hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Aldanmış Kevakib’in Arketipleri
Aldanmış Kevakib’in Arketipleri
Yazar: Sultanzade, Vügar
Dergi: Erdem No. 68, 2015
Anahtar kelimeler: Azerbaycan edebiyatı,Mirza Fethali Ahundzade,Aldanmış Kevakib,İskender Bey Münşi,Tarih-i Âlemârâ-yi Abbasi,“şar pûhi”

Modern hikâye türünün Türk-İslam ülkeleri edebiyatlarında ilk örneklerinden olan Aldanmış Kevakib (1857) eserinin yazarı Mirza Fethali Ahundzade, hikâyenin konusunu İskender Bey Münşi’nin Tarih-iÂlemârâ-yi Abbasi adlı eserinde bahsedilen bir olaydan aldığını yazar.Ancak tarihi bilgiler Münşi’nin bahsettiği hikâyedeki motifin orijinalolmadığını, Mezopotamya ve Hitit kaynaklarına dayandığını; dolayısıyla Aldanmış Kevakib’in çok daha eski arketiplere sahip olduğunu ortayakoymaktadır. Bunlar, gök cisimlerinin belli biçimlerinin, özellikle ay vegüneş tutulmalarının, müneccimlerce felaket simgesi olarak görüldüğüve hükümdar için tehlikeli sayıldığı dönemlerde ülkenin başına geçiciolarak “şar pûhi” (hükümdar naibi, yedek hükümdar) şeklinde adlandırılan birisinin getirilerek feda edilmesi motifinin yansıtıldığı kaynaklardır.Ahundzade’nin söz konusu kaynaklardan doğal olarak haberi olmamıştır, çünkü onun döneminde bunlar henüz bilim dünyasınca bilinmiyordu.Aldanmış Kevakib üzerine çok sayıdaki çalışmada bu kaynaklara şimdiyekadar dikkat çekilmemiştir. Bu araştırmada tasvir ve kıyaslama yöntemleri kullanılarak,Ahundzade’nin ele aldığı konunun Eski Çağ’daki arketipleri hakkında bilgi verilmiş, onlarla Tarih-i Âlemârâ-yi Abbasi veAldanmış Kevakib arasındaki koşutluklar gösterilmiştir

Modern hikâye türünün Türk-İslam ülkeleri edebiyatlarında ilk örneklerinden olan Aldanmış Kevakib (1857) eserinin yazarı Mirza Fethali Ahundzade, hikâyenin konusunu İskender Bey Münşi’nin Tarih-iÂlemârâ-yi Abbasi adlı eserinde bahsedilen bir olaydan aldığını yazar.Ancak tarihi bilgiler Münşi’nin bahsettiği hikâyedeki motifin orijinalolmadığını, Mezopotamya ve Hitit kaynaklarına dayandığını; dolayısıyla Aldanmış Kevakib’in çok daha eski arketiplere sahip olduğunu ortayakoymaktadır. Bunlar, gök cisimlerinin belli biçimlerinin, özellikle ay vegüneş tutulmalarının, müneccimlerce felaket simgesi olarak görüldüğüve hükümdar için tehlikeli sayıldığı dönemlerde ülkenin başına geçiciolarak “şar pûhi” (hükümdar naibi, yedek hükümdar) şeklinde adlandırılan birisinin getirilerek feda edilmesi motifinin yansıtıldığı kaynaklardır.Ahundzade’nin söz konusu kaynaklardan doğal olarak haberi olmamıştır, çünkü onun döneminde bunlar henüz bilim dünyasınca bilinmiyordu.Aldanmış Kevakib üzerine çok sayıdaki çalışmada bu kaynaklara şimdiyekadar dikkat çekilmemiştir. Bu araştırmada tasvir ve kıyaslama yöntemleri kullanılarak,Ahundzade’nin ele aldığı konunun Eski Çağ’daki arketipleri hakkında bilgi verilmiş, onlarla Tarih-i Âlemârâ-yi Abbasi veAldanmış Kevakib arasındaki koşutluklar gösterilmiştir
Batı Tefekkürü ve İslam Tasavvufu’nda “Çifte Kanat” Metaforu
The “Double Wing” Metaphore in Western Thought and Islamic Mysticism
Yazar: Taşdelen, Vefa
Dergi: Erdem No. 66, 2014
Anahtar kelimeler: Philosophy,Islamic mysticism,Necip Fazıl Kısakürek,Western Thought and Islamic Mysticism,“double wing” metaphore,reason,heart ; Felsefe,tasavvuf,Necip Fazıl Kısakürek,Batı Tefekkürü ve İslam Tasavvufu,“çifte kanat” metaforu,akıl,gönül

Batı Tefekkürü ve İslam Tasavvufu, Necip Fazıl Kısakürek’in kitaplaştırılmış konferans metinlerinden biridir. Kısakürek bu çalışmasında Batıkültürünün temel üreticilerinden biri olan felsefe ile İslam kültürününtemel üreticilerinden biri olan tasavvuf arasında bir karşılaştırma yapar. Doğulu ve Batılı zihin biçimleri üzerine bir çözümleme denemesiolarak da görülebilecek olan bu eser, kültür tarihinde önemli bir sorunoluşturmuş olan akıl ve vahiy, din ve felsefe ilişkilerine de değinir; buçerçevede Batı ve İslam kültürlerindeki temel kriz noktalarına işareteder ve çözüm yolları önerir. “Çifte kanat” metaforu, Doğu ve Batıkültürlerinde yaşanan uygarlık krizi karşısında bir çözüm önerisi olarak da ortaya çıkar.

Western Thought and Islamic Mysticism is a book edited from one ofthe conferences of Necip Fazıl Kısakürek. In this article, Kısakürekmakes a comparison between philosophy, one of the most importantproducers of Western civilisation and Islamic mysticism, one of themost important producers of Islamic culture. The book which can alsobe viewed as a comparison between Western and Islamic mentality,mentions the relationship between religion and philosophy. By theseanalyses, it focuses on the crisis areas in Western and Islamic culture,and thus offers solutions. Besides, “double wing” metaphore can beseen as a solution against the crisis of civilisation visible in bothEastern and Western cultures.
Osmanlı Devleti’nde Haşerelere Karşı Bir Önlem: Çekirge Suyu
A Precaution Against Insects in the Ottoman Empire: Grasshopper Water
Yazar: Demir, Alpaslan
Dergi: Erdem No. 67, 2014
Anahtar kelimeler: Natural disaster,grasshopper,Ottoman,grasshopper water,starling water ; Doğal afet,çekirge,Osmanlı,çekirge suyu,sığırcık suyu

Tarih boyunca afetler nedeniyle oldukça sıkıntılı dönemler yaşayaninsanoğlu, bunlara karşı önlemler almaya ve hatta doğaüstü ve dinîritüeller içeren önlemler ile korunmaya çalışmıştır. Çekirge gibi hayvanların verdiği zararlar da afet olarak nitelendirilmektedir. Çekirgeistilaları tarih boyunca insanoğlunu oldukça sıkıntıya düşürmüştür.Bazen “yaratanın cezalandırması” olarak da nitelendirilen çekirge istilaları nedeniyle kıtlıklar yaşanmış, köyler ortadan kalkmış, ölümlermeydana gelmiştir. Ekili ve dikili mahsule verdiği zararlar nedeniyle, ekonomiyi de sekteye uğratan çekirgelerden ötürü sıkıntı yaşayanhalkın çare olarak başvurduğu önlemlerden biri de “çekirge suyu”dur.“Sığırcık suyu” olarak da bilinen çekirge suyu, Osmanlı Devleti’ndeçekirge felaketine karşı alınan önlemlerden biriydi. Bu çalışmada, sadece çekirge değil, diğer zararlı haşerelere karşı da sıklıkla kullanılançekirge suyu, Osmanlı arşiv belgeleri ışığında değerlendirilecektir.

Mankind has suffered times of trouble because of natural disastersand has sought protection through supernatural and religious rituals.Damage inflicted by insects such as the grasshopper is also consideredto be a disaster. Throughout history, grasshopper invasions have causeda great deal of suffering. Such invasions, sometimes characterized asthe punishment of God, have resulted in famines, the elimination ofwhole villages and death. Because of the adverse effect of grasshopperson the economy by crop destruction, people tried to take measuresagainst it such as “grasshopper water”. Also known as “starling water”,“grasshopper water” was used during the period of the OttomanEmpire. In this study, “grasshopper water”, which was used not onlyagainst grasshoppers but also against other insect pests as well, isevaluated in the light of Ottoman archives.
Art Zamanlı Bir Geçiş: Kelile ve Dimne'den Küçürek Öyküye
A Diachronic Transition : From Kelile ve Dimne to Short Short Story
Yazar: Özcan, Tarık
Dergi: Erdem No. 65, 2013
Anahtar kelimeler: Short short story,Kelile ve Dimne,Gülistan ve Bostan ; Küçürek öykü,Kelile ve Dimne,Gülistan ve Bostan

Öykünün öyküsü Kelile ve Dimne’yle başlamaktadır. Doğunun bu anlatı ekseninde hayvan sembolizmi yoğunlaştırılmış bir dille birlikte kullanılmaktadır. Küçürek öykünün atmosferini oluşturan simgesellik, yoğunlaştırma ve muğlak metin yaratma geleneğinin başlangıcı Kelile ve Dimne dir. Anlatının derin yapısını semboller üzerine kurma anlayışı da buradan gelmektedir. Öykünün anlatı ekseni Gülistan ve Bostan la daha da kısaltılmıştır. Aynı anlayış Mevlânâ’nın Mesnevî’sindeki kristalize öykülerle anlatım paktını daraltarak ve hikmet burcunda olgunlaşarak devam eder. Fıkralar, küçürek öyküye nüktenin çifte tekniğini sokarak bir başka zenginliği yaşatır. Bütün bunların yanı sıra başlangıcından itibaren küçürek öykünün oluşumunda gizli bir dil şeklinde ve dip bir akıntı olarak hayretin önemli bir yeri vardır. Yeni bir tür olarak gördüğümüz küçürek öykü geçmişin öykü geleneğinden bir hayli yük taşımaktadır.

The short story of the short story starts with Kelile ve Dimne. In thatnarrative scale of the east, the animal symbolism is used with anintensive language. The beginning of the tradition of the figurativeness,intensification and of creating vague text consisting the atmosphere ofthe short short story is Kelile and Dimne.The understanding of establishing the deep structure of the narrationon the symbols is also connected with this. The narrative scale of theshort story is more shortened with Gülistan and Bostan. The sameunderstanding continues by limiting the narration pact with thecrystallized short stories in Mevlana’s masnavi and by ripening at thewisdom horoscope.Jokes add another richness by introducing the double technique of thewit into the short short story. In addition to all of these, amazement hasan important place since the beginning in the form of a secret languageand as an undercurrent in the formation of the short short story. Theshort short story that we consider as a new genre carries too muchburden of the story tradition of the past
Oruç Bey’in Aktardığı Efsaneler ve Bunların Türk Efsaneleri İçindeki Yeri
Legends Told by Oruç Bey and Their Place in Turkish Legends
Yazar: Dülger, Elif
Dergi: Erdem No. 66, 2014
Anahtar kelimeler: Türk efsaneleri,tarihî efsane,dinî efsane,Oruç Bey,Tevârih-i Âl-i Osman ; Turkish legends,historical legend,religious legend,Oruç Bey,Tevârih-i Âl-i Osman

Yüzyıllardır varlığını koruyan sözlü kültür ürünlerinden olan efsanelerin sınıflandırılmasında bir ana başlığın “tarihî efsaneler” adını taşıması, tarih kitaplarının efsaneler ile ilişkisini gösteren en önemli delildir.Özellikle savaş ve fetihlerin anlatıldığı kısımlarda bunlara ilişkin efsanelerin, bazı tarihî kahramanların anlatıldığı kısımlarda ise onlarınetrafında oluşmuş efsanelerin karşımıza çıkması hemen her tarihî kaynakta görülen bir husustur. Bu çalışmanın amacı, 15. yüzyıl Osmanlımüverrihlerinden Oruç Bey’in Tevârih-i Âl-i Osman adlı eserinde yerverdiği efsanelerin tespit edilmesidir. Oruç Bey sadece bir tarih kitabıyazmakla yetinmemiş, atasözleri, deyimler, beddualar, efsaneler, halkinançları, gelenekler, âdetler, yer adlarının veriliş hikâyeleri gibi pekçok kültürel bilgiyi de eserine kaydetmiştir. Söz konusu eser, Osmanlıİmparatorluğu’nun ilk iki yüzyıllık tarihi kadar, o devrin Türk kültürünü araştırmak isteyenler için de önemli bir kaynaktır.

Legends are oral culture products that exist for centuries, and theirclassification includes “historical legends” which is an evidenceshowing the relationship between historical sources and legends.In almost every historical source, legends of war and conquestsare encountered. The purpose of this study is to determine legendswhich were told by Oruç Bey, a historian of Ottoman Empirein the 15th century, in his work entitled Tevârih-i Âl-i Osman.Oruç Bey has not only confined himself to writing a history book,but also has wrote down proverbs, idioms, curses, legends, folkbeliefs, traditions, customs, and many other cultural informationlike stories of naming a place as well. That work is an importantsource for those who want to investigate the first two centuries’history of the Ottoman Empire as well as Turkish culture of the era.
Eothen’de Oryantalizm ve Osmanlı Dünyası: Eleştirel Söylem Çözümlemesi
Ottoman World and Orientalism in Eothen: A Critical Discourse Analysis
Yazar: Erdoğan, Türkan
Dergi: Erdem No. 66, 2014
Anahtar kelimeler: Orientalism,Ottoman world,travel book,Alexander William Kinglake,Eothen,critical discourse analysis ; Oryantalizm,Osmanlı dünyası,seyahatname,Alexander William Kinglake,Eothen,eleştirel söylem çözümlemesi

Bu çalışma, İngiliz seyyah Alexander William Kinglake’in 1844 yılında basılan Eothen adlı seyahatnamesinde Osmanlı dünyasına ilişkinele aldığı oryantalist temaları konu edinmektedir. Eleştirel söylem çözümlemesinden yararlanılan çalışmada, oryantalizmin hem söylemselbir ideoloji hem de sosyo-politik ve kültürel bir süreç olma yönü dikkate alınarak seyahatnameye ilişkin özgül tarihsel bir irdeleme çerçevesi sunulmaktadır. Eserinde gördüğü değil, daha çok görmek istediğiOsmanlı dünyasını emperyalist ve oryantalist bir bakış açısıyla okuratanıtan Kinglake’in, ötekileştirme ve ehlileştirme söylemi aracılığıylaOsmanlı ve Avrupa gerçekliğini yeniden üretmek gayesinde olduğugörülmektedir. Eserde tekno-merkezci ve sömürgeci oryantalist söylemde olumsal bir biçimde sunulan İngiliz/Avrupa uygarlığına karşılıkOsmanlı Devleti/toplumu mutlak öteki olarak inşa edilmektedir. Dinunsuru bu inşanın temel kurucu öğesi olarak karşımıza çıkmaktadır.

This study deals with the orientalist themes of the world of Ottomanthat English traveller, Alexander William Kinglake handled in histravel book Eothen, published in 1844. In this study, critical discourseanalysis is utilized by considering orientalism both as a discursiveideology, and a socio-political and cultural process. By that, a specifichistorical framework about the travel book is presented. Kinglake,who does not introduce the Ottoman world that he saw, but the onehe wants to see, from an imperialist and orientalist perspective. Bythat he aims to recreate a different Ottoman and European reality. InEothen, English/European civilization is presented in techno-centeredand colonialist orientalist discourse, whereas the Ottoman Empire/society is constructed as an absolute other. The element of religionappears to be the fundamental cause of this construction.
Hilmi Yavuz’un “Çöl ve Ay” Şiirinde Metaforik İkilik ve Dilin Merkeziliği
Metaphoric Duality and the Centrality of Language in Hilmi Yavuz’s Poem “Çöl ve Ay”
Yazar: Tunç, Gökhan
Dergi: Erdem No. 66, 2014
Anahtar kelimeler: Duality,unity,centrality of the language,Hilmi Yavuz,“Çöl ve Ay” ; İkilik,vahdet,dilin merkezileşmesi,Hilmi Yavuz,“Çöl ve Ay”

Bu yazıda Hilmi Yavuz’un “Çöl ve Ay” adlı şiirinin içerik ve dil açısından iki düzlemde incelenmesine çalışılacaktır. İlk düzlemde, Yavuz’unözellikle şiirde kullandığı “blue mo on” ifadesiyle dili merkezîleştirmeçabası ortaya konacaktır. İkinci olarak, şiir içerik açısından incelendiğinde “çöl ve ay”, “iki menzil”, “bir menzilden ötekine geçmek”, “ikiyeayrılmak”, “blue mo on”, “şakk-ı kamer” gibi sözcüklerin ikiliğe gönderimde bulunduğu gösterilecektir. Bahsedilen ikili oluş, şairin aradakaldığı bu dünyaya ait olanla öteki dünyaya ait olanı imlemesiyle tasavvufi bir anlam kazanır. Bu şekilde şiir, anlatıcının ikilikten/kesrettenvahdete erme çabası olarak yorumlanacaktır.

In this article, Hilmi Yavuz’s poem entitled “Çöl ve Ay” will beevaluated in terms of content and language. In the first place, Yavuz’sattempt for centralizing the language by using the expression of “bluemo on” in the poem will be discussed. Secondly, considering the poemin terms of content, it will be revealed that such concepts as “desertand moon”, “two reaches”, “to pass from one reach to another”, “tosplit up two”, “blue mo on” and “şakk-ı kamer” refer to duality. Thementioned duality gains a mystical meaning by implying the poet’sin betweenness from this world to the other. Thus the poem will beinterpreted as the poet’s attempt to reach from duality to unity
Dünya Edebiyatına Uzanan Yolda Bir Türk Romancı: Orhan Kemal
A Turkish Novelist in the Path of World Literature: Orhan Kemal
Yazar: Sağlam, Musa Yaşar
Dergi: Erdem No. 67, 2014
Anahtar kelimeler: Turkish literature,TEDA,Turkish authors,Orhan Kemal,translation ; Türk edebiyatı,TEDA,Türk yazarlar,Orhan Kemal,çeviri

Bu makalede, Türk kültür, sanat ve edebiyatı ile ilgili eserlerin Türkçedışındaki dillerde, öncelikle çok konuşulan dünya dillerinde, yayımlanmasını destekleyen TEDA (Türk Edebiyatının Dışa Açılımı) Projesibağlamında yapılan çeviriler ile bu proje içinde önemli bir paya sahipolan Orhan Kemal’e ait eserlerin çevirileri ele alınmıştır. Türk kültür,sanat ve edebiyatını entelektüel hedef kitle ile buluşturmak amacıyladünya dillerine yapılan Orhan Kemal çevirilerinin bu proje içindekioranı, yıllara göre dağılımı ve hangi dillere çevrildiği gibi sorulara cevap aranmıştır. Ayrıca, Orhan Kemal’in 72. Koğuş adlı eseri ve Almanca çevirisi karşılaştırmalı bir şekilde incelenerek görevi, özgün metniönceden okumak ve “metin çözücü” rolüyle metni alımlamak, başka birdeyişle, metni yeniden yorumlamaktan ibaret olan çevirmenin eserdegeçen Türkçenin kalıplaşmış dil birimleri arasında yer alan atasözlerive deyimleri Almancaya ne ölçüde aktarabildiği ve hedeflenen “eşdeğerliği” ne derece sağladığı ayrıntılı bir şekilde irdelenmiştir. EserinAlmanca çevirisi örnekleminde kültürel ögelerin çevrilebilirlik sınırları konusuna dikkat çekmeye çalışılmıştır.

The TEDA (Outreach of Turkish Literature) Project supportsthe pieces about Turkish culture, art and literature to be publishedin languages other than Turkish, especially in the widely spokenlanguages in the world. This article addresses the translations madein the context of the TEDA Project as well as the translations ofthe pieces of Orhan Kemal which take a big share in the project.The article also examines, within this project, the share of the OrhanKemal translations that aim to bring the Turkish culture, art, andliterature together with the intellectual target audience. Additionally,the article analyzes the distribution of these translations over time aswell as their languages. Furthermore, Orhan Kemal’s novel 72. Koğuşand its German translation are analyzed comparatively. Thereby, theextent of the achievement of the translator -whose mission is solely toread the original text and to perceive it in his role of “text decoding”,or in other words re-interpreting- in transmitting the specific phrasesinto German and in providing the targeted “equivalence” are examinedin detail. In reference to the German translation of this novel, thearticle also points to the limits of translatability of cultural elements.
2000’li Yıllarda Kadın Öykücülerin Dili Üzerine Tespitler
Determinations on the Language of Women Authors in 2000s
Yazar: Örgen, Ertan
Dergi: Erdem No. 67, 2014
Anahtar kelimeler: Kadın yazar ve dil,kadın öykücüler,2000’li yıllar,merhamet,cinsellik ; Woman writer and language,women story writers,2000s,compassion,sexuality

Türk edebiyatında kadın yazarların dili, uzun zaman erkek yazarlarınizinde gitmek durumunda kalmıştır. Kültürel, sosyolojik ve ekonomikdeğişmelerle birlikte kadın yazar sayısında 2000’li yıllarda görülenbüyük artış, bu yazarların kendilerine mahsus bir dil bulup bulamadığı tartışmasına uygun bir süreç yaratmıştır. Bu araştırmanın amacı,2000’li yıllar Türk öyküsünde kadın diline ait bazı belirlemelerde bulunmak ve kadın yazarların kendilerine ait bir dil edinip edinemediklerini veya önceki alışkanlıklarını değiştirip değiştiremediklerini tartışmaktır. Yazıda, dönemin önemli sayılabilecek yedi kadın öykücüsününbirer kitabı seçilerek bu metinler üzerinde konu incelenmiştir. Bunagöre şefkat ve cinsellik başlıkları altında kadın öykücülerin diline yaklaşılmış, onların bir kadın gözüyle dünyayı ve insanı alışılmış dilden nekadar farklı anlatıp anlatamadıkları ortaya konmaya çalışılmıştır.

In Turkish literature, the language of women writers has followedthe footsteps of male writers for a long period of time. The dramaticincrease in the number of women writers through the changes incultural, sociological and economical life in 2000s has led to a periodin which the discussion on whether women have been able to findtheir own unique language is quite reasonable. The focus of this paperis to describe the characteristics of women language in 2000’s Turkishstories, and to detect whether they developed their own language.The other concern of the paper is to determine whether the womenwriters were able to make alterations in the way the language is usedby breaking past habits. Moreover, books of seven women writers whoare considered as the important figures of the time were examined.In addition, this article attempts to approach women language in thecontexts of compassion and sexuality, and it aims at presenting to whatextent women writers are able to describe the world and the humandifferent than the ordinary language.
Söz, Yazı ve Bellek: Ünal Nalbantoğlu’nun Yapıtı
Word, Writing, and Memory: Oeuvre of Ünal Nalbantoğlu
Yazar: Taburoğlu, Özgür
Dergi: Erdem No. 67, 2014
Anahtar kelimeler: Hasan Ünal Nalbantoğlu,yazılı bilgi,sözlü bilgi,akademi,bellek,“daímon”,“Eros ; Hasan Ünal Nalbantoğlu,written knowledge,oral knowledge,academy,memory,“daímon”,“Eros”

Hasan Ünal Nalbantoğlu, sadece öğrettikleriyle değil, özellikle dersleri dolayımıyla taşıdığı bir vicdanla hatırlanmaya değerdir.Nalbantoğlu’nun iyi bilindiği gibi akademi içerisinde eleştirel birkonumu olmuştur. Özellikle insani bilimlerde işlevsel bilgi üretmeyedönük çabayı hem eleştirmeye hem de açığa çıkartmaya çalışmıştır.Bundan kaçınmak amacıyla derslerin bir fayda arayışıyla değil, bilgisevgisiyle gerçekleştirilmesi gerektiğini sürekli dile getirmiştir. Bilgiyleilişkinin çok farklı kipleri olduğunu hatırlatır. Bilgiyi eleştirmek, bilgiyle çatışmak, onun doğruluğunu peşinen kabullenmekten önce gelir. Buakademinin en temel ve ilksel idealidir. Bu anlamda Nalbantoğlu’nunmirası, ortaya koyduğu sınırlı sayıda metnin yanında öğrencilerin kulaklarında kalan derslerden oluşur. Onun ardında bıraktıklarını değerlendirmek için, bu derslerin etkin bir katılımcısı olmak da gereklidir.Yani söz konusu yapıtın önemli bir sözlü tarafı vardır. Özellikle bilgiyiyazıya dökmeyi reddeden Nalbantoğlu, bilginin bir kere ele geçirilecekbir tür veri olmadığını, kuşkuyla yaklaşılması ve sürekli tashih edilmesigereken bir tarafının da olduğunu savunur. Bu da sıkça eleştirdiği gibi,ele geçirilen bilgiyi hemen yazıya geçirmeyi ve bu yarım bilgi üzerinden iktidar alanları yaratmayı olanaksız kılar.

Hasan Ünal Nalbantoğlu is worthwhile to remember, not just becauseof what he taught, also especially with the mediation of conscienceconveyed in his lessons. Nalbantoğlu has been well known in academiaas a critical figure. In particular, he tried to both criticize and revealefforts to produce functional knowledge in the humanities. In orderto avoid this kind of production, the courses should be carried out toexpress the love of wisdom not to seek functional usage of knowledge.He recalled that the relationship with knowledge has very differentmodalities. Being critical with knowledge comes before accepting itstruthness in advance. This is the most basic and primary ideal of theacademy. In this respect, Nalbantoğlu’s legacy not only consists ofwhat he wrote but also what has been recollected by his students. Inorder to assess what he left behind, it is also necessary to be an activeparticipant of his courses. His oeuvre has an important oral aspectin addition to the written part. Nalbantoğlu refused to reinscribe theknowledge into written expression, and rather argued the necessity ofa constant skeptical approach and revision. This makes impossible thereinscription of acquired knowledge into a written form, and to createpower fields around this inadequate knowledge.