Kronik hepatit b tedavisinde ınterferon monoterpisi ile ınterferon ve lamivudin kombinayson tedavisinin karşılaştırılması
Comparison of interferon monotherapy with interferon and lamivudine combination therapy in the treatment of chronic hepatitis b
Yazar: AYŞE UYSAL
Danışman: DOÇ. DR. BELKIS ÜNSAL
Sağlık Bakanlığı / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Gastroenteroloji = Gastroenterology

Özet:
Bütün dünyada yaygın olarak görülen kronik B hepatiti önemli bir sağlık sorunudur. HBV enfeksiyonu, hafif asemptomatik enfeksiyondan, şiddeti, ilerleyici karaciğer hastalığına kadar giden bir yelpazede seyreder. Kitlesel anlama programların geliştirilmesiyle, HBV 'nin yayılması azalmaya başlamakla birlikle, kronik HBV infeksiyonu olan kişilerde hastalığı kontrol altına almak için tek seçeneğimiz, pahalı ve uzun süreli terapötik girişimlerdir. İnterferon alfa kronik B hepatitinde uzun yıllardır kullanılmaktadır, interferon tedavisi ile istenen kalıcı cevapların alınamaması, yan etkilerinin çok olması, sadece seçilen vakalara verilmesi nedeniyle, yeni ajanlar araştırılmıştır. Araştırmalar sonucunda nükleoz(t)id analogları, özellikle lamivudinin kronik B hepatitinde etkili olduğu saptanmıştır. Kronik B hepatitinde alfa interferon ve lamivudinin kombine kullanılması ile daha iyi sonuçlar alınabileceği düşünülmüştür.
Çalışmamızda kronik hepatit B hastalarında interferon monoterapisi ile interferon ve lamivudin kombinasyon tedavisini karşılaştırdık. Hastaların 20 (%43.5) sine IFN, 26 (%56,5)'sına lamivudin+IFN verildi. Tedavinin 6. ayında ALT değerinin normal olması ve HBV DNA <10000 kopya/ml olması tedaviye yanıt olarak kabul edildi. Monoterapi alan grup ile kombinasyon tedavisi alan grup arasında tedaviye yanıt arasında istatiksel olarak fark bulunmadı (p=1.000). HbeAg (pozitif) hastalar iki grupta serokonversiyon açısından değerlendirildi. IFN alan grupta 0 hastada, lamivudin+IFN alan grupta 4 hastada serokonveriyon gelişti. İstatiksel olarak gruplar arasında anlamlı fark bulundu (p<0.05). Tedavi sonunda IFN alan grupta 1 hastada HbsAg kaybı oldu ve antiHbsAg pozitif oldu. Gruplar arasında sadece serokonversiyon açısından anlamlı farklılık tespit edildi (p<0.05).
Ancak değerlendirilen diğer parametreler arasında gruplar arasında fark yoktu. 
Sonuç olarak kronik hepatit B tedavisi hastaya göre değişmekle birlikte kendi çalışmamızda HbeAg serokonversiyonu açısından kombinasyon tedavisinin monoterapiye oranla üstün olduğunu ancak virolojik yanıt ve biyokimyasal yanıt açısından anlamlı fark olmadığını saptadık. Çalışmamız 12 aylık tedavi sonucunu göstermekte ve az vaka sayısını kapsamaktadır. Anlamlı sonuçlar için uzun zamanlı ve yüksek vaka içeren çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Chronic hepatitis B, which is common all over the world, is an important health problem. HBV infection ranges from mild asymptomatic infection to progressive liver disease in severity. Although the spread of HBV is beginning to decline with the development of mass understanding programs, expensive and long-term therapeutic interventions are our only options for controlling the disease in people with chronic HBV infection. Interferon alpha has been used in chronic hepatitis B for many years. New agents have been researched because the desired permanent response cannot be obtained with interferon therapy, the side effects are high, and it is given only to selected cases. As a result of the studies, it was determined that nucleos(t)ide analogues, especially lamivudine, are effective in chronic hepatitis B.
It is thought that better results can be obtained with the combined use of alpha interferon and lamivudine in chronic hepatitis B.
In our study, we compared interferon monotherapy with interferon and lamivudine combination therapy in patients with chronic hepatitis B. IFN was given to 20 (43.5%) patients and lamivudine+IFN was given to 26 (56.5%) patients. A normal ALT level and HBV DNA <10000 copies/ml at the 6th month of treatment were considered as response to treatment. There was no statistically significant difference in response to treatment between the group receiving monotherapy and the group receiving combination therapy (p=1.000). HbeAg (positive) patients were evaluated for seroconversion in two groups. Seroconversion developed in 0 patients in the IFN group and 4 patients in the lamivudine+IFN group. A statistically significant difference was found between the groups (p<0.05). At the end of the treatment, HbsAg loss was observed in 1 patient in the group receiving IFN and antiHbsAg was positive. There was a significant difference between the groups only in terms of seroconversion (p<0.05). However, there was no difference between the groups in terms of other parameters evaluated.
In conclusion, although chronic hepatitis B treatment varies according to the patient, in our study, we found that combination therapy was superior to monotherapy in terms of HbeAg seroconversion, but there was no significant difference in terms of virological response and biochemical response. Our study shows the results of 12 months of treatment and includes a small number of cases. Long-term and high-case studies are needed for meaningful results.