hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
DEĞİŞİK HÜMİK ASİTLİ KOMPOZE GÜBRE DOZU UYGULAMALARININ GÜL FİDANLARININ BÜYÜME VE GELİŞME ÖZELLİKLERİNE ETKİSİ
DEĞİŞİK HÜMİK ASİTLİ KOMPOZE GÜBRE DOZU UYGULAMALARININ GÜL FİDANLARININ BÜYÜME VE GELİŞME ÖZELLİKLERİNE ETKİSİ
Yazar: Güneş, Aslı; Salman, Ali; Avcıoğlu, Rıza; Çakar, Handan
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 19 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Gül, hümik asit, gübre

Bu çalışmada, % 20 oranında hümik asit içeren farklı gübre dozlarının (0, 3, 6, 9, 12 g/saksı kompoze gübre - % 12 N: % 12 P: % 12 K: % 20 Hümik asit) gül bitkisinin bazı agronomik ve floristik özelliklerine (boy, yaprak sayısı, yaprak kuru madde oranı, yaprak kuru madde verimi, goncaçiçek sayısı, kök kuru madde oranı) etkisi, Ege Üniversitesi Bayındır Meslek Yüksekokulu seralarında yürütülen saksı denemeleriyle araştırılmıştır. Türkiye’nin Yalova yöresinden sonra ikinci sırada yer alan Bayındır çiçek üreticilerine kompakt bir öneri sunmak amacıyla yürütülen çalışmada, gözlem ve ölçümler Mayıs 2006- Mayıs 2007 sürecinde gerçekleştirilmiş ve özellikle 6 g/saksı’lık gübre dozunda en olumlu sonuç elde edilmiştir. Ayrıca, 3 g/saksı’lık gübre dozunun da kök kuru madde oranı dışındaki tüm karakterler üzerine olumlu etki yaptığı saptanmıştır. Bu tip çalışmaların, bitki besin maddelerini ayrı ayrı denenerek yürütülmesi yararlı olacağı kanaatine varılmıştır

Bu çalışmada, % 20 oranında hümik asit içeren farklı gübre dozlarının (0, 3, 6, 9, 12 g/saksı kompoze gübre - % 12 N: % 12 P: % 12 K: % 20 Hümik asit) gül bitkisinin bazı agronomik ve floristik özelliklerine (boy, yaprak sayısı, yaprak kuru madde oranı, yaprak kuru madde verimi, goncaçiçek sayısı, kök kuru madde oranı) etkisi, Ege Üniversitesi Bayındır Meslek Yüksekokulu seralarında yürütülen saksı denemeleriyle araştırılmıştır. Türkiye’nin Yalova yöresinden sonra ikinci sırada yer alan Bayındır çiçek üreticilerine kompakt bir öneri sunmak amacıyla yürütülen çalışmada, gözlem ve ölçümler Mayıs 2006- Mayıs 2007 sürecinde gerçekleştirilmiş ve özellikle 6 g/saksı’lık gübre dozunda en olumlu sonuç elde edilmiştir. Ayrıca, 3 g/saksı’lık gübre dozunun da kök kuru madde oranı dışındaki tüm karakterler üzerine olumlu etki yaptığı saptanmıştır. Bu tip çalışmaların, bitki besin maddelerini ayrı ayrı denenerek yürütülmesi yararlı olacağı kanaatine varılmıştır
GÜN-DERECE MODELLEMELERİ VE BİTKİ KORUMADA KULLANIM OLANAKLARI
GÜN-DERECE MODELLEMELERİ VE BİTKİ KORUMADA KULLANIM OLANAKLARI
Yazar: Karsavuran, Ali Kemal Birgücü     Yusuf; Karsavuran, Yusuf
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 19 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Gün-derece modeli, fizyolojik zaman, sıcaklık, bitki koruma

Zararlılarla mücadelede en çok kullanılan yöntem olan kimyasal savaş, entegre mücadele kapsamında prensiplerine uygun bir şekilde kullanılmalıdır. Üreticiler genellikle kimyasal maddeleri kullanmakta sabırsız davranmakta ve yüksek verim ve kaliteye ulaşma amacıyla kullanılan kimyasal miktarının doğru orantılı olduğunu düşünmektedir.Bu nedenle de çoğunlukla takvimsel ilaçlamalara başvurulmaktadır. Zararlılarla ile mücadelede kimyasal savaşa başvurulacaksa, ilaçlama zamanının belirlenmesi, gereksiz ve etkisiz ilaç kullanımını engellenmesi, ilaçların olumsuz etkilerini en aza indirgenmesi açısından son derece önemlidir. Bu nedenle ilaçlama zamanının belirlenmesi amacıyla son yıllarda modelleme yöntemlerine başvurulmaktadır. Sıcaklık ile organizma gelişimi arasında sıkı bir ilişki olması nedeniyle modelleme yöntemlerinin en çok üzerinde durulanlarından bir tanesi de gün-derece modellemeleri olmuştur. Gün-derece modellemeleri, modellemeler arasında görülen farklılıklar ve kullanım olanakları bu çalışmada ele alınmıştır

Zararlılarla mücadelede en çok kullanılan yöntem olan kimyasal savaş, entegre mücadele kapsamında prensiplerine uygun bir şekilde kullanılmalıdır. Üreticiler genellikle kimyasal maddeleri kullanmakta sabırsız davranmakta ve yüksek verim ve kaliteye ulaşma amacıyla kullanılan kimyasal miktarının doğru orantılı olduğunu düşünmektedir.Bu nedenle de çoğunlukla takvimsel ilaçlamalara başvurulmaktadır. Zararlılarla ile mücadelede kimyasal savaşa başvurulacaksa, ilaçlama zamanının belirlenmesi, gereksiz ve etkisiz ilaç kullanımını engellenmesi, ilaçların olumsuz etkilerini en aza indirgenmesi açısından son derece önemlidir. Bu nedenle ilaçlama zamanının belirlenmesi amacıyla son yıllarda modelleme yöntemlerine başvurulmaktadır. Sıcaklık ile organizma gelişimi arasında sıkı bir ilişki olması nedeniyle modelleme yöntemlerinin en çok üzerinde durulanlarından bir tanesi de gün-derece modellemeleri olmuştur. Gün-derece modellemeleri, modellemeler arasında görülen farklılıklar ve kullanım olanakları bu çalışmada ele alınmıştır
BATI ANADOLU'DA HALK İLACI OLARAK KULLANILAN ASTERACEAE TÜRLERİ
BATI ANADOLU'DA HALK İLACI OLARAK KULLANILAN ASTERACEAE TÜRLERİ
Yazar: Sarı, Ali Osman; Oğuz, Bilgin; Bilgiç, Aynur; Tort, Nedret; Güvensen, Aykut; Şenol, Serdar Gökhan
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 18 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Halk ilacı, Asteraceae, Ege, Marmara, Matricaria, Helichrysum, Achillea, Cynara, Taraxacum, Centaurea.

Ege ve Güney Marmara Bölgeleri’ni kapsayan ve 2002-2005 yılları arasında dört yıl süre ile yürütülen çalışmada halk ilacı olarak kullanılan bitki türleri ve kullanım şekilleri belirlenmiştir. Bu makalede Asteraceae familyasına ait olan taksonlar burada sunulmuştur. Söz konusu familyaya ait 20 taksonun kullanımı ile ilgili 12’si bayan ve 29 bay olmak üzere 41 kişi, toplam 53 kullanım şeklini rapor etmişlerdir. En fazla kayıt, sırası ile Uşak, Muğla ve İzmir illerinden elde edilmiştir. Bitkilerin kullanımı ile ilgili bilgilerin çoğunluğu orta yaş grubu ve ilköğretim mezunu kişilerden gelmiştir. Tedavide kullanılan bitkilerin %77’si doğadan toplama yolu ile elde edilirken, kalanlar aktardan veya pazardan temin edilmiştir. Bazı türlerin kullanımının diğerlerine göre oldukça yaygın olduğu belirlenmiş olup, en fazla rapor edilen üç tür sırası ile Matricaria chamomilla L., Helichrysum stoechas ssp. barrelieri, Achillea millefolium olmuştur. Bazı bitkiler yalnız kullanılırken, bazılarının diğer bitki türleri ile veya şeker, bal gibi gıda katkı maddelerleri ile karıştırılması önerilmiştir

Ege ve Güney Marmara Bölgeleri’ni kapsayan ve 2002-2005 yılları arasında dört yıl süre ile yürütülen çalışmada halk ilacı olarak kullanılan bitki türleri ve kullanım şekilleri belirlenmiştir. Bu makalede Asteraceae familyasına ait olan taksonlar burada sunulmuştur. Söz konusu familyaya ait 20 taksonun kullanımı ile ilgili 12’si bayan ve 29 bay olmak üzere 41 kişi, toplam 53 kullanım şeklini rapor etmişlerdir. En fazla kayıt, sırası ile Uşak, Muğla ve İzmir illerinden elde edilmiştir. Bitkilerin kullanımı ile ilgili bilgilerin çoğunluğu orta yaş grubu ve ilköğretim mezunu kişilerden gelmiştir. Tedavide kullanılan bitkilerin %77’si doğadan toplama yolu ile elde edilirken, kalanlar aktardan veya pazardan temin edilmiştir. Bazı türlerin kullanımının diğerlerine göre oldukça yaygın olduğu belirlenmiş olup, en fazla rapor edilen üç tür sırası ile Matricaria chamomilla L., Helichrysum stoechas ssp. barrelieri, Achillea millefolium olmuştur. Bazı bitkiler yalnız kullanılırken, bazılarının diğer bitki türleri ile veya şeker, bal gibi gıda katkı maddelerleri ile karıştırılması önerilmiştir
PAMUKTA (Gossypium hirsutum L.) BAZI KANTİTATİF KARAKTERLERİN KALITIMI
PAMUKTA (Gossypium hirsutum L.) BAZI KANTİTATİF KARAKTERLERİN KALITIMI
Yazar: Karademir, E.; Karademir, Ç.; Özberk, İ.; Ekinci, R.
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 18 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Pamuk (Gossypium hirsutum L.), Kantitatif Karakterler, Kalıtım Derecesi, Heterosis, Heterobeltiosis.

Bu çalışma, Güneydoğu Anadolu Bölgesinin standart pamuk çeşitlerinden biri olan Maraş 92 (P1) ile erkenci bir Bulgaristan çeşidi olan Chirpan 603 (P2) pamuk çeşitlerinin melezlenmesi sonucunda oluşturulan F1, F2, BCP ve BCP2 generasyonlarında bazı kantitatif özelliklerin kalıtımını incelemek ve bu karakterlerdeki genetik varyasyonu araştırmak amacıyla yürütülmüştür. Çalışmada aileler üzerinden yapılan varyans analizleri genellikle anaya bağlı (maternal) etkilerden ziyade çevresel etkilerin daha önemli olduğunu göstermiştir. Basit eklemeli dominant model (m, [d], [h] ) yetersiz kalmış, allelik olmayan interaksiyonların varlığı kabul edilmiştir. Generasyon ortalamaları üzerindeki genetik etkiler tamamlayıcı tip allelik olmayan interaksiyonların (epistasi) varlığını gösteren iki genli interaksiyon modelleri ile açıklanabilmiştir. Çalışmada D (eklemeli), H (dominant) ve E (çevresel) gibi ikinci derece (varyans) istatistikler tahmin edilmiş, dar anlamda kalıtım derecesi (hn), F2 gerilemesi, F sapması, heterosis ve heterobeltiosis değerleri belirlenmiştir. Dar anlamda kalıtım derecesi koza sayısı özelliği için erken generasyonlarda seleksiyonun yapılabileceğini, incelenen diğer özelliklerde ise seleksiyonun geciktirilmesinin daha doğru olacağını göstermektedir

Bu çalışma, Güneydoğu Anadolu Bölgesinin standart pamuk çeşitlerinden biri olan Maraş 92 (P1) ile erkenci bir Bulgaristan çeşidi olan Chirpan 603 (P2) pamuk çeşitlerinin melezlenmesi sonucunda oluşturulan F1, F2, BCP ve BCP2 generasyonlarında bazı kantitatif özelliklerin kalıtımını incelemek ve bu karakterlerdeki genetik varyasyonu araştırmak amacıyla yürütülmüştür. Çalışmada aileler üzerinden yapılan varyans analizleri genellikle anaya bağlı (maternal) etkilerden ziyade çevresel etkilerin daha önemli olduğunu göstermiştir. Basit eklemeli dominant model (m, [d], [h] ) yetersiz kalmış, allelik olmayan interaksiyonların varlığı kabul edilmiştir. Generasyon ortalamaları üzerindeki genetik etkiler tamamlayıcı tip allelik olmayan interaksiyonların (epistasi) varlığını gösteren iki genli interaksiyon modelleri ile açıklanabilmiştir. Çalışmada D (eklemeli), H (dominant) ve E (çevresel) gibi ikinci derece (varyans) istatistikler tahmin edilmiş, dar anlamda kalıtım derecesi (hn), F2 gerilemesi, F sapması, heterosis ve heterobeltiosis değerleri belirlenmiştir. Dar anlamda kalıtım derecesi koza sayısı özelliği için erken generasyonlarda seleksiyonun yapılabileceğini, incelenen diğer özelliklerde ise seleksiyonun geciktirilmesinin daha doğru olacağını göstermektedir
BAZI ÖNEMLİ KAYISI (Prunus armeniaca L.) ÇEŞİTLERİNİN EGE BÖLGESİ KOŞULLARINDA DEĞERLENDİRİLMESİ
BAZI ÖNEMLİ KAYISI (Prunus armeniaca L.) ÇEŞİTLERİNİN EGE BÖLGESİ KOŞULLARINDA DEĞERLENDİRİLMESİ
Yazar: Özkarakaş, İlhan; Ercan, Necla; Gürnil, Kamil; Tokmak, Selim; Küçük, Erol
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 18 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Kayısı, Prunus armeniaca L., Ege Bölgesi, adaptasyon

Bu araştırma 1998-2004 yılları arasında kayısı (Prunus armeniaca L.) türüne ait 9 kayısı çeşidi üzerinde yürütülmüştür. Kayısı çeşitlerinde fenolojik gözlemler ile bazı pomolojik değerler incelenerek verim değerleri alınmıştır. Kayısılarda toplam 30 özellik üzerinde çalışılmış ve bunların 8 tanesi çeşit seçiminde kriter olarak ele alınmıştır. Bu kriterler; verim, ortalama meyve iriliği, kalite, suda çözünebilir kuru madde, aroma, meyve sertliği, sululuk ve et/çekirdek oranıdır. Tartılı derecelendirme sonucu; ortalama meyve iriliği, kalite, suda çözünebilir kuru madde, aroma, meyve sertliği, sululuk ve et/çekirdek oranı bakımından aldıkları puanlarla Canino, Precoce de Tyrinthe ve Tokaloğlu çeşitleri ilk sıralarda yer almışlardır. Ege Bölgesinde erkenci sofralık kayısı yetiştiriciliğinin önemi büyüktür. Bu nedenle, Precoce de Tyrinthe çeşidi ile birlikte Feriana, Beliana ve Priana çeşitleri erkenci ve oldukça kaliteli olmaları nedeniyle önerilebilir bulunmuşlardır

Bu araştırma 1998-2004 yılları arasında kayısı (Prunus armeniaca L.) türüne ait 9 kayısı çeşidi üzerinde yürütülmüştür. Kayısı çeşitlerinde fenolojik gözlemler ile bazı pomolojik değerler incelenerek verim değerleri alınmıştır. Kayısılarda toplam 30 özellik üzerinde çalışılmış ve bunların 8 tanesi çeşit seçiminde kriter olarak ele alınmıştır. Bu kriterler; verim, ortalama meyve iriliği, kalite, suda çözünebilir kuru madde, aroma, meyve sertliği, sululuk ve et/çekirdek oranıdır. Tartılı derecelendirme sonucu; ortalama meyve iriliği, kalite, suda çözünebilir kuru madde, aroma, meyve sertliği, sululuk ve et/çekirdek oranı bakımından aldıkları puanlarla Canino, Precoce de Tyrinthe ve Tokaloğlu çeşitleri ilk sıralarda yer almışlardır. Ege Bölgesinde erkenci sofralık kayısı yetiştiriciliğinin önemi büyüktür. Bu nedenle, Precoce de Tyrinthe çeşidi ile birlikte Feriana, Beliana ve Priana çeşitleri erkenci ve oldukça kaliteli olmaları nedeniyle önerilebilir bulunmuşlardır
DAMLA SULAMA İLE SULANAN BAĞDA FARKLI SULAMA UYGULAMALARININ VERİM VE BAZI KALİTE ÖZELLİKLERİNE ETKİSİ
DAMLA SULAMA İLE SULANAN BAĞDA FARKLI SULAMA UYGULAMALARININ VERİM VE BAZI KALİTE ÖZELLİKLERİNE ETKİSİ
Yazar: Gündüz, Mehmet; Korkmaz, Nil
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 18 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Bağ, damla sulama, su tüketimi, buharlaşma, Class A Pan

Bu araştırma, Menemen Ovası koşullarında 1997–2001 yılları arasında yuvarlak çekirdeksiz kuru üzüm çeşidiyle yürütülmüştür. Araştırma ile Menemen Ovası koşullarında damla sulama sistemi ile sulanan bağ için en yüksek verimi sağlayan sulama aralığı ile sulama suyu miktarının belirlenmesi ve ayrıca sulamaların meyve kalitesi üzerine etkisinin saptanması amaçlanmıştır. Tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme deseninde yürütülen araştırmanın ana konularını 3 ve 6 gün sulama aralığı, alt konularını da A sınıfı buharlaşma kabından olan 1.2, 0.9, 0.6 ve 0.3 buharlaşma katsayıları oluşturmuştur. Yıllar itibariyle üzüm verimleri arasında yapılan varyans analizinde sulama aralıkları arasında farklılık çıkmazken, buharlaşma katsayıları arasında 1999 yılında 0.95, 2000 ve 2001 yıllarında ise 0.99 önem seviyesinde istatistiki bakımdan farklılık çıkmıştır. Üç yıllık verilere göre Menemen Ovasında bağ, üreticinin isteğine bağlı olarak 3 veya 6 gün arayla sulanmalıdır. Toplam buharlaşma miktarı 0.459 katsayısı ile düzeltilerek sulama suyu uygulanmalıdır. Bu durumda 3 ve 6 gün ortalaması yaş üzüm verimi 2201 kg/da, kuru üzüm verimi 610 kg/da, sulama suyu ihtiyacı ve su tüketimi de sırasıyla 260.5 mm ve 505.0 mm olmaktadır

Bu araştırma, Menemen Ovası koşullarında 1997–2001 yılları arasında yuvarlak çekirdeksiz kuru üzüm çeşidiyle yürütülmüştür. Araştırma ile Menemen Ovası koşullarında damla sulama sistemi ile sulanan bağ için en yüksek verimi sağlayan sulama aralığı ile sulama suyu miktarının belirlenmesi ve ayrıca sulamaların meyve kalitesi üzerine etkisinin saptanması amaçlanmıştır. Tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme deseninde yürütülen araştırmanın ana konularını 3 ve 6 gün sulama aralığı, alt konularını da A sınıfı buharlaşma kabından olan 1.2, 0.9, 0.6 ve 0.3 buharlaşma katsayıları oluşturmuştur. Yıllar itibariyle üzüm verimleri arasında yapılan varyans analizinde sulama aralıkları arasında farklılık çıkmazken, buharlaşma katsayıları arasında 1999 yılında 0.95, 2000 ve 2001 yıllarında ise 0.99 önem seviyesinde istatistiki bakımdan farklılık çıkmıştır. Üç yıllık verilere göre Menemen Ovasında bağ, üreticinin isteğine bağlı olarak 3 veya 6 gün arayla sulanmalıdır. Toplam buharlaşma miktarı 0.459 katsayısı ile düzeltilerek sulama suyu uygulanmalıdır. Bu durumda 3 ve 6 gün ortalaması yaş üzüm verimi 2201 kg/da, kuru üzüm verimi 610 kg/da, sulama suyu ihtiyacı ve su tüketimi de sırasıyla 260.5 mm ve 505.0 mm olmaktadır
ANTALYA İLİNDE SÜT SIĞIRI YETİŞTİRİCİLERİ BİRLİĞİNE ÜYE OLAN VE OLMAYAN İŞLETMELERDE RİSK ANALİZİ
ANTALYA İLİNDE SÜT SIĞIRI YETİŞTİRİCİLERİ BİRLİĞİNE ÜYE OLAN VE OLMAYAN İŞLETMELERDE RİSK ANALİZİ
Yazar: Kızılay, Hatice; Akçaöz, Handan
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 18 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Süt sığırcılığı, risk davranışları, risk kaynakları, riskyönetimi stratejileri, faktör analizi

Bu çalışmada, süt sığırı yetiştiricileri birliğine üye olan ve üye olmayan işletmelerin sosyoekonomik özelliklerinin, sermaye yapısının, yıllık faaliyet sonuçlarının, çiftçilerin risk davranışlarının, risk kaynaklarının ve bunlara karşı uygulanabilecek risk yönetimi stratejilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın ana materyalini Merkez ilçeye bağlı köylerde yapılan anket uygulamasından elde edilen veriler oluşturmuştur. Anket uygulaması 2005 üretim yılında 80 çiftçi ile yapılmıştır. Araştırma sonucunda süt sığırı yetiştiricileri birliğine üye olan çiftçilerin %65’i risk seven, %35’i risk sevmeyen davranış grubunda, üye olmayan işletmelerde ise çiftçilerin %45’i risk seven, %55’i risk sevmeyen davranış grubunda yer almıştır. Araştırmada anket uygulaması sonucu elde edilen verilerin analizi için faktör analizi kullanılmıştır. Süt sığırı yetiştiricileri birliğine üye olan işletmelerde en önemli risk kaynağı süt fiyatındaki istikrarsızlık, en önemli risk yönetimi stratejisi mümkün olduğunca en düşük maliyetle üretim yapmak olarak ifade edilmiştir. Birliğe üye olmayan işletmelerde ise en önemli risk kaynağı süt fiyatındaki istikrasızlık, risk yönetimi stratejisi ise hijyen kurallarına uymaktır

Bu çalışmada, süt sığırı yetiştiricileri birliğine üye olan ve üye olmayan işletmelerin sosyoekonomik özelliklerinin, sermaye yapısının, yıllık faaliyet sonuçlarının, çiftçilerin risk davranışlarının, risk kaynaklarının ve bunlara karşı uygulanabilecek risk yönetimi stratejilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın ana materyalini Merkez ilçeye bağlı köylerde yapılan anket uygulamasından elde edilen veriler oluşturmuştur. Anket uygulaması 2005 üretim yılında 80 çiftçi ile yapılmıştır. Araştırma sonucunda süt sığırı yetiştiricileri birliğine üye olan çiftçilerin %65’i risk seven, %35’i risk sevmeyen davranış grubunda, üye olmayan işletmelerde ise çiftçilerin %45’i risk seven, %55’i risk sevmeyen davranış grubunda yer almıştır. Araştırmada anket uygulaması sonucu elde edilen verilerin analizi için faktör analizi kullanılmıştır. Süt sığırı yetiştiricileri birliğine üye olan işletmelerde en önemli risk kaynağı süt fiyatındaki istikrarsızlık, en önemli risk yönetimi stratejisi mümkün olduğunca en düşük maliyetle üretim yapmak olarak ifade edilmiştir. Birliğe üye olmayan işletmelerde ise en önemli risk kaynağı süt fiyatındaki istikrasızlık, risk yönetimi stratejisi ise hijyen kurallarına uymaktır
EGE BÖLGESİ SAHİL KUŞAĞINDA BUĞDAY VERİMİNİ ETKİLEYEN İKLİM FAKTÖRLERİ VE ÇEŞİTLERİN ADAPTASYONLARI
EGE BÖLGESİ SAHİL KUŞAĞINDA BUĞDAY VERİMİNİ ETKİLEYEN İKLİM FAKTÖRLERİ VE ÇEŞİTLERİN ADAPTASYONLARI
Yazar: Geren, Rıza Ünsal Hatice; Geren, Hatice
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 18 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Buğday, Triticum aestivum L., stabilite, adaptasyon, iklim faktörleri

Yağışın 550–1100 mm arasında değiştiği Ege sahil kuşağında, uygun yıllarda iyi bakım koşullarında hektara buğday verimi 10000 kg’a kadar çıkabilmektedir. Ancak son yıllarda tüm dünyada olduğu gibi bölgede de hüküm süren alışılmadık iklim koşulları, üretimi sınırlayan faktörlerin başında gelmektedir. Ege bölgesinde buğday verimini olumsuz etkileyen en önemli iklim faktörleri; yağışların düzensizliği, Mayıs ayında oluşan yüksek sıcaklık ve yetersiz yağışla oluşan kurak stresi, ılık geçen sonbaharın ardından erken ilkbaharda oluşan soğuk zararıdır. Buğday verimlerinin çevre ve yıllara göre değişen iklim şartlarına çok bağımlı olması; kararlı ve yüksek bir verim için çevre faktörlerinin etkisini azaltıcı, çeşitlerin saptanarak üreticilere aktarılması önem arz etmektedir. Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü tarafından 2001-2004 yılları arasında 4 yıl ve 9 lokasyonda yürütülen bir çalışmada verim değerlendirmeleri sonucunda tavsiye edilebilecek stabil çeşitler olarak; Ziyabey 98, Basribey 95 Karacabey 97 ve Golia çeşitleri görülmektedir. Bölgenin kötü ve orta verimleri bölgeleri için Seyhan 95, İzmir 85, Bandırma 97 ve Kaşifbey 95 çeşitleri, iyi verimli koşularına verim potansiyeli yüksek olan Adana 99, Ceyhan 99, Doğankent çeşitleri önerilebilir

Yağışın 550–1100 mm arasında değiştiği Ege sahil kuşağında, uygun yıllarda iyi bakım koşullarında hektara buğday verimi 10000 kg’a kadar çıkabilmektedir. Ancak son yıllarda tüm dünyada olduğu gibi bölgede de hüküm süren alışılmadık iklim koşulları, üretimi sınırlayan faktörlerin başında gelmektedir. Ege bölgesinde buğday verimini olumsuz etkileyen en önemli iklim faktörleri; yağışların düzensizliği, Mayıs ayında oluşan yüksek sıcaklık ve yetersiz yağışla oluşan kurak stresi, ılık geçen sonbaharın ardından erken ilkbaharda oluşan soğuk zararıdır. Buğday verimlerinin çevre ve yıllara göre değişen iklim şartlarına çok bağımlı olması; kararlı ve yüksek bir verim için çevre faktörlerinin etkisini azaltıcı, çeşitlerin saptanarak üreticilere aktarılması önem arz etmektedir. Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü tarafından 2001-2004 yılları arasında 4 yıl ve 9 lokasyonda yürütülen bir çalışmada verim değerlendirmeleri sonucunda tavsiye edilebilecek stabil çeşitler olarak; Ziyabey 98, Basribey 95 Karacabey 97 ve Golia çeşitleri görülmektedir. Bölgenin kötü ve orta verimleri bölgeleri için Seyhan 95, İzmir 85, Bandırma 97 ve Kaşifbey 95 çeşitleri, iyi verimli koşularına verim potansiyeli yüksek olan Adana 99, Ceyhan 99, Doğankent çeşitleri önerilebilir
ASMADA QTL (KANTİTATİF KARAKTER LOKUS) ANALİZİ
ASMADA QTL (KANTİTATİF KARAKTER LOKUS) ANALİZİ
Yazar: İşçi, Burçak
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 18 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Asma, QTL (kantitatif karakter lokus), markör

Son yıllarda, DNA markörlerinin geliştirilmesi bitkilerin genetik yapısının araştırılmasına, kantitatif karakter lokus (QTL)’u kapsayan tarımsal açıdan önemli genlerin haritalanmasına, evrimsel ilişkilerin analizleri gibi pek çok konuda önemli ve güçlü araçlar olarak bilim dünyasına hizmet etmektedir. DNA markörlerinin asma ıslahında kullanılması, QTL haritalamada önemli gelişmelere yol açmıştır. Asmada QTL analizinin en belirgin uygulamaları ıslah ve ıslah öncesi çalışmalar ile QTL klonlamada markörler aracılığıyla seleksiyondur. Bu derlemede, moleküler markörler sayesinde QTL’ler gibi karmaşık karakterlerin başarılı şekilde transferleri ve etki derecelerinin belirlenmesi, asmada yapılan çalışmalar ifade edilmiştir

Son yıllarda, DNA markörlerinin geliştirilmesi bitkilerin genetik yapısının araştırılmasına, kantitatif karakter lokus (QTL)’u kapsayan tarımsal açıdan önemli genlerin haritalanmasına, evrimsel ilişkilerin analizleri gibi pek çok konuda önemli ve güçlü araçlar olarak bilim dünyasına hizmet etmektedir. DNA markörlerinin asma ıslahında kullanılması, QTL haritalamada önemli gelişmelere yol açmıştır. Asmada QTL analizinin en belirgin uygulamaları ıslah ve ıslah öncesi çalışmalar ile QTL klonlamada markörler aracılığıyla seleksiyondur. Bu derlemede, moleküler markörler sayesinde QTL’ler gibi karmaşık karakterlerin başarılı şekilde transferleri ve etki derecelerinin belirlenmesi, asmada yapılan çalışmalar ifade edilmiştir