hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Tekrarlayan üst gastrointestinal sistem kanaması sonrası tanı konulan multipl endokrin neoplazi Tip 1: Olgu sunumu
Recurrent upper gastrointestinal system bleeding due to multiple endocrine neoplasia type 1: Case report
Yazar: Alper, Emrah; Ünsal, Belkıs; Arı, Fulya Özcan; Aslan, Fatih; Buyraç, Zafer; Aksöz, Mehmet Kadir; Kırcı, Adnan
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Multiple endocrine neoplasia, gastrinomas ; Multipl endokrin neoplazi, gastrinoma

Multipl endokrin neoplazi Tip 1, 11. kromozomun uzun kolundaki defekte bağlı olarak gelişen otozomal dominant kalıtımlı nadir görülen bir hastalıktır. Hastalarda pankreatik endokrin tümör, hipofiz bezinde adenom ve paratiroid bezinde adenom saptanabilmektedir. Pankreatik endokrin tümörler arasında en sık gastrinomaya rastlanmakta (%60) ve hastaların %20-25'inde görülmektedir. Gastrinoma sık tekararlayan üst gastrointestinal sistem kanamalarına neden olmaktadır. Sık tekrarlayan üst gastrointestinal sistem kanaması nedeniyle yapılan incelemelerde gastrinoma saptanan multipl endokrin neoplazi Tip 1 hastasının başarılı tanı ve tedavisi ile kalıcı kür elde edilebilmektedir. Biz sık tekrarlayan üst gastrointestinal kanama sonrası gastrinoma komponentli multipl endokrin neoplazi Tip 1 multipl vakası sunduk.

Multiple endocrine neoplasia type 1 is an uncommon autosomal dominant hereditary disease due to a defect on the long arm of chromosome 11. Pancreatic endocrine tumor and adenomas of the pituitary and parathyroid glands can be detected in these patients. Among the pancreatic endocrine tumors, gastrinomas are frequently detected (60%) and is seen in 25% of patients. Gastrinoma can be the cause of recurrent upper gastrointestinal system bleedings. In the evaluation of multiple endocrine neoplasia type 1 patients with frequent upper gastrointestinal system bleedings due to gastrinoma, permanent cure can be obtained with successful diagnosis and management. We report a case with multiple endocrine neoplasia type 1 who referred with frequent upper gastrointestinal bleeding due to gastrinoma.
Multipl endokrin neoplazi Tip 1: Olgu Sunumu
Multiple endocrine neoplasia type 1: A case report
Yazar: Başer, Hüsniye; Çakal, Erman; Özcan, Tuğrul; Şakacı, Murat; Başer, Salih; Demirbaş, Berrin; Gürsoy, Gül
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Multiple endocrine neoplasia, hyperparathyroidism, pancreatic tumor, pituitary adenoma ; Multipl endokrin neoplazi, hiperparatiroidi, pankreatik tümör, hipofiz adenomu

Multipl endokrin neoplazi Tip 1 hiperparatiroidi, enteropankreatik nöroendokrin tümörler, ön hipofiz adenomları ve nonfonksiyonel adrenal korteks adenomları ile karakterize, otozomal dominant geçişli bir hastalı ktır. Vakamız, otuzbeş yaşında erkek hasta epigastrik ağrı ve kusma şikayetleriyle kliniğimize başvurdu. 5 ay önce prolaktinoma nedeniyle opere olduğu öğrenildi. Yapılan tetkiklerinde serum kalsiyum 11.9 mg/dL, fosfor 1.96 mg/dL, prolaktin > 200 ng/mL ve intakt parathormon 473 pg/mL ölçüldü. 24 saatlik idrarda kalsiyum ve fosfor atılımı yüksekti. Serum gastrin seviyesi 951 pg/mL olarak ölçüldü. Üst gastrointestinal sistem endoskopisinde duedonum ikinci kıtada ülserler saptandı. Abdominal tomografide; pankreasta ve sağ sürrenalde kitle lezyonu tespit edildi. Hipofiz manyetik rezonans görüntülemede sellada rezidü lezyon görüntülendi. Yapılan tetkiklerde adrenal adenomun nonfonksiyonel olduğu saptandı. Hastada primer hiperparatiroidi, gastrinoma, prolaktinoma ve adrenal korteks adenomu saptanması nedeniyle multipl endokrin neoplazi Tip 1 tanısı konuldu.

Multiple endocrine neoplasia type 1 is a rare autosomal-dominant disorder characterized by hyperparathyroidism, enteropancreatic neuroendocrine tumors, anterior pituitary tumors, and nonfunctional adrenal cortex adenomas. A 35-year-old male presented to our clinic with epigastric pain and vomiting. The patient had been operated due to prolactinoma five months before. Laboratory results revealed: serum calcium 11.9 mg/dl, phosphorus 1.96 mg/dl, prolactin >200 ng/ml and intact parathormone 473 pg/ml. 24-hour urine calcium and phosphorus excretion were high. Serum gastrin level was 951 pg/ml. Upper gastrointestinal system endoscopy revealed duodenal ulcers in the second segment. Pancreatic and right adrenal mass were detected in the abdominal tomography. Pituitary magnetic resonance showed residual lesion in the sella. Adrenal adenoma was found to be nonfunctional. The patient was diagnosed as multiple endocrine neoplasia type 1 based on primary hyperparathyroidism, gastrinoma, prolactinoma and adrenal cortex adenoma.
Özofagusta Crohn hastalığı
Crohn&apos;s disease of the esophagus
Yazar: Seven, Gülseren; Savaş, Berna; Erden, Ayşe; Özden, Ali
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 8 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Crohn&apos;s disease, esophagus involvement ; Crohn Hastalığı, özofagus tutulumu

Crohn hastalığı ağızdan anüse kadar tüm gastrointestinal kanalı tutabilen inflamatuvar bir barsak hastalığıdır. Hastalık genellikle lokalizedir. En sık olarak ileum, ileum ve çekum ya da ileum ve tüm kolonu tutar. Mide ve üst intestinal kanalın tutulumu %30 hastada görülür. Özofagus tutulumu ise iyi bilinmesine rağmen oldukça nadirdir. Biz endoskopik ve radyolojik olarak özofagus tutulumu olan bir hastayı sunduk.

Crohn&apos;s disease is described as an inflammatory disease that may involve the entire gastrointestinal tract from the mouth to the anus. The disease is usually localized, most commonly to the ileum, ileum and cecum, or ileum and entire colon. Gastric and upper intestinal tract involvement is present in 30% of patients. Involvement of the esophagus is well recognized but relatively rare. We describe a patient who had involvement of the esophagus.
Özgün Görüntüler  Divertikül basısına bağlı safra yolu genişlemesi
Biliary dilatation due to peripapillary diverticular compression
Yazar: Arhan, Mehmet; Öztaş, Erkin; Parlak, Erkan; Dağlı, Ülkü
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 7 No. 3, 2015

Jukstapapiller duodenal divertiküller (JPDD) ERCP sırasında sıklıkla karşılaştığımız bir durumdur. JPDD’ün sıklığı otopsi serilerinde %22’ye kadar çıkmakta olup çoğu asemptomatiktir. Fakat bu olguda olduğu gibi, büyük diver- tikül kesesinin koledoğa dıştan bası yaparak safra akışına engel olması mümkündür. Ayrıca, iyi bilinen bir konu da; JPDD’ün safra yolu taşlarının sıklığını artırdığıdır. Çok nadiren divertikülün içi gıda ile dolduğunda, yemek sonrası olan, açlıkta geçen biliyer tıkanıklık bulgularına da neden olabilir. Bu son klinik durum Lemmel Sendromu olarak bilinmektedir. JPDD’e bağlı semptomatik safra yolu tıkanıklığının tedavisinde endoskopik yöntemler (sfink- terotomi veya stent) veya cerrahi kullanılabilir

Jukstapapiller duodenal divertiküller (JPDD) ERCP sırasında sıklıkla karşılaştığımız bir durumdur. JPDD’ün sıklığı otopsi serilerinde %22’ye kadar çıkmakta olup çoğu asemptomatiktir. Fakat bu olguda olduğu gibi, büyük diver- tikül kesesinin koledoğa dıştan bası yaparak safra akışına engel olması mümkündür. Ayrıca, iyi bilinen bir konu da; JPDD’ün safra yolu taşlarının sıklığını artırdığıdır. Çok nadiren divertikülün içi gıda ile dolduğunda, yemek sonrası olan, açlıkta geçen biliyer tıkanıklık bulgularına da neden olabilir. Bu son klinik durum Lemmel Sendromu olarak bilinmektedir. JPDD’e bağlı semptomatik safra yolu tıkanıklığının tedavisinde endoskopik yöntemler (sfink- terotomi veya stent) veya cerrahi kullanılabilir
Apendektominin ülseratif kolit gelişimine karşı koruyucu etkisi: Tek merkezli vaka kontrol çalışması
Protective effect of appendectomy against the development of ulcerative colitis
Yazar: Atuğ, Özlen; Tiftikçi, Arzu; Bozbaş, Aysun; Tahan, Gülgün; Kızıltaş, Şafak; Hamzaoğlu, Hülya Över; Tözün, Nurdan
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 7 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Ulcerative colitis, appendectomy ; Ülseratif kolit, apendektomi

Giriş ve Amaç: Ülseratif kolitin patogenezinde genetik ve çevresel faktörlerin etkileşimi rol oynayabilir. Apendektominin ülseratif kolit gelişiminde koruyucu bir faktör olduğu düşünülmektedir. Ancak mekanizması bilinmemektedir. Son yıllarda yapılan epidemiyolojik çalışmalara göre 20 yaşın altında yapılan apendektomi ülseratif kolit gelişme riskini azaltmaktadır. Bu çalışmanın amacı ülseratif kolit’li hastalarda apendektomi sıklığını belirlemek ve ülseratif kolit gelişimi ile apendektomi yaşı arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Ülseratif kolit’li 258 hastanın dosyası retrospektif olarak apendektomi varlığı ve apendektomi sırasındaki yaş açısından incelendi. Sonuçlar yaş ve cins açısından benzerlik gösteren 314 sağlıklı kontrol olgusunun sonuçları ile karşılaştırıldı. Bulgular: Apendektomi oranı ülseratif kolit’te %4.2 (11/258), kontrol grubunda ise %10.2 (32/314) olarak saptandı. Ülseratif kolit’te apendektomi oranı kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşük bulundu (p < 0.001). Apendektomi sırasındaki ortalama yaş ülseratif kolit grubunda 25.6±10.7 yıl, kontrol grubunda ise 20.6±8.6 yıl olarak saptandı. Ülseratif kolit grubunda apendektomi sırasındaki yaş ortalaması kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksekti (p < 0.05). Sonuç: Apendektomi ile ülseratif kolit gelişimi arasında negatif bir ilişki vardır. Elde ettiğimiz sonuçlar apendektominin ülseratif kolit gelişimine karşı koruyucu olabileceğini destekler niteliktedir.

Background and Aims: The pathogenesis of ulcerative colitis probably involves an interaction between genetic and environmental factors. Appendectomy is considered a protective factor for subsequent ulcerative colitis. The underlying mechanism of this effect is unknown. According to the recent epidemiological data, appendectomy under the age of 20 years was associated with a significantly reduced subsequent risk of ulcerative colitis. The aim of this study was to define the appendectomy rates in patients with ulcerative colitis and to assess the relationship between age at appendectomy and ulcerative colitis development. Materials and Methods: Two hundred fifty-eight consecutive adult patients with ulcerative colitis were retrospectively evaluated for history of appendectomy and compared with 314 healthy subjects. Results: Appendectomy rate was 4.2% (11/258) in ulcerative colitis and 10.2% (32/314) in the control group. The frequency of appendectomy in ulcerative colitis was significantly less than in controls (p
Otoimmun pankreatit: 9 hastanın irdelenmesi
Autoimmune pancreatitis: evaluation of 9 patients
Yazar: Tekin, Fatih; Oruç, Nevin; Nart, Deniz; Yılmaz, Funda; Zeytunlu, Murat; Çoker, Ahmet; Özütemiz, Ömer; Ersöz, Galip; Tekeşin, Oktay
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 7 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Autoimmune pancreatitis, pancreatic cancer, differential diagnosis ; Otoimmun pankreatit, pankreas kanseri, ayırıcı tanı

Giriş ve Amaç: Ülkemizde otoimmun pankreatit hastaları ile ilgili yeterli bilgi yoktur. Bu çalışmanın amacı otoimmun pankreatit tanısı alan hastalarımızın retrospektif olarak değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Haziran 2001-Eylül 2007 tarihleri arasında histopatolojik olarak otoimmun pankreatit tanısı alan hastaların dosyaları değerlendirilmiştir. Bulgular: Toplam 9 hasta (6 erkek, 3 kadın, yaş ortalaması: 53.5 (30-71) yıl) irdelenmiştir. Hastaların 7'si sarılık, 1'i karaciğer enzim yüksekliği, 1'i de karın ağrısı ile başvurmuştur. Hastaların tamamında radyolojik olarak pankreasta kitle saptanmış ve pankreas kanseri düşünülmüştür. Sekiz hastaya Whipple ameliyatı uygulanmış, 1 hasta ise intraoperatif biyopsi ile tanı almıştır. Sonuç: Pankreatik kitlelerin ayırıcı tanısında otoimmun pankreatit akılda tutulmalıdır.

Background and Aims: Little is known in our country about patients with autoimmune pancreatitis. The aim of this study was to retrospectively evaluate our patients with autoimmune pancreatitis. Materials and Methods: Medical records of the patients who were histopathologically diagnosed as autoimmune pancreatitis between June 2001 and September 2007 were evaluated. Results: A total of 9 patients (6 male, 3 female; mean age: 30-71 years) were analyzed. Patients were admitted with jaundice (n=7), elevated liver enzymes (n=1), and abdominal pain (n=1). Radiological investigations revealed pancreatic mass suggesting pancreatic cancer in all patients. Eight patients underwent Whipple operation, one patient was diagnosed by intraoperative biopsy. Conclusions: Autoimmune pancreatitis has to be kept in mind in the differential diagnosis of pancreatic masses.
Çorum Devlet Hastanesi üst gastrointestinal sistem kanamalı hastaların değerlendirilmesi
The evaluation in Corum national hospital patients with upper gastrointestinal system bleeding
Yazar: Kasap, Elmas
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 7 No. 3, 2015
Anahtar kelimeler: Gastrointestinal bleeding, peptic ulcers, esophageal varices ; Gastrointestinal kanama, peptik ülser, özofagus varisleri

Giriş ve Amaç: Üst gastrointestinal sistem kanama tanısı ile başvuran ve takip edilen olgularımızın özelliklerini değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: 2006 Mayıs-2007 Mayıs dönemi arasında Çorum Devlet Hastanesine yatan üst GİS kanamalı hastalar retrospektif olarak incelendi. Hastalar yaş, cinsiyet, başvuru şikayetleri, ek hastalıkları, ilaç kullanımı, kanama öyküsü, laboratuvar değerleri, endoskopik bulgular, uygulanan tedavi, transfüzyon ihtiyacı, yatış süresi ve mortalite açısından değerlendirildi. Bulgular: Toplam 97 hasta yatışı oldu. Hastaların 66'sı (%68.1) erkek, 31'i (%31.9) kadın (p < 0.05) dı. Başvuru şikayetleri; melena 58 (%60.5) kişi, hematemez 14 kişi, hematemez ve melena 25 (%25) kişiydi. Hastaların kullandığı ilaçlar; nonsteroidal antiinflamatuvar ilaçlar 22 (%23) kişi, aspirin 14 (%14.5) kişi, klopidogrel 7 (%8) kişi, oral antikoagülan ilaçlar ve aspirin 11 (%12) kişi, bilinen ilaç kullanım öyküsü olmayanlar 43 (%42.5) kişidir. Başvuran hastaların 18 (%18.5)’inde koroner arter hastalığı, 21 (%21.6) kişide by pass öyküsü, 11 (%10.6) kişide diabetes mellitus, 17 (%16.4) kişi koroner arter hastalığı ve diabetes mellitus, 16 (%15.5) kişi çeşitli eklem ağrıları nedeniyle ilaç kullanan hastalar, 5 (%4.85) kişi serebrovasküler hastalık tanısı ile tedavi gören hastalar, 9 (%8.7) kişi bilinen bir rahatsızlığı olmayanlardı. Ortalama geliş hemoglobini 7.2 g/dl, hematokrit %21’di. Üst gastrointestinal sistem endoskopisinde en sık saptanan bulgular sırasıyla; bulbus ülseri 37 (%35.8) kişi, eroziv gastrit 16 (%15.5) kişi, Mide ülseri 25 kişi (korpus ülseri %9.3, antrum ülseri %14.9) mide kanseri 9 kişi (%8.7), Malt lenfoma 4 (%3.8) kişi, özofagus varisi 6 (%5.8) kişi bulundu. Sonuç: Koroner arter hastalığı, serebrovaskuler hastalığı, diabetes mellitus ve romatizmal hastalığı olanlarda gastrik şikayetler var ise tedavilerine mide asit inhibitörü eklenmesinde fayda vardır.

Background and Aims: The aim was to assess the characteristics of patients with upper gastrointestinal system bleeding in our clinic. Materials and Methods: The patients with upper gastrointestinal system bleeding admitted to Çorum State Hospital Gastroenterology Department between May 2006 - May 2007 were retrospectively evaluated. The patients were assessed for age, sex, complaints, history of medication, management, history of bleeding, laboratory findings, endoscopic findings, need for transfusion, hospitalization duration and mortality. Results: Ninety- seven patients with upper gastrointestinal system bleeding admitted to our department. Of the patients, 66 (68.1%) were male and 31 (31.9%) were female (p
Literatürden Seçmeler  Alt düzeyleri normal non-alkolik yağlı karaciğer hastalığında ciddi karaciğer hastalık riski: İnsulin rezistansı ve diyabetes mellitusun rolü
Risk of severe liver disease in non-alcoholic fatty liver disease with normal aminotransferase levels: A role for insulin resistance and diabetes mellitus
Yazar: Üstündağ, Yücel; Parlak, Erkan
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 7 No. 3, 2015

ALT ne kadar yüksek ise NAYK’ın, NASH’e ilerle- me ihtimalinin o kadar yüksek olduğu literatürde bir çok rapor ile bildirilmektedir (Amarapurka DN, et al. Ann Hepatol 2006;5:30-33.Angulo P, et al. He- patology 2007;45:846-54.). Ancak bu çalışmada ALT normal grubun %50’sinde NASH tanısı kon- duğu ve ALT normal veya yüksek gruplar açısın- dan ciddi karaciğer fibrozisi (evre ≥2) açısından istatistiksel bir fark bulunmadığı raporlanmıştır (%34 vs %21, p>0.05). Yani istatistiksel fark olma- sa da, ALT yüksek grupta daha fazla fibrozis- NASH gelişmektedir. Ayrıca, ALT normal olgular- da ALT yüksek bireylere göre steatozun ve infla- matuvar aktivitenin daha düşük dereceli olduğu gözlemlenmiştir. Bu bulguların ALT normal has- ta sayısının azlığı ile ilişkili olabileceği ister iste- mez akla gelmektedir. Ayrıca, bu çalışmada nor- mal ALT seviyeli olgularda ALT düzeyleri (normal sınırlarda olsa bile minör ALT artışı) NASH varlı- ğı ile bağımsız olarak ilişkili bulunmuştur. Açık- cası, bu çalışmanın en önemli zayıf noktası, ko- layca fark edildiği gibi ALT normal grubun olgu sayısının ALT yüksek olgu sayısına göre çok daha

ALT ne kadar yüksek ise NAYK’ın, NASH’e ilerle- me ihtimalinin o kadar yüksek olduğu literatürde bir çok rapor ile bildirilmektedir (Amarapurka DN, et al. Ann Hepatol 2006;5:30-33.Angulo P, et al. He- patology 2007;45:846-54.). Ancak bu çalışmada ALT normal grubun %50’sinde NASH tanısı kon- duğu ve ALT normal veya yüksek gruplar açısın- dan ciddi karaciğer fibrozisi (evre ≥2) açısından istatistiksel bir fark bulunmadığı raporlanmıştır (%34 vs %21, p>0.05). Yani istatistiksel fark olma- sa da, ALT yüksek grupta daha fazla fibrozis- NASH gelişmektedir. Ayrıca, ALT normal olgular- da ALT yüksek bireylere göre steatozun ve infla- matuvar aktivitenin daha düşük dereceli olduğu gözlemlenmiştir. Bu bulguların ALT normal has- ta sayısının azlığı ile ilişkili olabileceği ister iste- mez akla gelmektedir. Ayrıca, bu çalışmada nor- mal ALT seviyeli olgularda ALT düzeyleri (normal sınırlarda olsa bile minör ALT artışı) NASH varlı- ğı ile bağımsız olarak ilişkili bulunmuştur. Açık- cası, bu çalışmanın en önemli zayıf noktası, ko- layca fark edildiği gibi ALT normal grubun olgu sayısının ALT yüksek olgu sayısına göre çok daha
Özofageal melanositozis - Üç olgu ve literatürün gözden geçirilmesi
Esophageal melanocytosis - Three cases and review of the literature
Yazar: Özden, Ali; Seven, Gülseren; Savaş, Berna; Üstün, Yusuf; Ensari, Arzu; Yusifova, Arzu
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 7 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Esophageal melanocytosis ; Özofageal melanositozis

Endoskopik özofageal melanositozis özofagus squamöz epitel bazal tabakasında melanositik proliferasyon ve özofagus mukozasında melanin miktarında artış ile karakterize benign, nadir görülen klinik ve patolojik bir durumdur. Melanozis olarak da adlandırılır. Her ne kadar gastroözofageal reflü hastalığının ve diğer mukozal hasar ve keratinositik hiperplazinin sonucu olabileceği hipotezi ileri sürülse de etyoloji ve patogenezi ile ilgili bilgiler azdır. Ayırıcı tanısı melanositik nevüs ve malign melanomu içerir. Primer özofageal melanomanı n prekürsörü olabileceği ileri sürülse de ileri araştırmalar gerekmektedir. Nadir olduğundan spesifik semptom ve spesifik tedavi raporu yoktur. Biz nadir görülen özofageal melanositozisli üç olguyu sunduk ve literatürü gözden geçirdik

Endoscopic or macroscopic esophageal melanocytosis is a benign, rare clinic and pathologic condition characterized by melanocytic proliferation in the basal layer of esophageal squamous epithelium and an increased amount of melanin in the esophageal mucosa. Esophageal melanocytosis is also called melanosis. Little is known about the etiology and natural course of this condition, although it has been suggested that esophageal melanocytosis may be a result of gastroesophageal reflux disease or other chronic stimuli that cause mucosal damage and keratinocytic hyperplasia. Differential diagnosis of esophageal melanocytosis includes benign melanocytic nevi and malignant melanoma. Although it has been suggested to be a precursor of primary esophageal melanocytosis, this awaits further investigations. Because esophageal melanocytosis is rare, there has been no report of esophageal melanocytosis that resulted in specific symptoms or special treatments. We present three patients with esophageal melanocytosis and review the literature.
Hepatik Echinococcus multilocularis (alveolaris), olgu sunumu ve literatürün gözden geçirilmesi
Hepatic Echinococcus multilocularis (alveolaris), case report and review of the literature
Yazar: Özin, Yasemin; Kılıç, Z. Mesut Yalın; Parlak, Erkan; Kaçar, Sabite; Turhan, Nesrin; Şaşmaz, Nurgül; Şahin, Burhan
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 7 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Echinococcus multilocularis (alveolaris), ERCP, karaciğer yetmezliği ; Echinococcus multilocularis (alveolaris), ERCP, liver failure

Ekinokokkoz; köpeklerde yaşayan Echinococcus granulosus'un larva ve kist dönemlerinin insanlarda oluşturduğu hastalıktır. Kesin konakçı sı köpek, ara konakçısı koyun, sığır ve insandır. Yaygın olarak görülen ekinokokoz enfeksiyonlarından Echinococcus granulosus sorumlu iken Echinococcus alveolaris karaciğerdeki tüm ekinokokal lezyonların sadece %3'ünden sorumludur. Echinococcus alveolaris'in karaciğerde neden olduğu hastalık yavaş ilerleyen paraziter bir hastalıktır; ancak dokuya infiltrasyon yapma eğiliminde olması sebebiyle tedavisinde önemli sorunlar yaşanmaktadır. Biz burada Echinococcus alveolaris'in neden olduğu belirgin karaciğer yetmezliği ile seyreden radikal hepatik rezeksiyon sonrasında kaybedilen vakaya bağlı olarak bu hastalıktaki cerrahi ve diğer tedavi yöntemleri ile klinik seyri gözden geçirmeyi planladık.

Echinococcosis is a parasitic disease caused by ingestion of larvae and cysts of Echinococcus granulosus. Dogs are the definite hosts, and sheep, cattle, and humans are the intermediate hosts. E. granulosus is the common cause of the disease, but E. multilocularis (alveolaris) is responsible in only 3% of echinococcal liver lesions. E. alveolaris is a slow-growing disease, but its infiltrating and destructive characteristics cause problems with the therapy. We present a case with E. alveolaris who had liver failure and died after hepatic resection. We review the surgical and medical treatment of E. alveolaris.
İntestinal endometriozis: Nadir bir olgu sunumu
Intestinal endometriosis: A rare presentation of endometriosis
Yazar: Kılıç, Z. Mesut Yalın; Özin, Yasemin; Kaçar, Sabite; Temuçin, Tülay; Şaşmaz, Nurgül
Dergi: Akademik Gastroenteroloji Dergisi, Vol. 7 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: Endometriosis, intestinal endometriosis, rectal bleeding, pelvic pain ; Endometriozis, intestinal endometriozis, rektal kanama, pelvik ağrı

Endometriozis, fonksiyonel endometriyal dokunun uterin kavite dı- şındaki ektopik alanlarda bulunmasıdır. Ektopik endometrium dokusu en çok pelvik organlar, overler, Douglas poşu, sakrouterin ligamentler, pelvik periton, rektovaginal septum ve serviksi tutmaktadır. Akciğerler, plevra, diyafragma, barsaklar, safra kesesi, böbrekler, üreterler, umblikus, cilt, santral sinir sistemi ve ekstremiteler gibi ekstrapelvik bölgelerde de görülebildiği bilinmektedir. İntestinal endometrioziste periyodik rektal kanama, pelvik ağrı, karın ağrısı, konstipasyon, diyare, şişkinlik en belirgin semptomlardır. Burada pelvik ağrı ve rektal kanama nedeni ile başvuran ve intestinal endometriozis teşhisi konulan hasta sunulmaktadır.

Endometriosis is the location of functional endometrial tissue outside the uterine cavity. Ectopic endometrial tissue is most commonly seen in pelvic organs, ovaries, sacrouterine ligaments, peritoneum, rectovaginal septum and cervix. Ectopic endometrial tissue can be seen in lungs, pleura, diaphragm, small and large intestines, gall bladder, kidneys, ureters, umbilicus, skin, central nervous system and extremities. Rectal bleeding, pelvic and abdominal pain, constipation and diarrhea, and bloating are the most common findings in intestinal endometriosis. We describe a patient who admitted with the complaints of pelvic pain and rectal bleeding and was diagnosed as intestinal endometriosis.