Peri-implantitis tedavisinde cerrahi olmayan tedavi yaklaşımların etkinliğinin klinik ve biyokimyasal olarak değerlendirilmesi
Clinical and biochemical evaluation of the efficacy of non-surgicaltreatment approaches in the treatment of peri-implantitis
Yazar: NAZAN ECE ERDURAN
Danışman: PROF. DR. GÜLİZ NİGAR GÜNCÜ
Hacettepe Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Periodontoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2022
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Belirti ve semptomlar = Signs and symptoms ; Dental implantlar = Dental implants ; Diyod lazer = Diode laser ; Gingival oluk sıvı = Gingival crevicular fluid ; Lazer tedavisi = Laser therapy ; Periimplantitis = Periimplantitis ; Tedavi = Treatment ; İnterlökin 1 = Interleukin 1 ; İnterlökin 17 = Interleukin 17

Özet:
Progresif kemik kaybı ile karakterize, implant çevresi dokuları etkileyen, iltihabi bir hastalık olan ve görülme sıklığı gün geçtikçe artan peri-implantitisin tedavisi için pek çok farklı yaklaşım bulunmaktadır. Cerrahi olmayan mekanik tedaviye ek olarak diyot lazer kullanımı peri-implantitis tedavisi için önerilen yöntemlerden biridir. Literatürde bu yaklaşımın etkinliği ile ilgili olarak çelişkili sonuçlar bulunmaktadır. Peri-implant dokulardaki klinik değişikliklerin yanı sıra peri-implantitis patogenezi ile ilişkili biyobelirteçlerin tedavinin başlangıç aşamasında ve tedavi sonrası takip süreçlerindeki düzeylerinin değerlendirilmesi var olan bu çelişkiyi aydınlatabilir. Çalışmamızın amacı; peri-implantitis tedavisinde cerrahi olmayan tedaviye ek diyot lazer uygulanmasının etkinliğinin hem klinik hem de biyokimyasal olarak değerlendirilmesidir. Çalışma grubumuz yaş ortalaması 55.08 ± 10.57 olan 21 kadın, 6 erkek toplam 27 kişiden oluştu. Bu bireylerde bulunan peri-implantitis teşhisi konmuş olan 40 implant başlangıç peri-implantitis tedavisini takiben randomize olarak lazer grubu (mekanik cerrahi olmayan tedaviye ek lazer uygulanan grup, n=19) veya kontrol grubu (mekanik cerrahi olmayan tedavinin tek başına uygulandığı grup, n=18) olmak üzere iki ayrı gruba atandı. Her iki tedavi grubundaki implantların cep derinliği, gingival indeks, dişeti kanama zamanı indeksi, plak indeksi değerlerinin kaydedilmesi ve peri-implant oluk sıvısı (PİOS) örneklerinin toplanması başlangıçta, 3.ayda ve 6.ayda gerçekleştirildi. Elde edilen PİOS örneklerindeki IL-1β, IL-10, IL-17, TWEAK, sklerostin, RANKL ve OPG seviyeleri uygun ELISA testleri ile ölçüldü. Çalışmanın sonuçlarına göre her iki tedavi grubunda da altı aylık takip periyodu sonunda klinik ve biyokimyasal parametrelerde başlangıç değerlerine göre anlamlı azalmalar tespit edildi. Her iki tedavi yaklaşımı karşılaştırıldığında 3. ayda klinik parametrelerden gingival indeks, dişeti kanama zamanı indeksi ve plak indeksinde; biyokimyasal parametrelerden IL-1β, IL-17 ve sklerostinde lazer grubunun lehine anlamlı bir fark tespit edildi. Ancak gruplar arası bu farklılık 6. ayda ortadan kalktı. Lazer grubunda 3. ayda gözlenen bu anlamlı farklar, diyot lazerin peri-implantitis tedavisinde ek kullanımının iyileşme açısından erken dönemde avantaj sağlayabileceğini göstermektedir. Ayrıca, peri-implantitis teşhisinde ve tedavinin etkinliğinin değerlendirilmesi amacıyla   IL-1β, IL-17 ve sklerostinin iyi birer biyobelirteç olabilecekleri ve bu sonucu desteklemek adına ileri çalışmalara ihtiyaç olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

Abstract:
Peri-implantitis is an inflammatory disease around implants characterized by progressive bone loss. There are many different approaches proposed for the treatment of peri-implantitis such as non-surgical mechanical treatment with the additional use of diode laser. There are conflicting results regarding the effectiveness of this approach in the literature. Evaluation of the clinical changes in peri-implant tissues as well as the biomarker levels associated with the pathogenesis of peri-implantitis before and after the treatment may solve this contradiction. The aim of the present study was to evaluate the clinical efficacy of the diode laser as an adjunct to non-surgical mechanical therapy in the treatment of peri-implantitis and also determine the biochemical profile by evaluating the peri-implant crevicular fluid (PICF) levels of interleukin (IL)-17, IL-10, IL-1β, tumor necrosis factor-related weak inducer of apoptosis (TWEAK), sclerostin, RANKL and OPG. A total of 27 people (21 females and 6 males) with the mean age of 55.08 ± 10.57 years agreed to participate in the present study. 40 implants diagnosed with peri-implantitis were randomly assigned to the laser group (laser application in addition to mechanical nonsurgical treatment, n=19) or the control group (mechanical nonsurgical treatment alone, n=18). Recording of peri-implant clinical parameters (pocket depth, gingival index, gingival bleeding time index, plaque index) and collecting PICF samples were performed at baseline, 3rd and 6th months. Biomarker levels in PICF were measured with ELISA. According to the results of the study, significant decreases were detected at 6th month both in clinical and biochemical parameters compared to the baseline in both groups. When treatment groups were compared, significant differences were detected in gingival index, gingival bleeding time index and plaque index, PICF IL-1β, IL-17 and sclerostin levels at 3rd month evaluation .  However, no statistically significant difference was detected at 6th month. Within the limitations of the present study, diode laser seems to be an additional valuable tool for supporting the treatment in the early healing period of peri-implantitis. Moreover, IL-1β, IL-17 and sclerostin have found to be better biomarkers for the diagnosis of peri-implantitis and the evaluation of the treatment efficacy. Further studies are needed to confirm present findings.