The Times Gazetesi'ne göre Lozan Konferansı'nın birinci devresi (20 Kasım 1922 - 4 Şubat 1923)
The first period of Lausanne Conference from the perspective of the Times Newspaper (November 20, 1922-February 4, 1923)
Yazar: İSMAİL CEREV
Danışman: DOÇ. DR. MUSTAFA ÖZYÜREK
Iğdır Üniversitesi / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Tarih Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2021
Konu: Tarih = History
Dizin: Lozan Konferansı = Lausanne Conference ; Milli Mücadele = National Struggle ; The Times = The Times ; Türk dış politikası = Turkish foreign policy ; Uluslararası politika = International policy ; Yabancı basın = Foreign press ; İngiliz basını = British press

Özet:
Osmanlı Devleti, katıldığı son büyük savaş olan Birinci Cihan Harbi'nde aldığı mağlubiyet neticesinde imzaladığı Mondros Mütarekenâmesi ve Sevr Muahedenâmesi sonrasında tamamen parçalanma tehlikesi ile karşı karşıya kalmıştı. Millî Mücadele'nin başlaması ve teşkilatlanmasının ardından Başkumandan Mustafa Kemal Paşa (Atatürk), silah arkadaşları ve Türk Milleti'nin üstün mücadelesi neticesinde Türk Ordusu, 1922'de işgal kuvvetleri karşısında muzaffer olmuş ve Cihan Harbi'nin sona ermesinden yaklaşık dört yıl sonra kazanılan bu zaferle, Türk toprakları işgalcilere bırakılmamıştır. Türk Ordusu'nun 9 Eylül 1922'de İzmir'e girmesinin ardından İtilâf Devletleri, Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükûmeti'nden mütareke talebinde bulunmak zorunda kalmışlardı.
Cephede kazanılan zaferden sonra sıra diplomatik mücadeleye gelmişti ve Türkler, İstiklâl Harbi boyunca verdikleri zorlu mücadelenin ardından, İtilâf Devletleri tarafından Kasım 1922'de toplanması planlanan bir barış konferansına davet edilmişlerdi. Türk Temsilci Heyeti'nin başkanlığını İsmet Paşa'nın yaptığı Barış Konferansı, 20 Kasım 1922'de İsviçre'nin Lozan kentinde toplanmış ve pek çok basın mensubu tarafından da takip edilmiştir. Tüm dünya kamuoyunun neticesini yakından takip ettiği Lozan Barış Konferansı, dünya halklarının temsilcilerine, barışa dair iradelerinde samimi olduklarını gösterme fırsatı vermiştir. Konferansın başlarında, tarafların karşılıklı olarak taviz vermeyen bir tutumda olmaları nedeniyle barışa dair beklentiler gün geçtikçe azalsa da, bazı hususların zamanla çözüme kavuşacağına dair umutlar son ana kadar korunmuştur.

Abstract:
The Ottoman Empire was faced with the danger of completely disintegrating after the Armistice of Mudros and the Treaty of Sevres, which it signed as a result of the defeat in the First World War, the last great war it participated in. As a result of the superior struggle of the Commander-in-Chief Mustafa Kemal Pasha (Atatürk), his comrades in arms and the Turkish Nation, the Turkish Army was victorious in the face of the occupation forces in 1922; and with this victory won about four years after the end of the World War, Turkish lands were not left to the occupiers. After the Turkish Army entered Izmir on September 9, 1922, Allied Powers had to request an armistice from the government of The Grand National Assembly of Turkey.
After the war on the battlefields, it was time for the diplomatic war. The Turks, after the difficult struggle they waged during the War of Independence, were invited to a peace conference planned by the Allied Powers to be held November 1922. Peace Conference, gathered in Lausanne, Switzerland in 20th of November, 1922, in which chaired by Ismet Pasha for the Turkish Delegation and was followed by many press members. The Lausanne Peace Conference, the outcomes of which was followed by the whole World, gave the representatives of the peoples of the world an opportunity to sincerely express their will for peace. Although the mutual uncompromising attitude of the parties at the beginning of the conference diminishes the expectations of peace day by day, the hopes that many issues will be resolved over time was also preserved until the last moment.