hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Belisarius Kulesi
Belisarius Tower
Yazar: Mülayim, Selçuk
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı, Vol. 0 No. 24, 2016
Anahtar kelimeler: Konstantinopolis,kule,burç,deniz tahkimatı ; Constantinopolis,tower,bastion,sea fortification

The Belisarius Tower in the city of Constantinopolis, which is describedwith contradictory statements by contemporary architectural historians,cannot be localized or identifi ed. More precisely, this tower is assumed tobe a bastion attached to the Marmara sea fortifi cations.This paper, which is based on a wider research on the engravings andmaps, intends to show that this tower wasn’t a bastion attached to theMarmara sea fortifi cations, but an independent tower rising out of the sea.

The Belisarius Tower in the city of Constantinopolis, which is describedwith contradictory statements by contemporary architectural historians,cannot be localized or identifi ed. More precisely, this tower is assumed tobe a bastion attached to the Marmara sea fortifi cations.This paper, which is based on a wider research on the engravings andmaps, intends to show that this tower wasn’t a bastion attached to theMarmara sea fortifi cations, but an independent tower rising out of the sea.
Osmanlı Karma Grup Sergileri Özelinde Basın Kaynakları Işığında Sergi Düzenleme Adabının Gelişimi
Evolution of Etiquette of Exhibition Organization Specifi c to Ottoman Group Exhibitions Under the Sources of Press
Yazar: Sinanlar Uslu, Seza
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı, Vol. 0 No. 24, 2016
Anahtar kelimeler: Osmanlı resim,Osmanlı ressamları ; Ottoman painting,Ottoman painters,etiquette of Ottoman exhibition,art critic,press sources

By the late 1800’s the rise of exhibition of fi ne arts especially the mixedgroup exhibits became more visible in the Ottoman World. Accordingly artcritics on newspapers, comments on artists’ works and other discussionsabout the role and the responsibility of the state in order to support the artand also the artists prominently increased. This paper aims to point out thedevelopment process of the etiquette of organization of fi ne arts exhibitionin Ottomans and also to understand the role of local artists and local press.

By the late 1800’s the rise of exhibition of fi ne arts especially the mixedgroup exhibits became more visible in the Ottoman World. Accordingly artcritics on newspapers, comments on artists’ works and other discussionsabout the role and the responsibility of the state in order to support the artand also the artists prominently increased. This paper aims to point out thedevelopment process of the etiquette of organization of fi ne arts exhibitionin Ottomans and also to understand the role of local artists and local press.
Bizans Devrinde Caddebostan Ruphinianus (Drys)
Caddebostan in the Byzantine Period Ruphinianus (Drys)
Yazar: Karakaya, Enis
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı No. 27, 2017
Anahtar kelimeler: Konstantinople,Bizans,banliyö,Ruphinianus,Drys ; Constantinople,Byzantine,suburb,Ruphinianus,Drys,Caddebostan

Bizans İmparatorluğu’nun Anadolu yakasındaki gözde sayfiye yerlerinden biriolan Ruphinianus (eski Drys) adındaki yerleşme (şimdiki Caddebostan) sadecesaraydan ve ona bağlı hizmet binalarından ibaret bir yer değildi. Küçük bir limanı,iskelesi, dinsel yapıları vardı. Bu sahil yerleşmesinin Bizans dönemine ait azmiktardaki arkeolojik kalıntılarını sütun gövdeleri, kaide ve başlıkları teşkil eder.Bunların birçoğu yazlık konutların bahçelerinde süsleme amacıyla kullanıldıklarıiçin zarar görmemişlerdir.Semtin yüksek parasal getirilerine kurban edilen tarihi eserler içinde günümüzeulaşabilenlerin varlığının saptanmasının bile yararlı olduğu kanısındayım. Çünkübu malzemelerin çoğu kaybolmaya veya tahrip olmaya çok uygun, korumasızdurumdaki objelerdir. Bu sayede hiç olmazsa, fotoğraflarıyla birlikte literatüregeçme fırsatı oluştu.Bu bölgenin Bizans dönemine ilişkin çalışmalar oldukça eski, çok bilimselolmayan, ayrıntısız, kısa notlardan ibarettir. Bu makaleyle, hakkında fazla bilgibulunmayan bir Bizans banliyösüyle ilgili mevcut bilinenleri bir araya getirmekve bunları elimizdeki arkeolojik malzemeyle birleştirmek suretiyle derli toplu,güncel bir çalışmanın ortaya çıkması amaçlanmıştır.

“Ruphinianus” which it mentioned in ancient historical sources, localized toCaddebostan. Actually, it was replaced by a town called “Drys”. This was a pointof range on the mainroad to Asia Minor.A small safe harbour, protected by a breakwater, a pier, a ware house, emborionand a considerable number of secular and religious buildings, including a showysummer palace, were not far from the shore at Ruphinianus. The Monastery ofHypaseos, Church of Havarion, Church of Hagios Mikhael and Romain are religiousbuildings of the town. A dormitorium (guest house) was in the Monasteryof Hypaseos. There was also a martyrion.There are few architectural traces left in the Byzantine settlement, due to thenew structuring. A number of columns, column capitals and other architecturalsfragments are to be found in the some houses garden and neighborhood park inGöztepe. This fragments belonging to the various period and being the differentstyle.
Ülkemizin İlk Bizantolog’u Prof. Dr. Semavi Eyice (1923-2018)
Ülkemizin İlk Bizantolog’u Prof. Dr. Semavi Eyice (1923-2018)
Yazar: Yavuzoğlu Atasoy, Nazan
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı No. 28, 2019
Anahtar kelimeler: Semavi Eyice,nekroloji ; Semavi Eyice

Semavi Eyice, yaşamı ve çalışmaları ile söyleşi, makale, tez ve kitaplara1 konuolan bir kültür ve sanat tarihçisi…Cumhuriyet döneminde yetişmiş, yazdığı eserleri için ‘bibliyografya kitapları’2oluşturulmuş ülkemizin ender bilim kişilerinden biri…Yetişme ortamının çok katmanlılığı sayesinde, bilinçli ve kararlı olarak mesleğiniseçmiş ve Bizans Sanatı alanında yetişerek; ülkemizin ilk Bizantolog’uünvanının sahibi…Bizans, Osmanlı, Cumhuriyet dönemi sanatı ve eski eser korumacılığının üstadı…İstanbul sevdası ve engin birikimiyle ürettiği eserleriyle İstanbul kültür vesanatının ‘pîri’…Dersleri, konferansları ve sohbetleriyle unutulmaz bir hoca…

Necrology of Prof. Dr. Semavi Eyice
1950 öncesi Sürrealizm ve Müzik İlişkisi: Anlaşmazlıklar ve Yakınlaşmalar
Surrealism and Music Relations Before 1950: Conflicts and Convergences
Yazar: Aydoğan, Bilge Evrim
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı No. 29, 2020
Anahtar kelimeler: Surrealism,Serial music,Ilhan Usmanbaş,Three Paintings from Dali ; Sürrealizm,Dizisel müzik,İlhan Usmanbaş,Dali’den Üç Resim

1924 yılında şiirde devrimsel bir hareket olarak ortaya çıkan Sürrealizm, kısa sürede ilgisini resim, heykel, fotoğraf, mimari ve sinema gibi farklı disiplinlere yöneltse de temellerini dayandırdığı Sembolizm ve Dada’nın aksine müzikle arasına bilinçli bir mesafe koymuştur. Ancak bu duruş, 1930’ların sonuna doğru akımda yaşanan çözülme ve ardından Breton da dahil olmak üzere Salvador Dali, Max Ernst, André Masson gibi sanatçıların savaş nedeniyle Amerika’daki geçirdiği sürgün yıllarında yön değiştirmiştir. 1950 sonrası, Sürrealizm ile müzik arasındaki ilişkinin giderek belirginleşmeye başladığı dönemdir. Özellikle caz müziği ve müzikteki post-modern uygulamalar, sürrealist düşüncenin müzikteki yansıması olarak değerlendirilmektedir. Bu makale, hakkında az sayıda çalışma bulunan 1950 öncesine, Sürrealizm ile müzik ilişkisinin daha belirsiz kaldığı bir döneme odaklanmaktadır. Öncelikle sürrealist hareketin müziğe karşı negatif duruşunun nedenleri tartışılmış; bunun karşısında kendini sürrealist düşünceye yakın hisseden ve müziğinde sürrealist unsurlar barındıran bestecilere yer verilmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise dizisel müzik ve raslamsallığa giden yolda müzikteki gelişmelerin sürrealist düşünceye hangi noktalarda yakınlaştığı İlhan Usmanbaş’ın Dali’den Üç Resim (1952-1955) örneği üzerinden incelenmiştir.

The Surrealist movement, which emerged as a revolutionary movement in poetry in 1924,  quickly moved towards  various other disciplines such as painting, sculpture, photography, architecture and cinema, but unlike Symbolism and Dada, the movement exhibits a conscious distance from  music. However, this stance went  through a change during the dissolution period of the movement in  the late 1930s, and later in  the exile years of artists such as Breton, Salvador Dali, Max Ernst, and André Masson in America. After 1950, the relationship between surrealism and music  became more apparent.  Developments in jazz music and post-modern practices have particularly been evaluated as the reflection of surrealist thought. The purpose of this study is to explore the relationship between music and surrealism by focusing on the pre-1950s period where this relation remains more unclear. The first part of the study discusses the reasons  for  the surrealist movement's negative attitude towards music, and furthermore gives examples from the composers who had felt close to surrealist thinking and whose music contains surrealist elements. In the final part of this study, we  aim to examine the points where  surrealist thinking meets with development of music on the path leading to serial and aleatoric music through the example of İlhan Usmanbaş's musical piece Three Painting from Dali (1952).
19. Yüzyıl İngiltere’sinde Shalott Lady’si Betimleri
The Lady of Shalott Imagery in 19th Century  England
Yazar: İstanbulluoğlu, Derya
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı No. 29, 2020
Anahtar kelimeler: The Lady of Shalott,Pre-Raphaelite,Victorian era ; Shalott Lady’si,Pre-Raphaelite,Victoria dönemi

Gerçekten yaşadığına dair kesin bir delil olmayan ve genelde 5 ya da 6. yüzyıla tarihlendirilen Kral Arthur, muhtemelen bir savaş lideri ya da Kelt soylu bir klan şefiydi. Birçok ülkenin sözlü ve yazılı edebiyatından beslenerek gelişen Kral Arthur Efsanesi’ni bugün en çok bilinen hale getiren Arthur’un Ölümü adlı nesriyle 15. yüzyılda yaşamış olan Sir Thomas Malory’dir. Victoria Dönemi ulusal şairi Lord Alfred Tennyson ise şiirleriyle efsanenin 19. yüzyılda popülerliğini arttırmıştır. Kral Arthur Efsanesi öykülerinden biri olan Shalott Lady’si öyküsü, Victoria Dönemi olarak da bilinen 19. yüzyıl İngiltere’sinde en çok tercih edilen konuların başında gelir. Pre-Raphaelite’ler grubunun özellikle ilgilendiği bir konu olan Shalott Lady’si; cinselliği tabulaştıran Victoria Dönemi toplumsal hiyerarşisinde kadının yerini irdelemek açısından önemli örneklerden biri olmuştur. Lady, kendisine doğrudan bakmanın yasak olduğu dış dünyaya adım atana dek pasif rolleriyle desteklenen Victoria dönemi ideal kadın tipine uygun biridir. Ancak, yansımalarla yetinmeyip sınırlarını zorlaması onu isyankar yapmıştır. Bu çalışmada öne çıkan Shalott Lady’si betimlerinin dönemin kadın algısı bağlamında nasıl konumlandırıldığı, Victoria Dönemi sonrasında başlayıp dokuz yıl süren Edward Dönemi’nde kadın hakları mücadeleleri sonucu kendine güvenen kadın tipinin oluşması, özellikle Pre-Raphaelite sanatçılarınca ele alınan bu konunun sanat tarihsel açıdan betimsel farklılıkları ve anlamsal boyutları konuları üzerinden değerlendirme yapılmıştır.

Arthur, whose true existence has never been finally verified, is thought to have lived in the 5th or 6th centuries, probably as a war leader or a Celtic clan chief. Sir Thomas Malory is the 15th century writer who made the legend of King Arthur most well known with his prose Le Morte Darthur.  The national poet of the Victorian Era, Lord Alfred Tennyson, also increased its popularity. In 19th century  England The Lady of Shalott was  one of the favourite  subjects  of this legend. This subject , in which the Pre-Raphaelites group was especially interested, has become one of the most important examples of studying the views of  women in the Victorian Era’s tendency to keep  sexuality as a taboo subject. The Lady of Shalott is a proper Victorian woman until  she looks out of the window. Not being content with the reflection that she sees in the window  makes her rebellious. This study evaluates  how this imagery was placed in the context of women’s perception in the  Victorian  and  Edwardian Eras.  It also examines the creation of the self-confident woman , explains the descriptive uniqueness  of this subject particularly as discussed  by the Pre-Raphaelites, and in terms of art history  it discusses  lexical extent.
Kosova’daki İki Rifai Tekkesi’nden İmgeler
Images from Two Rifai Dervish Lodges (Tekkes) in Kosovo
Yazar: Karaaslan, Muzaffer
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı No. 29, 2019
Anahtar kelimeler: The Balkans,Kosovo,Ottoman wall painting,Painted decorations,Haji Sheikh Musa Dervish Lodge,Haji Sheikh Ilyas Dervish Lodge,Religious sect structures,Decorative arts ; Balkanlar,Kosova,Osmanlı duvar resmi,Boyalı nakış,Hacı Şeyh Musa Tekkesi,Hacı Şeyh İlyas Tekkesi,Tarikat yapıları,Süsleme sanatları

Osmanlı Devleti’nin erken döneminden itibaren bilinen ve geç döneminde yaygınlaşan duvar resimleri başta İstanbul olmak üzere Anadolu, Balkanlar, Kafkasya ve Ortadoğu’da görülmektedir. Farklı coğrafyalardaki sanatçıların kendine özgü üsluplarıyla yaptıkları bu sanat türü mimarinin önemli unsuru haline gelmiştir. Bu bağlamda çalışmada Balkanlar’dan iki tekke incelenecektir. Kosova’nın Yakova kentindeki Hacı Şeyh Musa Tekkesi ve Rahovec’deki Hacı Şeyh İlyas Tekkesi’nin duvar resimleri çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Birbirine çok uzak olmayan bu iki Rifai tekkesindeki duvar resimlerinin konuları ve üslupları ortaklık göstermektedir. Bunun yanı sıra bölgede yapılan araştırmalarda ve sözlü tarih çalışmalarında sanatçı ismine erişilmiştir. Çalışmanın konusunu oluşturan her iki tekkedeki duvar resimleri ilk başta yapı bazında ele alınarak incelenecektir. Ardından yapılardaki bezemeler birbirleriyle karşılaştırılarak benzerlikleri üzerinde durulacaktır. Ayrıca tekkelerdeki duvar resimlerinde tercih edilen konuların Osmanlı Devleti’nde var olan örneklerle karşılaştırarak bir fikir elde edilmeye çalışılacaktır

Wall paintings, which have been known since the early periods of the Ottoman Empire and have become widespread in its late period, are seen in Anatolia, the Balkans, Caucasus, the Middle East and Istanbul in particular. This art type, performed by artists from different regions with their own unique style, has become an important element of architecture. In this context, two dervish lodges in the Balkans will be examined. The subjects of the study are the wall paintings in the Haji Sheikh Musa Dervish Lodge in Gjakova, Kosovo and the Haji Sheikh Ilyas Dervish Lodge in Rahovec. The subjects and styles of the wall paintings in these two Rifai lodges, which are not far from each other, exhibit strong commonality. In addition, the name of the artist was found in the research and oral history studies conducted in the region. The wall paintings in both dervish lodges will be initially examined on a structural basis. Then, the decorations in the buildings will be compared and the similarities will be highlighted. In addition, an attempt will be made to draw conclusions by comparing the preferred subjects in the wall paintings of these lodges with the existing examples in the Ottoman Empire.
Erken Bizans Döneminde Doğu Sınırında Kentleşme Politikası: Martyropolis
Martyropolis: Urbanization Policy at the Eastern Border During the Early Byzatine Period
Yazar: Kaya, Amine
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı No. 29, 2020
Anahtar kelimeler: Silvan,Martyropolis City,Byzantine State,Urbanization,Silvan Castle ; Silvan,Martyropolis Kenti,Bizans Devleti,Kentleşme,Silvan Kalesi

Erken Hıristiyanlık -Bizans döneminde, 4. yüzyılın sonu- 5. yüzyılın başında, Bizans ve Sasani devletlerinin doğu sınır hattında yer alan Martyropolis kenti, din adamı Marusa b. Lyuta tarafından kurulmuştur. Günümüzde ise Diyarbakır’a bağlı Silvan ilçesi olarak konumlanmaktadır. Martyropolis kentinin kuruluş öyküsü Ortaçağ’da, Bizans dönemi kent oluşumlarında sıkça karşılaşılan bir olgu üzerine temellendirilmiştir. Bu doğrultuda kente kutsallık atfetmek adına İran, Mezopotamya ve Asuri şehirlerinde öldürülen Hıristiyan azizlerin kemikleri toplanarak kentte inşa edilen ilk dini yapılara yerleştirilmiştir. Buna binaen kente “Şehitler Şehri” anlamına gelen “Martyropolis” adı verilmiştir. Kentsel yerleşim düzenin ilk çekirdeği, kilise ve kale-burç yapıları etrafında yapılandırılmıştır. Bizans İmparatorları; I. Constantinus ( 273-337 ), I. Anastasios ( 491-518 ) ve I. Iustinianos ( 527-565 ) döneminde şehirleşme süreci hızlanmıştır.

The city of Martyropolis, located on the eastern border line of the Byzantine and Sassanid states in the early Christian -Byzantine period, late 4th century -early 5th century, was founded by the cleric Marusa b. Lyuta. Today, it is located as Silvan district of Diyarbakır. The story of the establishment of the city of Martyropolis was based on a phenomenon frequently encountered in the city formations of the Byzantine period in the Middle Ages. Accordingly, in order to attribute holiness to the city, the bones of the Christian saints killed in the cities of Iran, Mesopotamia and Assyria were collected and placed in the first religious buildings built in the city. Based on this, the city was called “Martyropolis”, which means the “City of Martyrs”. The first core of the city settlement is organized around the church and the castle-horoscope structures. Byzantine Emperors; Urbanization process has accelerated in the period of Constantinus I (273-337), Anastasios I (491-518) and I. Iustinianos (527-565).
Batı Resminde Kâhin Kadının Temsili Olarak Sibyl Betimleri
The Depictions of Sibyl as Representative of Oracle Woman in Western Painting
Yazar: Susamcı, Hilal
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı No. 29, 2019
Anahtar kelimeler: Sibyl,Sibylline books,Divination,Ancient Age,Western painting,Iconography ; Sibyl,Sibyl kitapları,Kehanet,Antik Çağ,Batı resmi,İkonografi

Batı resminde önemli bir tema olan Sibyller’in farklı alanlarda gerçekleştirilmiş pek çok betimiyle karşılaşılmaktadır. Sibyl, Antik Dönem’de belli bir tapınağa bağlı olmayıp doğrudan tanrı esini altında kehanet verdiği düşünülen kadın kâhinler için kullanılan genel bir addır. Başlarda tek bir Sibyl’in varlığından bahsedilirken zamanla bu sayı artar ve farklı yerlerde farklı zamanlarda yaşamış, bulundukları kentin adıyla anılan çeşitli Sibyller ortaya çıkar. Batı resminde kayda değer bir alan işgal eden Sibyl betimleri, pagan dönemin kâhin kadın figürleri olarak mitolojik hikâyelerle ilgili sahnelerin yanı sıra Hristiyan sanatı içinde çeşitli dinsel konulu sahnelerde de kendilerine büyük yer bulur. Zira onların da, tıpkı peygamberler gibi İsa ile ilgili çeşitli kehanetlerde bulundukları düşünülmüştür. Dolayısıyla pagan figürler olmalarına rağmen Hristiyanlığın başlangıcında adeta peygamber gibi saygı görmüşler ve Hristiyan sanatında tek başlarına ya da peygamberlerle birlikte olmak üzere sıkça kullanılmışlardır. Nihayetinde Hristiyanlar tarafından da büyük önem atfedilen bu kadınlar duvarlardan altarlara, kitaplardan tuvallere kadar geniş bir yelpazede karşımıza çıkmaktadırlar. İlk olarak Sibyller’in kimliği ve Sibyl Kitapları olarak adlandırılan kehanet koleksiyonu hakkında bilgi veren bu çalışma, sonrasında mitolojik ve dini sahneler üzerinden farklı dönemlerde ve alanlarda gerçekleştirilmiş Sibyl betimlerini incelemekte ve ikonografik olarak değerlendirmeye çalışmaktadır.

The theme of the Sibyls, which has an important place in Western painting, is encountered in their many depictions in various fields. Sibyl is a general name used for female oracles who were thought to have prophesied directly by the inspiration of God. At first, only one Sibyl was mentioned, but they increased in the course of time. The depictions of a Sibyl occupying a significant part in Western paintings, and play an important role in various religious themes in Christian art, as well as in scenes related to mythological stories, including the figures of the female oracle in the pagan era. Because they were thought to have made various prophecies about Jesus, they were respected as prophets at the beginning of Christianity, and they were used frequently in Christian art, either alone or together with prophets. Consequently, we see these oracle women, who are also given great importance by Christians, in a wide range from walls to altars, and from books to canvas. This study, which first gives information about the identity of the Sibyls and the collection of the so-called Sibylline Books, then tries to examine and interpret iconographically the depictions of the Sibyls in different periods and fields, as considering mythological and religious scenes.
Türk Mimarisinin Günümüze Kadar Geldiği Yerleşim: Tarhala
The Settlement on which Turkish Architecture has Survived until Today: Tarhala
Yazar: Uykur, Ramazan
Dergi: Sanat Tarihi Yıllığı No. 29, 2020
Anahtar kelimeler: Soma,Tarhala,Darkale,Ottoman Architecture,Western Anatolia ; Soma,Tarhala,Darkale,Osmanlı Mimarisi,Batı Anadolu

Makalenin konusu Manisa İli’nin Soma ilçesine bağlı, günümüzdeki adı Darkale olan yerleşim yerindeki Türk dönemine ait yapıların tanıtılmasıdır.  Tarhala, Antik dönemde ve Roma döneminde Pergamon’u doğudan gelecek tehlikelere karşı koruyan bir karakol niteliğindedir. Bizans ve Türk dönemlerinde aralıksız devam eden iskân günümüze kadar devam etmiştir. Tarhala isminin menşei konusunda farklı görüşler ileri sürülmüştür. Osmanlı arşiv kayıtlarında Tarhala olan yerleşim, Cumhuriyet dönemine Darkale ismini almıştır. Günümüzde Tarhala çok az sayıda hanenin yaşamaya devam ettiği, kaderine terk edilmiş bir yöredir. Köyde yaşamın terk edilmesiyle özellikle geleneksel konutlar büyük tahribata uğramıştır. Yerleşmede yaptığımız araştırmada Klasik Osmanlı döneminden kalma 1 metruk hamam, 19. yüzyıl Osmanlı döneminde yapılmış 2 cami, 14-15. yüzyıl özellikleri gösteren 1 çamaşırhane, 5 sağlam ve 2 metruk çeşme tespit edilmiştir.

The subject of the article is the introduction of structures belonging to the Turkish Period in the settlement recently called Darkale, located in the Soma district of the Manisa province, together with its drawings and architectural features. During the Ancient and Roman periods, Tarhala used to serve as an outpost protecting Pergamon against the threats coming from the east. The constant habitation in the Byzantine and Turkish periods has continued until today. There have been many speculations about the the origin of the name Tarhala. In the Ottoman archives, the settlement is mentioned as Tarhala; and it took the name Darkale during the Republican Period. Today, Tarhala is an abandoned area on which a few householders continue to live. Due to such desolation, traditional houses have been extensively damaged. During the search we carried out in the settlement, we detected 1 abandoned bathhouse dating back to the Classical Ottoman Period, 2 mosques built in the 19th century, 1 laundry house bearing the characteristics of the 14th and 15th centuries, and 5 solid and 5 abandoned fountains.