Sati geleneğinin feminist teori açısından incelenmesi
An analysis of the Sati tradition in terms of feminist theory
Yazar: ERAY DİRİCAN
Danışman: DOÇ. DR. ALİ KÜÇÜKLER
Erciyes Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Disiplinlerarası Güney Asya Çalışmaları Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Doğu Dilleri ve Edebiyatı = Eastern Linguistics and Literature

Özet:
Bu çalışmanın konusu Hindistan'da evli bir kadının eşinin ölümü üzerine kendisini kocasının cenaze ateşinde kurban ettiği Sati geleneğidir. Geleneğin kökenine dair pek çok farklı teorinin bulunmasına rağmen kendini yakma eylemi kadının kocasına olan sadakatinin bir kanıtı olarak algılanmış ve sati, zamanla mitolojik yönünün dışına çıkarak dul kadınların kurban edildiği bir gelenek haline dönüşmüştür. Toplumsal baskılar, evliliğin kutsallığına dair güçlü inançlar, mitolojik ve dini öğretiler, kadınların erdemini gösterme isteği, toplumsal normlar, ekonomik faktörler ve baskı/ikna gibi etkenler, sati'nin ortaya çıkış nedenlerini şekillendirmiştir. Geleneğin yaygınlık göstermesinde ise kadının, öbür dünyada kocasıyla tekrar birleşeceğine inanması, dulluğun sıkıntılarından kurtulma arzusu, çok eşliliğin rolü, şöhret kazanma arzusu ve miras hakkı gibi pek çok sosyal, kültürel ve ekonomik faktörler etkili olmuştur. Eski çağlarda, Hindistan dışında Mısır, Çin, Bali, Nepal, Amerikan Kızılderilileri, Tonga, Fiji gibi farklı bölgelerdeki kültürlerde de sati geleneğinin izlerine rastlanmıştır dolayısıyla ritüelin sadece kültürel bir olgu olmanın ötesinde, kadınların toplumsal cinsiyet rolleri içindeki konumunu ve güç dinamiklerini anlama üzerine odaklanılmıştır. Çalışmada, Sati geleneğinin tarihsel evrimi, uygulanma sebepleri, dul kadınların toplumsal statüsündeki değişiklikler ve bu geleneği teşvik eden gerekçeler klasik Hint metinleri, seyyahların tanıklık ettiği olaylar ve medyada yer bulan örnek vakalar üzerinden yakın okuma tekniği kullanılarak nitel araştırma yöntemleriyle dört farklı tarihsel dönem (Antik Dönem, Müslüman Egemenlik Dönemi, Sömürge Dönemi ve 20. Yüzyıl) içerisinde feminist teori kapsamında incelenmiştir.

Anahtar Kelimeler: Sati geleneği, Dul kadın yakma, Dul kadın, Hindistan

Abstract:
The subject of this study is the Sati tradition in India, in which a married woman sacrifices herself on her husband's funeral pyre following his death. Despite various theories about the origin of tradition, the act of self-immolation has been perceived as evidence of a woman's loyalty to her husband. Over time, Sati evolved beyond its mythological aspects, becoming a tradition in which widows are sacrificed. Social pressures, strong beliefs in the sanctity of marriage, mythological and religious teachings, women's desire to demonstrate virtue, societal norms, economic factors, and coercion/persuasion have shaped the reasons for Sati's emergence. Factors influencing the prevalence of the tradition include a woman's belief that she will reunite with her husband in the afterlife, desire to escape the hardships of widowhood, role of polygamy, desire for fame, and inheritance rights. In ancient times, traces of the Sati tradition were found in various cultures outside India, such as Egypt, China, Bali, Nepal, Native American cultures, Tonga, and Fiji. Therefore, the ritual has been explored not only as a cultural phenomenon, but also as a focus on understanding women's positions and power dynamics within societal gender roles. This study employs qualitative research methods using close reading techniques based on classical Indian texts, accounts of travelers witnessing events, and exemplary cases found in the media. The historical evolution of the Sati tradition, reasons for its implementation, changes in the social status of widows, and the justifications that promote this tradition have been examined within the framework of feminist theory in four different historical periods (Ancient, Muslim sovereignty, Colonial, and 20th century).

Keywords: Sati Tradition, Widow-burning, Widow, India