hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
“Özne Eksiltisi”ne Eleştirel Bir Bakış
A Critical View on “Subject Ellipsis”
Yazar: Uzun, Muzaffer
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 18 No. 34, 2024
Anahtar kelimeler: New Turkish Language (Turkish of Old Anatolia, Ottoman, Turkiye) ; Yeni Türk Dili (Eski Anadolu, Osmanlı, Türkiye Türkçesi) ; Özne,Özne Eksiltisi,Şahıs Ekleri ; Subject,null subject,personal endings

Bulundukları bağlamda ilişkili olduğu isim unsuru ile değer kazanan gönderimsel bağlaşıklık unsurları; öncül bağımsız gönderim ögeleri; şahıs zamirleri, işaret zamirleri, işaret sıfatlarından ardıl/bağımlı gönderim ögeleri; iyelik ekleri, belirtme durumu eki, şahıs eklerinden oluşur. Şahıs eklerinin gönderim ilişkisi ile bağlandığı şahıs zamirlerinin cümle düzeyindeki görünümleri, dil araştırmalarının konusu olmuş; gizli özne, özne eksiltisi, adıl düşürme kavramları ile tanımlanıp örneklendirilmiştir. Bu çalışmada bazı kaynaklarda gizli özne şeklinde tanımlanmış özne türü ve bağlaşıklık unsurları içerisinde değerlendirilen özne eksiltisi tartışılmıştır. Öznenin bir kelime ya da kelime grubu ile cümlede yer almadığında şahıs eklerinin cümlenin öznesi olarak değerlendirilmesi gerektiği, şahıs ekinin gönderim ilişkisi ile bağlandığı ve özne olarak değerlendirilen şahıs zamirlerinin cümleden düşürülen bir unsur olarak düşünülemeyeceği, dolayısıyla bu cümlelerde bir özne eksiltisinden bahsedilemeyeceği sonucuna ulaşılmıştır.

Referential cohesion elements, which gain value with the noun element they are associated with in their context, consist of predecessor-independent reference elements (personal pronouns, demonstrative pronouns, demonstrative adjective) and successor-dependent reference elements (possessive suffixes, accusative suffix and personal endings). The appearance of personal pronouns in sentences, to which personal endings are connected by a reference relationship, has been the subject of linguistic research; it is defined and exemplified with the concepts of null subjects, subject ellipsis, and pro-drop. In this study, the subject type defined as the null subjects in some sources and the subject ellipsis evaluated within the cohesion elements are discussed. When the subject is not included in the sentence with a word or group of words, personal endings should be considered as the subject of the sentence, and the personal pronouns to which the personal endings connected by a reference relationship cannot be considered as an element dropped from the sentence, therefore a subject ellipsis cannot be mentioned in these sentences.
Altun Yaruk’ta Geçen Sorunlu ĞWTĞ’RSWĞ Sözcüğü Üzerine
On the Problematical Word ĞWTĞ'RSWĞ in Altun Yaruk
Yazar: Gözel, Ayşegül
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 18 No. 34, 2024
Anahtar kelimeler: Old Turkic Language (Orhon, Uyghur, Karahan) ; Eski Türk Dili (Orhun, Uygur, Karahanlı) ; Eski Uygurca,Altun Yaruk,Radloff-Malov baskısı,kodgaysug,{-gAysUG} ; Old Uyghur,Altun Yaruk,Radloff-Malov edition,kodgaysug,{-gAysUG}

Türk yazı dilinin ikinci dönemini oluşturan Eski Uygurca, dil tarihi bakımından çok önemlidir. Bu dönemin hacimli eserlerinden biri olan Altun Yaruk’un Petersburg yazması 1910 yılında S. E. Malov tarafından Çin’in Gansu bölgesinde bulunmuştur. Eser, kelime hazinesi ve içeriği ile Uygurlar döneminin çok önemli metinlerinden biridir.Altun Yaruk’un Petersburg nüshası 1913-1917 yıllarında Radloff-Malov tarafından Uygur harfleriyle dizgi olarak yayımlandıktan sonra bu eser üzerindeki çalışmalar artmıştır. Sonraki bütün yayınlar bu dizgi baskı üzerine kurulmuştur. Bu baskı büyük bir boşluğu doldurmuş olsa da, metin, Radloff ve Malov’un teşhisine dayanır. Az kullanılan bazı kelimelerde Uygur yazısındaki birbirine benzeyen işaretlerin teşhisinde yayıncıların yanıldıkları olmuştur. Özellikle de birbirine benzeyen V, W, Y işaretleri zaman zaman doğru teşhis edilememiştir. Altun Yaruk’a ait Turfan koleksiyonunda bulunan 1000 kadar fragman, bu teşhis hatalarının düzeltilmesine kısmen yardım etmektedir. Ancak fragmanlarda Radloff-Malov yayınının tamamının karşılığı mevcut değildir.Bu makalede Altun Yaruk’un Radloff-Malov yayını 190/23’te geçen ĞWTĞ’RSWĞ sözcüğü üzerinde durulacak ve bir düzeltme önerisi getirilecektir.

Old Uyghur, which constitutes the second period of the Turkish written language, is of great importance in terms of language history. The Petersburg manuscript of Altun Yaruk, one of the voluminous works of this period, was discovered in 1910 by S. E. Malov in China's Gansu province. The work is one of the highly significant texts of the Uyghur period, characterized by its vocabulary and content.  Following the publication of the Petersburg manuscript of Altun Yaruk with Uyghur letters as typesetting by Radloff-Malov between 1913 and 1917, scholarly research on this work has increased. All subsequent publications have been based on this typeset edition. While this printing filled a large gap, the text relies on the identification made by Radloff and Malov. There are examples in which the publishers made mistakes in the identification of similar signs in Uyghur script that found in some infrequently used words. Especially similar signs V, W, and Y were not correctly identified in some cases. Approximately 1000 fragments belonging to Altun Yaruk in the Turfan collection partially contribute to the correction of these identification mistakes. However, these fragments do not contain the complete Radloff-Malov publication.In this article, the focus will be on the word ĞWTĞ’RSWĞ in Altun Yaruk's Radloff-Malov edition on page 190/23, and a correction will be suggested.
Kayıp Bir Dilin İzinde Tarihî Bir Türk Lehçesinin Avrasya Dillerindeki Örtük İzleri
Implicit Traces of a Historical Turkish Dialect in Eurasian Languages in the Trace of a Lost Language.
Yazar: Kadıoğlu, İrem
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 18 No. 34, 2024
Anahtar kelimeler: Chuvash Language and Literature ; Çuvaş Dil ve Edebiyatı ; Comparative Language Studies ; Karşılaştırmalı Dil Çalışmaları ; Historical, Comparative and Typological Linguistics ; Tarihsel, Karşılaştırmalı ve Biçimsel Dilbilim ; Turkish Language and Literature (Other) ; Türk Dili ve Edebiyatı (Diğer) ; S- Turkish,Historical Turkish Dialects,Uralic-Altaic Languages ; S- Türkçesi,Tarihi Türk Lehçeleri,Ural- Altay Dilleri

Tarihî Türk Lehçeleri alanında yazılan teorik ve değerli birçok yayının yanı sıra arkaik özelliklerin tespiti, tarihin belirli dönemlerinde birbirleriyle temasta bulunmuş dillerin söz varlığını ortaya koymak açısından açıklayıcı ve tahlil edici eserler henüz sayı olarak azdır. “Kayıp Bir Dilin İzinde Tarihî Bir Türk Lehçesinin Avrasya Dillerindeki Örtük İzleri” adlı bu kitap Türk dili alanındaki önemli bir boşluğu dolduracak oldukça hacimli bir eserdir. Kitabın öncelikli amacı tarih içerisinde birçok dili etkilemiş olan bir Türk lehçesinin izini sürmek olarak vermiştir. Bu lehçe R-Türkçesi ve Z-Türkçesi adlandırmalarından hareketle oluşturulan S-Türkçesidir.

In addition to many theoretical and valuable publications written in the field of Historical Turkish Dialects, explanatory and analytical works in terms of determining archaic features and revealing the vocabulary of languages that have been in contact with each other in certain periods of history are still few in number. This book titled "The Implicit Traces of a Historical Turkish Dialect in Eurasian Languages in the Trace of a Lost Language" is a voluminous work that will fill an important gap in the field of Turkish language. The primary purpose of the book is to trace a Turkish dialect that has influenced many languages in history. This dialect is S-Turkic, which is based on the designations R-Turkic and Z-Turkic.
Bolmasa Bağlacı ile Alakalı Bazı Düşünceler
Some Thoughts About the Bolmasa Conjunction
Yazar: Ersoy, Gülser
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 18 No. 34, 2024
Anahtar kelimeler: Historical North East Turkish Language (Khwarezm, Kipchak, Chagatai) ; Tarihi Kuzey Doğu Türk Dili (Harezm, Kıpçak, Çağatay) ; Bolmasa,Bağlaç,Tarihî ve Çağdaş Türk lehçeleri. ; Bolmasa,Conjunction,Historical and Contemporary Turkish Dialects

Tarihî ve çağdaş Türk lehçelerinde ve kimi ağızlarda bol- fiilin içinde bulunduğu formların imkân, olabilirlik, mecburiyet, niyet ve temenni gibi kiplik değerlerini kolaylıkla ifade ettiği gözlemlenmektedir. Tüm bu işlevlerine ek olarak süreç içerisinde bol- fiilinin olumsuz şart çekimli halinin eş sıralı tümceler arasında şart, karşıtlık, sebep, sonuç gibi semantik bağ kurabilecek şekilde de kullanılabilen bir gramer birimine dönüştüğüne tanıklık edilmektedir.  Eldeki çalışma ile bolmasa sözcüğünün bağlaç işlevinde kullanılmasına zemin hazırlayan sentaktik yapıların ortaya konması hedeflenmektedir. Ayrıca olumsuz şart kiplik işaretleyicisi ile çekimlenen bir fiilin bağlaç işlevinde de kullanılabiliyor olması durumu, modern dil bilimin bağlaçlar hususunda yapmış olduğu art zamanlı değerlendirmeler ile izah edilmeye çalışılacaktır.  Bunun yanı sıra bolmasa bağlacının Eski Uygur Türkçesi ve Harezm Türkçesinden çağdaş Türk lehçelerine kadar takip edilen süreçte işaretlediği anlam alanlarından yola çıkılarak izlediği yol haritası tespit edilmeye çalışılacaktır.

It is observed that in historical and contemporary Turkish dialects and some Anatolian dialects, the forms including the bol- verb easily express modal values such as possibility, possibility, obligation, intention and wish. In addition to all these functions, it is witnessed that in the process, the negative conditional form of the verb bol- has turned into a grammatical unit that can be used to establish semantic connections such as condition, opposition, cause and result between coordinated sentences.The present study aims to reveal the syntactic structures that pave the way for the use of the word bolmasa in conjunction function. In addition, the fact that a verb conjugated with a negative conditional marker can also be used as a conjunction will be tried to be explained with the diachronic evaluations made by modern linguistics regarding conjunctions. In addition, we will try to determine the road map followed by the conjunction bolmasa, based on the semantic fields it marks in the process from Old Uyghur Turkish and Khwarezm Turkish to contemporary Turkish dialects.
Özel Ad - Genel Ad Ayrımı Üzerine
On the Distinction Between Proper Noun – Common Noun
Yazar: Akşehirli, Soner
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 18 No. 35, 2024
Anahtar kelimeler: Lexicography and Semantics ; Sözlükbilim ve Anlambilim ; adlar,özel adlar,genel adlar,gönderim ; nouns,proper nouns,common nouns,reference

Dilin temel işlevi dil dışı dünyayı anlatmaktır ve bu sürecin temel bileşeni adlandırmadır. Dilbilgisi sistemini oluşturan ve adlandırma sürecinin araçları olan olan adlar, çeşitli ölçütlerle sınıflandırılmaktadır. Bu sınıflamalardan biri olan özel ad – genel ayrımının, dilbilgisi kaynaklarında genellikle adların “varlıklara verilişlerine göre” yapıldığı belirtilmektedir. Bu çalışmada özel ve genel ad ayrımının, adlandırılan varlıklardan kaynaklanmadığı, dil ve dil dışı dünya arasındaki ilişkiyi kuran gönderim sürecinden kaynaklandığı belirtilmektedir. Buna göre ad türü sözcükler kullanılarak yapılan gönderimin iki türü bulunmaktadır: Eğer bir ad, ortak özellikleri nedeniyle zihinsel olarak bir araya gelmiş varlıkların olduğu bir kümeyi adlandırıyorsa genel ad, bu kümenin elemanlarından birini küme adının dışında bir adla adlandırıyorsa özel addır. Ad türü sözcüklerin tümü genel ve özel ad olarak kullanılabilir. Aradaki farkı belirleyen şey, adlarla yapılan gönderimin türüdür. Gerçek dünyadaki varlıklara gönderim yapmak, sadece özel adlarla ya da genel adların belirli dilbilgisel koşulları sağlamasıyla mümkündür. Genel adlar temelde bir tür soyutlama örneği olarak zihinsel birer varlık olan kümelerle gönderim ilişkisi içindedir. Yani, özel ve genel ad ayrımı, dil sisteminin doğasının bir örneği olarak matematiksel bir temele dayanmaktadır.

The basic function of language is to describe the non-linguistic world, and the basic component of this process is naming. Nouns, which constitute the grammatical system and are tools of the naming process, are classified according to various criteria. It is stated in grammar sources that the distinction between proper noun and common noun, which is one of these classification, is generally made "according to the way in which names are given to entities". In this study, it is stated that the distinction between proper and common  nouns does not arise from the named entities, but from the reference process that establishes the relationship between language and the non-linguistic world. Accordingly, there are two types of reference made using nouns: If a noun names a set of entities mentally gathered together due to their common features, it is a common noun, and if it names one of the elements of this set with a name other than the name of the set, it is a proper noun. All noun type words can be used as common and proper nouns. What determines the difference is the type of reference made with the nouns. Referring to entities in the real world is only possible with proper names or if common nouns meet certain grammatical conditions. General nouns are basically in a reference relationship with sets, which are mental entities as a kind of abstraction. That is, the distinction between proper and common nouns has a mathematical basis as an example of the nature of the language system.
Kutadgu Bilig ve Divanu Lugati’t-Türk’te Geçen Astronomik Unsurlardaki İsim Karışıklığı ve Çözüm Teklifi
Name Confusion in Astronomical Elements in Kutadgu Bilig And Divanu Lugati't-Türk and a Solution Proposal
Yazar: Güneş, Hasan Ali
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 18 No. 35, 2024
Anahtar kelimeler: Old Turkic Language (Orhon, Uyghur, Karahan) ; Eski Türk Dili (Orhun, Uygur, Karahanlı) ; Karakuş,Terazi,Müşteri,Zühre,Merih ; Venus,Jupiter,Mars,Libra,Karakuş

Gökyüzü, gezegenler ve yıldızlar tarih boyunca insanlığın merakını cezbetmiş ve pek çok farklı milletin ve medeniyetin sanat eserinde kendilerine yer bulmuştur. Zaman zaman ilah olarak da kabul edilen gök cisimleri, insanlar tarafından hayranlık, korku ve merakla izlenmiştir. Bu merak üzerine yapılan gözlemler zamanla astronomi ve astrolojiyi doğurmuştur. Türk Dilinin iki kadim eseri Kutadgu Bilig ve Divanu Lugati’t-Türk’te de gökyüzü, gezegenler, yıldızlar ve takımyıldızlarla alakalı detaylı gözlemlere ve bilgilere yer verilmiştir. Bu eserler üzerine uzun yıllar boyunca kapsamlı çalışmalar yapan araştırmacıların gökyüzü terimlerine farklı farklı manalar verdikleri bu sebeple de bu terimlerin anlamlarında bir karışıklık olduğu gözlenmektedir.Bu çalışmada, bu eserlerde yer alan Karakuş, Terazi, Bakırsukun,Yıldrık, Adgır gibi  gezegen, yıldız, takımyıldız isimlerinin günümüzde hangi isimlerle anıldıkları tespit edilerek bu gök cisimlerini adlandırmadaki karışıklık çözülmeye çalışılacaktır.

The sky, planets and stars have attracted the curiosity of humanity throughout history and have found a place in the works of art of many different nations and civilizations. Celestial bodies, sometimes accepted as gods, have been watched by people with admiration, fear and curiosity. Observations made on this curiosity gave birth to astronomy and astrology over time.Detailed observations and information about the sky, planets, stars and constellations are included in Kutadgu Bilig and Divanu Lugati't-Türk, two ancient works of the Turkish Language. It is observed that researchers who have conducted comprehensive studies on these works for many years have given different meanings to sky terms, and therefore there is confusion in the meanings of these terms.In this study, the confusion in naming these celestial bodies will be tried to be resolved by determining the names by which planets, stars and constellations such as Karakuş, Terazi, Bakırsukun, Yıldrık, Adgır in these works are called today.
Anadolu Ağızlarında Eş Anlamlılık
Synonymy in Anatolian Dialects
Yazar: Tuncel, Riza
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 18 No. 35, 2024
Anahtar kelimeler: Lexicography and Semantics ; Sözlükbilim ve Anlambilim ; Anadolu ağızları,eş anlam,yakın anlam ; Anatolian Dialects,synonymy,near-synonymy

Dilde eş anlamlılık tartışmalı ve tanımı ile ilgili araştırmacıların henüz üzerinde kesin bir anlaşmaya varamadığı bir konudur. Bu konuda yapılan çalışmalar iki farklı sözcüğün anlamsal açıdan tam olarak örtüşmesinin mümkün olup olmadığı üzerinde yoğunlaşmıştır. İncelemede tanıtılacak olan “Anadolu Ağızlarında Eş Anlamlılık” adlı kitap, Hanife Yaman’ın Prof. Dr. Özen Yaylagül Üstünel danışmanlığında hazırladığı “Anadolu Ağızlarında Eş Anlamlı ve Yakın Anlamlı Sözcükler” (2022) isimli doktora tezinin gözden geçirilmesiyle oluşturulmuştur.

Synonymy in language is a controversial issue and researchers have not yet reached a definitive agreement on its definition. Studies on this subject have focused on whether it is possible for two different words to overlap exactly in terms of semantics. The book titled "Synonymy in Anatolian Dialects", which will be introduced in the review, was created by revision of the doctoral thesis titled "Synonymous and near-synonymous words in Anatolian dialects" (2022), prepared by Hanife Yaman under the supervision of Prof. Dr. Özen Yaylagül Üstünel.
Türkiye Türkçesi Ağızlarında Vasıta ve Çıkma Hâli Eklerinin Nöbetleşmesi Üzerine
On The Substitutions of Instrumental and Ablative Case Suffixes in Türkiye Turkish Dialect
Yazar: Ünal, Muhammed Sami
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 18 No. 35, 2024
Anahtar kelimeler: Dialectology ; Ağız Araştırmaları Bilimi ; ablative case,instrumental case,the substitutions of cases suffix ; çıkma hâli,vasıta hâli,hâl eki nöbetleşmesi

Türkiye Türkçesi ağızlarında hâl ekleri, kendi görevlerinin yanında bir başka hâl eki ile nöbetleşerek birbirlerinin görevlerini icra etme noktasında geniş kullanım alanı bulabilirler. Bu görev değişiklikleri Türkçenin çok eski dönemlerinden itibaren örneklenebilmektedir. Türkçenin tarihî dönemlerinde ekin ihtiyaç duyulan anlam genişliğine ulaşamadığı durumlarda ve kimi fiillerin anlam olarak üzerine alabildiği tamlayıcı özelliklerinin günümüze göre farklı olduğu durumlarda görülebilen bu olay, günümüzde ağızlarda iki ekin birbiriyle karşılıklı değişimiyle sistematik ve tek işlevde eklerin birinin tercih edilmesiyle yarı sistematik biçimde görülebilmektedir. İki hâl eki arasındaki görev değişimi bugün ağızlarda birçok farklı temelle açıklanmaktadır. Dil bilgisel bir hata olarak görülmenin yanında fiil ile tamlayıcı ilişkisi boyutuyla ve vurgu temeliyle değerlendirilebildiği gibi birçoğu ses olayı olarak görülebilmektedir. Özellikle vasıta hâl eki ile çıkma hâli ekinin Türkiye Türkçesi Ağızlarındaki nöbetleşmesi sık görülebilen bir durum olsa da belirtme ve yönelme arasındaki nöbetleşmeye göre nadir kabul edilebilir. İki ekin bu görev değişikliğine imkân vermesi şekil ve anlam olarak birtakım temellerle izah edilebilir bir durumdadır. Eklerin gelişim seyri içerisinde bugünkü ağızlarda cümleye kazandırdığı anlamdan hareketle bakıldığında Türkiye Türkçesi Ağızlarında biri diğerinin alamorfu gibi algılanabilen bu iki ekin ağızlardaki kullanımlarına bakarak iki ek arasındaki irtibat üzerine ses ve anlam temelli birtakım çıkarımlarda bulunulacaktır.

In Türkiye Turkish dialects, case suffixes demonstrate a wide range of usage by substituting for each other's functions, in addition to serving their own purposes. These functional substitutions can be traced back to ancient times in Turkish linguistic history, particularly evident in cases where a suffix alone cannot adequately convey the required breadth of meaning or where certain verbs exhibit nuances in meaning different from modern usage. The interchangeability of function between various case suffixes is explicated through diverse linguistic phenomena observed in Anatolian dialects. While the substitution of instrumental and ablative case suffixes is commonplace in Turkish dialects, the interchange between dative and accusative case suffixes is comparatively rare. Through an examination of the semantic nuances imparted by these suffixes during the course of linguistic evolution, this study aims to elucidate phonetic and semantic inferences regarding the relationship between these morphologically related suffixes in Türkiye Turkish dialects.
Gürcücede ve Türkçede Görünüş
Aspect in Georgian and Turkish
Yazar: Karosanıdze-kırsaç, Tamar
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 19 No. 36, 2024
Anahtar kelimeler: Comparative Language Studies ; Karşılaştırmalı Dil Çalışmaları ; Görünüş,Dil Bilgisel Görünüş,Kılınış,Gürcüce,Türkçe. ; Aspect,Grammatical Aspect,Aksionsart,Georgian,Turkish.

Çeşitli gramer kategorileri, dünya dillerinde farklı şekillerde ifade edilmektedir. Görünüş, yapı bakımından önemli ölçüde farklılık gösteren birçok dilin ortak dil bilgisi kategorisidir. Görünüşün, fiilin eski ve temel dil bilgisi kategorilerden biri olmasına karşın evrensel bir tanımı yoktur. En karmaşık dil bilgisel kategorilerden biridir. Görünüş, Gürcücede ve Türkçede çeşitli araştırmalara konu olmuştur. İki farklı dil ailesine mensup dillerin karşılaştırılması çeşitli dil bilgisel kategorilere farklı açılardan bakma imkânı sunmaktadır. Çalışmada mevcut olan kaynakları kullanarak Gürcücede ve Türkçede bu iki dilin gramer sisteminde birbirlerinden büyük oranda farklılık gösteren görünüş kategorisi incelenmeye çalışılmıştır. Görünüşle ilgili çalışmalarda görünüş, dil bilgisine dayalı görünüş ve sözlüğe dayalı görünüş olarak ele alınmaktadır. Bu çalışmada dil bilgisine dayalı görünüş incelenmiştir. Sözlüğe dayalı görünüş, incelemeye dahil edilmemiştir.

There are various grammatical categories which are expressed in different ways in the world’s languages. Aspect is a common grammatical category for many structurally different languages. Aspect is one of the old and fundamental grammatical categories of the verb. It does not have universal definition. It is one of the most complex grammatical categories. Many studies have been devoted to the investigation of the aspect category in Georgian and Turkish. Comparing languages that belong to two different language families take us opportunities to analyse grammatical categories differently. In this study, we researched the grammatical category of aspect, according to existing literature. Grammatical category of aspect shows us a big difference in Georgian and Turkish. In studies related to the grammatical category of aspect, aspect has been considered both a lexical and grammatical aspect. In this paper, only the grammatical aspect is discussed. The lexical aspect is not the subject of research.
Prof. Dr. Hendrik E. Boeschoten’in Ardından
In memoriam Hendrik E. Boeschoten
Yazar: Demir, Nurettin
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 18 No. 34, 2024
Anahtar kelimeler: South-West (Oghuz) Turkic Dialects and Literatures ; Güney-Batı (Oğuz) Türk Lehçeleri ve Edebiyatları ; New Turkish Language (Turkish of Old Anatolia, Ottoman, Turkiye) ; Yeni Türk Dili (Eski Anadolu, Osmanlı, Türkiye Türkçesi) ; Boeschoten,Linguistics,Turcoloy ; Türkoloji,Türk dili,Boeschoten,Dilbilim

Günümüz Türkolojisinin en kibar, en hümanist ve en üretken isimlerinden biri olan Hollandalı bilim insanı Prof. Dr. Hendrik Boeschoten, 18.02.2024 tarihinde aramızdan ayrıldı. Boeschoten Türkolojinin farklı alanlarında önemli eserler vermiş bir isimdi. Ölümü Türk dili araştırmaları için büyük bir kayıp oldu.Hendrik E. Boeschoten, 15 Eylül 1950 yılında Hilversum‘da doğdu. 1968-1980 yılları arasında Utrecht Universitesinde okudu. Fizik (1970) ve Matematik (1975) ve Tarih alanında okuduktan sonra 1977 yılında Arapça, Farsça ve Türkçe Bölümlerini bitirdi. Türkoloji alanında 1980 yılında başladığı doktorasını 1990‘da Hollanda’daki Türk çocuklarının dil edinimi hakkında yazdığı teziyle tamamladı.

Rik had studied at Utrecht University from 1968 to 1980. His studies began with an unusual combination of subjects. He first studied physics and mathematics, then switched to history, and finally to Arabic, Persian, and Turkish. In his professional life, he first worked as a freelance translator on Dutch television. On the other hand, he unceasing continued his higher studies in Turcology and received his doctorate in 1980.