hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Metodolojik Bir Yaklaşım Olarak Kur’ân’da تخليه (Taḫliye) ve تحليه  (Taḥliye)
تخلية (Taḫliye) and  تحلية (Taḥliye) in The Quran through a Methodological Approach
Yazar: Bulut, Hasan
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Tafsir ; Tefsir ; Tafsîr,Quran,Methodology,Eloguence,Taḫliye,Taḥliye. ; Tefsîr,Kur'ân,Metodoloji,Taḫliye,Taḥliye,Belagat

Kur’ân tüm insanlığa hitap eden beliğ bir kitaptır. O, herhangi bir iddianın ispatında insan aklının anlayamayacağı ifadeleri, metotları kullanmaz. Âyetleri üzerinde düşünen birisi, Kur’ân’ın muhataplarına çeşitli metotlarla yaklaştığını görür. Bu bağlamda Kur’ân; bazen muhataplarını korkutur, bazen verdiği cevaplarla münkirleri susturur, bazen de istifham cümleleri ile onları çaresiz bırakır. Kimi zaman yumuşak, kimi zaman sert, kimi zaman tehdit içerikli olsa da Kur’ân, insanları hidayete kavuşturma amacı güder ve akılları harekete geçirerek muhataplarını ikna etmeye çalışır. Her bilim dalının kendine özgü konuları olduğu gibi sıkça kullandığı bazı araştırma metotları da vardır. Kur’ân, akıl yürütme biçimlerinden olan bazı diyalektik metotlar kullanır. Bunlardan biri de taḥliye’den önce taḫliye metodudur. Bu metot, herhangi bir varlığın her türlü kusurdan arındırılması, ardından güzel meziyetlerle donatılması esasına dayanır. Bu çalışmada taḫliye, yasaklardan sakınarak her türlü terk etme eylemi; taḥliye ise emredilen fiilleri yaparak gerçekleşen iyilikler biçiminde ele alınacak, başta âyet ve hadisler olmak üzere klasik dönemde ve günümüzde yapılan çalışmalardan da yararlanarak Kur’ân mesajının anlaşılmasındaki rolü değerlendirilecektir.

The Qur’an is an eloquent book that appeals to all humanity. It does not apply to expressions or methods that the human mind cannot understand in proving any pertinent claim. Anyone who poners on its verses will see that the Qur’an approaches its addressees with various methods. In this context, the Qur’an occasionally scares his interlocutors, while silencing the unbelievers with its answers, and sometimes it leaves them helpless with words of reproach. Even though its discourse is sometimes soft, or harsh, and sometimes threatening, the Qur’an aims to guide people and tries to persuade its addressee by activating rational abilities. Each branch of science has its own specific topics, as well as some frequently used research methods. The Qur’an uses some dialectical method, which is among forms of reasoning. One of these is the method of evacuation before purification. This method is based on the principle of purifying any being from all kinds of flaws and then equipping it with good virtues. In this study, taḫliya means any act of abandonment by avoiding prohibitions, tahliye will be discussed as the good deeds realized by doing the commanded actions, and its role in understanding the message of the Qur’an will be evaluated through revisiting  the scholarly literature of classical and   times, with special focus on the verses and hadith texts.
İbadetlerde Kıyas ve İçtihat Mümkün mü? el-Mebsût’un “Zekât” Bölümüne Dair Farklı Bir Okuma
Is Qiyas and Ijtihad Possible in Worship? A Different Reading of the “Zakat” Chapter of al-Mabsūt
Yazar: Yıldırım, Abdurrahman
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Islamic Law ; İslam Hukuku ; Islamic Law,Worship,Zakat,Qiyas,İjtihad,İstinbāt. ; İslam Hukuku,İbadet,Zekât,Kıyas,İçtihat,İstinbat.

Bu çalışmada ibadetlerle ilgili meseleler üzerinde yeniden bir akıl yürütme ve aklî çıkarımlar yapılabilme ihtimal ve imkânı tartışılmaktadır. Konu, namazdan sonra Kur’an’da en çok vurgulanan ibadet olan zekât üzerinden incelenmiş, kaynak olarak ise Hanefî Mezhebinin temel metinlerinden Serahsî’nin el-Mebsût adlı eserinde geçen örnekler ele alınmıştır. Böyle bir yöntem izlenmesinin amacı, meseleyi soyut ve teorik tartışmalardan olabildiğince uzaklaştırıp somut ve pratik örnekler üzerinden ortaya koyma gayretidir. Çalışmada yöntem olarak sosyal bilimler araştırma yöntemlerinden Nitel Araştırma Yöntemi’nin “doküman incelemesi” kullanılmıştır. Elde edilen bilgi ve yorumlar arasındaki ilişkinin tanımlanması ve değerlendirilmesi içerik analizine dayalı olarak gerçekleştirilmiştir. Teori, genel yargılara ulaşmayı hedefleyen “tümevarım” yöntemi üzerinden temellendirilmiştir. Bu bağlamda çalışmada öncelikle zekât ibadeti ta‘lîl ve taabbüd açısından ele alınarak onun hangi meselelerinin ta‘lîl ve taabbüde dahil olduğu tespit edilmeye çalışılmış, sonrasında el-Mebsût eseri üzerinden Serahsî’nin temel ibadetlerden olan zekâtı nasıl konumlandırdığı ortaya konulmuş, sonuçta bir çok yerde kıyas ve istinbata başvurulduğu gözlemlenmiştir.

This study discusses the possibility and probability of re-reasoning and making rational inferences on issues related to worship. The subject is discussed through the worship of zakat, which is the most frequently mentioned in the Qur’an other than prayer, and al-Mabsūt by al-Sarahsī, one of the basic texts of the Hanafi school constitutes the primary source of the research. The aim of following such a method is to move the issue away from abstract and theoretical discussions as much as possible and to present it through concrete and practical examples. As a method in the study, the document analysis of the qualitative research method, one of the research methods of social sciences, was employed throughout the paper. The definition and evaluation of the relationship between the collected data/interpretations was realized through content analysis. The theory is based on the inductive method aiming to reach general judgments. In this context, the study first tried to determine which issues of zakat are included in ta‘lîl and taabbud by analyzing it in terms of ta‘lîl and taabbud, and then it was revealed how Serahsī positioned zakat, which is one of the basic worships, through his work al-Mabsut, and as a result, it was observed that qiyas and istinbāt were used in many samples.
Dilbilimsel Tefsirle İlgili Akademik Çalışmalara Bir Bakış
An Analysis of Academic Studies on Linguistic Exegesis
Yazar: Karaca, Abdullah
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Tafsir ; Tefsir ; Tafsir,Linguistics,Philology,Linguistic Tafsir,Mufassir,‘Ulūm al-Qur’ān ; Tefsir,Dilbilim,Filoloji,Dilbilimsel Tefsir,Müfessir,‘Ulûmu’l-Kur’ân

Dilbilimsel tefsir ekolü/yöntemi tefsir literatürünün en önemli alanlarından biridir. Dilbilimsel tefsir etrafında klasik dönemde gelişen zengin bir literatür bulunmaktadır. Çağdaş dönemde de dilbilimsel tefsir çalışmaları canlılık kazanmış, pek çok akademik araştırmayla zengin bir literatür oluşmuştur. Dilbilimsel tefsir hakkındaki akademik araştırmalara dair yazılı bir çalışma yapılmamıştır. Bu makalede dilbilimsel tefsir hakkındaki akademik araştırmalar bütüncül bir okumaya tabi tutulmuştur. Çalışmada öncelikle ekolün ve yöntemin tarihi gelişimiyle ilgili bir özet sunulmuştur. Akabinde dilbilimsel tefsir kapsamındaki akademik çalışmalar gözden geçirilmiştir. Dilbilimsel tefsir literatürüne yönelik araştırmalar ve çalışma alanları yirmi başlık/tür içerisinde değerlendirilmiştir. Başlığın sonunda dilbilimsel tefsir araştırmalarında henüz yeterince çalışılmamış bakir alanlara işaret edilmiştir. Son olarak tefsirlerdeki dilbilimsel uygulamaların analizinde izlenen yöntemler hakkında bilgi verilmiştir. Neticede dilbilimsel tefsir alanında git gide gelişmekte olan ciddi bir birikim görülmektedir. Bununla birlikte araştırmalarda halen eksiklerin bulunduğu da bir gerçektir.

The school/method of linguistic tafsir is one of the most important fields of tafsir literature. There is a rich literature that developed around linguistic exegesis in the classical period. In the contemporary period, linguistic exegesis studies have gained vitality, and a rich literature has been formed with many academic works. There is no study on scholarly literature on linguistic exegesis. In this article, related literature on linguistic exegesis is subjected to a holistic reading. Firstly, a summary of the historical development of the school and method is presented. Subsequently, academic studies on linguistic exegesis are reviewed. Works and fields of study on linguistic tafsir literature are evaluated under twenty titles/types. At the end of the title, virgin areas that have not yet been sufficiently studied in linguistic exegesis works are pointed out. Finally, information regarding the methods followed in the analysis of linguistic applications in tafsirs is presented. As a result, it is concluded that there exists a serious accumulation in the field of linguistic exegesis that is gradually developing. Although there is a remarkable scholarly attention to the field of linguistic exegesis, it is a fact that there are still deficiencies in works.
İslâm Hukuku Bağlamında Eşler Arasındaki Uyuşmazlıkların Çözümünde  Arabuluculuğun Rolü
The Role of Mediation in the Resolution of Disputes between Spouses in the Context of Islamic Law
Yazar: Bilginer, Yahya
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Islamic Law ; İslam Hukuku ; Islamic Law,Family,Spouse,Mediation,Settlement,Dispute ; İslâm Hukuku,Aile,Eş,Arabuluculuk,Sulh,Uyuşmazlık

Aile insanlık tarihi boyunca her zaman önemli ve evrensel bir değere sahip olmuştur. Bu öneminden dolayı hukuk sistemleri, ailenin oluşumu, devamlılığı ve eşler arasındaki uyuşmazlıkların çözümüne yönelik birtakım düzenlemeler yapmaya yönelmiştir. Değişen aile yapısı, kadınların ekonomik bağımsızlığı ve geniş aile birimlerinden çekirdek ailelere geçiş ile ilişkilendirilebilecek çatışmalarda bir artış olmuştur. Bu çerçevede hem teoride hem de uygulamada sulh anlaşmaları uyuşmazlıkları ortadan kaldırmanın bir yolu olarak görülmektedir. Eşler arasındaki uyuşmazlıkların çözülmesinde arabuluculuk yönteminin önemli olması ve her geçen gün bu yönteme ihtiyaç duyulması nedeniyle çalışmada, eşler arasındaki arabuluculuğa elverişli meselelerin analizi yapılarak günümüz şartlarına da uygun bir modelin ortaya konulmasına gayret edilmiştir. Eşler arasındaki arabuluculuğun bu rolü nedeniyle İslam hukukunun ilkeleri göz ardı edilmeden toplumun sosyo-kültürel yapısına da uygun olarak, mer’î hukuktaki boşanma sonrası mal paylaşımını, yoksulluk nafakasını, çocuğun velâyetini, maddi ve manevi tazminatını da içine alacak şekilde yaygınlaştırılması ve yasal alt yapısının bunu kolaylaştıracak şekilde düzenlenmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Family has always had an important and universal value throughout history. Due to this importance, legal systems have tended to make some arrangements for the formation and continuity of the family and the resolution of disputes between spouses. There has been an increase in conflicts that can be associated with the changing family structure, women's economic independence and the transition from extended family units to nuclear families. In this framework, both in theory and in practice, settlement agreements are seen as a way to eliminate disputes. Due to the importance of the mediation method in resolving disputes between spouses and the need for this method day by day, this study has endeavoured to present a model suitable for today's conditions by analysing the issues that are suitable for mediation between spouses. Due to this role of mediation between spouses, it has been concluded that it should be extended to include the division of property after divorce, poverty alimony, child custody, material and moral compensation in accordance with the socio-cultural structure of the society without ignoring the principles of Islamic law and the legal infrastructure should be arranged in a way to facilitate this.
Takva Kavramının Psiko-Sosyal Boyutları: Dinî Antropolojinin Benlik ve Sosyalleşme Dinamikleri Üzerine Bir Değerlendirme
Psychosocial Dimensions of Taqwa (God-consciousness): An Evaluation on Self and Socialization Dynamics of Religious Anthropology
Yazar: Arvas, Hamdullah
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Religious Studies (Other) ; Dini Araştırmalar (Diğer) ; Kalam ; Kelam ; Kelâm,Psikoloji,Sosyoloji,Benlik,Kimlik,Takva ; Kalām,Psychology,Sociology,Self,Identity,Taqwa (God-consciousness)

Bu çalışmada insanın benlik, kimlik ve kendilik tasavvurunun kurucu bir ilkesi olarak takva kavramı incelenmiştir. Takva, Müslüman düşüncesinin önemli dini-akidevî kavramlarından biri olduğu için muhtelif dinî meseleler bağlamında çokça işlenmiş, hakkında önemli bir literatür oluşmuştur. Çalışmamızda mevcut literatüre ek olarak takva mefhumunun psiko-sosyal hikmetlerinin açığa çıkarılması temel amaç olarak benimsenmiştir. Literatür taraması yöntemi ile gerçekleştirilen araştırmada sonuç olarak takvanın bireysel açıdan, insanın teolojik dil ve birikim vasıtası ile kendi benliğini inşa etmesine dayanak oluşturduğu tespit edilmiştir. Bu bağlamda dingin bir benliğin mihveri olan takva erdeminin toplumsal açıdan da insanın, diğer insanlarla ilişkilerini medeni ta’arrufa göre sevk ve idare etmesini, türsel eşitlik düşüncesi ile farklı dil ve renklere sahip insanlara karşı hoşgörülü olmasını, hamiyyetini takva ile taçlandırmasını, inanç meselelerinde başka insanların hür kanaatlerine yönelik hükümleri ahirete bırakmasını; kimsenin dinine, inancına, rengine veya milliyetine hakaret etmemesini gerektirdiği sonucuna varılmıştır.

In this study, the concept of taqwa (God-consciousness) has been examined. Definitely, since the concept of taqwa is one of the most significant religio-doctrinal concepts of Muslim thought, it has been more discussed in various religious issues, and a significant literature has been formed consequently. In these studies, the relationship between the concept of taqwa, worship and piety was mostly handled. In our study, the revealing of the psycho-social interpretation of the concept of tawqa is adopted as the main purpose. In this context, it has been understood that the social dimension in the taqwa, which is the key and pivot of a serene self, refers to the fact that every believer should manage his social relations according to civilized (ta'arruf)norms, being tolerant with the idea of equality of mankind, crowning his patriotism with taqwa, leaving the judgments regarding other people's beliefs to the Hereafter, and not insulting anyone's personal belief, ethnicity, and nationality.
İmam Âsım’ın Eleştiriye Maruz Kalan Kıraatleri
Imam Âsim’s Controversial Qiraats
Yazar: Kılıç, Süleyman
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Recitation of the Qur'an and Qiraat ; Kuran-ı Kerim Okuma ve Kıraat ; Qur’an,Qiraat,Asim,Hafs,Shu’be,Shaz ; Kur’an,Kıraat,Âsım,Hafs,Şu‘be,Şaz

Bu makalede İmam Âsım (ö. 127/745) ve râvileri Hafs b. Süleyman (ö. 180/796) ile Ebû Bekir Şu‘be b. Ayyâş’ın (ö. 193/809) eleştirilen kıraatleri konu edilmiştir. Araştırmanın amacı ve sınırı, Âsım ve iki râvisinden gelen rivayetlerin eleştirilenlerini ortaya koymaktır. Âsım’ın bazı kıraat uygulamaları Arap dili ve Mushaf imlasına uygun olmaması gerekçesiyle eleştirilmiştir. Çalışmada Âsım’ın eleştirilen kıraatleri hangileridir? sorusunun cevabını ortaya koymak amaçlanmaktadır. Çalışma, nitel araştırma yöntemlerinden “kaynak tarama” metoduyla yapılacak bir durum çalışmasıdır. Ulaşabildiğimiz kadarıyla Âsım’ın tenkide tâbi tutulmuş on üç kıraati bulunmaktadır. Bu eleştirilerin de Basra ve Bağdat prensibinde yetişen dil âlimleri ve onların öğrencileri tarafından yapıldığı ve bu okuyuşların kıraat âlimleri tarafından normal karşılandığı tespit edilmiştir.

This article deals with the criticized qiraat of Imam 'Asim (d. 127/745) and his narrators Hafs b. Sulayman (d. 180/796) and Abū Bakr Shu'be b. Ayyāsh (d. 193/809). The aim and limit of the research is to reveal the criticisms against Âsīm and the narrations from his two narrators. Which are the criticized qiraats of Âsim? Our goal is to reveal the answer to this question. The study is a case study in which the “literature review” method, one of the qualitative research methods, is applied. As far as we can reach, there are thirteen qiraats by  Âsim that were subjected to criticism. It has been established that these criticisms originated from linguists trained in Basra and Baghdad, along with their students, and that these variants were deemed valid by the recitation scholars
Osmanlı Hukukunda Farklı Fıkhî Görüşlerin Tercih Edilmesi: Ölüm Cezası Örneği
Preference for Different Jurisprudential Views in Ottoman Law: The Example of Death Penalty
Yazar: Erdoğan, Suat
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Islamic Law ; İslam Hukuku ; Ottoman Law,Schools of Fiqh,Crime,Punishment,Fesad,Death Penalty ; Osmanlı Hukuku,Fıkıh Mezhepleri,Suç,Ceza,Fesat,Ölüm Cezası

Bu çalışmada Hanefî fıkıh ekolü başta olmak üzere diğer fıkıh ekollerinin görüşlerinin Osmanlı ceza hukukuna yansımaları araştırılmaktadır. Hanefî mezhebinde kısasın affedilmesi durumunda herhangi bir cezadan söz edilmemesine karşılık, Şâfiî ve Mâlikîlerde, kamu otoritesine faile ta‘zîr cezası verme yetkisi tanınmaktadır. Osmanlı hukukunda da benzer bir şekilde faile ta‘zîr cezası verildiği arşiv kayıtlarından anlaşılmaktadır. Çalışmada Osmanlı ceza hukukunda ayrı bir anlam kazanan “sa‘y bi’l-fesad” suçlamasıyla çok sayıda farklı suç için “siyaseten katl” cezası verilmesi klasik Hanefî doktrini açısından incelenmektedir. Bu kapsamda öncelikle zındıklık ve Hz. Peygamber’e hakaret suçları hakkındaki uygulamalar kanunnâmeler, fetvâ mecmuaları ve arşiv kayıtları üzerinden araştırılmakta ve söz konusu suçlar için uygulanan cezalar, Hanefî fıkıh ekolü başta olmak üzere diğer fıkıh ekollerinin görüşleri ile karşılaştırılmaktadır. Dönemin sosyal ve siyasî şartlarının etkisiyle, Hanefî mezhebi içerisindeki zayıf görüşlerin tercihi ve sözü edilmese de diğer mezheplerden yapılan iktibaslarla, Osmanlı ceza hukukunda klasik Hanefî doktrinine göre cezaların ağırlaştırıldığı anlaşılmaktadır.

In this study, the reflections of the views of other fiqh schools, especially the Hanafi school of fiqh, on Ottoman criminal law are investigated. While in the Hanafi sect, there is no mention of any punishment in case the retaliation penalty is forgiven, in Shafi'i and Maliki sect, the public authority is given the authority to impose a tazir penalty on the perpetrator. It is understood from the archive records that in Ottoman law, the perpetrator was punished with tazir in a similar manner. The accusation of "say bil-fesad", which gained a different meaning in Ottoman criminal law, and the punishment of "participation in politics" for many different crimes are examined in terms of the classical Hanafi doctrine. Heresy and Hz. Practices regarding the crimes of insulting the Prophet are investigated through the laws, fatwa magazines and archive records, and the penalties imposed for these crimes are compared with the views of other schools of fiqh, especially the Hanafi school of fiqh. It is understood that the penalties were aggravated according to the classical Hanafi doctrine of Ottoman criminal law, due to the preference of weak views within the Hanafi sect and, although not mentioned, quotations from other sects, albeit under the influence of the social and political conditions of the period.
Vezinlerin Yapıları ile Hîzâbî-Cûybârî Vezinler Bağlamında Hâfız-ı Şîrâzî ve Fuzûlî'nin Gazellerinin Aruz Ölçüsü Üzerine Bir Karşılaştırma
A Comparison on the Structures of Aruz Meter and the Prosody of Hâfız-ı Şîrâzî and Fuzûlî's Ghazals in the Context of Hîzâbî- Jûybârî Meters
Yazar: Ertekin, Nurettin
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 11 No. 2, 2024
Anahtar kelimeler: Comparative Religious Studies ; Karşılaştırmalı Dini Araştırmalar ; Classical Turkish-Islamic Literature,Classical Persian Literature,Comparative Literature,Hâfız-ı Şîrâzî,Fuzûlî,Aruz Metre ; Klasik Türk-İslam Edebiyatı,Klasik Fars Edebiyatı,Karşılaştırmalı Edebiyat,Hâfız-ı Şîrâzî,Fuzûlî,Aruz Vezni

Klasik şiirin temel öğelerinin başında gelen aruz vezni, birbirini etkileyen edebiyatların şairlerinin karşılaştırılmasında, karşılaştırmada esas alınması gereken konuların başında gelmektedir. Bu çalışmada klasik Fars edebiyatının önde gelen şairlerinden Hâfız-ı Şîrâzî ile klasik Türk edebiyatının önemli şairlerinden Fuzûlî’nin Türkçe Divanında bulunan gazellerinin aruz vezinleri incelenmiştir. Çalışmanın temel sorusu Fuzûlî’nin gazellerinde vezin açısından bir gazel şairi olan Hâfız-ı Şîrâzî’den etkilenip etkilenmediğinin belirlenmesidir. Nitel çalışma yöntemini benimseyen bu çalışma her iki şairin divanlarında bulunan gazeller ile kendini sınırlandırmıştır. Bu çalışmada aruz vezinlerinin farklı iki kategorisinden faydalanılmış olması, bu kategoriler ile her iki şairin gazellerinin şimdiye kadar karşılaştırılmamış olması, çalışmanın önemini ortaya koymaktadır. Bu çalışmanın bir bölümünde esas alınan ve klasik Türk edebiyatında herhangi bir şairin şiirlerinin aruz vezninin Hîzâbî (خیزابی) ve Cûybârî (جویباری) olarak adlandırılan sınıflandırma kapsamında incelenmemiş olması bu çalışmayı ayrıca önemli kılmaktadır. Sonuçta görüldü ki; aruz vezninin kullanımı bakımından Fuzûlî, Hâfız-ı Şîrâzî’den etkilenmemiştir.

The prosody, which is one of the basic elements of classical poetry, is one of the issues that should be taken as a basis for the comparison of poets of literatures that influence each other. In this study, the prosody of Hâfız-ı Şîrâzî and Fuzûlî's ghazals are analysed.  The fact that two different categories of aruz patterns have been utilised in the study, and that the ghazals of both poets have not been compared with these categories so far, reveals the importance of the study. The fact that the poems of any poet in classical Turkish literature have not been analysed within the scope of the classification called Hîzâbî (خیزابی) and Jûybârî (جویباری), which is taken as a basis in a part of the study, makes this study also important.
Sığâr-ı Tâbiîn Âlimlerinin Tedlîsi -Yahyâ b. Ebî Kesîr Özelinde-
The Tadlîs of the Scholars of Sığâr al-Tâbiîn -In the Case of Yahyâ b. Abî Kathîr
Yazar: Erdim, Sinan
Dergi: Artuklu Akademi, Vol. 12 No. 1, 2024
Anahtar kelimeler: Hadith ; Hadis ; Hadith,Tadlîs,İrsâl,Tâbiîn,Mursal,Yahyâ b. Abî Kathîr ; Hadîs,Tedlîs,İrsâl,Tâbiîn,Mürsel,Yahyâ b. Ebî Kesîr

Sığâr-ı tâbiîn âlimleri hadîslerin tedvîn ve naklinde önemli roller üstlenmekle birlikte kendilerinden sonraki tebe-u tâbiîn muhaddisleri tarafından bazı eleştirilere de uğramışlardır. Bu eleştirilerden biri de onların tedlîs ve irsâl yapmalarıdır. İrsâl ve tedlîs kelimeleri ilk asırlardan itibaren aynı anlamda da kullanılagelmiştir. Sığâr-ı tâbiîn râvîlerini mürsel rivâyet alırken titiz davranmamaları ve zayıf râvîlerden irsâlda bulunmaları sebebiyle eleştirenlerden biri de İmâm Şâfiî’dir. Hadîs usûlündeki genel yaklaşıma göre büyük muhaddislerin irsâl ve tedlîsleri sıhhat açısından bir sorun oluşturmamaktadır. Bu hususta bu kuşağa özgü özel bir usûl ise görülmemektedir. Bu bağlamda çokça tedlîs ve irsâl yapmakla bilinen sığâr-ı tâbiîn âlimlerinden Yahyâ b. Ebî Kesîr incelenerek o dönem hakkında bazı tezler oluşturulmaya çalışılacaktır.

The scholars of the ṣighār al-tābiʿūn played a crucial role in the compilation and transmission of ḥadīths, yet they faced criticism from later muḥaddithūn of the tabaʿ al-tābiʿīn era. Among the primary critiques directed at them were their practices of tadlīs (concealing a weak narrator) and irsāl (narrating without explicitly naming an intermediary). These two terms have often been conflated in early Islamic scholarly discourse. Imām al-Shāfiʿī, for instance, reproached certain ṣighār al-tābiʿūn narrators for their insufficient rigor in transmitting mursal (unlinked) narrations and for relying on weak transmitters. Within classical ḥadīth methodology, the irsāl and tadlīs of major muḥaddithūn are generally not considered detrimental to the reliability of a narration, provided the transmitter is otherwise trustworthy. However, no uniform methodological approach exists concerning this specific generation of narrators. This study focuses on Yaḥyā b. Abī Kathīr, a prominent scholar among the ṣighār al-tābiʿūn, who was frequently accused of tadlīs and irsāl. Through an analysis of his narrations, this paper seeks to evaluate the nature of these criticisms and propose new theoretical frameworks for understanding transmission practices during this formative period of ḥadīth literature.