Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın şiirinde yarılma: Çocuk ve Allah'ın vadisine dalmak
The split in Fazıl Hüsnü Dağlarca's poetry: Wandering into the valley of Çocuk ve Allah
Yazar: MURAT NARCI
Danışman: YRD. DOÇ. DR. OLCAY AKYILDIZ
Boğaziçi Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2015
Konu: Türk Dili ve Edebiyatı = Turkish Language and Literature
Dizin: Dağlarca, Fazıl Hüsnü = Dağlarca, Fazıl Hüsnü ; Edebiyat = Literature ; Türk edebiyatı = Turkish literature ; Şairler = Poets ; Şiir = Poem

Özet:
Bu tez çalışması, Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın Çocuk ve Allah (1940) adlı şiir kitabında görünürlük kazanan öznel ve kamusal alan ayrımının kurulum biçimlerine odaklanmaktadır. Şiirin estetiğini kurduğu özerk alan ile toplumsal-siyasi-dini konularla ilişkilenişi arasında gerçekleşen bu ayrım, şairin anılarında da gözlemlenebilmektedir. Bu kitapta çocuğun şiirlerdeki kullanımı ve pozisyonu, şairin kendi çocukluğunu anlatışıyla beraber düşünülürken, Allah ise bu çocuğun karşısına geçen otoriter bir baba gibidir. Bu bakışla kitap; çocuk ve Allah, diğer bir deyişle, öznel ile kamusal alan arasında meydana gelen ayrımdan doğan yarığın şiirleştirilme çabasının bir ürünüdür. Aynı zamanda bu yarığın diğer bir anlamı da mevcuttur: Çocuğun kullanımı, Allah'ı dünyevileştiren bir yapıdadır. Bu da Giorgio Agamben'in sözünü ettiği gibi Allah'ın "ritüel"i karşısında çocuğun kurduğu "oyun"un bu ayini, yani otoriteyi bir tür sekteye uğratmasından kaynaklanmaktadır. Şiiri dünyevi, seküler kılan bu hamle Allah'ın otoritesinin kırılmasına neden olarak, şairin kendi özel alanını inşa etmesini sağlar. Sonuç olarak, çocuk ile Allah'ın, oyun ile ritüelin arasındaki ayrım, bir başka deyişle yarığın varlığı şairin özerk alanını teminat altına alan bir niteliktedir.

Abstract:
This study focuses on the patterns of the construction of the distinction between the private sphere and public sphere, which becomes visible in Fazıl Hüsnü Dağlarca's poetry book Çocuk ve Allah (1940). The distinction between the independent sphere of the aesthetics upon which the poetry of Dağlarca is built and the way the poet approaches the social, political and religious issues could also be observed in the memories of the poet. While the use and the position of infant in the poems of the poetry book, Çocuk ve Allah are considered in parallel with the poet's childhood in this thesis, Allah is taken as an authoritative father who stands against this infant. From this point of view, this book is a product of an endeavour of poeticizing the split arising from the distinction between private and public spheres. The split, at the same time, has another reference: the use of infant in Çocuk ve Allah is in such a way that it renders Allah profane. As Giorgio Agamben mentions, this results from the disruption of the ritual of Allah, namely the authority, by the "play" of the infant. The move that causes the rupture in the authority of Allah, thus secularizing the poetry of Dağlarca, enables the poet to build his own private sphere. As a result, the distinction between the infant and Allah and the distinction between play and ritual, in other words the existence of the split adopts a characteristic that guarantees the independent sphere of the poet.