hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Milli Mücadele Yıllarında Salihli’nin İşgali ve Kurtuluşu
Milli Mücadele Yıllarında Salihli’nin İşgali ve Kurtuluşu
Yazar: Metin, Barış; Sert, Nimet
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 14 No. 27, 2020
Anahtar kelimeler: Milli Mücadele,Salihli Cephesi,Milne Hattı,Kuva-yı Milliye,Salihli’nin kurtuluşu

Osmanlı Devleti’nin Mondros Mütarekesini imzalayarak Birinci Dünya Savaşı’ndan çekilmesi sonrası 15 Mayıs 1919’da Yunan kuvvetleri İzmir’den başlayarak Batı Anadolu’da işgallere başlamıştır. Bu duruma tepki olarak İzmir’de ve işgal sahasındaki kentlerde, kasabalarda Müdafaa-i Hukuk, Redd-i İlhak ve Kuva-yı Milliye teşkilatları oluşturulmaya başlanmıştır. Bu süreçte Salihli’de Kuva-yı Milliye teşkilatının silahlı direniş faaliyetlerinin ortaya çıkmasında ve daha sonraki günlerde Milne Hattının savunmasında 17. Kolordu Kumandan Vekili Bekir Sami Bey ile Çerkez Ethem Bey’in önemli faaliyetleri olmuştur. Salihli 23 Haziran 1920 tarihinde işgal edilmiş ve 2 yıl 2 ay 13 gün işgal altında kalarak 5 Eylül 1922 günü Türk Ordusu tarafından geri alınmıştır. 26 Ağustos 1922 de Türk Ordusu’nun başlattığı Büyük Taarruz karşısında tutunamayan ve 30 Ağustos’ta Dumlupınar’daki meydan muharebesini de kaybeden ve bozgun şeklinde İzmir’e doğru geri çekilen Yunan kuvvetleri için Salihli, yeni bir müstahkem mevki kurmayı planladıkları bölgedir. Ancak üstün Türk Ordusu bu hedefi gerçekleştirmeye imkân tanımayarak süvari kuvvetlerinin başarılı savaşları neticesinde 5 Eylül 1922 günü Salihli’yi geri almış ve Yunan birliklerinin buralarda tutunma ümitlerine son vermiştir. Ve böylece İzmir yolu Türk Ordusu’na açılmıştır.

Osmanlı Devleti’nin Mondros Mütarekesini imzalayarak Birinci Dünya Savaşı’ndan çekilmesi sonrası 15 Mayıs 1919’da Yunan kuvvetleri İzmir’den başlayarak Batı Anadolu’da işgallere başlamıştır. Bu duruma tepki olarak İzmir’de ve işgal sahasındaki kentlerde, kasabalarda Müdafaa-i Hukuk, Redd-i İlhak ve Kuva-yı Milliye teşkilatları oluşturulmaya başlanmıştır. Bu süreçte Salihli’de Kuva-yı Milliye teşkilatının silahlı direniş faaliyetlerinin ortaya çıkmasında ve daha sonraki günlerde Milne Hattının savunmasında 17. Kolordu Kumandan Vekili Bekir Sami Bey ile Çerkez Ethem Bey’in önemli faaliyetleri olmuştur. Salihli 23 Haziran 1920 tarihinde işgal edilmiş ve 2 yıl 2 ay 13 gün işgal altında kalarak 5 Eylül 1922 günü Türk Ordusu tarafından geri alınmıştır. 26 Ağustos 1922 de Türk Ordusu’nun başlattığı Büyük Taarruz karşısında tutunamayan ve 30 Ağustos’ta Dumlupınar’daki meydan muharebesini de kaybeden ve bozgun şeklinde İzmir’e doğru geri çekilen Yunan kuvvetleri için Salihli, yeni bir müstahkem mevki kurmayı planladıkları bölgedir. Ancak üstün Türk Ordusu bu hedefi gerçekleştirmeye imkân tanımayarak süvari kuvvetlerinin başarılı savaşları neticesinde 5 Eylül 1922 günü Salihli’yi geri almış ve Yunan birliklerinin buralarda tutunma ümitlerine son vermiştir. Ve böylece İzmir yolu Türk Ordusu’na açılmıştır.
Asur Belgelerinde Kimmerler
Asur Belgelerinde Kimmerler
Yazar: Toptaş, Koray
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 14 No. 27, 2020
Anahtar kelimeler: Kimmerler,Asurlular,Asur Belgeleri,Düşman,Savaş

Konar-göçer bir topluluk olan Kimmerler, İskitler tarafından yurtlarından edilince güneye ve batıya doğru göç hareketine başlamışlardır. Güney yönünde göç eden Kimmerler Urartu ve Asur sınırlarına dayanarak, bu iki devlet için tehdit oluşturmaya başlamışlardır. Özellikle Urartu kralları, Kimmerler karşısında oldukça zor bir duruma düşmüşlerdir. Ancak bu savaşçılar çok geçmeden yönlerini Asur ülkesine çevirmişler ve Asur sınırlarına saldırmaya başlamışlardır. Böylece, Onların bu faaliyetleri Asur’un dikkatini çekmiş ve Asur belgeleri onlar hakkında bilgi vermeye başlamıştır. Asur kaynakları Kimmerlerin yayıldıkları coğrafi alanın belirlenmesi ve onların tarihlerinin ortaya konulması açısından oldukça değerlidir. Asur’un belgelerinde Kimmerler’den korkulacak bir düşman olarak söz edilmesi, onların Yakındoğu’da elde ettiği gücü kanıtlamaktadır.

Konar-göçer bir topluluk olan Kimmerler, İskitler tarafından yurtlarından edilince güneye ve batıya doğru göç hareketine başlamışlardır. Güney yönünde göç eden Kimmerler Urartu ve Asur sınırlarına dayanarak, bu iki devlet için tehdit oluşturmaya başlamışlardır. Özellikle Urartu kralları, Kimmerler karşısında oldukça zor bir duruma düşmüşlerdir. Ancak bu savaşçılar çok geçmeden yönlerini Asur ülkesine çevirmişler ve Asur sınırlarına saldırmaya başlamışlardır. Böylece, Onların bu faaliyetleri Asur’un dikkatini çekmiş ve Asur belgeleri onlar hakkında bilgi vermeye başlamıştır. Asur kaynakları Kimmerlerin yayıldıkları coğrafi alanın belirlenmesi ve onların tarihlerinin ortaya konulması açısından oldukça değerlidir. Asur’un belgelerinde Kimmerler’den korkulacak bir düşman olarak söz edilmesi, onların Yakındoğu’da elde ettiği gücü kanıtlamaktadır.
Osmanlı Devleti’nde Tanzimat Reformlarını Düzenleyici Bir Kurum Olarak Şura-yı Devlet (1868-1876)
Osmanlı Devleti’nde Tanzimat Reformlarını Düzenleyici Bir Kurum Olarak Şura-yı Devlet (1868-1876)
Yazar: Kılıç, Halim
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 14 No. 27, 2020
Anahtar kelimeler: Şura-yı Devlet,Tanzimat,Osmanlı Modernleşmesi,Kuvvetler Ayrılığı,Meclis

Osmanlı Devleti’nin modern-merkezi devlet araçlarını inşa etme süreci II. Mahmud dönemiyle özellikle 1830’lu yıllardan itibaren resmi devlet politikası halinde ortaya çıkmıştır. Onun başlattığı modernleşme projesi Tanzimat Fermanı adı altında formülleştirilmiştir. Tanzimat’ın getirdiği reformların bürokratik kurumlar üzerindeki ilk etkisi, ana yönetme aygıtı olan Bab-ı Âli’ye danışmanlık ve uzmanlık desteği sağlama amacıyla çeşitli meclislerin kurulmasıdır. Tanzimat’tan hemen evvel kurulan hatta Tanzimat ilkelerinin tespitinde önemli katkıları olan Meclis-i Vala-yı Ahkam-ı Adliye bu anlayışın ilk ürünüdür. Tanzimat bürokrasisinin rasyonel, hızlı, etkili yönetim sistemi kurma çabaları çerçevesinde bu kurumsal yapı da sürekli dönüşümlere, reformlara tabi tutulmuştur. Nihayetinde 1868 yılında modernleşme sürecinin tek bir çatı altında yürütülmesinin faydalı olmadığı görülerek meclis ikili yapı sistemine evrilmiştir. Bir bakıma kuvvetler ayrılığı prensibi üzerinden gerçekleştirilen bu bölünme sonunda idari işlerin tasarrufuyla mükellef Şura-yı Devlet ve adli konulardan sorumlu Divan-ı Ahkam-ı Adliye ortaya çıkmıştır.

Osmanlı Devleti’nin modern-merkezi devlet araçlarını inşa etme süreci II. Mahmud dönemiyle özellikle 1830’lu yıllardan itibaren resmi devlet politikası halinde ortaya çıkmıştır. Onun başlattığı modernleşme projesi Tanzimat Fermanı adı altında formülleştirilmiştir. Tanzimat’ın getirdiği reformların bürokratik kurumlar üzerindeki ilk etkisi, ana yönetme aygıtı olan Bab-ı Âli’ye danışmanlık ve uzmanlık desteği sağlama amacıyla çeşitli meclislerin kurulmasıdır. Tanzimat’tan hemen evvel kurulan hatta Tanzimat ilkelerinin tespitinde önemli katkıları olan Meclis-i Vala-yı Ahkam-ı Adliye bu anlayışın ilk ürünüdür. Tanzimat bürokrasisinin rasyonel, hızlı, etkili yönetim sistemi kurma çabaları çerçevesinde bu kurumsal yapı da sürekli dönüşümlere, reformlara tabi tutulmuştur. Nihayetinde 1868 yılında modernleşme sürecinin tek bir çatı altında yürütülmesinin faydalı olmadığı görülerek meclis ikili yapı sistemine evrilmiştir. Bir bakıma kuvvetler ayrılığı prensibi üzerinden gerçekleştirilen bu bölünme sonunda idari işlerin tasarrufuyla mükellef Şura-yı Devlet ve adli konulardan sorumlu Divan-ı Ahkam-ı Adliye ortaya çıkmıştır.
Amerikan Basınında Demokrat Parti, Başbakan Adnan Menderes ve Türk Amerikan İlişkileri Üzerine Bazı Notlar (1950-1955)
Amerikan Basınında Demokrat Parti, Başbakan Adnan Menderes ve Türk Amerikan İlişkileri Üzerine Bazı Notlar (1950-1955)
Yazar: Kuzgun, Meral
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 14 No. 27, 2019
Anahtar kelimeler: Amerikan Basını,Demokrat Parti,Adnan Menderes,Türk Amerikan İlişkileri

Atatürk’ün ölümünden sonra 1950 yılına kadar Türkiye’de iktidarı elinde bulunduran CHP yönetiminin ülke içinde uyguladığı laik eksenli politikalar, Anadolu halkının büyük bir kesimini rahatsız etmiştir. II. Dünya Savaşı boyunca ülkede alınan sıkı ekonomik tedbirler halkı bunaltmıştır. Bu şartlar altında Anadolu halkının özellikle tarımla uğraşan muhafazakâr kesimin desteğini alan Demokrat Parti, 14 Mayıs 1950 tarihinde iktidara gelmiştir. Bu gelişmelere ilave olarak, Sovyetler Birliği’nin Türkiye’nin toprak bütünlüğüne ve bağımsızlığına aykırı istekleri, Türk Amerikan ilişkilerinin gelişmesine neden olmuştur. İkili ilişkilerin geliştiği bu dönemde Amerikan basını, Demokrat Parti’nin icraatlarına, Adnan Menderes’e ve Türk Amerikan ilişkilerine sık sık yer vermiştir. Bu çalışmamızda amacımız; Demokrat Parti’nin iktidara geliş sürecini ekonomik, siyasi, dini açılardan ele almak, Sovyet tehlikesine karşı giderek artan Türk Amerikan ilişkilerini ve bu ilişkilerin Amerikan basınındaki yansımalarını Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi belgeleri ve The New Times gazetesi ışığında ortaya koymaktır.

Atatürk’ün ölümünden sonra 1950 yılına kadar Türkiye’de iktidarı elinde bulunduran CHP yönetiminin ülke içinde uyguladığı laik eksenli politikalar, Anadolu halkının büyük bir kesimini rahatsız etmiştir. II. Dünya Savaşı boyunca ülkede alınan sıkı ekonomik tedbirler halkı bunaltmıştır. Bu şartlar altında Anadolu halkının özellikle tarımla uğraşan muhafazakâr kesimin desteğini alan Demokrat Parti, 14 Mayıs 1950 tarihinde iktidara gelmiştir. Bu gelişmelere ilave olarak, Sovyetler Birliği’nin Türkiye’nin toprak bütünlüğüne ve bağımsızlığına aykırı istekleri, Türk Amerikan ilişkilerinin gelişmesine neden olmuştur. İkili ilişkilerin geliştiği bu dönemde Amerikan basını, Demokrat Parti’nin icraatlarına, Adnan Menderes’e ve Türk Amerikan ilişkilerine sık sık yer vermiştir. Bu çalışmamızda amacımız; Demokrat Parti’nin iktidara geliş sürecini ekonomik, siyasi, dini açılardan ele almak, Sovyet tehlikesine karşı giderek artan Türk Amerikan ilişkilerini ve bu ilişkilerin Amerikan basınındaki yansımalarını Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi belgeleri ve The New Times gazetesi ışığında ortaya koymaktır.
Kızıldeniz’de Güvenlik: Bölgesel Sorunlar, Güç Mücadelesi ve Terörizm
Kızıldeniz’de Güvenlik: Bölgesel Sorunlar, Güç Mücadelesi ve Terörizm
Yazar: Kemiksiz, N. Neşe
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 14 No. 27, 2020
Anahtar kelimeler: Kızıldeniz,Etiyopya,Eritre,,Somali,Mısır

Akdeniz ile Hint Okyanusu’nu bağlayan kritik bir suyolu olarak uluslararası petrol taşımacılığı ve doğu-batı ticareti için hayati bir rota durumunda olan Kızıldeniz, stratejik konumu nedeniyle uluslararası jeopolitik hesaplara konu olmuş, büyük güçler arasında rekabet ve çatışma alanı oluşturmuştur. Soğuk Savaş’ın sona ermesiyle Sovyet tehdidinin ortadan kalkması ve Körfez bölgesindeki gelişmeler, Kızıldeniz’in askeri önemini bir ölçüde azaltmış, ancak El Kaide kaynaklı terörist faaliyetlerin artması, dikkatleri yeniden Kızıldeniz’e yöneltmiştir. 11 Eylül 2001’deki terör saldırılarından sonra ABD terörizmle mücadele amacıyla bölgedeki güvenlik altyapısını güçlendirmiş, Somali ve Yemen’deki gelişmeler terörle ve korsanlıkla mücadele amacıyla bölgeye yabancı askeri güçlerin konuşlanmasına yol açmıştır. Son yıllarda Çin’in Kuşak Yol Girişimi’nin hız kazandırdığı küresel ve bölgesel rekabet, Kızıldeniz’de ticari ve askeri çıkarların iç içe geçtiği askeri üs ve liman elde etme yarışına yol açmıştır. Kızıldeniz, Suudi Arabistan ile İran arasındaki güç mücadelesinin yeni alanı olarak da önem kazanmıştır. Yemen’deki gelişmeler, Kızıldeniz’de Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), Mısır askeri mevcudiyetinin artmasına yol açmıştır. Bu ülkelerin İsrail ile yakın ilişkileri dikkate alındığında Kızıldeniz’in “Arap-İsrail Gölü’ne” dönüşmekte olduğu görülmektedir.

Akdeniz ile Hint Okyanusu’nu bağlayan kritik bir suyolu olarak uluslararası petrol taşımacılığı ve doğu-batı ticareti için hayati bir rota durumunda olan Kızıldeniz, stratejik konumu nedeniyle uluslararası jeopolitik hesaplara konu olmuş, büyük güçler arasında rekabet ve çatışma alanı oluşturmuştur. Soğuk Savaş’ın sona ermesiyle Sovyet tehdidinin ortadan kalkması ve Körfez bölgesindeki gelişmeler, Kızıldeniz’in askeri önemini bir ölçüde azaltmış, ancak El Kaide kaynaklı terörist faaliyetlerin artması, dikkatleri yeniden Kızıldeniz’e yöneltmiştir. 11 Eylül 2001’deki terör saldırılarından sonra ABD terörizmle mücadele amacıyla bölgedeki güvenlik altyapısını güçlendirmiş, Somali ve Yemen’deki gelişmeler terörle ve korsanlıkla mücadele amacıyla bölgeye yabancı askeri güçlerin konuşlanmasına yol açmıştır. Son yıllarda Çin’in Kuşak Yol Girişimi’nin hız kazandırdığı küresel ve bölgesel rekabet, Kızıldeniz’de ticari ve askeri çıkarların iç içe geçtiği askeri üs ve liman elde etme yarışına yol açmıştır. Kızıldeniz, Suudi Arabistan ile İran arasındaki güç mücadelesinin yeni alanı olarak da önem kazanmıştır. Yemen’deki gelişmeler, Kızıldeniz’de Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), Mısır askeri mevcudiyetinin artmasına yol açmıştır. Bu ülkelerin İsrail ile yakın ilişkileri dikkate alındığında Kızıldeniz’in “Arap-İsrail Gölü’ne” dönüşmekte olduğu görülmektedir.
Liman von Sanders’in Çanakkale Savaşları ile İlgili Bazı İddiaları
Some Claims of Liman von Sanders On The Gallipoli Campaign
Yazar: Kılıç, Sezen
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 7 No. 14, 2015
Anahtar kelimeler: Çanakkale Savaşları, Mustafa Kemal, Liman von Sanders, Carl Mühlmann, Alman Subayları

Çanakkale Savaşları Türkiye’de ve dış dünyada bugün de üzerinde sıklıkla bahsedilen bir konudur. Çanakkale denilince bütün olumsuz şartlara rağmen Türk askerinin yazdığı zafer destanı ve bu zaferin şahsında sembolize edildiği Anafartalar Kahramanı Mustafa Kemal akla gelmektedir. Pek az bilinmekle birlikte, Çanakkale Savaşları’nın komutasının Alman Generali Liman von Sanders’te olduğunu ve onun komuta heyetinde birçok Alman subayın da yer aldığını hatırlamak gerekir. Türk askeri ile kıyaslanamayacak kadar az sayıda da olsa Çanakkale Savaşları’nda Türklerle aynı safta Alman askerleri de çarpışmış ve hayatlarını kaybetmiştir. O döneme ait bilgi ve belgelere bakıldığında, Alman kamuoyunun bu konudan pek haberdar olmadığını ya da bu konuya ilgi göstermediğini söylemek çok da yanlış olmayacaktır. Ayrıca, bu savaşta görev yapan birçok Alman subayının yazmış olduğu hatıralarda önemli bilgiler ve değerlendirmeler kayıtlıdır ancak, bu durum da sadece konuyla ilgili çalışmalar yapan çok az sayıda Alman tarihçi tarafından bilinmektedir

The Gallipoli campaign is still a widely studied issue in Turkey and abroad. Gallipoli reminds us of the Anafartalar hero Mustafa Kemal and the legend of the victory written by the Turkish soldiers despite all the impossibilities. It is little known that the Turkish troops were commanded by a German general called Liman von Sanders, and the fact that there were a lot of German officers in his command chain should be remembered. Nevertheless, incomparable to the number of the Turkish soldiers and much less than them, there were a small number of German troops who fought and lost their lives during the Gal
I. Dünya Savaşı’nda Müttefiklerin (İngiltere-Fransa) İskenderun Çıkarması Planı ve İkinci Çanakkale Korkusu
Landing Operation Plain of Allies (Britain and France) on Alexandretta in WWI and Fear of the Second Gallipoli
Yazar: Polat, Ü. Gülsüm
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 7 No. 14, 2015
Anahtar kelimeler: İskenderun, Lord Kitchener, W. Churchill, çıkarma

Osmanlı Devleti’nin savaşa girmesinden kısa süre sonra başlatılan Çanakkale Harekâtı başta İngiltere olmak üzere müttefiklerin büyük umutlar bağladığı ve neticesinin kolay ve hızlı biçimde alınacağına inandıkları bir operasyondu. İngiliz savaş kadrosunun en tepe noktasındaki isim olarak Savaş Bakanı Lord Kitchener başta olmak üzere diğer bazı yöneticiler eş zamanlı olarak İskenderun’a da bir çıkarma operasyonu başlatılması konusunda girişimde bulunmuşlar ve bu konuda Fransız müttefikleriyle fikir birliğine ulaşmaya çalışmışlardı. Oysaki daha Çanakkale operasyonunun ilk günlerinden itibaren beklenenin aksine kolay ve hızlı bir deniz zaferi elde edilemeyeceği anlaşılmıştı. Ayrıca İngiltere ve Fransa arasındaki müttefik olmalarına rağmen yaşanan güç mücadelesi, fikir ayrılıkları ve bilhassa Suriye’nin savaş sonrası statüsü noktasında mutabakatın tam olmaması nedeniyle İskenderun üzerine bir operasyon planı hayata geçirilemedi. Bu noktada İngiliz makamları bölgedeki Ermeni nüfusunun desteğini alacaklarını ve burada bulunan az sayıda Osmanlı birliğinin harekâtın başarısını kolaylaştıracağını hesaplamalarına rağmen böylesi bir operasyona kalkışamadılar. Çanakkale’de sergilenen direniş önce Fransız müttefiklerini ve İngiliz savaş ekibini her türlü hazırlığa rağmen ikinci bir operasyon fikrinden kesin olarak vazgeçirdi

Gallipoli Campaign, launched shortly after the Ottoman Empire’s entry into the WWI, was an operation from which the allies, especially Britain, expected a fast and easy result. Lord Kitchener, British Secretary of State for War and the most important person in British war council, made joint attemps with the other officials to launch a landing operation in Alexandretta and for this purpose, they sought consensus with the French allies. Yet, even from the early days of the Dardanelles Campaign, it became clear that a victory would not be won easily and quickly contrary to expectations. Besides, despite being allies, the power struggle and controversies between Britain and France, especially the lack of consensus over Syria’s post-war status, prevented an operation on Alexandretta. Although at this point the British authorities expected that the Armenian population in the region would support them and the scarcity of Ottoman troops in the region would ease the success of the operation, they did not dare such an operation. Despite all preparations, the resistance in Gallipoli deterred the French allies and the British war council from launching a second operation
I. Dünya Savaşı’nda Sırbistan’ın Müslümanlara Karşı Tutumu
Serbia’s Attitude Towards Muslims During The First World War
Yazar: Özkan, Ayşe
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 7 No. 14, 2015
Anahtar kelimeler: I. Dünya Savaşı, Osmanlı Devleti, Sırbistan, Sırp, Müslüman

1912’den itibaren Güney Sırbistan olarak adlandırılan Kosova, Makedonya ve Sancak’ı elinde tutan Sırbistan ile Osmanlı Devleti arasında, Balkan Savaşları sonrasında 14 Mart 1914’te İstanbul’da bir barış antlaşması imzalanmıştır. Bu barış antlaşmasıyla Sırbistan’da yaşayan Müslümanların hakları güvence altına alınsa da, 28 Temmuz 1914’te I. Dünya Savaşı’nın patlak vermesi üzerine 1 Kasım 1914’te Osmanlı Devleti ile Sırbistan arasındaki ilişkiler kesilmiştir. 11 Kasım 1914’te Osmanlı Devleti’nin de savaşa dâhil olmasıyla Sırbistan ve Osmanlı Devleti, iki ayrı düşman kampta yer almışlardır. Dolayısıyla Sırbistan, ülkesindeki Müslümanlara karşı angarya yükleme, askere alma ve emlâka el koyma şeklinde uygulamalara başlamış ve bu konular Müslümanların şikâyetlerine ve başkaldırmalarına neden olmuştur

Serbia, having possessed as of 1912 Kosovo, Macedonia and Sancak, known as South Serbia, signed a treaty with the Ottoman Empire in Istanbul on 14th March 1914 following the Balkan Wars. Although this peace treaty guaranteed the rights of the Muslims living in Serbia, upon the outbreak of the First World War on 28th July 1914, relations between the Ottoman Empire and Serbia broke down as of 1 November 1914. The Ottoman Empire also got involved in the war from 11 November 1914 onwards and Serbia and the Ottoman Empire fought against each other on different fronts. As a result, the Muslims living in Serbia were subjected to hardships, they were enrolled into military service and their properties were seized, this sort of tedious treatment imposed on them led to the outbreak of complaints and rebellion amongst the Muslim community living there
Avrupa Bütünleşmesi İçin Önemli Bir Adım: ‘‘Avrupa Konseyi’’ ve Türkiye’nin Konseye Üyeliği Meselesi
The Important Step for European Integration: “Council of Europe” and the Matter of Turkey’s Membership to Council
Yazar: Öncü, Ali Servet; Cevizliler, Erkan
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 7 No. 13, 2015
Anahtar kelimeler: Turkey, Council of Europe, Statute, The Grand National Assembly of Turkey, Necmettin Sadak ; Anahtar Kelimeler; Türkiye, Avrupa Konseyi, Statü, Türkiye Büyük Millet Meclisi, Necmettin Sadak

Avrupa devletlerinin bir araya gelip bir birlik oluşturmaları fikri on dokuzuncu yüzyıldan itibaren tartışılmıştır. Fakat II. Dünya Savaşı'nın bitimine kadar Avrupalılar, bu düşüncelerini gerçekleştirememişlerdir. Bunun en önemli sebebi büyük devletlerin birbirleriyle yaptıkları güç ve hâkimiyet mücadelesidir. Avrupalılar II. Dünya Savaşı'ndan sonra hem benzer felaketleri bir daha yaşamamak hem de Avrupa'da gücünü gün geçtikçe hissettiren Sovyetler Birliğine karşı daha güçlü olabilmek için çeşitli örgütler kurmuşlardır. Avrupa Konseyi de Avrupa birliği fikri etrafında kurulan bu örgütlerin en önemlilerinden birisidir. Savunma ve güvenlik konularının dışında insan hakları, sosyal işler, eğitim, kültür, spor, gençlik, halk sağlığı, çevre, mimari miras, şehircilik, yerel ve bölgesel yönetimler, hukuk gibi alanlarda işbirliğini öngören örgüt, 5 Mayıs 1949'da on Avrupa devleti tarafından kurulmuştur. Türkiye Cumhuriyeti Avrupa Konseyi kurulduktan yaklaşık üç ay sonra konseye davet edilmiş ve bu daveti kabul ederek 8 Ağustos 1949 tarihinde konseye kurucu üye sıfatıyla katılmıştır. Avrupa Konseyi Statüsü de 12 Aralık 1949 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde kabul edilmiştir.

It is not a new idea that European states gather and form a union. This idea had been discussed since the nineteenth century. However, it was not until the end of World War II that Europeans realized their idea. The most important reason is the struggle for power and dominance that great powers on the continent  were engaged in with each other. After World War II, Europeans set up several organizations both not to suffer similar disasters anymore and to become more powerful against the Soviet Union making its power felt in Europe day by day. The Council of Europe is one of the most important of such organizations founded around the idea of the European Union. This organization which stipulates cooperation in such areas human rights, social affairs, education, culture, sports, youth, public health, environmental, architectural heritage, urban planning, local and regional authorities, and law as well as defence and security was founded on 5 May 1949 by ten European states. The Republic of Turkey was invited to the Council of Europe about three months after its foundation and by accepting this invitation participated in the Council as a founding member. The Statute of the Council of Europe was adopted on 12 December 1949 by the Grand National Assembly of Turkey.
Mütareke Yıllarında Osmanlı Topraklarında Göçleri Önlemeye Yönelik Çabalar
Efforts to Prevent Migration in Ottoman Territories During The Years After Armistice
Yazar: Yıldırım, Hatice
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 7 No. 14, 2015
Anahtar kelimeler: Men-i Muhacerat, Göç, Batı Anadolu, Elviye-i Selâse, Mondros Mütarekesi

Osmanlı Devleti 1683’ten sonra kaybettiği topraklarla birlikte yeni bir sorunla karşıya karşıya kalmıştır. Balkanlar ve Kafkasya’dan Osmanlı topraklarına doğru Müslüman-Türk ahalinin göçleri başlamıştır. Kaybettiği topraklardan gerçekleşen göç taleplerine karşı devletin tutumu genellikle olumlu yönde olmuştur. Muhacir ve mülteciler ülke topraklarına kabul edilerek çeşitli yerlerde iskân edilmişlerdir. Ancak Mondros Ateşkes Anlaşması’nın ardından başlayan işgallerle bu defa muhacir ve mültecilerin sığındığı Anadolu topraklarında iç göçler başlamıştır. Bu şartlarda göç edecek başka bir yer kalmadığı için gerçekleşen göçlere karşı sergilenen tutum da farklı olmuştur. Bu çalışmada mütareke yıllarında hem Osmanlı Hükümeti’nin hem de Milli Mücadele taraftarlarının göçleri önlemeye yönelik çabalarının nedenleri, yapılan teşebbüsler ve sonuçları ele alınmıştır

Ottoman Empire faced a new problem with losing lost their territories after 1683. MuslimTurkish inhabitants’ migration had begun from the Balkans and the Caucasus to the Ottoman territories.The attitude of the state had been generally positive towards the motion of migration occurred in lost territory. Migrants and refugees to the territory of the country were