hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Sulu Şartlarda Yazlık ve Güzlük Ekilen Fiğ+Buğday Karışımlarında  En Uygun Karışım Oranı ve Biçim Zamanının Belirlenmesi  II. Ot Kalitesi
Sulu Şartlarda Yazlık ve Güzlük Ekilen Fiğ+Buğday Karışımlarında  En Uygun Karışım Oranı ve Biçim Zamanının Belirlenmesi  II. Ot Kalitesi
Yazar: Taş, Necla
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 20 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Macar fiği, Vicia pannonica, tüylü fiğ, Vicia villosa, buğday, Triticum aestivum, karışım oranı, ekim zamanı, biçim zamanı, ot kalitesi

Erzurum koşullarında macar fiği ve tüylü fiğ buğday ile 4 faklı karışım oranında (%100:0, 90:10, 80:20 ve 70:30 fiğ:buğday) sonbahar ve ilkbaharda ekilmiş, buğdayın çiçeklenme ve süt olum dönemlerinde biçilmiştir. Bu çalışmada ot kalitesi yönünden fiğ+buğday karışımlarında uygun karışım oranı ve biçim zamanının belirlenmesi amaçlanmıştır. Sonbaharda ekilen fiğ+buğday karışımları en fazla ham protein verimi (99.2 kg/da) sağlamışlardır. Macar fiği karışımları daha yüksek fiğ yaprak/gövde oranı ile ham kül oranı sağlarken tüylü fiğ karışımlarında ham protein oranı ve selüloz oranı daha yüksek bulunmuştur. İlerleyen gelişme devresi ile birlikte fiğin yaprak/gövde oranı, ham protein verimi artmış, ham kül oranı ise azalmıştır. Saf fiğ ekimlerinde ham protein oranı ile fiğin yaprak/gövde oranı en yüksek olmuştur. Artan buğday oranı ile birlikte, ham selüloz ve kül oranı artmış, %80-20 karışım oranında en yüksek bulunmuştur. En yüksek ham protein verimi, %70-30 karışım oranı (83.1 kg/da) ve fiğin yalın ekiminden (82.1 kg/da) sağlanmıştır

Erzurum koşullarında macar fiği ve tüylü fiğ buğday ile 4 faklı karışım oranında (%100:0, 90:10, 80:20 ve 70:30 fiğ:buğday) sonbahar ve ilkbaharda ekilmiş, buğdayın çiçeklenme ve süt olum dönemlerinde biçilmiştir. Bu çalışmada ot kalitesi yönünden fiğ+buğday karışımlarında uygun karışım oranı ve biçim zamanının belirlenmesi amaçlanmıştır. Sonbaharda ekilen fiğ+buğday karışımları en fazla ham protein verimi (99.2 kg/da) sağlamışlardır. Macar fiği karışımları daha yüksek fiğ yaprak/gövde oranı ile ham kül oranı sağlarken tüylü fiğ karışımlarında ham protein oranı ve selüloz oranı daha yüksek bulunmuştur. İlerleyen gelişme devresi ile birlikte fiğin yaprak/gövde oranı, ham protein verimi artmış, ham kül oranı ise azalmıştır. Saf fiğ ekimlerinde ham protein oranı ile fiğin yaprak/gövde oranı en yüksek olmuştur. Artan buğday oranı ile birlikte, ham selüloz ve kül oranı artmış, %80-20 karışım oranında en yüksek bulunmuştur. En yüksek ham protein verimi, %70-30 karışım oranı (83.1 kg/da) ve fiğin yalın ekiminden (82.1 kg/da) sağlanmıştır
Bazı Yerel Biber (Capsicum annuum L.) Populasyonlarının Karakterizasyonu
Bazı Yerel Biber (Capsicum annuum L.) Populasyonlarının Karakterizasyonu
Yazar: Binbir, Seyfullah; Baş, Tülin
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 20 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Biber (Capsicum annuum L.), morfolojik karakterizasyon, Ulusal Gen Bankası

Bu çalışmada, Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Ulusal Gen Bankası’nda muhafaza edilen, Türkiye’nin Marmara, Karadeniz, Doğu Anadolu ve İç Anadolu Bölgeleri’nden 2005, 2006 ve 2007 yıllarında toplanmış 26 farklı biber populasyonu ve aynı enstitüye ait olan 3 farklı standart biber çeşidinde morfolojik karakterizasyon çalışması yapılmıştır. Karakterizasyon çalışmaları IPGRI’nin biber için yayınlamış olduğu tanımlama listesi ve bu türe ait UPOV özellik belgesinden yararlanılarak yapılmıştır. Bütün populasyonlar 54 morfolojik özellik bakımından karakterize edilmiştir. Çalışmada incelenen karakterlerin minimum, maksimum, ortalama değerleri ve frekans yüzdeleri belirlenmiştir. Çalışmada incelenen populasyonların biber tiplerinin bir çoğunu içermesi nedeniyle geniş bir varyasyon görülmüştür. Yapılan bu çalışma, ülkemizde biber genetik çeşitliliğinin yüksek olduğunu göstermiştir. ‘Ana Bileşen Analizi’ (ABA) analizi toplam çoklu varyasyonun % 85.35’ini temsil eden 9 otonom PC ekseni oluşturmuştur. ‘Gruplar arası benzerlik’ dendogramı esas olarak 3 farklı grup oluşturmuş ve buna göre tanımlanmıştır

Bu çalışmada, Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Ulusal Gen Bankası’nda muhafaza edilen, Türkiye’nin Marmara, Karadeniz, Doğu Anadolu ve İç Anadolu Bölgeleri’nden 2005, 2006 ve 2007 yıllarında toplanmış 26 farklı biber populasyonu ve aynı enstitüye ait olan 3 farklı standart biber çeşidinde morfolojik karakterizasyon çalışması yapılmıştır. Karakterizasyon çalışmaları IPGRI’nin biber için yayınlamış olduğu tanımlama listesi ve bu türe ait UPOV özellik belgesinden yararlanılarak yapılmıştır. Bütün populasyonlar 54 morfolojik özellik bakımından karakterize edilmiştir. Çalışmada incelenen karakterlerin minimum, maksimum, ortalama değerleri ve frekans yüzdeleri belirlenmiştir. Çalışmada incelenen populasyonların biber tiplerinin bir çoğunu içermesi nedeniyle geniş bir varyasyon görülmüştür. Yapılan bu çalışma, ülkemizde biber genetik çeşitliliğinin yüksek olduğunu göstermiştir. ‘Ana Bileşen Analizi’ (ABA) analizi toplam çoklu varyasyonun % 85.35’ini temsil eden 9 otonom PC ekseni oluşturmuştur. ‘Gruplar arası benzerlik’ dendogramı esas olarak 3 farklı grup oluşturmuş ve buna göre tanımlanmıştır
Ülkemiz Florasında Doğal Olarak Yayılış Gösteren Süs Bitkilerinin Survey-Toplanması, Muhafazası ve Değerlendirilmesi
Ülkemiz Florasında Doğal Olarak Yayılış Gösteren Süs Bitkilerinin Survey-Toplanması, Muhafazası ve Değerlendirilmesi
Yazar: Kesici, Ayhan; Haspolat, Gülden; Oğuz, Bilgin
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 20 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Süs bitkileri, bitki genetik kaynakları, muhafaza

Bu çalışma,1964 yılından beri sürekli olarak ve sistemli bir şekilde yürütülen “Süs Bitkileri Genetik Kaynakları Projesi”’nin 2003-2007 yılları arasındaki diliminikapsamaktadır. Ülkemiz florasında doğal olarak yayılış gösteren süs bitkisi olabilecek genetik varlığın saptanması ve muhafazası, ıslah çalışmalarında kullanılabilecek materyal temini amaçlanmıştır. Bu çalışma kapsamında 275 adet herbaryum ve 82 adet vejetatif materyal örneği toplanarak muhafaza altına alınmış, çoğaltma ve tanımlama çalışmalarına başlanmıştır. Muhafaza altına alınan vejetatif materyal örneklerinden 18’i ekolojik faktörler nedeniyle Ege Bölgesi koşullarında muhafaza edilememiştir. Halihazırda, muhafaza yastıklarında 64 adet örnek muhafaza edilmektedir. Sonuç olarak, çalışma süresince değişik nedenlerle doğal bitki örtüsünün bilinçsizce tahrip edildiği ve pek çok bitki türünün de yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olduğu gözlenmiştir. Ayrıca vejetatif muhafaza çalışmaları sonucunda da, ekolojik faktörler nedeniyle Ege Bölgesi koşullarında bir çok bitki türünün muhafazasında problemler yaşandığı ve bir kısmının da muhafaza edilemediği belirlenmiştir. Bu da süs bitkileri genetik kaynaklarının korunmasında farklı stratejilerin belirlenerek uygulamaya aktarılması gerektiğini göstermektedir.

Bu çalışma,1964 yılından beri sürekli olarak ve sistemli bir şekilde yürütülen “Süs Bitkileri Genetik Kaynakları Projesi”’nin 2003-2007 yılları arasındaki diliminikapsamaktadır. Ülkemiz florasında doğal olarak yayılış gösteren süs bitkisi olabilecek genetik varlığın saptanması ve muhafazası, ıslah çalışmalarında kullanılabilecek materyal temini amaçlanmıştır. Bu çalışma kapsamında 275 adet herbaryum ve 82 adet vejetatif materyal örneği toplanarak muhafaza altına alınmış, çoğaltma ve tanımlama çalışmalarına başlanmıştır. Muhafaza altına alınan vejetatif materyal örneklerinden 18’i ekolojik faktörler nedeniyle Ege Bölgesi koşullarında muhafaza edilememiştir. Halihazırda, muhafaza yastıklarında 64 adet örnek muhafaza edilmektedir. Sonuç olarak, çalışma süresince değişik nedenlerle doğal bitki örtüsünün bilinçsizce tahrip edildiği ve pek çok bitki türünün de yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olduğu gözlenmiştir. Ayrıca vejetatif muhafaza çalışmaları sonucunda da, ekolojik faktörler nedeniyle Ege Bölgesi koşullarında bir çok bitki türünün muhafazasında problemler yaşandığı ve bir kısmının da muhafaza edilemediği belirlenmiştir. Bu da süs bitkileri genetik kaynaklarının korunmasında farklı stratejilerin belirlenerek uygulamaya aktarılması gerektiğini göstermektedir.
EGE BÖLGESİ ŞARTLARINDA BAZI MAKARNALIK BUĞDAY ÇEŞİTLERİNİN VERİM PERFORMANSLARI VE STABİLİTELERİ
EGE BÖLGESİ ŞARTLARINDA BAZI MAKARNALIK BUĞDAY ÇEŞİTLERİNİN VERİM PERFORMANSLARI VE STABİLİTELERİ
Yazar: Sevim, Riza Ünsal Hatice Geren İsmail; Ünsal, Riza; Geren, Hatice; Sevim, İsmail
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 19 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Makarnalık buğday, Triticum durum Desf, stabilite

Bu çalışma, Menemen, Salihli, Nazilli, Bandırma ve Dalaman lokasyonlarında, dört yıl  süre ile yürütülmüştür. Denemede yazlık dilimde yer alan araştırma enstitülerine ait 12 çeşit yer almıştır. Bu çalışmanın amacı, denemede yer alan çeşitlerin Ege Bölgesi koşullarındaki verim performanslarını ve stabilitelerini belirlemek, çeşitlerin bölge içerisinde tavsiye edilebilecekleri çevreleri tespit etmektir. Denemeler tesadüf blokları deneme deseninde dört tekerrürlü olarak kurulmuştur. Ele alınan stabilite parametreleri; çeşitlerin ortalama verimleri, regresyon katsayısı (b), regresyon sabitesi (a), determinasyon katsayısı (R2)’dır. Genel olarak, verimleri deneme ortalamasından yüksek, regresyon katsayısı (b) 1 ve 1’e yakın olan çeşitler stabil çeşitler olarak değerlendirilmiştir. Regresyon katsayısı 1’den büyük, regresyon sabitesi pozitif olan çeşitlerin iyi çevre koşullarına, regresyon katsayısı 1’den küçük ve regresyon sabitesi negatif olanların ise kötü çevre koşullarına adapte olabileceği öngörülmüştür. Araştırma sonucunda, saptanan bütün parametreler ele alındığında bölgede tavsiye edilebilecek stabil çeşitler; Sarıçanak 98, Ege 88 ve Salihli 92 çeşitleridir

Bu çalışma, Menemen, Salihli, Nazilli, Bandırma ve Dalaman lokasyonlarında, dört yıl  süre ile yürütülmüştür. Denemede yazlık dilimde yer alan araştırma enstitülerine ait 12 çeşit yer almıştır. Bu çalışmanın amacı, denemede yer alan çeşitlerin Ege Bölgesi koşullarındaki verim performanslarını ve stabilitelerini belirlemek, çeşitlerin bölge içerisinde tavsiye edilebilecekleri çevreleri tespit etmektir. Denemeler tesadüf blokları deneme deseninde dört tekerrürlü olarak kurulmuştur. Ele alınan stabilite parametreleri; çeşitlerin ortalama verimleri, regresyon katsayısı (b), regresyon sabitesi (a), determinasyon katsayısı (R2)’dır. Genel olarak, verimleri deneme ortalamasından yüksek, regresyon katsayısı (b) 1 ve 1’e yakın olan çeşitler stabil çeşitler olarak değerlendirilmiştir. Regresyon katsayısı 1’den büyük, regresyon sabitesi pozitif olan çeşitlerin iyi çevre koşullarına, regresyon katsayısı 1’den küçük ve regresyon sabitesi negatif olanların ise kötü çevre koşullarına adapte olabileceği öngörülmüştür. Araştırma sonucunda, saptanan bütün parametreler ele alındığında bölgede tavsiye edilebilecek stabil çeşitler; Sarıçanak 98, Ege 88 ve Salihli 92 çeşitleridir
MENEMEN EKOLOJİK KOŞULLARINA UYGUN İLERİ ARPA HAT VE ÇEŞİTLERİNİN BELİRLENMESİ
MENEMEN EKOLOJİK KOŞULLARINA UYGUN İLERİ ARPA HAT VE ÇEŞİTLERİNİN BELİRLENMESİ
Yazar: İmamoğlu, Nurgül Sari Aydın; Sarı, Nurgül
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 19 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Arpa, Hordeum vulgare L., tane verimi, kalite, hat, çeşit

Bu çalışma, Menemen ekolojik koşullarına uyumlu arpa genotiplerini saptamak amacıyla, 2006-07 ve 2007-08 yılları arasında Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü deneme tarlalarında tesadüf blokları deneme deseninde dört tekrarlı olarak yürütülmüştür. Araştırmada 20 hat ve 5 çeşit kullanılmış olup, hat ve çeşitlere ait tane verimi (kg/da), bin tane ağırlığı (g), hektolitre ağırlığı (kg) ve tane irilik oranı (%), bitki boyu (cm), başaklanma gün sayısı (gün) özellikleri belirlenmiştir. Çalışma sonunda en yüksek tane verimi 1016, 1022, 1013, 1020 ve 1018 numaralı hatlardan, en yüksek bin tane ağırlığı 1011, 1012 ve 1014 numaralı hatlardan, en yüksek hektolitre ağırlığı 1020 ve 1018 numaralı hatlardan elde edilmiştir. Menemen ekolojik koşullarına uygun ümitvar arpa hatlarının belirlenmesi üzerine yürütülen bu araştırmada; tane verimi, erkencilik ve bazı kalite kriterlerine göre 1016, 1022, 1013, 1020, 1018, 1011, 1012 ve 1014 numaralı hatlar ümitvar bulunmuştur

Bu çalışma, Menemen ekolojik koşullarına uyumlu arpa genotiplerini saptamak amacıyla, 2006-07 ve 2007-08 yılları arasında Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü deneme tarlalarında tesadüf blokları deneme deseninde dört tekrarlı olarak yürütülmüştür. Araştırmada 20 hat ve 5 çeşit kullanılmış olup, hat ve çeşitlere ait tane verimi (kg/da), bin tane ağırlığı (g), hektolitre ağırlığı (kg) ve tane irilik oranı (%), bitki boyu (cm), başaklanma gün sayısı (gün) özellikleri belirlenmiştir. Çalışma sonunda en yüksek tane verimi 1016, 1022, 1013, 1020 ve 1018 numaralı hatlardan, en yüksek bin tane ağırlığı 1011, 1012 ve 1014 numaralı hatlardan, en yüksek hektolitre ağırlığı 1020 ve 1018 numaralı hatlardan elde edilmiştir. Menemen ekolojik koşullarına uygun ümitvar arpa hatlarının belirlenmesi üzerine yürütülen bu araştırmada; tane verimi, erkencilik ve bazı kalite kriterlerine göre 1016, 1022, 1013, 1020, 1018, 1011, 1012 ve 1014 numaralı hatlar ümitvar bulunmuştur
EGE BÖLGESİNDE ANA ÜRÜN KOŞULLARINDA BAZI SOYA GENOTİPLERİNİN VERİM, VERİM ÖĞELERİ VE NİTELİKLERİ ÜZERİNDE BİR ARAŞTIRMA
EGE BÖLGESİNDE ANA ÜRÜN KOŞULLARINDA BAZI SOYA GENOTİPLERİNİN VERİM, VERİM ÖĞELERİ VE NİTELİKLERİ ÜZERİNDE BİR ARAŞTIRMA
Yazar: Atikyılmaz, Eylem Tuğay Nüket; Tuğay, Eylem
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 19 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Soya, Glycine max L., verim, verim komponentleri, kalite

Araştırma Ege Bölgesi’nde ana ürün koşullarına uygun soya genotiplerini belirlemek amacı ile Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü ve Beydere Tohumluk ve Tescil Sertifikasyon Müdürlüğü arazilerinde 2 yıl süreyle  yürütülmüştür. Menemen’de 2006 yılında en yüksek verim (342 kg/da) getiren hat ETA 4012 hattıdır. İkinci yıl bu hat Beydere’de dekara 496 kg verim ile ilk sırada yer almıştır. Beydere’de ilk yıl en yüksek verim getiren hat ise dekara 479 kg verim ile ETA 253 hattıdır. Yıllar ve yerler üzerinden deneme ortalaması dekara 313 kg’dır. ETA 4012 hattı 369 kg/da ile standarttan (S4240) sonra ikinci sıradadır. Bu hattın yağ oranı % 16, protein içeriği % 34,5’tur. Linoleik asit değeri de % 52 ile yüksek bir değer vermiştir ve ETA4012 hattı çeşit tescili için önerilmiştir

Araştırma Ege Bölgesi’nde ana ürün koşullarına uygun soya genotiplerini belirlemek amacı ile Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü ve Beydere Tohumluk ve Tescil Sertifikasyon Müdürlüğü arazilerinde 2 yıl süreyle  yürütülmüştür. Menemen’de 2006 yılında en yüksek verim (342 kg/da) getiren hat ETA 4012 hattıdır. İkinci yıl bu hat Beydere’de dekara 496 kg verim ile ilk sırada yer almıştır. Beydere’de ilk yıl en yüksek verim getiren hat ise dekara 479 kg verim ile ETA 253 hattıdır. Yıllar ve yerler üzerinden deneme ortalaması dekara 313 kg’dır. ETA 4012 hattı 369 kg/da ile standarttan (S4240) sonra ikinci sıradadır. Bu hattın yağ oranı % 16, protein içeriği % 34,5’tur. Linoleik asit değeri de % 52 ile yüksek bir değer vermiştir ve ETA4012 hattı çeşit tescili için önerilmiştir
BRASSICAEAE VE SOLANACEAE FAMİLYASI SEBZELERİNİN MÜNAVEBELİ YETİŞTİRİCİLİĞİNDE TÜRLERİN KARŞILIKLI ETKİLEŞİMLERİNİN VERİM VE KALİTE ÖZELLİKLERİNE ETKİSİ
BRASSICAEAE VE SOLANACEAE FAMİLYASI SEBZELERİNİN MÜNAVEBELİ YETİŞTİRİCİLİĞİNDE TÜRLERİN KARŞILIKLI ETKİLEŞİMLERİNİN VERİM VE KALİTE ÖZELLİKLERİNE ETKİSİ
Yazar: Turhan, M. Kadri Bozokalfa           İbrahim Dum; Bozokalfa, M. Kadri; Duman, İbrahim; Yolageldi, Lalehan; Turhan, Gülay; Turhan, Kutsi
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 19 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Dönüşümlü yetiştiricilik, brassicaea, solanaceae, verim, kalite

Dönüşümlü yetiştiricilikte bitki kalıntılarının verim ve meyve kalite özellikleri üzerine çeşitli etkileri vardır. Bitki gelişmesi ve kalite özellikleri üzerine belirlenen bu etki yetiştirilen türe ve yetiştirme zamanına göre değişmektedir. Bu araştırma Brassiceae familyası sebzeleri (lahana, karnabahar, brokkoli) ile dönüşümlü yetiştirilen Solanaceae familyası sebzelerinde (domates, biber, patlıcan) bazı kalite özellikleri ve verim üzerine etkisini belirlemek amacıyla iki yetiştirme döneminde (2004 -2005 bahar) yürütülmüştür. Araştırmada lahana, karnabahar ve brokkoli türlerine ait birer çeşit, domates, biber, patlıcan türlerine ait ise iki farklı çeşit kullanılmıştır. Lahana ve karnabahar ile dönüşümlü yetiştiricilik domates verimini artırmıştır. Patlıcanda ise verim ve meyve kalitesi üzerine dönüşümlü yetiştiriciliğin etkisi ön bitki uygulaması ve yıllara göre farklılık göstermektedir. Verim domateste 8.5-10 ton/da, biberde 2.0-3.5 ton/da, patlıcanda ise 5-6 ton/da olarak belirlenmiştir. Domates, biber ve patlıcan çeşitlerinde meyve ağırlığı ve erkencilik değerleri dönüşümlü yetiştirilen türlere göre değişiklik gösterirken, brokkoli ile yapılan dönüşümlü yetiştiricilikte verim ve kalite özelliklerinde istatistiki anlamadaönemli farklılık belirlenmemiştir

Dönüşümlü yetiştiricilikte bitki kalıntılarının verim ve meyve kalite özellikleri üzerine çeşitli etkileri vardır. Bitki gelişmesi ve kalite özellikleri üzerine belirlenen bu etki yetiştirilen türe ve yetiştirme zamanına göre değişmektedir. Bu araştırma Brassiceae familyası sebzeleri (lahana, karnabahar, brokkoli) ile dönüşümlü yetiştirilen Solanaceae familyası sebzelerinde (domates, biber, patlıcan) bazı kalite özellikleri ve verim üzerine etkisini belirlemek amacıyla iki yetiştirme döneminde (2004 -2005 bahar) yürütülmüştür. Araştırmada lahana, karnabahar ve brokkoli türlerine ait birer çeşit, domates, biber, patlıcan türlerine ait ise iki farklı çeşit kullanılmıştır. Lahana ve karnabahar ile dönüşümlü yetiştiricilik domates verimini artırmıştır. Patlıcanda ise verim ve meyve kalitesi üzerine dönüşümlü yetiştiriciliğin etkisi ön bitki uygulaması ve yıllara göre farklılık göstermektedir. Verim domateste 8.5-10 ton/da, biberde 2.0-3.5 ton/da, patlıcanda ise 5-6 ton/da olarak belirlenmiştir. Domates, biber ve patlıcan çeşitlerinde meyve ağırlığı ve erkencilik değerleri dönüşümlü yetiştirilen türlere göre değişiklik gösterirken, brokkoli ile yapılan dönüşümlü yetiştiricilikte verim ve kalite özelliklerinde istatistiki anlamadaönemli farklılık belirlenmemiştir
ULUSAL GEN BANKASI BİBER (Capsicum annum L.) MATERYALİNDE MORFOLOJİK KARAKTERİZASYON
ULUSAL GEN BANKASI BİBER (Capsicum annum L.) MATERYALİNDE MORFOLOJİK KARAKTERİZASYON
Yazar: İçer, Sevgi Mutlu  M. Asım Haytaoğlu    Alev K; Mutlu, Sevgi; Haytaoğlu, M. Asım; Kır, Alev
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 19 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Ulusal Gen Bankası, Biber(Capsicum annum L.),Morfolojik karakterizasyon.

Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Ulusal Gen Bankası’nda muhafaza edilen, Türkiye’nin değişik bölgelerinden toplanmış 185 adet biber materyalinde morfolojik karakterizasyon çalışmaları yapılmıştır. Karakterizasyon çalışmaları IPGRI’nin biber için yayınlamış olduğu tanımlama listesi ve bu türe ait UPOV özellik belgesine göre yapılmıştır. Biberde bitkiye ait 23 adet, meyveye ait 20 adet ve tohuma ait 2 adet olmak üzere toplam 45 özellik gözlenmiştir. Biber örnekleri arasında incelenen özellikler açısından farlılıklar belirlenmiştir

Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Ulusal Gen Bankası’nda muhafaza edilen, Türkiye’nin değişik bölgelerinden toplanmış 185 adet biber materyalinde morfolojik karakterizasyon çalışmaları yapılmıştır. Karakterizasyon çalışmaları IPGRI’nin biber için yayınlamış olduğu tanımlama listesi ve bu türe ait UPOV özellik belgesine göre yapılmıştır. Biberde bitkiye ait 23 adet, meyveye ait 20 adet ve tohuma ait 2 adet olmak üzere toplam 45 özellik gözlenmiştir. Biber örnekleri arasında incelenen özellikler açısından farlılıklar belirlenmiştir
BURSA YÖRESİNDE YETİŞTİRİLEN 'DEVECİ' ARMUT  ÇEŞİDİNİN YÖRESEL OLGUNLUK STANDARTLARININ  VE DEPOLAMA DURUMLARININ SAPTANMASI  ÜZERİNDE BİR ARAŞTIRMA
BURSA YÖRESİNDE YETİŞTİRİLEN 'DEVECİ' ARMUT  ÇEŞİDİNİN YÖRESEL OLGUNLUK STANDARTLARININ  VE DEPOLAMA DURUMLARININ SAPTANMASI  ÜZERİNDE BİR ARAŞTIRMA
Yazar: Arda, Fatih Şen   Ali Ünal  Ertuğrul; Şen, Fatih; Ünal, Ali; Arda, Ertuğrul
Dergi: ANADOLU Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü Dergisi, Vol. 19 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: ‘Deveci’ armudu, Pirus spp. L., hasat olgunluğu, depolama, kalite

Çalışma, son yıllarda ülkemizde üretim ve depolanan miktarı hızla artan ‘Deveci’ armut çeşidinde yürütülmüştür. Bursa yöresinden 2006 yıllında 5 ve 2007 yılında 3 farklı zamanda hasat edilen meyvelerde olum kalitesini belirlemek için; nişasta dağılımı, meyve eti sertliği, zemin rengi, suda çözünür kuru madde ve asit miktarları belirlenmiştir. İlk yıl 05-13-27 Ekim tarihlerinde, ikinci yıl ise 28 Eylül, 16 Ekim ve 8 Kasım tarihlerinde hasat edilen meyveler 2±0.5oC’de depolanmıştır. Depolanan örneklerde kalite değişimleri, duyusal değerlendirme ve kayıplar incelenmiş, solunum hızı ve etilen salgı miktarları ölçülmüştür. İlk yıl ekim ayının farklı zamanlarında hasat edilen meyvelerin depolama süresince kalite değişimleri benzerlik göstermiştir. Fakat ikinci yıl kasım ayında hasat edilen meyveler, depolama sonunda suda çözünür kuru madde ve duyusal özellikler bakımından olumsuzluklar ve bu yönde eğilimler göstermiştir. ‘Deveci’ armudu ekim ortası ve sonunda hasat edilerek 6 ay başarıyla depolanabilmektedir

Çalışma, son yıllarda ülkemizde üretim ve depolanan miktarı hızla artan ‘Deveci’ armut çeşidinde yürütülmüştür. Bursa yöresinden 2006 yıllında 5 ve 2007 yılında 3 farklı zamanda hasat edilen meyvelerde olum kalitesini belirlemek için; nişasta dağılımı, meyve eti sertliği, zemin rengi, suda çözünür kuru madde ve asit miktarları belirlenmiştir. İlk yıl 05-13-27 Ekim tarihlerinde, ikinci yıl ise 28 Eylül, 16 Ekim ve 8 Kasım tarihlerinde hasat edilen meyveler 2±0.5oC’de depolanmıştır. Depolanan örneklerde kalite değişimleri, duyusal değerlendirme ve kayıplar incelenmiş, solunum hızı ve etilen salgı miktarları ölçülmüştür. İlk yıl ekim ayının farklı zamanlarında hasat edilen meyvelerin depolama süresince kalite değişimleri benzerlik göstermiştir. Fakat ikinci yıl kasım ayında hasat edilen meyveler, depolama sonunda suda çözünür kuru madde ve duyusal özellikler bakımından olumsuzluklar ve bu yönde eğilimler göstermiştir. ‘Deveci’ armudu ekim ortası ve sonunda hasat edilerek 6 ay başarıyla depolanabilmektedir