Ankara Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğü'ne bağlı çocuk evlerinde çalışan bakım elemanları ve çocuk evi sorumlularının iş doyumu ve tükenmişlik düzeyleri
To find out the job satisfaction and burnout levels of care staff and person in charge of child homes, working for the directorate of child homes coordination center under the supervision of directorate of Family and Social Policies in Ankara
Yazar: EMİNE ASLAN
Danışman: DOÇ. DR. ERCÜMENT ERBAY
Hacettepe Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Sosyal Hizmet Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2016
Konu: Sosyal Hizmetler = Social Services
Dizin: Tükenmişlik = Burnout ; Tükenmişlik düzeyi = Burnout level ; Çalışanlar = Workers ; Çocuk bakıcısı = Childminder ; Çocuk bakımı = Child care ; Çocuk evleri = Children's homes ; İş doyumu = Job satisfaction

Özet:
Bu tezin amacı Ankara Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğüne bağlı Çocuk Evleri Koordinasyon Merkezi Müdürlüğü bünyesinde hizmet veren çocuk evlerinde çalışan bakım elemanları ve çocuk evi sorumlularının iş doyumu ve tükenmişlik düzeylerinin incelenmesidir. Yapılan literatür taramasında çocuk evi personelinin iş doyumu ve tükenmişlik düzeyine yönelik yapılmış doğrudan bir çalışmaya rastlanmamıştır. Bu doğrultuda araştırmada çocuk evlerinde görevli personelin iş ortamında karşılaştığı sorunların tükenmişlik düzeylerine ve iş doyumlarına etkisi ele alınmıştır. 
Nicel araştırma metoduyla gerçekleştirilen ve tarama modeli kullanılan bu çalışmada; Ankara İlindeki çocuk evlerinde çalışan 195 bakım elemanı ile 37 çocuk evi sorumlusuna ulaşılmıştır. Araştırmada dört veri toplama aracı kullanılmıştır. Bunlar Maslach Tükenmişlik Ölçeği, JSS İş Doyumu Ölçeği ile sosyo-demografik bilgilerin yer aldığı ev sorumlusu ile bakım elemanı için ayrı ayrı düzenlenen Kişisel Bilgi Formu' dur. Verilerin istatistiksel analizi SPSS 23 programı ile yapılmıştır. Elde edilen bulgularda bakım elemanları ile çocuk evi sorumluları arasında farklı sonuçlar ortaya çıkmıştır.
Bakım elemanlarına yönelik yapılan çalışmada yaş, cinsiyet, eğitim, medeni durum, gelir durumu değişkenlerinin tükenmişlik ve iş doyumu üzerinde etkili olmadığı saptanmıştır. Bununla birlikte çocuk evlerindeki görev süresi, sorumlu olunan çocuk sayısı, günlük çalışma süresi, çocukların yaşadıkları sorunlar, yapılan işte kendini yeterli hissetme konularında anlamlı farklılıklar bulunmuştur. Buna göre görev süresi ve sorumlu olunan çocuk sayısı arttıkça iş doyumu azalmış; günlük çalışma süresinin fazla olması iş doyumu ve tükenmişliği olumsuz etkilemiş; çocukların yaşadıkları sorunlar tükenmişliğe etki etmiş, yapılan işte kendini yeterli bulmama değişkeninde ise düşük iş doyumu ortaya çıkmıştır. 
Çocuk evi sorumlularına yönelik yapılan çalışmada ise cinsiyet, eğitim ve gelir durumu değişkenlerinin tükenmişlik ve iş doyumu üzerinde etkili olmadığı saptanmıştır. Bununla birlikte yaş, çocuk evlerindeki görev süresi, medeni durumu, sorumlu olunan çocuk sayısı, günlük çalışma süresi, yapılan işte kendini yeterli hissetme konularında anlamlı farklılıklar bulunmaktadır. Buna göre 33 yaş ve altında çalışanların tükenmişlik düzeylerinin yüksek olduğu; görev süresi 1 ile 11 ay arasında olanların duygusal tükenmişlik, 2 yıldan fazla çalışanların ise kişisel başarıda noksanlık hissi yaşadığı; sorumlu olunan çocuk sayısı arttıkça duyarsızlaşmanın arttığı; günlük çalışma süresini fazla bulanların duygusal tükenmişlik yaşadığı; yapılan işte kendini yeterli bulmayanların ise duygusal tükenme ile kişisel başarıda noksanlık hissi yaşadıkları ortaya çıkmıştır. 
Sonuç olarak Ankara İlinde çocuk evlerinde görev yapan personelin sosyo-demografik özelliklerinin iş doyumu ve tükenmişlik düzeyine etkisinin oldukça az olduğu, bununla birlikte çalışma hayatıyla ilgili yaşanan sorunların bakım elemanlarının iş doyumu ve tükenmişlik düzeylerini, çocuk evi sorumlularının ise daha çok tükenmişlik düzeylerini olumsuz yönde etkilediği saptanmıştır.

Abstract:
The aim of the thesis is to find out the job satisfaction and burnout levels of care staff and person in charge of child homes, working for the Directorate of Child Homes Coordination Center under the supervision of Directorate of Family and Social Policies in Ankara. Review of literature in the field has not revealed a spesific study conducted for job satisfaction and burnout levels of child home staff. Therefore, in this study the effects of the problems of child home staff encountered at the work place to their levels of job satisfaction and burnout.
Quantitive research method and survey modals were used in the study; 195 care staff and 37 people in charge of child homes were interviewed in Ankara. Four data collection tool was used in the research. These were Maslach Burnout Inventory, JSS Job Satisfaction Survey and 2 personal information forms that organized both for "the person in charge of the child home" and  "care staff" for socio-demographic information. The statistical analysis was carried out using SPSS 23 Software Programme. The findings revealed that there were differences between child care staff members and personnal in charge of child homes. 
About care staff, the findings revealed that age, gender, education levels, marital status, income levels did not have an effect on the levels of job satisfaction and burnout. However, there were meaningful differences in the variables of total working period at child homes, the number of children, working hours, problems of children and to feel competence at work. Thus, the more the number of children and period of work increase, the less job satisfaction they get;  Moreover job satisfaction and burnout levels were badly effected by longer working hours and the problems children home promoted burnout; also, when competence at work was low there was low job satisfaction. 
About personal in charge of child homes, the finding revealed that gender, education and income levels did not have an effect on the levels of job satisfaction and burnout. However, there were meaningful differences in the variables of age, total period of working at child homes, marital status, number of  children, working hours and to feel competence at work. Therefore it was revealed that employees at the age of 33 and younger had a high level of burnout; the ones working between 1 and 11 months suffered from emotional burnout and those working more than 2 years had a lack of personal accompolishment; It was also found out that as the number of children increased, the level of indifference also increased; ones working longer working hours suffered from emotional burnout; and that the ones who incompetent at work suffered from emotional burnout and lack of personal accomplishment.
In conclusion, the study indicated that the sociodemographic caharacteristics of the employees working at child home in Ankara had a minimal effect on job satisfaction and burnout. However the problems of their working life had a negative effect on job satisfaction and burnout levels of care staff, where as they had more negative effects on burnout levels of personal in charge of child homes.