hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Doğu- Batı İmajı Gölgesinde Konstantinopolis ve Beç: XVI. ve XVII. Yüzyıllarda Osmanlı -Habsburg İlişkileri
Under the Shadow of East–West Image Konstantinopolis and Beç: Ottoman Empire and Habsburg Relations in XVI. and XVII. Centuries
Yazar: Polatcı, Türkan; Batmaz, Alican
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 6 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Ottoman, Habsburg, Image, Diplomacy, Intelligence. ; Osmanlı, Habsburg, İmaj, Diplomasi, İstihbarat.

XV. ve XVI. yüzyıllarda Osmanlı İmparatorluğu dış politikada bir yandan olanca görkemi ile ağırlığını ortaya koyarken diğer yandan da sadece yakın coğrafyasında değil, cihanın neresinde olursa olsun tüm dost unsurların da güven kaynağı idi. Kendisine cihan devleti olma hüviyetini kazandıran da bu etkin ve tavizsiz dış politikası olmuştur. Hatta gücünü kaybetmeye başladığı XVII. ve XVIII. yüzyıllarda bile aynı kararlılığını sürdürerek bu tesiri bir süre daha muhafaza etmeyi başarmıştır. Bugüne kadar hep siyasi bir çerçeve içerisinde değerlendirilen Osmanlı-Habsburg ilişkilerini bu çalışmamızda daha öncekilerden farklı olarak tarafların birbirilerini algılayışları ve anlamlandırmaları üzerine irdeledik. Akabinde bugüne kadar uzun uzadıya metodolojik olarak değerlendirilmeye muhtaç kalan siyasi ve askeri anlatıları farklı olgularla izaha çalıştık.

While Ottoman Empire was exhibiting its severity with all its magnificence in foreign policy; on the other hand it was the source of all ally components in XV. and XVI. centuries. It was this effective and of no compensation foreign policy which brought it the identity of being a world wide country. Furthermore it managed to keep this affect for a while in XVII. and XVIII. centuries when it started to lose its force. In this study we studied the relation between Ottoman Empire and Habsburg which was appreciated in a political window so far as different form the formers considering their comprehension and giving meaning to each other . Subsequently, we tried to explain political and military narrations which were in need of a long methodological assessment to date in different facts.
Amerika’dan Osmanlı Devleti’ne Ermenilerin Geri Dönüşleri, 1908-1914 Tâbiiyet, Emlâk ve Arazi Meselesi
Armenian Repatriation 1908-1914;The Question of Nationality and Property
Yazar: Şıvgın, Hale; Günaydın, Meryem
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 8 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: CUP,America,Armenian Immigrants,Repatriation Campaign,Question of nationality and property ; İttihat ve Terakki, Amerika, Ermeni Göçmenler, Geri dönüş kampan

Amerika’nın sanayileşmesi karşısında geride kalan imparatorluklar buraya iş gücü sağlamaya başlamıştır. İktisâdi zafiyet Amerika’ya doğru itici bir güç meydana getirirken Amerika’nın müreffeh yaşam koşulları göçmenleri kendisine doğru çekmeye başlamıştır. 1908-1914 yıllarında, Osmanlı halklarının Amerika’ya göç hareketi yaklaşık 80-90 yıllık bir maziye sahiptir. Meşrutiyet’in ilanından sonra da bu göçler devam etmiştir. Ancak bu dönemde göçlerin bir başka özelliği evvelce göç edenlerin gittikleri yerlerden örneğin Rusya’dan, Amerika’dan Osmanlı topraklarına geri dönüşleridir. Özellikle Amerika’daki Ermeniler’i geri dönmeye teşvik etmek üzere Taşnak Partisi kampanyalar yürütmüştür. Bu çalışmada Meşrutiyet döneminde Ermeniler’in geri dönüş hareketinin neden ve hangi oranda gerçekleşmiş olduğu, ortaya çıkan tâbiiyyet, arazi ve emlâk meselesi incelenmiştir. Bu bağlamda İttihat ve Terakki Hükûmetinin göçe yaklaşımı ve uyguladığı siyaset anlaşılmaya çalışılmıştır

By the rise of the industrial America, the prosperous living conditions in the United States has begun to pull immigrants and hard economic conditions became a powerful driving force behind the immigration. Ottoman emigration to America has approximately the 80-90-year-old history. Ottoman emigration to America has continued between 1908-1914 years even after the Committee of Union and Progress (CUP) issued the proclamation of the Constitution. Another feature of migrations in this period, the return of Armenians previously migrated from where they went. This study focused on repatriation of Armenians from United States. The population emigrated from Ottoman Empire to America has been encouraged to return under Tashnak political campaigns. It has been tried to get the picture of repatriation campaigns and politics regarding Armenians and after returnees how the question of nationality and property has been solved by CUP
Askeri ve Siyasi Yönleriyle İtalyan Donanması’nın Çanakkale Boğazı Harekâtı (18 Nisan 1912)
Military and Political Aspects of the Italian Naval Operation Against the Dardanelles Strait (18 April 1912)
Yazar: Karakaş, Nuri
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 6 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Tripolitanian War, Dardanelles Strait, Italy, the Porte, European Great Powers. ; Trablusgarp Savaşı, Çanakkale Boğazı, İtalya, Babıâli, Avrupalı Büyük Güçler.

İtalyan sömürgecilik politikasının hedefi içinde Kuzey Afrika’daki son Osmanlı egemenlik bölgesi olan Trablusgarp’ın ele geçirilmesi amacıyla İtalya tarafından başlatılmış olan Trablusgarp Savaşı’nın çatışma alanlarından birisi de Çanakkale Boğazı’dır. İtalyanlar, Trablusgarp’ın ele geçirilmesi doğrultusunda Babıâli’yi barış yapmaya zorlamak için Çanakkale Boğazı’na saldırmıştır. Ancak İtalyan donanması tarafından gerçekleştirilen Çanakkale Boğazı harekâtı başarısız olmuş ve böylece boğaza saldırmak suretiyle çatışma alanını genişleterek Babıâli’yi barış masasına oturtmaya dönük bu girişim İtalya açısından hüsranla sonuçlanmıştır. Bu makale öncelikli olarak, İtalyan donanmasının 18 Nisan 1912’de Çanakkale Boğazı’na yönelik olarak gerçekleştirdiği harekâtın askeri ve siyasi yönünü ele almaktadır. Ayrıca bu harekâtın etkisiyle, ittifaklar sistemi içindeki Avrupalı Büyük Güçlerin, hem kendileri hem de Babıâli arasındaki çıkarlarının diplomasi alanına nasıl yansıtıldığını incelemektedir.

The Dardanelles Strait is one of the conflict fields during the Tripolitanian War that was started by Italy, in the context of Italian colonial policy, to seize Tripoli which was the last Ottoman possession in North Africa. For the possession of Tripoli, Italians attempted to force the Porte to peace table by attacking the Dardanelles Strait. However, Italian naval operation against the Dardanelles Strait has failed and thus Italian attempt to force the Porte to peace table by widening the conflict to the Strait ended in frustration. This article primarily focuses on political and military aspects of the Italian naval operation against the Dardanelles Straits on 18 April 1912. This article also studies how the interests of European Great Powers -that were in alliance system- with each other and the Porte have been reflected to the field of diplomacy as an effect of the operation.
Gregoryen Ermeni Kilisesinde Patrik Seçiminin Krize Dönüşmesi ve Bunun Türk Basını İle Amerikan Belgelerine Yansıması (1944-1950)
The Patriarchal Election Crisis At The Armenian Patriarchate Of Istanbul: The Repercussion Of The Crisis In The American Consular Reports And Turkish Press (1944-1950)
Yazar: Öksüz, Hikmet
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 8 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: The Armenian Patriarchate of İstanbul, Arslanian, Khachadourian ; İstanbul Ermeni Patrikhanesi, Arslanyan, Haçaduryan

1927 yılında Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk Ermeni patriği olarak seçilen I. Mesrop Naroyan’ın 1944’teki vefatının ardından ortaya çıkan yeni Ermeni patriği seçimiyle ilgili kriz, 1461’te Fatih Sultan Mehmet’in talimatıyla kurulan İstanbul Ermeni Patrikliği’nin cemaat liderliği hususunda yaşadığı en büyük kriz olmuştur. Naroyan’ın vekili olan Kevork Arslanyan’ın seçim sürecini bir türlü başlatmaması patrik adayı Bahtiyaryan çevresinde şekillenen muhalefetin yanı sıra birçok uluslararası aktörün bu sürece dâhil olmasına neden olmuştur. Soğuk Savaş’ın başlangıç yıllarına rastgelen bu dönemde krizi kendi içinde çözmeye çalışan Türk Hükümeti Şemsettin Günaltay ile başlattığı müdahale sürecini 1950 yılında iktidara gelen Demokrat Parti zamanında hızlandırmıştır. Nihayetinde, 1950 yılı sonunda, sürpriz bir aday, Trabzon doğumlu Karekin Haçaduryan 112. Ermeni Patriği olarak göreve başlamıştır. Bu çalışma yaklaşık yedi yıl süren bu kriz sürecini Amerikan belgeleri ve dönemin gazeteleri yardımıyla siyasi tarih bağlamında açıklamayı hedeflemektedir. Çalışmanın giriş kısmında Patrikhane’nin tarihçesi Cumhuriyet öncesi dönemdeki Türk-Ermeni ilişkilerinin dönüm noktalarıyla beraber sunulmaktadır

The death of the first Armenian Archbishop of İstanbul during the Republican era, Mesrob I Naroyan, in 1944 led to an unprecedented leadership crisis throughout the whole history of the Patriarchate of İstanbul, which was established in 1461 upon the orders of the Ottoman Sultan Mehmed II. Several international actors, including the main opposition candidate Bakhtiyarian to the locum tenens Archbishop Kevork Arslanian, were involved in the process when the latter refused to initiate the election process for the post of next Archbishop. As this period coincided with the beginnings of the Cold War, the Turkish government strove to solve the interim crisis within its boundaries, a process which started with the Prime Minister Şemsettin Günaydın in 1949 and was finalized in the first months of the Democrat Party government. Finally, in December 1950, an unexpected candidate from South America, Karekin I Khachadourian, who was born in Trabzon, was elected as the 112th Archbishop of İstanbul. This study focuses on unfolding the events during this crisis period of almost seven years from a political history perspective with the help of American government documents and the leading Turkish papers of the time. This article also introduces the history of the Patriarchate of İstanbul before the Republican era with special reference to cornerstones of the Turkish-Armenian relations
Alman İmparatoru İstanbul’da (1917)
The German Emperor in Istanbul (1917)
Yazar: Karacagil, Ö. Kürşad
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 6 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Mehmed Reshad II, Wilhelm II, Istanbul, Germany, Ottoman Empire, World War I ; Sultan Mehmet Reşad, II. Wilhelm, İstanbul, Almanya, Osmanlı Devleti, I. Dünya Savaşı

Uzun bir tarihsel arka plana sahip olan Türk- Alman ilişkilerinde önemli bir dönüm noktası II. Wilhelm’in 1888 yılında Alman İmparatoru olmasıdır. Bismarck’ın uyguladığı ihtiyat politikasından vazgeçerek emperyalist bir politikayı yürürlüğe koyan II. Wilhelm, bu bağlamda karşılıklı ilişkileri geliştirmek için 1889 ve 1898 yıllarında iki defa Osmanlı İmparatorluğu’nu ziyaret etti. Bir üçüncü ziyareti ise I. Dünya Savaşı’nın zorlu yıllarında gerçekleşti; Alman İmparatoru 1917 yılında Bulgaristan üzerinden İstanbul’a geldi. Bu ziyaret bir nevi I. Dünya Savaşında Almanya’nın müttefiki olan Osmanlı Devleti ve Bulgaristan’a moral ve destek ziyareti oldu. Dört günlük ziyareti sırasında İmparator birçok resmi görüşme yaptı ve Çanakkale Savaşlarının geçtiği yerleri de gezme fırsatı da buldu.

The coronation of Wilhelm II as the German Emperor in 1888 constitutes an important milestone in Turco-German relations that had a long historical background. Having left Bismarck’s prudent policies for a more aggressive imperialism, Wilhelm II visited the Ottoman Empire twice in 1889 and 1899 in order to improve the relations between the two states. A third visit took place during the turbulent years of World War I when the Emperor arrived in Istanbul through Bulgaria. This visit was intended to boost morale and give support to Ottoman Empire and Bulgaria, both German allies. During his four-day sojourn, the German Emperor made several official visits and visited the battleground where the Battle of Gallipoli took place.
Amerika'da Tek kişilik Lobi: Vahan Cardashian ( 1883-1934)
One-Man Lobby in America: Vahan Cardashian (1883-1934)
Yazar: Karacagil, Ö.kürşat
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 8 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: Turkey, United States of America, Armenians, Lobbying ; Türkiye, Amerika Birleşik Devletleri, Ermeniler, Lobicilik

Türk-Amerikan ilişkileri uzun bir tarihi geçmişe sahiptir ve genel olarak dostluk içerisinde devam etmiştir. Amerika Birleşik Devletleri’nin 1917 senesinde I. Dünya Savaşına girmesiyle kesilen resmi ilişkiler ancak 1927 senesinde yeniden kurulacaktır. Bunda en önemli etkenlerden birisi de Amerika’da yaşayan Ermenilerin Türkiye aleyhtarı yürüttükleri faaliyetlerdir. Bu bağlamda 1934 senesine kadar Türkiye karşıtı faaliyetleriyle dikkat çeken Amerika’da adeta tek kişilik bir lobi gibi çalışan Vahan Cardashian ( Kardaşyan) ismi ön plana çıkmaktadır.1883 senesinde Kayseri’de doğan Cardashian, ilk ve orta öğretimini aynı şehirde tamamladı. Yükseköğretimini Yale Üniversitesinde hukuk alanında yaptı. 1915 yılına kadar Osmanlı yetkilileriyle iyi ilişkiler kurmuş hatta bir süre New York Konsolosluğunda tercümanlık yapmıştır. Buna karşın Cardashian zikrolunan tarihten sonra Türk aleyhtarı faaliyetleriyle dikkat çekmektedir. Nitekim Sevr Antlaşmasında gündeme gelen bağımsız Ermenistan’ın kurulması, 6 Ağustos 1923 tarihinde Lozan’da Türkiye ile Amerika Birleşik Devletleri arasında imzalanan antlaşmanın onaylanmaması ve Washington Sefiri Ahmet Muhtar Bey aleyhinde propaganda yapması gibi faaliyetleri bunlar arasında sayılabilir

Turco-American relationship had a long history with cordial relations. Diplomatic relations that were severed in 1917 with the entrance of US into the World War could be reestablished only in 1927. One of the major factors in this delay was the anti-Turkish activities undertaken by Armenians living in US. The figure of Vahan Cardashian (Kardaşyan) who functioned almost as a one-man lobby against Turkey until 1934 is especially worthy of attention. Born in Kayseri in 1883, Cardashian completed his higher education in the same town and
Bir Amerikan Misyonerinin Balkan Savaşı Analizi
An Analysis of the Balkan War by an American Missionary
Yazar: İskefiyeli, Zeynep
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 6 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: ABCFM, American Board, Missionary, Balkan War. ; ABCFM, American Board, misyoner, Balkan Savaşı

Joseph Kingsbury Greene, 51 yıl boyunca “American Board” misyoneri olarak Osmanlı Devleti’nde görev yaptı. Zamanının çoğunu başkent İstanbul’da geçirdi. Bütün bu süre boyunca meydana gelen olayları dikkatli bir şekilde izledi ve Boğazın iki yakasında neler olduğuna dair yargı ve fikirlerini yavaş yavaş şekillendirdi. Osmanlı tarihi içinde önemli bir yere sahip bulunan Balkan Savaşına ve savaş ile ilgili gelişmelere tanıklık etmiş bulunan Greene görüş ve değerlendirmelerini “Turkey and the Balkan War” isimli bir kitapçık halinde 1913 yılında yayınladı. Greene bu kitapçıkta bir Amerikalı Protestan misyoner gözüyle Türkler, Türk ordularının gücünün sırrı, Osmanlı’daki gerilemenin nedenleri, 1908 Jön Türk devrimi üzerinde durduktan sonra Balkanlardaki uluslar, Balkan Savaşının sebepleri ve sonuçlarını analiz etmektedir. Bu makalede Joseph K. Greene’nin gözünden Osmanlı Devleti ve Balkan Savaşı incelenecektir.

As an “American Board” missionary, Joseph Kingsbury Greene served in the Ottoman Empire for 51 years. He spent most of his time in Istanbul. During his long stay he followed carefully all the events. Meanwhile he formed slowly his judiciary and ideas of what was going on two sides of the Bosporus. Green who witnessed the war and developments of the Balkan wars that has an important place in the Ottoman Empire published his opinion and evaluations in 1913 in a pamphlet entitled “Turkey and the Balkan War”. In this pamphlet, with an American protestant missionary point of view, Greene discussed Turks, the secret of the power of the Turkish armies, the causes of the decline in the Ottomans and the Young Turk revolution of 1908 and analyzed the causes and consequences of the Balkan Wars. In this article, the Ottoman Empire and the Balkan War will be discussed through the eyes of Joseph K. Greene.
Bir Fransız Buharlı Deniz Nakliyat Kumpanyası Etrafında Osmanlı-Fransız-Ermeni İlişkileri
Ottoman-French-Armenian Relations Around A French Steamship Navigation Company
Yazar: Uygun, Süleyman
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 8 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: Messageries Maritimes Company, Armenians, Ottaman Empire, France ; Mesajeri Maritim Kumpanyası, Ermeniler, Osmanlı Devleti, Fransa

Sanayi İnkılâbı sonrası Avrupa devletlerinin yayılmacı politikalarının en önemli deniz araçları buharlı nakliyat şirketleriydi. Fransa’nın da diğer Avrupalı devletler gibi ekonomik, siyasi, sosyal ve kültürel alanlarda izlemiş olduğu politikanın, buharlı deniz nakliyat şirketleri üzerinde ciddi yansımaları oldu. Osmanlı Devleti, Fransa ve bir Fransız şirketi olan Mesajeri Maritim Kumpanyası için nüfuz oluşturulması bakımından, hayati öneme sahip bir coğrafyada bulunmaktaydı. Bu nedenle bu amaca hizmet edebilecek her türlü araçlardan istifade edildi. Bu çalışmada Fransa’nın nüfuz elde edebilmek amacıyla Osmanlı Ermenilerine yönelik izlediği politikanın Mesajeri Maritim Kumpanyası (18511914) üzerindeki etkileri ve Ermeni olaylarında şirketin doğrudan ve dolaylı olarak oynamış olduğu rol irdelenmeye çalışılmıştır

The most important instruments of expansionist policies of European states after the Industrial Revolution’s were steamship navigation companies. France’s economic, political, social and cultural areas of politics, like other European states, had serious effecs on the steamship navigation companies. Ottoman lands were very important geographic areas for France and Messageries Maritimes which is a France steam navigation company. Therefore all kinds of intruments which may serve this purpose had been used by them. In this study, we tried to reveal the effects of France’s influence policies about Ottoman Armenians which effected Messageries Maritimes Company (18511914) and the direct and indirect role of the company on the Armenian cases
Osmanlı Devleti’nde Modern Bir Okul Projesi: Müze-i Hümâyûn Mektebi
A Modern School Project in Ottoman State: Müze-i Hümâyûn (Imperial Museum) School
Yazar: Serbestoğlu, İbrahim; Açık, Turan
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 6 No. 12, 2015
Anahtar kelimeler: Ottoman state, education, museum, old pieces of art, modernization ; Osmanlı Devleti, Eğitim, Müze, Eski Eserler, Modernleşme

Bu makalede Osmanlı modernleşmesinin iki önemli alanını oluşturan müzecilik ve eğitimin bileşkesi; Müze-i Hümâyûn Mektebi incelenecektir. Nizamnamesi Padişah tarafından 1875’te onaylanan okulun, müzecilik ve eski eserler konusunda uzman yetiştirmesi planlanmaktaydı. Avrupa ülkelerindeki müzelerin durumu, Osmanlı topraklarından çıkartılıp yurtdışına götürülen eski eserler ve bunların Osmanlı topraklarındaki “gayr-ı medenî” konumları, böyle bir okulun varlığını zorunlu kılmıştı. Ayrıca eğitimin modern dönemdeki fonksiyonu doğrultusunda bu alanda pratik ve teorik donanıma sahip bir Osmanlı zümresi oluşturulacaktı. Ancak bir türlü faaliyete geçemeyen müze mektebi, daha kapsamlı bir müfredata sahip olan Sanayi-i Nefise Mektebi’nin kuruluşu ile gereksiz konuma düştü. Yine de bir modernleşme teşebbüsü olarak Müze-i Hümâyûn Mektebi projesi, Osmanlıların bu dönem içerisinde bulundukları zihinsel durumu yansıtması açısından hayli önemli idi.

In this article, we are going to research Müze-i Hümâyûn school which is the combination of museology and education which are two important fields of Ottoman modernization. The school documents of constitution of which were approved by the Sultan in 1875 was planned to educate experts related with museology and ancient piece of arts. The status of museums in European countries, the pieces of art that were taken out of Ottoman land and taken to other countries and the uncivilized status of these in the Ottoman land, made the existence of such school a necessity. Besides an Ottoman rank having practical and theoretical implement would be formed in direction of function of education in modern period. However the museum school which could not be activated became unnecessary after the establishment of Sanayi-i Nefise (Excellent Industry) School which had a wider range of syllabus. Nevertheless Müze-i Hümâyûn School project which was a modernization attempt was important in terms of reflecting the mental status of Ottomans in that period.
Terörden Siyasete Dünya Ermeni Kongreleri (1979-1985)
From Terrorism to Politics, the World Armenian Congresses (1979-1985)
Yazar: Sarı, Mustafa
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 8 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: Ermeni sorunu, Ermeni terörü, Dünya Ermeni Kongreleri

XIX. yüzyılın ikinci yarısından itibaren bağımsızlıklarını elde etmek için terörü bir aracı olarak kullanan Ermeniler, I. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında bu politikalarını devam ettirdiler. 1970’li yıllarında terör eylemlerine yeniden başlayan Ermenilerin bu kez amaçları, Ermeni meselesine dünya kamuoyunun dikkatini çekmekti. Ermeniler bunu başarırken bir yandan da meseleyi siyasî arenaya taşımayı hedeflediler. Bu amaçla, 1979, 1983 ve 1985 yıllarında İsviçreli James Viktor Karnusyan tarafından Dünya Ermeni Kongreleri düzenlendi. Kongrelerin genel amacı dünyanın değişik yerlerinde dağınık yaşayan Ermenilerin bir siyasi platform halinde araya getirerek başta Türkiye olmak üzere dünya devletlerine Ermeni soykırımını kabul ettirmekti. Fakat kongrelerin temel iki sorunu vardı. Bunlardan ilki bu kongrelerin terörün gölgesinden kurtulamaması, diğeri ise geleneksel Ermeni partilerinin bu kongreleri desteklememesiydi. Buna rağmen kongrelerde alınan kararlar, oluşturulan Ermeni Ulusal Konseyi ve ilan edilen Ermeni Anayasası tarihî niteliktedir. Ayrıca bu kongrelerin Ermeni meselesinin siyasî platforma taşınmasında da rolü olduğu aşikârdır

Armenians who had used terrorism in order to gain their independence since the second half of the 19th century continued this policy during the World War I and also after the war. When they began terrorism activities again in 1970s, their aim was to draw the attention of world public to Armenian Issue. Reaching their aim, Armenians also sought to move the issue into the political arena. To this end, in 1979, 1983 and 1985, the World Armenian Congresses were organized by the Swiss James Viktor Karnusyan. The overall objective of the Congresses was to combine the Armenians scattered in different parts of the world in a political platform and by doing so make world states, at first Turkey, accept the Armenian Genocide. However, two main problems were about the congresses. The first one was that these congresses were in the shadow of the terrorism, and the other one was that the traditional Armenian Parties did not support these congresses. Despite all of them, the decisions taken at the congresses, the National Council of Armenian that was created and Armenian Constitution which was declared had historical nature. In addition, it is evident that these congresses also had a role in transporting the Armenian issue into the Political platform