Konvansiyonel rehabilitasyona ek olarak inhibitör repetetif transkranial manyetik stimülasyon uygulanan kronik inmeli hastalarda tedavi öncesi üst ekstremite motor bozukluk düzeyi ile motor kazanım arasındaki ilişki
The relationship between the pre-treatment upper extremity motor impairment level of upper extremity and motor gain in chronic stroke patients treated with inhibitory repetitive transcranial magnetic stimulation in addition to conventional rehabilitation
Yazar: NAZRIN AGHAZADA
Danışman: PROF. İLKER ŞENGÜL
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı / Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon = Physical Medicine and Rehabilitation

Özet:
Amaç: Konvansiyonel rehabilitasyon tedavisine ek olarak kontralezyonel primer motor kortekse inhibitör rTMS uygulanan kronik inmeli hastalarda tedavi öncesi üst ekstremite motor bozukluk düzeyi ile tedavi sonucunda elde edilen motor kazanım arasındaki ilişkiyi araştırmak. 
Gereç ve Yöntem: Konvansiyonel rehabilitasyon tedavisinden hemen önce kontralezyonel primer motor kortekse rTMS uygulanan 51 kronik inmeli hasta Fugl-Meyer Üst Ekstremite Motor Bozukluk sakalsı (FM-UL) skorlarına göre ağır (n=16), ağır-orta (n=15), orta-hafif (n=17) ve hafif (n=3) olmak üzere 4 gruba ayrıldı. Gruplar tedaviyle elde edilen motor kazanım (FM-UL'de meydana gelen değişim) bakımından Kruskal-Wallis testi ile karşılaştırıldı. Hafif grupta istatistiksel analiz için yeterli hasta kümelenmesi oluşmadığından bu grup analize dâhil edilmedi. Grupların FM-UL'de klinik anlamlı değişikliğe ulaşan hasta oranları bakımından karşılaştırması ki-kare testi ile yapıldı.
Bulgular: Her üç grupta da tedavi ile FM-UL skorlarında istatistiksel anlamlı artış saptandı (her üç grupta da p <0.05). Değişim skorları (motor kazanım) bakımından ağır-orta ve orta-hafif gruplarda meydana gelen ortanca (çerekler arası dağılım aralığı) değişim ağır grupta meydana gelen ortanca (çeyrekler arası dağılım aralığı) değişimden istatistiksel anlamlı olarak daha fazlaydı [sırasıyla 0 (0, 1), 2 (1, 3.8) ve 2 (0, 4.5)]). Ağır grupta hiçbir hastada FM-UL'de klinik anlamlı değişiklik olmazken orta-ağır grupta sadece 3 hastada (%25), orta-hafif grupta ise sadece 4 hastada (%23.4) klinik anlamlı değişiklik meydana geldi. Gruplar klinik anlamlı değişikliğe ulaşan hasta oranları bakımından benzerdi.
Sonuç: Ağır motor bozukluğu olan kronik inmeli hastalarda inhibitör rTMS tedavisinin motor kazanım üzerine etkisi yok gibi görünmektedir. Önemli ölçüde istemli sinerji üretebilen veya az ya da çok seçici motor kontrolü olan bir grup hastada, geleneksel rehabilitasyon ile birlikte rTMS tedavisi sınırlı fayda sağlayabilir. Bu hasta grubunun özelliklerinin ortaya konması ve inhibitör rTMS tedavisinin izole etkisinin olup olmadığı, eğer varsa da bu etkinin büyüklüğünün ne olduğu hususunda iyi tasarlanmış güçlü çalışmalara ihtiyaç vardır.
Anahtar Kelimeler: Kronik inme, Üst ekstremite motor bozukluk düzeyi, rTMS

Abstract:
Objective: To investigate the relationship between the pre-treatment upper extremity motor impairment level and the motor gain in patients with chronic stroke who received inhibitory rTMS to the contralesional primary motor cortex in addition to conventional rehabilitation treatment.
Materials and Methods: Fifty-one patients with chronic stroke who underwent rTMS to the contralesional primary motor cortex just before conventional rehabilitation treatment were divided into 4 groups according to Fugl-Meyer Upper Extremity Motor Impairment Scale (FM-UL) scores: severe (n=16), severe to moderate (n=15), moderate to mild (n=17) and mild (n=3). The groups were compared by Kruskal-Wallis test in terms of motor gain (change in FM-UL). Since there was not enough patient clustering in the mild group for statistical analysis, this group was not included in the analysis. The comparison of the groups in terms of the proportion of patients who achieved minimal clinically significant difference (improvement) in the FM-UL was performed with the chi-square test.
Results: There was a statistically significant increase in FM-UL scores with treatment in all three groups (p <0.05 within all three groups). In terms of change scores (motor gain), the median (IQR) changes in the severe to moderate group and moderate to mild group were statistically significantly higher than the median (IQR) change in the severe group [0 (0,1), 2 (1, 3.8) and 2 (0, 4.5), respectively]. No minimal clinically significant improvement occured in any patient in the severe group, whereas minimal clinically significant improvement occurred in only 3 patients (25%) in the severe to moderate group and in only 3 patients (23.5%) in the moderate to mild group. The groups were similar in terms of the proportion of patients with minimal clinically significant improvement.
Conclusion: In chronic stroke patients with severe upper limb motor impairment, inhibitory rTMS treatment appears to have no effect on motor recovery. In a group of patients who can produce significant voluntary synergy or have more or less selective motor control, rTMS therapy in combination with conventional rehabilitation may be of limited benefit. Well-designed, powerful studies are needed to characterise this group of patients and to determine whether there is an isolated effect of inhibitory rTMS therapy and, if so, what the magnitude of this effect is.
Keywords: Chronic stroke, Level of upper limb motor impairment, rTMS