Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalına tıbbi uygulama hatası iddiası ile rapor düzenlenmesi amacıyla gönderilen dosyaların değerlendirilmesi
Evaluation of files sent to Ege University Faculty of Medicine, Department of Forensic Medicine for the purpose of editing a report with alleged medical practice errors
Yazar: ENES BARIŞ ERGÜNEY
Danışman: PROF. DR. EKİN ÖZGÜR AKTAŞ
Ege Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Adli Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Adli Tıp = Forensic Medicine

Özet:
Amaç: Bu araştırmada; Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalına gönderilen 
dosyalarda yer alan tıbbi uygulama hatası iddialarının adli tıp açısından literatür ve mevzuat 
eşliğinde değerlendirilmesi ve sonuçların ilgili yakın dönem verileriyle sentez edilerek bilimsel 
tartışmalara katkıda bulunulması amaçlanmaktadır. 
Gereç ve Yöntem: Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalına 01.01.2013 
tarihinden 31.12.2022 tarihine kadar gönderilen dosyalar incelenerek ve tıbbi uygulama hatası 
iddiası bulunan 144 dosya retrospektif olarak incelendi. Kategorik değişkenler arası ilişki 
değerlendirilmesinde ki-kare test istatistiği kullanıldı. Verilerin istatistiksel açıdan anlamlılık 
düzeyi p<0,05 olarak alındı. Verilerin değerlendirilmesinde IBM SPSS 25 version istatistik 
paket programı kullanılmıştır. 
Bulgular: Tıbbi uygulama hatası iddialarıyla ilgili olarak en sık kadın hastalıkları ve doğum 
branşına ait konuların dava konusu olduğu, iddiaların %91'inin tanı-tedavi sürecine ait olduğu, 
uygulama türü olarak ise majör cerrahi uygulamaların en sık iddiaya konu olduğu, 
müdahalelerin en fazla Şubat ayında gerçekleştirildiği saptandı. Olguların %66,7'si iddiaya 
konu uygulama sonrası başka bir hekime başvururken, bu olguların %39,5'inde ikinci hekimin 
birinci uygulama ile ilgili olumsuz görüşü olduğu beyan edildi.  
Sonuç: Tıbbi uygulama hatası iddialarının çoğunluğu bilirkişilerce doğrulanmamaktadır. 
İddiaların tanı-tedavi uygulamalarında yoğunlaşmış olması iddiaların sonuçsuz kalmasına 
neden olmaktadır. Hata olmamasına rağmen hata varmış kanısının kişilerde ve hukuk 
profesyonellerindeki sağlık-okur yazarlığı hususunda eksiklik, hekim/sağlık personeli ile 
hasta/hasta yakınları arasındaki iletişim problemi, iddiaya konu uygulama sonrası başvurulan 
hekimin ilk uygulamaya yönelik bildirdiği görüş gibi nedenlerle olduğu düşünülmektedir. Tıbbi 
uygulama hatası konusundaki mevzuat dağınık, karışık olmakla birlikte yönetmelik, genelge, 
tebliğ hatta içtihat düzeyinde düzenlenmektedir. Kanuni düzenleme ile birlikte genel bir tıbbi 
uygulama hatası mevzuatı oluşturulmalı ve yargı organlarının da buna özel düzenlenmesi 
gerektiği düşüncesindeyiz. 
Anahtar kelimeler: Adli tıp; tıbbi uygulama hatası; sağlık hukuku.

Abstract:
Objective: In this study, it is aimed to evaluate the medical malpractice claims in the files sent 
to Ege University Faculty of Medicine, Department of Forensic Medicine during the last 10 
years in terms of forensic medicine in the light of literature and legislation, to put forward an 
opinion on the necessity of new legislative studies for both patients and healthcare 
professionals, and to contribute to scientific discussions by synthesising the results with the 
relevant recent data. 
Materials and Method: The files sent to Ege University Faculty of Medicine, Department of 
Forensic Medicine between 01.01.2013 and 31.12.2022 were analysed and 144 files with 
medical malpractice allegations were retrospectively and prospectively analysed. Chi-square 
test statistics was used to evaluate the relationship between categorical variables. The statistical 
significance level of the data was taken as p<0.05. IBM SPSS 25 version statistical package 
programme was used to evaluate the data. 
Results: It was found that 91% of the allegations were related to the diagnosis-treatment 
process, majör surgical interventions were the most frequently subject to allegations, and the 
most common interventions were performed in February. While 66,7% of the cases applied to 
another physician after the alleged procedure, 39,5% of these cases reported that the second 
physician had a negative opinion about the first procedure.  
Conclusion: The majörity of medical malpractice claims are not verified by experts. The fact 
that the allegations are concentrated in diagnosis-treatment practices causes the allegations to 
remain inconclusive. Although there is no error, the belief that there is an error is thought to be 
due to reasons such as lack of health-literacy in individuals and legal professionals, 
communication problems between physicians/health personnel and patients/patient relatives, 
and the opinion of the physician applied after the application subject to the claim regarding the 
first application. Although the legislation on medical malpractice is scattered and complex, it 
is regulated at the level of regulations, circulars, communiqués and even case law. We believe 
that a general medical malpractice legislation should be established together with the legal 
regulation and the judicial bodies should be specially regulated accordingly.
Keywords: Forensic medicine, medical malpratice, medical jurisprudence.