hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Sultan II. Abdülhamid’e Ermeni Komiteleri ve Faaliyetleriyle İlgili Sunulan Bir Fezleke (1895)
Sultan II. Abdülhamid’e Ermeni Komiteleri ve Faaliyetleriyle İlgili Sunulan Bir Fezleke (1895)
Yazar: Cırık, Bülent
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 15 No. 29, 2021
Anahtar kelimeler: Ermeni Meselesi,Sultan II. Abdülhamid,Hınçak Cemiyeti,TaşnaksutyunCemiyeti,XIX. Yüzyılda propaganda.

Ermeni Meselesinin kırılma noktalarından olan Sultan II. Abdülhamid dönemi, Anadolu’da meydana gelen olaylar, Ermeni komitelerinin teşkilatlanmaları ve uluslararası boyutu itibariyle üzerinde durulması gereken önemli bir süreçtir. Olayların nasıl planlandığı, gerçekleştirildiği ve uluslararası propaganda¬ya dönüştürüldüğü ile ilgili olarak dönemin kaynakları geniş bilgiler vermektedir. Soykırım iddialarının doğuş dönemi olarak nitelendireceğimiz gelişmeler de bu dönemde inşa edilerek herhangi bir yöntem de¬ğişikliğine uğramadan günümüze kadar gelmiştir. Dâhili ve harici olayların baskısını da önemli ölçüde hisseden Sultan II. Abdülhamid, haksız iddialar ve kanlı eylemler karşısında bazı tedbirler alarak devletin bütünlüğünü korumaya çalışmıştır. Sultan Abdülhamid, 1890-1894 yıllarında Anadolu’da ve başkent İstanbul’da Ermeni komiteleri tarafından gerçekleştirilen olayların aydınlatılması ve her yönüyle ortaya konulması için bir komisyon kurdurmuştur. Bu çalışmada, kurulan özel komisyon tarafından Ermeni komiteleri ile ilgili Sultan Abdülhamid’e 4 Şubat 1895 tarihinde sunulan, Ermeni propagandalarına karşı bir cevap olmak üzere kitaba dönüştürülmesi düşünülen fezleke ve içeriği üzerinde durulacaktır.

Ermeni Meselesinin kırılma noktalarından olan Sultan II. Abdülhamid dönemi, Anadolu’da meydana gelen olaylar, Ermeni komitelerinin teşkilatlanmaları ve uluslararası boyutu itibariyle üzerinde durulması gereken önemli bir süreçtir. Olayların nasıl planlandığı, gerçekleştirildiği ve uluslararası propaganda¬ya dönüştürüldüğü ile ilgili olarak dönemin kaynakları geniş bilgiler vermektedir. Soykırım iddialarının doğuş dönemi olarak nitelendireceğimiz gelişmeler de bu dönemde inşa edilerek herhangi bir yöntem de¬ğişikliğine uğramadan günümüze kadar gelmiştir. Dâhili ve harici olayların baskısını da önemli ölçüde hisseden Sultan II. Abdülhamid, haksız iddialar ve kanlı eylemler karşısında bazı tedbirler alarak devletin bütünlüğünü korumaya çalışmıştır. Sultan Abdülhamid, 1890-1894 yıllarında Anadolu’da ve başkent İstanbul’da Ermeni komiteleri tarafından gerçekleştirilen olayların aydınlatılması ve her yönüyle ortaya konulması için bir komisyon kurdurmuştur. Bu çalışmada, kurulan özel komisyon tarafından Ermeni komiteleri ile ilgili Sultan Abdülhamid’e 4 Şubat 1895 tarihinde sunulan, Ermeni propagandalarına karşı bir cevap olmak üzere kitaba dönüştürülmesi düşünülen fezleke ve içeriği üzerinde durulacaktır.
Sadrazam Mehmed Said Paşa’nın (Küçük) İngiliz Büyükelçiliğine Sığınması (1895)
Sadrazam Mehmed Said Paşa’nın (Küçük) İngiliz Büyükelçiliğine Sığınması (1895)
Yazar: Demir Görür, Emel
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 15 No. 29, 2020
Anahtar kelimeler: Mehmed Said Paşa,Sultan II. Abdülhamid,İngiliz Büyükelçiliği,Sir P.Currie,Baron Calice.

Bu çalışmada, olayın vuku bulduğu tarih itibariyle beş defa sadaret makamına oturmuş, önemli bir devlet adamı ve Sultan II. Abdülhamid dönemi kilit isimlerinden biri olan Mehmed Said Paşa’nın İngiliz Büyükelçiğine sığınması ve sığınmasına neden olan amiller ele alınmıştır. Sultan ile Paşa’nın aracılar vasıtasıyla yaptıkları görüşmeler, Paşa’yı ikna çabaları, İngiliz Büyükelçi Philip Currie’nin aracılığında, Avusturya Büyükelçisi Baron Calice önderliğinde büyükelçilerin olaya müdahil olmaları irdelenmiştir. Çalışma, Osmanlı Arşiv Vesikaları ve özellikle konunun muhatabı olan İngiliz Büyükelçi Currie’nin Osmanlı ve İngiliz makamları ile yapmış olduğu yazışmaları ve sunduğu raporları ihtiva eden İngiliz Arşiv Belgeleriyle ele alınmıştır. Konunun Avrupa özellikle İngiliz kamuoyuna yansımalarını takip etmek amacıyla Avrupa kaynaklı gazetelerden ve ihtiyatlı olarak hatıratlardan yararlanılmıştır.

Bu çalışmada, olayın vuku bulduğu tarih itibariyle beş defa sadaret makamına oturmuş, önemli bir devlet adamı ve Sultan II. Abdülhamid dönemi kilit isimlerinden biri olan Mehmed Said Paşa’nın İngiliz Büyükelçiğine sığınması ve sığınmasına neden olan amiller ele alınmıştır. Sultan ile Paşa’nın aracılar vasıtasıyla yaptıkları görüşmeler, Paşa’yı ikna çabaları, İngiliz Büyükelçi Philip Currie’nin aracılığında, Avusturya Büyükelçisi Baron Calice önderliğinde büyükelçilerin olaya müdahil olmaları irdelenmiştir. Çalışma, Osmanlı Arşiv Vesikaları ve özellikle konunun muhatabı olan İngiliz Büyükelçi Currie’nin Osmanlı ve İngiliz makamları ile yapmış olduğu yazışmaları ve sunduğu raporları ihtiva eden İngiliz Arşiv Belgeleriyle ele alınmıştır. Konunun Avrupa özellikle İngiliz kamuoyuna yansımalarını takip etmek amacıyla Avrupa kaynaklı gazetelerden ve ihtiyatlı olarak hatıratlardan yararlanılmıştır.
İnönü Muharebelerinin İç Kamuoyuna Yansımaları
İnönü Muharebelerinin İç Kamuoyuna Yansımaları
Yazar: Tavukçu, İbrahim
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 15 No. 29, 2021
Anahtar kelimeler: Batı Cephesi,Düzenli Ordu,İç Kamuoyu,İnönü Muharebeleri,MilliMücadele.

I. İnönü Muharebesi, TBMM Hükümeti’nin içerdeki siyasi ve askeri muhaliflere karşı ölüm kalım savaşı verdiği kritik bir evrede başlamış; Çerkez Ethem’in isyanı ile Yunan taarruzu beraber gelişmiştir. Bu mu¬harebede Düzenli Ordu birliklerinin ortaya koymuş oldukları inatçı mücadele neticesinde Yunan Ordusu geri çekilmek zorunda kalmış, bu moral ve motivasyon ile Ankara’nın başını ağrıtan Çerkez Ethem isyanı bastırılmış, BMM Hükümeti iktidarını kuvvetlendirmiş, istikbalini ise güvence altına almıştır. I. İnönü Muharebesi’nde umduğu neticeyi alamayan Yunanlar, bu defa 23 Mart 1921’de Londra Konferansı’nda kabul ettiremedikleri Sevr Antlaşması’nı silah zoru ile Türklere kabul ettirmek amacıyla ikinci defa büyük bir taarruza kalkışmış, ancak II. İnönü Muharebesi de Türk Ordusu’nun üstünlüğü ile sonuçlanmıştır. Bu muharebelerde elde edilen başarılar, iç kamuoyunda büyük yankılar uyandırmıştır. Bu çalışmada, İnönü Muharebeleri’nin iç kamuoyunda yaratmış olduğu etki ve yansımaları ele alınmıştır.

I. İnönü Muharebesi, TBMM Hükümeti’nin içerdeki siyasi ve askeri muhaliflere karşı ölüm kalım savaşı verdiği kritik bir evrede başlamış; Çerkez Ethem’in isyanı ile Yunan taarruzu beraber gelişmiştir. Bu mu¬harebede Düzenli Ordu birliklerinin ortaya koymuş oldukları inatçı mücadele neticesinde Yunan Ordusu geri çekilmek zorunda kalmış, bu moral ve motivasyon ile Ankara’nın başını ağrıtan Çerkez Ethem isyanı bastırılmış, BMM Hükümeti iktidarını kuvvetlendirmiş, istikbalini ise güvence altına almıştır. I. İnönü Muharebesi’nde umduğu neticeyi alamayan Yunanlar, bu defa 23 Mart 1921’de Londra Konferansı’nda kabul ettiremedikleri Sevr Antlaşması’nı silah zoru ile Türklere kabul ettirmek amacıyla ikinci defa büyük bir taarruza kalkışmış, ancak II. İnönü Muharebesi de Türk Ordusu’nun üstünlüğü ile sonuçlanmıştır. Bu muharebelerde elde edilen başarılar, iç kamuoyunda büyük yankılar uyandırmıştır. Bu çalışmada, İnönü Muharebeleri’nin iç kamuoyunda yaratmış olduğu etki ve yansımaları ele alınmıştır.
Gazetecilik Yıllarında Bülent Ecevit ve Anti-Komünizm (1950-1961)
Gazetecilik Yıllarında Bülent Ecevit ve Anti-Komünizm (1950-1961)
Yazar: Sanlı, Ferit Salim
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 15 No. 29, 2021
Anahtar kelimeler: Ecevit,Komünizm,NATO,Sovyetler,Demokrasi

Bülent Ecevit 1950’li yıllarda gazetecilik yapmak suretiyle Türk fikir ve siyasi hayatına dâhil olmuş ve bu zaman diliminde CHP’de aktif siyasete girmiştir. Soğuk Savaş’ın hâkim olduğu, Türkiye’nin de NATO’ya dâhil olarak tarafını belli ettiği bu dönemde Ecevit de komünizm meselesi üzerine mesai harcamış ve ya¬zılarında bu hususa mebzul miktarda yer vermiştir. Ecevit Sovyetlerin komünizmi, dünya ve Türkiye üzerindeki emelleri noktasında vasıta olarak kullandığını düşünmektedir. Ayrıca ona göre komünizm Batı kültür ve medeniyetinin değerleri karşısında bir sorun olarak da değerlendirilmelidir. Amerika öncülü¬ğünde “hür dünya” olarak nitelendirilen kutbun sözcülüğünü üstlenen Ecevit, komünizmle mücadelede demokrasinin en az askerî tedbirler kadar önemli olduğunu ileri sürerken; komünizmin teveccüh görme¬sine sebep olabilecek zeminin bertaraf edilmesi amacıyla devletin vatandaşın sosyal adaletini ve refahını sağlaması gerektiği kanaatini taşımıştır. Gazetecilik sürecinde CHP’li kimliğini her daim muhafaza eden Ecevit, komünizmle mücadele hususunda Demokrat Parti’yi eleştirirken, DP’ye yönelik demokrasi temelli tenkitlerinde Sovyetler Birliği / demir perde/ komünizm analojilerine de müracaat etmiştir.

Bülent Ecevit 1950’li yıllarda gazetecilik yapmak suretiyle Türk fikir ve siyasi hayatına dâhil olmuş ve bu zaman diliminde CHP’de aktif siyasete girmiştir. Soğuk Savaş’ın hâkim olduğu, Türkiye’nin de NATO’ya dâhil olarak tarafını belli ettiği bu dönemde Ecevit de komünizm meselesi üzerine mesai harcamış ve ya¬zılarında bu hususa mebzul miktarda yer vermiştir. Ecevit Sovyetlerin komünizmi, dünya ve Türkiye üzerindeki emelleri noktasında vasıta olarak kullandığını düşünmektedir. Ayrıca ona göre komünizm Batı kültür ve medeniyetinin değerleri karşısında bir sorun olarak da değerlendirilmelidir. Amerika öncülü¬ğünde “hür dünya” olarak nitelendirilen kutbun sözcülüğünü üstlenen Ecevit, komünizmle mücadelede demokrasinin en az askerî tedbirler kadar önemli olduğunu ileri sürerken; komünizmin teveccüh görme¬sine sebep olabilecek zeminin bertaraf edilmesi amacıyla devletin vatandaşın sosyal adaletini ve refahını sağlaması gerektiği kanaatini taşımıştır. Gazetecilik sürecinde CHP’li kimliğini her daim muhafaza eden Ecevit, komünizmle mücadele hususunda Demokrat Parti’yi eleştirirken, DP’ye yönelik demokrasi temelli tenkitlerinde Sovyetler Birliği / demir perde/ komünizm analojilerine de müracaat etmiştir.
Tabi Devletler Neden Otonomi Arttırmaya Yönelir? 1964-1975 Dönemi Türk-Amerikan İlişkilerindeki Krizi Açıklamak
Tabi Devletler Neden Otonomi Arttırmaya Yönelir? 1964-1975 Dönemi Türk-Amerikan İlişkilerindeki Krizi Açıklamak
Yazar: Taş Yetim, Hüsna; Balcı, Ali
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 15 No. 29, 2020
Anahtar kelimeler: Amerika,Türkiye,Hiyerarşi,Otonomi Arayışı,Savaş.

Türkiye İkinci Dünya Savaşı sonrası dünyada, ABD düzeninde yer almayı en fazla isteyen ülkeler¬den biriydi. Bu süreçte dış dış politikadaki otonomisini önemli ölçüde Washington’a devreden Ankara, 1960’ların ortasına kadar ABD’nin en sadık müttefiklerinden biri oldu. Fakat 1964’te Türkiye-ABD ilişkilerinde başlayan ilk kriz, 1975 yılında Türkiye’nin ülkedeki Amerikan üs ve tesislerini kapatması¬na kadar vardı. Tırmanan gerginliğe rağmen, Türkiye Amerikan düzeni içerisinde kalmaya devam etti ve ABD’ye yönelik meydan okumasını otonomisini genişletme talepleri ile sınırlandırdı. Bu bağlamda, elinizdeki çalışma uluslararası ilişkiler disiplini içerisinde görece yeni olan hiyerarşi teorisinin kavram ve argümanlarını kullanarak Türkiye’nin 1964-1975 döneminde Amerikan düzeni içindeki otonomi arayışının arkasındaki nedenleri açıklamayı hedeflemektedir.

Türkiye İkinci Dünya Savaşı sonrası dünyada, ABD düzeninde yer almayı en fazla isteyen ülkeler¬den biriydi. Bu süreçte dış dış politikadaki otonomisini önemli ölçüde Washington’a devreden Ankara, 1960’ların ortasına kadar ABD’nin en sadık müttefiklerinden biri oldu. Fakat 1964’te Türkiye-ABD ilişkilerinde başlayan ilk kriz, 1975 yılında Türkiye’nin ülkedeki Amerikan üs ve tesislerini kapatması¬na kadar vardı. Tırmanan gerginliğe rağmen, Türkiye Amerikan düzeni içerisinde kalmaya devam etti ve ABD’ye yönelik meydan okumasını otonomisini genişletme talepleri ile sınırlandırdı. Bu bağlamda, elinizdeki çalışma uluslararası ilişkiler disiplini içerisinde görece yeni olan hiyerarşi teorisinin kavram ve argümanlarını kullanarak Türkiye’nin 1964-1975 döneminde Amerikan düzeni içindeki otonomi arayışının arkasındaki nedenleri açıklamayı hedeflemektedir.
Devlet Desteğinin Saldırgan Devlet Dışı Aktörler Üzerindeki Etkisi: ABD Desteği ve Naip Savaş Örneği Olarak Suriye İç Savaşı
Devlet Desteğinin Saldırgan Devlet Dışı Aktörler Üzerindeki Etkisi: ABD Desteği ve Naip Savaş Örneği Olarak Suriye İç Savaşı
Yazar: Demirdüzen, Sinan; Özel Özcan, Merve Suna
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 15 No. 29, 2020
Anahtar kelimeler: Saldırgan Devlet Dışı Aktör,Naip Savaş,Suriye,Devlet Desteği,PYD,YPG,SDG.

Devletler, saldırgan devlet dışı aktörlere dolaylı ya da doğrudan yardımlar gerçekleştirmektedirler. Bu makalenin başlıca hedefi bahse konu yardımların altında yatan nedenleri ortaya çıkarmaktır. Devlet dışı aktörlere yapılan yardımlar incelendiğinde, bölgedeki gelişmişlikten ve ideolojilerden bağımsız olarak yar¬dımların gerçekleşebildiği gözlemlenmektedir. Makale, öncelikle devletlerin bu aktörler ile nasıl ve ne bo¬yutta destek/işbirliği yaptıklarını ortaya koymayı, ardından ise bunu hangi amaçla gerçekleştirdiklerini tespit etmeyi planlamaktadır. Yapılan yardımların genel itibariyle araçsal olduğunu ve vaka özelinde de naip savaş yöntemiyle bu ilişkinin gerçekleştiğini savunduğumuz bu çalışmada, naip savaşa ve onun devlet dışı aktör boyutuna da değinilecektir. Vaka analizi yönteminden faydalanarak Suriye iç savaşında ABD’nin YPG/PYD/SDG’ye desteğinin altında yatan sebeplerin araçsal olduğu vurgulanacak ve bu araçsallığın bahse konu devlet dışı aktör için sakıncalar barındırdığına değinilecektir. Bununla beraber ABD’nin benimsediği yöntem “naip savaş” olarak nitelendirilecek ve bu savaşın özelliklerine değinilerek ABD’nin gelecekte bölgede izleyeceği yönteme dair fikir sahibi olmak amaçlanacaktır.

Devletler, saldırgan devlet dışı aktörlere dolaylı ya da doğrudan yardımlar gerçekleştirmektedirler. Bu makalenin başlıca hedefi bahse konu yardımların altında yatan nedenleri ortaya çıkarmaktır. Devlet dışı aktörlere yapılan yardımlar incelendiğinde, bölgedeki gelişmişlikten ve ideolojilerden bağımsız olarak yar¬dımların gerçekleşebildiği gözlemlenmektedir. Makale, öncelikle devletlerin bu aktörler ile nasıl ve ne bo¬yutta destek/işbirliği yaptıklarını ortaya koymayı, ardından ise bunu hangi amaçla gerçekleştirdiklerini tespit etmeyi planlamaktadır. Yapılan yardımların genel itibariyle araçsal olduğunu ve vaka özelinde de naip savaş yöntemiyle bu ilişkinin gerçekleştiğini savunduğumuz bu çalışmada, naip savaşa ve onun devlet dışı aktör boyutuna da değinilecektir. Vaka analizi yönteminden faydalanarak Suriye iç savaşında ABD’nin YPG/PYD/SDG’ye desteğinin altında yatan sebeplerin araçsal olduğu vurgulanacak ve bu araçsallığın bahse konu devlet dışı aktör için sakıncalar barındırdığına değinilecektir. Bununla beraber ABD’nin benimsediği yöntem “naip savaş” olarak nitelendirilecek ve bu savaşın özelliklerine değinilerek ABD’nin gelecekte bölgede izleyeceği yönteme dair fikir sahibi olmak amaçlanacaktır.
1950 ve 1954 Genel Seçimlerinde Antalya
1950 ve 1954 Genel Seçimlerinde Antalya
Yazar: Özer, Sevilay
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 15 No. 29, 2020
Anahtar kelimeler: Antalya,DP,CHP,Seçim,1950 ve 1954 Genel Seçimleri

Çok partili yaşama geçişle birlikte Türkiye’de siyasi hayat başka bir ivme kazanmıştır. Uzun yıllar iktidarda olan CHP’nin yanında DP’nin kurulmasıyla alışılagelmiş seçim havası büyük bir değişime uğramıştır. 1946 ve ardından 1950 yılında yapılan genel seçimler oldukça ses getirmiştir. Ulusal basının yanı sıra yerel basın da söz konusu seçimleri ilgiyle takip etmiştir. Bu süreçte partiler aktif bir propaganda faaliyetine girişmişler, halk gerek miting meydanlarında gerekse kahvehanelerde adayların konuşmalarını dikkatle dinlemiştir. 1946 seçimlerinin aksine 1950 genel seçimi ilk kez gizli oy, açık sayım esasına göre yapılmış¬tır. Çoğunluk seçim sisteminin uygulandığı 1950 seçiminde DP, Antalya’dan yedi, 1954 genel seçim¬lerinde ise sekiz milletvekili çıkarmıştır. Bu çalışmada, 1950 ve 1954 yıllarında yapılan milletvekili genel seçimleriyle ilgili olarak Antalya’da DP ve CHP milletvekili adaylarının; aday tespit çalışmaları, propaganda faaliyetleri, seçim kampanyası sırasında ele aldıkları konular ve seçim sonuçları ayrıntılı bir şekilde değerlendirilmiştir.

Çok partili yaşama geçişle birlikte Türkiye’de siyasi hayat başka bir ivme kazanmıştır. Uzun yıllar iktidarda olan CHP’nin yanında DP’nin kurulmasıyla alışılagelmiş seçim havası büyük bir değişime uğramıştır. 1946 ve ardından 1950 yılında yapılan genel seçimler oldukça ses getirmiştir. Ulusal basının yanı sıra yerel basın da söz konusu seçimleri ilgiyle takip etmiştir. Bu süreçte partiler aktif bir propaganda faaliyetine girişmişler, halk gerek miting meydanlarında gerekse kahvehanelerde adayların konuşmalarını dikkatle dinlemiştir. 1946 seçimlerinin aksine 1950 genel seçimi ilk kez gizli oy, açık sayım esasına göre yapılmış¬tır. Çoğunluk seçim sisteminin uygulandığı 1950 seçiminde DP, Antalya’dan yedi, 1954 genel seçim¬lerinde ise sekiz milletvekili çıkarmıştır. Bu çalışmada, 1950 ve 1954 yıllarında yapılan milletvekili genel seçimleriyle ilgili olarak Antalya’da DP ve CHP milletvekili adaylarının; aday tespit çalışmaları, propaganda faaliyetleri, seçim kampanyası sırasında ele aldıkları konular ve seçim sonuçları ayrıntılı bir şekilde değerlendirilmiştir.
Amerika Birleşik Devletleri’nin NSC-68 Çerçevesinde Uyguladığı Soğuk Savaş Stratejisi ve Türkiye’ye Yansımaları
Amerika Birleşik Devletleri’nin NSC-68 Çerçevesinde Uyguladığı Soğuk Savaş Stratejisi ve Türkiye’ye Yansımaları
Yazar: Güdül, Serpil
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 15 No. 29, 2021
Anahtar kelimeler: ABD,NSC-68,Soğuk Savaş,SSCB,Türkiye

İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra dünya güç dengesinde oluşan boşluğu kapatmaya yönelik olarak Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB)’nin Orta ve Doğu Avrupa’da ve kısmen Balkanlarda nüfuz edinmesi ve nükleer kapasitesini geliştirmesi Amerika Birleşik Devletleri (ABD)’ne karşı önemli bir tehdit oluşturmuştur. Bu tehlikeye karşı 1950’de Amerikan Ulusal Güvenlik Konseyi tarafından 68 numaralı rapor (NSC-68) hazırlanıp uygulamaya konmuştur. Çalışmada, Soğuk Savaş stratejisinin en önemli bir belgelerinden biri olan NSC-68’in analizinin yanı sıra bu rapor doğrultusunda ABD’nin SSCB’ye karşı uyguladığı Soğuk Savaş stratejisi ve Türkiye ile ilişkileri konu edilmektedir. Zira bu rapor, ABD’nin uyguladığı Soğuk Savaş stratejisine rehberlik niteliği taşımaktadır. NSC-68’nin ön¬gördüğü üzere ABD, realist politika çerçevesinde hareket ederek nükleer silahlanmaya ağırlık vermiş ve müttefiklerin askeri açıdan kapasitelerinin güçlenmesini hedeflemiştir. Böylece SSCB’nin dünyaya hâkim olma yönünde uyguladığı stratejisini engellemeyi amaçlamıştır. ABD, Türkiye ile müttefiklik ilişkilerini de bu doğrultuda düzenlemiştir. Türkiye ile ikili anlaşmalar yapmak suretiyle birçok konuda askeri ve ekonomik işbirliği içine girmiştir. Bu işbirliği, SSCB’nin Akdeniz’e ve dolayısıyla sıcak deniz¬lere inerek hakimiyet kurma çabalarının engellenmesinde büyük rol oynamıştır.

İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra dünya güç dengesinde oluşan boşluğu kapatmaya yönelik olarak Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB)’nin Orta ve Doğu Avrupa’da ve kısmen Balkanlarda nüfuz edinmesi ve nükleer kapasitesini geliştirmesi Amerika Birleşik Devletleri (ABD)’ne karşı önemli bir tehdit oluşturmuştur. Bu tehlikeye karşı 1950’de Amerikan Ulusal Güvenlik Konseyi tarafından 68 numaralı rapor (NSC-68) hazırlanıp uygulamaya konmuştur. Çalışmada, Soğuk Savaş stratejisinin en önemli bir belgelerinden biri olan NSC-68’in analizinin yanı sıra bu rapor doğrultusunda ABD’nin SSCB’ye karşı uyguladığı Soğuk Savaş stratejisi ve Türkiye ile ilişkileri konu edilmektedir. Zira bu rapor, ABD’nin uyguladığı Soğuk Savaş stratejisine rehberlik niteliği taşımaktadır. NSC-68’nin ön¬gördüğü üzere ABD, realist politika çerçevesinde hareket ederek nükleer silahlanmaya ağırlık vermiş ve müttefiklerin askeri açıdan kapasitelerinin güçlenmesini hedeflemiştir. Böylece SSCB’nin dünyaya hâkim olma yönünde uyguladığı stratejisini engellemeyi amaçlamıştır. ABD, Türkiye ile müttefiklik ilişkilerini de bu doğrultuda düzenlemiştir. Türkiye ile ikili anlaşmalar yapmak suretiyle birçok konuda askeri ve ekonomik işbirliği içine girmiştir. Bu işbirliği, SSCB’nin Akdeniz’e ve dolayısıyla sıcak deniz¬lere inerek hakimiyet kurma çabalarının engellenmesinde büyük rol oynamıştır.
İç Çatışma Sonrası Kolombiya’da Barış İnşası Süreci
İç Çatışma Sonrası Kolombiya’da Barış İnşası Süreci
Yazar: Uysal Oğuz, Ceren; Sezek, E. Nur
Dergi: Gazi Akademik Bakış, Vol. 15 No. 29, 2020
Anahtar kelimeler: Kolombiya,FARC-EP,Barış Anlaşması,Barış Anlaşmasının Uygulanması,Barış İnşası.

Kolombiya’da 1964 yılında FARC-EP ile başlayan silahlı çatışma 2016 yılında imzalanan “Silahlı Çatışmayı Sonlandırmak ve İstikrarlı ve Sürekli Bir Barış İnşa Etmek İçin Nihai Sözleşme” isimli barış anlaşması ile sona ermiş ve barış inşası süreci başlamıştır. Kalıcı barışı elde etmenin yolu barış anlaş¬masının uygulanması ve çatışma döneminden kalan sorunların çözülüp gereken toplumsal, siyasal ve ekonomik dönüşümlerin sağlanmasıdır. Kolombiya hükümeti ve FARC-EP tarafından barış anlaş¬masının uygulamasının tamamlanması için 15 yıllık hedef süre belirlenmiştir. Anlaşmanın altı temel maddesi, kapsamlı tarım reformu; siyasi katılım; silahlı çatışmayı sonlandırma; yasa dışı uyuşturucu probleminin çözümü; mağdurlar üzerine anlaşma; uygulama, doğrulama ve kamu onayı başlıkların¬dan oluşmaktadır. Anlaşmanın uygulanması tamamlanmazsa kalıcı barışı elde etmek için öngörülen dönüşümler yeterli olmayacaktır. Bu çalışmada anlaşmanın altı ana maddesinin uygulanma hızları ve toplumsal, siyasal ve ekonomik alanda başlayan dönüşümler “Kolombiya’da barış inşası sürecinin olumlu ilerlediği ileri sürülebilir mi?” sorusu çerçevesinde incelenmiştir. Ayrıca barış inşasının önün¬deki engeller tartışılmıştır. Bu bağlamda, anlaşmanın dört temel maddesinin uygulamasında hedefin oldukça altında kalındığı tespit edilmiştir. Bununla birlikte hedeflenen toplumsal, siyasal ve ekonomik dönüşümlerin olumlu ilerlediği gözlemlenmiştir.

Kolombiya’da 1964 yılında FARC-EP ile başlayan silahlı çatışma 2016 yılında imzalanan “Silahlı Çatışmayı Sonlandırmak ve İstikrarlı ve Sürekli Bir Barış İnşa Etmek İçin Nihai Sözleşme” isimli barış anlaşması ile sona ermiş ve barış inşası süreci başlamıştır. Kalıcı barışı elde etmenin yolu barış anlaş¬masının uygulanması ve çatışma döneminden kalan sorunların çözülüp gereken toplumsal, siyasal ve ekonomik dönüşümlerin sağlanmasıdır. Kolombiya hükümeti ve FARC-EP tarafından barış anlaş¬masının uygulamasının tamamlanması için 15 yıllık hedef süre belirlenmiştir. Anlaşmanın altı temel maddesi, kapsamlı tarım reformu; siyasi katılım; silahlı çatışmayı sonlandırma; yasa dışı uyuşturucu probleminin çözümü; mağdurlar üzerine anlaşma; uygulama, doğrulama ve kamu onayı başlıkların¬dan oluşmaktadır. Anlaşmanın uygulanması tamamlanmazsa kalıcı barışı elde etmek için öngörülen dönüşümler yeterli olmayacaktır. Bu çalışmada anlaşmanın altı ana maddesinin uygulanma hızları ve toplumsal, siyasal ve ekonomik alanda başlayan dönüşümler “Kolombiya’da barış inşası sürecinin olumlu ilerlediği ileri sürülebilir mi?” sorusu çerçevesinde incelenmiştir. Ayrıca barış inşasının önün¬deki engeller tartışılmıştır. Bu bağlamda, anlaşmanın dört temel maddesinin uygulamasında hedefin oldukça altında kalındığı tespit edilmiştir. Bununla birlikte hedeflenen toplumsal, siyasal ve ekonomik dönüşümlerin olumlu ilerlediği gözlemlenmiştir.