hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Dumping Oluşumunda Antrum - Pilor - Duodenum Birliğinin Bozulmasının Sorumluluğu Üzerine Bir Araştırma
A Study on the Responsibility of the Antrum-Pylorus-Duodenum Union in Dumping Formation
Yazar: Torun, Nusret
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; Dumping,Pylorus-Duodenum,Peptic Ulser ; Dumping,Pilor-Duodenum,Peptik Ülser

Duodenum ülseri için yapılan ameliyatlarda vagotomiye eklenmiş piloroplastilerden sonra tesbit edilen semptomların çoğunun (Epigastrik rahatslzllk - vazomotor bozukluk - halsizlik basdönmesi) drenaj ameliyatlarlrnn klinik neticelerinin sebep oldugu görüldünde çahsmalar sürdürülmektedir.Biz bu incelemede ANTRUM - DUODENUM birližinin korun-masml-n dumping olusumu üzerindeki degerini 1971 - 1974 Ylll•an arasmda klinižimizde uyguladlžlrmz DRENAJSIZ - Y.S.V.'li 89 ile sürede DRENAJLI - Y.S.V. ile tedavi edilen 15 hasta üzerinde klinik ve radyolojik olarak arastlrdlk. Bu 2gruptan DRENAJSIZ - Y.S.V. ile tedavi edilen grupta DUMPiNG olusumunun % O olmasl yanmda, DRENAJLI grupta bu oran % 33,5 dežerinde bulunmustur.Hem bizim bulgularlmlzm sonuçlarl hem de literatürde drenajslz - Y.S.V. ile çahsan arastlncžlarla, pi]oru koruyarak distal gastrektomi yapan gruplarm yaylnladlklarl raporlann sonuçlarl, ANTRUM - - DUODENUM birližinin bozulmasž. mn dumping olusumundaki sorumlulugunu ortaya çıkarmıştır.

A investigation of the role of preserving the ANTRUM - PYLORUS - DUODENUM mechanism in occourence of dumping syndromIn the surgical treatment of peptic duodenal ulcer, most of the symptoms seen after vagotomy combined with pyloroplasty (epigastric discomfort - sweting - tachyoardie - disiness) have awoked the idea that drainage operations must probably on the results. In this article we have investigated the role of the preservation of the ANTRUM - DUODENUM mechanism in occurence of dumping syndrome. For this purpose, 89 cases treated with highly selective vagotomy without drainage and 15 cases of highly selective vagotomy with drainage, treated in the same period between 1971 - 1974 in our clinic, have been analysed retrospectively. Dumping cocurence in highly selectiveANTRUM Pylorus vagotomy without drainage group was found to be % O, while it was 33,5 % in the drainage group.Our results and other reports seen in recent literature following H.S.V. without drainage or the preservation of the pylorus with distal' gastrectomy have showed the importance of the ANTRUM - PYLORUS - DUODENUM mechanism in the occurence of dumping syndrome.
Myasthenia Gravisle Thymomalar - Thymus Hyperplazileri Arasındaki Korelasyon Ve Cerrahi Tedavisi
Correlation and Surgical Treatment of Myasthenia Gravis, Thymoma Lar, and Thymus Hyperplasia
Yazar: Solak, Hasan
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: Chest Diseases ; Göğüs Hastalıkları ; Myasthenia Gravis,Thymus,Thymoma ; Myasthenia Gravis,Timus,Timoma

Myasthenia gravis pseudoperalitikanın tedavisinde thymomalı veya hyperplazili bir timusun ekstirpasyonunun değeri bilinmektedir.Bununla beraber myasthenili hastaların  10-20'sinde thymoma veya hiperplazi tesbit edilebilmiştir. Myasthenia graviste thymektominin şifa, iyilik ve hayatı uzatıcı etkisi olduğu malümdur. Bilhassa hastalık iki seneden daha. evvel bir sürede tedavi edilirse daha iyi neticeler alınır. Myasthenia gravisle thymomalar ve hyperplaziler arasındaki pathophysiolojik ilişki bugün için daha nihai şekilde çözümlenememiştir. Yeni araştırmalarla myasthenili hastaların bir kısmında, iskelet adelesine karşı Autoantikörperlerin teşekkül ettiği tesbit edilmiştir. Bunun değeri myasthenia gravisin Autoimmun hastalara ait olduğunu göstermesidir.

The value of extirpation of a thymus with thymoma or hyperplasia in the treatment of myasthenia gravis pseudoperitoneal is well known. Furthermore, thymoma or hyperplasia has been identified in 10-20% of myasthenia patients. Thymectomy in myasthenia gravis is known to have a healing, healing, and life-prolonging effect. Better outcomes are achieved, especially if the disease is treated more than two years in advance. The pathophysiological relationship between myasthenia gravis, thymomas, and hyperplasia has not yet been definitively resolved. Recent research has identified the formation of autoantibodies against skeletal muscle in some patients with myasthenia gravis. This value indicates that myasthenia gravis is a disease of autoimmune origin.
Özofagus Yabancı Cisimleri (52 Vak'anın İncelenmesi)
Foreign Bodies Of The Oesophagus: Review of 52 Cases
Yazar: Yavuzer, Şinasi
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 30 No. 1, 1977
Anahtar kelimeler: Gastroenterology and Hepatology ; Gastroenteroloji ve Hepatoloji ; Oesophagus,Oesophagoscope,Thoracotomy ; Özofagus,Özofagoskopi,Torakotomi

Kırk beş hastada yabancı cisim özofagoskopi ile çıkarıldı. Vakaların %77'si 1-7 yaş arasındadır. Bu yaş grubunda saptanan yabancı cisimlerin çoğunluğunu para teşkil etmektedir. Elli yaşın üzerindeki hastalarda saptanan yabancı cisimler gıdalardır. Lokalizasyon olarak daha çok %77 birinci darlıkta takılma olduğu saptandı.Kırk beş hastada yabancı cisim özofagoskopi ile çıkarıldı. Beş vakada yabancı cisim gaita ile dışarı atıldı. Bir vakada torakotomi ve özofagotomi ile penetre olmuş yabancı cisim çıkarıldı. Bir vakada yabancı cisim perforasyon oluşturmuştu,torakotomi yabancı cismin . çıkarılması ve özofagus tamiri uygulandı. Hiçbir vakada mortalite ve morbidite görülmedi.Takdim edilen 52 vakanın ışığı altında, özofagus yabancıcisimlerinin semptomatoloji, klinik ve teşhisi üzerinde duruldu; komplikasyon ve tedavide dikkat edilmesi gerekli noktalar belirtildi.

At our clinic 52 cases of oesophageal foreign body is reviewed, 77% of the case are among 1 - 7 age groups and most of them were coins. Patient over fifty years had food stuff. In general localisation was at cervical oesophagus (77%).In 45 cases foreign body was removed through the oesophagoscope. In five cases was found in the stools. In one case because of penetration into the oesophageal wall thoracotmy and oesophagotomy was performed. In another case was associated with perforation. Thoracotomy, removal of the foreign body and repair was carried out. There was mortality or morbidity symptomatology and clinical diagnosis was discussed and emphasis put on the complications and treatment.
Eser Proteinürili Vakaların Böbrek Biyopsisi Sonuçları
Kidney Biopsy Results of Cases with Trace Proteinuria
Yazar: Özdemir, İlhan
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: ​Internal Diseases ; İç Hastalıkları ; Percutaneous Kidney Needle Biopsy,Proteinuria,Kidney Functions ; Perkütan Böbrek İğne Biyopsisi,Proteinür,Böbrek Fonksiyonları

Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Kliniğinde 1963 ile 1973 yılları arasında idrarında eser proteinüri olan 20 vaka perkütan böbrek iğne biyopsisi ile incelendi. Bu vakaların ünde kronik glomerülonefrit, 2'sinde akut glomerulonefrit, 2'sinde membranöz glomerulonefrit teşhisi konuldu, 8 vakada minimal histolojik değişiklikler vardı ve geriye kalan 4 vakanın tanısı sıra ile nefroskleroz, analjezik böbreği, subakut glomerolonefrit ve toksik nefropati idi. Eser proteinürili vakaların doğru tanısında ortaya çıkan problemler tartışıldı. Bizim neticelerimiz, bu tip hastalarda böbrek biyopsisinin yegâne tanı vasıtası olduğunu ortaya koymuştur.

Twenty patients with trace proteinuria were studied in the Department cf Medicine cf Ankara Medical School from 1963 to 1973 by percutanecus kidney biopsy. Of these patients, 4 had chronic glomerulonephritis, 2 acute glomerulonephritis, 2 membronous glomerulonephritis and 8 showed minimal changes.The remanining 4 cases were diagnosed as follows: nephrosclerosis, analgesic nephropathy, subacute glomerulonephritis, toxic nephropathy. The problems asscciated with establishing a correct diagnosis in patients with trace proteinuria are discussed. Our Tesults showed that percutanecus renal biopsy is the only procedure with diagnostic value in these patients.
Klinik Ve Radyolojik Yanılmalar
Clinical and Radiological Mistakes
Yazar: Ayral, M. Naci
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: General Surgery ; Genel Cerrahi ; Roentgen,Clinical,Mistake ; Röntgen,Klinik,Yanılma

1955 - 1973 seneleri arasında klinik ve radyolojik yanılmalara ait şahsi 61 vakanın kısa tahlili yapılmıştır. Bu arada duodenum ülseri ile safra kesesi hastalıklarının sık sık karışabilecegine dikkat çekilmiş ve bu iki organın radyolojik tetkiklerinin beraber yapılmasının ehemmiyeti üzerinde durulmuştur. Ayrıca radyoloğa daha fazla bilgi verilmesinin yanılmaları önleyeceği üzerinde de durulmuş ve klinik radyolojinin önemi belirtilmiştir.

It has been investigated of 61 cur cases in which radiological or clinical mistakes hes been made at 1955 - 1973. It has been also emphasized that some radiclogical signs which indicate duodenal ulcer, sometimes are mistakable. For this reason in those cases of duodenal ulcer diagnosis are not obvious, gallbladder's radiological examination must be done together. It has been also emphasized the importance of the clinical radiology.
Spontan Pneumotoraks'ın Cerrahi Tedavisinde Yeni Bir Ameliyat Metodu
Introduction of a New Surgical Approach for the Management of Spontaneous Pneumothorax
Yazar: Yalav, Erdoğan
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: Thoracic Surgery ; Göğüs Cerrahisi ; Pneumothorax,Umbrella Technique Surgery,Pleura ; Pnömotoraks,Şemsiye ameliyatı,Plevra

Son 8 sene içerisinde 50 spontan pnömotoraks vakasına müdahale edildi. Bugüne kadar kullanılan pek çok tedavi şekli vakalara uygulandı. Residiv oranı % 20 bulundu. Yaşlı amfizemli, büllöz akciğerde hastalığın tekrarı çok yüksek oranda tesbit edildi. Yapılan hiçbir cerrahi müdahalede tam bir ekspansiyonun temin edilemediği görülen vakalarda yeni bir metod uygulandı. Tarafımızdan ortaya atılan bu yeni metoda akciğerin üzerini plevra ile tamamen örttüğümüz ve akciğeri koruyucu olarak rol oynadığı için klinikçe şemsiye ameliyatı adını verdik. Bu metod ile yaptığımız 6 ameliyatta başarı oranımız (yani akciğerin kısa süre içerisinde ekspanse olması) % 100 olmuştur.

Bulleus amphisemateus pneumothorax is a serious problem at the elderly patients. Since the total expansion of the lung is difficult, on such cases; we dissected the parietal pleura and we stitch it on the bullous part of the lung, thus preventing the air leabege and providing the lungs expension.
Preeklampsi, Eklampsi, Ve Normal Gebelik Vakalarında Fötal Ve Maternal Serum Proteinlerinin Değeri
The Value of Fetal and Maternal Serum Proteins in Cases of Preeclampsia, Eclampsia, and Normal Pregnancy
Yazar: Ünal, İnci
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: Obstetrics and Gynaecology ; Kadın Hastalıkları ve Doğum ; Preklampsi,Normal Pregnancy,Serum Proteins ; Preeklampsi,Normal Gebelik,Serum Proteinleri

Yaptığımız çalışmada, normal preeklamptik ve eklamptik 50 anne ve yeni doğanda, BİURET metodu ile serum pretsinlerinitayin ettik, Yapılan çalışmalar, preeklampsi ve eklampsi vakalarında, maternal serum albümin seviyelerinde, göze batar derecede düşüş meydana geldiğini, buna mukabil, fötal serum albumin değerlerinin 100 ml. de 4 gr. civarındaki normal olarak kaldıgını ortaya koymuştur. Bizim çalışmamızda elde ettiğimiz değerler de, yapılan diğer çalışmalara uymaktadır.

Fetal and maternal serum protein values in the preeclamptic pregnant women and in the eclamptic pregnant women and in the normal pregnant women at labor.In our study, we determined proteine values in sera of the 50 normal pregnant women and eclamptic and preeclamptic women. We also used BİURET method. We noticed that, the level of maternal sera albumin were significantly low, however the level of fetal sera albumin was abouth 4 gr. in 100 ml, which is the normal value. In our study, the results were similar to that in the literature.
Hepatitis B (Avustralya) Antijeni: I. Türk Kan Donörlerinde Hepatitis B Antijeni Ve Transfüzyona Bağlı Hepatitisin Önlenmesi
Hepatitis B (Australia) Antigen: I. Prevalence of Hepatitis B Antigen in Turkish Blood Donors and the Prevention of Transfusion-Associated Hepatitis
Yazar: Paykoç, Zafer
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: Gastroenterology and Hepatology ; Gastroenteroloji ve Hepatoloji ; Hepatitis B,Immuneelectrophoresis,Donors,Porteur ; Hepatit B,Donör,Portör,İmmunelektroforez

1200 sağlıklı ve ücretsiz Türk kan donöründe, krontrimmun-elektroforez metodu ile yapılan bir araştırmada 38 nümunede Hepatitis B antijeni (HB Ag) tesbit edilmiştir (%3.16). Bu oranla Türkiye, içinde birçok Orta Doğu ve Güney Avrupa ülkelerinin bulunduğu, % 1-5 parantezine girmektedir. Bu oran, birçok ileri Batı ve Kuzey Amerika ülkelerine göre donörlerimizde, 10-20 kat daha yüksek miktarda Hepatitis B antijeni bulunduğunu göstermektedir. Diğer iki grup araştırıcının Türk halkında yaptığı benzer incelemelerin sonuçları bu açıdan değerlendirilmiş ve tartışılmıştır.Kan naklinden sonra görülən hepatitislerin önlenmesi için gerekli tedbirler gözden geçirilmiş ve HB Ag (+) kan alanlarda % 50-75 oranında ikterli veya iktersiz hepatitis husule geldiğine dayanılarak, bu gibi kanların kullanılmaması gereği belirtilmiştir. Bu arada ilgili literatür gözden geçirilerek, kan ve kan mahsulleriyle Hepatitis B'nin bulaşması, portörlük meselesi, Hepatitis B'yi önleme yolları, transfüzyon merkezleri ile kan ve kan mahsulleriyle uğraşan diğer laboratuvarlarda alınması gereken tedbirler açıklanmıştır.

Hepatitis B antigen (HB Ag) was tested with the method of Conter-İmmunelectrophoresis on 1200 healthy and unpaid Turkish blood donors in the city of Ankara and in 38 (3.16%) it was found to be positive. With this percentage of prevalence, Turkey falls within the 1-5% bracket in which many middle Eastern and South European countries take place. This figure compared with many advanced European and North American population, shows that Turkish blood donors harbour 10-30 times more HB Ag. Our findings are discussed with the results of two other groups of Turkish investigators who also studied the same problem and found the HB Ag prevalence of 3.0 p.c. and 1.7 p.c. respectively using Agargel diffusion technique.Taking into view that 50-75 p.c. of the receivers of HB Ag positive blood develop icteric or anicteric hepatitis, the necessity of discarding such blood units is emphasized. The pertaining world literature is reviewed and the production of Hepatitis B by tranfusion, the problem of careers and the way and means of prevention are discussed. Also preventive measure to be taken in the transfusion services and the laborratories dealing with blood and blood products are outlined.
Hepatitis B (Avustralya) Antijeni: 2. Kronik Karaciğer Hastalıklarında Hepatitis B (Avustralya) Antijeni
Hepatitis B (Australia) Antigen: II. Presence of Hepatitis B Antigen in Chronic Liver Diseases
Yazar: Paykoç, Zafer
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: Gastroenterology and Hepatology ; Gastroenteroloji ve Hepatoloji ; Counterimmunoelectrophoresis,Cryptogenic liver cirrhosis,Acute viral hepatitis ; Kontrimmunelektroforez,Kriptojenik siroz,Akut viral hepatit

Bu yazımızda, kontrimmunelektroforez metodu ile, 31 kriptojenik siroz, 49 kronik aktif hepatitis ve 31 geçirilmiş hepatitis vakasından oluşan 104 kronik karaciğer hastasında yapılan hepatitis B antijeni araştırması sonuçları sunulmuştur. Ayrıca 17 akut viral hepatitis vakasındaki bulgular da eklenmiştir. Daha önce Türk kan donörlerinde yaptığımız bir araştırmada halkımızda % 3.15 oranında HB Ag tesbit etmiştik. Buna karşılık 17 akut viral hepatitiste 7 vakada (% 41.1) HB Ag'i görülürken, kronik aktif hepatitiste 16/49 (%326) ve bu dizideki 35 agresif hepatitiste 12/35 (% 34.3), 14 persistan hepatitiste 4/14 (% 28.5) HB Ag'i pozitiftir. Kriptojenik karaciğer sirozunda ise 7/31 (% 22.3) oranında HB Ag tesbit edilmiştir. Bulgularımız, Türkiye'de kronik aktif hepatitis ve karaciğer sirozunun etyolojisinde hepatitis B'nin önemli bir yer tuttuğunu göstermektedir. Esasında yurdumuzda görülen sirozların % 47'si kriptojeniktir. Sağlık koşullarının düzeltilmesi ve kan transfüzyonu alanında, alınacak koruyucu tedbirlerle, bu tür akut ve kronik karaciğer hastalıklarının kısmen önlenmesi önerilmiştir.

In this paper, we present the resuts of a study of Hepatitis B antigen (HB Ag) with Counterimmunoelectrophoresis in a series of 104 cases composed of 31 cryptogenic liver cirrhosis, 49 chronic active hepatitis, and 31 cases with a history of hepatitis in the past ten years. Besides, the findings in 17 cases of acute viral hepatitis are also submitted. In a previous study, we had determined the prevalence of HB Ag'in Turkish blood donors as 3.16 p.c, whereas in acute viral hepatitis it was 41.1 p.c. In the present study, HB Ag positivity ratios were as follows: In chronic active hepatitis 16/49 (32.6 p.c.), and out of this group, in agressive hepatitis 12/35 (34.3 p.c.), in persistant hepatitis 4/14 (28.5 p.c.). Our findings indicate that, HB infection plays an important role in the etiology of acute viral hepatitis and in the development of chronic active hepatitis and liver cirrhosis. Previously, in a retrospective etiologic study of 220 cases of liver cirrhosis, we have shown that, cryptogenic cases constitutes the major part of the series (47 p.c.). Therefore the importance of prevention of hepatitis B infection by means of education and sanitary measures, and also, by discarding the HB Ag positive blood and blood products are emphasized.
Mikroaerofil Streptokok Sepsisleri ve Lokalizasyon Olanakları Bakteriyel Endokarditlerde Laboratuvar (Etyolojik Tanı) Problemleri
Microaerophilic Streptococcal Sepsis and Localization Possibilities Laboratory (Etiological Diagnosis) Problems in Bacterial Endocarditis
Yazar: Onul, Melahat
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: Infectious Diseases ; Bulaşıcı Hastalıklar ; Microaerophilic streptococcus,bacterial endocarditis,sepsis,laboratory diagnosis,penicillin sensitivity ; Mikroaerofil streptokok,bakteriyel endokardit,sepsis,laboratuvar tanı,penisilin duyarlılık

I. Streptokok infeksiyonları günümüzde genel anlamda bir azalma oranı göstermekle beraber ayırım ve tanım olanaklarında, eksiklik ve yanılgıların bunda bir ölçüde hissesi olması gerekmektedir. Zira değişik biyolojik koşullarda üreme olanakları üzerinde sabır ve titizlikle durulursa durum değismekitedir. Özellikle mikroaerofil ve anaerob mikroorganizmaların oluşturduğu infeksiyonlar burada öncelik taşır.ll. Bakteriyel endokarditlerde klinik semptomlar çok kez hekimi uyarıcı niteliktedir. Genel infeksiyon belirtileri kardiyak bulgular, embolik semptomların hepsinin burada pozitif bulunduğu vakalarda dahi terapötik yönden etyolojik etkene eğilme zorunluğu vardır.

I. While streptococcal infections are generally decreasing today, deficiencies and misconceptions in their differentiation and definition must be partly responsible. This is because the situation is changing if we patiently and meticulously consider their potential for growth under various biological conditions. Infections caused by microaerophilic and anaerobic microorganisms are particularly prominent in this regard. II. Clinical symptoms in bacterial endocarditis are often a warning sign for the physician. Even in cases where general signs of infection, cardiac findings, and embolic symptoms are all positive, the etiological factor must be addressed therapeutically.
Lumbar Disk Cerrahisi Başarısızlıklarının Ortopedik Yönü
A Rational Approach to Failures of Lumbar Disk Surgery: The Orthopedist's Approach
Yazar: Çakırgil, Güngör Sami
Dergi: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, Vol. 27 No. 3-4, 1974
Anahtar kelimeler: Orthopaedics ; Ortopedi ; Lumbar disc surgery failures,Spinal fusion,Posterolateral fusion ; Lumbar disk cerrahisi başarısızlıkları,Spinal füzyon,Posterolateral füzyon

Disk ameliyatını takiben, semptomların sebat etmesi nadir bir durum değildir. Bu gibi problem, daha metodik ve çok yönlü bir çalışma kereklirir. İlmen ilk ve yegâne başarı yolu, başlangıçtaki teşhiste çok hassasiyet göstermektir. Bu maksatla dahili, ortopedik, nörolojik, nöroşirurjik ve psikiatrik muayeneler yapılmalı; radyografik, myelografik, elektromyografik, yapılabildiği takdirde diskografik tetkiklere ve tecrübi alçı korsa tatbikine başvurulmalıdır. İlk teşhisin yanlış yapılması, disk cerrahisinin başarısızlığında en yaygın sebeptir. Hastada mevcut organik ve emosyonel durumlar dikkatle araştırılmalıdır. Tam teşhis konmadan girişilecek tedavi hastanın mevcut izdırabının daha da fazlalaşmasına yol açar. Teşhisten sonra, tedavinin konservatif veya cerrahi yönlerde yapılacağı hususunda mutlak indikasyon konmalıdır. Cerrahi tedavi nöroşirurjikal eksplorasyon, spinal füzyon veya. bu ikisinin kombinasyonu şekillerinde uygulanır. Eğer spinal füzyon indikasyonu konursa bu, otojenöz iliak greflerinden istifade edilerekyapılacak «Postero - lateral Füzyon» olmalıdır.

Persistence of symptoms following disc surgery is not uncommon. Such problems require more methodical and multifaceted work. The first and only path to success is meticulousness in the initial diagnosis. For this purpose, internal, orthopedic, neurological, neurosurgical, and psychiatric examinations should be performed; radiographic, myelographic, electromyographic, discographic examinations, and the application of a cast should be considered when possible. Incorrect initial diagnosis is the most common cause of disc surgery failure. The patient's existing organic and emotional conditions should be carefully investigated. Undertaking treatment without a complete diagnosis will only exacerbate the patient's existing suffering. After diagnosis, an absolute indication must be given for conservative or surgical treatment. Surgical treatment may include neurosurgical exploration, spinal fusion, or A combination of these two is performed. If spinal fusion is indicated, it should be a "Postero-lateral Fusion" using autogenous iliac grafts.