hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
MONTRÖ SÖZLEŞMESİ HÜKÜMLERİ ÇERÇEVESİNDE ALTIN FRANK UYGULAMASINA İLİŞKİN TARTIŞMALARIN DEĞERLENDİRİLMESİ
Montrö Sözleşmesi Hükümleri Çerçevesinde Altın Frank Uygulamasına İlişkin Tartışmaların Değerlendirilmesi
Yazar: Yaycı, Cihat; Yaycı, Cihat
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 5 No. 8, 2015
Anahtar kelimeler: Montreux Convention, Turkish Straits, Gold Franc, charges ; Montrö Sözleşmesi, Türk Boğazları, Altın Frank, ücret

1936 yılında imzalanan Montrö Sözleşmesi ile belirlenen ve ‘Türk Boğazları’ olarak bilinen İstanbul Boğazı, Çanakkale Boğazı ve Marmara Denizi, geçiş (seyir ve sefer) serbestîsinin uygulandığı deniz alanıdır. Montrö Sözleşmesi gereğince tarafların yani, Boğazlardan yararlanacak olan gemiler ile Boğazların sahibi olarak Türkiye Cumhuriyeti’nin birbirlerine karşı hak ve yükümlülükleri vardır. Türk Boğazları’ndan geçen gemilerin Montrö ile belirlenmiş özlük hakkı geçiş ve seyir serbestisi iken, Türkiye Cumhuriyeti’nin de gemilerin fener, tahlisiye ve patente ücretini ödemelerini sıkı bir denetime tutmak ve yaptırtmak, ödeme yapmayan gemilerle ilgili işlemler yapmak, gerektiğinde ödeme yapılana kadar gemiyi Boğazlar’dan geçirmemek gibi hakları olduğu değerlendirilmektedir. Montrö Sözleşmesi’nin 1. Lahikası, ticaret gemilerinin geçişi sırasında alınacak ücretleri netton başına ve hizmet türü itibariyle Altın Frank üzerinden belirlemiştir. Bu çalışmada Boğazlar’daki mevcut yoğun tanker trafiği, hâlihazırdaki ücret uygulaması, Türk Boğazları’ndan uğraksız geçiş yapan ancak ücret ödemeyen yabancı gemilere uygulanabilecek yaptırımlar incelenmiş olup, Montrö Sözleşmesi’ndeki Altın Frank uygulaması ile mevcut uygulama arasında karşılıklı mukayese yapılarak Türkiye’nin Montrö Sözleşmesi hükümlerine uygun bir ücretlendirmeye geçmesinin sonuçları değerlendirilmiştir.

The freedom of passing and navigation in Turkish straits –Istanbul Strait (the Bosphorus), the Dardanelles and Marmara Sea- was established with the Montreux Convention in 1936. According to Montreux Convention, parties -ships passing through the Turkish Straits and Turkey, as the owner of the straits- have both responsibilities to each other. As the ships passing through the Turkish straits have the right to freedom of passing and navigation, Turkey should have the right to make the ships pay the charges for the light, life saving services and patente and if needed, stop ships until they pay the charges. According to Montreux Convention Annex-1, the charges are levied on each ton of net register tonnage in gold Franc. This study analyzes heavy traffic in the Turkish straits, current charges and the sanctions that can be applied to the ships passing through the straits without paying charges. The article also assesses the possible consequences of Turkey’s new charging policy comparing the current application with the gold Franc application in Montreux Convention.
Musa Qasimli, USSR-Turkey: From Normalization of Relations Till New Cold War (1960-1979)
Musa Qasimli, USSR-Turkey: From Normalization of Relations Till New Cold War (1960-1979)
Yazar: ,
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 5 No. 8, 2015

However, the Cold War was reanimated at the end of the 1970s. Tension at the  international and West-East competition level prevailed over the normalization  trend. Suspicions continued to trouble relations. Factors that prevented the de- velopment of cooperation remained while clandestine conflicts between the two  states continued. The Soviet invasion of Afghanistan and the deployment of U.S.  Pershing II missiles in Western Europe worsened the situation

However, the Cold War was reanimated at the end of the 1970s. Tension at the  international and West-East competition level prevailed over the normalization  trend. Suspicions continued to trouble relations. Factors that prevented the de- velopment of cooperation remained while clandestine conflicts between the two  states continued. The Soviet invasion of Afghanistan and the deployment of U.S.  Pershing II missiles in Western Europe worsened the situation
Musa Qasimli, USSR-Turkey: From the Coup d’état to Collapse (1980-1991)
Musa Qasimli, USSR-Turkey: From the Coup d’état to Collapse (1980-1991)
Yazar: ,
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 5 No. 8, 2015

Chapter 7 of the book is devoted to Gorbachev’s ascent to power. Mikhail Gor- bachev is widely known for his so-called ‘New Thinking’ in international rela- tions and for his famous Perestroika. Nevertheless, Qasimli describes the new  Soviet leader as a destroyer of old schemes and approaches, including traditional  wisdoms. According to Qasimli, Gorbachev heeded advisors who espoused nega- tive and suspicious views of Turkish foreign policy. Despite some controversial  statements by the author, the audience discovers a curious panorama of power  struggle inside the Kremlin. One of the outstanding participants of the struggle  was Heydar Aliyev, the future president of independent Azerbaijani Republic

Chapter 7 of the book is devoted to Gorbachev’s ascent to power. Mikhail Gor- bachev is widely known for his so-called ‘New Thinking’ in international rela- tions and for his famous Perestroika. Nevertheless, Qasimli describes the new  Soviet leader as a destroyer of old schemes and approaches, including traditional  wisdoms. According to Qasimli, Gorbachev heeded advisors who espoused nega- tive and suspicious views of Turkish foreign policy. Despite some controversial  statements by the author, the audience discovers a curious panorama of power  struggle inside the Kremlin. One of the outstanding participants of the struggle  was Heydar Aliyev, the future president of independent Azerbaijani Republic
David Harvey, Sermaye Muamması: Kapitalizmin Krizleri
David Harvey, Sermaye Muamması: Kapitalizmin Krizleri
Yazar: ,
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 5 No. 8, 2015

Harvey’in sermaye akışının mantığı ve kapitalizmin kriz eğilimli yapısının an- laşılması doğrultusunda sunduğu analizlerin geçerli niteliğe sahip olabileceği  düşünülebilir. Yazar kentlerin sermaye fazlasının emilmesindeki rollerine dikkat  çekerken, İkinci İmparatorluk Dönemi Fransa’sı ve 1940’lar Amerika’sından sun- duğu örnekler ile bu stratejinin hala devam ettiğini göstermeye çalışmaktadır. Gü- nümüzde kentsel dönüşüm adı altında yapılan yıkımların da sermaye fazlasının  eritilmesi amacını taşıdığı ve bu tür yöntemler ile sermayenin mevcut krizlerini  erteleme yoluna başvurduğu iddia edilebilir. Reklamlarda sürekli insanların re- fahını, huzurunu, rahatını düşünerek tasarlandığı söylenen yerleşim alanlarının  gerçekte sermayenin refahına hizmet ettikleri söylenebilir. Harvey’in kitabında  verdiği örneklerden de görülebileceği gibi şehrin merkezi dışında oluşturulan

Harvey’in sermaye akışının mantığı ve kapitalizmin kriz eğilimli yapısının an- laşılması doğrultusunda sunduğu analizlerin geçerli niteliğe sahip olabileceği  düşünülebilir. Yazar kentlerin sermaye fazlasının emilmesindeki rollerine dikkat  çekerken, İkinci İmparatorluk Dönemi Fransa’sı ve 1940’lar Amerika’sından sun- duğu örnekler ile bu stratejinin hala devam ettiğini göstermeye çalışmaktadır. Gü- nümüzde kentsel dönüşüm adı altında yapılan yıkımların da sermaye fazlasının  eritilmesi amacını taşıdığı ve bu tür yöntemler ile sermayenin mevcut krizlerini  erteleme yoluna başvurduğu iddia edilebilir. Reklamlarda sürekli insanların re- fahını, huzurunu, rahatını düşünerek tasarlandığı söylenen yerleşim alanlarının  gerçekte sermayenin refahına hizmet ettikleri söylenebilir. Harvey’in kitabında  verdiği örneklerden de görülebileceği gibi şehrin merkezi dışında oluşturulan
BM, BOSNA SOYKIRIMI VE KÜRESEL ADALET
BM, Bosna Soykırımı Ve Küresel Adalet
Yazar: Çakmak, Cenap; Atılgan, Cansu
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Bosnian genocide, UN, Security Council, global justice, civil society organizations ; Bosna soykırımı, BM, Güvenlik Konseyi, küresel adalet, sivil toplum örgütleri

Soğuk Savaş’ın sona ermesinden sonra uluslararası siyasi düzenin karşı karşıya kaldığı önemli sınavlardan biri olan Bosna’daki iç savaş ve savaş sırasında işlenen uluslararası suçların kovuşturulması ile ilgili sorunda BM, küresel adaleti sağlama konusunda oldukça başarısız bir sınav vermiştir. Çatışmaların başlamasından itibaren edilgen ve etkisiz bir tutum sergileyen BM, mahkemenin kurulması ve yargılamalar sırasında da bireylerin haklarını koruyucu bir politikadan çok siyasi dengeleri gözeten bir tutum içinde olmuştur. Savaş suçlularını yargılamak için kurulan mahkeme’nin öncü sayılabilecek kararlarında ise BM’nin değil gönüllü çalışan sivil toplum örgütlerinin önemli rolleri söz konusudur.

The United Nations has failed to effectively address the international crimes committed  in the Former Yugoslavia during the civil war that broke out in early 1990s. The UN had a difficult test when it failed to both take effective measures to prevent the clashes and prosecute the perpetrators of the war crimes committed in the combat zone. The UN, which has remained passive and inactive during the conflict, paid particular attention to considering political balances rather than the pursuit of justice. To this end, it adopted a reluctant approach towards the International  Criminal Tribunal (ICTY) set up to prosecute the war criminals in Former Yugoslavia. The success stories of this tribunal may be attributable to the indespensable role played by the non-state actors which remained committed to the collection of war crimes evidence from combat sites. Civil society actors also took an aggressive stance during the hearings before the Tribunal, which issued pathbreaking  rulings that gave a new direction to international criminal law.
TÜRKİYE’DE ÇOK PARTİLİ REKABETÇİ SİYASETİN DOĞUŞU: SİYASAL DEĞİŞİMİN İÇ VE DIŞ DİNAMİKLERİ
Türkiye’de Çok Partili Rekabetçi Siyasetin Doğuşu: Siyasal Değişimin İç Ve Dış Dinamikleri
Yazar: Sancaktar, Caner; Sancaktar, Caner
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Multiparty Politics, Republican People’s Party, Progressive Republican Party, the Free Republican Party, Democratic Party ; Çok partili siyaset, Cumhuriyet Halk Partisi, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, Serbest Cumhuriyet Fırkası, Demokrat Parti

Çok partili rekabetçi siyaset demokrasinin temel özelliklerinden ve önkoşullarından birisidir. Dolayısıyla makalede, Türkiye’de demokrasinin gelişimi “çok partili rekabetçi siyasetin doğuşu” bağlamında ele alınıyor. CHP’nin otoriter karakteri ve yapısı 1923-1945 döneminde çok partili rekabetçi siyasetin doğuşunu engelledi. İkinci Dünya Savaşı yıllarında ve sonrasında meydana gelen iç ve dış gelişmeler ise çok partili rekabetçi siyaset için siyasal, ekonomik ve toplumsal zemini hazırladı ve ve CHP iktidarına baskı uyguladı. Böylece yeni iç-dış gelişmeler ve baskılar 1945-1950 döneminde Türkiye’de çok partili rekabetçi siyaseti doğurdu.

Multi-party competitive politics are one of the major characteristics and  of democracy. Thus, in the article, the development of democracy in Turkey is studied within the context of “emergence of multiparty competitive politics.” The authoritarian character and structure of the Republican People’s Party (CHP) hindered the emergence of multi-party competitive politics in the 1923-1945 period. Internal and external developments during and after the Second World War prepared the political, economic, and social ground of multi-party competitive politics and forced the CHP government to accept multi-party politics. Consequently,  new internal-external developments and pressures in Turkey also produced multi-party competitive politics in the period of 1945-1950.
MISIR DEVRİMİ’NDE SOSYAL MEDYANIN ROLÜ
Mısır Devrimi’nde Sosyal Medyanın Rolü
Yazar: Telli,  azime; Telli, Azime
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Egypt, revolution, social media, January 25, Facebook, Twitter, YouTube, blog, sensorchip, democratization movements ; Mısır, devrim, sosyal medya, 25 Ocak, Facebook, Twitter, YouTube, blog, sansür, demokratikleşme hareketleri

Sosyal medya, toplumsal örgütlenme modellerinde son dönemde önemi giderek artan bir rol üstlenmiştir. Sosyal medyanın uzun yıllar otoriter rejimler altında yaşayan insanların demokrasi ve sosyal adalet taleplerinin ateşlenmesinde nasıl bir işlevi olduğu farklı disiplinler için inceleme konusu olmuştur. 2011 yılının ilk yarısında Orta Doğu, pek çok isyan ve ayaklanmaya sahne oldu. Bu isyanlar çoğu zaman “Facebook Devrimi” ya da “Twitter Devrimi” olarak adlandırılmıştır. Bu çalışmada Mısır’da 2011’in ilk döneminde patlak veren isyanı hazırlayan koşulların neler olduğu ortaya konup sosyal medyanın süreci nasıl etkilediği sorularına cevap aranacaktır. Bu amaçla 25 Ocak 2011’de başlayan ve 11 Şubat’ta Mübarek’in istifa etmesine neden olan gösteriler ve bu gösterilerin örgütlenmesi sürecinde sosyal medyanın rolü ele alınacaktır.

The importance of the new media is increasing day-by-day. Social media, which is one of the most common tools of the new media, has ignited the demands for democracy and justice from people who lived under the pressure of authoritarian regimes for many years. These functions of social media have become a prominent research subject for different disciplines. The Middle East has witnessed many uprisings in 2011. These uprisings have often been anointed as “Facebook Revolution” or “Twitter Revolution.” In this study, the circumstances that have caused the rebellion that cropped up in Egypt will be revealed and the question of how social media has affected this process will be answered. With these aims, the protests that began on January 25th 2011, eventuallyforcing Hosni Mubarak to resign on February 11th 2011, and the role of social media on the organizing process of these protests, is going to be discussed.
SOĞUK SAVAŞ SONRASI ORTA DOĞU’DA DEMOKRASİNİN YAYILMASI
Soğuk Savaş Sonrası Orta Doğu’da Demokrasinin Yayılması
Yazar: ,; Öztürk, Hasan
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Middle East, Democracy, Diffusion of democracy, USA ; Orta Doğu, Demokrasi, Demokrasinin yayılması, ABD

Soğuk Savaş’ın sona ermesiyle birlikte dünyadaki tek süper güç olarak kalan ABD, demokrasinin yayılmasını dış politika önceliklerinden birisi olarak benimsemişti. Özellikle 11 Eylül 2001 günü New York’ta gerçekleşen terör saldırıları sonrasında daha belirgin hale gelen görüşe göre ABD’nin süper güç olması, sahip oldukları demokrasi gibi “iyi” bir özelliği “geri kalmış” ülkelere götürme sorumluluğu yüklemekteydi. En son 2001 yılında Afganistan’ın ve sonrasında 2003 yılında Irak’ın işgal edilmesi ile bu ülkelerde kurulacak yeni sistemin demokratik olacağı, böylelikle çevresindeki ülkelere örnek olacağı tahmin edilmekteydi. Bu çalışmada Soğuk Savaş sonrasında Orta Doğu’da bir ülkede demokrasi seviyesindeki artışın komşu ülkenin demokrasi seviyesinin artmasına etkisi araştırılmaktadır. Zaman serisi analizi ile regresyon analizi yapılarak 1990-2008 yılları arasındaki dönem incelenmektedir. Ampirik sonuçlar Soğuk Savaş sonrası Orta Doğu ülkelerinde demokrasinin gelişmesi çevre ülkelere yayılmadığını ortaya koymaktadır. Sonuçlar Orta Doğu’da bir ülkede demokrasi seviyesinin artma ihtimalini yükselten en önemli iki etkenin o ülkenin komşularından daha güçlü oluşu ve ekonomisinin büyük oranda enerji kaynaklarına bağlı olmayışı olduğunu göstermektedir.

With the end of the Cold War, the U.S identified the spread of democracy as one of its foreign policy priorities. Advocates of this view have believed that the installation of democratic governments in Afghanistan and Iraq will render these countries as a role model for their authoritarian neighbors. This article empirically tests the assumption that increasing democracy level in one country will democratize its neighbors in the post-Cold War period Middle East. Empirical findings in this article show that the increasing level of democracy in a Middle Eastern country does not help democracy spread to its neighbors. Results also suggest that there are two factors that are most likely to help increase democracy level in a country: being more powerful than one’s neighbors and having an economy that does not rely on abundant natural resources.
AB’DE BİREYSEL HAKLAR VE LİZBON ANTLAŞMASI
AB’de Bireysel Haklar ve Lizbon Antlaşması
Yazar: Yaldız, Fırat; Yaldız, Fırat
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: European Union (EU), ethnic problem, group rights, individual rights, human rights, democracy, Treaty of Lisbon. ; Avrupa Birliği (AB), etnik sorun, grup hakkı, bireysel hak, insan hakları, demokrasi, Lizbon Antlaşması.

21. yüzyılın en önemli küresel sorunlarından birisi -önemli oranda terörizm boyutuna varmış olan etnik sorunlardır. Küreselleşme sürecinin de etkisiyle, ayrılıkçılık ve kendi kaderini tayin hakkı söylemlerinden, özerk yönetim ve bağımsızlığa kadar geniş bir yelpazede “grup hakları” olarak değerlendirilebilecek talepler gündeme gelmektedir. Bu çalışmada Avrupa Birliği (AB) pratiği üzerinden grup hakkı – bireysel hak tartışmalarının etnik sorunların çözümüne katkısı ve demokrasi teorisine uygunluğu tartışılmaktadır. Bu çerçevede, AB’deki bu tartışmalara ilişkin belirsiz tutumun terk edilerek 2000’li yıllardan itibaren bireysel hak yaklaşımının ağırlık kazanmaya başladığı ve son olarak 2009 tarihli Lizbon Antlaşması ile bireysel hak yönünde açık ve güçlü bir tercih yaptığı görülmektedir.

Ethnic problems, the majority of which have already reached to the level of exacting terrorism, are one of the most important global problems in the 21st century. With the effect of the globalization process, some demands which can be considered as group rights (such as secessionism, self-determination, self-governance and even independence) are coming into question. In this essay, the contribution of the debate between group rights and individual rights to the ethnic problems is being discussed on the EU practices as an example. The EU, which has started to abandon an unclear approach for last decade, has clearly preferred the individual rights approach with its implementation of the Treaty of Lisbon that entered into force in 2009.
NEO-RUSYA’NIN AKDENİZ RÜYASI: NEO-RUSYA’NIN SURİYE ARAP BAHARI’NDAKİ ROLÜ
Neo-Rusya’nın Akdeniz Rüyası: Neo-Rusya’nın Suriye Arap Baharı’ndaki Rolü
Yazar: Ertekin, Bülent Aydın
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 7, 2015
Anahtar kelimeler: Neo-Russia, Syria, the Arab Spring, Turkey ; Neo-Rusya, Suriye, Arap Baharı, Türkiye

Yirmi birinci yüzyılın ilk on yılında, Orta Doğu’da başlayan ve değişim rüzgârları arasında yer alan en önemli olayın Arap Baharı olduğu kabul edilmektedir. Bu çalışmada bir birine bağlı iki temel konu incelenmeye çalışılmaktadır. İlk olarak Suriye Arap Bahar’ında Rusya’nın etkisi ele alınmaktadır. İkinci olarak ise, tek kutuplu dünya sistemine itiraz eden Rusya’nın çok kutuplu bir dünyada kendisini uluslararası sistemin diğer üyelerine önemli bir aktör olarak kabul ettirme mücadelesini Suriye Arap Baharı üzerinden yürüttüğü tezi üzerinde durulmaktadır. Bu çerçevede Arap Baharı ve bu Baharın Suriye’de neden olduğu olaylar ile ilgili haber, yorum ve düşüncelere yer verilerek yapılan analizler sentezlenmiştir. Suriye krizinin çözümündeki gecikmenin Rus diplomasisinin tarihsel davranış rolüne endekslenebileceği veya onun bir ürünü olabileceği sonucuna varılmıştır.

At the end of the first decade of the 21st century, one of the most important events of our time started in the Middle East, which was seen as the “winds of change” and was named as Arab Spring. This article develops a twofold approach to analyze the Russian involvement in the Syrian crisis. On one hand article analyzes the direct effects of Russia on the Syrian Arab Spring, while on the other it focuses Russian objection to unipolar world system and its attempts to impose itself as an important player among the other international actors of the multi-polar world system through the Syrian crisis. In this context, the analyses, news, comments and thoughts appeared in media on Arab Spring and thier reflection on Syria has been synthesized. The concluding argument of the article is that the delay in resolving the crisis in Syria could be linked to the role of the historical behavior of Russian diplomacy.
BİLGE STRATEJİ Cilt: 4 Sayı: 6 (Bahar 2012)
BİLGE STRATEJİ Cilt: 4 Sayı: 6 (Bahar 2012)
Yazar: ,
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 6, 2015

Bilge Strateji dergisi yılda iki kere Bilge Adamlar Stratejik Araştırmalar Merkezi (BİLGESAM) tarafından yayınlanan  hakemli bir dergidir. EBSCOhost ve ASOS tarafından taranmakta ve dizinlenmektedir.  Dergide ifade edilen görüş ve fikirler yalnızca yazarlarına aittir,  BİLGESAM’ın düşünce ve politikasını yansıtan metinler olarak değerlendirilemez.  Bilge Strateji Dergisi’nin tüm hakları saklıdır. İzinsiz yayınlanamaz. Kaynak gösterilerek alıntı yapılabilir

Bilge Strateji dergisi yılda iki kere Bilge Adamlar Stratejik Araştırmalar Merkezi (BİLGESAM) tarafından yayınlanan  hakemli bir dergidir. EBSCOhost ve ASOS tarafından taranmakta ve dizinlenmektedir.  Dergide ifade edilen görüş ve fikirler yalnızca yazarlarına aittir,  BİLGESAM’ın düşünce ve politikasını yansıtan metinler olarak değerlendirilemez.  Bilge Strateji Dergisi’nin tüm hakları saklıdır. İzinsiz yayınlanamaz. Kaynak gösterilerek alıntı yapılabilir
Doğu Akdeniz'de Yetki Alanlarının Paylaşılması Sorunu Ve Türkiye
Doğu Akdeniz'de Yetki Alanlarının Paylaşılması Sorunu Ve Türkiye
Yazar: Yaycı, Cihat
Dergi: Bilge Strateji, Vol. 4 No. 6, 2015
Anahtar kelimeler: Eastern Mediterranean, Cyprus, relevant littoral, delimitation of the maritime areas, Exclusive Economic Zone (EEZ), energy ; Doğu Akdeniz, Kıbrıs, ilgili kıyıdaş, deniz yetki alanlarının sınırlandırılması, Münhasır Ekonomik Bölge (MEB), Enerji

Bu makalede Doğu Akdeniz’in tarihsel, stratejik ve ekonomik değeri ile Kıbrıs’ın önemine istinaden deniz yetki alanlarının paylaşımında Türkiye dâhil kıyıdaş devletlerin takındıkları tutuma ilişkin tespitler yapılmıştır. Bu tespitler ışığında Türkiye’nin hak ve menfaat kaybına uğramaması maksadıyla bir takım hukuki ve teknik önerilerde bulunulmuştur. Uluslararası hukuk çerçevesinde Türkiye’nin sadece Mısır, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) ve Suriye ile değil, Libya, İsrail ve hatta Lübnan ile de karşılıklı kıyıları bulunduğu ve Türkiye’nin bu devletlerle de deniz yetki alanı paylaşımı antlaşmaları akdedebileceği hususu tespit ve önerilerin esasını oluşturmaktadır. Bu durumda Türkiye’nin, uluslararası hukuka uygun hak ve menfaatleri doğrultusunda Doğu Akdeniz’de yeni bir deniz yetki alanları haritasını ortaya koyması mümkün olabilecektir.

The paper analyzes the respective positions of the littoral states including Turkey with regard to the delimitation of maritime zones taking the significance of Cyprus and the value of Eastern Mediterranean in historical, strategic and economic aspects into consideration. In the light of this analysis, the paper then gives a number of legal and technical recommendations in order for Turkey to effectively advocate and safeguard its legitimate rights and interests. The basic tenet of these recommendations is that Turkey can make treaties on delimitation of maritime zones not just with Egypt, the Turkish Republic of Northern Cyprus, and Syria but also with Libya, Israel, and Lebanon with which it shares coasts facing one another. Through such treaties Turkey will be able to assert a new map of maritime areas in Eastern Mediterranean in accordance with its own rights and interests enshrined in international law.