hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Mutfak Üçgeni
Le Triangle Culinaire Claude Lévi-Strauss
Yazar: Lévi-strauss, Claude
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 45 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Applied Sociology, Program Evaluation and Social Impact Assessment ; Uygulamalı Sosyoloji, Program Değerlendirmesi ve Sosyal Etki Değerlendirmesi ; Le Triangle Culinaire,Claude Lévi-Strauss,Translation ; Mutfak Üçgeni,Claude Lévi-Strauss,Le Triangle Culinaire

Dünyanın tüm dillerinde olgular arasındaki karmaşık karşıtlık sistemleri, hepsinde ortak olan daha basit bir sistemi, yani ünsüz ve ünlü arasındaki karşıtlığı çeşitli yönlerde detaylandırmaktan başka bir şey yapmaz; bu karşıtlık, kapalı ile açık ve tiz ile pes arasındaki çifte karşıtlık yoluyla, bir yanda “ünlü üçgeni”ni: a u i diğer yanda “ünsüz üçgeni”ni meydana getirir: k p tBununla birlikte bu tür ayrımlara ilham veren metodolojik ilkenin, diğer alanlara, özellikle de dil ile birlikte gerçekten evrensel bir insan faaliyeti biçimi olarak yeterince vurgulanmamış mutfak alanına da uygulanabileceği görülür […]. Bu faaliyetin (pişirme), köşeleri sırasıyla çiğ, pişmiş ve çürümüş kategorilerine karşılık gelen semantik bir üçgensel alan içinde -dikkate almak istediğimiz belirli kültürlere bağlı olarak çok farklı şekillerde- konumlandırılmış bir sistemi varsaydığı hipotezinden yola çıkacağız. Pişirme açısından çiğin işlenmemiş kutup olduğu, diğer ikisinin ise zıt yönlerde belirgin biçimde işlendiği açıktır: Pişmiş, çiğin kültürel, çürümüş ise doğal dönüşümüdür. O halde temel üçgenin altında, biri işlenmiş ile işlenmemiş, diğeri kültür ile doğa arasında olmak üzere ikili bir karşıtlık yatmaktadır.

Dünyanın tüm dillerinde olgular arasındaki karmaşık karşıtlık sistemleri, hepsinde ortak olan daha basit bir sistemi, yani ünsüz ve ünlü arasındaki karşıtlığı çeşitli yönlerde detaylandırmaktan başka bir şey yapmaz; bu karşıtlık, kapalı ile açık ve tiz ile pes arasındaki çifte karşıtlık yoluyla, bir yanda “ünlü üçgeni”ni: a u i diğer yanda “ünsüz üçgeni”ni meydana getirir: k p tBununla birlikte bu tür ayrımlara ilham veren metodolojik ilkenin, diğer alanlara, özellikle de dil ile birlikte gerçekten evrensel bir insan faaliyeti biçimi olarak yeterince vurgulanmamış mutfak alanına da uygulanabileceği görülür […]. Bu faaliyetin (pişirme), köşeleri sırasıyla çiğ, pişmiş ve çürümüş kategorilerine karşılık gelen semantik bir üçgensel alan içinde -dikkate almak istediğimiz belirli kültürlere bağlı olarak çok farklı şekillerde- konumlandırılmış bir sistemi varsaydığı hipotezinden yola çıkacağız. Pişirme açısından çiğin işlenmemiş kutup olduğu, diğer ikisinin ise zıt yönlerde belirgin biçimde işlendiği açıktır: Pişmiş, çiğin kültürel, çürümüş ise doğal dönüşümüdür. O halde temel üçgenin altında, biri işlenmiş ile işlenmemiş, diğeri kültür ile doğa arasında olmak üzere ikili bir karşıtlık yatmaktadır.
Richard Wagner'in Siyasal Düşünceleri: Modernite Eleştirisi ve Ulusal Sanat Anlayışı
Richard Wagner's Political Thought: Critique of Modernity and National Art
Yazar: Uslu, Ateş
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2017
Anahtar kelimeler: Sociology ; Sosyoloji ; Richard Wagner,Siyasal düşünce,Modernite,Romantik antikapitalizm,Alman milliyetçiliği ; Richard Wagner,Political thought,Modernity,Romantic anti-capitalism,German nationalism

Richard Wagner gerek opera üzerine görüşlerini, gerek sanat, siyaset ve toplum arasındaki ilişkilere dair fikirlerini 1840'lardan itibaren kaleme aldığı makaleler ve kiraplarla sistemli bir şekilde özetlemiştir. Siyaset ve sanat üzerine çalışmalarında kültürel milliyetçilik ile birlikte modernite eleştirisi sürekli olarak işlenen unsurlar arasındadır. Alman ulusunun kültürel açıdan diğer uluslar karşısındaki özgüllüğü ve üstünlüğünü vurgulamış, ulusal kültür unsurlarını keşfetmek için köy yaşamına, ulusal tarihe ve efsanelere dönmenin gereğini ön plana çıkarmıştır. Feuerbach ve Proudhon gibi düşünürlerden etkilenmiş ve 1840'ların sonundan itibaren romantik bir modernite eleştirisi geliştirmiştir. Wagner 1850'lerin ortasından itibaren Schopenhauer etkisiyle kimi görüşlerini değiştirse de modernite eleştirisi yapmaya devam etmiştir, ancak olgun Wagner geleceğe ilişkin bir ütopik bakış açısı ya da iyimse tavır benimsemekten uzaktır; yine aynı dönemde Wagner'in kültürel milliyetçiliğinin ırkçı tonlarının önem kazandığı da gözlemlenir.

Richard Wagner wrote systematic accounts of his ideas on opera and on the relationships among art, politics, and society in the articles and books he published from the 1840s onward. He analyzed a variety of topics in his studies on politics and art, including cultural nationalism and critiques of modernity. He put emphasis on the specificity and superiorty of the German nation over other nations, and on the need to recover rural life, national history, and legends in order to create a national art. He was influenced by contemporary thinkers, including Feuerbach and Proudhon, and developed a romantic critique of modernity in the late 1840s and early 1850s. Although he changed some of his ideas under the influence of Schopenhauer, whom he discovered in the mid-1850s, he continued to make ciritiques of modernity. However, in this later writings, Wagner was far from adopting a utopian viewpoint or optimistic attitude towards the future. In this same period, he also developed more racialist aspects into his cultural nationalism.
Modernleşme Sürecinde İktidar-Müzisyen İlişkisi: III. Selim ve II. Mahmud İçin Bestelenen Medhiyeler
The Relationship of musician to Political Power in the Process of Modernization: The Eulogies Composed for Selim III and Mahmud II
Yazar: Benlioğlu, Selman
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2017
Anahtar kelimeler: Sociology ; Sosyoloji ; Medhiye,Osmanlı müziği,Patronaj,İktidar-müzisyen ilişkisi,III. Selim,II. Mahmud ; Eulogy,Ottoman music,Patronage,Relationship of musician to political influence,Selim III,Mahmud II

İmkan sahibi haminin sanatçıyı desteklemesi olarak tanımlanabilecek himaye (patronaj) sistemi, modern zamanda ortaya çıkan piyasa sistemine kadar sanat üretiminin sürekliliğini sağlayan en önemli etkenlerden biri olmuştur. Bu ilişki çerçevesinde gördüğü desteğe karşılık sanatkar eserlerini patronunun zevk ve taleplerine göre şekillendirmektedir. Osmanlı musiki geleneği için başlıca hamilerden olan padişahlarla çevresindeki müzisyenlerin ilişkisinin medhiye besteler üzerinden değerlendirildiği bu çalışma, aynı zamanda birer müzisyen olan III. Selim ve II. Mahmud devirleriyle sınırlandırılmıştır. Divan edebiyatındaki yaygınlığına rağmen musiki sahasında örnekleri sınırlı olan medhiye bestelerden ele alınan döneme ait 35 esere ulaşılmıştır. Bu eserler bestekar, makam, usul ve form bilgileri ile hangi sultana atfen bestelendiklerine göre analiz edilmiştir. Çalışmada medhiyelerin değerlendirmeye alınan diğer bir boyutu ise güfteleri olmuştur. her bir güfte üzerinde durulduktan sonra metinler "dua", "övgü" ve "tebrik" üst başlıkları altında belirlenen temalara göre incelenmiş ve böylece medhiyelerde ön plana çıkan hususlar tespit edilmiştir.

The patronage system, which can be defined as support of an artist by a prosperous patron, has been one of the most important factors in ensuring the continuity of artistic production up to the modern market system. In the context of this relationship, artists have formed their artistic works through patron's pleasures and wishes in return for the support they receive. This study examines the relationship of sultans, who were major patrons of the Ottoman musical tradition, with the musicians around them through the composed eulogies (medhiye). It is limited to the reigns of Selim III and Mahmud II, who were also musicians. In spite of the prevalence in Ottoman poetry, examples of eulogies are limited in Ottoman music, with 35 composed eulogies having been found for this period. These musical works have been analyzed according to composer, mode (makam), rhythm (usül), form, and dedication. Another dimension in this study is an evaluation of these eulogies' lyrics. After focusing on each set of lyrics, the texts have been examined according to the themes set out under categories such as prayer, praise, and greeting. Thus the subjects that are significant in the eulogies have been identified.
Nasirüddin Şah Dönemi İranı'nda (1848-1896) Modernleşme ve Meşruiyet Araçlarından Biri Olarak Müzik
Music as an Instrument of Modernization and Legitimacy in Iran during the Era of Naser ud-Din Shah (1848-1896)
Yazar: Kiren, Akın
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 37 No. 1, 2017
Anahtar kelimeler: Sociology ; Sosyoloji ; İran,Nasirüddin Şah,Müzik,Meşruiyet,Modernleşme,Taziye ; Iran,Nasir ud-Din Shah,Music,Legitimization,Modernization,Ta'zieh

XIX. yüzyıl monarşileri, toplumları modernleştirme ve karşı karşıya kalınan meşruiyet krizlerini aşmada belli sembol ve yöntemlere ihtiyaç duymuşlardı. Bunların İran'da yoğun ve programlı olarak kullanılması, İran tahtında yaklaşık yarım asır kalan Nasirüddin Şah dönemine (1848-1896) denk gelmektedir. Şah, otoritesini İram toplumu gözünde meşrulaştırmak ve devletle toplumu birbirine bağlamak amacıyla; tören, kutlama, seremoni, askeri geçit ve anma gibi faaliyetlerin yanında, bayrak, marş, arma, nişan vb. simge ile sembollerden yararlanmıştır. Bu kapsamda, müzik de imaj belirleme ve belirlenen imajı güçlendirme noktasında önemli bir işlev görmüştür. Esasında Kaçar iktidarının müziğe karşı resmi tutumu daha XIX. yüzyıl başından itibaren değişim göstermiştir. Söz konusu yıllarda yazılan eserlerde müzik tartışılmaya başlamış, Saray'daki müzisyenlerden bahsedilmiştir. Ancak özellikle Nasirüddin Şah zamanında, müziğe bizzat Saray tarafından veya ileri gelen devlet adamlarınca destek olunmuştur. Hatta Nasirüddin Şah, deyim yerindeyse müziğin hamiliğini yapmıştır. O'nun dönemi, Batı müziğinin İran'a girdiği dönem olarak anılmaktadır. Öte yandan, müziğin kendisine taziye gösterileri içerisinde daha geniş kullanım alanı bulması da yine bu dönemde gerçekleşmiştir.

Monarchies of the 19th century needed certain symbols and practices to modernize their societies and solve the issues of legitimacy confronting them. In Iran, these symbols and practices were implemented in a comprehensive and programmed manner during the era of Nasir ud-Din Shah (1848-1896), who ruled the country for aproximately a half century. To empower his authority in the eyes of society and to integrate the state with the people, the Shah used certain signs and symbols such as flags, anthems, emblems, and medals, in addition to activities such rituals, celebrations, ceremonies, parades, and commemorations. In this context, music also had a very important function in making and building a new image. The official attitude of the Qajar administations towards music had changed since the beginning of the 19th century. In works written during those years, authors discussed music and referenced the musicians ot the Court. Particularly in the era of Nasir ud-Din Shah, however, the Court and notables supported developing music themselves. Nasir ud-Din Shah can be said to have taken music under his protection, and his reign is also remembered as the time then Western music entered Iran. Meanwhile, this period also coincides with the time music found a chance to play an active role in Ta'zieh ceremonies.
Osmanlı Kadınlarını Çalıştırma Cemiyeti
Society for the Employment of Ottoman Muslim Women
Yazar: Göçmener, Sinem
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 36 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Sociology ; Sosyoloji ; Osmanlı Kadınları Çalıştırma Cemiyeti ; Society for the Employment of Ottoman Muslim Women

Yavuz Selim Karakışla'nın Osmanlı İmparatorluğu'nda Savaş Yılları ve Çalışan Kadınlar "Kadınları Çalıştırma Cemiyeti (1916-1923)" adlı çalışması, Birinci Dünya Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu'nun emek tarihine ışık tutan bir araştırma olmasının yanı sıra özellikle kadın tarihi ve toplumsal cinsiyet dinamikleri üzerine ayrıntılı bir çalışma olması sebebiyle literatüre sağladığı katkı bakımından önemli bir yayındır.

-
İkincil Modernleşme Çağında Bireyselleşen Emek İlişkileri ve Akademisyenler
Individualized Labor Relations and Academic Labor in the Secondary Modernization Age
Yazar: Karakaya, M. Fatih
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 36 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Sociology ; Sosyoloji ; İkincil modernleşme çağında bireyselleşen emek ilişkileri ve akademisyenler ; Individulized labor relations and academic labor in the Secondary Modernization Age

"Ne iş olsa yaparım..." Aslında bu ifade, bir beceri itirafından çok vasıfsızlığın ilanı olarak algılanır -ki henüz rastlanmamış istisnalar dışında da öyledir. Vasıf, bir dizi formel yahut informel eğitim yoluyla inşa edilen bir habitus'a gönderme yapıyorsa şayet, o eğitim güzergahında en fazla yol giden kişilerin, yani akademisyenlerin de en vasıflı kişiler olmalarını beklemekten daha tabii bir şey olamaz. Ancak..

-
MODERNİTE VE ANARŞİZMLE İLGİSİ BAKIMINDAN İLERLEME KAVRAMININ BİR ÇÖZÜMLEMESİ
AN ANALYSIS OF THE CONCEPT OF PROGRESS IN RELATION TO MODERNITY AND ANARCHISM
Yazar: Soykan, Ömer
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 19, 2011
Anahtar kelimeler: Modernity, Anarchism, Progress, Subject ; Modernite, Anarşizm, İlerleme, Özne

Bu makalede, ilkin, modernite ve anarşizm açısından ilerleme kavramı ele alındı; onun değer yüklü bir kavram olarak bilimde (sosyolojide) kullanılıp kullanılamayacağı tartışıldı. Modernin ve anarşizmin özne konstrüksiyonu, onların başlıca temsilcilerinde, insanın kendisine ve doğaya bakışı açısından incelendi. Bugün çevre kirliliği olarak karşımıza çıkan sorunun epistemolojik ve ontolojik temelinin modern doğabilimin kendisinde bulunduğu saptandı. Bu durumdan kurtulmanın insana ve doğaya yeni bir bakışı gerektirdiği sonucuna varıldı.

Firstly, the concept of progress in relation to modernity and anarchism is examined in this paper; whether or notbit can be used in science (sociology) as a concept overburdened by value. The subject construction of the modern and that of anarchism are investigated via their main representatives, from the perspective of man's look at himself and nature. It is shown that the epistemological and ontological foundation of ecological pollution is modern natural science itself. It is determined that a new look at humanity and nature is a must in order to avoid this situation.
TOPLUMSAL İLERLEMENİN VE TARİHİN SONU: KUTSALA DÖNÜŞ
THE END of SOCIAL PROGRESS AND THE HISTORY: RETURN to the SACRED
Yazar: Eğribel, Ertan
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 19, 2011
Anahtar kelimeler: Progress, Social Change, Return to the Sacred, Social Differentiation. ; İlerleme, Toplumsal Değişme, Kutsala Dönüş, Toplumsal Farklılaşma.

Modern Batılı bilim anlayışı bir ilerleme modeli üzerine kuruludur. Sosyolojik teoride de anlatımını bulan ilerleme inancı, bütün toplumlar için zorunlu bir süreç olarak bir toplumsal değişme perspektifini ortaya koyar. Günümüzde ise modern toplumsal teoriye yönelik eleştiriler göze çarpmaktadır. Üretime/iktisada/endüstriye/bilime dayalı toplumsal ilerleme ve tarih anlayışı gözden düşmüştür. Bunun yerine, toplumsal ilerlemeyi reddeden, mevcut toplumsal düzen içinde farklılıkları mutlaklaştıran &ldquo;kutsala dönüş&rdquo; görüşü öne çıkmıştır. Bu çalışma, Batı'daki bu tavır değişikliğini ele almaktadır.

Modern Western concept of science is based on a progress model. The belief of progress which determines its description in sociological theory, manifests a perspective of social change for all societies as an essential process. Nowadays, the critics against modern social theory are in evidence. A social progress and a historical concept depending on production/economics/industry/science has fallen into disrepute. Instead, the view of &ldquo;return to the sacred&rdquo;, which refuses social development, and absolutizes the distinctions in the existing social order, has become prominent. This study discusses this change of attitude in West.
“İLERLEME DÜŞÜNCESİ”NE YÖNELİK ELEŞTİREL BİR DEĞERLENDİRME
A CRITICAL APPROACH TO THE “IDEA OF PROGRESS”
Yazar: Yazıcıoğlu, Sanem
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 19, 2011
Anahtar kelimeler: Idea of Progress, Common Good, Teleology, Technical Development Legitimacy. ; İlerleme Düşüncesi, Ortak İyi, Ereksellik, Teknik Gelişme, Meşruiyet

Tarihsel süreç içerisinde &lsquo;ilerleme düşüncesi'ni, kişinin kendisi ya da sonraki kuşaklar için gelecekteki iyi olaylara yönelik bir umudunun yansıması olarak görmek olanaklıdır. Böyle bakıldığında ilerleme düşüncesi, insanlar için içeriği bakımından neye &lsquo;iyi' diyeceğimizle yakından ilişkili duruma gelir. Her tarihsel dönemde insanların beklentilerine göre &lsquo;ortak iyi'nin tanımının araçsal olarak oluşturulduğunu ve ideolojik olarak kullanıldığı söyleyebiliriz. Bu yazıda da ileri süreceğimiz düşünce, ilerlemenin insanlara ve onları takip edecek kişiler olarak gelecek kuşaklara bir yön verme amacıyla tasarlanmış işlevsel bir terim olduğudur.

In the historical process, it is possible to find the &lsquo;idea of progress' mostly as a reflection of the hope for &lsquo;good' future events for the self and future generations. From this aspect, the idea of progress becomes closely connected to the content of what will we call as &lsquo;good' for the people. Each period of history, we can say, according to the expectations of the people, the definition of &lsquo;common good' is mostly designated instrumentally, and used ideologically. In this paper, I will claim that, progress is one of these functional terms which are mostly used to give directions to people and future generations as their successors
FRANSIZCA KONUŞAN SOSYOLOGLAR DERNEĞİ ÜZERİNE
ON THE ASSOCIATION OF FRENCH SOCIOLOGISTS
Yazar: Parin, Suvat
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 19, 2011
Anahtar kelimeler: The Association of French Speaking Sociologists, Georges Gurvitch, Galatasaray University, Istanbul University-Sociology Department, Sociology in Turkey ; Fransızca Konuşan Sosyologlar Derneği, Georges Gurvitch, Galatasaray Üniversitesi, İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Bölümü, Türkiye'de Sosyoloji

Bu çalışmanın amacı "Uluslararası Fransızca Konuşan Sosyologlar Derneği"nin kuruluş felsefesini, örgütsel yapısını ve gerçekleştirdiği bilimsel etkinlikleri derneğin kurulduğu dönemde dünyada ve Fransa'da yaşanan sosyolojik gelişmeler ışığında değerlendirmek ve söz konusu oluşumun Türkiye'deki sosyolojik düşünce ve organizasyonlarla olan ilişkisini ortaya koymak olacaktır. Uluslararası Fransızca Konuşan Sosyologlar Derneği (AISLF-Association Internationale des Sociologues de Langue Française) bugün dünyanın birçok ülkesinde çok sayıda üye ile sosyolojik düşüncenin seyri, metodolojik gelişmeler, kültürel çoğulculuk, yeni toplumsallıklar, lokal ve global ölçekli sosyal sorunlar gibi problem alanlarını düzenli periyotlarla tartışmaya açan önemli bir sosyolojik platform özelliği taşımaktadır. AISLF'nin son dönemde toplantılarını gerçekleştirdiği ülkelerden biri de Türkiye'dir. Bu açıdan çalışmamız, AISLF'nin yapısı ve çalışma alanları ile derneğin Türkiye'deki sosyolojik düşünce ile ilişkisini ortaya koyan bir çerçeveye sahiptir.

This study aims to put forward the establishment philosophy, organizational structure and the scientific activities of &lsquo;the Association of French Speaking Sociologists' in view of sociological developments in France and around the world during the establishment period of the Association. It is also aimed with this study to put forward the relationship between the Association and sociological thought and organizations in Turkey. The International Association of French Speaking Sociologists (AISLF-Association Internationale des Sociologues de Langue Française) is today an important sociological forum with numerous members where problems such as the route of sociological thought, methodological developments, cultural pluralism, new socialities, and local and global social problems are discussed periodically in different countries around the world. One of the countries where AISLF have held meetings is Turkey. From this perspective this study puts forward the relationship between the structure and study areas of AISLF and the sociological thought in Turkey.
AKDENİZ BÖLGESİNİN BATI YARISINDAKİ KIYI ALANLARINDA NÜFUS
POPULATION IN THE COASTAL AREAS ON THE WEST  OF THE MEDITERRANEAN REGION
Yazar: Akova, Süheyla
Dergi: İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Vol. 3 No. 19, 2011
Anahtar kelimeler: Turkey, Mediterranean Region, Coastal Areas, Population, Utilization, Settlement. ; Türkiye, Akdeniz Bölgesi, Kıyı Alanları, Nüfus, Yerleşme

Köyceğizin batısından başlayarak, Gazipaşa'nın doğusuna kadar uzanan kıyı alanları çok sayıda küçüklü, büyüklü akarsuları, ovaları, yer yer ovaları kesen yükseltileri, koyları, körfezleri, plajlarıyla çok zengin doğal potansiyele sahip olan kıyı alanları, başta ziraat ve turizm olmak üzere birçok ekonomik faaliyetin gelişebilmesine imkan tanımaktadır. Yerleşme tarihi paleolitiğe kadar inen bölgede insanın doğal şartlara hakimiyeti ve bu potansiyeli yönlendirmesi, kullanmasına bağlı olarak nüfus zaman zaman artmış, bazen azalmıştır. İlkçağlarda büyük bir dinamizmin görüldüğü bölgede son yıllarda nüfusun özellikle tarım ve turizm sektörlerindeki gelişmelere bağlı olarak hızlı bir artış gösterdiği gözlenmektedir. Bu kıyı alanlarındaki doğal potansiyelin zarar görmemesi, sürekliliğinin sağlanabilmesi için koruma- kullanma dengesinin muhafaza edilerek, kıyı alanlarının kullanımında sürdürülebilirlilik ilkesinin  esas alınması gerekmektedir.

The coastal areas, which start form the west of Köyceğiz and extend to the east of Gazipaşa, and which have quite a rich natural potential with their streams of all sizes, plains, hills that divide the plains here and there, gulfs and beaches, provide opportunities for many economic activities to be developed, primarily being in agriculture and tourism. In this region, where settlement dates back to Paleolithic Age, while the population increased from time to time, it sometimes displayed drops a well, depending on the sovereignty of the humankind over natural conditions and as well as his/her directing and of this potential. It is observed that the population has displayed a rapid increase within the recent years in the region, where a great dynamism swayed over the ancient history. In order for the natural potential in these coastal areas not to be harmed and for sustainability to be achieved, the protection-utilization balance should be preserved and the principle of sustainability should be taken as basis in their utilization