hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Lupus Nefritinde Güncel Tedavi
The Current Treatment for SLE Nephritis
Yazar: Akın, Davut; Özmen, Şehmus; Danış, Ramazan
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 35 No. 2, 2015
Anahtar kelimeler: SLE, Nephritis, Cyclophophamid, Azathiopyrin, Steroid ; SLE, Nefrit, Siklofosfamid, Azatiyoprin, Steroid

Sistemik lupus eritematoz (SLE)\'ta, böbrek tutulumu, morbidite ve mortaliteyi anlamlı derecede arttıran sık ve ciddi bir komplikasyondur. Ancak böbrek tutulumunda optimal tedavi halen tartışmalıdır. Tedavi İmmünolojik ve immünolojik olmayan tedavi olarak iki grupta incelenir. İmmünolojik olmayan tedavi; antihipertansif, antiproteinürik ve antihiperlipidemik tedaviden oluşur. İmmünolojik tedavi ise 2003 yılında International Society of  Nephrology/Renal Pathology Society (ISN/RPS)\'in düzenlediği klasifikasyona göre başlangıç ve idame tedavi şeklinde düzenlenir. Yeni uygulanan mikofenolat mofetil (MMF) ile hem başlangıç hem de idame tedavide yüz güldürücü sonuçlar alınmaktadır. Bu yazıda yeni tedavi seçeneklerinin etkinliği, tedavide sık olarak kullanılan ilaçların etkinliğiyle birlikte tartışıldı. Sonuç olarak, ISN/RPS\'deki kalsifikasyona göre tedavi düzenlenmektedir. Ancak hastanın klinik ve laboratuar bulguları dikkate alınarak tedavinin şekillendirilmesi gerekmektedir.

Renal involvement in systemic lupus erythematosus (SLE) is a serious and common complication of the disease that significantly worsens morbidity and mortality. However, the optimal treatment of lupus nephritis remains unclear. Treatment may be divided into immunologic and nonimmunologic categories. Non-immunologic treatment consists of antihypertensive, anti-proteinüric, and anti-hyperlipidemic options. Immunologic treatment must be designed according to the classification by International Society of Nephrology/Renal Pathology Society (ISN/RPS) in induction and remission topics. New regimens consisting mycophenolate are successful in induction and remission. The potential of other new therapeutic agents is discussed together with results of studies performed with commonly used drugs. As a conclusion, treatment must be based histological classification of ISN/RPS and individualized.
Stoma Prolapsusu
Stoma Prolapsusu
Yazar: Korkmaz, Özgür; Yılmaz, H. Gülşen; Taçyıldız, İbrahim H.; Akgün, Yılmaz
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 35 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Stoma Complications, Stoma Prolapse, Adult ; Stoma Komplikasyonları, Stoma Prolapsusu, Erişkin

Sıklıkla geç dönem stoma komplikasyonu olarak karşımıza çıkan prolapsusun, görülme sıklığı; genel olarak %0–25 arasında değişmektedir Bu çalışma ile 1995–2005 yılları arasında Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi kliniğinde stoma prolapsusu nedeniyle takip ve tedavisi yapılan olguların dosya ve ameliyat bilgileri retrospektif olarak incelendi. Toplam 12 olgu da (5’i erkek, 7’si bayan) stoma prolapsusu tespit edildi. Ortalama yaş: 51,6±15.01 idi. Olguların dokuzunda malign, üçünde ise benign patolojiler nedeni ile stoma uygulanmıştı. Stoma prolapsus görülme zamanı ortalama 10,9±6.84 ay idi. Olguların yedisinde loop stoma, dördünde uç stoma, birinde ise çifte namlulu enterostomide prolapsus görüldü. Dokuz olguya kemoradyoterapi uygulanmıştı. Çalışmanın yapıldığı sürede uygulanan stomalar içinde stomal prolapsus insidansı %3,1 olarak tespit edildi. Kemoradyoterapi alan olgularda ise bu oran %10,8 idi. Stoma prolapsusu sıklıkla genel anestezi ile rekonstrüksiyon gerektiren bir komplikasyon olup, stoma uygulanırken azami özenin gösterilmesi gerekmektedir. Stoma prolapsusu nedenleri tam olarak ortaya konmamasına rağmen ciddi bakım ve kozmetik sorunlara neden olmaktadır. Bu nedenle etiyolojik faktörlerin ortaya konulması için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.

The incidence of prolapse which is a late complication of stoma ranges between 0&ndash;25%. In this study the records of the patients who had been treated and followed up with the diagnosis of stoma prolapse between 1995 -2005 in the General Surgery Department of Dicle University Hospital were examined, retrospectively. There were 12 patients (5 men, 7 women) with a mean age of 51,6&plusmn;15.01 years. The causes of stoma construction were malign diseases in 9 patients and benign diseases in 3 of them. The average time between construction of stoma and formation of prolapse was 10,9&plusmn;6.84 month. The type of stoma was loop in 7 patient, end stoma in 4 patient and double bowel enterostomy in 1 patient. Of nine patients with stoma prolapse had been subjected chemotherapy. The overall rate of stomal prolapsus was 3,1% in this series. It was 10,8% in patients who had received chemoradiotherapy. Since stomal prolasus is a serious complication and its reconstruction needs general anesthesia great care should be shown when creatig a stoma.
Tüberküloz Tedavisi Sırasında Hepatotoksisite
Hepatotoxicity During the Antituberculosis Treatment
Yazar: Ateş, Güngör; Yıldız, Tekin; Akyıldız, Levent
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 35 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Pulmonary Tuberculosis, Hepatotoxicity ; Akciğer Tüberkülozu, Hepatotoksisite

Tüberküloz tedavisi sırasında en sık görülen yan etki hepatotoksisitedir. Bu çalışma ile antitüberküloz tedavi alan olgularda toksik hepatit gelişme oranını ve toksik hepatit gelişiminde rol alan bazı risk faktörlerini irdelemeyi amaçladık. Toplam 212 yayma pozitif akciğer tüberkülozlu hastanın kayıtları retrospektif olarak değerlendirildi. Bu 212 hastanın 30\'unda (%14.1) hepatotoksisite gelişti. Hepatotoksisite gelişen 30 hastanın 16\'sında toksik hepatit (%7.5) nedeniyle tedaviye ara verildiği saptandı. Çalışmamızda toksik hepatit 151 erkek hastanın 6\'sında (%4), 61 kadın hastanın 10\'unda (%16.4) görülmüş olup, kadınlarda istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha fazla toksik hepatit gözlenmiştir(p:0.002). Hepatotoksisite, olguların tamamında tedavinin ilk 2 haftasında görüldü. Asemptomatik olan 2 olgunun transaminaz değerleri normalin 5 katını geçtiği halde ilaçları kesilmeden izlenmiş ve enzimler normale dönmüştü. Toksik hepatit gelişen ve gelişmeyen hastalar arasında yaş, radyolojik olarak yaygınlık, kavite varlığı bakımından istatistiksel bir fark gözlenmedi. Sonuçta, hepatotoksisite en sıklıkla tedavinin ilk 2 haftasında görülür. Toksik hepatit tanısında tek bir transaminaz değerinden ziyade, hastaların semptomatik olmasının ve transaminaz değerlerindeki progresif artışın daha önemli olduğunu düşünüyoruz.

The most common side effect of antituberculous treatment is hepatotoxicity. The aim of this study was to evaluate the rate of toxic hepatitis and some risk factors for the development of toxic hepatitis during antituberculosis treatment. Records of 212 patients diagnosed as smear positive pulmonary tuberculosis were analysed retrospectively. In 30 of 212 cases (14.1%) hepatotoxicity was developed. In 16 of 30 patients it was toxic hepatitis (7.5%) and the treatment was interrupted. In our study, in 6 of 151 male patients (4%) and in 10 of 61 female patients (16.4%) toxic hepatitis was seen, and it was significantly higher in females than males (p:0.002). Hepatotoxicity was seen during the first two weeks of the treatment in all of the patients. Although serum transaminase levels was reached above five times of the normal levels, we didn\'t interrupt the therapy in two asymptomatic cases and by the follow up the enzyme levels returned to normal. Regarding the age, radiologic appearence and cavitary lesions on chest x-ray, there was not significant differences between patients who did or did not have toxic hepatitis. In conclusion, hepatotoxicity usually develops in the first two weeks of the treatment. We think that in the diagnosis of toxic hepatitis, symptoms of patients and progressive increasing tendency of serum transaminase levels during the follow up are more important than the only one high serum transaminase level.
Kronik Periodontitisin Klasik Mekanik Tedavisine Ek Olarak Sistemik Spiramisin Uygulanımının Klinik Ve Mikrobiyolojik Etkilerinin İncelenmesi
Kronik Periodontitisin Klasik Mekanik Tedavisine Ek Olarak Sistemik Spiramisin Uygulanımının Klinik Ve Mikrobiyolojik Etkilerinin İncelenmesi
Yazar: İpek, Fikret; Gül, Kadri Gül
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 35 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Kronik periodontitis, Spiramisin, Mekanik Tedavi,Mikrobiyolojik İnceleme ; Chronic periodontitis, Spiramycin, Mechanic Treatment, Microbiological lnvestigation.

Bu çalışmamızda, kronik periodontitisin tedavisinde diş taşı temizleme,kök yüzeyi düzleştirme ve subgingival küretaj işlemlerinin, sistemikspiramisin ile desteklenmesinin klinik ve mikrobiyolojik olarak etkinliğiaraştırılmıştır. Çalışmamıza yaşları 35 ile 65 arasında değişen ve yaşortalaması 44.45 olan, 17&#39;si kadın, 25&#39;i erkek olan toplam 42 kronikperiodontitisli hasta katıldı. Hastalar spiramisin uygulanan grup ile kontrolgruplarından birine yerleştirildi. Tüm bireylere diş taşı temizliği, kök yüzeyidüzleştirme ve küretaj işlemi uygulandı. Bu uygulama bir grupta 2 haftaboyunca günde 2 gr spiramisin ile desteklenirken, kontrol gurububireylerine antibakteriyel tedavi uygulanmadı. Araştırmaya katılan tümhastaların tedavi öncesi ve tedavi sonrası periodontal durumları, plakindeksi, gingival indeks, dişeti kanama zamanı indeksi. Cep derinliğiölçümü ve mikrobiyolojik inceleme gibi indeks, ölçüm ve metotlarla t-testive ki-kare önemlilik testleri kullanılarak değerlendirildi. Araştırmadakibulgularımızın değerlendirilmesi sonucunda tüm indeks ölçüm vemikrobiyolojik incelemelerde, her iki grupta da beklenen iyileşmeizlenirken, spiramisin grubu değerlerinin, kontrol grubu değerlerine oranlaistatistiksel olarak bir üstünlük sağladığı görüldü (p

In this study, the cIinic and microbiologic effects of the systemic spiramycin administration as an adjunct to scaIing, root planining and curetage, on patients with chronicperiodontitis were investigated. A total of 42 chronicpatients (15 women and 25 men, their age ranging between 35 to 65 with an average of 43.4) with chronicperiodontitis were included in this study. The patients were divided into the spiramycin and control groups.The scaling, root planining and curetage treatments were appIied to alI subjects. The application was combined with the use of 2 gr spiramycin a day for 2 weeks, where as antibacterial treatment was not appIied to the controls.The periodontal status of patients included in the study before and after therapy was evaluated. Using the indices, measurements and methods such as plaque index, gingival index, gingival bleeding time index, pocket depth measurement and microbiological investigations, together with t-test and kisquare tests. The evaluation of findings in this study shows a marked improvement in two groups for all indices and measurements, while the values of spiramycin groups were statistically significant when compared to the controls. (p
Pemfigusta Seyir Ve Prognoz: 42 Hastanın Değerlendirilmesi
The Course and Prognosis of Pemphigus: A Review of 42 Patients
Yazar: Turgutalp, Sezer Çiçekli; Harman, Mehmet
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 35 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Pemfigus, Prognoz, Tedavi, Klinik Seyir ; Pemphigus, Prognosis, Treatment, Remission

Pemfigus nadir görülen, kronik seyirli, hayatı tehdit eden otoimmün bir hastalıktır. Bu retrospektif çalışmanın amacı Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Dermatoloji kliniğinde tedavi edilen pemfiguslu hastalarda seyir ve prognozu değerlendirmektir. Kliniğimizde Temmuz 1994 - Ocak 2004 tarihleri arasında pemfigus tanısı ile düzenli izlenmiş 42 hastanın tıbbi kayıtları retrospektif olarak incelendi. Bu hastaların 38\'i metilprednizolon ve azathioprin kombinasyonu ile, 4\'ü ise sadece metilprednizolon ile tedavi edilmişti. Başlangıç dozları metilprednisolon için günlük 80-300 mg, azathioprin için 100-150 mg arasında değişiyordu. Metilprednisolon ve azathioprin kombinasyonu ile tedavi edilen 5 olguda remisyon sağlanamamıştı. Hastaların 5\'i ölmüştü. Ölen hastaların tümü pemfigus vulgaris hastaları idi. Dört hastada ölümün nedeni hastalıkla veya tedavi ile ilişkili idi. Yirmi dokuz hastanın 4 ay ile 8 yıl arasında değişen sürelerden beri tedavisiz remisyonda oldukları saptandı.

Pemphigus is a rare, chronic and life-threating autoimmune disease. The objective of this retrospective study was to evaluate the course and prognosis of pemphigus patients treated in our clinics. Medical records of 42 patients followed up regularly, and diagnosed at the Department of Dermatology, Faculty of Medicine, University of Dicle, from July 1994 to January 2004 were reviewed retrospectively. Of 42 patients with pemphigus, 38 had been treated with combination of methylprednisolone and azathioprine. Four patients had been treated with methylprednisolone alone. The initial doses ranged from 80 to 300 mg of methylprednisolone and 100-150 mg of azathioprine daily. No remission was obtained in 5 cases treated with combined therapy of methylprednisolone and azathioprine. Of 42 patients, 5 died during the study period. All of the patients who died were those patients with pemphigus vulgaris. In 4 patients, death occurred due to reasons related to the disease or treatment. Twenty nine patients were in complete remission with no therapy for duration varying between 4 months and 8 years.
Penisilin ve Eritromisine Karşı Duyarlılıkları
Penicillin and Eritromycin Susceptibility of Group A Beta- Haemolytic Streptococci Isolated From Throat Cultures
Yazar: Gülhan, Barış; Meşe, Sevim; Bilek, Heval; Onur, Arzu; Nergiz, Şebnem; Gül, Kadri
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 35 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Beta-Haemolytic Streptococci, Antibiotic Susceptibility ; Beta Hemolitik Streptokok, Antibiyotik Duyarlılığı

Bu çalışmada amacımız akut tonsillofarenjit tanısı alan hastaların boğaz kültürlerinden izole edilen A grubu beta  hemolitik streptokokların antibiyotik duyarlılığını değerlendirmektir. 2006 yılı şubat ve haziran ayları arasında akut tonsillofarenjit tanısıyla gönderilen 334 hastanın boğaz kültürlerinden izole edilen 75 adet A grubu beta hemolitik streptokok suşunun penisilin ve eritromisine duyarlılıkları Kirby-Bauer disk diffüzyon yöntemi ile araştırılmıştır.  Suşların tamamı penisiline karşı duyarlı bulunmuş, ancak eritromisine karşı %8 oranında direnç tespit edilmiştir.

In this study we aimed to evaluate the antibiotic susceptibility of group A beta-haemolytic streptococcus isolated from throat cultures of the patients with diagnosis of acute tonsillopharyngitis. A total of 334 throat specimens    collected between February 2006-June 2006 and 75 of them identified as group A beta-haemolytic streptococcus. The susceptibility of these isolates were inspected by Kirby-Bauer disk diffusion method. All the strains were susceptible to penicillin, but 8% resistance was detected to eritromycin.
Şizofren Ve Normallerin Büyüklük Konstansına Olan Tepkilerinde Kişilik ve Çevre Faktörlerinin Rolü
Role of Personality and Environmental Factors in Reaction of Schizofren and Normals against Size Constancy
Yazar: Antar, Saliha
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 35 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Personlity, Enuiranmental, Standart, Stimulus ; Kişilik, Çevre, Standart Uyarıcılar

Bu çalışmada normal kişiler ve şizofren hastalar arasında görsel algının rolü araştırıldı. 30 normal kişi, 30 şizofren hasta deney kapsamına alındı.Normal olma Kişisel Yönelim Envanteri ile şizofreni tanısı da DSM III R ile belirlendi. Her iki gruba da görsel algı testlerinden olan büyüklük konstansı  testleri uygulandı. Büyüklük konstansının hükümleri 8 cm beyaz bir karton üzerinde 5 standart uyarıcıyla, 16 mukayese uyarıcısı karşılaştırılarak elde edildi. Sonuçta; standart uyarıcılar ile bazı farklı boyutların algısında farklılık araştırıldı. Bu araştırmada 2 genel hipotez ile bu iki hipotezin 5 alt hipotez test edildi. Büyüklük konstansının hükümleri âvaryans analiziâ ve ât önem testiâ ile çözümlendi. Sonuç olarak normallerle şizofren hastalar arasında görsel algı, mesafe ve emosyonel faktörlerin büyüklük konstasında etkili olduğu görüldü.

In this study, the role of visual perception between normal and schizoprenic patients was investigated. According to DSM III R diagnosis criteria by personal arientation inventory, 30 normal and 30 schizophrenic  patients were included in the study. Of the visual perception tests,the size constancy was performed on both groups. The decisions of the Size constancy of subjects were obtained by comparing five standart stimuli darwn on a white cartoon whose diameters were 8 cm&sup2; and sixteen comparision stimuli that had the same content but different dimensions with standart stimulus. In this tudy. Two general hypothesis and related five sub-hypothesis were suggested. The size constancy of the subjects were solved by variance analysis and t test methods. As a result,it was seen that visual perception,distance and emotional factors between Normal and schiophrenic patiens were effective in the size constancy.
Primer Pterjium Eksizyonunda Amnion Membran Grefti Ve İntraoperatif Mitomisin C Yöntemlerinin Karşılaştırılması
Comparison of Amniotic Membrane Grafts and Intraoperative Mitomycin C for Primary Pterygium Excision
Yazar: Bilek, Bağdagül; Keklikçi, Uğur; Şakalar, Yıldırım Bayazıt; Ünlü, M. Kaan; Çaça, İhsan
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 35 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Amniotic Membrane, Mitomycin C, Pterygium ; Amnion membran, Mitomisin C, Pterjium

Primer pterjium tedavisinde insan amnion membranı uygulanmasının etkinlik ve  güvenilirliğinin, Mitomisin C uygulanması ile karşılaştırılması amaçlandı. Primer pterjium tanısı konan 60 hastanın 60 gözü çalışmaya dahil edildi. Hastalar rastgele iki gruba ayrılarak, 30 hastanın 30 gözüne, pterjium eksizyonu ile intraoperatif 0.2 mg/ml Mitomisin C uygulandı. Diğer 30 göze ise pterjium eksizyonu ve amnion membranı uygulandı. Amnion membran uygulanan grupta %6.66, Mitomisin C grubunda ise %16.66 nüks gelişti. İki grup nüks açısından karşılaştırıldığında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p > 0.05). Komplikasyon olarak, amnion membran grubunda bir hastada (%3.33) postoperatif erken dönemde sütür açılması saptanırken, Mitomisin C grubunda bir hastada (%3.33) skleral erime, bir hastada da (%3.33) punktat epiteliyopati saptandı. Gruplar komplikasyon yönünden karşılaştırıldıklarında aralarında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı (p > 0.05). Her ne kadar iki grup arasında komplikasyon ve nüks açısından istatistiksel olarak anlamlı fark görülmese de; primer pterjium cerrahisinde amnion membran kullanımının intraoperatif Mitomisin C kullanımından daha güvenilir olduğu kanatine varıldı.

To evaluate and compare the effectiveness and safety of the human amniotic membrane graft with intraoperative application of Mitomycin C in primary pterygium surgery. In 60 consecutive patients, 60 eyes were included in the study. The patients were randomly divided into two groups, primary pterygium excision  with intraoperative  itomycin C (0.2 mg/ml) were applied to the 30 patients and amniotic membrane grafts were applied to the other 30 patients. Recurrence was detected in two patients (%6.66) who received amniotic  membrane grafts, and in five patients (%16.66) who received primary pterygium  excision with intraoperative Mitomycin C. No statistical difference was observed between groups according to the reccurence (p > 0.05). Suture lysis in early postoperative period was detected in one patient (%3.33) who received amniotic membrane grafts. Scleral melting was developed in one patient (%3.33) and punctate epitheliopathy was developed in one patient (%3.33) who received primary pterygium excision with intraoperative Mitomycin C. No statistical difference was observed between groups according to the complications (p > 0.05). Although no statistical difference was observed between two groups according to complication and reccurence, amniotic membrane graft method was safer than primary pterygium excision with intraoperative Mitomycin C.
Tekrarlayan Düşük Öykülü Ailede Dengeli Resiprokal Translokasyon Olgusu
Balanced Reciprocal Translocation Case in Family with a History of Recurrent Abortions
Yazar: Balkan, Mahmut; Alp, M. Nail; Budak, Turgay
Dergi: Dicle Tıp Dergisi, Vol. 35 No. 1, 2015
Anahtar kelimeler: Balanced Reciprocal Translocation, Recurrent Abortions,Cytogenetic. ; Dengeli Resiprokal Translokasyon, Tekrarlayan Düşükler, Sitogenetik.

Bu çalışmamızda, Anabilim dalı laboratuvarımıza refere edilen, reprodüktif öyküsünde 2 düşük bulunan çiftte ve ailesinde yapılan sitogenetik ve FISH analiz sonuçları sunulmuştur. Kadında normal karyotip (46,XX), erkekte resiprokal translokasyon [46,XY,t(3;18)(p25;p11.3)] belirlenmiştir. Bu translokasyonun orijinini belirlemek amacıyla probandımızın ulaşılan akrabalarından anne ve babasının sitogenetik incelenmesinde babanın da aynı resiprokal translokasyonu taşıdığı tespit edilmiştir. Bu taşıyıcı bireylerin öykülerindeki tekrarlayan düşüklerin, gamet oluşumu sırasındaki translokasyonun dengesiz dağılımı sonucu olabileceği düşünülmüş ve sonraki tüm gebeliklerinde prenatal sitogenetik tanı önerilmiştir.

In this study, we are presenting the results of cytogenetic analysis and molecular cytogenetic analysis of the couple and their family, who were referred to our genetic diagnostic laboratory with two abortions in their reproductive history. We found a normal karyotype (46,XX) in female, and  balanced reciprocal translocation [46,XY,t(3;18)(p25;p11.3)] in the male.To determine the parental origin of translocation, we examined the individuals of the family, and we found that the translocation: [46,XY,t(3;18)(p25;p11.3)] is paternally inherited. We concluded that the abortions in the history of this carrier family might be due to the unbalanced distribution of translocation, during gamete formation, prenatal diagnosis recommended for their further pregnancies.    Key words: Balanced Reciprocal Translocation, Recurrent Abortions,Cytogenetic.