İnfliksimab tedavisi alan behçet üveiti hastalarında adalimumab tedavisine geçiş nedenleri ile tedavinin klinik ve anjiografik sonuçları
Reasons for transition from infliximab to adalimumab therapy in patients with behçet's uveitis: Clinical and angiographic outcomes
Yazar: ALİ OZAN IŞIK
Danışman: DOÇ. DR. NİHAN AKSU CEYLAN
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Cerrahi Hastalıklar Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Göz Hastalıkları = Eye Diseases
Dizin: Behçet sendromu = Behcet syndrome ; Üvea = Uvea ; Üvea hastalıkları = Uveal diseases ; Üveit = Uveitis

Özet:
Amaç: İnfliksimab (IFX) tedavisi alan Behçet üveiti hastalarında adalimumab (ADA) tedavisine geçiş nedenleri ile tedavinin klinik ve anjiografik sonuçlarını değerlendirmek
Gereç ve Yöntem: İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Göz Hastalıkları kliniği üvea departmanında Ocak 2007- Şubat 2024 yılları arasında takipleri yapılan, IFX tedavisinden ADA tedavisine geçilen Behçet üveiti tanılı 21 hastanın 42 gözü retrospektif olarak incelenmiş olup bu hastaların başvuru, IFX tedavisine geçiş, ADA tedavisine geçiş ve ADA altındaki son muayenelerindeki en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK) değerleri, flare ölçümleri, santral makula kalınlığı (SMK) ölçümleri, fundus floresein anjiografi (FFA) skorları ile bu biyolojik ajanlar altında ihtiyaç duydukları sistemik kortikosteroid ve lokal kortikosteroid enjeksiyon tedavileri incelenmiştir.
Bulgular: Çalışmadaki hastaların başvuru muayenesinde EİDGK ortalaması 0,68 ± 0,46 logMAR, IFX tedavisine geçiş muayenesinde EİDGK ortalaması 0,43 ± 0,58 logMAR, ADA tedavisine geçiş muayenesinde EİDGK ortalaması 0,22±0,16 logMAR, ADA tedavisi sonrası yapılan son muayenede ise EİDGK ortalaması 0.16 ± 0.38 logMAR'dır. Hastaların tanı anlarındaki flare ölçüm ortalaması 34,9 ± 41,7 ph/ms , IFX tedavisine geçiş muayenesinde flare ortalaması 11,5 ± 9,7 ph/ms, IFX'ten ADA tedavisine geçiş muayenesinde yapılan flare ölçüm ortalaması 9,5 ± 8,9 ph/ms, ADA tedavisi altında yapılan son muayenedeki flare ortalaması ise 6,9 ± 7,2 ph/ms'dir. Çalışmadaki 42 gözün başvuru muayenesindeki SMK ortalaması 375,4 ± 133,1 μm, IFX tedavisine geçiş muayenesinde yapılan optik koherens tomografi (OKT) görüntülemesinde SMK ortalaması 332,7 ± 93,2 μm, ADA tedavisine geçiş muayenesindeki SMK ortalaması 236,1 ± 225,7 μm, ADA altındaki son muayenedeki SMK ortalaması ise 232,8±132 μm'dir. Başvuru muayenesinde 16 gözde (%38,0) kistoid makula ödemi (KMÖ) izlenmiş olup IFX'e geçiş muayenesinde KMÖ olan göz sayısı ise 12 (%28,5) olarak tespit edilmiştir. ADA tedavisine geçiş muayenesinde KMÖ'sü olan göz sayısı ise 3 (%7,3)'tür. ADA tedavisi altında yapılan son muayenesinde KMÖ izlenen hasta bulunmamaktadır. Hastaların başvurudaki ortalama FFA skoru 27,2 ± 12, IFX tedavisine geçişte ortalama FFA skoru 19,8 ± 8,0, IFX tedavisinden ADA tedavisine geçişte ortalama FFA skoru 14,7 ± 8,6, ADA tedavisi altında yapılan en son muayenedeki ortalama FFA skoru ise 9,7±5,9 olarak hesaplanmıştır. IFX öncesi dönemde 7 göze (%16,6) intravitreal deksametazon implant, 4 göze (%9,5) subtenon triamsinolon enjeksiyonu yapıldığı; IFX altında 3 göze (%7,1), ADA altında ise 1 göze (%2,3) intravitreal deksametazon implant enjeksiyonu yapıldığı görülmüştür.
xi
8 hastanın (%38,0) IFX başlama endikasyonunun diğer öncül tedaviler (pulse-oral metildprednizolon, konvansiyonel immunmodulatör tedavi, interferon-alfa2a) altında klinik olarak atak halinin geçmesine rağmen devam eden anjiografik inflamasyon olduğu, 6 hastada (%28,5) IFX başlama endikasyonunun bu öncül tedaviler altında şiddetli klinik atak gelişmesi olduğu, 7 hastada ise (%33,3) interferon-alfa2a'ya (IFN) bağlı istenmeyen yan etkiler sebebiyle IFX tedavisine geçildiği görüldü. IFX'ten ADA tedavisine geçiş nedeninin 13 hastada (%61,9) kısmi anjiografik remisyon, 5 hastada (%23,8) IFX ile infüzyon reaksiyonu, 3 hastada (%14,2) klinik remisyon sağlanamaması ve atakların devam etmesi olduğu görüldü.
Sonuç: Çalışmadaki konvansiyonel tedaviye dirençli Behçet üveiti tanılı hastaların EİDGK değerleri, flare ölçümleri, SMK ölçümleri, FFA skorları, KMÖ geliştirme oranları, lokal oküler enjeksiyon ve sistemik kortikosteroid ihtiyaçları incelendiğinde görsel ve anatomik prognoz açısından IFX tedavisi sonrası idame tedavide ve aktif Behçet üveiti hastalarının tedavisinde ADA kullanımının etkili bir tedavi yöntemi olduğu görüldü.

Abstract:
Purpose: To evaluate the reasons for switching from infliximab (IFX) to adalimumab (ADA) treatment in patients with Behçet's uveitis, and to assess the clinical and angiographic outcomes of the treatment.
Materials and Methods: This retrospective study analyzed 42 eyes of 21 patients diagnosed with Behçet's uveitis who were followed up at the Uvea Department of Istanbul University Istanbul Faculty of Medicine, Ophthalmology Clinic between January 2007 and February 2024 and were switched from IFX to ADA treatment. The best corrected visual acuity (BCVA) values, flare measurements, central macular thickness (CMT) measurements, fundus fluorescein angiography (FFA) scores, and the need for systemic corticosteroid and local corticosteroid injection treatments under these biological agents were evaluated at the initial visit, at the time of switching to IFX treatment, at the time of switching to ADA treatment, and at the last examination under ADA treatment.
Results: At the initial visit, the average BCVA of the patients was 0.68 ± 0.46 logMAR, 0.43 ± 0.58 logMAR at the examination for switching to IFX treatment, 0.22 ± 0.16 logMAR at the examination for switching to ADA treatment, and 0.16 ± 0.38 logMAR at the last examination under ADA treatment. The mean flare measurement at diagnosis was 34.9 ± 41.7 ph/ms, 11.5 ± 9.7 ph/ms at the examination for switching to IFX, 9.5 ± 8.9 ph/ms at the examination for switching to ADA, and 6.9 ± 7.2 ph/ms at the last examination under ADA treatment. The average CMT was 375.4 ± 133.1 μm at the initial visit, 332.7 ± 93.2 μm at the time of switching to IFX, 236.1 ± 225.7 μm at the time of switching to ADA, and 232.8 ± 132 μm at the last examination under ADA treatment. Cystoid macular edema (CME) was observed in 16 eyes (38.0%) at the initial visit, in 12 eyes (28.5%) at the time of switching to IFX, in 3 eyes (7.3%) at the time of switching to ADA, and no CME was observed at the last examination under ADA treatment. The mean FFA score was 27.2 ± 12 at the initial visit, 19.8 ± 8.0 at the time of switching to IFX, 14.7 ± 8.6 at the time of switching to ADA, and 9.7 ± 5.9 at the last examination under ADA treatment. Before IFX treatment, intravitreal dexamethasone implants were administered to 7 eyes (16.6%), and subtenon triamcinolone injections were administered to 4 eyes (9.5%). During IFX treatment, intravitreal dexamethasone implants were administered to 3 eyes (7.1%), and during ADA treatment, intravitreal dexamethasone implants were administered to 1 eye (2.3%).
xiii
The indications for starting IFX treatment were persistent angiographic inflammation despite clinical remission under other initial treatments (pulse-oral methylprednisolone, immunmodulator treatment, interferon-alpha2a) in 8 patients (38.0%), severe clinical attack under these initial treatments in 6 patients (28.5%), and adverse effects related to interferon-alpha2a in 7 patients (33.3%). The reasons for switching from IFX to ADA treatment were partial angiographic remission in 13 patients (61.9%), infusion reactions with IFX in 5 patients (23.8%), and failure to achieve clinical remission and continued attacks in 3 patients (14.2%).
Conclusion: In patients with Behçet's uveitis resistant to conventional treatment, BCVA values, flare measurements, CMT measurements, FFA scores, CME development rates, local ocular injection, and systemic corticosteroid needs indicate that the use of ADA in maintenance therapy following IFX treatment and in the treatment of active Behçet's uveitis patients is an effective therapeutic approach in terms of visual and anatomical prognosis.