Konservatif tedavi edilen proksimal humerus kırıklı hastalarda fonksiyonel sonuçlarımız
Functional results in conservative treated proximal humeral fracture patients
Yazar: NAFİZ DEDE
Danışman: UZMAN ALİ REİSOĞLU
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İzmir Tepecik Eğt. ve Arş. Hast. / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2017
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Ağrı = Pain ; Ağrı ölçümü = Pain measurement ; Humeral kırıklar = Humeral fractures ; Humerus = Humerus ; Konservatif tedavi = Conservative therapy ; Kırıklar-kemik = Fractures-bone ; Omuz = Shoulder ; Omuz eklemi = Shoulder joint ; Prospektif çalışmalar = Prospective studies ; Yaşam kalitesi = Quality of life

Özet:
Bu prospektif çalışma ile konservatif tedavi edilen proksimal humerus kırıklarında erken ve aktif mobilizasyon programı ile ağrı, omuz fonksiyonları, özürlülük, eklem hareket açıklığı, analjezik ihtiyacı ve yaşam kalitesi üzerine etkinliğinin araştırılması amaçlandı.
Bu çalışmaya İzmir Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne Proksimal Humerus kırığı sebebi ile başvuran ve konservatif tedavi edilen 40 hasta dahil edildi. Hastalar haftada 3 gün toplam 4 hafta daha önceden oluşturulan protokol doğrultusunda egzersiz programına alındı. Ardından hastalar ev egsersiz programına devam ettiler. 6.hafta, 3, 6, ve 12.ayda omuz fonksiyonları için Constant, özürlülük için DASH, ağrı için VAS, yaşam kalitesi için SF-36 skorları kullanıldı ve eklem hareket açıklığı ölçümleri yapıldı.
Hastaların tümünde zaman içinde SF-36 alt başlıklarından vitalite hariç tüm kriterlerde anlamlı iyileşme saptandı. Constant skoru sağlam ekstremite ile karşılaştırıldığında; 12.ayın sonunda normal omuz fonksiyonunun %88'ine ulaşıldı. Neer kırık tipleri ve cinsiyet açısından değerlendirildiğinde; Constant, DASH ve VAS skorları arasında anlamlı farklılık görülmedi. Son izlemde yanlızca dört hastada donuk omuz gelişti.
Konservatif tedavinin en temel dezavantajı tespit ve hareketsizliğe bağlı ortaya çıkan donuk omuzdur. Bu çalışmada tespit süresi kısaltılarak ve erken harekete başlanarak bu sorunun üstesinden gelmek hedeflendi. İki ve üç parçalı kırıklarda oluşturulan bu protokol ile yeterli omuz fonksiyonları ve yüksek skorlar elde edildi. Çalışmanın dezavantajı hasta sayısının kısıtlı olmasıdır. Daha büyük hasta gruplarının katıldığı ve metodolojik kalitesi yüksek çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
In this prospective study, it was aimed to investigate the efficacy of early and active mobilization program on pain, shoulder functions, disability, range of motion, analgesic requirement and quality of life in conservative treatment of proximal humerus fractures.
40 patiens with proximal humerus fractures who were treated conservatively and who visited the outpatient clinic of İzmir Tepecik Training and Research Hospital were enrolled in the study. Patients were included in the exercise program for 3 days a week for 4 weeks in accordance with the previously established protocol. Patients then continued home exercise program. Constant for shoulder functions, DASH for disability, VAS for pain, SF-36 scores for quality of life, and joint range of motion measurements were performed at week 6, months 3,6, and 12.
İn the time all patients were significantly improved in all criteria except subtitle vitality of the SF-36. When Constant score is compared with contralateral extremity; at the end of 12th month, 88% of normal shoulder function was reached. When evaluated in terms of neer fracture types and sex, there was no significant difference between Constant, DASH and VAS scores. In the last follow-up, only four patients developed a frozen shoulder.
 The main disadvantage of conservative treatment is the frozen shoulder, which is due to detection and immobility. In this study, it was aimed to solve of this problem by shortening the detection period and starting early motion. This protocol, created in two and three part fractures, provided adequate shoulder functions and high scores. The disadvantage of study is that the number of patients is limited. There is a need for greater patient groups and higher methodological quality of study.