Tip 2 diyabetes mellituslu hastalarda kırılganlık sıklığının değerlendirilmesi ve kırılganlığın diyabet ile ilişkisi
Evaluation of the frequency of frailty in patients with TYPE 2 diabetes mellitus and the relationship between frailty and diabetes
Yazar: BETÜL ALACA
Danışman: DOÇ. DR. MEHMET ZAHİD KOÇAK ; DR. ÖĞR. ÜYESİ MÜJGAN GÜRLER
Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases
Dizin: Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Diabetes mellitus-tip 2 = Diabetes mellitus-type 2 ; Kırılganlık = Frailty

Özet:
Amaç: Kırılganlık, geriatrik popülasyonda görülen bir sendromdur ve artan yaşla birlikte birçok organ ve sistem fonksiyonlarının fizyolojik rezervin azalması ile fiziksel veya fizyolojik stresörlere karşı artan savunmasızlık durumu olarak tanımlanır. Diyabetin; tekrarlayan hiperglisemi, hipoglisemi, insülin direnci, artmış oksidatif stres ve inflamasyona bağlı olarak kırılganlık riskini artırdığı bildirilmiştir. Diyabete bağlı makrovasküler komplikasyon varlığı, kırılganlığı artıran önemli bir faktör olduğu bildirilmiştir. Tip 2 Diyabetes Mellitus (T2DM) hastalarında kırılganlıkla ilgili yapılan çalışmalar sınırlıdır. Çalışmamızda, diyabetin hastalarda kırılganlık durumunun daha erken yaşlarda ortaya çıkmasına sebep olabileceği ve tüm bu bilgiler ışığında diyabetlilerde kırılganlık oranının değerlendirilmesi ve kırılganlığın diyabetle olan ilişkisini araştırmayı amaçladık.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza, Abant İzzet Baysal Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi İç Hastalıkları polikliniğine başvuran T2DM tanılı 125 hasta alınmıştır. Çalışmaya alınan hastaların demografik özellikleri, rutin laboratuvar parametreleri ve Fried's Kırılganlık Skalası kullanılarak yapılan değerlendirmeye ait bilgileri kaydedildi. Hastalar kırılgan, pre-kırılgan ve kırılgan değil şeklinde 3 grubu ayrıldı. İstatistiksel analizler SPSS programı ile gerçekleştirildi. Tek yönlü ANOVA ve Kruskal-Wallis testi kullanılarak kırılganlık grupları arasında karşılaştırmalar yapıldı. 
Bulgular: Çalışmamızda Kırılgan olan grubun açlık kan şekeri (AKŞ) 255 [158 - 471] mg/dl, Pre-kırılgan olan grubun AKŞ'i 204 [84 - 536] ve Kırılgan olmayan grubun AKŞ'i 151 [87 - 336] mg/dl olarak bulundu  (p<0.001). HbA1c düzeyleri Kırılgan grupta %11.7 [8.4 – 14.2], Pre-kırılgan grupta % 9.5 [6.3–14.2] ve Kırılgan olmayan grupta %7.6 [5.9 – 11.9] olarak tespit edildi (p<0.001). El Kavrama Gücü (kg) Kırılgan grupta 21.8 kg (10.6-73.1), Pre-kırılgan grupta 24.3 kg (10.3-78.7) ve Kırılgan olmayan grupta ise 36.7 kg (12.4-68.1) tespit edildi (p=0.017). Yürüme hızı (sn) Kırılgan grupta 12 sn (7.5-20), Pre-kırılgan grupta 10 sn (6.6-20) ve Kırılgan olmayan grupta ise 9 sn (7-14) tespit edildi (p=0.002).  
Sonuç: Çalışmamızda, T2DM'li hastaların çoğunun pre-kırılgan olduğu ve diyabetli hastaların kırılgan olmaya yatkın olduğu bulundu. Ayrıca, kan şekeri regüle olmayan T2DM'lilerde daha fazla kırılgan olduğu bulundu. Sonuç olarak, T2DM'lu hastalar daha erken yaşlarda kırılganlık açısından değerlendirilmeli ve gerekli önlemler alınmasıyla mortalite ve morbitidenin önüne geçilmesi sağlanabilir. 

Anahtar kelimler: Fried Kırılganlık Skalası, Kırılganlık, Tip 2 Diyabetes mellitus.

Abstract:
Aim: Fragility is a syndrome in the geriatric population and is defined as a state of increased vulnerability to physical or physiological stressors with increasing age and decreased physiological reserve of many organ and system functions. Diabetes has been reported to increase the risk of fragility due to recurrent hyperglycemia, hypoglycemia, insulin resistance, increased oxidative stress and inflammation. The presence of macrovascular complications due to diabetes has been reported to be an important factor that increases fragility. Studies on fragility in patients with diabetes are limited. In our study, diabetes may lead to the occurrence of fragility in patients at an earlier age and in the light of all this information, we aimed to evaluate the fragility rate in diabetics and to investigate the relationship between fragility and diabetes.
Methods: 125 patients with T2DM admitted to Abant İzzet Baysal University Medical Faculty Internal Medicine outpatient clinic were included in the study. Demographic characteristics and routine laboratory parameters of the patients included in the study, the information of the assessment using the Fried's Fragility Scale was recorded. Patients were divided into 3 groups in the form of fragile, pre-fragile and non-fragile. Statistical analysis was carried out with the Statistical Package for the Social Sciences program. Comparisons were made between the fragility groups between Anova and the Kruskal-Wallis test.
Results: The glucose of the fragile group was 255 [158- 471] mg/dl, the glucose of the pre-fragile group was 204 [84- 536] and the glucose of the non-fragile group was 151 [87-336] mg/dl (p<0.001). HbA1c levels were found to be 11.7% [8.4-14.2] in fragile, 9.5% [6.3-14.2] in pre fragile, and 7.6% [5.9-11.9] in non-fragile (p<0.001). When evaluated in terms of hand muscle strength (kg) was detected 21.8 kg (10.6-73.1) in the fragile group, 24.3 kg (10.3-78.7) in the pre-fragile group, and 36.7 kg (12.4-68,1) in the non-fragile group (p=0.017). Walking speed (sec) was found to be 12 s (7.5-20) in the fragile group, 10 sn (6.6-20) in the pre-fragile group, and 9 sn (7-14) in the non-fragile group (p=0.002).
Conclusion: In our study, it was found that most of the patients with T2DM were pre-fragile and patients with diabetes tended to be fragile. It was also found that T2DM patients with impaired glucose regulation were more fragile. As a result, patients with T2DM should be evaluated for fragility at an earlier age and necessary precautions can be taken to prevent mortality and morbidity.

Key words: Fragility, Fried Fragility Scale, Type 2 Diabetes Mellitus.