hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
BİZANS İMPARATORU III. LEO’NUN KÖKENİ MESELESİ
THE QUESTION OF THE ORIGIN OF THE BYZANTINE EMPEROR LEO III
Yazar: Keçiş, Murat; Akkuş, Duygu
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 9 No. 2, 2023
Anahtar kelimeler: History of The Byzantine ; Bizans Tarihi ; III. Leo,Köken,İsauria,Suriye,Bizans ; Leo III,Geographical Origin,Isauria,Syria,Byzantium

Bizans imparatorlarının karakterlerinin şekillenmesinde, Akdeniz coğrafyasının farklı bölgelerinde yetişmeleri etkili olmuştur. Ayrıca imparatorların etnik ve coğrafî kökenleri, ülkeyi yönetirken uyguladıkları politikaları etkilemiştir. Bazı imparatorların kökenleri çok iyi bilinirken bazılarının ise kaynaklarda yer alan bilgilerin karmaşıklığı sebebiyle tam olarak bilinememektedir. Bu bağlamda III. Leo’nun (h. 717-741) İsaurialı veya Suriyeli olduğuna dair köken problemi uzun bir süredir tartışılmaktadır. Bir yandan III. Leo’nun kökeni gizemini korurken, diğer yandan III. Leo’nun kökeninin ikonakırıcı harekete ettiği etki hiç sorgulanmamıştır. Bu makalede; ikonakırıcılık gibi Bizans İmparatorluğu’nu derinden etkileyen hareketin ortaya çıkışını anlamak için III. Leo’nun menşeine dair iddialar tekrar tartışılıp Yunanca ve Arapça kaynaklar üzerinden “İsaurialı”  mı” “Suriyeli” mi? sorularına cevaplar aranacaktır.

The character of Byzantine emperors was shaped by their upbringing in different regions of the Mediterranean geography. In addition, the ethnic and geographical origins of the emperors influenced the policies they implemented while ruling their realm. While we know a great deal about the origins of some emperors, this is only sometimes the case for all of them, as the sources obfuscate our understanding.  Accordingly, the origins of Leo III’s (c. 717-741) as an “Isaurian” or “Syrian” have been debated for a long time. In this article, my aim is as follows: First, I would like to revisit Greek and Arabic sources identifying Leo III as Isaurian or Syrian. Secondly, I would like to dig deeper into the impact of Leo III’s origins on the rise of the Iconoclastic movement that profoundly
BİR GRAVÜR ÜZERİNDEN CÂNİBÎ ALİ PAŞA’NIN VİYANA’YA ALAYLA GİRİŞİNİN DETAYLARI (23 AĞUSTOS 1740)
Details of Canibi Ali Pasha’s Entry into Vienna with a Parade from an Engraving (August 23, 1740)
Yazar: Ercan, Hüseyin Onur
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 10 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Early Modern Ottoman History ; Yeniçağ Osmanlı Tarihi ; Cânibî Ali Paşa,Osmanlı-Habsburg diplomasisi,Viyana,alay,merasim. ; Canibi Ali Pasha,Ottoman-Habsburg diplomacy,Vienna,parade,ceremony.

Osmanlı elçilik heyetlerinin imparatorluk başkenti Viyana’ya alayla girmesi, şehre en yakın menzil olan Schwechat’ta elçilerin kayzerî yetkililerle yaptığı görüşmeler neticesinde muayyen bir günde ve belli teşrifat kaidelerine göre icra edilirdi. Bu merasim diplomatik misyonun, sultanî nâmeleri Habsburg hükümdarına teslim etmek kadar, çok önemli bir parçasıydı. Şehre giriş törenleri, en azından 18. yüzyıl ortalarına kadar, kortejin geçeceği güzergâh üzerinde dizilen büyük kalabalıklar tarafından seyredilir, merasimin ayrıntıları başta Habsburg teşrifat zabıtlarına olmak üzere çağdaş rapor, mektup ve gazetelere yansırdı. Bakır gravür (Kupferstich), Avrupa’da gelişmesi üzerine, bu tür törenleri tasvir etmek için giderek daha fazla kullanıldı. 1740 yılına gelindiğinde gravürün ortaya koyabildiği ayrıntılarda ulaştığı seviye bir fotoğrafı andıracak ölçüdeydi.Bu makalede, 18. yüzyılda Viyana’ya gelmiş sabık iki Osmanlı büyük elçisi İbrahim paşaların gravür örneklerine bakıldıktan sonra, 922 kişi ve 1200 binek ile yük hayvanıyla muazzam bir kafileye sahip Osmanlı büyük elçisi Cânibî Ali Paşa’nın 23 Ağustos 1740’ta Viyana’ya girişi, bu merasimi 99 zümre ve 14 sıra hâlinde gösteren Alman gravürcü Elias Baeck’in mükemmel ve açıklamalı tören alayı gravürü üzerinden ele alınacaktır.

The entry of Ottoman envoys into the imperial capital Vienna by parade was carried out on a specific day and according to certain rules of ceremony, following the negotiations of the envoys with the Kaiser's officials at Schwechat, the nearest station to the city. This ceremony was a very important part of diplomatic missions, as was the delivery of sultanic letters to the Habsburg monarch. At least until the mid-18th century, the entry into the city was watched by a large crowd lined up along the route of the cortege, and the details of the ceremony were reflected in contemporary reports, letters and newspapers, especially in the Habsburg register of ceremonies. Due to the development of copper engraving (Kupferstich) in Europe, it was increasingly used to depict such ceremonies. By 1740, the level of detail that engraving was able to reveal was reminiscent of a photograph.This article, after analyzing the engravings of two former ambassadors Ibrahim pashas who came to Vienna in the 18th-century, discusses the entry of the Ottoman ambassador Cânibî Ali Pasha into Vienna on August 23, 1740 with 922 people and a huge caravan of 1200 mounts and pack animals on the basis of the excellent and annotated engraving by the German engraver Elias Baeck, which shows the procession in 14 rows with 99 ranks.
İSLAMCI BASINDA ADNAN MENDERES İMAJI (1950-1954)
Adnan Menderes Image in Islamist Press (1950-1954)
Yazar: Gök, Hacı Veli
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 10 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: History of The Republic of Turkiye ; Türkiye Cumhuriyeti Tarihi ; İslamcı Basın,İslamcı Dergiler,Adnan Menderes,Demokrat Parti,Cumhuriyet Halk Partisi. ; İslamist Press,İslamist Magazines,Adnan Menderes,Democratic Party,Republican Peoeple’s Party

7 Ocak 1946 tarihinde kurulan Demokrat Parti, Cumhuriyet Halk Partisi’ni iktidarı döneminde en çok zorlayan ve kendisine karşı büyük oranda halk desteğini alan parti olarak değerlendirilmektedir. 1946’da kurulmasının ardından CHP’ye karşı etkin bir muhalefet sergileyen DP, 1946 genel seçimlerinde CHP’yi iktidardan indirebilmeyi başaramamıştır. Ancak takip eden bir diğer seçim olan 14 Mayıs 1950 genel seçimlerinde basının bir kısmının ve halkın büyük çoğunluğunun desteğini almayı başaran DP tek başına iktidar olmayı bilmiştir. Araştırmamızın konusunu teşkil eden İslamcı basın ise bu süreçte Menderes’e vermiş olduğu desteği ile kayıtlara geçmiştir. Ulusal basının kısmen İslamcı basının ise büyük çoğunluğunun desteğini almayı başaran DP’nin bu başarısının ardında şüphesiz ki güttüğü liberal politikalar ve din hürriyeti kapsamında vermiş olduğu beyanatlar büyük bir rol oynamıştır. CHP Dönemi’nde dini söylem ve eylemlerin laiklik kapsamında süzgeçten geçirilerek bir takım düzenlemelere tabi tutulması, gerek halk gerekse İslamcı basın nezdinde bir bıkkınlık hali yaratmıştır. Oysaki Menderes’in adeta özgürlüklerin timsali bir anlayışla Türk siyasi hayatına atılması, özellikle İslamcı basının bu yönde kendisine tam destek vermesini sağlamıştır.

The Democratic Party, founded on 7 January 1946, is considered to be the party that pushed the Republican People's Party the most during its time in power and received a large proportion of popular support against it. The DP, which was actively opposed to the CHP after its formation in 1946, failed to remove the CHP from power in the 1946 general elections. But the DP, which succeeded in securing the support of some of the press and the vast majority of the public in the May 14, 1950 general election that followed, has known about being in power alone. The Islamist press, which is the subject of our investigation, has been recorded with its support to Menderes in this process. Behind the success of the DP, which managed to gain the support of the majority of the national press in part of the Islamist press, there is no doubt that the liberal policies and religious freedom have played a big role. During the CHP Era, religious discourse and actions were filtered through secularism and subjected to a number of regulations, creating a state of exasperation with both the public and the Islamist press. However, the expulsion of Menderes into Turkish political life with an understanding of freedoms has enabled the Islamist press to give its full support in this direction.
İLK KAPTANIDERYA BİYOGRAFÎLERİNDEN ŞEHRÎZÂDE MEHMED SAİD’İN “ZÜBDETÜ’L-AHBÂR”I
From the First Chief Admiral Biographies Şehrîzâde Mehmed Said’s “Zübdetü’l-Ahbâr”
Yazar: Sevinç, Nurten
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 10 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Early Modern Ottoman History ; Yeniçağ Osmanlı Tarihi ; Zübdetü’l-Ahbâr el-Müteʿallika bi’l-Bihâr,Kaptanıderya,Şehrîzâde Mehmed Said. ; Zübdetü’l-Ahbâr el-Müteʿallika bi’l-Bihâr,Chief admiral,Şehrîzâde Mehmed Said.

Tarih ilminin önemli bir parçası olan biyografya türüne dair kaleme alınan eserler arasında kaptanıderyalara dair olanlar da vardır. Müellifler tarafından müstakil olarak yazılan bu tür eserler şüphesiz alanın araştırmacıları için büyük önem taşımaktadır. Bunlardan biri Osmanlı tarihinin yazma kaynakları arasında yer alan, yakın zamana kadar pek bilinmeyen ve kaynak olarak kullanılmayan Zübdetü’l-Ahbâr el-Müteʿallika bi’l-Bihâr’dır. İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi, TY, nr. 2548’in 291b-366b varakları arasında bulunan bu eser kaptanıderyaların biyografilerine tahsis edilen ilk eserlerden olması bakımından mühimdir. Söz konusu bu çalışmamızda XVIII. asırda Şehrîzâde Mehmed Said tarafından telif edilen Zübdetü’l-Ahbâr üzerinde durulacaktır. Ezcümle eserin müellifi ve yazma nüshasına dair malumat verildikten sonra muhtevası, kaynaklarıyla olan münasebet ve eserde biyografileri yer alan kaptan paşaların tercüme-i halleri özetlenecektir.

Among the works written on the type of biography, which is an important part of the science of history, there are also those about the chief admiral. Such works, which were written independently by the authors, are undoubtedly of great importance for the researchers of the field. One of them is among the writing sources of Ottoman history, Zübdetü’l-Ahbâr el-Müteʿallika bi’l-Bihâr, which was not known and used as a source until recently. İstanbul University Rare Works Library, TY, this work, which is among the leaves 291b-366b of nr. 2548, is important in that it is one of the first works devoted to the biographies of the chief admirals. In this study we mentioned, Zübdetü’l-Ahbâr, which was written by Şehrîzâde Mehmed Said in the 18th century, will be emphasized. Especially after giving information about the author of the work and its manuscript, its content, the relationship with its sources and the translation of the capitan pashas whose biographies are included in the work will be summarized.
BİRGİ KÖY ODALARI VAKIFLARI (XVIII.-XX. YÜZYILLAR)
Birgi Village Chambers Wakfs (XVIIIth-XXth Centuries)
Yazar: Kılıç, Merve
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Late Modern Ottoman History ; Yakınçağ Osmanlı Tarihi ; Ottoman,Wakf,Accommodations,Birgi,Village Hall ; Osmanlı,Vakıf,Konaklama,Birgi,Köy Odası.

Günümüzde köy odaları herhangi bir sebeple köye gelen yolcuların ağırlandığı, köye dair önemli kararların alındığı, dini ve sosyal etkinliklerin gerçekleştirildiği mekânlardır. Tarihi Ahi Teşkilatına dayanan bu yapılar farklı tarihlerde Osmanlı’nın birçok yöresinde faaliyet göstermiştir. Bu yörelerden biri olan Birgi’de köy odaları birer vakıf olarak hizmet vermiştir. Birgi’deki köy odaları, Anadolu’nun birçok yerinde sosyal ve kültürel faaliyetlerin merkezi olan köy odalarından farklı olarak birer misafirhane niteliği taşımaktadır. Bu çalışmada XVIII-XX. yüzyıllarda Birgi kazasının farklı bölgelerinde kurulan on sekiz köy odası vakfı incelenmiştir. Bu vakıflar arasında yalnızca Konaklı köyündeki Osman Ağa Köy Odası günümüze kadar ulaşabilmiştir. Köy odalarına ilişkin kayıtlar, Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivinde ve Başbakanlık Osmanlı Arşivinde bulunmaktadır. Çalışmada Birgi köy odaları vakıflarının varlığı arşiv kaynaklarından istifade edilerek tespit edilmiştir. Ayrıca vakıfların gelirleri, kurucuları, bulundukları yerler ve görevli kadroları ele alınmıştır. Birgi’de hayırseverlerin kurduğu köy odalarının tarihi, sadece Birgi’nin değil, genel anlamda Osmanlı Devleti’nin kırsal ve sosyal tarihine ışık tutacak niteliktedir.

Today, village guesthouses serve as places where travelers visiting a village for any reason are hosted, important decisions related to the village are made, and religious and social events are held. Rooted in the historical Ahi Order, these structures have been operational in various regions of the Ottoman Empire at different times. In Birgi, one of these regions, village guesthouses served as waqfs (endowments). Unlike the village guesthouses in many other parts of Anatolia, which functioned as centers of social and cultural activities, the guesthouses in Birgi primarily served as hostels. This study examines 18 village guesthouse waqfs established in different regions of Birgi district during the 18th to 20th centuries. Among these, only the Osman Ağa Village Guesthouse in Konaklı Village has survived to the present day. Records related to the village guesthouses can be found in the archives of the General Directorate of Foundations and the Ottoman Archives of the Prime Ministry. The existence of the Birgi village guesthouse waqfs has been identified through archival resources. Additionally, the revenues, founders, locations, and staff of these waqfs have been analyzed. The history of the village guesthouses established by philanthropists in Birgi sheds light not only on the history of Birgi but also on the rural and social history of the Ottoman Empire.
SELÇUKLU TÜRKLERİNİN BİZANS ALGISINDA ORTODOKSLUK VE DİNİ HUSUMET (ON BİRİNCİ VE ON İKİNCİ YÜZYILLAR)
SELÇUKLU TÜRKLERİNİN BİZANS ALGISINDA ORTODOKSLUK VE DİNİ HUSUMET (ON BİRİNCİ VE ON İKİNCİ YÜZYILLAR)
Yazar: Beihammer, Alexander
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: History of The Byzantine ; Bizans Tarihi ; Bizans İmparatorluğu’nun siyasi düşüncesi; Selçuklular,Türk hanedanı; Rum (saltanatı); II. Ioannes Komnenos,Bizans İmparatoru; I. Manuel Komnenos,Bizans İmparatoru; Prodromos,Theodoros,yazar; Basilakes,Nikephoros,yazar; Malakes,Euthymios,yazar.

Bu makale; Bizans’ın, Küçük Asya’daki Müslüman-Türk beylikleriyle olan siyasî ve askerî husumetinin propagandasını yaptığı sırada, Komnenos Hanedanlığının ideolojisindeki din temelli kavramlara odaklanmaktadır. On birinci yüzyılın ikinci yarısındaki fetih döneminde; Bizans’ın algıları, başlıca barbarlık karşısındaki Roma medeniyeti gibi klasik iki kutuplu görüş tarafından belirlenir ve bundan dolayı da Selçuklu Türklerini dini bir oluşumdan ziyade etnik bir grup olarak tanımlarken, 1130’larda onları “Haceroğulları”, yani Müslümanlar ile özdeşleştirme eğilimi hâkim olmuştur. Aynı zamanda, İmparator II. Ioannes’in saray retorikçileri, Eski Ahit prototiplerine (Musa) ve Batı Haçlı ideolojisinin bazı özelliklerine göndermeler yapan imparatorluğa özgü temsil biçimleri geliştirmişlerdir. Halefi I. Manuel’in tasviri ise, bunun yerine imparatorun Mesih benzeri konumu ve gerçek inancın yorulmak bilmeyen savunucusu motifinden daha yoğun bir şekilde yararlanmaktadır

Bu makale; Bizans’ın, Küçük Asya’daki Müslüman-Türk beylikleriyle olan siyasî ve askerî husumetinin propagandasını yaptığı sırada, Komnenos Hanedanlığının ideolojisindeki din temelli kavramlara odaklanmaktadır. On birinci yüzyılın ikinci yarısındaki fetih döneminde; Bizans’ın algıları, başlıca barbarlık karşısındaki Roma medeniyeti gibi klasik iki kutuplu görüş tarafından belirlenir ve bundan dolayı da Selçuklu Türklerini dini bir oluşumdan ziyade etnik bir grup olarak tanımlarken, 1130’larda onları “Haceroğulları”, yani Müslümanlar ile özdeşleştirme eğilimi hâkim olmuştur. Aynı zamanda, İmparator II. Ioannes’in saray retorikçileri, Eski Ahit prototiplerine (Musa) ve Batı Haçlı ideolojisinin bazı özelliklerine göndermeler yapan imparatorluğa özgü temsil biçimleri geliştirmişlerdir. Halefi I. Manuel’in tasviri ise, bunun yerine imparatorun Mesih benzeri konumu ve gerçek inancın yorulmak bilmeyen savunucusu motifinden daha yoğun bir şekilde yararlanmaktadır
Necdet Okumuş, “Tarihi ve Kültürü ile Menemen / Çukurköy” Menemen Belediyesi Kent Yayınları, Şubat 2024. ISBN 978-625-00-8095-5, 439 shf.
Necdet Okumuş, “Tarihi ve Kültürü ile Menemen / Çukurköy” Menemen Belediyesi Kent Yayınları, Şubat 2024. ISBN 978-625-00-8095-5, 439 shf.
Yazar: As, Bünyamin
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Late Modern Ottoman History ; Yakınçağ Osmanlı Tarihi ; necdet,okumuş,kitap,tanıtım

Türkiye’de ilmi çalışma alanında köy monografisi ve sosyolojisi önemli bir yer tutmaktadır. Bir köyü kapsayan köy çalışmalarının önemli bir kısmını sosyolojik araştırmalar oluşturmaktadır. Son yıllarda köy tarihi ve coğrafyasıyla ilgili çalışmalar, insanların doğup büyüdükleri köylere olan merakı ve vefası nedeniyle önemli bir artış göstermiştir. Ancak köy hakkındaki çalışmaların dar bir bölgeyi kapsaması, yeterli belge ve kaynak azlığı çalışmayı epey güçleştirmektedir. Ancak buna rağmen bazı araştırmacılar, saha çalışmaları ve arşiv belgelerini iyi değerlendirerek bu eksikliği önemli ölçüde gidermeyi başarmışlardır. Köy/Kasaba tarihi konusundaki çalışmalardan ilk akla gelenlerden bir tanesi de, Tuncer Baykara’nın Yatağan: Her Şeyi İle Tarihi Yaşatma Denemesi / Ankara: Türk Tarih Kurumu, 2013, adlı eseridir. Tuncer Baykara’nın eseri, bu alanda önemli bir çalışma olarak karşımıza çıkmaktadır. Manisa özelinde İbrahim Çiçek’in “Borlu Tarihi, Tarih, Coğrafya ve Kültür Hayatı” ve  “Tarihin İçinde Adala Ve Köyleri” adlı eserleri köy tarihi konusunda alanında örnek çalışmalar olarak örnek verilebilir.

Türkiye’de ilmi çalışma alanında köy monografisi ve sosyolojisi önemli bir yer tutmaktadır. Bir köyü kapsayan köy çalışmalarının önemli bir kısmını sosyolojik araştırmalar oluşturmaktadır. Son yıllarda köy tarihi ve coğrafyasıyla ilgili çalışmalar, insanların doğup büyüdükleri köylere olan merakı ve vefası nedeniyle önemli bir artış göstermiştir. Ancak köy hakkındaki çalışmaların dar bir bölgeyi kapsaması, yeterli belge ve kaynak azlığı çalışmayı epey güçleştirmektedir. Ancak buna rağmen bazı araştırmacılar, saha çalışmaları ve arşiv belgelerini iyi değerlendirerek bu eksikliği önemli ölçüde gidermeyi başarmışlardır. Köy/Kasaba tarihi konusundaki çalışmalardan ilk akla gelenlerden bir tanesi de, Tuncer Baykara’nın Yatağan: Her Şeyi İle Tarihi Yaşatma Denemesi / Ankara: Türk Tarih Kurumu, 2013, adlı eseridir. Tuncer Baykara’nın eseri, bu alanda önemli bir çalışma olarak karşımıza çıkmaktadır. Manisa özelinde İbrahim Çiçek’in “Borlu Tarihi, Tarih, Coğrafya ve Kültür Hayatı” ve  “Tarihin İçinde Adala Ve Köyleri” adlı eserleri köy tarihi konusunda alanında örnek çalışmalar olarak örnek verilebilir.
Ali Akyıldız, Şüphe: Hayri Bey’in Vefatı İntihar mı Cinayet mi?, Timaş Yayınları, İstanbul, 2024, 160 s., ISBN-9786256767263
Ali Akyıldız, Şüphe: Hayri Bey’in Vefatı İntihar mı Cinayet mi?, Timaş Yayınları, İstanbul, 2024, 160 s., ISBN-9786256767263
Yazar: Kardaş, Muhammed Said
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 10 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Late Modern Ottoman History ; Yakınçağ Osmanlı Tarihi ; Ali,Akyıldız,Şüphe

Ali Akyıldız son eseri olan bu mikrotarih çalışmasında, II. Abdülhamid’in saltanatı esnasında 18 Şubat 1892 tarihinde yaşanan ve kamuoyunda ciddi bir yankı uyandıran, şüpheli bir ölüm hadisesini iktidar, siyaset ve adalet üçgeninde incelemektedir. Kitap, önsözü takip eden üç bölüm ve eklerden oluşmaktadır. Yazar kitabın yaklaşık yarısını oluşturan geniş hacimli ekler kısmında, araştırmasında kullandığı Osmanlı arşiv vesikalarının ve gazetelerin transkripsiyonlarını yayımlamıştır. Bu suretle okuyuculara hadiseyi yeniden inşa etme imkânı sağladığı gibi, bilhassa tarih öğrencilerine kaynaklara yaklaşım ve belgelerin neyi söyleyip neyi söylemediği  üzerine uygulamalı bir metodoloji dersi vermiştir. Ayrıca kitapta Nizamiye Mahkemeleri’nin çalışma sistemi, Osmanlı zaptiye teşkilatının bir soruşturmayı yürütme biçimleri ve adlî tıp gibi konularda değerli bilgilere rastlamak mümkündür.

Ali Akyıldız son eseri olan bu mikrotarih çalışmasında, II. Abdülhamid’in saltanatı esnasında 18 Şubat 1892 tarihinde yaşanan ve kamuoyunda ciddi bir yankı uyandıran, şüpheli bir ölüm hadisesini iktidar, siyaset ve adalet üçgeninde incelemektedir. Kitap, önsözü takip eden üç bölüm ve eklerden oluşmaktadır. Yazar kitabın yaklaşık yarısını oluşturan geniş hacimli ekler kısmında, araştırmasında kullandığı Osmanlı arşiv vesikalarının ve gazetelerin transkripsiyonlarını yayımlamıştır. Bu suretle okuyuculara hadiseyi yeniden inşa etme imkânı sağladığı gibi, bilhassa tarih öğrencilerine kaynaklara yaklaşım ve belgelerin neyi söyleyip neyi söylemediği  üzerine uygulamalı bir metodoloji dersi vermiştir. Ayrıca kitapta Nizamiye Mahkemeleri’nin çalışma sistemi, Osmanlı zaptiye teşkilatının bir soruşturmayı yürütme biçimleri ve adlî tıp gibi konularda değerli bilgilere rastlamak mümkündür.
VENEDİK MÜZİK MÜZESİ’NDE “AVRUPA LAVTASI” OLARAK SERGİLENEN BİR İSTANBUL ÇALGISI
An Istanbul Instrument Exhibited As "European Lute" In Music Museum of Venice
Yazar: Güler, Murat Ufuk
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 11 No. 1, 2025
Anahtar kelimeler: History of Specific Fields (Other) ; Spesifik Alanların Tarihi (Diğer) ; Instrument making,Turkish Instruments,European lute,museology of music,history of instruments ; Çalgı yapım,Türk çalgıları,Avrupa lavtası,müzik müzeciliği,çalgı tarihi

İtalya’nın Venedik şehrinde bulunan Müzik Müzesi (Museo Della Musica di Venezia) genellikle İtalyan Çalgı Yapım Sanatının örneklerinin sergilendiği müstakil bir müzedir. Müzede sergilenen çalgılar İtalyan müzisyen ve tarihçi Artemio Versari’nin kişisel koleksiyonundan oluşmaktadır. Çoğunluğu keman ailesi çalgılarından oluşan bu koleksiyonda, az sayıda üfleme çalgı ile birlikte lavta (lute), mandolin gibi mızraplı çalgılar bulunmaktadır. Müzede, 17. Yüzyıla tarihlendirilen bir lavta süsleme özelliklerinin yanı sıra yapısal olarak da İstanbul lavtalarına olan benzerliği ile dikkat çekmektedir. İçinde etiketi bulunmayan, dolayısı ile yapımcısı ve yapım tarihi kesin olarak bilinmeyen çalgının sonrasında bazı değişikliklere uğradığı da görülmektedir. Bu makalede, müze ve Artemio Versari hakkında bilgiler verilmiş ve çalgının İstanbul’da yapılmış bir lavta olabileceği düşüncesi tartışılmıştır.

The Music Museum in Venice, Italy, (Museo Della Musica di Venezia), is a detached museum where examples of Italian Instrument Making are usually exhibited. The musical instruments exhibit in museum consist of the personal collection of Artemio Versari, the Italian musician and historian. This collection, which involves mostly violin family instruments, includes a small number of winds with plectrums, such as lutes and mandolins.In the museum, a lute dating to the 17th century draws attention similarity to the Istanbul lutes with its ornamental features as well as its structural. It is also seen that the instrument, which has no label and therefore the maker and date of manufacture are unknown, underwent some changes afterwards.In this article, information about the museum and Artemio Versari is given and the possibility that the instrument may be a lute made in Istanbul is discussed.