hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
İdeolojinin Coğrafi Tezahürü: Ērān Ud Anērān
Geographical Manifestation of Ideology: ĒRĀN UD ANĒRĀN
Yazar: Yücel, Muhammet
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 36 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: İran,Sasaniler,Sasani imparatorluğu,Ka’be-i Zerdüşt yazıtı,ideoloji ve propaganda. ; Iran,Sasanians,Sasanian Empire,Ka’ba-i Zardosht inscription,ideology and propaganda.

Bu çalışmada, Sasani imparatorluk ideolojisi ve propagandası ile imparatorluğun merkezi coğrafyası arasında kurgulanan bağ tarif edilmekte ve bunun devlet sistemi kurgusunda dönüşüm ve sürekliliğe ne ölçüde etki ettiği ve bu dinamik sürecin hangi argümanlarla beslendiği ele alınmaktadır. Sasani imparatorluğu sadece rakiplerine karşı değil aynı zamanda kendi tebaasından farklı dini ve etnik zümrelerin aleyhine de ideolojik bir yaklaşım benimsemişti. Önce siyasi ve askeri kazanımlar elde ederek İran’da yegâne güç oldular daha sonra bu kazanımları din, tarih ve gelenekle takviye ettiler. Hem hanedanın kendisi hem de hanedanın hükmettiği coğrafya dini ve kültürel olarak kutsandı ve bunlardan birinin varlığı diğerinin mevcudiyetine zorunlu olarak bağlandı. Böylece Ērān, Ērānšahr ve Ērān ud anērān kavramları kurulan sistemin adı ve temsili oldu. Bu çalışmada Ērān kavramının ilk defa ne zaman kullanıldığıyla ilgili yeni bir öneri getirilmekte ve Ērānšahr “İran imparatorluğu” ve Ērān ud anērān “İraniler ve gayr-ı İraniler” gibi coğrafi ve tarihsel kavramların ne tür ideolojik saikler etrafında şekillendiği tartışılmaktadır.

Investigating the connection established between the ideology and propaganda of the Sasanian Empire and the heart of Ērānšahr, this study aims to explore how this affects the transformation and continuity in the state system as well as how this dynamic process is maintained. The Sasanian system adopts an ideological approach which is not only against its rivals but also against the religious and ethnic groups different from its subjects. First, they gained political and military victories and became the only power in Iran, and later they maintained these victories and gains with religion, history and tradition. Both the dynasty itself and the geography ruled by the dynasty were considered as religiously and culturally sacred, and the existence of the Sasanian dynasty and Iran were made connected to each other. Thus, the concepts of Ērān, Ērānšahr and Ērān ud anērān became the names and representatives of the established system. This study suggests a new proposal about when the term Ērān ‘Iran’ was first used, and it formulates the ideological motives that urge Sasanians to use geographical and historical concepts such as Ērānšahr ‘Iranian empire’ and Ērān ud anērān ‘Iranians and non-Iranians’.
Halkevlerinde Sinema Faaliyetini Yaygınlaştırma Çabaları ve Sınırlılıklar
The Efforts to Extend Cinema Activities in People’s Houses and Its Constraints
Yazar: Adadağ, Özgür
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2021
Anahtar kelimeler: People’s Houses,State-cinema relationship,Educational films,Newsreel,CHP/RPP ; Halkevleri,Devlet sinema ilişkisi,Eğitici film,Haber filmi,CHP

1932 yılında Türkiye’nin farklı şehirlerinde açılan halkevlerinin temel amacı devrimin ilkelerini yaymaktır. Bu amaca ulaşmak için kullandığı araçlardan biri de sinemadır. 1930’lu yılların ortasından itibaren Cumhuriyet Halk Partisi mümkün olduğunca çok halkevinin sinema makinesi sahibi olması, halkevlerinde gösterilecek filmlerin tedariki ve halkevlerinde gösterimlerin düzenli bir şekilde yürütülmesi için çalışmalar yapar. Ancak, Parti örgütü halkevlerinde gösterilecek nitelikte “terbiyevi film” bulmak başta olmak üzere farklı sorunlar yaşayacak, bu sorunlara çözüm üretmek için çaba gösterecek, 1940’lı yılların sonuna gelindiğinde ilk baştaki hedeflerine ulaşmaktan uzak kalacaktır. Arşiv kayıtlarında yer alan Parti ve devlet aygıtının farklı birimleri ile halkevleri ve yerel yöneticiler arasında sinema konusunda yapılan yazışmaların temel alınacağı bu çalışmada halkevleri bünyesinde Cumhuriyet Halk Partisi’nin sinemadan yararlanmak için yaptığı girişimler ve karşılaşılan sorunlar incelenecektir. Böylece Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında sinemadan propaganda aracı olarak yararlanma girişimleri hakkında temel bir çerçeve oluşturmak amaçlanmaktadır.

The main objective of the People’s Houses that were opened in various provinces of Turkey in 1932 was to disseminate the principles of the revolution. One of the tools that were used to achieve this goal was cinema. Since the mid-1930s, the Republican People's Party (RPP) carried out works to ensure that as many people's houses as possible have film projectors, to supply the films to be screened and to assure the screenings take place regularly in the people's houses. However, the Party experienced various problems, particularly in finding "educational films" to be screened in people's houses, tried to find solutions to them, yet by the end of the 1940s, the Party was far from reaching its initial goals. This study which is based on the written correspondences -that are part of the archival records- among various units of the state, party and the people’s houses and local governors, examines the attempts of RPP in making use of cinema, and the problems and constraints it encountered during this process. Thus, it is aimed to provide a basic framework about the attempts to benefit from cinema as a propaganda tool in the first years of the Turkish Republic.
Fransa Elçisi Kont Césy’nin Notlarında 1630 Tarihli Osmanlı-Lehistan Barışı  ve İstanbul Diplomasisi
The Ottoman-Polish Peace of 1630 in the Correspondence of the French Ambassador  Comte de Césy and Diplomacy in Istanbul
Yazar: Cevrioglu, Mahmut Halef
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2021
Anahtar kelimeler: Osmanlı muahedeleri,Yeniçağ Osmanlı-Lehistan diplomasisi,Tatarlar,Kazaklar,Aleksander Piaseczyński ; Ottoman peace treaties,Early modern Ottoman-Polish diplomacy,Tatars,Cossacks,Aleksander Piaseczyński

Son yıllarda gelişen Osmanlı siyasi tarihi literatürü, XVI. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlıların barışçıl bir dış politika izlediğine işaret etmiştir. Mevcut çalışma, XVII. yüzyılın ilk yarısında bu anlayışın bir uzantısı olarak Osmanlıların serhat bölgesinde barış anlaşmaları imzalamaya başladığına dikkat çekmektedir. Vaka analizi olarak seçilen 1630 yılı Osmanlı-Leh muahedesi örneği, hem Osmanlıların Rumeli serhaddinde yürüttüğü müzakerelere hem de Leh elçisi Aleksander Piaseczyński’nin şahsen bulunduğu İstanbul’da yapılan barış görüşmelerine odaklanmaktadır. Kaynak olarak İstanbul’da bulunan Avrupalı elçilerin raporları seçilmiş ve bilhassa Fransa elçisi Kont Césy’nin Leh otoriterlerle irtibatı muahedenin arka planına dair aydınlatıcı olmuştur. Nihayetinde iki tarafın da Kazak ve Tatar akınlarının durmasına ilişkin taleplerinin uzun vadede karşılıksız kalması, Osmanlı idaresinin barışın formel/resmi tarafıyla değil de birden fazla cephede savaştan kaçınmak ve siyasi çıkarlarını korumak için sulh yenilemekle ilgilendiğine işaret etmektedir.

Ottoman diplomatic historians have recently suggested that the Ottomans pursued a peaceful foreign policy in the second half of the sixteenth century. The present study argues that such a suggestion reflected itself in the frontier negotiations between the Ottomans and their neighbours in the first half of the seventeenth century. In the case study of the 1630 Ottoman-Polish peace, both the peace negotiations carried out on the Ottoman frontier and the diplomatic dealings of the Polish envoy Aleksander Piaseczyński in Istanbul have been highlighted. Reports of European diplomats in Istanbul, especially the undated documents left behind by the French Ambassador in Istanbul, Comte de Césy regarding Ottoman-Polish relations during the period under study were chosen as the source group. This contribution discusses, by pointing to the failure of both sides to stop Tatar and Cossacks raids, that the Ottomans were not so much interested in concluding an official treaty as in renewing a perfunctory peace in order to avoid war on two fronts and, hence, to preserve their political interests.
Bir Asker Siyasetçinin Doğuşu: Gaius Marius
The Emergence of a Warlord Politician: Gaius Marius
Yazar: Demir, Okan; Demir, Sinem Aydoğan
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2021
Anahtar kelimeler: Roma Cumhuriyeti,Gaius Marius,Populares,Siyaset,Senato ; Roman Republic,Gaius Marius,Populares,Politics,Senate

Gaius Marius, Roma’nın Geç Cumhuriyet döneminde ortaya çıkan ve asker siyasetçi olarak da tanınan güçlü liderin ilkidir. Onun ortaya koyduğu yöntemler Roma’nın geleneksel iki kutuplu optimates- populares siyasetini başkalaştırmış, Sulla, Pompeius, Caesar, Marcus Antonius, Augustus gibi Cumhuriyet’in son dönemini şekillendiren figürlere rehberlik etmiştir. Marius’un siyaset tarzını şekillendiren ve dönüştüren unsurlar -Senato partisi optimates ve halk davasını savunan populares arasındaki çatışmada popularesin siyasi hareket alanının daraltılması, senato oligarşisinin Gracchus sonrası dönemde iç ve dış politikadaki başarısızlıkları- aynı zamanda kendinden sonraki populares siyasetini de etkilemiş, halkçı bir siyasetçi olarak başladığı siyasi kariyerinin asker siyasetçiye evirilmesine neden olmuştur. Bu makalede Marius’un ilk consullük yılı olan İÖ 107 yılına değin halkçı siyaset içindeki konumu ve bu süreçte senato oligarşisinin durumu bağlamında geleneksel siyasetten ayrılışı tarihsel veriler ışığında değerlendirilmiştir.

Gaius Marius, the pioneer of warlord politicians in the Late Republic, reshaped Roman politics with his methods and was a model for Sulla, Pompeius, Caesar, Antonius, and Augustus, forming the last age of the Republic. The vicissitudes which consisted and transformed Marius’ political methods were also inspiring for populares. During the conflict between optimates, senatorial party, and populares, men of people in the Late Roman Republic, because of restriction populares’ political space by senatorial government and failures of senatorial oligarchy in domestic and foreign affairs caused to transform Marius’ career from typical popular politician to warlord politician. Marius' position in popular politics until the year his first consulate, 107 B.C., his separation from traditional politics, and the condition of senatorial oligarchy in this period, is evaluated in this study.
Cumhuriyet Halk Partisi’nin Finike-Kaş Kaza Teşkilatı ve Halkevlerinin  İnşası (1923-1951)
Finike-Kaş District Organization of the Republican People’s Party and Construction of Community Centres (1923-1951)
Yazar: Güçlü, Muhammet
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2021
Anahtar kelimeler: Cumhuriyet Halk Partisi,Antalya,Finike,Kaş,Halkevi,Siyaset ; Republican People’s Party,Antalya,Finike,Kaş,Community Centres,Politics

İzmir’in işgalinden sonra Antalya Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti, Eylül 1919 tarihinde ise Finike ve Kaş Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti kuruldu. 12 Mayıs 1924 tarihinde Antalya Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti, Halk Fırkası’na dönüştüğü sırada Finike ve Kaş kazalarında da aynı işlem gerçekleştirildi. Cumhuriyet devrinde Finike ve Kaş kaza idarelerinin kendilerine ait binaları olmayıp farklı mekânlarda hizmet verdikleri görülmektedir. II. Dünya savaşından sonra kazalarda Halkevi’nin yapımına başlaması ile partinin birer mülkü olabilmiştir. Ama Finike ve Kaş Halkevi binalarının tamamlanması uzunca bir zaman almıştır. Demokrat Parti’nin 8 Ağustos 1951 tarihinde çıkardığı kanun kapsamında Cumhuriyet Halk Partisi’nin malları, Halkevi ve Halkodası hazineye devredilmiştir. Böylece Finike ve Kaş kazasında Cumhuriyet Halk Parti’nin herhangi bir mülkü kalmamıştır. Bu çalışmada Cumhuriyet Halk Partisi’nin Finike ve Kaş Kaza İdare Heyetleri’nin faaliyetleri ile söz konusu kazaların Halkevlerinin inşası üzerinde durulmuştur.

After the occupation of İzmir, the Antalya Association for Defence of National Rights was established, and in September 1919 the Finike and Kaş Association for Defence of National Rights were established. On May 12, 1924, when the Antalya Association for Defence of National Rights was transformed into the Republican People’s Party, the same process was carried out in the districts of Finike and Kaş. It is observed that the district administrations of Finike and Kaş did not have their own buildings in the Republican era but served in different places. After the Second World War, with the start of the construction of the Community Center in the districts, the party was able to own a property. But it took a long time to complete the Finike and Kaş Community Centres (Halkevleri) buildings. Within the scope of the law enacted by the Democratic Party on 8 August 1951, the properties of the Republican People's Party, the Community Centre and the Public Room (Halkodası) were transferred to the treasury. So, the Republican People’s Party had no property in Fenike and Kaş districts. In this study, the activities of the Finike and Kaş District Administration Committees of the Republican People's Party and the construction of the Community Centres there are emphasized.
Arkaik Dönem Roma Toplumunda Hukuki Statüsü Bakımından Çocuk
The Child in with Regards to Legal Status in the Archaic Period Roman Society
Yazar: Kayak, Sevgi
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2021
Anahtar kelimeler: Çocuk,Kişilik Hakları,Malvarlığı Hakları,Aile Babası,Baba Hakimiyeti,Vesayet. ; Child,Personality Rights,Property Rights,Father of the Family,Paternal Dominance,Tutela.

İnsan önce çocuk sonra yetişkin olduğu halde hukuk dünyası çocuk ile yeteri kadar ilgilenmemektedir. Buna hukuk tarihi alanı da dâhildir. Tarihin en eski çağlarında çocuk hukukun bir süjesi olarak değil objesi olarak görülmüştür. Antik Roma dünyasında da durum böyledir. Roma toplumunda çocuk aile içinde ya da dışında hukukun süjesi bağımsız bir birey olarak değil babanın hâkimiyetine tabi, kişi ve malvarlığı alanında hakları bulunmayan ya da haklarını kullanamayan bir kimsedir. Klasik kaynaklar tetkik edildiği zaman çocuk kavramının antik Roma’da hukuki bir kavram olarak yerleşmediği saptanır. Romalıların Klasik hukuktan itibaren fiziki olgunluk yaşı kabul edilen 12/14 yaşının altında kalanları çocuk saydıkları sonucuna yorum yoluyla ulaşılır. Roma hukukunda çocuğun hukuki statüsünü belirleyen patria potestas/baba hâkimiyeti ve tutela/vesayet olmak üzere iki temel rejim vardır. Alieni iuris çocukların hukuki statüsü, bir aileye mensup olmaları dolayısıyla, baba hâkimiyeti demek olan patria potestas kapsamındaki yetkilere göre, sui iuris olanların ise vesayet ilişkilerine göre belirlenmiştir.

Although a person is first a child and then an adult, the legal world has not been interested in the child enough. This includes the field of legal history. In the oldest ages of history, the child was seen as an object of law, not a subject. This was also the case in the ancient Roman world. In Roman society, the child was not a subject of law within or outside the family, but was a person subject to the father's dominance, without rights in terms of person and property, or who could not use his rights. It is concluded through interpretation that the Romans considered those below the age of 12/14, which has been accepted as the age of physical maturity since the archaic period, as children. In Roman law, there are two basic regimes that determine the legal status of the child: patria potestas/paternal dominance and tutela/guardianship.
İzmir ve Havalisinde Amerikan Singer Manufacturing Company’e Karşı  Boykot Hareketi (1910-1911)
The Boycott Movement Against the American Singer Manufacturing Company in İzmir and its Neighbourhood (1910-1911)
Yazar: Kurnaz Şahin, Feyza
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2021
Anahtar kelimeler: Boykot,İzmir,Amerika,Singer Dikiş Makineleri Şirketi,Osmanlı Devleti ; Boycott,İzmir,America,Singer Manufacturing Company,Ottoman State.

Bu çalışmanın amacı 1910-1911 yıllarında İzmir ve havalisinde Amerikan Singer Manufacturing Company’e (SMC) karşı başlayan boykotu irdelemek olarak tanımlanır. Çalışmada Singer boykotu çerçevesinde yabancılara yönelen tepki ve bunun İzmir ve çevresindeki etkileri de incelendi. Osmanlı Devleti’nde ilk boykot 1908’de Bosna-Hersek’in Avusturya tarafından ilhakı sebebiyle başladı. Bilahare Girit meselesinden dolayı 1910-1911’de Yunan boykotu ortaya çıktı. Yunan boykotunun bir uzantısı olarak 1910’da Aydın vilayetinde, Amerikan SMC’ye karşı da bir boykot zuhur etti. Boykotun sebebi şirketin çalışanlarının büyük bölümünün Yunanlı olmasıydı. İzmir Boykotaj Cemiyeti, şirketin Yunan uyruklu çalışanlarının işten çıkarılmasını istedi. SMC, Osmanlı topraklarındaki işlerinin aksayacağı gerekçesiyle çalışanlarını korudu. Neticede İzmir ve havalisinde ve bilahare Ayvalık’ta şirkete karşı boykot başladı. Boykot, Amerikan Sefareti ile Osmanlı bürokratik makamları arasında gerginliğe yol açtı. SMC’ye yönelik boykot Amerika’ya bir tepki olmaktan daha ziyade Yunan boykotu çerçevesinde değerlendirilmelidir. Çalışmanın temel kaynaklarını Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı Osmanlı Arşivi belgeleri ve dönemin süreli yayınları oluşturmuştur.

The purpose of this study was defined as to examine the boycott starting against the American Singer Manufacturing Company (SMC) in İzmir and its neighbourhood in the years 1910-1911. Within the frame of the Singer boycott, the reaction against foreigners and its influence in İzmir and around were also analysed in the study. The first boycott in the Ottoman State started due to the annexation of Bosnia-Herzegovina by Austria in 1908. Afterwards, the Greek boycott occurred because of the Crete issue in 1910-1911. As an extension of the Greek boycott, a boycott arose also against the American SMC in Aydın province in 1910. The reason for the boycott was that most of the company employees were Greek. İzmir Boykotaj Cemiyeti (İzmir Boycott Association) asked for dismissal of the Greek citizens working for the company. SMC protected its employees for the reason that its works would not be failed in Ottoman lands. Eventually, the boycott started against the company in İzmir and its neighbourhood and later in Ayvalık. The boycott caused a tension between American Embassy and Ottoman bureaucratic positions. The boycott against SMC should be evaluated in the scope of Greek boycott rather than a reaction against America. The main sources of the study were the Ottoman Archive Documents of the State Archives Department of the Presidency and periodicals of the time.
Arşiv Belgelerine Göre II. Dünya Savaşı Öncesinde Almanya’dan Alınan  Denizaltılar
Purchased German Submarines Before World War II According to Archives
Yazar: Uyanıker, Ferdi
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2021
Anahtar kelimeler: Türk Donanması,Almanya,Saldıray,Batıray,Atılay,Yıldıray,Denizaltı ; Turkish Navy,Germany,Saldıray,Batıray,Atılay,Yıldıray. Submarine

II. Dünya Savaşı öncesinde Türk donanmasının savaşa hazır hale getirilmesi ve girilmesi muhtemel savaşta ülkenin savunulabilmesi için güçlü bir donanma oluşturulmasına çalışıldı. Bahsi geçen dönemde denizaltıların su üstü gemilerine karşı tartışmasız bir üstünlüğü vardı. Su üstü gemileri için hem denizaltıları tespit etmek hem de o dönemki silahlarla imha edebilmek çok zordu. Bu gerçeğin farkında olan Türk donanma personeli de donanmasını takviye etmek için ağırlığı denizaltılara vermek ve elindeki denizaltılara yenilerini eklemek istedi. Bu amaçla dünyanın en iyi denizaltı imalatçılarından olan Almanya’nın Germania Werft I. V. S. firmasına, “Ay Sınıfı” olarak isimlendirilen ve adları bizzat Cumhurbaşkanı Atatürk tarafından verilen Saldıray, Batıray, Atılay ve Yıldıray denizaltıları sipariş edildi. Bu çalışmada; denizaltıların alınmasına karar verilme süreci, sipariş edilmeleri ve imalat süreçleri ile maliyetleri hakkında özellikle Türk Deniz Kuvvetleri arşiv belgeleri kullanılarak açıklamalar getirilmeye çalışıldı. Elde edilen bilgiler bilimsel ve objektif bir bakış açısıyla işlendi. Çalışma konusunun muhteviyatının analiz, sentez ve eleştirel bakış açısına uygun olmadığı sonucuna varıldığı için konu daha çok didaktik bir anlatım metodu kullanılarak tarihi veriler ışığında akademik literatüre dahil edilmeye çalışıldı.

Before World War II, efforts were made to prepare a strong navy to prepare the Turkish Navy for war and to defend the country in a possible war. In the mentioned period, submarines had an undisputed superiority over ships. For surface ships, it was very difficult to detect submarines and to destroy them with the weapons of that period. Aware of this fact, the Turkish Navy personnel wanted to put emphasis on submarines and add new ones to the submarines in order to reinforce their navy. For this purpose, "Ay Class" submarines; Saldıray, Batıray, Atılay and Yıldıray named by President Atatürk himself, were ordered to Germany's Germania Werft I. V. S., one of the world's best submarine manufacturers. In this study, explanations about the decision to buy submarines, the ordering and manufacturing processes and costs, were explained by using the archive documents of the Turkish Naval Forces. The information was processed with a scientific and objective point of view. Since the content of the study was not suitable for analysis, synthesis or critical point of view, a more didactic method of presentation was used for the study.
Klasik Düzende Osmanlı Taşrasında Sipahi Olmak
In the Classicial Order: Being Sipahi in the Ottoman Countryside
Yazar: Pullukçuoğlu Yapucu, Olcay; Kurmuş, Orhan
Dergi: Tarih İncelemeleri Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2022
Anahtar kelimeler: Sipahi,sipahizade,cebelü,timar,Osmanlı kırsalı ; Sipahi,son of sipahi,cebelü,timar,Ottoman Countryside

Klasik dönem Osmanlı ordusunun seçkin birliklerinden olan eyalet askerlerinin önemli bir parçasını timarlı sipahiler oluşturur. Askeri görevlerinin yanında sefer zamanı dışında taşrada yerel bir kolluk gücü olarak, aynı zamanda tarımsal üretimin sürekliliği, vergilerin toplanması ve asker yetiştirilmesi ile ilgili sorumluluklarıyla da farklı bir hayatın gerektirdiği görevleri yerine getirirler. Timarlı sipahilerin savaş meydanlarındaki askeri rolleri ile ilgili değerlendirmelerle karşılaştırıldığında, taşrada barış zamanı nasıl bir hayatları olduğu sınırlı sayıda çalışmaya konu olmuştur. 16 yüzyıl sonları ve 17. yüzyıl ortalarına odaklanan bu çalışmada taşrada bir devlet görevlisi ve aynı zamanda bir köy sakini olarak timarlı sipahi ve çevresinde süren hayat ile ilgili değerlendirmelere yer verilmiştir. Osmanlı toplumsal hayatının bir aktörü olarak tımarlı sipahi ve maiyetinin kırsaldaki hayatına dair ileride yapılacak çalışmalara katkı sunmak çalışmanın hedefleri arasındadır.

An important part of the provincial soldiers, who were among the elite units of the classical period Ottoman army, was composed of timar sipahis. In addition to their military obligations, they performed the duties of a different life with their responsibilities as a local law enforcement officer in the countryside, including the continuity of agricultural production, the collection of taxes and the training of soldiers. Compared to the evaluations regarding the military roles of the cavalrymen of timar on the battlefields, a limited number of studies have focused on how they lived in peacetime in the countryside. This study, which focuses on the late 16th and mid-17th centuries, includes evaluations about the life in and around the timarlı sipahi as a state officer and also a village resident in the provinces. It is among the objectives of the study to contribute to future studies on the rural life of the timarli sipahi and his entourage as an actor of social life in the Ottoman countryside.