hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Camille Laurens’ın Celle Que Vous Croyez Adlı Romanında Parçalılık
FRAGMENTATION IN CAMILLE LAURENS' NOVEL WHO YOU THINK I AM
Yazar: Kahramanoğlu, Fatma
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 12 No. 23, 2024
Anahtar kelimeler: French Language, Literature and Culture ; Fransız Dili, Edebiyatı ve Kültürü ; Postmodern Anlatı,Parçalılık,Metinlerarasılık,Kopukluk,Ayrışıklık ; Postmodern Narrative,Fragmentation,Intertextuality,Disconnection,Disjunction

Özkurmaca yazarları arasında önemli bir rol oynayan Camille Laurens Celle que vous croyez adlı yapıtında farklı benler ortaya koyar. Yazarın farklı benlerle yazınsal, fiziksel ve metafiziksel bir arayış içinde olduğu görülür. Seslerin çoğaltılmasıyla bir bakıma Camille Laurens içindeki tüm benlikleri ve duyguları arama çabasında olduğunu söyleyebiliriz. Aktulum’a göre, bunu yapmanın da en iyi yolu postmodern dönemin en belirgin özelliklerinden biri olan parça yazıya başvurmaktır. Yapıtlarında postmodern dönemin tüm izleklerini kullanan Camille Laurens Celle que vous croyez’i yazarken parça yazıya başvurmaktan geri durmaz. Laurens kendi yaşamından kesitleri anlattığı yapıtlarında, geleneksel özyaşamöyküsel anlatı yöntemini bir kenara bırakıp yoğun bir şekilde postmodern anlatının önemli özellikleri olan metinlerarasılık ve parça yazıya başvurur. Süreksizliğin ön planda olduğu Laurens’ın bu romanında parçalılık, metinlerarasılık, ayrışıklık ve kopukluk hemen göze çarpar.

Camille Laurens, who plays an important role among the self-fiction writers, presents different selves in her work Who You Think I am. It is seen that the author is in a literary, physical and metaphysical quest for different selves. In a way, we can say that Camille Laurens tries to search for all the selves and emotions within herself through the multiplication of voices. The best way to do this is to resort to fragmentary writing, one of the most distinctive features of the postmodern period. In her works, in which she narrates sections of her own life, Camille Laurens leaves aside the traditional autobiographical narrative method and she intensely employs intertextuality and fragmentary writing, which are important features of postmodern narrative. Laurens, who uses all the tropes of the postmodern period in her works, does not refrain from resorting to fragmentary writing while she was writing Who You Think I am. In this novel of Laurens, where discontinuity is at the forefront, fragmentation, intertextuality, disjunction and disconnection are immediately noticeable.
TÜRK SOSYAL BİLİMLERİNDE YAPISAL ANTROPOLOJİ UYGULAMALARI:  ŞERİF MARDİN VE SENCER DİVİTÇİOĞLU
TÜRK SOSYAL BİLİMLERİNDE YAPISAL ANTROPOLOJİ UYGULAMALARI:  ŞERİF MARDİN VE SENCER DİVİTÇİOĞLU
Yazar: Tunçbilek, Şeyda Sevde
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 12 No. Cumhuriyet&#039;in 100. Yılı Özel Sayısı, 2024
Anahtar kelimeler: Social Theory ; Sosyal Teori ; Claude Lévi-Strauss,Yapısal antropoloji,Şerif Mardin,Sencer Divitçioğlu,Kök Türkler,Yaptakçılık.

XX. yüzyılın en etkili sosyal bilimcilerinden Lévi-Strauss, gecikmeli çevirilere ve hakkındaki yazılara rağmen uzun yıllar Türkiye’de görülmemiş, görmezden gelinmiş ya da görülmesi engellenmiş, yapısal antropoloji dört başı mamur bir kuram olarak kullanıma açılmamış, arızi bir teorik yaklaşım olarak nadiren kendisine yer bulmuştur. Bu nadir atıflar ve kullanımlar içerisinde Türkiye’de Lévi-Strauss’un kavramlarını belirli bir problem alanıyla ilişkilendiren ve toplumsal bir olgunun incelenmesinde yapısal antropolojiden faydalanan Şerif Mardin ve Sencer Divitçioğlu istisnai bir konumu temsil ederler. Bu makale, bu iki sosyal bilimcinin Lévi-Strauss’tan hangi konuda, nasıl ve ne şekilde yararlandıklarını göstermeyi amaçlamaktadır. Mardin ve Divitçioğlu’nun yapısal antropolojiyle kurdukları ilişki, söz konusu teorinin açıklama kapasitesine ve Türk sosyal bilimleri açısından henüz keşfedilmemiş potansiyellerine işaret etmekle birlikte bu iki ismin kendi teorik çizgilerinde “görünmez” ya da “anlaşılmaz” kalan yönlerin açığa çıkarılması bakımından da önem taşımaktadır.

XX. yüzyılın en etkili sosyal bilimcilerinden Lévi-Strauss, gecikmeli çevirilere ve hakkındaki yazılara rağmen uzun yıllar Türkiye’de görülmemiş, görmezden gelinmiş ya da görülmesi engellenmiş, yapısal antropoloji dört başı mamur bir kuram olarak kullanıma açılmamış, arızi bir teorik yaklaşım olarak nadiren kendisine yer bulmuştur. Bu nadir atıflar ve kullanımlar içerisinde Türkiye’de Lévi-Strauss’un kavramlarını belirli bir problem alanıyla ilişkilendiren ve toplumsal bir olgunun incelenmesinde yapısal antropolojiden faydalanan Şerif Mardin ve Sencer Divitçioğlu istisnai bir konumu temsil ederler. Bu makale, bu iki sosyal bilimcinin Lévi-Strauss’tan hangi konuda, nasıl ve ne şekilde yararlandıklarını göstermeyi amaçlamaktadır. Mardin ve Divitçioğlu’nun yapısal antropolojiyle kurdukları ilişki, söz konusu teorinin açıklama kapasitesine ve Türk sosyal bilimleri açısından henüz keşfedilmemiş potansiyellerine işaret etmekle birlikte bu iki ismin kendi teorik çizgilerinde “görünmez” ya da “anlaşılmaz” kalan yönlerin açığa çıkarılması bakımından da önem taşımaktadır.
100. YILINDA TÜRKİYE CUMHURİYETİ’NİN İLK ANAYASASI 1924 TEŞKİLAT-I ESASİYE KANUNU
TURKİSH FIRST CONSTITION of TURKISH REPUBLIC IN ITS 100th ANNIVERSARY 1924 ESSENTIAL ORGANIZATION LAW
Yazar: Yamaç, Müzehher
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 12 No. Cumhuriyet&#039;in 100. Yılı Özel Sayısı, 2024
Anahtar kelimeler: Forensic Social Science ; Adli Sosyal Bilimler ; The Constitution of 1924,Teşkilat-ı Esasiye,Turkish Grand National Assembly,Republic ; 1924 Anayasası,Teşkilat-ı Esasiye,Türkiye Büyük Millet Meclisi,Cumhuriyet

Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk anayasası olma özelliğini taşıyan 1924 Anayasası Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından 20 Nisan 1924 yılında kabul edilmiştir. 36 yıl yürürlükte kalan ve Türk tarihinde özel bir yeri olan bu metin Türkiye Cumhuriyeti’nin tam anlamıyla yasal çerçevelerini belirlerken, çoğu yönü ile ilk olma özelliği de taşımaktadır. Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk anayasası olma özelliğini taşımasının nedeni 1921 Anayasasının henüz Cumhuriyet ilan edilmeden oluşturulmuş olmasıdır. Ayrıca savaş dönemi olması ve henüz Osmanlı Devleti’nin yasal olarak devam etmesi sebebi ile bu anayasadan ilk olarak bahsetmek doğru değildir. Yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin yasal eksikliklerini gidermek amacıyla 1924 Anayasası yapılmak durumunda kalınmıştır. İçerisinde bulunduğu dönemin gelişmelerinin ürünü olarak yapıldığı devrin ihtiyaçlarını karşılayan bu Anayasa, egemenliğin yalnızca millete ait olduğu ve yalnızca TBMM tarafından kullanılacağı esasına göre hazırlanmıştır. Bu çalışma 100 yıl önce Türkiye Cumhuriyeti’nin temel değerlerini oluşturan 1924 Anayasası’nın; tarihsel koşullarda oluşum süreci, özellikleri, organlara dair hükümleri, zaman içerisinde gerçekleşen değişiklikler ve Anayasaya getirilen eleştirileri dönemin Zabıt Cerideleri ve literatür kaynakları üzerinden analiz etmeyi

The 1924 constitution, which is the first constitution of the Republic of Turkey, was accepted by the Turkish Grand National Assembly on 20 April 1924. This text, which had been remained in force for 36 years, has a special place in Turkish history while it determines the full legal framework of the Republic of Turkey and is the first in many aspects. The reason why it is the first constitution of the Republic of Turkey is that the 1921 Constitution was created before the republic was declared. In addition, since it was a war period and Ottoman Empire was still continuing legally, it is not right to talk about this constitution as first. In order to eliminate the legal deficiencies of the newly established Republic of Turkey, the 1924 Constitution had to be drawn up. This Constitution, which meets the needs of the period that it was created in, was prepared on the principle that sovereignty belongs only to the nation and will be used only by the Turkish Grand National Assembly. This study examines the 1924 Constitution, which constituted the fundamental values of the Republic of Turkey 100 years ago. It aims to analyze the formation process under historical conditions, its features, provisions on organs, changes over time and criticisms of the Constitution through the minutes of the period and literature sources.
TÜRKİYE CUMHURİYETİ’NİN İLK GENEL NÜFUS SAYIMINA GÖRE TEKİRDAĞ’IN DEMOGRAFİK YAPISI
TÜRKİYE CUMHURİYETİ’NİN İLK GENEL NÜFUS SAYIMINA GÖRE TEKİRDAĞ’IN DEMOGRAFİK YAPISI
Yazar: Öztaş, Sezai
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 12 No. Cumhuriyet&#039;in 100. Yılı Özel Sayısı, 2024
Anahtar kelimeler: Population Geography ; Nüfus Coğrafyası ; Cumhuriyet,Nüfus,1927 Genel Nüfus Sayımı,Tekirdağ,Demografi

24 Temmuz 1923’te Lozan Antlaşması imzalanmış ve Türkiye siyasal, askerî, iktisadî ve kültürel bağımsızlığını dünyaya kabul ettirmiştir. 29 Ekim 1923’te ise Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından cumhuriyet ilan edilmiştir. Bu süreçte devletin ekonomi politikalarının daha iyi yönetilebilmesi ve mevcut kaynaklarının daha verimli kullanabilmesi için nüfusun sayısının bilinmesi gerekmekteydi. Ayrıca nüfusun bilinmesi, devletlerin geleceğe yönelik planlamalarını kolaylaştırdığı gibi devletlerin kalkınabilmesi için yapılacak yatırımların da belirlenebilmesinde önemlidir. Bu amaçla 1926 yılında genel nüfus sayımı için gerekli hazırlıklar başlatılmış ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk genel nüfus sayımı 28 Ekim 1927’de yapılmıştır. 1927 genel nüfus sayımında nüfusun; doğum yerleri, tabiiyetleri, medenî durumları, yaş grupları, okuma bilme durumları, meslekleri, dinleri, maluliyetleri, ana dilleri vb. tespit edilmeye çalışılmıştır. Türkiye Cumhuriyeti’nin o dönemki nüfusu tespit edilen 63 vilayetinden biri de Tekirdağ’dır. Bu çalışmada Cumhuriyetin ilk genel nüfus sayımına göre Tekirdağ vilayetinin nüfus özellikleri ve demografik yapısı ortaya konulmaya çalışılmıştır. 1927 genel nüfus sayımında Tekirdağ vilayet nüfusu 65.881 kadın ve 65.565 erkek olmak üzere toplam 131.446 kişi olduğu tespit edilmiştir. Vilayetin, genç ve dinamik nüfusu dikkat çekmektedir.

24 Temmuz 1923’te Lozan Antlaşması imzalanmış ve Türkiye siyasal, askerî, iktisadî ve kültürel bağımsızlığını dünyaya kabul ettirmiştir. 29 Ekim 1923’te ise Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından cumhuriyet ilan edilmiştir. Bu süreçte devletin ekonomi politikalarının daha iyi yönetilebilmesi ve mevcut kaynaklarının daha verimli kullanabilmesi için nüfusun sayısının bilinmesi gerekmekteydi. Ayrıca nüfusun bilinmesi, devletlerin geleceğe yönelik planlamalarını kolaylaştırdığı gibi devletlerin kalkınabilmesi için yapılacak yatırımların da belirlenebilmesinde önemlidir. Bu amaçla 1926 yılında genel nüfus sayımı için gerekli hazırlıklar başlatılmış ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk genel nüfus sayımı 28 Ekim 1927’de yapılmıştır. 1927 genel nüfus sayımında nüfusun; doğum yerleri, tabiiyetleri, medenî durumları, yaş grupları, okuma bilme durumları, meslekleri, dinleri, maluliyetleri, ana dilleri vb. tespit edilmeye çalışılmıştır. Türkiye Cumhuriyeti’nin o dönemki nüfusu tespit edilen 63 vilayetinden biri de Tekirdağ’dır. Bu çalışmada Cumhuriyetin ilk genel nüfus sayımına göre Tekirdağ vilayetinin nüfus özellikleri ve demografik yapısı ortaya konulmaya çalışılmıştır. 1927 genel nüfus sayımında Tekirdağ vilayet nüfusu 65.881 kadın ve 65.565 erkek olmak üzere toplam 131.446 kişi olduğu tespit edilmiştir. Vilayetin, genç ve dinamik nüfusu dikkat çekmektedir.
AKADEMİSYENLERDE İÇSEL MOTİVASYON VE ÇALIŞMA AZMİ: PSİKOLOJİK SAĞLAMLIĞIN ARACI ROLÜ
INTRINSIC MOTIVATION AND WORK GRIT IN ACADEMICIANS: THE MEDIATING ROLE OF RESILIENCE
Yazar: Uzun, Kıvanç; Tortumlu, Muhammet
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 13 No. 25, 2024
Anahtar kelimeler: Counselling Psychology ; Psikolojik danışmanlık ; Akademisyenler,Çalışma Azmi,İçsel Motivasyon,Psikolojik Sağlamlık ; Academicians,Work Grit,Intrinsic Motivation,Resilience

Bu araştırmanın amacı, içsel motivasyonun akademisyenlerin çalışma azmi üzerindeki etkisinde psikolojik sağlamlığın aracı rolünün olup olmadığını belirlemektir. Araştırmanın çalışma grubu ise Türkiye’deki devlet ve vakıf üniversitelerinde görev yapan %45.40’ı (n = 119) kadın, %54.60’ı (n = 143) erkek olmak üzere toplamda 262 akademisyenden oluşmaktadır. Çalışma grubunun yaşı 23 ila 62 arasında değişmekte iken yaş ortalaması 34.02’dir (SD = 7.75). Araştırmada veriler, demografik bilgi formu ve üç farklı öz-bildirim ölçeği kullanılarak elde edilmiştir. Verilerin analizinde betimsel istatistiklerin yanı sıra değişkenler arasındaki ilişkinin saptanması için Pearson Korelasyon Katsayısı ve Bootstrap Analizi kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre akademisyenlerin sahip oldukları içsel motivasyonun, onların çalışma azimlerini olumlu yönde etkilediği söylenebilir. Ayrıca akademisyenlerin içsel motivasyonları ile çalışma azimleri arasındaki bu ilişkiye psikolojik sağlamlığın aracılık ettiği tespit edilmiştir. Bu bağlamda içsel motivasyonun akademisyenlerin çalışma azimleri üzerindeki olumlu etkisini açıklamak ve desteklemek için psikolojik sağlamlığın akademisyenler üzerindeki pozitif etkisinden faydalanılabileceği ifade edilebilir.

The purpose of this study is to determine whether resilience has a mediating role in the effect of intrinsic motivation on academicians' work grit. The study group consists of 262 academicians, 45.40% (n = 119) of whom are female and 54.60% (n = 143) of whom are male, working in state and foundation universities in Türkiye. The age of the study group ranged between 23 and 62, with a mean age of 34.02 (SD = 7.75). The data were obtained using a demographic information form and three different self-report scales. In addition to descriptive statistics, Pearson Correlation Coefficient and Bootstrap Analysis were used to determine the relationship between variables. According to the results of the study, it can be said that the intrinsic motivation of academicians positively affects their work grit. In addition, it was determined that resilience mediated the relationship between academicians' intrinsic motivation and their work grit. In this context, it can be stated that the positive effect of resilience on academicians can be utilized to explain and support the positive effect of intrinsic motivation on academicians' work grit.
DOĞUM ÖNCESİ BABALIK BEKLENTİLERİ ÖLÇEĞİ (DÖBBÖ): GEÇERLİK VE GÜVENİRLİK ÇALIŞMASI
PRENATAL PATERNAL EXPECTATIONS SCALE (PPES): VALIDITY AND RELIABILITY STUDY
Yazar: Karabulut, Hilal; Akyüz, Duygu; Şendil, Telat Gül; Altan Karlı, Sümeyra
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 13 No. 25, 2024
Anahtar kelimeler: Health Psychology ; Sağlık Psikolojisi ; Prenatal paternal expectations scale,Expectant fathers,Transition to fatherhood,Validity,Reliability ; Doğum öncesi babalık beklentileri ölçeği,Baba adayları,Babalığa geçiş,Geçerlik,Güvenirlik

Bu çalışmanın amacı, Doğum Öncesi Annelik Beklentileri Ölçeği’nin (DÖABÖ) baba adayları için geçerlik ve güvenirliğini incelemektir. Bu doğrultuda ilk kez baba olacak ve eşleri gebeliğinin son üç ayında olan 218 baba adayı araştırmanın katılımcılarını oluşturmaktadır. Çalışmada, demografik bilgileri almak için araştırmacılar tarafından hazırlanan Demografik Bilgi Formu; Doğum Öncesi Babalık Beklentileri Ölçeği uyarlama çalışması için DÖABÖ’nün babaların beklentilerine uymayacak maddelerinin çıkarılmasıyla elde edilen 31 maddeli hali; yapı geçerliği kapsamında DÖBBÖ ile arasındaki korelasyonu incelemek için Baba Katılım Ölçeği (BAKÖ) kullanılmıştır. DÖBBÖ’nün psikometrik açıdan yeterli olup olmadığını test etmek için Doğrulayıcı Faktör Analizi, geçerlik kapsamında boyutlar arası ve ölçekler arası korelasyon, güvenirlik kapsamında test-tekrar test korelasyonu ve Cronbach Alfa iç tutarlık analizi gerçekleştirilmiştir. Çalışma kapsamında yapılan analiz sonuçları DÖBBÖ’nün, baba adayları için kullanılabilecek geçerli ve güvenilir bir ölçüm aracı olduğunu göstermektedir.

The aim of this study is to examine the validity and reliability of the Prenatal Maternal Expectations Scale (PMES) for expectant fathers. In this context, the participants of the study were 218 expectant fathers who were going to be fathers for the first time and whose wives were in the last three months of their pregnancy. In the study, the Demographic Information Form prepared by the researchers to obtain demographic information was used; the 31-item version of the PMES, obtained by removing the items that would not meet the expectations of fathers, was used for the adaptation study of PPES; and the Father Involvement Scale (FIS) was used to examine the correlation between the PPES within the scope of construct validity. To test whether the PPES was psychometrically adequate, Confirmatory Factor Analysis, inter-dimensional and inter-scale correlations for validity, test-retest correlation and Cronbach's Alpha internal consistency analysis for reliability were performed. The results conducted within the extent of the study show that the PPES is a valid and reliable measurement tool that can be used for expectant fathers.
YAKUP KADRİ KARAOSMANOĞLU'NUN ANKARA ROMANI: POSTKOLONYAL BİR OKUMA
ANKARA BY YAKUP KADRİ KARAOSMANOĞLU: A POSTCOLONIAL READING
Yazar: Oğuz, Gökhan; Karagöz, Cengiz
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 13 No. 25, 2024
Anahtar kelimeler: Modern Turkic Languages and Literatures (Other) ; Çağdaş Türk Lehçeleri ve Edebiyatları (Diğer) ; Postcolonialism,Yakup Kadri,Ankara,Westernisation,Postcolonial identity ; Postkolonyalizm,Yakup Kadri,Ankara,Batılılaşma,Postkolonyal kimlik

Sömürgecilik tecrübesini yaşamış ülke ve toplumlarda, süreç fiilen sona ermiş olsa bile sömürgeciliğin etkilerinin devam ettiği gözlenmektedir. Sömürgecilik sonrası etkileri problematize eden bir alan olan postkolonyalizm merceğinden bakıldığında, postkolonyal süreçteki söz konusu etkiler gündelik yaşamdaki adet ve alışkanlıklardan ahlâki kodlara, mimari üslûptan semboller alanındaki değişikliklere kadar çok geniş bir kültürel sahayı ve bununla ilişkili olarak da kimliksel meseleleri kapsamaktadır. Hem bireysel hem de toplumsal psikoloji düzeyinde yansımaları izlenebilecek postkolonyal etkiler, bir yandan sömürgeciliğin ürünü olan toplumsal değişiklikleri nazara verirken diğer yandan bu değişikliklerin yol açtığı kimliksel travmalara da işaret etmektedir. Bu çalışmada, Yakup Kadri Karaosmanoğlu’nun, erken Cumhuriyet dönemi romanı Ankara, postkolonyal bir okumaya tabi tutulmaktadır. Erken Cumhuriyet döneminde gerçekleştirilen Batılılaşma hamlelerinin neticesinde meydana gelen toplumsal değişimin, bilhassa seçkinler nazarında görünümünü ele alan roman, tematik açıdan postkolonyal söylemlerin ışığında analiz edilecektir. Söz konusu analiz neticesinde ortaya çıkan en önemli tespit, romanda tasvir edildiği hâliyle, sömürge yönetimi altına girmemiş bir ülkenin başkenti olan Ankara’da seçkinler katında ortaya çıkan manzaranın postkolonyal bir görünüm arz ettiğidir.

Even though the process of colonialism ended de facto in countries and nations that experienced the colonial experience, its impacts are observed to persist. When the process is examined from the perspective of postcolonialism, an area problematising these impacts in the aftermath of colonialism, those postcolonial impacts incorporate a wide cultural area and identity problems ranging from changes in traditions and habits in daily life, moral codes, architectural patterns to symbols. While postcolonial impacts whose reflection can be observed at the level of individual and societal psychology call attention to social changes being the product of colonialism, they, on the other side, point to identity traumas that these changes cause. In this study, the novel Ankara, written in early Republic period by Yakup Kadri Karaosmanoğlu, is analysed in terms of postcolonial theory. The novel dealing with societal changes springing from attempts of Westernisation carried out in early Republic period, especially at the levels of elites, offers a rich material fitting for a postcolonial analysis.
MODERNLEŞME SÜRECİNDE TÜRK AYDINININ HÜKÜMDAR VEYA HALİFE ALGISI
THE TURKISH INTELLECTUAL PERCEPTION OF THE SOVEREIGN OR CALIPH IN THE MODERNIZATION PROCESS
Yazar: Guluzade, Pasha
Dergi: HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 13 No. 26, 2025
Anahtar kelimeler: Political Sociology ; Siyaset Sosyolojisi ; hükümdar,halife,toplum,düşünür,sorun ; Sovereign,Society,Caliph,Thinker,Problem

Hükümdar XX. yüzyılın ilk çeyreğine kadar Türk yönetim sisteminin en tepe noktasında yer almaktadır. Onun idare şekli, tavrı, bilgisi ve diğer yöneticilerle olan ilişkisi aynı zamanda devletin yönetim şeklini belirlemektedir. Modernleşme sürecinde Türk  düşünürlerinin bazısı hükümdar veya halifeden yanayken, bazısıysa buna gerek olmadığını söylemektedir. Düşünürler hükümdarın tanımını vererek onun varlığının toplum için yararlı olduğuna işaret etmişlerdir. Modernleşmeyle birlikte yönetim şeklinin de değişmesi gerektiğini öne süren düşünürler bu makamın etkisi kalmadığını belirtmişlerdir. Halife veya hükümdarın modern dünyaya ayak uydurma sürecinde sorunlar yaratacağına işaret etmişlerdir. Çalışmada modernleşme döneminin düşünürlerinin ileri sürdüğü görüşler ışığında hükümdar veya halife açısından yönetim algısı felsefi olarak temellendirilmektedir.

The Sovereign until the first quarter of the 20th century, was at the top of the Turkish administrative system. Its governmental style, attitude, knowledge and relationship with other administrators also determine the state's administration style. The ruler's influence in society, particularly as he took on a religious aspect, increased. His acceptance as caliph and his position as the final decision-making authority allowed him to become the person responsible for events. While some of the thinkers of the modernization process are in favor of the sovereign or caliph, others say that it is not necessary. By giving the definition of the sovereign, the thinkers pointed out that his existence is beneficial for the society. Thinkers who argued that the form of government should change with modernization stated that this position had lost its influence and that the position in question was also open to debate. For this reason, they pointed out that the caliph or the sovereign would create problems in the process of keeping up with the modern world. In the study, the perception of governance from the perspective of the ruler or caliph is philosophically based in the light of the views put forward by the Turkish thinkers of the modernization period.