hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Japonya’da Doğu Tarihi ve Orta Doğu-İslâm Araştırmaları Kapsamında Osmanlı Araştırmaları
Ottoman Studies in Japan within the context of Oriental and Middle Eastern-Islamic Research
Yazar: Suemori, Haruka
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 5 No. 2, 2019
Anahtar kelimeler: Osmanlı Tarihi,Japonya,Doğu/Batı,Ortadoğu İslam ; Ottoman History,Japan,East/West (Orient/Occident),Middle Eastern Islam

Japonya’da Osmanlı Tarihi Araştırmaları, II. Dünya Savaşı sonrasında ciddi olarak başlamıştır ve halen bu araştırmalar Japon üniversitelerinde Doğu Tarihi Bölümü içerisinde Orta Doğu-İslâm alanında yapıldığı gibi Doğu Tarihi Araştırmaları ve Orta Doğu-İslâm Araştırmaları disiplini içerisinde de yürütülmektedir. Çin ve Kore filolojisiyle tarihine dair Doğu Tarihi Araştırmalarının tarihi daha eski olmakla birlikte Orta Doğu-İslâm Araştırmaları, 1937’deki Japon-Çin Savaşı’yla birlikte başlamıştır. Özellikle II. Dünya Savaşı’ndan sonra 1950’li ve 1960’lı yıllardan itibaren Orta Doğu-İslâm Araştırmaları kapsamında Japon araştırmacıların Japonya devleti tarafından sağlanan imkânlar çerçevesinde Orta Doğu ülkelerine giderek bir süre kalmak suretiyle araştırma yapmaya başlamaları, aynı anda, Osmanlı Tarihi Araştırmalarının da artmasını sağlamış ve çalışma konuları zenginleşmiştir. Günümüzde Japonya’da hâkim olan ve bütün dünyayı bir bütün olarak anlamayı amaçlayan yeni tarih zihniyetine Osmanlı tarihi alanındaki araştırmaların katkısı yadsınamaz. Burada Japonya'da Osmanlı tarihi alanında yapılan çalışmalar yeni tarih anlayışının şekillenmesi çerçevesinde değerlendirilenecek ve yapılan çalışmalar hakkında bilgi verilecektir.

The research of Ottoman history started seriously in Japan after the Second World War; and like Middle Eastern-Islamic studies, it is currently conducted at the university departments of Oriental research under the heading disciplines of Oriental history and Middle Eastern-Islamic studies. The historical research on Middle East-Islam indeed began with the Sino-Japanese War of 1937, although the Oriental studies focusing on the history as well as philology of China and Korea date back earlier. Starting in the 1950s and 60s, particularly after World War II, Japanese scholars from the Middle Eastern-Islamic studies came to conduct research in Middle Eastern countries with the financial support of the Japanese state, which led to the increase in the number of scholarly works on Ottoman history and the diversification of research topics. The research of Ottoman history has a non-ignorable influence on the formation of “new” and a more comprehensive understanding of global history in Japan today. By giving details on recent works, this study thus examines the current contours of Ottoman studies in Japan within the developing concept of “new historical approach.”
Lubb et-Tevârîh’te Harezmşâhlar’a Dair Bilgiler
Lubb et-Tevârîh’te Harezmşâhlar’a Dair Bilgiler
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 5 No. 2, 2019
Anahtar kelimeler: Harezmşâhlar,Lubb et-Tevârîh,Yahya b. Abdullatif Kazvînî

Lubb et-Tevârîh;  Yahya b. Abdullatif Kazvînî tarafından Şâh İsmâil’in dördüncü oğlu Ebû el-Feth Behrâm Mirzâ için 948 (1541) senesinde kaleme alınmış genel bir tarih kitabıdır. Eser dört bölümden meydana gelmektedir. Birinci bölümde, Hz. Muhammed ve On İki İmam, İkinci bölümde Pişdadiler, Keyaniler, Eşkâniler (Mülükü’t-Tavaif) ve Sasaniler’e dair bilgiler anlatılmaktadır. Eserin üçüncü bölümü ise iki fasıla ayrılmış olup ilk fasılda Hulefa-yı Raşidin, Emeviler ve Abbâsiler’e dair bilgiler zikredilmektedir. İkinci fasıl ise alt kısımlara ayrılarak sırasıyla; Tâhirîler, Saffârîler, Sâmânîler, Gazneliler, Gûrîler (Gûrlular), Büveyhîler, Selçuklular, Hârezmşâhlar, Atabeylikler, Batı ve İran İsmailileri, Kirmân Karahıtayları, Cengiz Han döneminden Ebu Said Mirza Bahadır Han’a kadar Moğollar, Moğollar ve Timurlular arasındaki dönemde kurulan Beylikler, Timurlular, Akkoyunlular, Karakoyunlular, Maveraünnehr ve Horasan Özbekleri hakkında ki bilgilerden, dördüncü bölümde ise kendi zamanına kadar ki Safevî tarihinden bahseder. Eserin bu son kısmı özellikle Safeviler’in ilk dönemleri için önemli bilgiler ihtiva etmektedir.

Lubb et-Tevârîh;  Yahya b. Abdullatif Kazvînî tarafından Şâh İsmâil’in dördüncü oğlu Ebû el-Feth Behrâm Mirzâ için 948 (1541) senesinde kaleme alınmış genel bir tarih kitabıdır. Eser dört bölümden meydana gelmektedir. Birinci bölümde, Hz. Muhammed ve On İki İmam, İkinci bölümde Pişdadiler, Keyaniler, Eşkâniler (Mülükü’t-Tavaif) ve Sasaniler’e dair bilgiler anlatılmaktadır. Eserin üçüncü bölümü ise iki fasıla ayrılmış olup ilk fasılda Hulefa-yı Raşidin, Emeviler ve Abbâsiler’e dair bilgiler zikredilmektedir. İkinci fasıl ise alt kısımlara ayrılarak sırasıyla; Tâhirîler, Saffârîler, Sâmânîler, Gazneliler, Gûrîler (Gûrlular), Büveyhîler, Selçuklular, Hârezmşâhlar, Atabeylikler, Batı ve İran İsmailileri, Kirmân Karahıtayları, Cengiz Han döneminden Ebu Said Mirza Bahadır Han’a kadar Moğollar, Moğollar ve Timurlular arasındaki dönemde kurulan Beylikler, Timurlular, Akkoyunlular, Karakoyunlular, Maveraünnehr ve Horasan Özbekleri hakkında ki bilgilerden, dördüncü bölümde ise kendi zamanına kadar ki Safevî tarihinden bahseder. Eserin bu son kısmı özellikle Safeviler’in ilk dönemleri için önemli bilgiler ihtiva etmektedir.
Mukayeseli Perspektif Zaviyesinden Safevî İranı’nın İnkırazı (Safevîler, Osmanlılar ve Babürlüler)
The Decline of Safavid Iran in Comparative Perspective
Yazar: Matthee, Rudi
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 5 No. 2, 2019
Anahtar kelimeler: Safeviler,Osmanlılar,Babürlüler ; Safavids,Ottomans

Varlığını, bir devlet olarak doğduğu 1501’den zeval bulduğu 1722 yılına kadar sürdüren ve İran tarihinin bu dönemine değinen çok sayıda modern araştırmacının yanı sıra çok sayıda İranlı tarafından da “kendine has bir yönetim şekli”, “eşi ve benzeri olmayan”, “nev-i şahsına münhasır” ve “kendine özgü bir dünya” olarak tanımlanan Safevî İranı’nı bu şekilde görmek için hatırı sayılır sebeplere sahibiz. Safevîlerin; dünyanın tek Şiî ulusunun yaratıcıları olarak oynadıkları çok önemli rolleri, modern İran ulus-devletinin banileri olarak sahip oldukları konum ve küçük bir Afgan savaşçı güruhunun bir ayaklanmayı müteakiben başlayan saldırısı karşısında devletlerinin aniden dağılması gibi bütün bu benzersiz özellikleri sözü geçen yaklaşımı gerçekten de haklı çıkarır gibi görünüyor.

Rudi Matthee, “The Decline of Safavid Iran in Comparative Perspective”, Journal of Persianate Studies, 8 (2015), ss. 276-308
Eğriboz Sancağı İdarecileri (1756-1792)
The Sanjak of Eğriboz (Éuboea) Administrators (1756-1792)
Yazar: İnbaşı, Mehmet
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 6 No. 1, 2019
Anahtar kelimeler: Éuboea,Aegean Island,Aegean Sea,Ottoman State,18th Century ; Eğriboz,Ege Adaları,Ege Denizi,Osmanlı Devleti,18. Yüzyıl

Günümüzde Yunanistan’ın doğusunda yer almakta olup, Osmanlılar zamanında önemli bir sancak merkezi ve şehirdir. Osmanlı hâkimiyeti döneminde (1470-1831) önemli bir deniz üssü olan şehir, kalabalık Müslüman nüfusa, birçok dinî binaya sahip önde gelen İslâmî ve idarî bir merkezi olarak dikkati çeker. Kaynaklarda Eğriboz veya Ağriboz olarak isimlendirilmekte olup, başlangıçta Bizans’ın 1204’ten sonra da Venedikliler’in kontrolü altına girdi. Venedikliler burayı 1470’e kadar Ege’deki en gelişmiş deniz üssü olarak kullandılar.Fâtih Sultan Mehmed’in Mora’nın önemli bir kısmını topraklarına dâhil etmesinden sonra kara ve deniz ulaşımı için Eğriboz’un önemi arttı. Osmanlı-Venedik savaşı sırasında Fâtih ordusuyla şehri kuşattı ve 1470’te adayı fethetti. Fetihten itibaren inşa edilen Türk-İslam eserleri ile önemli bir üs haline gelen Eğriboz, 1831 yılına kadar Osmanlı idaresinde kaldı.Bu makalede Eğriboz’un Osmanlı idaresindeki idarecileri incelenecektir. Başbakanlık Arşivi’nde bulunan kayıtlara göre 1756-1792 yılları arasında Eğriboz sancağına Osmanlı Devleti tarafından 72 atama yapılmıştır. Bu valilerin atama tarihleri, görev süreleri, bu sürelerde meydana gelen olaylar bu çalışmanın konusunu teşkil etmektedir.

Eğriboz (Éuboea), currently located in the east of Greece, was an important center of sanjak and city in Ottoman time. During the Ottoman rule (1470-1831), the city which was a significant sea-base attracted attention with its crowded Muslim population and being an Islamic and government center having many religious buildings. In the Turkish sources it has been named as Eğriboz or Ağriboz and has been initially under Byzantine’s rule and then, in 1204 that of the Venetians. The Venetians used the city as the most developed sea-base in Aegean Sea until 1470.Following Sultan Mehmed the Conqueror’s conquest of a great deal of part of Morean Peninsula, the significance of Eğriboz highly increased in terms of land and maritime transportation. During the Ottoman-Venetian battle, the Conqueror besieged the city with his army and conquered the island in 1470. With its Turkish-Islamic monuments constructed after the conquest, Eğriboz has become a significant base and remained under the Ottoman rule up to 1831.This paper intends to examine governors of Eğriboz under Ottoman rule. According to the Prime Ministry’s archive records dated between 1756 and 1792, there have been 72 governor’s appointment to Eğriboz Sanjak by the Ottoman center. This study focuses on the appointment dates and duration of such governors and incidents happened within these time sequences.
Hafıza Mekânlarının İktidar Aracı Olarak Kullanılması Üzerine Bir Değerlendirme
Evaluation of Places of Memory as an Instrument for Power
Yazar: Hocaoğlu, Beycan
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 6 No. 1, 2019
Anahtar kelimeler: Human Geography ; Beşeri Coğrafya ; Hafıza Mekanları,Siyasal Mekanın Peyzajı,İktidar-Coğrafya İlişkisi ; Places of Memory,Landscape of Political Place,Relations of Geography and Power

Hafıza mekânları müzeler, abideler, mezarlıklar, heykeller, kamusal binalar ve meydanlar, sokaklar, tarihi koruma projeleri, levhalar, anıtlar ile ilişkili ritüeller, tasvirler ve onlarla ilişkili pratikleri içermektedir. Bunlar sembolik alanları vurgulamakta ve kimlik (ırk, sınıf, cinsiyet, ulus gibi) nosyonunun gerçekleştirildiği ve onun üzerinden rekabet edildiği kollektif siyasetin düğüm noktaları olarak işlev görmektedirler. Pek çok hafıza mekânı açık bir şekilde mevcut güç ilişkilerini meşru gösteren veya eskilerini akamete uğratmak niyetinde olan siyasal birer projenin sonucunda inşa edilmişlerdir. Bu çalışmanın amacı anma faaliyetlerine odaklanarak mekân ve hafıza ile ilgili coğrafi literatürün genel bakış açısını değerlendirmektir. Çalışmada literatür tematik üç bölümde organize edilmiştir: (a) Milliyetçi tasavvurların kutsallaştırılması, (b) değişen siyasal rejimler ve (b) ulusal mekânlar üzerindeki çatışmalar.

Places of memory consist of museums, monuments, cemeteries, sculptures, buildings, squares, streets, historical conservation projects, memorials, plaques, rituals, portrayals and all practices related to them. These features emphasize the symbolic meaning of places and function as political competition nodes for various identities such as race, class, gender and nation. Places of memories are constructed mostly as a result of political project aimed to show current power relations of society or to abort previous ones. The aim of this study is to review the literature by focusing on practices of memory. The literature has been organized into three thematic chapter: (a) the sacralise of national imaginations, (b) changing political regimes, (c) conflicts over national places.
Tanzimat’tan II. Meşrutiyet’e (1839-1908) Esnaf Hareketliliği, Devlet Kontrolü ve İstanbul
Artisans’ Mobility, State Control and Istanbul from the Tanzimat to the Second Constitution (1839-1908)
Yazar: Turna, Nalan
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 6 No. 2, 2020
Anahtar kelimeler: Esnaf,İstanbul,göç,teb'a/vatandaş,modern devlet ; Artisan,Istanbul,migration,subject/citizen,modern state

Modern devletler 17. yüzyılda ve sonrasında ortaya çıktılar. Sınırları belli bir coğrafi alana yerleşen bu devletler, büyüyen bürokrasileri ve orduları finanse etmek için teb'alarını/vatandaşlarını doğrudan vergilendirdiler. Bunun için kimin teb'a/vatandaş olup kimin olmadığını belirlemeleri gerekiyordu; çeşitli kanunları yürürlüğe koydular, sayımlar yaptılar ve iç/dış pasaportların da dâhil olduğu kimlik kartları çıkardılar. 17. yüzyıldan itibaren daha fazla genişleyemeyen Osmanlı İmparatorluğu, sınırları belli bir devlet olarak elindeki kaynakları etkin bir şekilde kullanma ihtiyacı duydu. Egemenliği altındaki insanların hareketlerini daha düzenli olarak kontrol etmeye ve gözetleme mekanizmaları geliştirmeye başladı. Elinizdeki bu makale Tanzimat’tan II. Meşrutiyet dönemine (1839-1908), İstanbul özelinde esnaf hareketliliğini ve devletin oynadığı rolü göstermektedir. Başkent İstanbul'a, kimin teb'a/vatandaş olup olmadığını belirleme ihtiyacına, devletin hareketleri denetlemesinin ekonomik boyutuna ve dolayısıyla çıkarlarının üst düzey esnaf ve tüccarla örtüşmesine, Şehremaneti'nin bir parçası olarak kurulan Esnaf Kalemi üzerinden lonca yöneticisi/kethüdanın değişen rolüne dikkat çekmektedir. Son olarak da 1877-1878 Osmanlı-Rus savaşını takiben ve esas olarak 1890’lar ve sonrasında Ermeni esnafın hareketliliğini örneklemektedir.

Modern states emerged from the 17th century and onwards. Settled in geographically defined spaces, these states directly taxed their subjects/citizens to finance growing bureaucracies and armies. For this, they needed to determine who was a subject/citizen and who was not; they passed various laws, conducted censuses, and issued identity cards, including internal/external passports. The Ottoman Empire, which could not expand anymore since the 17th century, needed to exploit its existing resources effectively as a state with defined borders. It began to control people’s movements under its rule on a more regular basis and to develop surveillance mechanisms. Emphasizing Istanbul, this present article shows artisans' mobility and the state's role from the Tanzimat to the Second Constitutional era (1839-1908). It pays attention to the capital city, Istanbul, the need to determine who was a subject/citizen or not, the economic dimension of state controlling of movements, and thus its interests coinciding with the upper-level artisans and merchants, the changing role of guild warden/kethüda through the Şehremaneti’s newly founded office called Artisan’s Office. Finally, it exemplifies Armenian artisans’ mobility following the Ottoman-Russian war of 1877-1878 and mainly from the 1890s and onwards.
Bilâd-ı Şam’da Deprem: Kudüs 30 Ekim 1759, Saat 03.45
Earthquake in Syria: Jerusalem, October 30, 1759, 03:45 AM
Yazar: Dolu, Alaattin
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2020
Anahtar kelimeler: Deprem,Şam,Kudüs,Sayda,Osmanlı Devleti ; Earthquake,Damascus,Jerusalem,Sidon,Ottoman Empire

1759 yılında Şam ve Sayda eyaletinde meydana gelen depremler bölge ahalisi için uzun süredir karşılaşmadıkları felaketler zincirinin bir halkasıydı. Kıtlık, kuraklık, depremler hayat pahalılığı ve akabinde 1760 yılından sonra meydana gelen veba salgını bölgedeki Müslüman ve gayrimüslimlerin nazarında kendilerine gönderilen bir azap olarak algılanmıştır. 1759 yılında bir ay arayla meydana gelen iki büyük deprem pek çok köyün yok olmasına ve şehirlerdeki kamu binaları başta olmak üzere evlerin yıkılmasına neden olmuştu. Bu felaketleri yaşayanlar ise o günlerde eline aldıkları divitlerinin mürekkebini bu sefer deprem için sarf etmiştir. Deprem sonrası Osmanlı Devleti’nin yenileme çalışmaları dâhilindeki yazışmalar ve kayıtlar ile dönem tanıklarının izlenimleri bu çalışmanın çerçevesini oluşturmaktadır. Bu bağlamda hasarın boyutları ve halkın tepkileri Kudüs, Sayda ve Şam şehirlerine odaklanılarak tasvir edilmiştir.

The earthquakes that occurred in Damascus and Sidon province in 1759 were parts of serial disasters that the locals had not encountered for a long time. Famine, drought, earthquakes, the rising cost of living, and the plague epidemic in 1760 were perceived as a torment sent by God to the Muslims and non-Muslims in the region. Two major earthquakes in 1759 led to the destruction of many villages and the collapse of public buildings, especially in cities. The scholars of the period who witnessed these disasters devoted a few pages to the earthquakes in question. The testimonies of the witnesses of the period regarding the earthquake of 1759 as well as the following renovation efforts of the Ottoman Empire are the main subjects of this study. The scale of the damage and the reactions of the people are depicted by focusing on Jerusalem, Damascus, and Sidon.
Geç Dönem Osmanlı Bahriyesinde İstihdam Edilen Gayrimüslimler Hakkında Bazı Tespitler (1850-1918)
Some Findings about Non-Muslims Employed in the Late Ottoman Navy (1850-1918)
Yazar: Korkmaz, Mehmet
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2020
Anahtar kelimeler: Geç Dönem Osmanlı İmparatorluğu,Gayrimüslimler,Bahriye Nezareti,İstihdam,Etnisite ; Late Ottoman Empire,Non-Muslims,the Ministry of Navy,Employment,Ethnicity

İstanbul’un fethiyle birlikte bir imparatorluk hüviyetine sahip olan Osmanlı Devleti, farklı etnik kökene ve inanç gruplarına sahip tebaasını uzmanlıklarına göre bürokraside istihdam etmiştir. Gerçi bu hak, kanunen Islahat Fermanı (1856) ile verilmişse de bu tarihten önce de gayrimüslimler devletin çeşitli kademelerinde görev yapıyorlardı. Bu makale hususiyle bahriyede ıslahat hareketlerinin ve modernleşmenin gündeme geldiği XIX. yüzyılın ortasından imparatorluğun sonuna kadar olan süreçte Osmanlı tebaasından olan gayrimüslimlerin istihdamı meselesini tartışmaktadır. Bunların Bahriye Nezareti’nin hangi kademelerinde görevlendirildiklerini, eğitim durumlarını, uzmanlık alanları gibi konuları arşiv belgeleri ışığında incelemektedir. Böylelikle askerî bir kurumda personel istihdamı uygulamaları içerisinde gayrimüslim tebaanın konumunun açıklığa kavuşturması hedeflenmektedir.

Having an imperial identity with the conquest of Constantinople, Ottoman Empire employed its subjects with different ethnic origins and beliefs in the bureaucracy on the basis of their areas of expertise. Even though this right was legally granted with the Hatt-ı Hümayun of 1856, non-Muslims were actually working at several parts of the state administration before that date. This article examines the problem of the employment of non-Muslims during the process of the modernization and the reforms in the navy from the mid-19th century until the end of the empire. It examines the issues such as the levels of employment among non-Muslims in the Ministry of Navy, their educational status and their areas of expertise on the basis of archival documents. Through this way, it tries to reveal the position of non-Muslims within the practices of employment in a military institution.
II. Abdülhamid Dönemi İstanbul’unda Şii Kimliği ve Hüseyniye İnşa Girişimi
The Shi‘ī Identity and an Attempt to Construct Ḥosayniya in Istanbul during Abdulhamid II Era
Yazar: Yıldız, Güllü
Dergi: Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, Vol. 7 No. 1, 2021
Anahtar kelimeler: II. Abdülhamid,İstanbul,Şiî topluluk,Hüseyniye,dinî kimlik ; Abdulhamid II,Istanbul,Shi‘ī community,Ḥosayniya,religious identity

İstanbul’daki varlıkları hayli eski olan İranlılar, 19. asrın ikinci yarısından itibaren ticari ve kültürel açılardan güçlü bir topluluk olarak karşımıza çıkmaktadır. Topluluğun eğitim, sağlık gibi alanlarda kurumsallaşması, dinî yaşantılarını da etkilemiş ve din/mezhep temelli bir toplumsal kimlik inşa sürecini de beraberinde getirmiştir. Muharrem ayının ilk on günü gerçekleştirilen Azadarî merasimlerinin halka açık icra edilmeye başlaması, Şiî kimliğin en görünür hususiyetlerinden biridir. Bu çalışma İstanbul’daki İranlı Şiî topluluğun, Hüseyniye Tekkesi adını verdiği bir “Azadarî mabedi” inşa etme girişimi ayrıntılarıyla ele alınmaktadır. 1296/1879 yılının sonunda bir encümen kurulması ve gerekli finansmanın sağlanması için yardım sandığı oluşturulmasıyla başlayan bu girişim, arşiv belgelerinin yanı sıra topluluğa ait süreli yayınlardan ve hatırat, seyahatname türü eserlerden takip edilmektir. Bu girişimin ve diğer kurumsallaşma çabalarının bir yandan Şiîlerin dinî kimlik inşası açısından anlamı, öbür taraftan da Sultan II. Abdülhamid’in dinî politikasına mütekabiliyeti değerlendirilmektir. Ayrıca dönemin İran sefiri Muînülmülk Hacı Mirza Muhsin Han’ın Sultan II. Abdülhamid’e yakınlığının bu çabaları nasıl etkilediğine de değinilmektir.

Having a long history of presence in Istanbul, Iranians have appeared as a strong community commercially and culturally from the second half of the 19th century onwards. Institutionalization of the Iranian community in diverse fields like education and health effected on their religious life and brought out the construction process of a social identity simply based on the religion/sect. One of the most visible features of the Shi‘ī identity was the beginning to perform “Azādārī ceremonies” that take place publicly during the first ten days of the month of Muharram. This study deals in detail with the attempt of the Iranian community in Istanbul to build a “Takya Ḥosayniya”; “a temple for Azādārī”. This attempt that begins with the foundation of a council and aid fund for finance at the end of the year 1296/1879, is examined through the periodicals, memoires and travelogues published by the Iranian community in addition to the Ottoman archival documents. It aims to evaluate the meaning of this and other attempts of the Iranian community for the construction of a religious identity on the one hand and hand its accordance with Sultan Abdulhamid II’s religious policy on the other. Also it discusses the influence of the relationship between the Sultan and the Iranian ambassador of the time; Mu‘īn al-Mulk on this attempt.