/1078-79) dil düşüncesiyle ne derece örtüştüğüdür. Kur’an’ın i‘câzını fesahat ile fesahatin kaynağını ise sözdizimle açıklayan Cürcânî’ye göre sözdizimsel bir yapının anlamlı olabilmesi için mutlaka bir işlev ve kullanımı sağlaması gerekir. Cürcânî, dilbilgisel kurallara uygun olsa bile belirli bir işlevi sağlamayan sözdizimsel yapının anlamsız olduğunu düşünür. Bu çalışmanın amacı, modern dönem yaklaşımlardan işlevsel yaklaşım ile Cürcânî’nin dil anlayışı arasında karşılaştırmalı metotla bir ilişki kurmaktır. Buradan hareketle elde edilen sonuca göre Cürcânî’nin Delâil özelindeki genel dil anlayışı ve sözdizim yaklaşımı işlevsel ve kullanım temellidir. Zira Cürcânî’nin Delâilü’l-i‘câz adlı eserinde yapı-kullanım ilişkisi bağlamında söyledikleri, işlevsel yaklaşımın temel ilkeleriyle büyük oranda örtüşür.

The functional approach, one of the modern linguistic approaches, advocates a comprehensive analysis of language by taking into account its functions and uses. Although the functional approach, which is closely related to pragmatics, has traces in traditional Arabic language studies, it is difficult to speak of a systematic functionalism in these studies. However, what ʿAbd al-Qāhir al-Jurjānī (d. 471/1078-79) says in his work Dalāʾīl al-Iʿjāz in the context of the structure-usage relationship largely coincides with the basic principles of the functional approach. According to al-Jurjānī, who explains the iʿjāz of the Qurʾān in terms of eloquence and the source of eloquence in terms of syntax, a syntactic structure must provide a function and use in order to be meaningful. Clearly showing his functional and usage-based approach, al-Jurjānī thinks that a syntactic structure that does not provide a certain function is meaningless even if it complies with grammatical rules. The aim of this study is to establish a relationship between the functional approach, one of the modern approaches, and al-Jurjānī’s understanding of language through a comparative method.  According to the results, al- Jurjānī’s general understanding of language and syntax in Dalāʾīl is functional and usage-based.
Müslüman Olmayan Unsurlar ve İhbât Sorunu
Non-Muslim Elements and the Problem of Ihbāt
Yazar: Ekinci, Kutbettin
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 12 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: Tafsir ; Tefsir ; Tafsir,Disbelief,Ihbât,Anachronic Error,Privilege ; Tefsir,Küfür,İhbat,Anakronik Hata,İmtiyaz

Mezhepler, İslam tebliği doğru bir şekilde ulaştığı halde müslüman olmayan birinin iyi de olsa amellerinin boşa gideceği konusunda hemfikirdir. Bu görüş, küfredenlerin amellerinin boşa gideceğini bildiren ayetlerin yorumuna dayanır. Buna literatürde “ihbât” denmiştir. Ayetlerde ihbâtın nedeni küfür olarak gösterilmiştir. Kelamcıların küfür kavramını, dinin aslından (zarûrât-ı dîniyye) olduğu kesinlikle bilinen hususların tamamını veya bir kısmını kalben tasdik etmemektir, şeklinde tanımlaması İslam dışı bütün inançların küfürde sayılmasını gerektirmiştir. O nedenle İslâm dışı bütün unsurların iyi de olsa bütün amellerinin boşa gideceği fikri İslâm düşüncesinde kabul görmüştür. Fakat günümüzde bu görüş, diğer insanlara karşı adalete aykırı bir şekilde Müslümanlara bir imtiyaz sağlamsı anlamında Kur’ân hakkında kuşkulara neden olmuştur. Bu çalışma, tebliğ ulaştığı halde Kur’an’a göre ihbâtın İslâm dışı bütün inançları kapsamadığını ileri sürecektir. Bu iddiasını gerekçelendirmek içi Kur’ân semantiği içinde küfür kavramının anlamını tespit edecektir. Bununla kelamcıların küfre getirdiği tanımın ayetlerde geçen küfür kavramını tam olarak karşılamadığını gösterecek ve böylece ihbâtın her İslâm dışı unsur için geçerli olmadığını gerekçelendirmeye çalışacaktır.

The sects agree that the deeds of a non-Muslim, even a good one, will be in vain even if the message of Islam reaches him in the right way. This view is based on the interpretation of the verses that state that the deeds of the disbelievers will be in vain. This is called “iḥbāṭ” in the literature. In the verses, the cause of iḥbāṭ is shown as kufr. The theologians' definition of the concept of kufr as not to affirm all or some of the matters that are known to be among the essentials of religion (zarûrāt-ı dîniyye) with one's heart, necessitated that all non-Islamic beliefs be considered as kufr. Therefore, the idea that all the deeds of all non-Islamic elements, even if they are good, will be in vain has been accepted in the Islamic tradition. Today, however, this view has raised doubts about the Qur'an in the sense that it privileges Muslims in a way that is contrary to justice towards other people. This paper will argue that, according to the Qur'an, iḥbāṭ does not extend to all non-Islamic beliefs. In order to justify this claim, it will determine the meaning of the concept of kufr in Qur'anic semantics. By doing so, it will show that the theologians' definition of kufr does not fully meet the concept of kufr in the verses and thus justify that iḥbāṭ does not apply to all non-Islamic elements.