hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Akılsal Zorunluluk ve Dinî Meşruiyet Bağlamında İbn Rüşd’ün Felsefe Savunusu
The Defense of Philosophy According to Averroes in the Context of Rational Necessity and Religious Legitimacy
Yazar: Manafov, Rafiz; Akman, Adem
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: İbn Rüşd,Akli Zorunluluk,Dinsel Meşruiyet,Felsefe,Savunu ; Averroes,Rational Necessity,Religious Legitimacy,Philosophy,Defense

İbn Rüşd İslam düşüncesinin akli temellerinin ve felsefi düşüncenin gerilemeye yüz tuttuğu bir dönemin filozofudur. O, felsefi açıdan dinin konumunu gerekli gördüğü kadar, din açısından da felsefenin kaçınılmazlığına inanır. Çalışmamızın özünü ve amacını İbn Rüşd’ün felsefesindeki temel kavram ve düşünceler oluşturmaktadır. Makalede felsefenin İbn Rüşd açısından akli zorunluluk ve dinsel meşruiyeti sorgulanmakta, felsefi ve dini veriler ışığında değerlendirilmektedir. Dinsel veriler ve rasyonel gereklilik bağlamında İbn Rüşd’ün felsefe savunusunun özellikleri ortaya konmakta ve önemi vurgulanmaktadır.

Averroes is a philosopher of an era in which the rational foundations of Islamic thought weakening, and the philosophical mind was on the verge of decline. He regards the position of religion as possible and necessary in terms of philosophy, he sees philosophical activity necessary in terms of religion. The purpose and essence of our study based on the main principles and defenses of philosophy of Averroes. It discusses the rational necessity and religious legitimacy of philosophy in the context of Averroes’ defense of philosophy. It focuses on importance of philosophy in the eyes of Averroes and how he legitimize philosophy in terms of religion.
Tarihten Günümüze Kur’an ile Yetinme Söyleminin Kritiği
Criticism of the Discourse of Confining Oneself to the Quran From History to Today
Yazar: Aslan, Recep
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: Kur'an,Kur’an İslâm’ı,Sünnet,Kur’an ile yetinme,Hadis İnkârı ; The Qur'an,Qur’an’ Islam,Sunnah,Making Do with the Qu’ran,Hadith Denial

Kur’an ile yetinme söylemi/Hadisi inkâr düşüncesi, her dönemde az veya çok Müslümanların gündeminde olmuş bir meseledir. Çağımızda sünnete karşı olumsuz tavır takınan marjinal gruplar olduğu gibi, tarihi süreç içerisinde de sünneti kabul etmeyen, İslâm’ın sadece Kur’an’dan ibaret olduğunu gizli veya açıkça iddia eden “Kur’an İslâm’ı” veya “Kur’an Müslümanlığı” şeklinde birtakım isimlerle kendini nitelendiren kesimler olmuştur. Kur’an ile yetinme söyleminin birtakım çıkmazları vardır. Sadece Kur’an ile yetinme demek, Hz. Peygamber’in tebyîn görevini elinden alıp sadece tebliğ görevi ile iktifa etmek anlamına gelir. Bu söylemi dillendiren çevreler, Hz. Peygamber’in konumu ile alakalı âyetleri parçacı yaklaşımla işlemekte, Hz. Peygamber’in statüsünü adeta bir postacı durumuna indirgemektedirler. Kur’an ve sünnetten birini kabul etmemek dinin bir kısmını kabul edip diğer bir kısmını inkâr etmek anlamına gelir. Bu çalışmada, Kur’an ile yetinme söyleminin tarihi arka planına ve günümüze yansımasına ana hatlarıyla değinilecektir.

The discourse of making do with the Quran / the idea of denial of the hadith is an issue that has been on the agenda of Muslims more or less in every period. Just as there are marginal groups that adopt a negative attitude towards Sunnah in our age, throughout the history, there have been groups who do not accept Sunnah, and secretly or explicitly claim that Islam consists only of the Qur’an, describe themselves with a number of names such as "Qur’an’s Islam" or "Qur'anic Islam". The discourse of making do with the Quran has some dilemmas. To be content with only the Qur'an means to take away the explanation duty of the Prophet's and to accept it only with the duty of notifying. The circles that voiced this discourse process the verses about the position of the Prophet in a fragmentary approach and reduce the status of the Prophet to a postman. Not accepting Qur’an and Sunnah means accepting one part of the religion and denying the other. In this study, the historical background of the discourse of being content with the Qur’an alone and its reflection to the present will be discussed in outline.
İmam Kuşeyrî’nin Hallâc-ı Mansûr’u Müdafaası
Imam Kuşeyrı's Defense Of Khallâc Al-Mansour
Yazar: Yiğit, Mesut
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: Sufism,Criticism,er-Risale,Imam Kuseyri,Khallâc al-Mansour ; Tasavvuf,Tenkit,er-Risale,İmam Kuşeyrî,Hallâc-ı Mansûr

Hallâc-ı Mansûr’un dile getirdiği görüşleri sebebiyle idam edilmesi, İslâm fikir dünyasında derin izler bırakmıştır. Tenkit edenler, şathiye türü sözlerinden dolayı onu hulûl ve ittihat inancına sahip bir zındık olarak görüp eleştirmişlerdir. Savunanlar ise onu Ehl-i Sünnet akidesine bağlı şehit bir sûfî olarak nitelendirmişlerdir. İmam Kuşeyrî er-Risale adlı eserinde, seksen üç sûfînin biyografisine yer vermesine rağmen Hallâc-ı Mansûr’a yer vermemiştir. Bu durum İmam Kuşeyrî’nin tasavvufu Kitap ve Sünnet kaynaklı olduğunu ispat etme çabası ve yanlış anlaşılma kaygısına bağlanılabilir. Buna rağmen er-Risale’de Hallâcı Mansûr’un görüşlerine yer vermesi bilhassa kitabın başında yer alan “tevhîd” bölümünde Yüce Allah’ın zâtını, sıfatlarını ve fiillerini tenzih eden sözlerini nakletmesi, Hallâc-ı Mansûr’un biyografisine yer vermemiş olması üzerinden ona yapılacak eleştirilere üstü kapalı bir cevap niteliğindedir. Bu araştırmada İmam Kuşeyrî’nin er-Risale’de Hallâc-ı Mansûr’dan yaptığı nakiller temel alınarak Hallâc-ı Mansûr’un münekkitlerine vermek istediği zımni cevaplar incelenecektir.

The execution of Hallâc-ı Mansûr because of his views left deep traces in the world of Islamic thought. Critics criticized him for his shathiye type words. The defenders, on the other hand, described him as a martyred Sufi who adhered to the Ahl as-Sunnah doctrine. Although Imam Kuşeyrî included biographies of eighty-three Sufis in his work called er-Risale, he did not include Hallâc-ı Mansûr. This situation can be attributed to Imam Kuseyri's effort to prove that Sufism originates from the Book and Sunnah and the concern of being misunderstood. Despite this, Imam Kuseyri's inclusion of Hallâcı Mansûr's views is an implicit response to the criticisms to be made against him because he did not include his biography. In this research, the implicit answers that Imam Kuşeyri wants to give to those who criticize Hallâc-ı Mansûr will be examined.
Malikilerin İmam Şâfiî Eleştirisi: İbnü’l-Lebbâd’ın “Kitabu’r-Redd Ala’ş-Şafiî” Adlı Kitap Örneğinde
The Mâlikıs’ Crıtıcısm Of The İmam Shafı'ı : In The Example Of The Ibn Al-Lebbad's Book “Kıtabu'r-Redd Ala'ş-Shafı'ı”
Yazar: Aslan, Bedri
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: Criticism,Dispute,Ibnu'l-Lebbad,Shafiî ; Eleştiri,İhtilaf,İbnu'l-Lebbâd,Şafiî

İslam hukuk tarihine bakıldığında birbirinden farklı birçok mezhebin ve dahası aynı mezhep içerisinde bile farklılaşan görüşlerin varlığı görülmüştür. Bu ihtilaflar mezheplerin başvurdukları usûl, takip ettikleri yöntemlerindeki farklılık ve fakihlerin istinbat edebilme kabiliyetine bağlanabilir. Ortaya çıkan farklı görüşlerin sahipleri kendi görüşlerini desteklemek ve karşı taraftakinin görüşünü çürütmek için cedel ve eleştiriye başvurmuşlardır. Bunun neticesinde fakihler, birbirlerinin aleyhine reddiyeler yazmışlardır. Bu gibi eleştiriler daha çok mezhepler arasında meydana gelmiştir. Klasik dönem araştırıldığında birçok Mâlikî âlimin İmam Şâfiî’yi (ö. 204/820) eleştirdiği görülecektir. Bunlardan biri de İbnü’l-Lebbâd el-Kayrevânî’dir (ö. 333/944). Birçok konuda İmam Şâfiî’yi eleştiren İbnü’l-Lebbâd, İmam Şafii’yi eleştirdiği konularda İmam Mâlik (ö. 179/795) ile İmam Şafii’nin görüşlerini mukayeseli bir şekilde ele almıştır. Çalışmada İbnü’l-Lebbâd’ın İmam Şafii’yi eleştirdiği konular, eleştiri üslubu ve yöntemi incelenmiştir.

When looked at Islamic law history, many different sects and different views are seen within the same sect. These disputes are attribute to different methods applied by the sects, and Faqihs’ abilities to reveal meaning. The emerging different view owners resorted to debate and criticism to support their own views and refute counter views. Accordingly, the Faqihs wrote rebuttals. Such criticisms occurred among sects. Investigating classical period, we see many Mâliki scholars criticized Imam Shafii (d. 204/820). Ibn Al-Lebbad Al-Qayrevani is one of them (d. 333/944). Ibn Al-Lebbad criticizes Imam Shafii on many issues, and compares Imam Mâlik’s (d. 179/795) and Imam Shafii’s views. This research studies the criticized subjects, style and criticism method of Imam Shafi’î by Ibn Al-Lebbâd
Hanbelî - Eş‘arî İhtilafının Tahammül Ahlakı Bağlamında Değerlendirilmesi
The Evaluation of the Hanbali - Ashari Conflict in the Context of the Ethics of Endurance
Yazar: Yalçın, Ahmet
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: Sect,Hanbalism,Asharism,Ibn Taymiyya,Critism and tolerance ; Mezhep,Hanbelilik,Eş'arilik,İbn Teymiyye,Eleştiri ve Tahammül Ahlakı

Hanbelîlik ve Eş’arîliğin ayrıştığı nokta, nasları anlama biçimleridir. Hanbelîler, nasların zahirine tutunmak ve aklın rolünü, şahit ve teslim olmak seviyesine indirgemiştir. Eş’arîler ise Eş’ari’nin, akıl ve nakil birlikteliğine dayalı kelam yöntemini izlemiştir. Bu iki anlayışın temsilcileri zamanla birbirlerinin fikirlerini, doğru-yanlış şeklinde kategorize etmiş, karşılıklı tartışmalara, hatta kavgalara kadar işi götürmüştür. Buna misal, İbn Teymiyye ve muhalifleri arasında geçen tartışmalar ve gerçekleşen hadiselerdir. Bir Hanbelî olarak İbn Teymiyye, Ashabü’l-Hadis geleneğinin mirasına sahip çıkarken, muhalifleri olan Eş’arîler onun nasları anlayış biçimine karşı çıkmış ve bu, ilmî bir ihtilafın ötesinde, hasmâne tutumların sergilenmesine, iftiralara ve hapsettirmelere kadar gitmiştir. Mezhep mensuplarının birbirine müsamaha ile yaklaşması ve tarihteki üzücü hadiselerin tekrar etmemesi gayesiyle yaptığımız bu çalışmamız, Hanbelî ve Eş’arîler arasındaki anlayış farkını, bunun tarihsel süreçte nasıl derinleştiğini göstermesi bakımından önemlidir.

Hanbalism and Ash'arism are two important thinking systems of Ahl-i Sunnah. The main point where these two schools differ is in their understanding of religious texts. Hanbalis often try to understand religious texts without comment. The Ash'ari thought revealed his understanding of kalam after Imam Ash'ari broke from his past with Mutazila and declared that he was a part of the hadith supporters. In the historical process, representatives of these two understandings have discussed various issues. These discussions led to events that would overshadow Islam's broad understanding of tolerance. The conflict between Hanbali and Ash'ari has manifested itself in different geographies and from different times. The most striking among these are the debates and events that took place between Ibn Taymiyya and his Opponents. This study is important in terms of showing the difference in understanding between Hanbali and Ash'ari people and how this has deepened in the historical process.
Bâkıllânî’nin Nübüvveti Ispat Noktasında Berâhime’nin Eleştirilerine Verdiği Cevaplar
Answers Of Al-Baqillani To Critisim Of Berahime In Terms Of Substantiation Of Prophethood
Yazar: Uysal, Ekrem
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: Kelam,Nübüvvet,Berâhime,Bâkıllânî,Eleştiri ; Kalam,Prophethood,Berâhime,Bâqillânî,Criticism

İslâm itikâdında nübüvvet konusu en önemli meselelerden biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Genel olarak kelâmcılar bu konuyu imkân, lüzum, olgu ve ıspat noktasında ele alarak değerlendirmişlerdir. Buna göre Yüce Allah’ın nübüvvetin imkânı noktasında insanlara peygamber göndermesi aklen mümkün müdür, eğer mümkün ise bu nasıl gerçekleşmiştir gibi konular esas noktayı oluşturmaktadır. Nübüvvetin lüzumu konusunda ise tarih boyunca insanların aklî melekelerinin yanında peygamberlere ihtiyaç duyup duymayacakları önem arzetmektedir. Buradan hareketle nübüvveti kısmen veya tamamen inkâr eden Dehriyye, Berâhime ve Sümeniyye gibi akımlara karşı geliştirilen yöntemler ve ortaya konulan delillerle nübüvvet ıspat edilmeye çalışılmıştır. Bununla birlikte Yahudi ve Hristiyanlarla da nübüvvetin mahiyeti, peygamberlerde bulunması gereken sıfatlar, bazı peygamberlerin kabul edilip bazılarının reddedilmeleri gibi alanlarda görüş ayrılıklarından dolayı tartışmalar yaşanmıştır.

Prophethood appears to be one of the most important issues in Islamic belief. In general, theologians studied and assessed the issue in terms of possibility, necessity, phenomena and substantiation. Accordingly, the issues make the basic points such as is it mentally possible for almighty Allah to send humanity a prophet in the possibility of prophethood; and if possible, how did it occur? On the other hand, for the essence of prophethood, over the history, it has presented significance whether humanity needs prophets besides mental faculties. Starting out from this point, the prophethood has been tried to be substantiated through the methods developed against such movements as Dehriyye, Berahime and Sumeniyye denying the prophethood partially or totally and the proofs that are put forth. On the other hand, some disputes have been experienced with Jews and Christians due to the difference views in several fields such as the essence of prophethood, the features that should be owned by prophets and acceptance some of the prophets but rejection of some others.
İskenderiye Okulu Ve İslam Düşüncesi Üzerindeki Etkileri
Alexandria School And Its Effects On Islamıc Thought
Yazar: Aytepe, Nesim
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: İskenderiye Okulu, İslam Düşüncesi, Alegori,,Alexandria  School,Islamic Thought,Allegory ; Alexandria  School,,Islamic Thought,Allegory,

İslami ilimlerin klasik döneminde farklı kültürlerden etkilendiğine dair iddialar söz konusudur. Bu iddialarda temel amaç, İslami ilimlerin gelişim döneminde orijinallikten yoksun olduğunu kanıtlamaktır. Buna karşı İslam düşüncesini savunanlar gelişim döneminde her ne kadar ufak tefek etkileşimler olsa bile İslami ilimlerin kendi iç dinamikleri üzerinden gelişimlerini sürdürdüğünü iddia etmektedirler. Bu tartışmayı somut veriler üzerinden neticeye bağlamak üzere İskenderiye Okuluna bakılabilir. İskenderiye Okulu, tarihsel olarak İslami ilimlerin teşekkül döneminden önce varlığını büyük oranda kaybetmiştir. Bununla birlikte, İskenderiye Okulunda temsil edilen düşünce ve kültürel birikim, farklı şekillerde etkisini sürdürmüştür. Bu çalışma, bir taraftan İslami ilimlerin farklı bir kültürel çevreden ne oranda etkilenmiş olabileceğini İskenderiye Okulu örneğinden hareketle ortaya koymayı hedeflerken, diğer taraftan İskenderiye Okulunun bu etkiyi hangi araçlarla oluşturduğunu analiz etmeyi amaçlamaktadır.

There are claims that Islamic sciences were influenced by different cultures in the classical period. The main purpose of these claims is to prove that Islamic sciences lacked originality during their development period. On the other hand, advocates of Islamic thought claim that Islamic sciences continue their development through their own internal dynamics, even though there are minor interactions during the development period. To conclude this discussion with concrete data, we can look at the School of Alexandria. The Alexandria School has historically largely lost its existence before the formation of the Islamic sciences. However, the thought and cultural background represented in the Alexandria School has continued to influence in different ways. While this study aims to reveal the extent to which Islamic sciences may have been influenced by a different cultural environment, based on the example of the Alexandria School, on the other hand, it aims to analyze the means by which the Alexandria School creates this effect.
Fuat Sezgin’in Tespitleri Işığında İslam Düşünce Geleneğinde Eleştiri Kültürünü Besleyen Temel Dinamikler
Fundamental Dynamics Feeding the Culture of Criticism in the Tradition of Islamic Thought in the Light of Fuat Sezgin's Findings
Yazar: Batar, Yusuf
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: Critical Culture,Islamic Tought,History of Science ; Eleştiri Kültürü,İslam Düşüncesi,Bilim Tarihi

Bu makalede Fuat Sezgin’in bilim tarihine ilişkin tespitleri ışığında İslam düşünce geleneğinde eleştiri kültürünün oluşumuna kaynaklık eden temel dinamikler analiz edilmektedir. Sezgin’in tespitlerine göre Müslümanların bilimsel üretim süreci; tercüme faaliyetlerinin başladığı sekizinci yüzyıl, alma ve kabul etme safhası; sekizinci yüzyılın ikinci yarısından itibaren özümseme safhası ve dokuzuncu yüzyıldan itibaren de birçok alanda özgün çalışmaların ortaya çıkmaya başladığı uzun bir süreçtir.Sezgin’in üç aşamalı olarak ele aldığı söz konusu bilimsel üretim yolculuğunda Müslümanlarda güçlü bir eleştiri kültürünün hâkim olduğunu görebiliyoruz. Nitekim “alma ve kabul etme safhası” olarak isimlendirilen dönemde başka kültürlere ait eserler ve uygulamalar cesaretli bir şekilde alınmış ve kısa bir süre sonra özümsenmiştir. Bu makalede Müslümanlardaki eleştiri kültürünü besleyen bu temel dinamikler, özgüven, yaratıcılık, tekâmül düşüncesi, ilmi hassasiyet, teori ve uygulama bütünlüğü, bilimde evrensellik, çalışma ahlakı ve öğretmen-öğrenci iletişimi başlıkları altında incelenmektedir.

In this article, in the light of Fuat Sezgin's determinations on the history of science, the basic dynamics that are the source of the formation of the criticism culture in the Islamic thought tradition are analyzed. According to Sezgin's determinations, the scientific production process of Muslims, the eighth century when translation activities started, the phase of acceptance and acceptance; It is the assimilation phase starting from the second half of the eighth century and the period when original studies in many fields began to emerge from the ninth century.We can see that a strong criticism culture prevails among Muslims in this scientific production journey, which Sezgin handles in three stages. As a matter of fact, in the period called “receiving and accepting phase”, works and practices belonging to other cultures were taken courageously and were assimilated after a short time. In this article, the basic dynamics that feed the culture of criticism in Muslims are examined under the titles of self-confidence, creativity, evolutionary thinking, scientific sensitivity, integrity of theory and practice, universality in science, work ethic and teacher-student communication.
Din Eğitiminde Eleştirel Düşünme ve Öz Eleştiri
Critical Thinking and Self-Criticism in Religious Education
Yazar: Karasu, Teceli
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: Din eğitimi,eleştirel düşünme,öz eleştiri ; Religious education,critical thinking,self criticsm

Eleştirel düşünme, varlığı doğru anlamlandırmanın önemli bir unsurudur. Bu beceri, kişinin yaratılış amacını idrak etmesine ve dolayısıyla dünya ahiret dengesini gözeterek yaşamasına katkı sağlar. Dahası eleştirel düşünme, kişinin bilgi, duygu ve eylemlerine yönelik doğru değerlendirme yapması anlamında, öz eleştirinin de zeminini oluşturur. Günümüz Müslümanlarının bu alanda yaşadıkları problemlerin çözümüne ışık tutacak yeterli bilimsel çalışmanın olmayışı bu konunun ele alınmasının gerekçesini oluşturmuştur. Literatüre dayalı yapılan bu çalışmada eleştirel düşünme ve öz eleştiri ele alınmıştır. Çalışmada İslam’ın eleştirel düşünme ve öz eleştiriye yaklaşımı tahlil edildikten sonra, günümüz din eğitiminde bu becerilerin geliştirilmesinde kullanılabilecek yöntem ve teknikler tartışılmıştır.

Critical thinking is an important element of correct interpretation of existence. This skill contributes to one's comprehension of the purpose of creation and therefore to live by observing the balance of the world in the hereafter. Moreover, critical thinking also forms the basis of self-criticism in the sense that a person makes correct evaluation of his / her knowledge, feelings and actions. Lack of sufficient scientific studies to shed light on the problems faced by today's Muslims has been the reason for addressing this issue. Critical thinking and self-criticism are discussed in this literature-based study. In the study, after analyzing the critical thinking and self-criticism approach of Islam, the methods and techniques that can be used in developing these skills in today's religious education are discussed.
İmâmü’l-Haremeyn El-Cüveynî’nin Muğîsü’l-Halk Fî Tercîhi’l-Kavli’l-Hakk Adlı Eserinde Ebû Hanife’ye Yönelik Eleştirileri
The Crıtıcısm Of Imam Al-Harameyn Al-Juwayni About Ebu Hanife In The Work Named Of Mughith Al-Khalq Fi Tarjih Al-Qawl Al-Haqq
Yazar: Eşit, Yusuf
Dergi: Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 9 No. İDEKTA, 2021
Anahtar kelimeler: Abu Hanifa,Juwayni,Crıtıcısm,Madhab,difference ; Ebû Hanîfe,Cüveynî,Eleştiri,Mezhep,İhtilaf

Müctehidin zann-ı galibi olması hasebiyle istinbâta dayalı bir meselenin hükmü müctehidden müctehide farklılık arz edebilmektedir. Bu noktada doğru olanın tayini, ictihâdda hata ve isâbet meselesi zemininde tartışılmıştır. Genel olarak bu tartışma her müctehidin musîb olduğu ile sadece bir müctehidin musîb olduğu şeklinde iki farklı görüş olarak tezahür etmiştir. Müctehidlerden sadece birinin doğruya isâbet ettiği kabul edildiğinde hangi müctehidin doğruya isâbet ettiği problemi ortaya çıkmaktadır. Dört mezhep fukahâ ve usulcülerinin geneli bu görüşte olması hasebiyle her mezhep, kendilerinin haklı veya doğruya ulaştıklarını iddia etmekte diğer mezhepleri yanlışlayarak eleştirmektedirler. Bu bağlamda İmâmü’l-Haremeyn el- Cüveynî (ö. 478/1085), mensubu olduğu Şâfiî mezhebinin doğruluğunu ispat sadedinde “Muğîsü’l-halk fî tercîhi’l-kavli’l-hakk” adlı eserini kaleme almıştır. Bu çalışmada Cüveynî’nin mevzu bahis eserinde Ebû Hanîfe’ye yönelttiği eleştiriler ele alınacaktır.

The determination of the right thing has been discussed on the basis of error and accuracy in ijtihâd. In general, this debate has manifested as two different views: that every mujtahid is a musib and that only one mujtahid is a musib. When it is accepted that only one of the mujtahids hit the truth, the problem arises of which mujtahid hits the truth. In this context, Imam el-Harameyn al-Juwayni (d. 478/1085) wrote his work named "Mughith al-Khalq fi Tarjih al-Qawl al-Haqq" in order to prove the accuracy of the Shafii sect to which he belongs. In this study, the criticisms of Juwayni directed to Abu Hanifa in the mentioned work will be discussed.