Kurumlar Yoluyla Barış: Woodrow Wilson ve Paris Barış Konferansı
Peace through Institutions: Woodrow Wilson and the Paris Peace Conference
Yazar: Küntay, Burak
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 8 No. 15, 2015
Anahtar kelimeler: Birinci Dünya Savaşı, Milletler Cemiyeti, ABD Dış Politikası, Woodrow Wilson

Birinci Dünya Savaşı’nın yüzüncü yıldönümüne yaklaştığımız bu günlerde, savaşın ertesinde oluşturulan kurumlara dair retrospektif bir değerlendirme yapmak için zamanlama uygundur. Uluslararası kamuoyunda barışı ve işbirliğini güçlendirecek bir küresel düzeni oluşturma çabaları (İkinci Dünya Savaşı’nın başlamasıyla nihayetinde başarısız da olsa) günümüz siyaseti için önemli dersler içermektedir. Bu çalışma, ABD’nin Birinci Dünya Savaşı’ndaki rolüne, Versay anlaşmasının imzalanması sürecindeki diplomatik görüşmelere ve ABD Başkanı Woodrow Wilson’un ünlü idealizmine eleştirel bir şekilde yaklaşacaktır. Çalışma Birinci Dünya Savaşı’nın Avrupa’da nasıl başladığına dair tarihsel bir açıklamayla başlayarak, ABD’nin 1917’de savaşa girişini bir bağlama oturtacaktır. Woodrow Wilson esasen Amerika’nın tarafsızlığı yönünde çaba gösterdiği ve ABD kamuoyu Birinci Dünya Savaşı’na kadar izolasyonizmi desteklediği için, Wilson’un başkanlığı ABD dış politikasında müdahaleciliğe ve Soğuk Savaş sonrası dönemdeki dünya jandarmalığına gidiş anlamında tarihi bir kırılma dönemidir. Savaşın ve Amerika’nın rolünü değerlendirmek Woodrow Wilson’ın kendi ülkesinde karşılaştığı asimetrik tepkiyi anlamaya yardımcı olacaktır. ABD’de Wilson’ın dış politika karnesi Meksika’ya yapılan müdahale, Avrupa’daki savaşa ilk başta mesafeli kalma çabası ve savaştan sonra barışı tesis etme yönündeki nafile çabalarıyla hatırlanmaktadır. Wilson ABD’nin savaşa katılması için ünlü “dünyayı demokrasi için daha güvenli kılmak” çağrısıyla iç politikada destek toplamıştır. O dönemde, dış politika yapımında bu tür açıkça idealist bir retorik kullanmak yeni bir hamleydi, bugün ise çok daha normalleşmiş durumdadır. Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra, Wilson’ın Kongre ile mücadelesi ve ABD’nin Milletler Cemiyeti’ne girmemesi yakın zamanlardaki ABD yönetimleriyle Kongre arasındaki çatışmaları hatırlatmakta ve bu durum muhtemelen İkinci Dünya Savaşı’nın çıkışına da katkıda bulunmuştur. Çatışmalı bir dış politika ortamında ABD kamuoyu bir kez daha izolasyonizme yöneldikçe, Birinci Dünya Savaşı ve etrafında kurulan söylemlerin eleştirel bir değerlendirmesi günümüzün uluslararası düzeni açısından da dikkat çekici sorular ortaya koymaktadır

As we approach the centennial of World War I, it is fitting to undertake a retrospective, academic review of the institutions devised in the war’s aftermath. The efforts to build and sustain a global order ensuring peace and cooperation in the international community - which ultimately failed with the beginning of a Second World War—constitute telling and timely lessons for world politics today. This paper looks critically at America’s role in World War I, diplomatic talks preceding the signature of the treaty of Versailles, and domestic and international reactions to President Woodrow Wilson’s signature idealism.The paper begins with a historical overview of how World War I began in Europe in an effort to contextualize the entrance of the United States in 1917, two and a half years after the war began. Since Woodrow Wilson originally promoted American neutrality, and U.S. public opinion had mostly favored isolationism until World War I, Wilson’s presidency represents a historic shift in American foreign policy to interventionism and eventually, its post-Cold War “global policeman” status. Assessing the main actors of WWI and America’s role in it serves to frame Woodrow Wilson’s asymmetrical reception within his own country. In the U.S., Wilson’s foreign affairs record is characterized by his intervention in Mexico, his original attempt to remain uninvolved in Europe’s war, and his failed attempt to keep peace after the war. Wilson garnered domestic support for U.S. entrance with his call to “make the world safe for democracy.” Using such overt idealistic rhetoric in the foreign policymaking decision process was novel at the time, but sounds all too familiar today. Post-WWI, Wilson’s fight with Congress and the U.S. not entering into the League of Nations resembles rifts between U.S. administrations and their Congresses in recent times, and it arguably indirectly contributed to the occurrence of the World War II. As U.S. public opinion once again begins favoring non-interventionism amidst volatility overseas, a critical approach to WWI history and its discourse invites salient questions about today’s international order