Farklı kimyasal ortamların indirekt kompozitlerin sertlik ve aşınma dirençlerine etkisi
The effect of different chemical media on the hardness and wear resistance of indirect composites
Yazar: Yıldırım Biçer, Arzu Zeynep; Karakış, Duygu; Doğan, Arife; Şahin, Yusuf
Dergi: Acta Odontologica Turcica, Vol. 31 No. 3, 2013
Anahtar kelimeler: Health Care Administration ; Sağlık Kurumları Yönetimi ; Composite Dental Resin,Microhardness,Wear Resistance,Dental Restoration ; Aşınma Direnci, Dental Restorasyon, Kompozit Dental Rezin, Mikrosertlik

AMAÇ: Farklı kimyasal solüsyonların indirekt kompozit materyallerinin aşınması ve mikrosertliğine etkisinin değerlendirilmesidir. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmada GrandioSO, Solidex ve Signum olmak üzere üç farklı indirekt kompozit rezin materyali kullanıldı. Her bir materyalden, aşınma testi için 24 adet (6.5 mm çapında, 4 mm kalınlığında), mikrosertlik testi için 20 adet (5 mm çapında, 2 mm kalınlığında) test örneği hazırlandı. Solidex ve Signum, 320-500 nm dalgaboyu ksenon stroboskopik ışık cihazıyla her iki yüzden 180 sn süreyle polimerize edildi. GrandioSO ise 20 sn halojen ışık kaynağı ile polimerize edildi. Takiben örnekler dört alt gruba ayrılarak 1 hafta süre ile distile su, 0.02 N sitrik asit, %75 etanol veya yapay tükürükte (kontrol) bekletildi. Aşınma testi için hazırlanan örnekler pin-on-disk aşınma cihazının pin tutucu bölümüne yerleştirildi ve test süresince örnek yüzeylerine 15 N kuvvet (kayma hızı: 0.6 m.sn-1, kayma mesafesi: 100 m, frekans 1.5 Hz) uygulandı. Mikrosertlik testi için hazırlanan örneklerin ölçümleri Vickers mikrosertlik test cihazı kullanılarak ölçüldü. BULGULAR: GrandioSO, sitrik asit, etanol, yapay tükürük ve distile suda Solidex ve Signum’dan daha yüksek sertlik değeri gösterdi (p < 0.05). En yüksek aşınma değeri Signum için distile suda görüldü (p < 0.05). Solidex için en yüksek aşınma sitrik asitte görüldü, ancak bu değerin sadece yapay tükürükte bekletilen örneklerden istatistiksel olarak farklı olduğu saptandı (p < 0.05). GrandioSO, yine sitrik asitte bekletilen örneklerde en fazla aşınma gösterirken, bu değerin sadece distile suda bekletilen örneklerden istatistiksel farklılık gösterdiği tespit edildi (p < 0.05). SONUÇ: Farklı kimyasal solüsyonların, aşınma ve mikrosertlik üzerine etkileri materyale göre değişkenlik gösterdi. Çalışmada incelenen indirekt kompozitlerin aşınma ve mikrosertlik ölçümleri arasında herhangi bir ilişkinin olmadığı görüldü.

OBJECTIVE: The aim of this study was to evaluate the wear resistance and microhardness of three indirect composite resins after aging in different chemical solutions.MATERIALS AND METHOD: Three indirect composite resins, GrandioSO, Solidex and Signum, were used. Twenty specimens (diameter: 5 mm, thickness: 2 mm) were prepared from each composite material for the microhardness test and twenty-four specimens (diameter: 6.5 mm, thickness: 4 mm) were prepared from each composite material for the wear test. Solidex and Signum were polymerized at both sides for 180 s by using a 320-500 nm wavelength xenon stroboscopic light-curing unit. GrandioSO was polymerized 20 s by using a halogen light-curing unit. The specimens were then divided into four subgroups and stored for 1 week at 37 °C, in either distilled water, 0.02 N citric acid, 75% ethanol or artificial saliva (control). A pin-on-disc wear device was used to determine the wear rate of the composite resin. A load of 15 N was applied to the specimen surface (sliding velocity: 0.6 m.s-1, sliding distance: 100 m, frequency: 1.5 Hz). Microhardness measurements were determined by using a Vickers testing device.RESULTS: Of all test materials, GrandioSO revealed the highest microhardness value and the values were statistically different compared with those of Signum and Solidex in citric acid, ethanol, artificial saliva or distilled water (p<0.05). The greatest wear value for Signum was obtained in distilled water (p<0.05). Solidex showed the greatest wear value in citric acid; however this value was significantly different only from that in artificial saliva (p<0.05). Similarly, GrandioSO revealed the greatest wear value in citric acid, and this value was significantly different only from that in distilled water (p<0.05).CONCLUSION: The effect of the different chemical media on wear and microhardness was found to vary according to the material; no correlation was observed between microhardness and wear measurements.