Suç işlemiş zeka geriliği olgularının sosyodemografik, klinik ve suç nitelikleri açısından incelenmesi
Assessment of criminal intellectual disability cases in terms of sociodemographic, clinical features and crime qualifications
Yazar: MUSTAFA AKCAN
Danışman: DOÇ. DR. FATİH ÖNCÜ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Has. Eğt. ve Arş. Hastanesi / Psikiyatri Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2014
Konu: Psikiyatri = Psychiatry
Dizin: Adli psikiyatri = Forensic psychiatry ; Adli tıp = Forensic medicine ; Sosyodemografik özellikler = Socio-demographic characteristics ; Suç = Crime ; Suçlular = Criminals ; Zeka geriliği = Mental retardation ; Şiddet = Violence

Özet:
AMAÇ: Bu çalışmada, adli psikiyatrik değerlendirme sürecinde zeka geriliği saptanan ve ceza sorumluluğu etkilenmiş olan olguları (birinci grup) ve zeka geriliği saptanmayan ve ceza sorumluluğu herhangi bir psikiyatrik bozukluk nedeniyle etkilenmemiş olan olguları (ikinci grup) karşılaştırarak, suç (suç çeşidi, şiddeti ve suça ilişkin diğer özellikler), sosyodemografik ve klinik özellikler açısından bu iki grup arasındaki farklılıkları saptamak amaçlanmıştır.
YÖNTEM: Bu çalışmaya Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Adli Psikiyatri Kliniğinde yatırılarak yapılan gözlemi sonucunda zeka geriliği saptanan ve ceza sorumluluğu etkilenmiş olan 60 olgu ile zeka geriliği saptanmayan ve bir psikiyatrik bozukluktan ceza sorumluluğu etkilenmemiş olan (ceza sorumluluğu tam olan) 60 olgu alınmıştır. Olgular, Bilgi Toplam Formu ve Taylor'un (1985) geliştirdiği Suç Şiddeti Derecelendirme Ölçeği kullanılarak ve  olgulara ilişkin tıbbi kayıtların tümü ele alınarak değerlendirilmiştir. İki grup sosyodemografik, klinik ve suç özellikleri bakımından karşılaştırılmıştır.
BULGULAR: Suç işleyen zeka geriliği olan olguların, zeka geriliği olmayan ve ceza sorumluluğu tam olan olgulara göre; daha yüksek oranda birinci eksen tanısı aldıkları, en fazla atipik psikoz tanısının konduğu, belirgin olarak daha fazla süre hastanede yattıkları, suçtan önce daha yüksek oranda tanı aldıkları, suçtan kısa süre önce psikiyatrik başvurularının olduğu, daha önce de psikiyatrik ilaç tedavisi gördükleri, en çok antipsikotik ilaç kullandıkları tespit edilmiştir. Zeka geriliği olan olguların belirgin olarak daha az oranda kendini yaralama davranışı sergiledikleri, daha az oranda alkol-madde kullanımı olduğu, daha az oranda cezaevi yaşantısı olduğu, referans suçta ciddi ve çok ağır şiddet suçu işlemedikleri, genelde daha fazla oranda minimal ya da orta derecede şiddet suçu işledikleri, %40'nın geçmişte de suç işlediği saptanmıştır.
SONUÇ: Sonuç olarak zeka geriliğine bağlı şiddet davranışlarının azaltılması için özgeçmişin, tıbbi takip ve tedavinin önemli olduğu, eştanılı bozuklukların ele alınması ve önceden suç işleyenlerin daha yakın izlenmesi gerektiği ortaya çıkmıştır.

Abstract:
OBJECTIVE: In this study, it was aimed to emphasize the comparison in terms of sociodemographic, clinical featuıres and crime qualifications between two patient groups, first with a diagnosis of Intellectual disability througout the forensic investigation and affected criminal liability, second without any psychiatric diagnoses or affected criminal liability. 
METHODS: 60 patients diagnosed with Intellectual disability with an affected criminal liability and 60 patients without any psychiatric diagnoses or affected criminal liability, all of which were impatients in Bakırköy Mazhar Osman Mental Health and Neurological Diseases Education and Research Hospital, Forensic Psychiatry Clinic, were included in the study. Cases were assessed by using all kinds of medical records, Information Gathering Form and Crime Severity Rating Scale developed by Taylor in 1985. Two groups were compared in terms of sociodemographic, clinical featuıres and crime qualifications.
RESULTS: Criminal Intellectual disability cases were observed to recieve more axis 1 disorders namely mostly atypical psychosis, significantly hospitalized for longer periods, recieved pre-crime diagnosis in higher rates compared to control group and has recent psychiatric application before crime, undergone psychiatric pharmacotheraphy before crime and  the most common used drug was antipsychotics. Findings suggest that criminal Intellectual disability cases had less self mutilative behaviours, had low rates of alcohol and drug use, less common prison experience, reference crime was not attributed as severe or very severe but commited crime was often in minimal or intermediate severity and 40% were also commited a crime previously.
CONCLUSION: Findings support the importance of personal history, medical follow-up and treatment in aggressive behaviours due to Intellectual disability. Comorbid disorders must not be disregarded and patients who commited previous crimes necessitate closer follow up.