İstanbul Üniversitesi Batı Filolojilerinin 75. Yılı 10-11 Nisan 2008  Bir Filoloji Sempozyumundan "Pozitif" İzlenimler
İstanbul Üniversitesi Batı Filolojilerinin 75. Yılı 10-11 Nisan 2008  Bir Filoloji Sempozyumundan "Pozitif" İzlenimler
Yazar: Altıner, Dehen
Dergi: Studien zur deutschen Sprache und Literatur, Vol. 0 No. 20, 2012

bir dönem romanı yazdığım ve bu nedenle yapmış olduğum okumalar sırasında  o zamanın hocalarını, öğrencilerini, heyecanlarını tanıma fırsatı bulduğum için  buradayım. Şimdi, anılmalarına tanık olmak istiyorum. Merkez Bina’nın  doktora salonu tıklım tıklım. Kendime zorlukla yer bulabildim. Nilüfer  Kuruyazıcı’nın oturum başkanlığını yaptığı Tahsin Yücel, Şara Sayın, Yüksel  Özoğuz, Nuran Kutlu ve Osman Senemoğlu’nun konuşmacı oldukları sözlü  tarihi izlemekteyim. Diğer konuşmacılar da Nuran Kutlu’nun sözünü ettiği o  güne usulca değiniyor. O gün ters bir milat gibi. Başlatıcı değil, sonlandırıcı bir  milat. Ama altını kalın çizgilerle de çizmiyorlar. Güzel geçmiş akademik  yaşamlarına gölge düşürmesin diye mi?... Anıları çok canlı. İstanbul  Üniversitesi bütün bilim dallarında ama özellikle Edebiyat Fakültesi’nde mi  Altın Çağı yaşadı? Ben de akademik yaşamıma 1977’de İstanbul  Üniversitesi’nde başlamıştım. Kürsü koridorundan geçerken içinde Hugo  Braun’nun mikroskobunun, gözlüğünün, küçük eşyalarının bulunduğu vitrine  ve duvarda asılı büyük resmine gözüm takılırdı. Ama orada bulunduğum üç yıl  boyunca hocaların asistanlara Hugo Braun’la ilgili anektodlar anlattığına tanık  olmadım. Bu sempozyumda söylenenlerin tersine, o kürsünün hocaları  asistanlarıyla tartışmaz, sohbet etmezdi. Ama bir çok başka kürsüde göçmen  hocaların nasıl anıldıklarını, sonraki kuşak hukukçuların Andreas Shwartz’ı,  iktisatçıların Profesör Neumark’ı, hekimlerin Profesör Frank’ı, Profesör Philipp  Shwartz’ı, Professör Nissen’i kendi Türk hocalarından dinleyerek tanıdıklarını  biliyorum. Fakat şimdi işitiyor olduğum anılar daha taze... Konuşmacılar  birlikte çalışmış olmaktan da mutlu olmuşlar. Aralarında bulunan Tahsin  Yücel’i ve bulunmayan diğer yakın zaman hocalarını sevgi diliyle anıyorlar,  övgücü tören diliyle değil. Ama Yüksel Özoğuz, kendi akademik yaşamıyla  ilişkilendirerek ince bir mizahla eski sert hoca tipini anlatıyor. Anılan sanat  tarihçi hocanın Mazhar İpşiroğlu olduğunu sonradan öğreniyorum. Çatık kaşlı  hoca tipi, kendi tecrübelerim açısından, bana daha tanıdık geliyor. Bazı  konuşmacılar, üniversiteye sınavsız girildiği dönemde tıbbı, hukuku, eczacılığı  seçebilecekken yalnızca zihinsel faaliyet kaygısıyla ve bu faaliyet için en uygun  yerin orası olduğunu düşünerek filolojiyi seçmişler. Bir de edindikleri bilgileri  aktarabilmek, öğretmen olmak için. Filoloji bir temel bilim mi?  Ara veriliyor. Beni buraya çeken, sempozyumun buraya kadar olan bölümüydü.  Ama şimdi gitmek istemiyor muyum? Bunu düşünürken Nilüfer Kuruyazıcı’yla  tanışıyorum. Nilüfer Hanım bana “tam da bulunmanız gereken yerde  bulunuyorsunuz” diyor. Sanırım romanımın İstanbul Üniversitesi’nin kuruluşu  hakkında olduğunu kastederek Sempozyumu izlemeye devam edeceğim. Hem  roman yazarı hem de “pozitif” bilimci tarafımla edebiyatın bilimini merak  ediyorum. Ve de Altın Çağ’ın yaşandığı bu dalı. Auerbach hakkındaki  konuşmaları dinleyeceğim. Auerbach’ın Türkiye’ye gelen en önemli sürgün  profesörlerden biri olduğunu biliyorum

bir dönem romanı yazdığım ve bu nedenle yapmış olduğum okumalar sırasında  o zamanın hocalarını, öğrencilerini, heyecanlarını tanıma fırsatı bulduğum için  buradayım. Şimdi, anılmalarına tanık olmak istiyorum. Merkez Bina’nın  doktora salonu tıklım tıklım. Kendime zorlukla yer bulabildim. Nilüfer  Kuruyazıcı’nın oturum başkanlığını yaptığı Tahsin Yücel, Şara Sayın, Yüksel  Özoğuz, Nuran Kutlu ve Osman Senemoğlu’nun konuşmacı oldukları sözlü  tarihi izlemekteyim. Diğer konuşmacılar da Nuran Kutlu’nun sözünü ettiği o  güne usulca değiniyor. O gün ters bir milat gibi. Başlatıcı değil, sonlandırıcı bir  milat. Ama altını kalın çizgilerle de çizmiyorlar. Güzel geçmiş akademik  yaşamlarına gölge düşürmesin diye mi?... Anıları çok canlı. İstanbul  Üniversitesi bütün bilim dallarında ama özellikle Edebiyat Fakültesi’nde mi  Altın Çağı yaşadı? Ben de akademik yaşamıma 1977’de İstanbul  Üniversitesi’nde başlamıştım. Kürsü koridorundan geçerken içinde Hugo  Braun’nun mikroskobunun, gözlüğünün, küçük eşyalarının bulunduğu vitrine  ve duvarda asılı büyük resmine gözüm takılırdı. Ama orada bulunduğum üç yıl  boyunca hocaların asistanlara Hugo Braun’la ilgili anektodlar anlattığına tanık  olmadım. Bu sempozyumda söylenenlerin tersine, o kürsünün hocaları  asistanlarıyla tartışmaz, sohbet etmezdi. Ama bir çok başka kürsüde göçmen  hocaların nasıl anıldıklarını, sonraki kuşak hukukçuların Andreas Shwartz’ı,  iktisatçıların Profesör Neumark’ı, hekimlerin Profesör Frank’ı, Profesör Philipp  Shwartz’ı, Professör Nissen’i kendi Türk hocalarından dinleyerek tanıdıklarını  biliyorum. Fakat şimdi işitiyor olduğum anılar daha taze... Konuşmacılar  birlikte çalışmış olmaktan da mutlu olmuşlar. Aralarında bulunan Tahsin  Yücel’i ve bulunmayan diğer yakın zaman hocalarını sevgi diliyle anıyorlar,  övgücü tören diliyle değil. Ama Yüksel Özoğuz, kendi akademik yaşamıyla  ilişkilendirerek ince bir mizahla eski sert hoca tipini anlatıyor. Anılan sanat  tarihçi hocanın Mazhar İpşiroğlu olduğunu sonradan öğreniyorum. Çatık kaşlı  hoca tipi, kendi tecrübelerim açısından, bana daha tanıdık geliyor. Bazı  konuşmacılar, üniversiteye sınavsız girildiği dönemde tıbbı, hukuku, eczacılığı  seçebilecekken yalnızca zihinsel faaliyet kaygısıyla ve bu faaliyet için en uygun  yerin orası olduğunu düşünerek filolojiyi seçmişler. Bir de edindikleri bilgileri  aktarabilmek, öğretmen olmak için. Filoloji bir temel bilim mi?  Ara veriliyor. Beni buraya çeken, sempozyumun buraya kadar olan bölümüydü.  Ama şimdi gitmek istemiyor muyum? Bunu düşünürken Nilüfer Kuruyazıcı’yla  tanışıyorum. Nilüfer Hanım bana “tam da bulunmanız gereken yerde  bulunuyorsunuz” diyor. Sanırım romanımın İstanbul Üniversitesi’nin kuruluşu  hakkında olduğunu kastederek Sempozyumu izlemeye devam edeceğim. Hem  roman yazarı hem de “pozitif” bilimci tarafımla edebiyatın bilimini merak  ediyorum. Ve de Altın Çağ’ın yaşandığı bu dalı. Auerbach hakkındaki  konuşmaları dinleyeceğim. Auerbach’ın Türkiye’ye gelen en önemli sürgün  profesörlerden biri olduğunu biliyorum