hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Hipertansif ve normotansif hastalarda etomidatın hemodinamik etkilerinin karşılaştırılması
Comparison of the hemodynamic effects of etomidate between hypertensive and normotensive patients
Yazar: HAYRETTİN DAŞKAYA
Danışman: UZMAN SİNAN UZMAN
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Anestezi ve Reanimasyon = Anesthesiology and Reanimation

Özet:
Amaç: Etomidat indüksiyonunun hipertansif ve normotansif hastalarda hemodinamik etkilerini karşılaştırmayı amaçladık.   
Gereç ve Yöntemler: Etik komite onayı ve hastaların yazılı ve sözlü onamları alındıktan sonra genel anestezi altında çeşitli elektif cerrahi girişim uygulanacak olan 40 ardışık ASA I-II hasta çalışmaya alındı. Hastalar rastgele 2 gruba ayrıldı: Grup H (Hipertnasif hastalar), Grup N (Normotansif hastalar). Hastalar anestezi indüksiyonundan önce fentanil ve midazolam ile premedike edildi. Anestezi indüksiyonu etomidat 0.3 mg/kg and rokuornyum 0.6 mg/kg ile yapıldı. Arteriyal basınçlar ve kalp hızı şu zamanlarda ölçüldü: kontrol, entübasyon öncesi ve entübasyondan 1, 3, 5 dakika sonra. Grup ayrımından habersiz bir anestezist tarafından miyoklonik hareketler ve hemodinamik parametreler kaydedildi. 
Ana Sonuçlar: Hemodinamik parametreler tüm dönemlerde hipertansif hastalarda daha yüksekti fakat kabul edilebilir klinik sınırlar içindeydi. 
Sonuç: Ne hipertansif ne de normotansif hastalarda anestezi indük siyonunda etomidatla hemodinamik instabilite yoktu.

Abstract:
Aim: We aimed to compare hypertensive and normotansive patients on heamodynamic effects of etomidate induction 
Materials and Methods: After ethic committe approval and patient informed consent 40 ASA I-II consequetive patients schedelud for various elective surgery under general anesthesia were enrolled in this prospective randomize study. Patients were randomly assigned to 2 groups: Group H (Hypertansive patients) and Group N (Normotansive patients). Patients were premedicated with fentanyl and midazolam before the induction of anesthesia. Anesthesia was induced with etomidate 0.3 mg/kg and rocuronium 0.6 mg/kg. Oral endotracheal intubation was carried out on the patients after two minutes. Arterial pressures and heart rates were measured at this time points: control, before the intubation and  1, 3, 5 minutes after the intubation. An anesthesiologist, blinded to group allocation, recorded the myoclonic movements and haemodynamic parameters.
Main Results: Haemodynamic parameters were significantly higher in hypertensive patients at the all time points but they were between the acceptable clinical range. 
Conclusion: There were no haemodynamic instabilty neither hypertensive nor normotansive patients with etomidate during induction of anesthesia
Serviks kanserinde prognostik faktörler
Prognostic factors in cervical cancer
Yazar: IŞIL KÖLELİ
Danışman: PROF. ATEŞ KARATEKE
Sağlık Bakanlığı / ​Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Özet
Amaç:Bu çalışmada serviks kanserinde lenf nodu tutulumunu etkileyen klinik ve histopatolojik prognostik faktörlerin belirlenmesi amaçlandı.
Araç ve yöntem: Ocak 2001 ve Haziran 2010 yılları arasında serviks kanseri tanısı alan 179 hastanın dosyası retrospektif olarak tarandı.89 hastaya telefon ile ulaşılarak belirlenen sorular soruldu.
Sonuç: Tümör boyutu,invazyon derinliği, lenfovasküler alan tutulumu ve ileri evre, lenf nodu tutulumu ihtimalini istatistiksel olarak anlamlı derecede arttırmıştır. Tümör histolojisi ve grade, parametrial, endometrial, vaginal tutulum ile lenf nodu tutulumu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmamıştır.
Tartışma: Serviks kanserinde prognostik faktörlerin bilinmesi hastalığın morbidite ve mortalitesinin 
 belirlenmesinde ve tedavi stratejilerinin oluşturulmasında önemli role sahiptir.
Anahtar kelimeler: servikal kanser, lenf nodu tutulumu.

Abstract:
Summary
Aim: Clinical and histopathological factors that affect lymph node involvement in cervical cancer and the prognostic importance of these factors were evaluated in this study.
Materials and Methods: A total of 179 patients were diagnosed with cervical cancer between January 2001 and June 2010 and were included in this study. The patients' charts were evaluated retrospectively and information was collected by reaching 89 patients and asking questions.
Results: When the prognostic factors that affect pelvic lymph node involvement were evaluated, increased tumor size and increased invasion depth, the presence of lymphovascular area involvement, and an advanced stage were observed to statistically significantly increase pelvic lymph node involvement. No relationship was found between tumor histology and grade; parametrial, endometrial, vaginal involvement, and pelvic lymph node involvement.
Conclusion: Knowledge of prognostic factors in cervical cancer plays an important role in determining the morbidity and mortality and treatment strategies.
Keywords: Cervical cancer; Lymph node involvement.
Bronşiyal astımlı çocuklarda eritrosit içi çinko düzeyleri
Erythrocyte zinc levels in children with bronchial asthma
Yazar: EBRU ARIK YILMAZ
Danışman: DOÇ. DR. İLKNUR BOSTANCI
Sağlık Bakanlığı / Ankara Dr. Sami Ulus Çocuk Sağl. ve Has. Eğt. ve Arş. Hast. / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Allerji ve İmmünoloji = Allergy and Immunology

Özet:
Çinko eksikliğinin çinkonun antioksidan, antiapopitotik ve anti-inflamatuar etkileri nedeniyle astım patogenezinde, kontrolünde ve şiddetinde oynadığı düşünülmektedir. Bu çalışmada, eritrosit çinko düzeyleri ile çocukluk çağı astımı arasında herhangi bir ilişki olup olmadığını araştırmayı amaçladık. Bu vaka-kontrol çalışmasında, 67 astımlı ve 45 sağlıklı çocuğun eritrosit çinko düzeyleri analiz edildi. Ortalama eritrosit çinko konsantrasyonları astım hastalarında 1215.8 ± 145.1 μg / dl, kontrollerde 1206.9 ± 119.5 μg / dl idi (P = 0.472). 6 astımlı hastada (% 8.9) eritrosit çinko seviyesi 1000 μg / dl'nin altında ve 2 sağlıklı kontrolde (% 4.4) düşük bulundu. Eritrosit çinko düzeyleri ile astım süresi, şiddeti veya kontrolü arasında herhangi bir ilişki yoktu (p> 0.05). Öte yandan, astım atağı nedneiyle hastaneye yatırılan hastaların, hastaneye yatış öyküsü olmayan hastalar ve kontrol grubu ile karşılaştırıldığında eritrosit çinko düzeyleri anlamlı derecede daha düşüktü (sırasıyla P = 0.000 ve P = 0.004). Bu çalışmanın bulguları, astımlı çocukların çinko eksikliği için bir risk grubu olmadığını göstermektedir. Astım atağı nedeniyle hastanede yatan astımlı çocuklarda çinko seviyelerinin kontrol edilmesinin yararlı olabileceğini vurguluyoruz.

Abstract:
Zinc deficiency may be suspected to play a role in the pathogenesis, control, and severity of asthma because of its antioxidant, antiapoptotic, and anti-inflammatory effects. We aimed to investigate whether there was any relationship between erythrocyte zinc levels and childhood asthma. The erythrocyte zinc levels of 67 asthmatic and 45 healthy children were analyzed in this case-control study. The mean concentrations of erythrocyte zinc were 1215.8 ± 145.1 µg/dl in asthma patients and 1206.9 ± 119.5 µg/dl in controls with no significant difference (P = 0.472). The erythrocyte zinc level was below 1,000 µg/dl in 6 asthmatic patients (8.9%) and 2 control group patients (4.4%). There was no relationship between erythrocyte zinc levels and duration of follow-up, severity, and control of the asthma (P > 0.05). On the other hand, patients hospitalized for an asthma attack had significantly lower erythrocyte zinc levels compared with nonhospitalized patients and the control group (P = 0.000 and P = 0.004 respectively). This study's findings indicate that asthmatic children are not a risk group for zinc deficiency. We emphasize that checking zinc levels in children who are hospitalized for an asthma attack may be useful.
Tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonunda vesikoüreteral reflü ve renal skar sıklığı
Comparison of imaging techniques in detecting renal scars in children with recurrent urinary tract i̇nfections
Yazar: BİROL KARABULUT
Danışman: UZMAN GÜL ÖZÇELİK
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Giriş
İdrar yolu enfeksiyonu 2 yaş altı çocuklarda ateş, bakteriyemi, sepsis ve organ yetmezliğinin sık ve önemli bir nedenidir. Tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonunda mortalite ve morbiditeye neden olabilen üst üriner sistem enfeksiyonları, akut ve kronik renal yetersizliğin önlenebilmesi için risk faktörleri, tanı ve tedavi algoritmaları belirlenmelidir.
Yöntem
Ocak 2005–Ocak 2010 tarihleri arasında hastanemizin Çocuk Nefroloji polikliniğinde  tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonu tanısı ile izlenen 101 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Bu hastaların tam idrar tetkiki, idrar kültürü, üriner sistem ultrasonografisi (USG), voiding sistoüreterogram (VCUG) ve Tc-99m DMSA sintigrafi sonuçları kaydedildi.
Bulgular
101 olgunun %78.2' si kız, %21.8'i erkek, %23.8 olguda USG'de renal parankimal hasar, %38.6 olguda VCUG'de reflü, %70.3 olguda DMSA sintigrafisinde skar ve aktivite kaybı tespit edilmiştir.
Sonuç
VUR insidansı ve derecesi arttıkça renal skar sıklığının arttığı, VUR ile renal skar arasında pozitif korelasyon olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonu olan vakalarda renal hasarı göstermede en duyarlı görüntüleme yönteminin renal sintigrafi olduğu saptanmıştır.

Abstract:
Introduction
Urinary tract infections (UTIs) are a frequent and important cause of fever, bacteremia, sepsis, and organ failure in children under two years of age. Severe infections that cause mortality and morbidity in recurrent urinary tract infections, risk factors, diagnosis, and treatment for the prevention of acute and chronic renal insufficiency should be well known.
Methods
Between January 2005 and January 2010, a total of 101 patients with recurrent urinary tract infection were evaluated retrospectively in the pediatric nephrology clinic of our institution. Patient data were obtained retrospectively from charts in the hospital archives. The age, gender, demographics, physical examination findings, laboratory results, and imaging data were recorded.
Results
In a total of 101 cases, 78.2% of them were female, and 21.8% of them were males. Renal parenchymal damage was detected in 23.8% of the cases using ultrasonography (USG), vesicoureteral reflux (VUR) was detected in 38.6% of the cases using voiding cystourethrography (VCUG),and renal scars and activity loss was detected in 70.3% of the cases using Tc-99m dimercaptosuccinic acid (DMSA) scintigraphy.
Conclusion
It was determined that, as the incidence and the degree of VUR increase, the frequency of renal scar increases; and there is a positive correlation between VUR and renal scars. In addition, renal scintigraphy was the most sensitive imaging method in cases of recurrent urinary tract infections.
Koroner arter ektazisi ile nitrik oksit intron 4a/b gen polimorfizmi arasındaki ilişki
The relationship between coronary artery ectasia and enos intron 4a/b gene polymorphisms
Yazar: AYDIN RODİ TOSU
Danışman: DOÇ. DR. OSMAN  BOLCA
Sağlık Bakanlığı / Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Kardiyoloji = Cardiology

Özet:
Koroner arter ektazisinin patolojisi ve genetiği az bilnmektedir.Biz bu çalışmada eNOS 4a/b intron geni polimorfizmini inceledik.
Metod:
Çalışmaya non-invazif testlerde iskemi şüphesi nedeniyle koroner anjiografi yapılmış,non-kritik darlıkları olan ektzi saptanana 30 hasta alındı.Normal koroner saptana 20 kontrol hastası dahil edildi.
Özet:
Koroner ektazi grubunda eNOS gen fenotipi 'aa' olanlar %3.3,'ba' olanlar %53.3 olup ,a gen varlığı kontrol gruunda anlamlı olrak yüksekti.(p=0.027)
Sonuç:'a'tipi alelin varlğı koroner ektazi riskini arttırmış olabilir.

Abstract:
Little is known about the pathogenesis and genetics of coronary artery ectasia (CAE). We studied eNOS gene intron 4a/b polymorphism in this patient population.
METHODS:
The study group included 30 patients with non-obstructive CAD besides CAE on coronary angiogram performed due to positive non-invasive diagnostic test results. The control group included 20 patients with normal coronary arteries.
RESULTS:
. The frequencies of eNOS gene phenotypes in the CAE group were 3.3% for"aa", 53.3% for"ab" and they were higher than in the control group. When compared with the control group the presence of "a" type allele of eNOS gene was significantly more frequent in the CAE group (P = 0.027).
CONCLUSION:
Patients who have the "a" type allele of the eNOS gene may have an increased risk for CAE.
Akciğer rezeksiyonlarından sonra oluşan bronkoplevral fistüllerde endobronşial tedavinin yeri
The role of endobronchial treatment in bronchopleural fistulas formed after lung resections
Yazar: HASAN OĞUZ KAPICIBAŞI
Danışman: DOÇ. DR. ABİDİN LEVENT ALPAY
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Süreyyapaşa Göğüs Kalp Damar Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Göğüs Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi = Thoracic and Cardiovascular Surgery

Özet:
2006 – 2009 yılları arasında Süreyyapaşa Göğüs Hastalıkları ve Göğüs Cerrahisi 
Hastanesi II. Cerrahi servisinde, akciğer rezeksiyonu uygulandıktan sonra bronkoplevral fistül 
gelişen 15 hasta incelemeye alındı. Olgularımızın hepsi erkekti ve yaş aralığı 50-80 (ort: 61.3) 
arasında idi.  
Olguların tedavisinde, tüm olgulara ilk prezentasyon ya da ilk başvuru zamanlarında tüp 
torakostomi uygulandı. Olguların ilk başvuru döneminde ampiyem, enfeksiyon bulguları, 
solunum yetmezliği ya da genel durum bozukluğu olması nedeniyle hiçbir erken fistül olgusunda 
retorakotomi + resütür yapılamadı ve tümüne ilk basamak olarak tüp torakostomi uygulandı. 
Fistülün kapatılmasında en başarılı yöntemler; myoplasti, torakomyoplasti ve 
endobronşial fistül onarımıdır. Fistülün büyüklüğüne göre kullanılacak ajan seçilmelidir. 3 mm. 
den küçük fistüllerde endoskopik onarım başarı ile uygulanabilirken, 10 mm'den büyük 
fistüllerde cerrahi onarım tavsiye edilmektedir. 
Küçük fistüllü ya da genel durumu nedeniyle başka girişimleri tolere edemeyecek 
olgularda, endobronşial n-butil siyanoakrilat fistül yapıştırıcı kullanımı başarılı kapatmayı sağlar 
ve tedavide ilk basamak olarak mutlaka göz önünde bulundurulmalıdır. Biz çalışmaya aldığımız 
15 hastanın 12'sinde (%80) uyguladığımız yöntemle başarı sağladık.

Abstract:
Between 2006 and 2009, 15 patients who developed bronchopleural fistula after lung resection in Süreyyapaşa Chest Diseases and Thoracic Surgery Hospital's II. Surgical Service were examined. All of our cases were male and the age range was between 50-80 (mean: 61.3). Tube thoracostomy was applied to all cases at the time of diagnosis. In all cases, early redo-thoracotomy + repair could not be performed due to at least one of the following conditions such as empyema, other signs of infection, respiratory failure, and decreased general condition at the time of diagnosis. Therefore, tube thoracostomy was performed as first-line treatment in all cases.
 The most successful methods for closing fistula are myoplasty, thoraco-myoplasty, and endobronchial fistula repairs. The treatment method should be determined according to the size of the fistula. While endoscopic repair can be successfully performed in fistulas smaller than 3 mm, surgical repair is recommended for fistulas larger than 10 mm. 
In cases where the fistula is small or that patient cannot tolerate other interventions due to their decreased general condition, the use of endobronchial n-butyl cyanoacrylate fistula glue is a method that must be considered as the first step in the treatment that successfully closes the fistula.
We achieved success with the method we applied in 12 (80%) of 15 patients.
Endometrium'un clear cell ve seröz papiller kanser türlerinde klino-patolojik özellikler, tedavi ve prognozun değerlendirilmesi
Assessment of clinicopathological features, evaluation of treatment, and prognosis of clear cell and serous papillary endometrial carcinoma
Yazar: MEHMET KULHAN
Danışman: PROF. DR. YUSUF YILDIRIM ; DOÇ. DR. MUZAFFER SANCI
Sağlık Bakanlığı / Ege Doğumevi ve Kadın Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi​ / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç: Uterin papiller seröz karsinom (UPSC) ve berrak hücreli karsinomanın (CC) klinik ve patolojik özellikleri, tanı, tedavi ve prognozunu değerlendirmeyi ve karşılaştırmayı amaçladık.
Gereç ve Yöntem: Ocak 1983 ile Aralık 2014 tarihleri arasında İzmir Tepecik Araştırma ve Eğitim Hastanesinde UPSC ve CC karsinoması nedeniyle ameliyat edilen 34 hasta çalışmaya alındı. Hastalar aşağıdaki parametreler açısından karşılaştırıldı; yaş, gravidite, parite, ameliyat öncesi CA-125 değerleri, tümör boyutu, myometrial ve lenfovasküler invazyon, lenf nodu tümörü metastazı, peritoneal sitolojide atipik hücrelerin varlığı, patoloji sonuçları, ameliyat tipleri, postoperatif adjuvan tedavi, prognoz ve mortalite.
Bulgular: Hastalığın evresi, hastalıksız ve genel sağkalımı etkileyen ana faktördü. Sisplatin bazlı kemoterapi rekürrensi önlemede kısmen etkili iken, postoperatif adjuvan radyoterapi
nüksetmeyi önlemede daha etkili bulunmuştur.
Sonuç: Çalışılan parametreler genel olarak literatür ile uyumludur, ancak nispeten küçük örneklem büyüklüğünden dolayı, geçerli sonuçlar üretmek için daha kapsamlı ve çok merkezli çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Objectives: We aimed to evaluate and compare the clinical and pathological features, diagnosis, treatment, and prognosis of uterine papillary serous carcinoma (UPSC) and clear-cell carcinoma (CC).
Material and methods: Thirty-four patients who were operated on for UPSC and CC carcinoma at the İzmir Tepecik Re-search and Teaching Hospital, between January 1983 and December 2014, were included. Patients were evaluated for the following factors: age, gravidity, parity, preoperative CA-125, tumor size, myometrial and lymphovascular invasion, lymph node tumor metastasis, presence of atypical cells in peritoneal cytology, pathology results, operation types, whether or not they received postoperative adjuvant therapy, prognosis, and death rate.
Results: The stage of the disease was the main factor affecting disease-free and the overall survival. Cisplatin-based chemotherapy was partially effective in patients with postoperative recurrence, while postoperative adjuvant radiotherapy proved to be more effective in preventing relapse.
Conclusion: The studied parameters generally were concordant with the literature but, due to the relatively small sample size, more comprehensive and multicenter studies are needed to generate valid results.
Endometriozis cerrahisine IVF eklemek total gebelik oranlarını arttırır mı?
Does adding IVF to the endometriosis surgery increases the total pregnancy rates?
Yazar: GÜRHAN GÜNEY
Danışman: PROF. DR. ALİ SERTAÇ BATIOĞLU
Sağlık Bakanlığı / Zekai Tahir Burak Kadın Sağlığı Eğitimi ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Giris ve Amaç: Bu çalısmanın amacı laparaskopik cerrahi sonrası gebelik
oranlarını saptamak ve laparaskopik cerrahiye IVF-ET'ini ekleyerek olusturulan kombine
yaklasımın toplamda gebelik oranlarını arttırıp arttırmadığını saptamaktır.
Materyal ve Metod: Dr.Zekai Tahir Burak Kadın Sağlığı Eğitim ve Arastıma
Hastanesinde yapılan bu retrospektif çalısmada 141 tane primer infertil hastaya
laparaskopik endometriozis cerrahisi uygulanmıstır. Cerrahi sonrası bu hastalar 1-9 yıl
arasında takip edildi ve ameliyat sonrası gebe kalamayan 95 hastaya IVF-ET'i yapıldı.
Bulgular: Entegre laparaskopi IVF-ET yönteminden sonraki gebelik oranımız %
56,7 iken sadece laparaskopik cerrahi sonrası spontan gebelik oranımız % 32,6 idi. Tüm
olgularda laparaskopi sonrası ilk 6 aydaki gebe kalma oranı (% 27,5) diğer aylardan daha
yüksek bulundu. (p<0,001) Ayrıca 35 yas ve altı grubuna göre 35 yas üstü grubunda
gebelik hızı istatistiksel anlamlı olarak daha düsük bulundu (p=0,003).
Sonuç: Endometriozis ile iliskili infertilitesi bulunan hastalar cerrahi tedaviden
fayda görmektedir. Cerrahi tedavi sonrası kendiliğinden gebe kalamayan hastalar vakit
kaybetmeden özellikle ilk 12 ay içerinde gebe kalamamıslarsa IVF-ET'ine
yönlendirilmelidirler.
Anahtar Sözcükler: Endometriozis, infertilite, laparaskopik cerrahi, IVF-ET.

Abstract:
Objective: The aim of this study is to evaluate the pregnancy rates after
laparascopic surgery and investigate whether adding IVF-ET procedure to laparascopic
surgery could increase the overall pregnancy rate
Study Design: 141 primary infertile patients were performed laparascopic
endometriozis surgery in this retrospective study conducted at Dr. Zekai Tahir Burak
Woman Health Training and Research Hospital. After surgery patients were followed for a
period of 1 to 9 years and 95 patients who could not conceive postoperatively were treated
with IVF-ET
Results: While the pregnancy rate after integrated laparascopic and IVF-ET
method was 56,7 %, the spontaneous pregnancy rate only after laparascopic surgery was
32,6 %. The conception rate (27,5 %) in all patients within the first six months after
laparascopy was found to be higher than the other months (p< 0,001). Moreover, the
fecundity rate in women older than 35 years old was statistically and significantly lower
than women under the age of 35 (p= 0,003).
Conclusion: Surgical treatment was found to be effective for the patients with
endometriozis associated infertility. IVF-ET could be suggested for patients who could not
conceive spontaneously within first 12 months after the surgery.
Key Words: Endometriosis, laparascopic surgery, IVF-ET, infertility