hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
MUĞLA SAĞLIK YÜKSEKOKULU ÖĞRENCİLERİNİN BEDEN BENLİK ALGISI VE PSİKOLOJİK SIKINTI BELİRTİLERİ İLE İLİŞKİSİ
MUĞLA SAĞLIK YÜKSEKOKULU ÖĞRENCİLERİNİN BEDEN BENLİK ALGISI VE PSİKOLOJİK SIKINTI BELİRTİLERİ İLE İLİŞKİSİ
Yazar: Uğurlu, Nezihe; Akın, Hatice
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. 4, 2010
Anahtar kelimeler: Beden algısı, benlik algısı, ruhsal belirti, psikolojik sıkıntı

Çalışma Muğla Üniversitesi Muğla Sağlık Yüksek Okulu öğrencilerinde beden benlik algısı ve ruh sağlığının çeşitli değişkenlerle ilişkisini belirlemek amacı ile tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırma evrenini Muğla Üniversitesi Muğla Sağlık Yüksek Okulu’nda öğrenim gören toplam 369 öğrenci oluşturması planlanmış olup, ancak çalışma 350 öğrenci üzerinde yürütülmüştür. Elde edilen verilerin değerlendirilmesinde yüzdelik, tek yönlü varyans analizi, t testi, Kruskal Wallis testleri kullanılmıştır. Çalışmada 8 sorudan oluşan bireysel bilgi formu, 57 sorudan oluşan Çok Yönlü Beden Benlik İlişkileri Ölçeği ve 90 sorudan oluşan Ruhsal Belirti Tarama Ölçeği (SCL-90R) kullanılmıştır. Çalışmadan elde edilen bulgulara göre; öğrencilerin beden-benlik algısı ve ruh sağlığı arasında negatif yönde anlamlı bir ilişkinin olduğu belirlenmiştir. Bunun yanı sıra, öğrencilerin cinsiyetleri, bölümleri, sınıfları ile beden benlik algısı arasında anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Ruhsal belirti gösterme durumu ile öğrencilerin yaş grupları, sınıfları, okullarından memnun olma durumları, baba eğitim durumu, ailenin ekonomik düzeyi arasında anlamlı bir ilişki tespit edilirken, cinsiyet, bölüm, anne eğitim durumu arasında anlamlı bir ilişkinin olmadığı saptanmıştır.

Çalışma Muğla Üniversitesi Muğla Sağlık Yüksek Okulu öğrencilerinde beden benlik algısı ve ruh sağlığının çeşitli değişkenlerle ilişkisini belirlemek amacı ile tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırma evrenini Muğla Üniversitesi Muğla Sağlık Yüksek Okulu’nda öğrenim gören toplam 369 öğrenci oluşturması planlanmış olup, ancak çalışma 350 öğrenci üzerinde yürütülmüştür. Elde edilen verilerin değerlendirilmesinde yüzdelik, tek yönlü varyans analizi, t testi, Kruskal Wallis testleri kullanılmıştır. Çalışmada 8 sorudan oluşan bireysel bilgi formu, 57 sorudan oluşan Çok Yönlü Beden Benlik İlişkileri Ölçeği ve 90 sorudan oluşan Ruhsal Belirti Tarama Ölçeği (SCL-90R) kullanılmıştır. Çalışmadan elde edilen bulgulara göre; öğrencilerin beden-benlik algısı ve ruh sağlığı arasında negatif yönde anlamlı bir ilişkinin olduğu belirlenmiştir. Bunun yanı sıra, öğrencilerin cinsiyetleri, bölümleri, sınıfları ile beden benlik algısı arasında anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Ruhsal belirti gösterme durumu ile öğrencilerin yaş grupları, sınıfları, okullarından memnun olma durumları, baba eğitim durumu, ailenin ekonomik düzeyi arasında anlamlı bir ilişki tespit edilirken, cinsiyet, bölüm, anne eğitim durumu arasında anlamlı bir ilişkinin olmadığı saptanmıştır.
BİR ÜNİVERSİTE HASTANESİNDE ÇALIŞAN HEMŞİRELERİN TÜKENMİŞLİK DÜZEYİ VE ETKİLEYEN FAKTÖRLERİN İNCELENMESİ
BİR ÜNİVERSİTE HASTANESİNDE ÇALIŞAN HEMŞİRELERİN TÜKENMİŞLİK DÜZEYİ VE ETKİLEYEN FAKTÖRLERİN İNCELENMESİ
Yazar: Güneş, Neslihan; Üstün, Besti
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. 4, 2010
Anahtar kelimeler: Tükenmişlik, hemşirelik, işyeri stresörleri

Bu çalışma bir üniversite hastanesinde çalışan hemşirelerin tükenmişlik düzeylerini ve etkileyen faktörleri incelemek amacıyla yapılmıştır. Bir üniversite hastanesinde çalışan 148 hemşire örnekleme alınmıştır. Araştırmada kişisel bilgi formu, stresörleri belirlemeye yönelik bir form ve Maslach Tükenmişlik Ölçeği (MTÖ) kullanılmıştır. Hemşirelerin en çok stresör olarak gördüğü durumların; çalışan sayısının yetersiz olması, çalışma hayatının sosyal hayatı olumsuz etkilemesi, ödüllendirmenin yetersiz olması, öfkeli ve sürekli istekte bulunan hastaya yaklaşımda zorlanma olduğu belirlenmiştir. Demografik değişkenlere göre hemşirelerin yaş, medeni durumun tükenmişliği etkilemediği, eğitim düzeyi yükseldikçe duygusal tükenmenin azaldığı, çalışma yılı arttıkça duygusal tükenmenin arttığı, kişisel başarının azaldığı, ayda ortalama 5-7 arası nöbet tutanların daha fazla duygusal tükenme yaşadığı, sözleşmeli hemşirelerin kadrolulara göre daha az duygusal tükenme yaşadığı ve kişisel başarılarının daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Araştırmadan sonuçlarına göre hemşire sayısını artıracak önlemler alınması, hemşirelere uygun ödüllendirmenin sağlanması, hastalarla başedebilmelerini güçlendirecek eğitimlerin düzenlenmesi, tükenmişlik düzeylerinin ve nedenlerinin tanılanması, başetme ve sosyal destek gruplarının düzenlenmesi önerildi.

Bu çalışma bir üniversite hastanesinde çalışan hemşirelerin tükenmişlik düzeylerini ve etkileyen faktörleri incelemek amacıyla yapılmıştır. Bir üniversite hastanesinde çalışan 148 hemşire örnekleme alınmıştır. Araştırmada kişisel bilgi formu, stresörleri belirlemeye yönelik bir form ve Maslach Tükenmişlik Ölçeği (MTÖ) kullanılmıştır. Hemşirelerin en çok stresör olarak gördüğü durumların; çalışan sayısının yetersiz olması, çalışma hayatının sosyal hayatı olumsuz etkilemesi, ödüllendirmenin yetersiz olması, öfkeli ve sürekli istekte bulunan hastaya yaklaşımda zorlanma olduğu belirlenmiştir. Demografik değişkenlere göre hemşirelerin yaş, medeni durumun tükenmişliği etkilemediği, eğitim düzeyi yükseldikçe duygusal tükenmenin azaldığı, çalışma yılı arttıkça duygusal tükenmenin arttığı, kişisel başarının azaldığı, ayda ortalama 5-7 arası nöbet tutanların daha fazla duygusal tükenme yaşadığı, sözleşmeli hemşirelerin kadrolulara göre daha az duygusal tükenme yaşadığı ve kişisel başarılarının daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Araştırmadan sonuçlarına göre hemşire sayısını artıracak önlemler alınması, hemşirelere uygun ödüllendirmenin sağlanması, hastalarla başedebilmelerini güçlendirecek eğitimlerin düzenlenmesi, tükenmişlik düzeylerinin ve nedenlerinin tanılanması, başetme ve sosyal destek gruplarının düzenlenmesi önerildi.
HEMŞİRELİK YÜKSEKOKULU ÖĞRENCİLERİNİN KLİNİKTE ENFEKSİYONDAN KORUNMAYA YÖNELİK DAVRANIŞLARININ BELİRLENMESİ
HEMŞİRELİK YÜKSEKOKULU ÖĞRENCİLERİNİN KLİNİKTE ENFEKSİYONDAN KORUNMAYA YÖNELİK DAVRANIŞLARININ BELİRLENMESİ
Yazar: Öztürk, Sibel; Avşar, Gülçin; Yağcı, Nilay; Taşcı, Serap
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. 4, 2010
Anahtar kelimeler: Hemşirelik öğrencileri, enfeksiyondan korunma, klinik uygulamaları

Tanımlayıcı nitelikte olan bu araştırma, hemşirelik öğrencilerinin klinik uygulamalarda enfeksiyondan korunmaya yönelik davranışlarını belirlemek amacı ile planlanmıştır. Araştırma 2-12 Nisan tarihleri arasında Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu öğrencileriyle yapılmıştır. Tüm öğrencilerin (331) araştırma kapsamına alınması hedeflenmiş fakat verilerin toplandığı tarihlerde bazı öğrencilere ulaşılamadığından 260 öğrenci araştırmanın örneklem grubunu oluşturmuştur. Hemşirelik yüksekokulu öğrencilerinin bulaşıcı hastalığı olan bireylerden korunmaya yönelik önlemler alma konusunda sınıflar arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuş olup (p=0.001) dördüncü sınıf öğrencilerinin en yüksek oranda eldiven kullandığı belirlenmiştir. Öğrencilerin enfeksiyondan korunmaya yönelik eğitim düzeyi arttıkça daha fazla korunma davranışları gösterdiklerinden birinci sınıftan başlayarak öğrencileri enfeksiyonlardan korunma konusunda daha fazla bilgi verilmesi önerilebilir.

Tanımlayıcı nitelikte olan bu araştırma, hemşirelik öğrencilerinin klinik uygulamalarda enfeksiyondan korunmaya yönelik davranışlarını belirlemek amacı ile planlanmıştır. Araştırma 2-12 Nisan tarihleri arasında Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu öğrencileriyle yapılmıştır. Tüm öğrencilerin (331) araştırma kapsamına alınması hedeflenmiş fakat verilerin toplandığı tarihlerde bazı öğrencilere ulaşılamadığından 260 öğrenci araştırmanın örneklem grubunu oluşturmuştur. Hemşirelik yüksekokulu öğrencilerinin bulaşıcı hastalığı olan bireylerden korunmaya yönelik önlemler alma konusunda sınıflar arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuş olup (p=0.001) dördüncü sınıf öğrencilerinin en yüksek oranda eldiven kullandığı belirlenmiştir. Öğrencilerin enfeksiyondan korunmaya yönelik eğitim düzeyi arttıkça daha fazla korunma davranışları gösterdiklerinden birinci sınıftan başlayarak öğrencileri enfeksiyonlardan korunma konusunda daha fazla bilgi verilmesi önerilebilir.
İŞİTME ENGELLİ ADÖLESANLARIN BENLİK KAVRAMI VE DEPRESYON BELİRTİ DÜZEYLERİ ARASINDAKİ İLİŞKİ
İŞİTME ENGELLİ ADÖLESANLARIN BENLİK KAVRAMI VE DEPRESYON BELİRTİ DÜZEYLERİ ARASINDAKİ İLİŞKİ
Yazar: Yılmaz, Fatma; Arıkan, Duygu
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. 4, 2010
Anahtar kelimeler: Adölesan, depresyon, benlik kavramı, işitme engeli

Bu araştırma işitme engelli adölesanların benlik kavramı ve depresyon belirti düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemek ve sosyo demografik özelliklerle karşılaştırmak amacıyla tanımlayıcı ve ilişki arayıcı nitelikte planlanmış ve yapılmıştır. Araştırma 5 Ocak- 29 Şubat 2004 tarihleri arasında Trabzon ili İşitme Engelliler Çok Programlı Lisesinde 1, 2 ve 3. sınıflardaki 100 işitme engelli adölesan üzerinde yürütülmüştür.15 yaşın üzerinde olan tüm öğrenciler çalışmaya dâhil edilmiştir. Araştırma verilerinin toplanmasında sosyo demografik soruları içeren anket formu, Piers-Harris Benlik Kavramı ölçeği (PHBKÖ) ve Beck Depresyon ölçeğinin (BDÖ) Türkçe’ye uyarlanmış formu kullanılmıştır.  İşitme engelli adölesanların benlik saygılarının orta(49.34±10.34), depresyon belirtilerinin ise hafif (12.51±1.66) düzeyde olduğu saptanmıştır. Benlik saygısı ve depresyon belirti düzeyleri arasında ilişki olmadığı (r=0.65, p > 0.05) belirlenmiştir. İşitme engelli adölesanların yaşları ve eğitim düzeyleri arttıkça benlik kavramlarının artığı, depresyon belirti düzeylerinin azaldığı saptanmıştır.

Bu araştırma işitme engelli adölesanların benlik kavramı ve depresyon belirti düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemek ve sosyo demografik özelliklerle karşılaştırmak amacıyla tanımlayıcı ve ilişki arayıcı nitelikte planlanmış ve yapılmıştır. Araştırma 5 Ocak- 29 Şubat 2004 tarihleri arasında Trabzon ili İşitme Engelliler Çok Programlı Lisesinde 1, 2 ve 3. sınıflardaki 100 işitme engelli adölesan üzerinde yürütülmüştür.15 yaşın üzerinde olan tüm öğrenciler çalışmaya dâhil edilmiştir. Araştırma verilerinin toplanmasında sosyo demografik soruları içeren anket formu, Piers-Harris Benlik Kavramı ölçeği (PHBKÖ) ve Beck Depresyon ölçeğinin (BDÖ) Türkçe’ye uyarlanmış formu kullanılmıştır.  İşitme engelli adölesanların benlik saygılarının orta(49.34±10.34), depresyon belirtilerinin ise hafif (12.51±1.66) düzeyde olduğu saptanmıştır. Benlik saygısı ve depresyon belirti düzeyleri arasında ilişki olmadığı (r=0.65, p > 0.05) belirlenmiştir. İşitme engelli adölesanların yaşları ve eğitim düzeyleri arttıkça benlik kavramlarının artığı, depresyon belirti düzeylerinin azaldığı saptanmıştır.
BİR İLKÖĞRETİM OKULUNDA 11-14 YAŞ ARASINDAKİ ÖĞRENCİLERDE OBESİTE SIKLIĞI VE ETKİLEYEN ETMENLER
BİR İLKÖĞRETİM OKULUNDA 11-14 YAŞ ARASINDAKİ ÖĞRENCİLERDE OBESİTE SIKLIĞI VE ETKİLEYEN ETMENLER
Yazar: Ceylan, Sibel; Turan, Türkan
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. 4, 2010
Anahtar kelimeler: Obesite, okul sağlığı, Beden Kitle İndeksi

Bu çalışma bir ilköğretim okuluna devam eden 11-14 yaş grubunda olan öğrencilerde obesite sıklığını ve etkileyen etmenleri belirlemek amacıyla yapılmıştır. Tanımlayıcı olarak yapılan araştırmanın örneklemi 11-14 yaş grubu, verilerin toplandığı günlerde okulda bulunan, çalışmaya katılmaya istekli 375 öğrenciden oluşmuştur. Mart-Mayıs 2005 tarihleri arasında yürütülen çalışmanın verileri anket formu, boy ve kilo ölçümleri ile toplanmıştır. Verilerin analizi SPSS 10.0 paket programında sayı, yüzde, ortalama, standart sapma ve ki-kare testleri ile yapılmıştır. Araştırmaya katılan öğrencilerin yaş ortalaması 12.4±1.1 olup, %48.3’ünün kız, %51.7’sinin erkektir. Öğrencilerin obesite oranı %13.3 bulunmuştur. Obez olma ile ailede obesite öyküsü ve fiziksel aktivite yapma durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p < 0.05). Öğrencilerin yaş, cinsiyet ve beslenme alışkanlıkları ile obez olma durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p > 0.05). Sonuç olarak öğrencilerde saptanan obesite sıklığı azımsanmayacak düzeydedir. Çocukluk döneminde obesite gelişimi ile ilişkili olabilecek risk faktörlerinin belirlenmesi ve tedbirlerin bu doğrultuda alınması obesite gelişimini engellemenin en kısa yolu olarak görülmektedir

Bu çalışma bir ilköğretim okuluna devam eden 11-14 yaş grubunda olan öğrencilerde obesite sıklığını ve etkileyen etmenleri belirlemek amacıyla yapılmıştır. Tanımlayıcı olarak yapılan araştırmanın örneklemi 11-14 yaş grubu, verilerin toplandığı günlerde okulda bulunan, çalışmaya katılmaya istekli 375 öğrenciden oluşmuştur. Mart-Mayıs 2005 tarihleri arasında yürütülen çalışmanın verileri anket formu, boy ve kilo ölçümleri ile toplanmıştır. Verilerin analizi SPSS 10.0 paket programında sayı, yüzde, ortalama, standart sapma ve ki-kare testleri ile yapılmıştır. Araştırmaya katılan öğrencilerin yaş ortalaması 12.4±1.1 olup, %48.3’ünün kız, %51.7’sinin erkektir. Öğrencilerin obesite oranı %13.3 bulunmuştur. Obez olma ile ailede obesite öyküsü ve fiziksel aktivite yapma durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p < 0.05). Öğrencilerin yaş, cinsiyet ve beslenme alışkanlıkları ile obez olma durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p > 0.05). Sonuç olarak öğrencilerde saptanan obesite sıklığı azımsanmayacak düzeydedir. Çocukluk döneminde obesite gelişimi ile ilişkili olabilecek risk faktörlerinin belirlenmesi ve tedbirlerin bu doğrultuda alınması obesite gelişimini engellemenin en kısa yolu olarak görülmektedir
BAKIM VERME YÜKÜ ÖLÇEĞİ’NİN TÜRKÇE'YE UYARLANMASI GEÇERLİLİK VE GÜVENİLİRLİĞİ
BAKIM VERME YÜKÜ ÖLÇEĞİ’NİN TÜRKÇE'YE UYARLANMASI GEÇERLİLİK VE GÜVENİLİRLİĞİ
Yazar: İnci, Fadime; Erdem, Müyesser
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. 4, 2010
Anahtar kelimeler: Bakım verme, bakım verme yükü ölçeği, güvenilirlik, geçerlilik

Amaç: Bu araştırma, yaşlıya bakım verenlerin yaşadığı güçlüğü değerlendirmek üzere geliştirilen “Bakım Verme Yükü” Ölçeği’ni (Burden Interview) Türkçe’ye uyarlamak, geçerlilik ve güvenilirliğini değerlendirmek amacıyla planlanmış ve uygulanmıştır. Gereç ve yöntem: Bu araştırma metodolojik olarak yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini Denizli İli 9, 12 ve 21 nolu sağlık ocağı bölgelerinde yaşayan yaşlıya bakım veren 220 birey oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından geliştirilen anket formu ve Bakım Verme Yükü Ölçeği (Burden Interview) kullanılmıştır. Bulgular: Bakım Verme Yükü Ölçeğinin yapılan faktör analizi sonucunda tek boyutlu olarak kullanılabileceği belirlenmiştir. Ortalama puanı 20.37±16.54 olan ölçeğin iç tutarlılık katsayısının 0.95 olduğu, madde toplam korelasyon katsayılarının orta, güçlü ve çok güçlü düzeyde değerler (0.43-0.85) aldığı, test-tekrar test değişmezlik katsayısının 0.90 olduğu saptanmıştır. Sonuç: Tek boyutlu kullanılmasının daha uygun olacağı düşünülen ölçeğin Türk toplumu için geçerliliğinin ve güvenilirliğinin yüksek olduğuna karar verilmiştir.

Amaç: Bu araştırma, yaşlıya bakım verenlerin yaşadığı güçlüğü değerlendirmek üzere geliştirilen “Bakım Verme Yükü” Ölçeği’ni (Burden Interview) Türkçe’ye uyarlamak, geçerlilik ve güvenilirliğini değerlendirmek amacıyla planlanmış ve uygulanmıştır. Gereç ve yöntem: Bu araştırma metodolojik olarak yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini Denizli İli 9, 12 ve 21 nolu sağlık ocağı bölgelerinde yaşayan yaşlıya bakım veren 220 birey oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından geliştirilen anket formu ve Bakım Verme Yükü Ölçeği (Burden Interview) kullanılmıştır. Bulgular: Bakım Verme Yükü Ölçeğinin yapılan faktör analizi sonucunda tek boyutlu olarak kullanılabileceği belirlenmiştir. Ortalama puanı 20.37±16.54 olan ölçeğin iç tutarlılık katsayısının 0.95 olduğu, madde toplam korelasyon katsayılarının orta, güçlü ve çok güçlü düzeyde değerler (0.43-0.85) aldığı, test-tekrar test değişmezlik katsayısının 0.90 olduğu saptanmıştır. Sonuç: Tek boyutlu kullanılmasının daha uygun olacağı düşünülen ölçeğin Türk toplumu için geçerliliğinin ve güvenilirliğinin yüksek olduğuna karar verilmiştir.
YOĞUN BAKIM HASTALARINDA AĞRI DEĞERLENDİRMESİ
YOĞUN BAKIM HASTALARINDA AĞRI DEĞERLENDİRMESİ
Yazar: Karayurt, Özgül; Akyol, Özay
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. 4, 2010
Anahtar kelimeler: Yoğun bakım ünitesi, ağrı değerlendirme ölçeği, hemşirelik

Yoğun bakım üniteleri en iyi teknolojiler ve iyi yetişmiş personelle donatılmasına rağmen ağrı yeterince önemsenmemektedir. Tüm yoğun bakım hastalarının ağrı için yüksek riskli oldukları bilinmektedir. Ödem, enfeksiyon, iskemi immobilizasyon, invaziv ve non invaziv araçların kullanımı ağrıya neden olabilir. Uygulanan hemşirelik girişimleri de (aspirasyon, çevirme, pansuman değişimi, vb.) ağrının nedeni olabilir. Özellikle entübe ve sedasyonda olan, bilinci bozulan yoğun bakım hastaları sözel iletişim kuramadıklarından ağrılarını ifade edemeyebilir. Ağrının değerlendirilmesinde en güvenilir kaynak hastanın kendisidir. Bu nedenle yoğun bakım hastalarında ağrının değerlendirilmesinde sözlü ve sözsüz parametrelerin, ağrıya verilen davranışsal belirtilerin bulunduğu ölçeklerin kullanılması önemlidir. Yoğun bakım hemşirelerinin hastayla en fazla birlikte olan ekip üyesi olmaları, onları yakından izlemeleri nedeniyle ağrının değerlendirilmesi ve giderilmesinde büyük sorumlulukları vardır. Bu makalede yoğun bakım hastalarında ağrı değerlendirilmesinin önemi, ağrıya neden olan faktörler, ağrının belirtileri, yoğun bakım hastasında ağrı değerlendirmesini etkileyen faktörler ve ağrı değerlendirilmesinde kullanılabilecek ölçeklere yer verilmektedir.

Yoğun bakım üniteleri en iyi teknolojiler ve iyi yetişmiş personelle donatılmasına rağmen ağrı yeterince önemsenmemektedir. Tüm yoğun bakım hastalarının ağrı için yüksek riskli oldukları bilinmektedir. Ödem, enfeksiyon, iskemi immobilizasyon, invaziv ve non invaziv araçların kullanımı ağrıya neden olabilir. Uygulanan hemşirelik girişimleri de (aspirasyon, çevirme, pansuman değişimi, vb.) ağrının nedeni olabilir. Özellikle entübe ve sedasyonda olan, bilinci bozulan yoğun bakım hastaları sözel iletişim kuramadıklarından ağrılarını ifade edemeyebilir. Ağrının değerlendirilmesinde en güvenilir kaynak hastanın kendisidir. Bu nedenle yoğun bakım hastalarında ağrının değerlendirilmesinde sözlü ve sözsüz parametrelerin, ağrıya verilen davranışsal belirtilerin bulunduğu ölçeklerin kullanılması önemlidir. Yoğun bakım hemşirelerinin hastayla en fazla birlikte olan ekip üyesi olmaları, onları yakından izlemeleri nedeniyle ağrının değerlendirilmesi ve giderilmesinde büyük sorumlulukları vardır. Bu makalede yoğun bakım hastalarında ağrı değerlendirilmesinin önemi, ağrıya neden olan faktörler, ağrının belirtileri, yoğun bakım hastasında ağrı değerlendirmesini etkileyen faktörler ve ağrı değerlendirilmesinde kullanılabilecek ölçeklere yer verilmektedir.
ALZHEİMER HASTASI VE AİLELERİ İLE İLETİŞİM
ALZHEİMER HASTASI VE AİLELERİ İLE İLETİŞİM
Yazar: Ünsal Barlas, Gül; Onan, Nevin
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. 4, 2010
Anahtar kelimeler: Alzheimer hastası ve aile, hemşire, iletişim

Alzheimer, yaşlılık ve öncesi en çok görülen bunama nedenlerinden biri olup genellikle sinsi başlayan, ilerleyici olan ve zihinsel işlevlerde, bellek, yargılama, algılama ve soyut düşünmede ağır yetersizliklerin söz konusu olduğu bir beyin hastalığıdır. Hastalarda fiziksel sorunların yanı sıra, sıklıkla donukluk ve ilgi kaybı, dolaşma, oryantasyon bozukluğu, ilgi odağı olma isteği ve düşkünlük, öfke ve saldırganlık gibi davranış sorunları ile kişisel bakım, beslenme ve eliminasyon ile ilgili sorunlar görülür. Alzheimer tanısı konmuş hastanın davranışlarında bozulma ve yaşamını tek başına sürdüremeyecek duruma gelmesi aile içi rollerde değişime neden olarak aile bireylerini olumsuz etkiler ve bu bağlamda hastanın aile desteğine gereksinimi vardır. Hastanın tanı, tedavi ve bakım giderleri aile için yük oluşturabilir. Aile bireylerinde kronik yorgunluk, öfke, çatışma, sosyal çevre kaybı ve depresyon gelişebilir. Hastanın ailede yarattığı bu sıkıntılar iyi bir hasta aile ilişkisi, sosyal ve ekonomik destek ve uygun başa çıkma yollarını kullanmakla azaltılabilir. Bu makale, alzheimer hastası ve ailesi ile iletişim üzerine odaklanmaktadır.

Alzheimer, yaşlılık ve öncesi en çok görülen bunama nedenlerinden biri olup genellikle sinsi başlayan, ilerleyici olan ve zihinsel işlevlerde, bellek, yargılama, algılama ve soyut düşünmede ağır yetersizliklerin söz konusu olduğu bir beyin hastalığıdır. Hastalarda fiziksel sorunların yanı sıra, sıklıkla donukluk ve ilgi kaybı, dolaşma, oryantasyon bozukluğu, ilgi odağı olma isteği ve düşkünlük, öfke ve saldırganlık gibi davranış sorunları ile kişisel bakım, beslenme ve eliminasyon ile ilgili sorunlar görülür. Alzheimer tanısı konmuş hastanın davranışlarında bozulma ve yaşamını tek başına sürdüremeyecek duruma gelmesi aile içi rollerde değişime neden olarak aile bireylerini olumsuz etkiler ve bu bağlamda hastanın aile desteğine gereksinimi vardır. Hastanın tanı, tedavi ve bakım giderleri aile için yük oluşturabilir. Aile bireylerinde kronik yorgunluk, öfke, çatışma, sosyal çevre kaybı ve depresyon gelişebilir. Hastanın ailede yarattığı bu sıkıntılar iyi bir hasta aile ilişkisi, sosyal ve ekonomik destek ve uygun başa çıkma yollarını kullanmakla azaltılabilir. Bu makale, alzheimer hastası ve ailesi ile iletişim üzerine odaklanmaktadır.
İNFERTİL ÇİFTLERİN YAŞADIKLARI SORUNLAR ve HEMŞİRELİK YAKLAŞIMI
İNFERTİL ÇİFTLERİN YAŞADIKLARI SORUNLAR ve HEMŞİRELİK YAKLAŞIMI
Yazar: Yanıkkerem, Emre; Kavlak, Oya; Sevil, Ümran
Dergi: Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Vol. 11 No. 4, 2010
Anahtar kelimeler: infertilite, infertil çiftler, yardımcı üreme teknikleri

İnfertilite, yüksek prevelansta görülmesi ve infertil çiftlerin yaşadığı problemler nedeniyle ülkemiz ve diğer gelişmekte olan ülkeler için önemli bir halk sağlığı problemidir. İnfertilite evlilikte boşanmalara yol açabilen sorunlara neden olabilmektedir. Kadınlar sık olarak infertil olmaktan utanç duymaktadırlar. Çocuk sahibi olamama psikolojik rahatsızlıklara da yol açmaktadır. Birçok infertil çift yardımcı üreme tekniklerine başvurmaktadır. Yardımcı üreme teknikleri ile doğan birçok çocuk normal olmasına rağmen, olumsuz gebelik sonuçları riskinde artış bulunmaktadır. Yardımcı üreme teknikleri sonucu doğan bebeklerin %30’undan fazlası ikiz ya da çoklu gebelik(üçüz veya daha fazla) ve yarıdan fazlasında çoklu gebelik sonucu pramatürite komplikasyonları bulunmaktadır. Bu makale, infertil çiftlerin yaşadıkları sorunları sosyo-kültürel, psiko-sosyal, ekonomik, biyolojik ve etik açıdan tanımlamayı amaçlamaktadır

İnfertilite, yüksek prevelansta görülmesi ve infertil çiftlerin yaşadığı problemler nedeniyle ülkemiz ve diğer gelişmekte olan ülkeler için önemli bir halk sağlığı problemidir. İnfertilite evlilikte boşanmalara yol açabilen sorunlara neden olabilmektedir. Kadınlar sık olarak infertil olmaktan utanç duymaktadırlar. Çocuk sahibi olamama psikolojik rahatsızlıklara da yol açmaktadır. Birçok infertil çift yardımcı üreme tekniklerine başvurmaktadır. Yardımcı üreme teknikleri ile doğan birçok çocuk normal olmasına rağmen, olumsuz gebelik sonuçları riskinde artış bulunmaktadır. Yardımcı üreme teknikleri sonucu doğan bebeklerin %30’undan fazlası ikiz ya da çoklu gebelik(üçüz veya daha fazla) ve yarıdan fazlasında çoklu gebelik sonucu pramatürite komplikasyonları bulunmaktadır. Bu makale, infertil çiftlerin yaşadıkları sorunları sosyo-kültürel, psiko-sosyal, ekonomik, biyolojik ve etik açıdan tanımlamayı amaçlamaktadır