hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Ziya Gökalp'in Gözüyle Kültür ve Medeniyet
Culture and Civilisation Through the Eyes of Ziya Gökalp
Yazar: Şen, Büşra
Dergi: Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 26 No. Ölümünün 100. Yılında Ziya Gökalp ve Sosyoloji Sempozyumu Özel Sayısı, 2024
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Ziya Gökalp,Emile Durkheim,toplum,kültür,medeniyet ; Ziya Gökalp,Emile Durkheim,society,culture,civilisation

Değişim ve dönüşüm süreçlerinin tam merkezinde yer alan Gökalp hars ve medeniyet kavramlarına ayrı bir önem vermiştir. Bu iki kavram aynı zamanda Gökalp sosyolojisinin temelini oluşturmaktadır. Durkeim'in toplum temelli bakış açısı Gökalp'in fikirlerinin oluşmasında önemli bir rol oynamıştır. Gökalp'in içinde bulunduğu karmaşık siyasi ve toplumsal yapı onu Durkheim sosyolojisinin yapı taşı olan dayanışmacı toplum modeline itmiştir. İçerisinde bulunduğu tarihsel konjonktürde birleştirici ilkeler ekseninde kültüre ve uygarlığa olan bakış açısı şekillenmiştir. Gökalp sosyolojisinde kültür; toplumun ortaya koymuş olduğu yaşam biçimi, ortak duygu ve düşünceler kısacası bireyleri bir arada tutan unsurlar olarak tanımlanabilmektedir. Medeniyet ise Batılılaşma, modernleşme gibi kavramlar üzerinden toplumun daha ileriye gitmesini gaye edinen bir kavramdır. İlerleme gerçekleşirken Türk toplum yapısının milli şuur bilincinden sapmaması, kendi öz kimliğini kaybetmemesi Gökalp için nihai bir hedeftir.Bu makalede Ziya Gökalp’in sosyolojik düşünce sistemi, sosyolojik perspektifte kültür ve medeniyet kavramlarının tarihsel süreçleri, Ziya Gökalp’in görüşlerinin şekillenmesinde ön ayak olan Durkheim sosyolojisi bağlamında Gökalp’in kültür ve medeniyet düşüncesi ele alınacaktır.

Gökalp, who was at the very center of the processes of change and transformation, gave special importance to the concepts of culture and civilization. These two concepts also form the basis of Gökalp's sociology. Emile Durkheim's society-based perspective played an important role in the formation of Gökalp's ideas. The complex political and social structure in which Gökalp was involved pushed him towards the solidarity society model, which is the cornerstone of Durkheim's sociology. In the historical conjuncture it is in, the perspective on culture and civilization has been shaped around the axis of unifying principles. In Gökalp's sociology, culture can be defined as the lifestyle, common feelings and thoughts that society has put forth, in short, the elements that hold individuals together. On the other hand civilization is a concept that aims for society to progress further through concepts such as westernization and modernization. While progress is taking place, the ultimate goal is for the Turkish social structure not to deviate from its national consciousness and not to lose its own identity.In this article, the historical processes of the concepts of culture and civilization from a sociological perspective and Gökalp's thought of culture and civilization will be discussed in the context of Durkheim's sociology, which pioneered the shaping of Ziya Gökalp's views on this article.
Bir İmparatorluk Düşü mü Yoksa Pragmatik Bir Gerçeklik mi: İslâmcıların Ziya Gökalp Eleştirileri
AN IMPERIAL DREAM OR A PRAGMATIC REALITY: ISLAMISTS' CRITICISM OF ZİYA GÖKALP
Yazar: Sütcü, Muhammed Emre
Dergi: Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 26 No. Ölümünün 100. Yılında Ziya Gökalp ve Sosyoloji Sempozyumu Özel Sayısı, 2024
Anahtar kelimeler: Sociology (Other) ; Sosyoloji (Diğer) ; Ziya Gokalp,Islamism,Turkism,Social Usul al-Fiqh,Huseyin Kazim Kadri ; Ziya Gökalp,İslâmcılık,Türkçülük,İçtimai Usulü Fıkıh,Hüseyin Kâzım Kadri

Osmanlı münevveri, imparatorluğun son anına kadar, devletin varlığını geleceğe taşımayı arzulamış, takındığı bu tavır çerçevesinde düşüncesini geliştirmiştir. Siyasal ve toplumsal açıdan sarsıntıya uğrayan imparatorluk çeşitli ideolojik cereyanlara sahne olmuştur. II. Abdülhamit’in tahttan indirilmesiyle birlikte neşir hayatında şahit olunan hareketlilik üç farklı ideolojik şemanın belirginleşmesini sağlamış ancak bu belirginleşme ne zamansal ne de cereyana mensup olma bakımlarından keskin ayrımlara ve kompartımanlaşmaya sebep olmuştur. Ne İslâmcıların Ziya Gökalp’i ne de Ziya Gökalp’in İslâmcı münevveri tam olarak karşısına almaması özünde imparatorluk düşünürü olmalarıyla vuzuha ermektedir. II. Meşrutiyette Gökalp’in şahsına yöneltilen eleştirinin en berrağı, yine Ziya Gökalp’in açtığı ‘içtimai usul-ü fıkıh’ tartışması çerçevesinde belirginleştiği görülmektedir. Ancak bu eleştirinin siyasal tonu arka planda olup kelâm alanına ilişkin teknik bir eleştiri olduğu görülmektedir. Gökalp’in ideolojik tavrına yöneltilen eleştiri 1930’dan sonra Hüseyin Kazım Kadri tarafından yöneltilmiştir. Daha sonra yöneltilen İslâmcı eleştirilerin ise bilimsel ve nesnel bir perspektiften olmadığı görülmektedir.

Until the last moment of the empire, Ottoman intellectuals desired to carry the existence of the state into the future and developed their thoughts within the framework of this attitude. The empire, which was shaken politically and socially, was the scene of various ideological movements. The dynamism witnessed in the publishing life after the abdication of Abdülhamit II led to the crystallization of three different ideological schemes, but this crystallization did not lead to sharp distinctions and compartmentalization in terms of temporal or movement affiliation. The fact that neither the Islamists fully confronted Ziya Gokalp nor Ziya Gpkalp fully confronted the Islamist intelectuals becomes clear because they were essentially imperial thinkers. In the Second Constitutional Monarchy, the clearest criticism of Gokalp’s personality is seen to have become evident within the framework of the ‘social usul-u fiqh’ debate opened by Ziya Gökalp. However, the political tone of this criticism was in the background and it was a technical criticism in the field of kalam. The criticism of Gökalp’s ideological attitude was directed by Hüseyin Kazım Kadri after 1930. It is seen that the later Islamist criticisms were not from a scientific and objective perspective.
Singer’ın Faydacı Hayvan Hakları Kuramının Eleştirisi: Türcülük Eleştirisinden Tür İçi Hiyerarşi İnşasına
Criticism Of Singer's Utilitarian Animal Rights Theory: From Criticism Of Species To The Constructıon Of Intra-Species Hierarchy
Yazar: Koyuncu, Ahmet Ayhan
Dergi: Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 27 No. 2, 2025
Anahtar kelimeler: Animal Law ; Hayvan Hakları ; Political Theory and Political Philosophy ; Siyasal Teori ve Siyaset Felsefesi ; Singer,Utilitarianism,Animal Rights,Animal Liberation,Speciesism ; Peter Singer,Faydacılık,Hayvan Hakları,Hayvan Özgürleşmesi,Türcülük

Hayvan hakları konusu son yıllarda felsefe ve sosyal bilimler alanında gittikçe artan bir ilgiye mazhar olmaktadır. Bu bağlamda Peter Singer, günümüzde gün geçtikçe güçlenen Hayvan Hakları felsefesinin ve mücadelesinin önemli isimlerinden birisi olarak öne çıkmaktadır. Problemin felsefi zeminde güçlenmesi ve yaygınlık kazanmasında oldukça ciddi etkileri olmuştur. Faydacı ahlak geleneği içerisinden konuşan Singer, hayvanların tıpkı insanlar gibi hissedebilen varlıklar olduğunu, çıkarlarının farkında olduğunu, dolayısıyla insanlar ile eşit haklara sahip olması gerektiğini savunmaktadır. Ahlaki statü sahibi olmak için akıl sahibi olma, dil kullanma yetisine sahip olma, toplumsal sözleşme imzalama yetisine sahip olma gibi kriterleri keyfi olmakla niteleyen ve eleştiren Singer, çıkarların eşit önemsenmesi gerektiğini ancak bu eşitliğin mutlak eşitlik içermediğini, fayda ilkesi çerçevesinde uygulanması gerektiğini ifade etmektedir. Singer’ın bu yaklaşımı hem felsefi düzeyde hem de aktivizm anlamında güçlü bir etki yaratmış olsa da çeşitli açılardan da eleştirilmiştir. Bu çalışma da Singer’ın görüşlerinin bir eleştirisi kapsamındadır.

AbstractThe subject of animals rights has received increasing attention in the field of philosophy and social sciences in recent years. In this context, Peter Singer stands out as one of the important names of the Animal Rights philosophy and struggle, which is getting stronger today. He had serious effects in strengthening the problem on philosophical grounds and making it widespread. Speaking from the utilitarian tradition, Singer argues that animals are sentient beings, just like humans, are aware of their interests, and therefore should have equal rights with humans. Singer, who describes and criticizes criteria such as having reason, having the ability to use language, and having the ability to sign a social contract in order to have moral status, as arbitrary, states that interests should be given equal importance, but this equality does not include absolute equality and should be implemented within the framework of the principle of benefit. Although Singer's approach has had a strong impact both on a philosophical level and in terms of activism, it has also been criticized from various perspectives. This study is also within the scope of a criticism of Singer's views.
Siperlerden Satırlara: Wilfred Owen Ve Cahit Irgat’ın Şiirlerinde Savaş Ve Protesto
From The Trenches To The Lınes: War And Protest In The Poetry Of Wilfred Owen And Cahit Irgat
Yazar: Gümüş, Ersoy
Dergi: Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 27 No. 3, 2025
Anahtar kelimeler: Comparative and Transnational Literature ; Karşılaştırmalı ve Ulusötesi Edebiyat ; Wilfred Owen,Cahit Irgat,savaş karşıtı edebiyat,travma,şiirsel direniş,savaş eleştirisi. ; Wilfred Owen,Cahit Irgat,anti-war literature,trauma,poetic resistance,war criticism.

Bu çalışma, savaş karşıtı şiirin iki önemli ismi olan Wilfred Owen ve Cahit Irgat’ın savaşın neden olduğu fiziksel ve psikolojik yıkımı nasıl betimlediklerini karşılaştırmalı bir bakış açısıyla ele almaktadır. Birinci Dünya Savaşı’na asker olarak katılan Owen, siper savaşlarının acımasızlığını ve anlamsızlığını geleneksel kahramanlık anlayışlarını tersyüz ederek yansıtır. Cahit Irgat ise İkinci Dünya Savaşı bağlamında, cephede yaşanan yıkımlara ek olarak savaşın cephe gerisinde neden olduğu açlık, yoksulluk ve duygusal çöküntü gibi sivilleri etkileyen yönlerine odaklanır. Her iki şair de şiiri, milliyetçi ve militarist söylemlere karşı bir direniş biçimi olarak kullanmakta; savaşı insan merkezli bir bakış açısıyla, kayıp, yabancılaşma ve insanlıktan çıkarılma gibi temalar etrafında ele almaktadır. Bu çalışmanın amacı, Owen ve Irgat’ın şiiri yalnızca edebi bir araç olarak değil, aynı zamanda etik bir sorgulama ve toplumsal eleştiri zemini olarak nasıl kullandıklarını incelemektir. Çalışmada, her iki şairin eserlerinin hâkim savaş anlatılarını sorgulayan, daha insancıl ve barış odaklı bir dünya görüşünü savunan şiirsel tanıklıklar olduğu öne sürülmektedir.

This study presents a comparative analysis of the ways in which Wilfred Owen and Cahit Irgat, two significant figures of anti-war poetry, portray the physical and psychological devastation of war. Owen, drawing upon his firsthand experiences as a soldier during the First World War, reflects the brutality and futility of trench warfare by subverting traditional notions of heroism. In addition to all destruction caused by war, Irgat, writing in the context of the Second World War, focuses primarily on the suffering of civilians, highlighting issues such as hunger, poverty, and emotional collapse on the home front. Both poets employ poetry as a form of resistance to nationalist and militarist discourses, offering a human-centered perspective that emphasizes loss, alienation, and the dehumanizing effects of war. The aim of this study is to examine how Owen and Irgat use poetry not only as a literary medium, but also as a vehicle for ethical reflection and social critique. It argues that their works function as poetic testimonies that challenge dominant war narratives and advocate for a more humane and peace-oriented worldview.
19. Yüzyılda Hükümet Konakları: Van Vilayeti ve Çevresi
Government Office Buildings in the 19th Century: Van Province and Surroundings
Yazar: Öztürk, Funda
Dergi: Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 27 No. 4, 2025
Anahtar kelimeler: Late Modern Urban History ; Yakınçağ Kent Tarihi ; Late Modern Renewal History ; Yakınçağ Yenileşme Tarihi ; 19. yüzyıl,Osmanlı Devleti,Van,hükümet konağı,yönetim ; 19. century,Ottoman Empire,Van,government office,administration

Tanzimat’la birlikte başta hukuk, ekonomi, idare olmak üzere birçok alanda değişim yaşanmıştır. Özellikle idari alanda yapılan düzenlemeler beraberinde yeni yapıların ortaya çıkmasına olanak sağlamıştır. Bu bağlamda 19. yüzyıldan itibaren gerek uygun binaların kiralanması gerekse yeni bina inşa edilmesi suretiyle kamu binaları kendilerini göstermeye başlamış; taşrada merkezi hükümetin gücünün göstergesi olarak hükümet konakları önemli bir yere sahip olmuştur. Arşiv belgelerinde Van vilayeti ve merkez kazalarındaki hükümet konaklarının kira ücreti ve inşası hakkında yapılan yazışmalarda merkezi hükümetin, devlet otoritesini, ülkenin en ücra köşesine kadar yaymak istediğinin göstergesi olarak karşımıza çıkmaktadır. Zira hükümet konakları, Tanzimat ve sonrasında merkeziyetçilik anlayışını sembolik olarak temsil eden önemli yapılardır. Bu çalışma ile Van vilayet merkezi ve çevre birimlerdeki hükümet konakları ele alınarak dönemin hükümet konaklarına ve oluşumuna dikkat çekilecektir.

The Tanzimat reforms brought about significant changes across various sectors, particularly in law, economy and administration. In particular, the administrative reforms led to the creation of new institutional structures. Since the 19th century, public buildings have increasingly manifested their presence, both through the rental of existing properties and the construction of new ones. In this context, government office buildings, especially those in the provinces, became important structures that symbolized the central government’s authority and power. The archival correspondence regarding the rental fees and construction of government office buildings in the province of Van and its central districts provides a clear indication of the central government’s desire to extend its authority to even the most remote corners of the country. These government buildings were not only functional administrative spaces but also embodied the centralist ideology that defined the Tanzimat period and its aftermath. This study aims to examine the government office buildings in the provincial center of Van and its surrounding administrative units, shedding light on both the architectural and institutional transformations of the period.
Kuzey’in Soğuk Havasında Solan Köksüz Bir Çiçek: Anna Morgan
A Rootless Flower Whithering in the Cold Weather of the North: Anna Morgan
Yazar: Özyön, Arzu
Dergi: Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 27 No. 4, 2025
Anahtar kelimeler: British and Irish Language, Literature and Culture ; İngiliz ve İrlanda Dili, Edebiyatı ve Kültürü ; Jean Rhys,postkolonyalizm,Karanlıkta Yolculuk ; Jean Rhys,postcolonialism,Voyage in the Dark

Bu çalışma Jean Rhys’in Karanlıkta Yolculuk (Voyage in the Dark) adlı romanını postkolonyal bağlamda ele almakta ve romanın kadın kahramanı Anna Morgan’ın Karayipler’de başlayıp İngiltere’ye uzanan karanlık yolculuğunu beyaz/siyah, deli/akıllı, kuzey/güney dikotomileri üzerinden analiz etmektedir. Çalışmanın amacı, Kreol (güneyli) bir genç kız olan Anna’nın babasının ölümünün ardından İngiliz üvey annesi Hester tarafından İngiltere’ye getirilip tek başına bırakıldıktan sonra hayatta kalmak ve aynı zamanda İngiliz toplumunda kabul görmek için harcadığı çaba ve yaptıklarına rağmen, karşılaştığı önyargıları sözü edilen karşıtlıklar bağlamında sunmaktır. Anna melez bir genç kız olarak bir ikilem yaşamaktadır: bir yandan zenci olmayı çok arzulayan Anna, diğer yandan İngiliz toplumunda kabul görmek için bir beyaz gibi davranıp giyinmesi gerektiğinin farkındadır. Ancak ne eski yaşamına dönüp bir zenci olması ne de İngiliz toplumunda bir beyaz gibi kabul görmesi mümkündür. Bu çelişkili durum Anna’nın hem fiziksel hem de psikolojik olarak hastalanmasına neden olur. Sonuç olarak, köklerinden kopmuş güneyli bir çiçek olarak Anna, zaman geçtikçe kuzeyin “soğuk” ortamında giderek daha da kötü bir sona sürüklenip en sonunda da solup gider.

This study examines Jean Rhys's novel Voyage in the Dark in a postcolonial context. It analyzes the dark journey of the novel's female protagonist, Anna Morgan, which begins in the Caribbean and extends to England, through the dichotomies of white/black, mad/sane, north/south. The aim of the study is to present the prejudices that Anna, a Creole (southern) young girl, encounters in the context of the aforementioned oppositions, despite the efforts and actions she put forth to survive and be accepted in English society after she was brought to England by her English stepmother Hester and left alone after the death of her father. Anna, a hybrid young girl, experiences a dilemma: on the one hand, she longs to be black, but on the other hand, she is aware that she must act and dress like a white person to be accepted in British society. However, it is not possible for her to return to her old life and become a black woman, nor to be accepted as a white woman in British society. This contradictory situation causes Anna to become ill both physically and psychologically. As a result, Anna, a southern flower cut off from her roots, is dragged to an increasingly worse end in the “cold” environment of the north as time passes and finally fades away.
1828-1829 OSMANLI-RUS HARBİ ÖNCESİNDE MENTEŞE SANCAĞI'NDAN İĞNEADA VE HAVALİSİ MUHAFAZASINA GÖNDERİLEN SÜVARİ ASKERLER HAKKINDA
1828-1829 OSMANLI-RUS HARBİ ÖNCESİNDE MENTEŞE SANCAĞI'NDAN İĞNEADA VE HAVALİSİ MUHAFAZASINA GÖNDERİLEN SÜVARİ ASKERLER HAKKINDA
Yazar: Çakmak, Biray
Dergi: Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 2 No. 2, 2001
Anahtar kelimeler: Historical Geography ; Tarihi Coğrafya ; osmanlı,savaş,asker ; osmanlı,savaş,asker

Şeriyye Sicilleri ihtiva ettiği belge türü ve muhteviyât bakımından; sosyal, kültürel, iktisadî, idarî, siyasî ve askerî tarih çalışmalarında en önemli arşiv kaynaklarından birini oluşturmaktadır. Askerî tarih çalışmalarında Şeriyye Sicillerinin önemi; meydana gelen askerî olayları günü gününe izleme, asker toplama usulü, toplanan askerlerin, nitelikleri, nereden nereye gidecekleri, yolculuk ve görev mahallerindeki iâşeleri, sakatlanma, vefat, görevden ihraç, cezalandırma, firar, izin ve emeklilik gibi hususlarda bilgiler ihtiva etmesinden ileri gelmektedir. Yine Sicillerden orduda yapılan terfî ve tecziye konularında önemli bilgiler elde edilebilmektedir .Bu araştırmayla, 1838-1829 Osmanlı-Rus Harbi öncesinde Menteşe (Muğla ve havâlisi) Sancağı'ndan îğneada  ve havâlisi  muhafâzası için Yusuf Paşa maiyyetine yüz süvari askerin gönderilmesi ve bu askerlerle ilgili olarak yapılan harcamalar hakkında bilgi verilmeye çalışılmıştır. Konuyla ilgili 1243 Tarihli Milas Şeriyye Sicili'ndeki ilgili belgeler değerlendirilmiş, böylece askerî tarih çalışmalarına cüzî de olsa bir katkı yapılma gayesi güdülmüştür. Ancak konuya bütünlük sağlamak amacıyla öncelikle 1826-1827 yıllarındaki önemli gelişmelere de kısaca değinmek faydalı olacaktır.

Şeriyye Sicilleri ihtiva ettiği belge türü ve muhteviyât bakımından; sosyal, kültürel, iktisadî, idarî, siyasî ve askerî tarih çalışmalarında en önemli arşiv kaynaklarından birini oluşturmaktadır. Askerî tarih çalışmalarında Şeriyye Sicillerinin önemi; meydana gelen askerî olayları günü gününe izleme, asker toplama usulü, toplanan askerlerin, nitelikleri, nereden nereye gidecekleri, yolculuk ve görev mahallerindeki iâşeleri, sakatlanma, vefat, görevden ihraç, cezalandırma, firar, izin ve emeklilik gibi hususlarda bilgiler ihtiva etmesinden ileri gelmektedir. Yine Sicillerden orduda yapılan terfî ve tecziye konularında önemli bilgiler elde edilebilmektedir .Bu araştırmayla, 1838-1829 Osmanlı-Rus Harbi öncesinde Menteşe (Muğla ve havâlisi) Sancağı'ndan îğneada  ve havâlisi  muhafâzası için Yusuf Paşa maiyyetine yüz süvari askerin gönderilmesi ve bu askerlerle ilgili olarak yapılan harcamalar hakkında bilgi verilmeye çalışılmıştır. Konuyla ilgili 1243 Tarihli Milas Şeriyye Sicili'ndeki ilgili belgeler değerlendirilmiş, böylece askerî tarih çalışmalarına cüzî de olsa bir katkı yapılma gayesi güdülmüştür. Ancak konuya bütünlük sağlamak amacıyla öncelikle 1826-1827 yıllarındaki önemli gelişmelere de kısaca değinmek faydalı olacaktır.
AHİLER DÖNEMİNDE ANKARA'DAKİ BAZI İLİM VE FİKİR ADAMLARI
AHİLER DÖNEMİNDE ANKARA'DAKİ BAZI İLİM VE FİKİR ADAMLARI
Yazar: Çiftçioğlu, İsmail
Dergi: Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Vol. 2 No. 2, 2001
Anahtar kelimeler: Intellectual History of Politics ; Siyasi Düşünce Tarihi ; ahiler,ankara,ilim

Anadolu'da Ahi Teşkilâtı'nın kuruluşu Türkiye Selçukluları dönemine rastlamaktadır. I. îzzeddin Keykâvus ve I. Alâeddin Keykubâd gibi Selçuklu hükümdarlarının teşvikleri ile Anadolu'da yaygınlaşan Fütuvvet hareketi , Ahi Evren'in öncülüğünde Kayseri'de bir sanayi sitesinin kurulmasından itibaren Ahilik adıyla esnaf ve sanatkarlar arası bir kuruluş haline dönüşmüştür. Tedricen diğer Anadolu şehirlerine yayılan  ve zamanla tasavvufî bir kimliğe de bürünen Ahi Teşkilâtı, özellikle Anadolu'nun Kayseri, Kırşehir, Sivas, Tokat, Niğde, Ankara, Çankırı ve Denizli gibi bir çok merkezlerinde üstü kapalı olarak şehir yönetiminde rol oynamıştır.  Türkiye Selçuklu Devleti'nin yıkılmasını müteakip mahallî Türkmen beylerinin bağımsızlıklarını ilan ettikleri Beylikler döneminde, Ahiler Ankara havalisindeki otorite boşluğundan yararlanarak burada bir hükümet kurmuşlardır. Başlarında bir Ahi reisi olduğu halde  bölgenin . yönetimini bir süre ellerinde tutan Ahiler, Osmanlıların 1354 yılında şehri zaptetmeleri üzerine, Karamanoğulları'nın teşviki ile burayı tekrar geri almışlar ve 1362 tarihine kadar hakimiyetlerini sürdürmüşlerdir. Nihayet bu tarihte Osmanlılar'ın Ankara'yı tekrar kuşatmaları sırasında direniş göstermeden şehrin anahtarlarını bizzat Murad Hüdavendigâr'a teslim etmişlerdir5

Anadolu'da Ahi Teşkilâtı'nın kuruluşu Türkiye Selçukluları dönemine rastlamaktadır. I. îzzeddin Keykâvus ve I. Alâeddin Keykubâd gibi Selçuklu hükümdarlarının teşvikleri ile Anadolu'da yaygınlaşan Fütuvvet hareketi , Ahi Evren'in öncülüğünde Kayseri'de bir sanayi sitesinin kurulmasından itibaren Ahilik adıyla esnaf ve sanatkarlar arası bir kuruluş haline dönüşmüştür. Tedricen diğer Anadolu şehirlerine yayılan  ve zamanla tasavvufî bir kimliğe de bürünen Ahi Teşkilâtı, özellikle Anadolu'nun Kayseri, Kırşehir, Sivas, Tokat, Niğde, Ankara, Çankırı ve Denizli gibi bir çok merkezlerinde üstü kapalı olarak şehir yönetiminde rol oynamıştır.  Türkiye Selçuklu Devleti'nin yıkılmasını müteakip mahallî Türkmen beylerinin bağımsızlıklarını ilan ettikleri Beylikler döneminde, Ahiler Ankara havalisindeki otorite boşluğundan yararlanarak burada bir hükümet kurmuşlardır. Başlarında bir Ahi reisi olduğu halde  bölgenin . yönetimini bir süre ellerinde tutan Ahiler, Osmanlıların 1354 yılında şehri zaptetmeleri üzerine, Karamanoğulları'nın teşviki ile burayı tekrar geri almışlar ve 1362 tarihine kadar hakimiyetlerini sürdürmüşlerdir. Nihayet bu tarihte Osmanlılar'ın Ankara'yı tekrar kuşatmaları sırasında direniş göstermeden şehrin anahtarlarını bizzat Murad Hüdavendigâr'a teslim etmişlerdir5