hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
FRANKOFON FİLM FESTİVALİ 2024 AFİŞİ OTOETNOGRAFİK ÇÖZÜMLENMESİ
FRANKOFON FİLM FESTİVALİ 2024 AFİŞİ OTOETNOGRAFİK ÇÖZÜMLENMESİ
Yazar: Aydın, Selin Nimet
Dergi: Akademik Sanat No. 24, 2025
Anahtar kelimeler: Fine Arts ; Güzel Sanatlar ; Otoetnografi,Afiş Tasarımı,Görsel İletişim Tasarımı.

Bu çalışma, film festivali afiş tasarımı sürecini otoetnografik bir yaklaşımla ele almaktadır. Afiş tasarımı, iletmek istenen mesajı görsel bir dil aracılığıyla etkili biçimde aktarmayı amaçlayan önemli bir iletişim aracıdır. Film festivali afişleri ise yalnızca etkinlik hakkında bilgi vermekle kalmaz, aynı zamanda festivalin tematik yapısını ve duygusal atmosferini izleyiciye yansıtarak dikkat çekici bir anlatım sunar. Bu bağlamda, Frankofon Film Festivali için düzenlenen afiş yarışmasında birinci seçilen tasarım, tasarımcısı tarafından otoetnografik yöntemle analiz edilmiştir. Otoetnografi, bireyin kendi kültürel, sanatsal ve kişisel deneyimleri üzerinden anlam üretmesine olanak tanıyan nitel bir araştırma yöntemidir. Çalışmada, afişin yaratım süreci; deneysel tipografi kullanımı, kolaj tekniğiyle oluşturulan görsellerin seçimi ve tasarım kararları üzerinden detaylı olarak incelenmiştir. Araştırmacının öznel deneyimi, tasarım sürecinin hem yaratıcı hem de kültürel boyutlarını ortaya koyarak, görsel iletişim tasarımı alanına bireysel bir perspektif sunmaktadır.

Bu çalışma, film festivali afiş tasarımı sürecini otoetnografik bir yaklaşımla ele almaktadır. Afiş tasarımı, iletmek istenen mesajı görsel bir dil aracılığıyla etkili biçimde aktarmayı amaçlayan önemli bir iletişim aracıdır. Film festivali afişleri ise yalnızca etkinlik hakkında bilgi vermekle kalmaz, aynı zamanda festivalin tematik yapısını ve duygusal atmosferini izleyiciye yansıtarak dikkat çekici bir anlatım sunar. Bu bağlamda, Frankofon Film Festivali için düzenlenen afiş yarışmasında birinci seçilen tasarım, tasarımcısı tarafından otoetnografik yöntemle analiz edilmiştir. Otoetnografi, bireyin kendi kültürel, sanatsal ve kişisel deneyimleri üzerinden anlam üretmesine olanak tanıyan nitel bir araştırma yöntemidir. Çalışmada, afişin yaratım süreci; deneysel tipografi kullanımı, kolaj tekniğiyle oluşturulan görsellerin seçimi ve tasarım kararları üzerinden detaylı olarak incelenmiştir. Araştırmacının öznel deneyimi, tasarım sürecinin hem yaratıcı hem de kültürel boyutlarını ortaya koyarak, görsel iletişim tasarımı alanına bireysel bir perspektif sunmaktadır.
Tim Burton Filmleri Jenerik Tasarımı Üzerine Bir İnceleme
An Examination of Title Design in Tim Burton's Films
Yazar: Güveli, Ençsu
Dergi: Akademik Sanat No. 24, 2025
Anahtar kelimeler: Design (Other) ; Tasarım (Diğer) ; Tim Burton,Title Design,Visual Communication Design  Motion Graphic ; Tim Burton,Jenerik Tasarımı,Görsel İletişim Tasarımı,Hareketli Grafikler

Bu araştırma, Tim Burton filmlerinde jenerik tasarımının estetik ve anlatı üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçlamaktadır. Burton, görsel hikaye anlatımı ve gotik estetik tarzı ile tanınan bir yönetmen olarak, eserlerinde sıkça kullandığı belirli temalar ve görsel unsurlarla dikkat çekmektedir. Jenerik tasarımlarında, Burton filmlerinin tema ve görsel değerleri dikkate alınarak izleyiciye yapım hakkında bilgi verilmekte, hikayenin atmosferi oluşturulmakta ve izleyici içeriğe hazırlanmaktadır. Araştırmada, jenerik tasarımının, yönetmenin stilini nasıl pekiştirdiği, izleyiciyi filme nasıl hazırladığı ve bu tasarımların ne gibi anlamlar taşıdığı ele alınacaktır. Jenerik tasarımında kullanılan görsel ögeler, tipografik tasarımlar, yerleştirmeler ve ses/müzik tasarımı gibi unsurlar, Burton'ın karakteristik estetiğini yansıtarak izleyicinin hikayeye olan ilgisini artırmaktadır. Çalışma dahilinde Beetlejuice (1988) , Edward Scissorhands (1990) ve Corpse Bride (2005)  filmlerinin jenerik tasarımları incelenmiştir.

This research aims to examine the aesthetic and narrative effects of title design in Tim Burton's films. Burton is recognized as a director known for his visual storytelling and gothic aesthetic style, often drawing attention with specific themes and visual elements in his works. In his title designs, the themes and visual values of Burton's films are taken into account to provide the audience with information about the production, create the atmosphere of the story, and prepare the viewer for the content. The study will address how title design reinforces the director's style, how it prepares the audience for the film, and what meanings these designs convey. The visual elements, typographic designs, placements, and sound/music design used in the title sequences reflect Burton's characteristic aesthetics, enhancing the audience's engagement with the story. The analysis will include the title designs of Corpse Bride (2005), Edward Scissorhands (1990), and Beetlejuice (1988).
ÇAĞDAŞ SANAT ESERLERİNİN KÜLT NESNELERİNE DÖNÜŞÜMÜ ÜZERİNE BİR TARTIŞMA
ÇAĞDAŞ SANAT ESERLERİNİN KÜLT NESNELERİNE DÖNÜŞÜMÜ ÜZERİNE BİR TARTIŞMA
Yazar: Papila, Aytül
Dergi: Akademik Sanat No. 27, 2025
Anahtar kelimeler: Fine Arts ; Güzel Sanatlar ; Kült,kült nesnesi,çağdaş sanat,kült nesnesi olarak çağdaş sanat eseri,çağdaş sanat eserinin yorumlanması.

Sanat ve kült ilişkisi ve sanatçıların kült nesneleri üretimi, insan uygarlığının ve inanç sistemlerinin gelişimi süreci içerisinde, animist ve Şamanist inanç sistemleri ile başlamış, çok tanrılı ve tek tanrılı dinlerle, Batılı toplumlarda Aydınlanma hareketine kadar devam etmiştir. Batı sanatında, Hristiyanlık kültü ve sanat arasındaki bağ, Modernizm öncesinde sona ermiş, Batılı modern sanatçılar,  yeni görsel diller arayışlarında, Batı dışı uygarlıkların, kült nesnelerinden esinlenmişlerdir. Bu çalışmada, heykel ve enstalasyon teknikleriyle üretilmiş çağdaş sanat eserlerinin,  Modern Avangard sanatçı kuramı, Duchamp’ın hazır nesne kuramı, Kavramsal sanat ve Kurumsal sanat teorisi gibi modern ve çağdaş sanat teorileri üzerinden,  kült nesnelerine dönüştüğü ileri sürülmektedir. Çağdaş sanat eserlerinin anlamlandırılması üzerinde durulurken, sanat eserinin maddi yapısı önemsizleşirken, sanatçıların iç dünyaları, bireyselliklerine, kutsallarına dayalı kült nesneleri haline geldikleri tartışılmaktadır.

Sanat ve kült ilişkisi ve sanatçıların kült nesneleri üretimi, insan uygarlığının ve inanç sistemlerinin gelişimi süreci içerisinde, animist ve Şamanist inanç sistemleri ile başlamış, çok tanrılı ve tek tanrılı dinlerle, Batılı toplumlarda Aydınlanma hareketine kadar devam etmiştir. Batı sanatında, Hristiyanlık kültü ve sanat arasındaki bağ, Modernizm öncesinde sona ermiş, Batılı modern sanatçılar,  yeni görsel diller arayışlarında, Batı dışı uygarlıkların, kült nesnelerinden esinlenmişlerdir. Bu çalışmada, heykel ve enstalasyon teknikleriyle üretilmiş çağdaş sanat eserlerinin,  Modern Avangard sanatçı kuramı, Duchamp’ın hazır nesne kuramı, Kavramsal sanat ve Kurumsal sanat teorisi gibi modern ve çağdaş sanat teorileri üzerinden,  kült nesnelerine dönüştüğü ileri sürülmektedir. Çağdaş sanat eserlerinin anlamlandırılması üzerinde durulurken, sanat eserinin maddi yapısı önemsizleşirken, sanatçıların iç dünyaları, bireyselliklerine, kutsallarına dayalı kült nesneleri haline geldikleri tartışılmaktadır.
SANAT YAPITININ YENİDEN ÜRETİMİNDE TEMELLÜK KAVRAMI
The Concept of Appropriation in the Reproduction of the Work of Art
Yazar: Salt, Funda; Korkmaz, F. Deniz
Dergi: Akademik Sanat No. 25, 2025
Anahtar kelimeler: Design (Other) ; Tasarım (Diğer) ; Fine Arts ; Güzel Sanatlar ; Visual Arts (Other) ; Görsel Sanatlar (Diğer) ; Orijinallik,Temellük,Sanat Yapıtı,Yeniden Üretim. ; Original,Appropriation,Work of Art,Reproduction

Araştırmada, sanatta üslup olarak öne çıkan temellük yaklaşımı sanatçı ve sanat yapıtları örnekleri üzerinden ele alınmıştır. Sanatçının referans olarak ele aldığı orijinal sanat yapıtının yeniden üretilmesi anlamına gelen temellük yaklaşımı, sanatta alternatif bir öğrenme yöntemi olarak da kullanılmaktadır. Sanatçının var olan bir yapıtı kendine mal etmesi ve yeniden yorumlaması sanatta varlığını sürdürmektedir. Temellük yaklaşımı iki farklı bakış açısı ile değerlendirilmektedir. Walter Benjamin; sanat yapıtının teknik olarak yeniden üretildiğinde özgünlüğünü yitirdiğini iddia ederken, Nicolas Bourriaud ise sanat yapıtının yeniden üretilmesi ve dönüştürülmesini sanatın bir parçası olarak değerlendirmektedir. Bu araştırmada, klasik, modern ve güncel sanatta temellük kavramının sanat yapıtları üzerinden örnekleri incelenmiştir. Araştırmada Gerhard Richter, Sigmar Polke, Richard Price, Marina Abramovic ve Nezaket Ekici gibi güncel sanatçıların yapıtları seçilerek ve üretimler gerçekleştirilmiştir.

The study examines the appropriation approach, which stands out as a style in art, through examples of artists and artworks. The appropriation approach, which means the reproduction of an original artwork that the artist takes as a reference, is also used as an alternative learning method in art. The artist's appropriation and reinterpretation of an existing work continues to exist in art. The appropriation approach is evaluated with two different perspectives. Walter Benjamin claims that the artwork loses its originality when it is technically reproduced, while Nicolas Bourriaud considers the reproduction and transformation of the artwork as a part of art. In this study, examples of the concept of appropriation in classical, modern, and contemporary art were examined through artworks. In the study, works by contemporary artists such as Gerhard Richter, Sigmar Polke, Richard Prince, Marina Abramovic, and Nezaket Ekici were selected and productions were carried out.
GÜRPINAR BÖLGESİNDEN TEMİN EDİLEN YEREL HAMMADDENİN LİNOL BASKI TEKNİĞİNDE KULLANILABİLİRLİĞİNİN ARAŞTIRILMASI
GÜRPINAR BÖLGESİNDEN TEMİN EDİLEN YEREL HAMMADDENİN LİNOL BASKI TEKNİĞİNDE KULLANILABİLİRLİĞİNİN ARAŞTIRILMASI
Yazar: Köseaydın Gül, Esra Nurten; Yayman, Serpil
Dergi: Akademik Sanat No. 25, 2025
Anahtar kelimeler: Fine Arts ; Güzel Sanatlar ; Printmaking ; Baskı Resim ; Interdisciplinary Art ; Disiplinlerarası Sanat ; Linol,Baskı,Resim,Hammadde.

ÖZUşak-Denizli sınırında yer alan Gürpınar (Bulkaz) bölgesindeki hammaddeler ile geçmişte yöresel seramik üretiminin yapılmış olduğu bilinmektedir. Çalışmada bu bölgeden temin edilen yerel hammadde ile linol baskı tekniğinin uygulanabilirliği ve malzemenin linol baskıda boya olarak kullanılabilirliği incelenmiştir. Hammadde 6 No’lu elekten elenmiş, suda bekletilerek içerisindeki tuzların çözünmesi ve malzemenin açılması sağlanmıştır. Malzemenin açılmasından sonra 38 μm (400 No’lu) elekten elenmiştir. Yoğunluğu 1800, 1750, 1700,  1750, 1650, 1600, 1550 gr/L ağırlığında astar kıvamına getirilen malzemeye Cmc ilave edilerek linol baskı denemeleri yapılmıştır. Denemeler sonucunda hammaddenin uygulandığı yüzeyle uyumlu olduğu döküntülerin oluşmadığı görülmüştür. Malzemenin kimyasal analizinde çevreye zararlı bir bileşen içermemesi sanatsal çalışmalarda, linol baskı tekniğinde kullanılabileceğini göstermiştir. Çalışmaların devamı, laboratuvar ve Ar-Ge çalışmalarının sürdürülmesi ile malzemenin seramik ve resim sanatında kullanılabileceği düşünülmektedir.

ÖZUşak-Denizli sınırında yer alan Gürpınar (Bulkaz) bölgesindeki hammaddeler ile geçmişte yöresel seramik üretiminin yapılmış olduğu bilinmektedir. Çalışmada bu bölgeden temin edilen yerel hammadde ile linol baskı tekniğinin uygulanabilirliği ve malzemenin linol baskıda boya olarak kullanılabilirliği incelenmiştir. Hammadde 6 No’lu elekten elenmiş, suda bekletilerek içerisindeki tuzların çözünmesi ve malzemenin açılması sağlanmıştır. Malzemenin açılmasından sonra 38 μm (400 No’lu) elekten elenmiştir. Yoğunluğu 1800, 1750, 1700,  1750, 1650, 1600, 1550 gr/L ağırlığında astar kıvamına getirilen malzemeye Cmc ilave edilerek linol baskı denemeleri yapılmıştır. Denemeler sonucunda hammaddenin uygulandığı yüzeyle uyumlu olduğu döküntülerin oluşmadığı görülmüştür. Malzemenin kimyasal analizinde çevreye zararlı bir bileşen içermemesi sanatsal çalışmalarda, linol baskı tekniğinde kullanılabileceğini göstermiştir. Çalışmaların devamı, laboratuvar ve Ar-Ge çalışmalarının sürdürülmesi ile malzemenin seramik ve resim sanatında kullanılabileceği düşünülmektedir.
HASAN ÖZGEN BELGESELLERİNİN YAPISAL ÖZELLİKLERİ
HASAN ÖZGEN BELGESELLERİNİN YAPISAL ÖZELLİKLERİ
Yazar: Özgen, Kurtuluş
Dergi: Akademik Sanat No. 25, 2025
Anahtar kelimeler: Visual Arts (Other) ; Görsel Sanatlar (Diğer) ; Hasan Özgen,Türk Belgesel Sineması,Suha Arın Ekolü,Şiirsel Modalite,Özdüşünümsel Modalite

Hasan Özgen (1947) Türk Belgesel Sinema tarihi içinde özgün bir konuma sahip olan az sayıdaki belgeselciden biridir. Suha Arın Ekolü temsilcilerinden olmasına rağmen kendine has üslupta filmler üretmiştir. Filmlerinde betimleyici, şiirsel ve özdüşünümsel modalitelerin harmanlandığı melez bir anlatı oluşturduğu gözlemlenir. Belgesellerinin anlatı yapısı ele alındığında etkileyici bir görsellikle örülü şiirsel ve özdüşünümsel bir sinema biçeminden söz edilebilir. Makalede Hasan Özgen’in hayatı, üslubunun oluşmasında önemli olduğu düşünülen çocukluğunu da kapsayarak ana hatlarıyla aktarılacaktır. Ardından Hasan Özgen sinemasını anlamak için bir belgeselci olarak içinden yetiştiği Suha Arın Ekolü’ne değinilecektir. Hasan Özgen’in yukarıda bahsi geçen üretim dönemlerine bakılacak, son olarak da Hasan Özgen belgesellerinin yapısal özellikleri incelenecektir.

Hasan Özgen (1947) Türk Belgesel Sinema tarihi içinde özgün bir konuma sahip olan az sayıdaki belgeselciden biridir. Suha Arın Ekolü temsilcilerinden olmasına rağmen kendine has üslupta filmler üretmiştir. Filmlerinde betimleyici, şiirsel ve özdüşünümsel modalitelerin harmanlandığı melez bir anlatı oluşturduğu gözlemlenir. Belgesellerinin anlatı yapısı ele alındığında etkileyici bir görsellikle örülü şiirsel ve özdüşünümsel bir sinema biçeminden söz edilebilir. Makalede Hasan Özgen’in hayatı, üslubunun oluşmasında önemli olduğu düşünülen çocukluğunu da kapsayarak ana hatlarıyla aktarılacaktır. Ardından Hasan Özgen sinemasını anlamak için bir belgeselci olarak içinden yetiştiği Suha Arın Ekolü’ne değinilecektir. Hasan Özgen’in yukarıda bahsi geçen üretim dönemlerine bakılacak, son olarak da Hasan Özgen belgesellerinin yapısal özellikleri incelenecektir.
YAVUZ SULTAN SELİM TÜRBESİ KALEM İŞLERİNDE KORUMA VE MÜDAHALE SÜREÇLERİ
YAVUZ SULTAN SELİM TÜRBESİ KALEM İŞLERİNDE KORUMA VE MÜDAHALE SÜREÇLERİ
Yazar: Bayır Aydın, Selcem
Dergi: Akademik Sanat No. 27, 2025
Anahtar kelimeler: Design (Other) ; Tasarım (Diğer) ; Yavuz Sultan Selim Türbesi,Kalem İşi Bezemeler,Osmanlı Tezyinat Sanatı,Koruma ve Restorasyon

Osmanlı dönemi mezar mimarisinin seçkin örneklerinden biri olan Yavuz Sultan Selim Türbesi, sadece mimari yapısıyla değil, iç mekânında yer alan kalem işi süslemeleriyle de dikkat çeken önemli bir kültürel miras öğesidir. 16. yüzyıl Osmanlı tezyinat geleneğini yansıtan bu bezemeler, estetik bir anlatım dili sunarken aynı zamanda yapının sembolik ve manevi kimliğini de pekiştirmektedir. Ancak çevresel koşullar, fiziksel tahribatlar ve geçmiş dönemlerde yapılan bilinçsiz müdahaleler, kalem işlerinin özgünlüğünde kayıplara yol açmıştır. Bu çalışmada, söz konusu süslemelerin korunmasına yönelik gerçekleştirilen müdahale süreçleri incelenmiştir. Temizlik, sağlamlaştırma, retuş ve koruyucu uygulamalar, malzeme uyumluluğu, özgünlüğe saygı ve geri döndürülebilirlik ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmiştir. Çalışma, kalem işlerinin görsel bir sanat eseri olmasının dışında, tarihî yapının bütüncül kimliğini yansıtan birer belge olarak ele alınması gerektiğini vurgulamaktadır.

Osmanlı dönemi mezar mimarisinin seçkin örneklerinden biri olan Yavuz Sultan Selim Türbesi, sadece mimari yapısıyla değil, iç mekânında yer alan kalem işi süslemeleriyle de dikkat çeken önemli bir kültürel miras öğesidir. 16. yüzyıl Osmanlı tezyinat geleneğini yansıtan bu bezemeler, estetik bir anlatım dili sunarken aynı zamanda yapının sembolik ve manevi kimliğini de pekiştirmektedir. Ancak çevresel koşullar, fiziksel tahribatlar ve geçmiş dönemlerde yapılan bilinçsiz müdahaleler, kalem işlerinin özgünlüğünde kayıplara yol açmıştır. Bu çalışmada, söz konusu süslemelerin korunmasına yönelik gerçekleştirilen müdahale süreçleri incelenmiştir. Temizlik, sağlamlaştırma, retuş ve koruyucu uygulamalar, malzeme uyumluluğu, özgünlüğe saygı ve geri döndürülebilirlik ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmiştir. Çalışma, kalem işlerinin görsel bir sanat eseri olmasının dışında, tarihî yapının bütüncül kimliğini yansıtan birer belge olarak ele alınması gerektiğini vurgulamaktadır.
20.YÜZYILIN İKİNCİ YARISINDA EĞLENCE ENDÜSTRİSİNDE KLASİK TÜRK MÜZİĞİ’NİN DÖNÜŞÜMÜ VE SEBEPLERİ
Transformation Of Classical Turkish Music In The Entertainment Industry In The Second Half Of The 20th Century And Its Reasons
Yazar: Demirdirek, Süleyman Barış
Dergi: Akademik Sanat No. 25, 2025
Anahtar kelimeler: Musicology and Ethnomusicology ; Müzikoloji ve Etnomüzikoloji ; Interpretation in Turkish Classical Music ; Türk Sanat Müziğinde Yorumculuk ; Klasik Türk Müziği,üslup,gazinolar,eğlence endüstrisi ; Classical Turkish Music, style, casinos, entertainment industry, early republican period

Müzik toplum tarafından yönlendirilen bir olgu oluşunun yanı sıra toplumu dönüştüren ve aynı zamanda onunla birlikte dönüşen de bir olgudur. 20. Yüzyılın ikinci yarısındaki dönüşümler Türk toplumunun en yaygın olarak tükettiği Klasik Türk Müziği’nde bir popülerleşme dönemi başlatmıştır. Ancak bu popülerleşme maddi kaygılar ve küreselleşme etkileriyle müziğin başat dinamiklerinde değişimlere sebebiyet vermiştir. Araştırmada Klasik Türk Müziği’nin toplumsal dönüşümler, küreselleşme ve teknolojik gelişmeler ekseninde eğlence endüstrisindeki dönüşümünün ortaya konulması amaçlanmaktadır. Araştırmada, 20. Yüzyılın ikinci yarısında eğlence endüstrisinde Klasik Türk Müziği’nin dönüşümü incelendiğinden tarama modeli kullanılmıştır. Elde edilen veriler üzerinde kategorisel içerik analizi yapılmıştır. Bulgular neticesinde bireysel ve endüstriyel maddi kaygılar, küreselleşme ve toplumsal değişimler sonucunda Klasik Türk Müziği’nin içerisinden doğan bir üslup anlayışının eğlence endüstrisinde hakim olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

In addition to being a phenomenon guided by society, music is also a phenomenon that transforms society and at the same time transforms with it. In the second half of the 20th century, social transformations ushered in a period of popularization in Classical Turkish Music, the most widespread genre in Turkish society. However, this popularization has also led to changes in the dominant dynamics of music due to commercial concerns and the effects of globalization. The research aims to reveal the performance transformation of Classical Turkish Music in the entertainment industry on the axis of social changes. Since the transformation of Classical Turkish Music in the entertainment industry in the second half of the 20th century was examined, the survey model was used in the study. Categorical content analysis was performed on the data obtained. As a result of the findings, it was concluded that as a result of individual and collective commercial concerns, globalization, social transformations and popularization efforts, a stylistic understanding emerging from Classical Turkish Music has become dominant in the entertainment industry.
CENGİZ ONURAL’IN EVCÂRÂ ŞARKISI “TEREDDÜT”ÜN MAKAM ANLAYIŞINA EDVÂR GELENEĞİ ÜZERİNDEN BİR BAKIŞ
A study of the Maqam understanding of Cengiz Onural's "Tereddüt" song through the Edvâr tradition.
Yazar: Tuncel, Emrah
Dergi: Akademik Sanat No. 25, 2025
Anahtar kelimeler: Music Performance ; Müzik Performansı ; Interpretation in Turkish Classical Music ; Türk Sanat Müziğinde Yorumculuk ; Cengiz Onural,evcârâ,edvâr,makam ; Cengiz Onural, evcara, edvâr, maqam.

Cengiz Onural, son dönem Klasik Türk Müziği bestecileri arasında özgün yaklaşımı ve gelenekle kurduğu derin ilişkiyle öne çıkan önemli bir figürdür. Onural, üretim sürecinde, kadim mirasa hem teknik hem de estetik bir şekilde yaklaşarak, bestecilikte zengin ve sade bir anlayışı tercih etmektedir. Onural’ın “Tereddüt” isimli eseri, edvâr geleneği makam anlayışına bağlılığının yanında, söz konusu makamda klasik formlarda eserler ile de teorik anlamda muntazam bir uyum göstermesi, önemli bir bulgu olarak çalışmada yer almaktadır. Sayısı şimdilik az olsa dahi yakın dönemde yapılan bilimsel araştırmalar da bu saptamayı desteklemekte, bestecinin eskiyle bağını ortaya koymaktadır. Bu çalışmada analizi yapılan eser, Onural’ın söz konusu yaklaşımının somut bir örneği olarak incelenmiştir. Eserde, son dönem ortaya konulmuş teori sistemlerinden ziyade klasik edvâr geleneği temel alınmış ve eserin bu tarihsel anlayışla uyum içinde bestelenmiş olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

Cengiz Onural is an important figure among the composers of Classical Turkish Music of the last period, who stands out with his unique approach and deep relationship with tradition. The fact that Onural's Evcârâ song titled “Tereddüt” not only adheres to the maqam conceptions in the edvâr tradition, but also shows a theoretical harmony with the works in classical forms written in the maqam in question is included in the study as an important finding. The song “Tereddüt” composed in Evcârâ makam, which is analyzed in this study, is analyzed as a concrete example of Onural's approach. The analysis of the piece is based on the classical edvâr tradition rather than recent theoretical systems, and it is concluded that the piece was composed in harmony with this historical understanding.
ŞAHSEVEN MAFRAŞI; DESEN, TEKNIK, RENK
THE SHAHSAVAN MAFRASH
Yazar: Rahmanı, Ashkan; Atılıhan, Şerife
Dergi: Akademik Sanat, Vol. 1 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Shahsavan,mafrash,Iran,nomads,design,color,technique ; Şahseven,mafraş,İran,Yörük,desen,renk,teknik

Şahsevenler Türk kökenli bir toplum olarak İran’ın Kuzey Batısında bulunan Azerbaycan ile Erdebil bölgesinde yaşamaktadır. Geçim kaynakları hayvancılık ve halı-kilim dokumacılığıdır. Yaşam tarzına bağlı birkaç çeşit saklama eşyası bunlar tarafından dokunmaktadır. Çanta, mafraş, heybe, gaşıgdan (kaşık), torba ve çuval bu dokumalardandır. Bu dokumalar arasında  mafraşlar üç boyutludur. Yükte yer alan en büyük saklama eşyası yine mafraşlardır. İçinde günlük kullanılmayan yatak örtüleri ve kıymetli takım elbiseler konulur. Eskiden genç kızlar evlenmeden önce en az bir çift çeyizleri için dokurdu. Geometrik motiflerle dokunan mafraşlar, desen düzenlemesi bakımından genelde dört grupta ele alınır. Yatay şeritli, diyagonal, medalyonlu ve serbest serpilmiş olan motifler. Mafraşlar, genelde ilikli kilim ve ‘‘gayık’’ denilen sumak tekniği ile üç parça halinde dokunur. Dokunduktan sonra üç parça dikilerek birleştirilir. Mafraş dokuması için ‘‘göy hanesi’’ denilen dikey tezgah  kullanılır. Kırmızı ve tonları, mavi, sarı ve beyaz ana renk olarak tercih edilir.

Shahsavan is a Turkish population in Azerbaijan and Ardabil provinces in Northwest of Iran. Their livelihood is based on ranching and weaving carpets and kilims. Depending on their lifestyle, they weave some container weavings; ‘‘çanta’’ (small bag), ‘‘mafraş’’ (bedding bag), ‘‘heybe’’ (saddlebag), ‘‘gaşıglıg’’ (bag for spoon), ‘‘torba’’ (bag) and ‘‘çuval’’ (storing sacks) are some of them. Among these weavings, Mafrash is three dimentionals weaving. Mafrash is a biggest weaving-container that placed on the load too. It is used to store daily unused bedspreads and precious cloths. From the past, young girls weave at least a couple of them before getting married, as their dowry. Mafrash woven with geometric motifs, are divided into four groups, in terms of design composition; horizontal panel, diagonal, with medallion, and the free sprinkled motifs. Mafrash is weaved in three pieces with kilim technique and so called ‘‘gayık’’ as a soumak technique. After weaving, three pieces are combined by sewming. A vertical loom called ‘‘göy hanesi’’ is used to weave mafrash. Red and its shades, blue, yellow and white colors are the main prefered colors. In this paper, the properties of patterns, design composition, techniques and colors of the 24 pieces of Shahsavanmafrash identified as a result of field research in the East Azerbaijan province; Tabriz, Ahar, Kaleybarcities and As summer pasture(As summer pasture: 7 pieces, Kaleybar: 5 pieces, Ahar: 4 pieces, Tabriz: 8 pieces).