hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
FOLKLOR POSTASI DERGİSİNİN TÜRK HALKBİLİMİ ÇALIŞMALARINA KATKISI
CONTRIBUTION OF FOLKLOR POSTASI JOURNAL TO TURKISH FOLKLORE STUDIES
Yazar: Yılmaz, Berk
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 21 [GÜZ 2024], 2024
Anahtar kelimeler: Turkish Folklore in the Türkiye Field ; Türkiye Sahası Türk Halk Bilimi ; halkbilimi,Türk halkbilimi,halkbilimi dergileri,Folklor Postası ; folklore,turkish folklore,folklore journals,folklor postasi

Tarihi XIX. yüzyıla uzanan Türk halkbilimi çalışmaları, Cumhuriyet’in ilanından sonra büyük bir ilerleme kaydetmiştir. Türk halkbiliminin ilk müstakil dergisi ise 1928 yılında Türk Halk Bilgisi Derneği tarafından yayınlanan Halk Bilgisi Mecmuası’dır. Folklor yayıncılığı 1940’lı yıllardan sonra yaygınlaşmış; özellikle Folklor Postası ve Türk Folklor Araştırmaları Dergisi halkbilimi araştırmalarının bir bakıma öncüsü olmuşlardır. Bu çalışmaya konu olan Folklor Postası dergisi 1944-1946 yılları arasında 19 sayı halinde yayınlanmış; dergi, okuyucusuna hiçbir açıklamada bulunmadan yayın hayatını sonlandırmıştır. Çalışmada Folklor Postası’nda yer alan yazılara; belirli bir yörenin, bölgenin giyim kuşam, halk müziği, törenler, halk dansları, çocuk oyunları, eğlenceler, halk takvimi, halk hekimliği gibi kimi folklorik unsurlarını ele almalarıyla, halk şairlerine ve onların şiirlerine yer vermeleriyle, folkloru bir kavram olarak çeşitli özellikleriyle incelemeleriyle yaklaşılacaktır. Bu sayede derginin Türk halkbilimi araştırmalarına olan katkısı anlaşılmaya çalışılacaktır.

The history of Turkish folklore studies dates back to the XIXth century. Studies in this field have made great progress after the proclamation of the Republic. The first independent journal publication in the field of Turkish folklore was Halk Bilgisi Mecmuası, published by the Turkish Folklore Association in 1928. Folklore publishing became widespread after the 1940s. Especially Folklore Postası and Turkish Folklore Research Journal have been the pioneers of folklore research in a way. Folklore Postası journal, which is the subject of this study, was published in 19 issues between 1944 and 1946. However, this journal ended its publication life in 1946 without making any explanation to its readers. Most of the articles in Folklore Postası deal with some folkloric elements of a particular region, such as clothing, folk music, ceremonies, folk dances, children's games, entertainments, folk calendar, and folk medicine. In this journal, folk poets and their poems are frequently featured. Additionally, in this journal, folklore is examined as a concept with its various features. By examining these articles, the contribution of Folklore Postası to Turkish folklore research will be tried to be understood.
MESEL SÖYLEME GELENEĞİ VE  SÂFÎ DÎVÂNI’NDA GEÇEN MESELLER
THE TRADİTİON OF TELLİNG PARABLE AND THE PARABLES İN THE SAFİ DİVAN
Yazar: Ay, Orhan
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 20 [BAHAR 2024], 2024
Anahtar kelimeler: Classical Turkish Literature of Ottoman Field ; Osmanlı Sahası Klasik Türk Edebiyatı ; Cezeri Kasım Paşa,safi,Safi Divanı,Mesel,Mesel Söyleme ; Cezeri kasım Paşa,Safi,the Divan of Safi,Parable,Telling Parable

Klasik Türk edebiyatı şairleri daha çok kapalı bir anlatımı tercih ederek soyutu ön plana çıkarmışlardır. Sayıları az da olsa bazı şairler ise renkli ve geniş bir hayal gücüne sahip olmalarına rağmen açık ve anlaşılır bir üslup tercih ederek herkesin anlaması ve ileri sürdükleri fikirlerin inandırıcılığının artması için şiirlerini mesellerle somutlaştırma yoluna gitmişlerdir. Dîvân şiirinde mesel söyleme geleneğini ilk olarak Sâfî başlatmış olup Necâtî Bey’de bu gelenek kemale ermiştir. Daha sonra gelen Hasan Ziyâî, Hayâlî, Azmizâade Hâletî gibi kimi şairler bu doğrultuda birtakım denemeler yapmışlarsa da Sâfî ve Necâtî kadar başarılı olamamışlardır. Bu makalede ilk defa Dîvân şiirinde sıra dışı bir üslup kullanarak şiirlerinde halk deyişleri ve atasözleriyle mesel söyleme geleneğini başlatan ve tezkirecilerin ortak kanaatine göre mesel-gûylukta kendisinden üstün kimsenin olamayacağı Necâtî Bey gibi kimi şairleri de etkileyen Sâfî mahlaslı Cezerî Kasım Paşa’nın dîvânında geçen meseller tespit edilmiştir. Ayrıca meselin ne olduğu ve mesel söyleme geleneğinin ne zaman başladığı çeşitli kaynaklardan yola çıkılarak anlatılmıştır.

Classical Turkish literature poets preferred a more closed expression and emphasized the abstract. Some poets, although few in number, preferred a clear and understandable style, although they had a colorful and wide imagination, and tried to concretize their poems with parables so that everyone could understand them and to increase the credibility of the ideas they put forward. Safi was the first to initiate the tradition of telling parables in Divan poetry, and this tradition was perfected in Necati Bey. Although some later poets such as Hasan Ziyai, Hayali, Azimzade Haleti made some attempts in this direction, they were not as successful as Safi and Necati. In this article, for the first time, the parables mentioned in the divan of Cezeri Kasım Pasha, with the pseudonym of Safi, who started the tradition of telling parables with folk sayings and proverbs in his poems by using an extraordinary style in Divan poetry, and who influenced some poets such as Necati Bey, according to the common opinion of the tezkire writers, that there is no one better than him in telling parable was identified has been made. In addition, what a parable is and when the tradition of telling parables began are explained based on various sources.
ABDÜLHAK ŞİNASİ HİSAR’IN MÜTAREKE DEVRİ YAZILARINDA ESTETİK ELEŞTİRİ, YAZARLIK ÖNERİLERİ VE MİLLÎ EĞİTİM
AESTHETIC CRITICISM, WRITING SUGGESTIONS AND NATIONAL EDUCATION IN ABDÜLHAK ŞİNASİ HİSAR'S ARTICLES IN ARMISTICE PERIOD
Yazar: Zariç, Mahfuz
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 21 [GÜZ 2024], 2024
Anahtar kelimeler: Modern Turkish Literature in Turkiye Field ; Türkiye Sahası Yeni Türk Edebiyatı ; Abdülhak Şinasi Hisar,Mütareke devri,eleştiri,yazarlık,eğitim ; Abdülhak Şinasi Hisar,Armistice Period,Criticism,Writing,Education

Roman, anı ve deneme türlerinde eserler vermiş olan Abdülhak Şinasi Hisar'ın I. Dünya Savaşı sonrası 1918-1922 yıllarını kapsayan Mütareke devri boyunca çeşitli edebî dergilerde yayınlanmış eleştiri yazıları, Kitaplar ve Muharrirler I adıyla bir arada yayımlanmıştır. Hisar'ın söz konusu yazılarında, yerli ve yabancı şair ve yazarlara ait bazı edebî eserler incelenmiştir. Bu yazılarda, güncel edebî tartışma ve gelişmelerin yanı sıra "eleştiri sanatı, yazarlık ve ideal bir eğitim sistemi" konularına yer verilmiştir. Eleştiri anlayışı ve uygulamaları, "sanatçı eleştirisi" ve "estetik eleştiri" olarak adlandırılabilecek olan Hisar, söz konusu yazılarında eleştiri metodu olarak "dönem-toplum merkezli, okur merkezli, yazar merkezli ve metin merkezli" yaklaşımların hepsinden yararlanmıştır.  Bu makalede, Abdülhak Şinasi'nin Mütareke devri yazılarında yer alan "edebî metinlerde tür sorununu, dil ve üslup, yazarlıkta samimiyet, kurguda işçilik, sanat için sanat yapma, eleştiri sanatı, çeviri ve milli eğitim sistemi" konuları hakkındaki görüş ve tavsiyeleri ele alınmaktadır.

The critical articles, published in various literary magazines during the Armistice period covering the years 1918-1922 after World War I, of Abdülhak Şinasi Hisar, who wrote works in the genres of novels, memoirs and essays, were published together under the title Kitaplar ve Muharrirler I. In the aforementioned writings of Hisar, some literary works of local and foreign poets and writers have been examined. In addition to current literary debates and developments, these articles also included the topics of "the art of criticism, authorship and an ideal education system". Hisar, whose understanding and practices of criticism can be called as "artist criticism" and "aesthetic criticism", has benefited from all of the "period-society-centered, reader-centered, author-centered and text-centered" approaches as a method of criticism in the mentioned writings.In this article, Abdülhak Şinasi's opinions and recommendations on the subjects of "the problem of genre in literary texts, language and style, sincerity in writing, craftsmanship in fiction, making art for art's sake, the art of criticism, translation and the national education system" in his writings of the Armistice period are discussed.
ESKİ TÜRK EDEBİYATINDA TEŞRÎ SANATI HAKKINDA YENİ DÜŞÜNCELER
NEW THOUGHTS ABOUT THE ART OF "TEŞRI" IN OLD TURKISH LITERATURE
Yazar: Shareef, Mohammed
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 20 [BAHAR 2024], 2024
Anahtar kelimeler: Classical Turkish Literature Out of Ottoman Field ; Osmanlı Sahası Dışındaki Klasik Türk Edebiyatı ; Eloquence,Arabic Eloquence,Teşrî,zü,Tev,Tevşîh. ; belagat,Arap belagati,Teşri,Tev'em,zü'lkafiyeteyn

Bedî ilminin lafız sanatlarına dahil olan “teşrî” sanatı, Arap belâgati ile Türk belâgati arasında farklılık gösteren bir sanattır. Kimi Arap ve Türk kaynaklarında bu sanat için “zül’kafiyeteyn” terimi de kullanıldığından, bu sanatın kafiye bahsinde incelenmesini daha uygun gören bazı görüşler bile vardır. Teşrî, Türkçe belâgat kitaplarının –billhassa Arap belâgatini anlatan Türkçe kitapların– çoğunda Arap belâgati ekseninde incelenmekte olup Türk şiirinden az sayıda örnekler verilmiştir. Dikkat edildiğinde bu örnekler,  söz konusu sanatı doğru bir şekilde ifâde etmemektedir. Bu çalışma, Türk belâgatinde teşrî sanatının bulunup bulunmadığını; Arap belâgatindeki teşrî ile Türk şiirindeki çok kafiyeli şiirler arasında farkların tespit edilmesini hedeflemektedir.

The art of "Teşrî", which is included in the wording arts of Bedi science, is an art that differs between Arabic Eloquence and Turkish Eloquence. Since the term "zü’lkafiyeteyn" is also used for this art in some Arabic sources and some in Turkish sources, there are even some opinions that consider it more appropriate to examine this art in the context of rhyme. Teşrî is examined in the context of Arabic Eloquence in most of the Turkish Eloquence books - especially in Turkish books describing Arab Eloquence - and examples from a small number of Turkish poems are given. When considered, these examples do not accurately express the art in question. This study examines whether there is the art of Teşrî in Turkish Eloquence; It aims to determine the differences between Teşrî in Arabic Rhyme and multi-rhymed poems in Turkish poetry.
SULTAN II. MUSTAFA VE ŞEHZEDELERİ İÇİN TERTİP EDİLEN BİR MECMUA (TSMK-Revan 1314)
A POETRY MAGAZINE EDITED FOR SULTAN MUSTAFA II. AND HIS MARRIAGES (TSMK-Revan 1314)
Yazar: Yıldız, Enes
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 20 [BAHAR 2024], 2024
Anahtar kelimeler: Classical Turkish Literature of Ottoman Field ; Osmanlı Sahası Klasik Türk Edebiyatı ; Divan Şiiri,Mecmua,Sultan II. Mustafa,Methiye. ; Divan Poetry,Magazines,Sultan Mustafa II. Mustafa,Praise..

Klasik Türk edebiyatının önemli şiir kaynaklarından biri de şiir mecmualarıdır. Şiir mecmuaları içerisinde de belli bir kişi için tertip edilenler muhtevaları ve şair-memdûh ilişkisi açısından dikkati çekmektedir. Sultanlar için tertip edilen şiir mecmualarından birisi de bu çalışmanın konusu olan ve Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi, Türkçe Yazmalar Bölümünde R. 1314 arşiv numarasıyla kayıtlı olan mecmuadır. Mecmua, Sultan II. Mustafa ve şehzadelerinden Muhammed, Osman ve Hasan için derlenmiştir. Sultan II. Mustafa’nın başmüezzini Muhammed b. Mahmûd tarafından derlenen 45 varaklık mecmuada mahlası tespit edilebilen 22 farklı şaire ait 28 ve mahlassız 6 şiir ile birlikte toplam 34 manzume bulunmaktadır. Mecmuadaki şiirlerin tamamı kaside ve kıt’a nazım şekliyle kaleme alınmıştır. Mecmua muhteva açısından iki bölümden oluşmaktadır. 13 şiirle ilk bölüm, Sultan II. Mustafa’nın Avusturya seferlerine düşülen tarih manzumeleri, methiyeler ve bir mersiyeden oluşmaktadır. 21 şiirle ikinci bölüm ise Sultan II. Mustafa’nın şehzadelerinden Muhammed, Osman ve Hasan’ın doğumları münasebetiyle kaleme alınan tarih manzumelerinden oluşmaktadır. Bu çalışmada mecmua şekil ve muhteva açısından incelenmiş ve sonrasında örnek şiirler ve MESTAP tablosu okuyucuların istifadesine sunulmuştur

One of the important poetry sources of classical Turkish literature is poetry magazines. Among the poetry magazines, those prepared for a specific person attract attention in terms of their content and the relationship between the poet and the subject. One of the poetry magazines prepared for the sultans is the magazine that is the subject of this study and is registered in the Topkapı Palace Museum Library, Turkish Manuscripts Department, archive number R. 1314. Magazine it was compiled for Sultan Mustafa II. and his princes Muhammed, Osman and Hasan. Magazine it was compiled by Sultan Mustafa's chief muezzin Muhammed b.Mahmud and consists of 45 pages. There are 34 poems in total, including 28 poems by 22 different poets whose pen names can be determined and 6 poems without a pen name. All of the poems in the magazine were written in qasida and stanza verse. The magazine consists of two parts in terms of content. The 13 poems in the first part are written by Sultan Mustafa II. it consists of historical poems, eulogies and an elegy about Mustafa's campaigns in Austria. The second part with 21 poems is about Sultan Mustafa II. it consists of historical poems written on the occasion of the births of Mustafa's princes Muhammed, Osman and Hasan. In this study, the magazine was examined in terms of form and content, and then sample poems and MESTAP table were presented to the readers.
BÂBÜR-NÂME’NİN BİYOGRAFİK UNSURLARI: EDEBÎ ŞAHSİYETLER
Biographical Elements of Babur-nama: Literary Personalities
Yazar: Karataş, Ahmet
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 20 [BAHAR 2024], 2024
Anahtar kelimeler: Historical North East Turkish Language (Khwarezm, Kipchak, Chagatai) ; Tarihi Kuzey Doğu Türk Dili (Harezm, Kıpçak, Çağatay) ; Babur,Babur-nama,Biography,Literary Personalities ; Babur,Babur-nâme,Biyografi,Edebî Şahsiyetler

Babur-nâme, Zahîrüddin Muhammed Babur’un on iki yaşında Fergana tahtına çıktığı 5 ramazan 899 (9 Haziran 1494) yılında başlar ve Babur’un ölümünden on altı ay öncesi,  3 Muharrem 936’ya (7 Eylül 1539) kadar devam eder. Babur eserinde, hayatını tüm yönleriyle aktarırken oldukça açık ve samimi bir üslup benimsemiştir. Babur-nâme, zamanın iyi belgelenmiş tarihî, coğrafi, sosyo-kültürel bilgilerini içeren kaynak bir eser olmasının yanında XV. ve XVI. yüzyıldaki Afganistan ve Hindistan coğrafyasında yaşanan siyasi ve askerî faaliyetleri de konu almaktadır. Oldukça hacimli olan eserde, dönemin fikrî, edebî şahsiyetleri ve sanatkârları hakkında sık sık tanıtıcı bilgilere yer verilmektedir. Otobiyografik bir eser olarak nitelendirilen Babur-nâme, bu yönüyle yer yer biyografik eser özellikleri de göstermektedir.Bu makalede, Babur-nâme’deki edebî şahsiyetler tespit edilmiştir. Öncelikle, eserde Babur’un tanıttığı edebî şahsiyetlerle ilgili bölümler, Doğu Türkçesiyle kaleme alınmış tezkire türündeki Mecâlisü’n-nefâyis ve Mecmaʿuʾl-havâs adlı eserlerle muhteva ve üslup yönünden karşılaştırılmıştır. Ayrıca tespit edilen edebî şahsiyetler, devlet adamı – şair, askerî şahsiyet – şair ve şair olmak üzere üç grupta toplanmış; Babur-nâme’den alıntılanan edebî şahsiyetler hakkındaki bilgilerin Türkiye Türkçesine aktarımı da verilmiştir.

Babur-nama begins in 899 AH, when Zahīr al-Dīn Muhammad Babur came to the throne of Fergana at the age of twelve, and ends sixteen months before Babur's death. Babur's work was written in a very honest and sincere tone of voice, covering every aspect of his life. Babur-nama is a source work that provides well-documented historical, geographical, and socio-cultural knowledge of the time, as well as political and military operations in Afghanistan and India throughout the 15th and 16th century. The work, which is rather extensive, frequently includes introductory material about the intellectual, literary, and aesthetic figures of the era. Babur-nama, which is categorised as an autobiographical work, occasionally takes on the characteristics of a biographical work in this regard.In this article, literary figures within Babur-nama are identified. The chapters concerning literary characters in Babur-nama are comparable to works that were published in Eastern Turkish, such as Mecalis al-nefayis and Mecmaʿuʾl-havas, according to material and style. The literary figures identified in Babur-nama were divided into three distinct groups: statesman-poet, military figure-poet and poet. In addition, information about literary figures addressed in Babur-nama has been translated into Turkish.
YENİ TESBİT EDİLEN “ZÜĞÜRTLÜK DESTANI”NIN KARAC’OĞLAN’IN BİYOGRAFİSİNE KATKILARI
THE NEWLY DETECTED "EPIC OF POVERTY" CONTRIBUTIONS TO KARAC'OĞLAN'S BIOGRAPHY
Yazar: Çapraz, Erhan
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 20 [BAHAR 2024], 2024
Anahtar kelimeler: Turkish Folklore (Other) ; Türk Halk Bilimi (Diğer) ; Töreli Turkish Literature,Minstrelsy Tradition,Epic,Epic of Poverty,Karac ; Töreli Türk Edebiyâtı,âşıklık geleneği,destan,züğürtlük destanı,Karac’oğlan.

Karac’oğlan, Töreli Türk Edebiyâtı’nda 16. yüzyılda yaşadığı kabul edilen ve aynı zamanda gelenek de kuran töreli bir halk ozanıdır. Fakat kendisi ve eserleri, daha ziyade sözlü kültür ortamında yer aldığı içün ona ait her türlü bilgi ve belge sadece bu ortamın imkânları dâhilinde aktarılabilmiştir. Dolayısıyla cönkler ve mecmualar, bu ortamın yegane kaynakları olmaları bakımından eşsiz bir ehemmiyeti haizdir. T. C. Kültür Bakanlığı’nın yazmalar sitesindeki katalogda bir araştırmamız esnasında tesadüfen bulduğumuz ve Balıkesir İl Halk Kütüphanesi’ndeki bir cönkte yer alan Karac’oğlan’ın “Züğürtlük Destanı”, yazımız sayesinde ilk defa alanın dikkatlerine sunulmaktadır. Destanda Karac’oğlan’ın züğürtlüğü söz konusudur. Bu yönüyle de destan ona dair çok kıymetli verileri taşır. Bir kerre bu destan sayesinde onun İslâmbol’a gidip orada da ibdâ ve icrâlarda bulunduğu açıkça ortaya çıkmaktadır. Destana göre ömrünün son demlerini fakr u zaruret içerisinde geçirmiştir. Yine destan, döneminin (16. yüzyıl) sosyo-ekonomik durumuna yönelik de bize bazı ipuçları verir. Asıl en kıymetli husus ise onun daha önce ele aldığımız Karac’oğlan ile İsmikan Sultan’la başlayan hikâyesi bu züğürtlük destanıyla da bir nevi son bulmaktadır.

Karac'oğlan is a traditional folk poet who is accepted to have lived in the 16th century in Töreli Turkish Literature and who also established a tradition. However, since he and his works were mostly in the oral culture environment, all kinds of information and documents about him could only be conveyed within the possibilities of this environment. Therefore, cönks and magazines have a unique importance as they are the written sources of this environment. Karac'oğlan's "Epic of Poverty", which we found by chance during a research in the catalog on the manuscripts website of the Ministry of Culture of the Republic of Turkey and which is located in a cönk in the Balıkesir Provincial Public Library, is brought to the attention of the field for the first time thanks to our article. In the epic, Karac'oğlan's poverty is in question. In this respect, the epic carries very valuable data about him. Thanks to the epic, it becomes clear that he went to Istanbul and performed good deeds and practices there. According to the epic, Karac'oğlan spent the last days of his life in poverty and necessity. Again, the epic also gives us some clues about the socio-economic situation of its period (16th century). The most important thing is that his story, which started with Karac'oğlan and İsmikan Sultan, which we discussed before, ends in a way with this saga of poverty.
ÖYKÜ TERİMLERİ SÖZLÜĞÜ
ÖYKÜ TERİMLERİ SÖZLÜĞÜ
Yazar: Şahin, Hafize
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 20 [BAHAR 2024], 2024
Anahtar kelimeler: Modern Turkish Literature in Turkiye Field ; Türkiye Sahası Yeni Türk Edebiyatı ; öykü,terim,sözlük

Necip Tosun’un hazırladığı Öykü Terimleri Sözlüğü 2023’te Nisan ayında yayımlandı.  Yazarın daha önce 1998’de yayımlanmış olan Hayat ve Öykü, 2010 yılında yayımlanmış Modern Öykü Kuramı adlı öykü türü üzerine iki inceleme kitabı daha bulunmaktadır. Yazarın bir öykü yazarını odak noktası seçtiği başka inceleme kitapları ve dergilerde yayımlanmış başka yazıları da bulunmaktadır.

Necip Tosun’un hazırladığı Öykü Terimleri Sözlüğü 2023’te Nisan ayında yayımlandı.  Yazarın daha önce 1998’de yayımlanmış olan Hayat ve Öykü, 2010 yılında yayımlanmış Modern Öykü Kuramı adlı öykü türü üzerine iki inceleme kitabı daha bulunmaktadır. Yazarın bir öykü yazarını odak noktası seçtiği başka inceleme kitapları ve dergilerde yayımlanmış başka yazıları da bulunmaktadır.
VAHDÎ İBRÂHÎM EFENDİ’NİN TERCEME-İ HİLYE-İ ŞERÎF ADLI MENSUR ESERİ
VAHDİ İBRAHİM EFENDİ’S PROSE WORK CALLED TERCEME-İ HİLYE-İ ŞERİF
Yazar: Erdoğan Taş, Mehtap
Dergi: Hikmet - Akademik Edebiyat Dergisi No. 20 [BAHAR 2024], 2024
Anahtar kelimeler: Classical Turkish Literature of Ottoman Field ; Osmanlı Sahası Klasik Türk Edebiyatı ; Vahdî  İbrâhîm,mensur hilye,tercüme,Hz. Muhammed,17. yüzyıl. ; Vahdi İbrahim,“Hilye” in the Prose Form,Translation,Prophet Muhammad,17th Century

Vahdî Efendi (öl.1126/1714) çok sayıda eseri olan bir Arap dili ve edebiyatı âlimi, muhaddis ve kadıdır. Aynı zamanda kendi eserlerinin birçoğunu istinsah eden meşhur bir hattatdır. Bilinen yirmi beş kadar eserinden beşi hilyedir. Bunlardan dördü Arapça, biri Türkçedir. Bu çalışmada Vahdî Efendi’nin Terceme-i Hilye-i Şerîf adlı Türkçe mensur hilyesi ele alınmış ve eser; şekil, muhteva, istinsah tarihi, nüshaları, kaynakları ve muhtevası bakımından ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonunda dokuz nüshası bulunan eserin 1104/1692-93 yılında istinsah edilen müellif hattı nüshasına göre hazırlanmış transkripsiyonlu metni eklenmiştir. Vahdî Efendi’nin mensur hilyesi, diğer mensur hilyelerle karşılaştırılarak edebî bir tür olarak mensur hilyelerin genel özellikleri belirlenmeye çalışılmıştır. Ayrıca klasik Türk edebiyatı tercüme geleneğini konu edinen diğer çalışmalara katkı sunulması amaçlanmıştır

Vahdi İbrahim Efendi (d. 1126/1714) was a scholar who had many works in Arabic language and literature. He studied the words of the Prophet Muhammad. At the same time, he was a judge. He was also a famous calligrapher who copied many of his works himself. Four of her twenty-five known works are hilyes. Three of these works are in Arabic and one is in Turkish. The Turkish work called Terceme-i Hilye-i Şerif of these has been examined here. This prose work has been evaluated in terms of its form, content, date of copying, copies and sources. At the end of our study, the transcribed text of this work is presented, which has been prepared based on the copy written by the author himself among the eleven copies. Additionally, in this study, by comparing Vahdi İbrahim Efendi's hilye with other hilye in prose form, it has been tried to determine the general characteristics of prose hilyes as a literary genre. Moreover, it is aimed to provide material for other studies on the tradition of translation of classical Turkish literature.