hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Hatice Eminoğlu, Türkçede Renkler Sözlüğü, Gazi Kitabevi, Ankara, Ocak 2014, 620 s., ISBN 978-605-344-112-0
Hatice Eminoğlu, Türkçede Renkler Sözlüğü, Gazi Kitabevi, Ankara, Ocak 2014, 620 s., ISBN 978-605-344-112-0
Yazar: Doğan, Salim Küçüknuh
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 15 No. 15, 2015

1 Der Gebrauch Der Farbbezeichnungen In Den Türkdialekten, Ural-Altaische Bibliothek, Fortsetzung Der  Ungarischen Bibliothek, Herausgeben von: Omeljan Pritsak, Wiesbaden: Otto Harrassowitz, 1961. 2 Kırgız Tilindegi Öŋ-Tüs Sözdörünün Leksika Semantikalık Münözdömölörü -Diahronduk Cana Sinhronduk Aspetter-  Bişkek, 2003. Bu çalışma aynı zamanda lisans bitirme çalışması olarak Türkiye Türkçesine aktarılmıştır. Hakan Çelebi,  Kırgız Tilindegi Öŋ-Tüs Sözdörünün Leksika Semantikalık Münözdömölörü (Diahronduk Cana Sinhronduk Aspetter),  Danışman: Doç. Dr. Salim Küçük, Ordu Üniversitesi, Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü, Bitirme  Tezi, Ordu, 2014. 3 “Türkiye Türkçesi ve Ağızlarında Renk Bildiren kelimelerin Kullanılışı ve Sistematiği”, TDAY-Belleten, TDK  Yayınları, Ankara, 1997, s. 251-341. 4 III. Uluslararası Dünya Dili Türkçe Sempozyumu, 16-18 Aralık, Dokuz Eylül Üni. İzmir 2010, s. 360-368

1 Der Gebrauch Der Farbbezeichnungen In Den Türkdialekten, Ural-Altaische Bibliothek, Fortsetzung Der  Ungarischen Bibliothek, Herausgeben von: Omeljan Pritsak, Wiesbaden: Otto Harrassowitz, 1961. 2 Kırgız Tilindegi Öŋ-Tüs Sözdörünün Leksika Semantikalık Münözdömölörü -Diahronduk Cana Sinhronduk Aspetter-  Bişkek, 2003. Bu çalışma aynı zamanda lisans bitirme çalışması olarak Türkiye Türkçesine aktarılmıştır. Hakan Çelebi,  Kırgız Tilindegi Öŋ-Tüs Sözdörünün Leksika Semantikalık Münözdömölörü (Diahronduk Cana Sinhronduk Aspetter),  Danışman: Doç. Dr. Salim Küçük, Ordu Üniversitesi, Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü, Bitirme  Tezi, Ordu, 2014. 3 “Türkiye Türkçesi ve Ağızlarında Renk Bildiren kelimelerin Kullanılışı ve Sistematiği”, TDAY-Belleten, TDK  Yayınları, Ankara, 1997, s. 251-341. 4 III. Uluslararası Dünya Dili Türkçe Sempozyumu, 16-18 Aralık, Dokuz Eylül Üni. İzmir 2010, s. 360-368
Kerim Demirci, Türkoloji İçin DilbilimKonular Kavramlar Teoriler, Anı Yayıncılık, Genişletilmiş 2. Baskı, Ankara 2014, 391 s., ISBN 978-605-5213-39-8
Kerim Demirci, Türkoloji İçin DilbilimKonular Kavramlar Teoriler, Anı Yayıncılık, Genişletilmiş 2. Baskı, Ankara 2014, 391 s., ISBN 978-605-5213-39-8
Yazar: Akbaba, Dilek Ergönenç
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 15 No. 15, 2015

varlığı anlatılmaktadır. Bunlardan ilki Ses Bilgisi ve onun altında değerlendirilen  1. Söyleyiş Ses Bilgisi, Akustik Ses Bilgisi, 3. İşitsel Ses Bilgisi, ve uluslararası  fonetik alfabenin anlatıldığı IPA Nedir? konularıdır. Bundan sonraki başlık  Sesbilim yani fonolojidir. Bu konunun fonetik ile karıştırılmaması gerektiğini  özellikle hatırlatan yazar, bu bölümde Sesbirim (fonem), Alt Sesbirim (alofon),  Vokaller ve Konsonantlar, Fonem Teorisi Neye Yaramıştır? konularını adeta  matematiksel ifadelerle, formüller ve şemalar eşliğinde açıklamaya devam  eder. Bu arada yazarın bazı başlıkların üzerine konuyla ilgili beyitler, atasözleri,  özlü sözler, Kur’an’dan ayetler vb. koyduğu dikkati çekmekte, bu tarz girişler  konulara olan ilgiyi artırmaktadır

varlığı anlatılmaktadır. Bunlardan ilki Ses Bilgisi ve onun altında değerlendirilen  1. Söyleyiş Ses Bilgisi, Akustik Ses Bilgisi, 3. İşitsel Ses Bilgisi, ve uluslararası  fonetik alfabenin anlatıldığı IPA Nedir? konularıdır. Bundan sonraki başlık  Sesbilim yani fonolojidir. Bu konunun fonetik ile karıştırılmaması gerektiğini  özellikle hatırlatan yazar, bu bölümde Sesbirim (fonem), Alt Sesbirim (alofon),  Vokaller ve Konsonantlar, Fonem Teorisi Neye Yaramıştır? konularını adeta  matematiksel ifadelerle, formüller ve şemalar eşliğinde açıklamaya devam  eder. Bu arada yazarın bazı başlıkların üzerine konuyla ilgili beyitler, atasözleri,  özlü sözler, Kur’an’dan ayetler vb. koyduğu dikkati çekmekte, bu tarz girişler  konulara olan ilgiyi artırmaktadır
Karahan, Akartürk (2013), Divanu Lugati’t Türk’e Göre XI. Yüzyıl Türk Lehçe Bilgisi, Ankara, TDK Yayınları 657s., ISBN: 978-975-16-2577-9
Karahan, Akartürk (2013), Divanu Lugati’t Türk’e Göre XI. Yüzyıl Türk Lehçe Bilgisi, Ankara, TDK Yayınları 657s., ISBN: 978-975-16-2577-9
Yazar: Yılmaz, Gülşah
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 15 No. 15, 2015

luklar” alt başlığı altında ise; Dīvän’da, Türklerin yirmi boy oldukları (Peçenek,  Kıpçak, Oğuz, Yemek, Başgırt, Basmıl, Kay, Yabaku, Tatar, Kırgız, Çiğil, Tuhsı,  Yağma, Oğra, Çaruk, Çömül, Uygur, Tangut, Hıtay, Tawgaç) ve her boyun ken- di içinde birçok alt dalları olduğu bilgisi yer almaktadır. Bir tarihçi titizliğiyle  hazırlanan bu bölümde, Dīvän’daki verilerden yola çıkılarak, XI. yüzyıl Türk- çe konuşurlarının gösterildiği bir tablo oluşturulmuştur. Ardından tek dilli Türk  toplulukları ve iki dilli Türk toplulukları belirtilmiş ve bunlar hakkında bilgiler  verilmiştir. Tek dilli Türk toplulukları da kendi içinde “Çiğil, Kıpçak, Yemek,  Oğrak, Oğuz, Tuhsı, Uygur, Yağma” boylarının yer aldığı “Ortak Türkçe Muhiti  İçindeki Türk Toplulukları”, “Bulgar ve Suvar” boylarının dahil olduğu “Ortak  Türkçe Muhiti dışındaki Türk Toplulukları” alt başlıklarına ayrılarak incelen

luklar” alt başlığı altında ise; Dīvän’da, Türklerin yirmi boy oldukları (Peçenek,  Kıpçak, Oğuz, Yemek, Başgırt, Basmıl, Kay, Yabaku, Tatar, Kırgız, Çiğil, Tuhsı,  Yağma, Oğra, Çaruk, Çömül, Uygur, Tangut, Hıtay, Tawgaç) ve her boyun ken- di içinde birçok alt dalları olduğu bilgisi yer almaktadır. Bir tarihçi titizliğiyle  hazırlanan bu bölümde, Dīvän’daki verilerden yola çıkılarak, XI. yüzyıl Türk- çe konuşurlarının gösterildiği bir tablo oluşturulmuştur. Ardından tek dilli Türk  toplulukları ve iki dilli Türk toplulukları belirtilmiş ve bunlar hakkında bilgiler  verilmiştir. Tek dilli Türk toplulukları da kendi içinde “Çiğil, Kıpçak, Yemek,  Oğrak, Oğuz, Tuhsı, Uygur, Yağma” boylarının yer aldığı “Ortak Türkçe Muhiti  İçindeki Türk Toplulukları”, “Bulgar ve Suvar” boylarının dahil olduğu “Ortak  Türkçe Muhiti dışındaki Türk Toplulukları” alt başlıklarına ayrılarak incelen
Habibe Yazıcı Ersoy, Başkurt Türkçesinde Kip, Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Dil Kurumu Yayınları; 1112, Ankara, 486 s. ISBN 978-975-16-2831-2
Habibe Yazıcı Ersoy, Başkurt Türkçesinde Kip, Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Dil Kurumu Yayınları; 1112, Ankara, 486 s. ISBN 978-975-16-2831-2
Yazar: Akbaba, Dilek Ergönenç
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 15 No. 15, 2015

anlaşılır hâle gelmiştir. Böylelikle geçmiş zamanın ilk konusu 2.1.1 Belirli  Geçmiş Zaman’dır. Bu zamana ait işaretleyici {-DX/-nX/-ÂX} şeklindedir.  Yazar zamanları incelerken önce o zamana ait işaretleyiciyi, ardından onun  Kullanım’ını ve bu konu başlığı altında Başkurt Türkçesinde bu zaman ile ilgili  kalıbı vermiştir. Her bir zaman işaretleyicisi önce çekimlenmiş fiillerle şema  hâlinde gösterilmiştir. Bu şekilde her bir zaman başlığının altında, o zamanın  Olumsuzluk Şekli ve Soru Şekli yine çekimlenmiş fiillerle tanıklanmış, ardından  İşlevler başlığı altında zaman işaretleyicisine ait her bir işlev, anlamın bağlamdan

anlaşılır hâle gelmiştir. Böylelikle geçmiş zamanın ilk konusu 2.1.1 Belirli  Geçmiş Zaman’dır. Bu zamana ait işaretleyici {-DX/-nX/-ÂX} şeklindedir.  Yazar zamanları incelerken önce o zamana ait işaretleyiciyi, ardından onun  Kullanım’ını ve bu konu başlığı altında Başkurt Türkçesinde bu zaman ile ilgili  kalıbı vermiştir. Her bir zaman işaretleyicisi önce çekimlenmiş fiillerle şema  hâlinde gösterilmiştir. Bu şekilde her bir zaman başlığının altında, o zamanın  Olumsuzluk Şekli ve Soru Şekli yine çekimlenmiş fiillerle tanıklanmış, ardından  İşlevler başlığı altında zaman işaretleyicisine ait her bir işlev, anlamın bağlamdan
Carbognano’ya Göre Osmanlı Türkçesi Yazı ve Konuşma Dili İlkeleri
The Principles of Ottoman Literary and Spoken Languages According to Carbognano
Yazar: Kartallıoğlu, Yavuz
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 16 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: Ottoman Turkish, literary language, spoken language, prose language, Carbognano ; Osmanlı Türkçesi, yazı dili, konuşma dili, nesir dili, Carbognano

Osmanlı döneminde kullanılan Türkçenin yazıya yansıyan şekli dışında bir de konuşulan şekli vardır. Osmanlı Türkçesi ile ilgili araştırmaların büyük bir kısmı yazı, yani imla temellidir; konuşulan dil ile ilgili araştırma neredeyse yoktur. Bunda da en büyük sebep Osmanlı Türkçesi yazı ve konuşma dili ilkelerinin araştırılıp ortaya konmaması; yazının konuşmadan, konuşmanın yazıdan nasıl ayrılması gerektiğinin bilinmemesidir. Osmanlı nesri ile ilgili tasniflerde Osmanlı Türkçesi konuşma dili, sade nesir dilinin içinde Arapça ve Farsça kelimelerin sayıca az olduğu, bu iki dilin gramer kurallarının yer almadığı dil olarak tanımlanmıştır. Bu makalede Carbognano’nun Gramatica Turca adlı eserinde hem yazı dili hem de konuşma diliyle kaydettiği beş aynı masal Osmanlı Türkçesi yazı dili ve konuşma dili ilkeleri bakımından incelenmiş; bu ilkeler ilk defa topluca karşılaştırmalı olarak belirlenmeye çalışılmıştır

Apart from its version reflected to the writing, The Turkish language used through Ottoman period had a spoken variant. Many of the studies related to Ottoman Turkish base on writing, in other words spelling. There are a few studies on Ottoman spoken language. The main reasons for that are the principles or Ottoman literary and spoken languages have not been studied and analyzed and not knowing how to differ writing from speaking and vice versa. In the classifications about Ottoman prose the Spoken Ottoman Turkish was defined as a language which Arabic and Persian words are few in number in prose language, and which does not have the grammatical rules of these two languages. In the present article, same five tales which were recorded with both literary and spoken languages in Gramatica Turca by Carbognano have been analyzed by the principles of literary and spoken Ottoman Turkish, and all these principles have been determined by comparison for the first time
Remarks on The Phonology of The Transitional Period of Northwestern Karaim
Kuzeybatı Karaycasının Geçiş Dönemi Fonolojisi Üzerine Notlar
Yazar: Stachowski, Kamil
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 16 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: Karaim, phonology, history, consonant harmony, vowel harmony ; Karayca, fonoloji, tarih, ünsüz uyumu, ünlü uyumu

Bu makale, son zamanlarda bulunan 18. yüzyıla ait bir elyazmasından hareketle, ünlü uyumundan ünsüz uyumuna geçiş sürecinde Kuzeybatı Karaycasının fonolojisi üzerine bazı düşünceler sunmayı amaçlamaktadır. Çalışmada ayrıca, art zamanlı bakış açısının eş zamanlı çalışmalara büyük ölçüde müdahil olduğu ve farklı fonolojik yapıların müşterek olarak aynı zaman diliminde bir arada bulunabileceği savunulmaktadır

The paper presents some thoughts on the phonology of Northwestern Karaim during its transition from vowel to consonant harmony, that were enabled and spurred by a recent discovery of an 18th century manuscript. It advocates a greater inclusion of the diachronic perspective in synchronic endeavours, and the concession of the notion of multiple phonologies coexisting and cooperating in one period
Eçi’den Ağa’ya Gösterenin Değişmesi ve Kısmi Nedenlilik
Changing From Echi to Agha and Partial Motivation
Yazar: Öztürk, Rıdvan
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 16 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: echi ~ agha, language interaction, sociolinguistics, word migration, diachrony, lexical diffusion, signifier ; eçi~aga, dil etkileşimi, toplum dilbilim, kelime göçü, art zamanlılık, sözcük yayılması, gösteren

Bir dilin söz varlığının çekirdek kelimelerini oluşturan kelime gruplarından birisi de akrabalık adlarıdır. Çekirdek kelimelerin değişme yüzdesi çok düşük olduğu için diller arası ve lehçeler arası ilişkilerin belirlenmesinde ölçüt olarak kullanılmışlardır. Birinci dereceden akrabalık ilişkisini gösteren “eçi” kelimesinin yerini neredeyse tamamıyla “ağa” ve onunla bağlı şekillerin almış olması üzerinde durulması gerekli bir durum sergilemektedir. 12-13. yüzyıla kadar metinlerde örneklerine rahatlıkla rastladığımız “eçi” kelimesi, bu yüzyıllardan sonra yerini “ağa” kelimesine bırakmıştır.Biz bu çalışmada “eçi” kelimesinin özellikle Türkiye Türkçesi sahasında “ağa, ağabey” kelimesine yerini ne zaman bıraktığını ve bu bırakma sürecinde etkili olan unsurların neler olduğunu belirlemeye çalışacağız. Bu konuda mevcut dilbilgisi verilerinin yanı sıra, tarihî kaynaklardaki verileri de kullanarak bilgi netliğine erişeceğiz

One of the phrases that make up the elementary words of the language vocabulary are also kinship name. To determine of relationships between languages and dialects are used as criteria as changing percentage of elementary words is very low. almost entirely had been taken”Agha” and the form attached to it instead of the “Echi” word that showing firstdegree kinship emphasized exhibit a necessary condition. The “Echi” word that we can easily come across examples in the text as 12-13 century has left to “agha” word to own place after this century.elder brother” word and what did effective element in this process especially in the field Turkey Turkish. In this regard, we will access the information clarity using the historical sources data as well as the available grammar data.permeation, signifier In this study, We will try to determine when did the “Echi” word leave place to “agha
Köktürk Harfli Yazıtlarla Çuvaşça Arasındaki Ortak Kelimeler
The Common Words Found in Monuments with Köktürk Script and Chuvash
Yazar: Ersoy, Feyzi
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 16 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: Eski Türkçe, Runik, Çuvaşça, leksikoloji

Köktürk harfli metinler üzerinde gerek Türkiye’de gerekse Türkiye dışında pek çok çalışma yapılmıştır. Yapılan çalışmalar; fonetik, morfoloji, söz dizimi, yeniden okumalar ve anlamlandırmalar gibi alanlarda yoğunlaşmıştır. Köktürkçenin ve Köktürk harfli metinlerin söz varlığı da üzerinde sıklıkla durulan konulardandır. Bu söz varlığı, zaman zaman Çağdaş Türk lehçelerinin söz hazinesi ile de karşılaştırılmıştır. Bu çalışmada da Türkçenin ana kolundan çok erken dönemlerde ayrıldığı düşünülen Çuvaşçanın söz varlığı ile Köktürk harfli metinlerin söz varlığı karşılaştırılmıştır. Ortaya çıkan sonuçlar, yazıtların söz varlığının önemli bir kısmının Çağdaş Çuvaşçada da yaşadığını göstermektedir

Many studies conducted on texts with Köktürk script, which is the oldest period of literary Turkish, both in Turkey and in other countries. These studies focus on branches such as phonetics, morphology, syntax, re-reading and interpretation. The vocabularies of Köktürk and texts written with Köktürk script have been one of the topics which are studied frequently. The vocabulary has sometimes been compared with the vocabulary of modern Turkish dialects. In the present study, the vocabulary of Chuvash, which is thought to be separated from main root of Turkish Language in a very early period, have been compared with the vocabulary of texts written with Köktürk script. The results show that an important part of the vocabulary of monuments still survives in modern Chuvash
Eski Türkçede Varlık ve Yokluk İşaretleyicilerinin (ba:r, yo:k) Gramerleşme Süreçleri
Grammatical Processes of Presence and Absence Markers (ba:r, yo:k) in Old Turkic
Yazar: Ağca, Ferruh
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 16 No. 16, 2015

Türk dilinin tarihsel ve modern alanlarında, söz dizgesi içinde çeşitli görevler yüklenen ba:r ve yo:k sözcükleri ile bu sözcüklerden türemiş olan benzer kavram alanlarına ait müştakları, işlevsel bakımdan ilginç bir durum sergilemektedir. Tarihsel Türk dili alanlarında genellikle isim ya da isim cümlelerinde varlık ve yokluk ifade eden yüklem işaretleyicileri olarak kullanılmış olan ba:r ve yo:k sözcükleri, Köktürk ve Uygur Türkçelerinde sıfat olarak da kullanılmış, kimi modern Türk yazı dillerinde daha ileri aşamalara ulaşarak fiil çekim morfolojisinin parçasına dönüşmüştür. Bu yazıda, tarihsel Türk dili alanlarında genellikle isim ile sonlanan söz dizgelerinin varlık ve yokluk işaretleyicileri olarak bilinen ba:r ve yo:k sözcüklerinin, metinlerdeki örneklerden yola çıkılarak sıfat ve ardından isim görevlerine işaret edilecek, fiilden sıfata (>isme), sonra da işaretleyiciye hangi şartlarda dönüştükleri ortaya konulmaya çalışılacaktır

In the historical and modern domains of Turkish language, the words ba:r and yo:k, which undertake various tasks in word system, and their derivatives belonging to similar concepts present an interesting condition in terms of function. The words ba:r and yo:k used generally as noun or verb markers express presence and absence in noun sentences over historical domains of Turkish language, used as adjectives in Kokturk and Uygur Turkish and are transformed into a part of conjugation morphology in some modern Turkish languages. The aim of this paper is to indicate the tasks of words ba:r and yo:k, used generally as noun or verb markers express presence
Eski Türkçede İlgi ve Belirtme Durum Ekleri Üzerine
On Genitive and Accusative Suffixes in Old Turkic
Yazar: Özdemir, Hakan
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 16 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: Accusative suffix, genitive suffix, Old Turkic ; belirtme durum eki, ilgi durum eki, Eski Türkçe, Çağatay Türkçesi

Eski Türkçe dönemindeki belirtme ve ilgi durum ekleri üzerine birçok çalışma yapılmıştır. Bu ekler arasında kurulan ‘belirlilik’ paydaşlığı, eklerin birbirinin yerine kullanıldığı izleniminin en önemli sebebi sayılabilir. Şüphesiz bu durum bir algı yanılmasından kaynaklanmaktadır. Bu çalışmada, Çağatay Türkçesindeki konuyla ilgili örneklerle KaraçayMalkar ve Kumuk Türkçeleri üzerinden bir çıkarım yapılarak adı geçen eklerin Eski Türkçe ve devamı için yeniden yapılandırılması hedeflenecektir

There are several studies on the accusative and genetive suffixes. It has been exceeded the linguistic reality by considering the fellowship of ‘certainty’ between two structure. Certainly it is originated from the error of perception. It is aimed that the reconstruction of two structure by the help of the samples from Chagatay Turkish and the situatin of the dialects of Karaçay-Malkar and Kumuk Turkish
Türkçe Öğretmek Amacıyla Yazılmış Bir Eser “Kitab-ı Türkiyat Dili”
A Work Written For Teaching Turkish “A Book of Turkish Language”
Yazar: Akın, Lemi
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 16 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: Kitāb-ı Türkiyāt Dili, Boşnakça

Türkler, Orta Asya’dan batıya doğru yayılmaya başladıktan sonra yeni coğrafyalarla, yeni kültürlerle, yeni dillerle etkileşime geçmişler ve aynı zamanda Türk kültürü ve dilini de farklı milletlere tanıtmışlardır. Milletlerin farklı yönleri ile birbirlerini anlamalarının ve iletişime geçmelerinin en etkin aracı dildir. Bundan dolayı tarihin her döneminde milletlerin birbirleriyle iletişiminde yabancı bir dilin öğrenimi ve öğretimi önemli yer tutar. Bu ihtiyaç, günümüzdeki modern dil öğretim yöntemlerine gelene kadar, tarihi süreç içerisinde bazen dilbilgisi kitaplarıyla, bazen sözlüklerle, bazen de pratik konuşma kitapları ile giderilmeye çalışılmıştır. Üzerinde çalışma yapılan eser de Boşnaklara Türkçe öğretmek amacıyla yazılmış dilbilgisi özellikleri içeren küçük bir sözlüktür. Bu çalışma, temel olarak üç bölümden oluşur. İlk olarak, konunun daha iyi anlaşılabilmesi için yabancılara Türkçe öğretimi ile ilgili, Divan-ı Lügati’tTürk’ten başlayıp Osmanlı’nın son dönemine kadar yazılan belli başlı eserler hakkında bilgi verilmiştir. Daha sonra, eserin genel, kültürel ve dilbilgisi özellikleri ayrıntılı bir şekilde ortaya konmaya çalışılmıştır. Son kısımda da eserin tamamı Latin alfabesine aktarılarak verilmiştir. Eserde geçen bazı Türkçe sözcüklerin Boşnakçada bugün hâlâ kullanımda olduğu ve eserin yazıldığı dönemin kültürünü ve dil özelliklerini yansıttığı sonucuna varılmıştır

After starting to spread from Central Asia to the west, Turkish people interacted with new geographies, cultures and languages. Meanwhile they tried to introduce the Turkish culture and language to other nations. Language is the most effective means for nations to understand each other in various ways and get in contact. Therefore, learning and teaching a foreign language had an important place in nations’ interactions throughout history. From past to modern language teaching methodologies, this need has sometimes been met by use of grammar books, sometimes by words and sometimes by practical speaking handbooks
Ak Koyunlu Beyi Osman Bey’in Unvanı: Yülük mü İlig mi?
About Nickname of Kara Yülük Othman Beg
Yazar: Yiğit, Fatma Akkuş
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 16 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: Kara, Yülük, İlig, Kara Yülük Osman Bey

Bu makalede 1402–1435 yılları arasında Ak Koyunlu Devleti’ne beylik yapmış olan Osman Bey’in “Kara Yülük” lakabından hareketle, bu lakabın etimolojik yapısı ve tarihî seyri hakkında kısa bir değerlendirme yapılmıştır. Osman Bey’in lakabı Kara Yülük veya Kara İlig’dir. Ak Koyunlu ve Kara Koyunlu Türkmenleri için çok önemli bir kaynak olan Kitâb-ı Diyârbekriyye’de Kara Yülük Osman Bey’in adı sadece Osman Bey veya Emîr-i Nâmdar olarak geçer. Timurlu kaynaklarında Kara Osman-ı Türkmân olarak anılır. Memlûk kaynaklarında ise Ak Koyunlu beyinden Emîr Osman, Emîr Kara Osman, Kara Yülük, Emîr Kara Yülük ve Emîr Osman bin Tur Ali bin Kara Yülük veya Kara Eylük olarak bahsedilir. Buradan hareketle ilk olarak Kara unvanının ve daha sonra Yülük veya İlig unvanının Türklerde hangi anlam ve amaçla kullanıldığı, bu unvanların kelime manası, etimolojik yapısı ve tarihî seyri hakkında bilgi verilmiştir

In this article, short evaluation has been realised about etymolojical structure and historical period of this nickname according to the nickname of Kara Yuluk Othman who ruled to Ak Koyunlu State between the years of 1402-1435.The nick name of Othman Beg is Kara Yülük or Kara Ilig. In the Kitab-ı Diyarbekriyye which is the very important reference for Turkmens of Ak Koyunlu and Kara Koyunlu, the name of Kara Yülük Osman is referred only Othman Beg or Emir-i Namdar. He is called Kara Othman Turkmen in Timuridsources. Ak Koyunlu Beg is called as Emir Othman, Emir Kara Othman, Kara Yülük or Kara Eylük in Mamluk sources. From this point of view some information is given about first of all the title Kara and then the titles Yülük or İlig and their meaning and purpose, etymological structure and history
Ver- Yardımcı Fiiliyle Kurulan Birleşik Fiillerin “Lütuf ve Şükran İfadesi” Olarak Kullanımı Üzerine -Japonca ve Türk Lehçeleri Karşılaştırmalı-
On the Benefactive Function of Verb –(y)I / -(I)p ver- in Modern Japanese And Turkic Languages
Yazar: Gençer, Zeynep
Dergi: Dil Araştırmaları, Vol. 16 No. 16, 2015
Anahtar kelimeler: descriptive verbs, benefactive, compound verb, onkeihyougen, jujuhyougen ; I ver-, tezlik tasvirî fiili, lütuf şükran ifadeleri, birleşik fiil, onkeihyougen, jujuhyougen

Bu çalışmada, Eski Türkçe döneminden başlamak üzere, çağdaş Türk lehçeleri ve Türkiye Türkçesinde görülen, tezlik tasvirî fiili olarak adlandırılan ve tezlik, beklenmezlik, kibar emir ve kolaylık gibi anlam ve kullanım çeşitliliği bulunan ver- yardımcı fiili ile kurulmuş olan birleşik fiiller üzerinde durulmuştur. Bu fiiller, Japonca ile karşılaştırılarak yapı ve işlev bakımından ortak ve farklı noktaları ele alınmış, yapılmış olan karşılaştırmalar sonucunda söz konusu fiillerde tezlik, kolaylık, beklenmezlik anlamlarının yanında lütuf ve şükran anlamlarının varlığı tespit edilmeye çalışılmıştır. fiil+p+ver yapılı birleşikler ile fiil+(y)I ver yapısında olan birleşik fillerin cümleye kattığı anlam farklılıklarının Japonca ile Türkiye Türkçesi ve diğer Türk lehçelerinde paralellik gösterdiği tespit edilmiştir

In this paper, we studied on the coumpound verbs which has been formed by -(y)I /p ver- and it’s function as benefactive in the sentences. This descriptive verb can be seen from the earlier periods of Turkish up to now and we analyzed the structures verb+(y)I / p ver- in old Turkish dialects and modern Turkic dialects. Besides, we made a comparison between Japanese and mentioned dialects and tried to figure out the differences and the similarities between Japanese and contemporary Turkish dialects. As a result of this study, we observed that there are considerable similarities both in Japanese and most of contemporary Turkish dialects