Diyabetik ketoasidoz tanısı ile yatan hastalarda klinik ve biyokimyasal verilerin değerlendirilmesi: Tek merkez deneyimi
Evaluation of clinical and biochemical data in patients hospitalized with diabetic ketoacidosis diagnosis: A single center experience
Yazar: EZGİ ÖZKAN
Danışman: PROF. DR. BEKİR TAMER TETİKER
Çukurova Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Amaç: Bu çalışma hastanemize 2016-2024 yılları arasında diyabetik ketoasidoz tanısı ile yatırılarak tedavisi yapılan hastalarımızda klinik ve biyokimyasal verilerin ve tedavilerinin değerlendirmesi amacıyla yürütülmüştür. 

	Materyal ve Metot: Retrospektif, kesitsel olarak yürütülen çalışmamıza Çukurova Üniversitesi Balcalı Hastanesi'ne 2016-2024 yılları arasında başvurmuş Diyabetik Ketoasidoz (DKA) tanılı 54 hasta dâhil edildi. Tüm hastaların demografik ve klinik verileri Çukurova Üniversitesi Balcalı Hastanesi'nde kullanılmakta olan otomasyon sistemi (Mergen Tech EBYS) kullanılarak toplandı. Verilerin analizi aşamasında SPSS 27.0 (Released 2020) istatistik paket programı kullanıldı.

	Bulgular: Çalışmaya dâhil edilen tip 1 DM'ye sahip hastaların yaş ortalaması 24,07±13,4 iken, tip 2 DM'ye sahip hastaların yaş ortalaması ise 50,56±13,1 idi. Tip 1 DM'li hastaların %62,1'i kadın olup %20,7'sinin komorbiditesi vardır. Tip 2 DM'li hastaların ise %56'sı kadın ve bunlarında %60'ı komorbitideye sahiptir. DKA'ya neden olan tetikleyici faktörler arasında en çok enfeksiyonlar (Tip1 DM'de %51,7, Tip2 DM'de %68) ve tedaviye uyumsuzluk (Tip1 DM'de %48,2, Tip2 DM'de %32) olarak belirlendi. Üriner enfeksiyon sıklığı tip 2 DM'lilerde artmış bulundu. Lipid parametrelerine bakıldığında serum total kolesterol ve trigliserid düzeylerinin tip 2 diyabetlilerde anlamlı olarak yüksek olduğu görüldü. 
	Hastaların ketoasidozda kalma sürelerine bakıldığında; tip 1 DM'lilerde sürenin 38.2±19.5 saat, tip 2 DM'lilerde ise 44.2±29.8 saat olduğu görüldü. Aradaki fark istatistiki olarak anlamlı değil idi. Ketoasidoz tedavisi sırasında kullanılan total insülin dozları arasında istatistiki anlamlı fark bulunamadı (tip 1 DM'lilerde 87.9±64 ünite, tip 2 DM'lilerde ise 154.2±131,1 ünite). 

	Sonuç: Çalışmamızda hem tip 1 hem de tip 2 diyabetlilerde ketoasidoz tablosunun gelişebileceğini gördük. Ketoasidoz komplikasyonuna zemin hazırlayan en önemli nedenler hem tip 1 hem tip 2 DM'lilerde enfeksiyon varlığı ve tedavi uyumsuzluğu idi. Tedavi süresince ihtiyaç duyulan total insülin dozları ve tedavi süreleri tip 1 ve tip 2 diyabetlilerde benzer idi ve uygulanan tedaviler ile hastalarımızın tamamı stabil olarak taburcu edildiler.

Anahtar Sözcükler: Diyabetik Ketoasidoz, Tip1 diyabet, Tip2 diyabet, risk faktörleri

Abstract:
Objective: This study was conducted to evaluate the clinical and biochemical data and treatments of our patients who were hospitalized and treated with diabetic ketoacidosis between 2016 and 2024.

	Materials and Methods: Our retrospective, cross-sectional study included 54 patients diagnosed with Diabetic Ketoacidosis (DKA) who applied to Çukurova University Balcalı Hospital between 2016-2024. Demographic and clinical data of all patients were collected using the automation system (Mergen Tech EBYS) used in Çukurova University Balcalı Hospital. SPSS 27.0 (Released 2020) statistical package program was used in the analysis of data.

	Findings: The mean age of patients with type 1 DM included in the study was 24.07±13.4, while the mean age of patients with type 2 DM was 50.56±13.1. 62.1% of patients with type 1 DM were female and 20.7% had comorbidities. Among patients with type 2 DM, 56% are women and 60% of them have comorbidities. The most common triggering factors for DKA were infections (51.7% in type 1 DM, 68% in type 2 DM) and non-compliance with treatment (48.2% in type 1 DM, 32% in type 2 DM). The frequency of urinary infections was found to be increased in patients with type 2 DM. When lipid parameters were examined, serum total cholesterol and triglyceride levels were found to be significantly higher in patients with type 2 diabetes. When the duration of ketoacidosis was examined, it was seen that the duration was 38.2±19.5 hours in patients with type 1 DM and 44.2±29.8 hours in patients with type 2 DM. The difference was not statistically significant. No statistically significant difference was found between the total insulin doses used during ketoacidosis treatment (87.9±64 units in type 1 DM patients and 154.2±131.1 units in type 2 DM patients).

	Conclusion: In our study, we observed that ketoacidosis may develop in both type 1 and type 2 diabetics. The most important reasons that pave the way for ketoacidosis complications were the presence of infection and treatment noncompliance in both type 1 and type 2 DM patients. The total insulin doses and treatment durations required during treatment were similar in type 1 and type 2 diabetics, and all of our patients were discharged in stable condition with the treatments applied.

Keywords: Diabetic Ketoacidosis, Type 1 diabetes, Type 2 diabetes, risk factors