Çocuk Acil Servise Karbon Monoksit Entoksikasyonu ile Başvuran Çocuk Hastaların Geriye Dönük Analizi
A Retrospective Analysis of Pediatric Patients Admitted to the Pediatric Emergency Service for Carbon Monoxide Intoxication
Yazar: Uysalol, Metin; Uysalol, Ezgi Paslı; Saraçoğlu, Gamze Varol; Kayaoğlu, Semra
Dergi: Balkan Medical Journal, Vol. 2011 No. 3, 2014
Anahtar kelimeler: Child, carbon monoxide poisoning, children's emergency unit ; Çocuk, karbon monoksit zehirlenmesi, çocuk acil servis

Amaç: Karbon monoksit zehirlenmesi olgularının genel özellikleri incelenerek bundan sonra karşılaşılacak vakaların yönetimine katkıda bulunmak amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Karbon monoksit zehirlenmesi nedeniyle Ekim 2007-Şubat 2009 arasında acile getirilen 84 hastanın (yaş ortalaması 4.71±2.64 yıl, 48 erkek, 36 kız) kayıtları retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Vakalarda karbon monoksit zehirlenme kaynağı ısıtıcılar, su ısıtıcıları ve ateş olarak sırasıyla %82.1, %7.1 ve %6’dır. Hastaların klinik sınıflandırmasına göre karboksihemoglobin seviyeleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı (p < 0.05). Isıtıcılar tarafından kaynaklanan zehirlenme, Kasım, Aralık ve Ocak aylarında (p < 0.001), 16:00-24:00 saatleri arasında (p < 0.001) ve bir ailenin birden fazla üyesinde önemli derecede gözlendi (p < 0.001). Tedavi yaklaşımı ve klinik sınıflandırma arasında orta düzeyde korelasyon tespit edildi (r=0.50, p < 0.001). Sonuç: Olgularımızda karbon monoksit zehirlenmesi kaza nedeniyle, en sık kış aylarında, akşam saatlerinde gerçekleşmiştir. Klinik sınıflamaya göre hastaların ortalama COHb düzeyleri arasındaki fark anlamlıydı. Karbon monoksit zehirlenmelerinde tanının konulmasında ve tedavinin düzenlenmesinde karboksihemoglobin düzeyi tek başına yeterli değildir.

Objective: The aim of the study is to analyze the general aspects of cases with carbon monoxide intoxication in order to improve the approach to future patients.         Material and Methods: The hospital records of 84 children (mean age 4.71&amp;plusmn;2.64 years; 48 male, 36 female) who had been admitted to Paediatric Emergency Department for carbon monoxide intoxication between October 2007 and February 2009, were retrospectively evaluated in a descriptive analysis.         Results: The source of carbon monoxide intoxication was heaters, waterheaters and fi re in 82.1%, 7.1% and 6% of cases, respectively. There was a statistically signifi cant difference between the carboxyhemoglobin levels of the patients according to the clinical classifi cation (p&amp;lt;0.05). The intoxication caused by heaters was observed signifi cantly in November, December and January (p&amp;lt;0.001), between 16:00-24:00 hours (p&amp;lt;0.001) and among more than one member of a family (p&amp;lt;0.001). A medium level correlation was detected between the treatment approach and clinical classifi cation (r=0.50, p&amp;lt;0.001).         Conclusion: Carbon monoxide intoxication, in the presented series, was found to develop accidentally; mostly in the Winter season; during night hours when the family members gathered together. The carboxyhemoglobin levels were appropriate with the developing clinical findings. Carboxyhemoglobin level solely was not enough for achieving the diagnosis and planning the treatment.                     Turkish         Başlık:    Çocuk Acil Servise Karbon Monoksit Entoksikasyonu ile Başvuran Çocuk Hastaların Geriye Dönük Analizi         Anahtar Kelimeler:    Çocuk, karbon monoksit zehirlenmesi, çocuk acil servis         Amaç: Karbon monoksit zehirlenmesi olgularının genel özellikleri incelenerek bundan sonra karşılaşılacak vakaların yönetimine katkıda bulunmak amaçlanmıştır.         Gereç ve Yöntemler: Karbon monoksit zehirlenmesi nedeniyle Ekim 2007-Şubat 2009 arasında acile getirilen 84 hastanın (yaş ortalaması 4.71&amp;plusmn;2.64 yıl, 48 erkek, 36 kız) kayıtları retrospektif olarak incelendi.         Bulgular: Vakalarda karbon monoksit zehirlenme kaynağı ısıtıcılar, su ısıtıcıları ve ateş olarak sırasıyla %82.1, %7.1 ve %6&amp;#39;dır. Hastaların klinik sınıflandırmasına göre karboksihemoglobin seviyeleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı (p&amp;lt;0.05). Isıtıcılar tarafından kaynaklanan zehirlenme, Kasım, Aralık ve Ocak aylarında (p&amp;lt;0.001), 16:00-24:00 saatleri arasında (p&amp;lt;0.001) ve bir ailenin birden fazla üyesinde önemli derecede gözlendi (p&amp;lt;0.001). Tedavi yaklaşımı ve klinik sınıflandırma arasında orta düzeyde korelasyon tespit edildi (r=0.50, p&amp;lt;0.001).         Sonuç: Olgularımızda karbon monoksit zehirlenmesi kaza nedeniyle, en sık kış aylarında, akşam saatlerinde gerçekleşmiştir. Klinik sınıflamaya göre hastaların ortalama COHb düzeyleri arasındaki fark anlamlıydı. Karbon monoksit zehirlenmelerinde tanının konulmasında ve tedavinin düzenlenmesinde karboksihemoglobin düzeyi tek başına yeterli değildir.