hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Taş yığma camilerin sismik yük kapasitelerinin değerlendirilmesi
Taş yığma camilerin sismik yük kapasitelerinin değerlendirilmesi
Yazar: Kazaz, İlker; Kocaman, İrfan
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 33 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Engineering ; Mühendislik ; Tarihi cami,deprem dayanımı; sonlu elemanlar yöntemi; yığma duvar; kesme dayanımı

Kültür varlığı olarak öneme sahip tarihi yapılar içerisinde bulunan camilerin, gelecek nesillere güvenle aktarılması için, bu tür yapıların deprem yükleri altındaki davranışlarının iyi bilinmesi, bu davranışa uygun hesap modellerinin geliştirilmesi, dayanımlarının güvenilir bir şekilde belirlenmesi ve yetersiz durumlarda gerekli müdahale yöntemlerinin tarihi dokuyu ve ruhu zedelemeden uygulanması gerekir. Bu çalışmada kültür varlığı olarak tescillenmiş Erzurum Lala Paşa Camisi’nin statik ve dinamik yükler altındaki davranışı sonlu eleman yöntemiyle incelenmiştir. Yapının taşıyıcı eleman ve malzeme özelliklerini belirlemek için literatürde mevcut yığma malzeme modelleri incelenerek teorik bir yaklaşım ortaya konulmuştur. 1992 Erzincan Depremi kaydı kullanılarak gerçekleştirilen dinamik analizler neticesinde belirlenen yanal yük taşıma kapasitesinin kestirilmesinde deprem yönetmeliğinde ve literatürde önerilen bağıntıların yeterliliği irdelenmiştir. Mevcut hesap yöntemlerinin tarihi yığma camilerin yanal yük dayanımlarının belirlenmesinde bazı değişikliklerle birlikte kullanılabileceği gösterilmiştir. Ayrıca, Erzincan depreminin bu tür yapılar için oldukça yıkıcı şiddette bir deprem olduğu belirlenmiştir.

Kültür varlığı olarak öneme sahip tarihi yapılar içerisinde bulunan camilerin, gelecek nesillere güvenle aktarılması için, bu tür yapıların deprem yükleri altındaki davranışlarının iyi bilinmesi, bu davranışa uygun hesap modellerinin geliştirilmesi, dayanımlarının güvenilir bir şekilde belirlenmesi ve yetersiz durumlarda gerekli müdahale yöntemlerinin tarihi dokuyu ve ruhu zedelemeden uygulanması gerekir. Bu çalışmada kültür varlığı olarak tescillenmiş Erzurum Lala Paşa Camisi’nin statik ve dinamik yükler altındaki davranışı sonlu eleman yöntemiyle incelenmiştir. Yapının taşıyıcı eleman ve malzeme özelliklerini belirlemek için literatürde mevcut yığma malzeme modelleri incelenerek teorik bir yaklaşım ortaya konulmuştur. 1992 Erzincan Depremi kaydı kullanılarak gerçekleştirilen dinamik analizler neticesinde belirlenen yanal yük taşıma kapasitesinin kestirilmesinde deprem yönetmeliğinde ve literatürde önerilen bağıntıların yeterliliği irdelenmiştir. Mevcut hesap yöntemlerinin tarihi yığma camilerin yanal yük dayanımlarının belirlenmesinde bazı değişikliklerle birlikte kullanılabileceği gösterilmiştir. Ayrıca, Erzincan depreminin bu tür yapılar için oldukça yıkıcı şiddette bir deprem olduğu belirlenmiştir.
Rasemik Propranololün Biyokatalitik Derasemizasyonuna Ses Ötesi Dalga ve Tepkime Parametrelerinin Etkisi
Rasemik Propranololün Biyokatalitik Derasemizasyonuna Ses Ötesi Dalga ve Tepkime Parametrelerinin Etkisi
Yazar: Songür, Rahime; Mehmetoğlu, Ülkü
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 33 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Engineering ; Mühendislik ; Biyokatalitik derasemizasyon,propranolol; β-bloker; enantiyoseçimlilik; Rhizopus oryzae

Farmasötik açıdan önem taşıyan, özellikle kardiyovasküler hastalıkların tedavisinde yaygın olarak kullanılan β-blokerlar kiral maddelerdir. β-blokerların enantiyomerleri çoğunlukla farklı farmakokinetik ve farmakodinamik özelliklere sahiptir. Bu nedenle β-bloker enantiyomerlerinin ayrı ayrı kullanılması önem kazanmıştır. Bu çalışmada; yaygın olarak kullanılan β-blokerlardan biri olan propranololün enantiyomerik saflıkta üretimi amaçlanmaktadır. Bu amaç doğrultusunda, Rhizopus oryzae CBS 111718 mikroorganizması  kullanılarak biyokatalitik derasemizasyon ile enantiyomerik saflıkta propranolol üretimi incelenmiştir. R. oryzae mikroorganizması ile farklı tepkime parametrelerinin (hücre parçalama yöntemi, substrat derişimi, tepkime ortamının pH’ı, süre gibi) tepkimeye etkisi incelenerek en uygun çalışma koşullarının belirlenmesi hedeflenmiştir. Tüm bu denemeler sonucunda en yüksek enantiyomerik aşırılık (% ee) ve dönüşüm (% C) değerleri; pH 7 olan tampon ortamında, 3 mM substrat derişiminde, 10 dakika ses ötesi dalga (SÖD) uygulandığı koşulda, 6 gün sonunda % ee=28,4; % C=60,2 olarak bulunmuştur.

Farmasötik açıdan önem taşıyan, özellikle kardiyovasküler hastalıkların tedavisinde yaygın olarak kullanılan β-blokerlar kiral maddelerdir. β-blokerların enantiyomerleri çoğunlukla farklı farmakokinetik ve farmakodinamik özelliklere sahiptir. Bu nedenle β-bloker enantiyomerlerinin ayrı ayrı kullanılması önem kazanmıştır. Bu çalışmada; yaygın olarak kullanılan β-blokerlardan biri olan propranololün enantiyomerik saflıkta üretimi amaçlanmaktadır. Bu amaç doğrultusunda, Rhizopus oryzae CBS 111718 mikroorganizması  kullanılarak biyokatalitik derasemizasyon ile enantiyomerik saflıkta propranolol üretimi incelenmiştir. R. oryzae mikroorganizması ile farklı tepkime parametrelerinin (hücre parçalama yöntemi, substrat derişimi, tepkime ortamının pH’ı, süre gibi) tepkimeye etkisi incelenerek en uygun çalışma koşullarının belirlenmesi hedeflenmiştir. Tüm bu denemeler sonucunda en yüksek enantiyomerik aşırılık (% ee) ve dönüşüm (% C) değerleri; pH 7 olan tampon ortamında, 3 mM substrat derişiminde, 10 dakika ses ötesi dalga (SÖD) uygulandığı koşulda, 6 gün sonunda % ee=28,4; % C=60,2 olarak bulunmuştur.
Farklı mineral katkıların epoksi zemin kaplama malzemesinin ıslanmazlığına ve yüzey enerjisine etkisi
Farklı mineral katkıların epoksi zemin kaplama malzemesinin ıslanmazlığına ve yüzey enerjisine etkisi
Yazar: Evcin, Atilla; Ersoy, Bahri; Uygunoğlu, Tayfun; Güneş, İbrahim
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 33 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Engineering ; Mühendislik ; Epoksi,mineral atık,kompozit,hidrofobisite,yüzey enerjisi,temas açısı

Bu çalışmada epoksi esaslı zemin kaplama malzemesinin ıslanmazlık (hidrofobisite) ve yüzey enerjisi (veya daha yaygın kullanılışı ile serbest yüzey enerjisi) özellikleri üzerine mineral katkı türü ve miktarının etkisi incelenmiştir. Bu amaçla mineral katkı olarak 3 farklı atık ürün (uçucu kül, silis dumanı ve yüksek fırın cürufu) ile kireçtaşı kullanılmıştır. Üretilen her bir katkılı ve katkısız epoksi malzemesinin ıslanmazlık özelliğinin belirlenmesinde, su damlası yayınım yöntemi kullanılarak su ile temas açıları ölçülmüştür.  Epoksi malzemelerin yüzey enerjisi hesaplamaları için ise 3 polar (Su etilen glikol ve formamid) ve 1 apolar (diiodometan) sıvı kullanılarak temas açıları ölçülmüş ve sonra bu temas açısı verilerine göre Fowkes yaklaşımı kullanılarak yüzey enerjileri hesaplanmıştır. Elde edilen sonuçlara göre mineral katkılar az ya da çok epoksinin ıslanmazlık özelliğini düşürmekte ve buna uygun olarak yüzey enerjisini artırmaktadır. Katkı türleri içerisinde epoksinin ıslanmazlık ve yüzey enerjisi özelliklerine en az etki edenin uçucu kül (UK) ve en çok etki edenin ise kireçtaşı olduğu belirlenmiştir.

Bu çalışmada epoksi esaslı zemin kaplama malzemesinin ıslanmazlık (hidrofobisite) ve yüzey enerjisi (veya daha yaygın kullanılışı ile serbest yüzey enerjisi) özellikleri üzerine mineral katkı türü ve miktarının etkisi incelenmiştir. Bu amaçla mineral katkı olarak 3 farklı atık ürün (uçucu kül, silis dumanı ve yüksek fırın cürufu) ile kireçtaşı kullanılmıştır. Üretilen her bir katkılı ve katkısız epoksi malzemesinin ıslanmazlık özelliğinin belirlenmesinde, su damlası yayınım yöntemi kullanılarak su ile temas açıları ölçülmüştür.  Epoksi malzemelerin yüzey enerjisi hesaplamaları için ise 3 polar (Su etilen glikol ve formamid) ve 1 apolar (diiodometan) sıvı kullanılarak temas açıları ölçülmüş ve sonra bu temas açısı verilerine göre Fowkes yaklaşımı kullanılarak yüzey enerjileri hesaplanmıştır. Elde edilen sonuçlara göre mineral katkılar az ya da çok epoksinin ıslanmazlık özelliğini düşürmekte ve buna uygun olarak yüzey enerjisini artırmaktadır. Katkı türleri içerisinde epoksinin ıslanmazlık ve yüzey enerjisi özelliklerine en az etki edenin uçucu kül (UK) ve en çok etki edenin ise kireçtaşı olduğu belirlenmiştir.
Statik, tuzlu ve asidik sulu ortamların poroziteli yapıtaşlarının kapiler su emme potansiyeline etkisi
Statik, tuzlu ve asidik sulu ortamların poroziteli yapıtaşlarının kapiler su emme potansiyeline etkisi
Yazar: Çelik, Mustafa Yavuz; Yılmaz, Selim
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 33 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Engineering ; Mühendislik ; Yapı taşları,porozite,andezit,tüf,kapiler su emme

Doğal yapı taşlarının ayrışmasında su önemli bir faktördür. Yapı taşları içine suyun girmesini sağlayan en önemli mekanizmalardan birisi de kapiler su emmedir. Kapiler su emme mekanizması esas olarak porozite boyutuna ve porozite sisteminin geometrisine bağlıdır. Bu çalışmada Afyonkarahisar civarında yapı taşı olarak kullanılan andezit, Ayazini ve Seydiler tüflerine bir dizi karakterizasyon çalışmaları yapılmıştır. Söz konusu kayaçların petrografik-mineralojik (polarizan mikroskop, XRD, SEM), kimyasal, por çapı dağılımı ve fiziko-mekanik özellikleri belirlenmiştir. Deneye tabi tutulan kayaçların statik, tuzlu ve asidik ortamlarda kapiler su emme özelliklerini belirlemek amacıyla deneysel çalışmalar yapılmıştır. Bu çalışmalar sonucunda kapiler su emme potansiyelleri; andezitlerde 5,83 ile 6,88 kg/m2s0.5 arasında, Ayazini tüflerinde 21,18 ile 22,46 kg/m2s0.5 arasında, Seydiler tüflerinde ise 7,05 ile 9,30 kg/m2s0.5 arasında bulunmuştur. En fazla kapiler su emme değerleri yüksek asidik (pH 3) sularda ölçülmüştür. Her üç yapı taşının da kapiler su emme kapasitesi 3,0 kg/m2s0.5 den daha büyük olduğu için güçlü kapiler su emme gösteren taşlar sınıfında yer almaktadır.

Doğal yapı taşlarının ayrışmasında su önemli bir faktördür. Yapı taşları içine suyun girmesini sağlayan en önemli mekanizmalardan birisi de kapiler su emmedir. Kapiler su emme mekanizması esas olarak porozite boyutuna ve porozite sisteminin geometrisine bağlıdır. Bu çalışmada Afyonkarahisar civarında yapı taşı olarak kullanılan andezit, Ayazini ve Seydiler tüflerine bir dizi karakterizasyon çalışmaları yapılmıştır. Söz konusu kayaçların petrografik-mineralojik (polarizan mikroskop, XRD, SEM), kimyasal, por çapı dağılımı ve fiziko-mekanik özellikleri belirlenmiştir. Deneye tabi tutulan kayaçların statik, tuzlu ve asidik ortamlarda kapiler su emme özelliklerini belirlemek amacıyla deneysel çalışmalar yapılmıştır. Bu çalışmalar sonucunda kapiler su emme potansiyelleri; andezitlerde 5,83 ile 6,88 kg/m2s0.5 arasında, Ayazini tüflerinde 21,18 ile 22,46 kg/m2s0.5 arasında, Seydiler tüflerinde ise 7,05 ile 9,30 kg/m2s0.5 arasında bulunmuştur. En fazla kapiler su emme değerleri yüksek asidik (pH 3) sularda ölçülmüştür. Her üç yapı taşının da kapiler su emme kapasitesi 3,0 kg/m2s0.5 den daha büyük olduğu için güçlü kapiler su emme gösteren taşlar sınıfında yer almaktadır.
Elyaf takviyeli polimer kompozit malzemelerin farklı delme yöntemleri ile delinmesinde kesme performansının değerlendirilmesi: Literatür Taraması
Elyaf takviyeli polimer kompozit malzemelerin farklı delme yöntemleri ile delinmesinde kesme performansının değerlendirilmesi: Literatür Taraması
Yazar: Bayraktar, Şenol
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 33 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Engineering ; Mühendislik ; ETPK/Metal istifleme,Delme,Delaminasyon,Delik yüzey kalitesi

Elyaf takviyeli polimer kompozit (ETPK) malzemeler, yüksek mukavemet ve sönümleme, hafiflik, düşük termal genleşme gibi mühendislik özelliklerinden dolayı uzay ve havacılık sanayisinde cıvatalı, perçinli ve pimli bağlantılarda yaygınlıkla kullanılmaktadır. Ancak, metallere göre daha karmaşık yapıya sahip oldukları için delme işlemi esnasında delik giriş ve çıkışında delaminasyon, matris fazında bozulma ve elyaf kopması gibi etkenler, bu malzemelerin sahip olduğu mühendislik özelliklerinin azalmasına sebep olmaktadır. Bu malzemeler, uzay ve havacılık sektöründe özellikle gövde-kanat bağlantıları için titanyum ve alüminyum gibi metaller ile birlikte istiflenerek delinmektedir. İstiflenmiş malzemelerin herbiri, farklı özelliklere sahip olduğundan, delme işlemi esnasında hassas işlenmiş yüzey kalitesi için optimum kesme şartlarının belirlenmesi gerekmektedir. Bu çalışmada, ETPK malzemelerin yekpare ve metaller ile istiflenmiş halde delinmesi ile ilgili literatürde yapılan çalışmalar araştırılarak elde edilen bulgular bir arada sunulmuştur.

Elyaf takviyeli polimer kompozit (ETPK) malzemeler, yüksek mukavemet ve sönümleme, hafiflik, düşük termal genleşme gibi mühendislik özelliklerinden dolayı uzay ve havacılık sanayisinde cıvatalı, perçinli ve pimli bağlantılarda yaygınlıkla kullanılmaktadır. Ancak, metallere göre daha karmaşık yapıya sahip oldukları için delme işlemi esnasında delik giriş ve çıkışında delaminasyon, matris fazında bozulma ve elyaf kopması gibi etkenler, bu malzemelerin sahip olduğu mühendislik özelliklerinin azalmasına sebep olmaktadır. Bu malzemeler, uzay ve havacılık sektöründe özellikle gövde-kanat bağlantıları için titanyum ve alüminyum gibi metaller ile birlikte istiflenerek delinmektedir. İstiflenmiş malzemelerin herbiri, farklı özelliklere sahip olduğundan, delme işlemi esnasında hassas işlenmiş yüzey kalitesi için optimum kesme şartlarının belirlenmesi gerekmektedir. Bu çalışmada, ETPK malzemelerin yekpare ve metaller ile istiflenmiş halde delinmesi ile ilgili literatürde yapılan çalışmalar araştırılarak elde edilen bulgular bir arada sunulmuştur.
Çift oluklu betonarme kiriş sistemlerinde boşluk derinliğinin davranışa etkisi
Çift oluklu betonarme kiriş sistemlerinde boşluk derinliğinin davranışa etkisi
Yazar: Aldemir, Alper
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 33 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Engineering ; Mühendislik ; Çift Oluklu Betonarme Kiriş,Oluk Derinliği,Deplasman Kapasitesi,Sonlu Eleman Modeli,Doğrusal Olmayan Analiz

Bu çalışma, çift oluklu betonarme kiriş sistemlerinde (ÇOBK), monotonik yükleme etkisi altında sonlu eleman analizleri vasıtasıyla oluk derinliğinin davranışa etkisini incelemektedir. Çalışmada; ilk olarak, literatürde deneysel olarak incelenmiş üç adet ÇOBK sisteminin 3B doğrusal olmayan sonlu eleman analizleri gerçekleştirilmiş ve numerik model tahminin deneysel çalışma sonuçlarını ne ölçüde yansıttığı araştırılmıştır. Araştırmanın ikinci aşamasında ise; gerçeklenen numerik model vasıtasıyla, literatürdeki incelenen numunelerin oluk derinliği değiştirilmiş ve oluk derinliğinin kirişin davranışına etkisi incelenmiştir. Oluk derinliği / Kiriş yüksekliği oranı olarak 0,125, 0,150, 0,200, 0,300 ve 0,400 kullanılmıştır. Numerik çalışmada sadece oluk derinliğinin etkisini irdelemek maksatlı tüm kesit ve donatı detayları sabit tutulmuştur. Analizler gerçekleştirilirken, kolondaki düşey yük etkisi ve konsol kiriş ucunda monotonik yer değiştirme dikkate alınmıştır. Numerik modelde hem beton hem de donatı çeliği için doğrusal olmayan malzeme kullanılmıştır. Modellerin performansı karşılaştırılırken yük kapasitesi, deplasman kapasitesi ve dönme kapasiteleri incelenmiştir. Gerçekleştirilen analizler sonucunda tüm plastik mafsal lokasyonları için Oluk derinliği / Kiriş yüksekliği oranı olarak 0,300 değerinin daha iyi sonuçlar sunduğu gözlemlenmiştir.

Bu çalışma, çift oluklu betonarme kiriş sistemlerinde (ÇOBK), monotonik yükleme etkisi altında sonlu eleman analizleri vasıtasıyla oluk derinliğinin davranışa etkisini incelemektedir. Çalışmada; ilk olarak, literatürde deneysel olarak incelenmiş üç adet ÇOBK sisteminin 3B doğrusal olmayan sonlu eleman analizleri gerçekleştirilmiş ve numerik model tahminin deneysel çalışma sonuçlarını ne ölçüde yansıttığı araştırılmıştır. Araştırmanın ikinci aşamasında ise; gerçeklenen numerik model vasıtasıyla, literatürdeki incelenen numunelerin oluk derinliği değiştirilmiş ve oluk derinliğinin kirişin davranışına etkisi incelenmiştir. Oluk derinliği / Kiriş yüksekliği oranı olarak 0,125, 0,150, 0,200, 0,300 ve 0,400 kullanılmıştır. Numerik çalışmada sadece oluk derinliğinin etkisini irdelemek maksatlı tüm kesit ve donatı detayları sabit tutulmuştur. Analizler gerçekleştirilirken, kolondaki düşey yük etkisi ve konsol kiriş ucunda monotonik yer değiştirme dikkate alınmıştır. Numerik modelde hem beton hem de donatı çeliği için doğrusal olmayan malzeme kullanılmıştır. Modellerin performansı karşılaştırılırken yük kapasitesi, deplasman kapasitesi ve dönme kapasiteleri incelenmiştir. Gerçekleştirilen analizler sonucunda tüm plastik mafsal lokasyonları için Oluk derinliği / Kiriş yüksekliği oranı olarak 0,300 değerinin daha iyi sonuçlar sunduğu gözlemlenmiştir.
Patlıcan dilimlerinin kurutma ve rehidrasyon karakteristiklerinin belirlenmesi
Patlıcan dilimlerinin kurutma ve rehidrasyon karakteristiklerinin belirlenmesi
Yazar: Doymaz, İbrahim; Aktaş, Cansu
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 33 No. 3, 2016
Anahtar kelimeler: Engineering ; Mühendislik ; Aktivasyon enerjisi,efektif nem difüzivitesi,kurutma,patlıcan

Bu çalışmada, patlıcan dilimlerinin kurutma karakteristikleri bir kabin kurutucu kullanılarak araştırılmıştır. Kuruma işleminden önce, patlıcan dilimleri sitrik asit çözeltisi ve sıcak su ile ön işleme tabi tutulmuştur. Ardından, ön işleme tabi tutulmuş ve muamele edilmemiş numuneler, sıcak hava kurutucusunda, 40, 50, 60 ve 70°C sıcaklıklarda kurutulmuştur. Sonuçlar hava sıcaklığındaki artışın ve ön işlemin kuruma süresini azalttığını ve rehidrasyon kapasitesini arttırdığını göstermiştir. Dahası, kurutma sıcaklığı ve ön işlemin örneklerin renk değerlerini etkilediği görülmüştür. Efektif difüzivite değerleri 2.28×10-10 ila 9.52×10-10 m2/s arasında değişmekte ve hava sıcaklığında artış ile birlikte artmaktadır. Aktivasyon enerjisinin değerleri 26.14-32.69 kJ/mol olarak hesaplandı.

Bu çalışmada, patlıcan dilimlerinin kurutma karakteristikleri bir kabin kurutucu kullanılarak araştırılmıştır. Kuruma işleminden önce, patlıcan dilimleri sitrik asit çözeltisi ve sıcak su ile ön işleme tabi tutulmuştur. Ardından, ön işleme tabi tutulmuş ve muamele edilmemiş numuneler, sıcak hava kurutucusunda, 40, 50, 60 ve 70°C sıcaklıklarda kurutulmuştur. Sonuçlar hava sıcaklığındaki artışın ve ön işlemin kuruma süresini azalttığını ve rehidrasyon kapasitesini arttırdığını göstermiştir. Dahası, kurutma sıcaklığı ve ön işlemin örneklerin renk değerlerini etkilediği görülmüştür. Efektif difüzivite değerleri 2.28×10-10 ila 9.52×10-10 m2/s arasında değişmekte ve hava sıcaklığında artış ile birlikte artmaktadır. Aktivasyon enerjisinin değerleri 26.14-32.69 kJ/mol olarak hesaplandı.
Kesici takım asimetrik diş ucu yarıçapının diş dibi eğilme gerilmesine etkileri
Kesici takım asimetrik diş ucu yarıçapının diş dibi eğilme gerilmesine etkileri
Yazar: Akpolat, Abdullah
Dergi: Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Vol. 33 No. 2, 2016
Anahtar kelimeler: Engineering ; Mühendislik ; simetrik ve asimetrik kesici takım uç yarıçapı,diş dibi eğme gerilmesi

ÖZETDiş dibi, dişli çark çiftleri vasıtasıyla tork aktarımı sırasında maksimum eğilme geriliminin meydana geldiği bölgedir. Diş dibi yarıçapındaki artış, evolventten trokoide yumuşak bir geçiş sağlar ve kök kritik kesit kalınlığını ve atalet momentini dişin bükülmesine karşı arttırır. Yukarıda bahsedilen nedenlerden dolayı diş dibindeki yarıçap, dişli diş dibi eğilme gerilmesinde önemli bir etkiye sahiptir. Öte yandan, dişli çarklarda diş kökünün kritik kesimindeki yarıçap, esasen kesici takımın uç yarıçapından etkilenir. Genellikle normal modüle bağlı olarak tanımlanır ve “kesici uç yarıçapı katsayısı” olarak adlandırılır. Bu çalışmada simetrik ve asimetrik kesici uç yarıçaplarının diş dibi gerilmesine etkisi diğer tüm dişli parametrelerini sabit tutarak incelenmiştir. İlk olarak, dişlinin süren ve sürülen tarafları için (literatürde verilen) kesici uç yarıçapının simetrik (aynı) katsayıları kullanılmıştır. Daha sonra büyük yarıçaplardan faydalanmak için dişli diş profilinin iki yüzü için asimetrik (farklı) kesici uç yarıçap katsayıları kullanılarak, diş yanağının süren veya çekme gerilmesi tarafındaki eğilme gerilmesi mümkün olduğunca azaltılmaya çalışılmıştır. Standart simetrik kesici uç yarıçapıyla elde edilen değerlerle kıyaslandığında, asimetrik kesici uç yarıçapı katsayıları kullanılarak elde edilen eğilme gerilmesinde neredeyse % 10-11 azalma elde edilmiştir.

ÖZETDiş dibi, dişli çark çiftleri vasıtasıyla tork aktarımı sırasında maksimum eğilme geriliminin meydana geldiği bölgedir. Diş dibi yarıçapındaki artış, evolventten trokoide yumuşak bir geçiş sağlar ve kök kritik kesit kalınlığını ve atalet momentini dişin bükülmesine karşı arttırır. Yukarıda bahsedilen nedenlerden dolayı diş dibindeki yarıçap, dişli diş dibi eğilme gerilmesinde önemli bir etkiye sahiptir. Öte yandan, dişli çarklarda diş kökünün kritik kesimindeki yarıçap, esasen kesici takımın uç yarıçapından etkilenir. Genellikle normal modüle bağlı olarak tanımlanır ve “kesici uç yarıçapı katsayısı” olarak adlandırılır. Bu çalışmada simetrik ve asimetrik kesici uç yarıçaplarının diş dibi gerilmesine etkisi diğer tüm dişli parametrelerini sabit tutarak incelenmiştir. İlk olarak, dişlinin süren ve sürülen tarafları için (literatürde verilen) kesici uç yarıçapının simetrik (aynı) katsayıları kullanılmıştır. Daha sonra büyük yarıçaplardan faydalanmak için dişli diş profilinin iki yüzü için asimetrik (farklı) kesici uç yarıçap katsayıları kullanılarak, diş yanağının süren veya çekme gerilmesi tarafındaki eğilme gerilmesi mümkün olduğunca azaltılmaya çalışılmıştır. Standart simetrik kesici uç yarıçapıyla elde edilen değerlerle kıyaslandığında, asimetrik kesici uç yarıçapı katsayıları kullanılarak elde edilen eğilme gerilmesinde neredeyse % 10-11 azalma elde edilmiştir.