Balkan Harbi'nde Osmanlı gayrinizami harp tecrübesi
Ottoman unconventional warfare experience in the Balkan Wars
Yazar: ALİ GÜNEŞ
Danışman: DR. MEHMET BEŞİKÇİ
Harp Akademileri Komutanlığı / Stratejik Araştırmalar Enstitüsü / Strateji ve Stratejik Araştırmalar Ana Bilim Dalı / Harp Tarihi ve Strateji Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2014
Konu: Tarih = History
Dizin: Balkan savaşları = Balkans wars ; Eşkiyalık = Banditry ; Gerilla savaşı = Guerilla war ; Komitacılık hareketleri = Organizational actions ; Osmanlı Devleti = Ottoman State ; Türk Ordusu = Turkish Army ; Türk Silahlı Kuvvetleri = Turkish Military Forces ; Çeteler = Gangs ; İsyanlar = Rebellions

Özet:
Stratejistlerin ona olan ilgisinde olduğu gibi, gayrinizami harbin kendisi de yeni bir şey değildir. Bu nedenle gayrinizami harbin tarihi kökenleri ve geçmiş çatışmalardan-savaşlardan alınan dersler onun hakkındaki bilgi dağarcığımızı zenginleştirebilir. Bu açıdan bakıldığında Osmanlı İmparatorluğu'nun askeri tarihi gayrinizami harp konusunda büyük bir potansiyele sahiptir. 1826-1912 yılları arasında, özellikle 1878-1912 Makedonya Sorunu döneminde, Osmanlı askeriyesi gayrinizami harp harekâtının en aktif uygulayıcıları arasındaydı. Buna rağmen onun gayrinizami harp mücadeleleri ve bu alandaki zengin tecrübeleri, sadece Türkiye'de değil, ayrıca 21. yüzyılın başında mevcut olan gayrinizami harp hakkındaki İngilizce literatürde de ya görmezden gelindi ya da tamamen unutuldu. 1826-1912 yılları arasında, Osmanlı ordusu zamanının ve enerjisinin-etkinliğinin büyük bir kısmını isyancılara, komita, çete ve eşkıyalara karşı yürütmüş olduğu mücadelelere ayırmak zorunda kalmıştır. 
Osmanlı ordusunun gayrinizami harbe yönelik sürekli meşguliyeti, onun askeri kimliği ve performansı ile subayları üzerinde önemli izler bırakmıştır. Dolayısıyla bu çalışmada, Osmanlı askeriyesinin, kazanılan deneyimler yoluyla inşa ettiği, etkileri modern Türk ordusunun günümüzdeki uygulamalarına da yansıyan, resmi ya da gayri resmi, kendine has bir gayrinizami harp doktrinine sahip olduğu tezi savunulmuştur. Çalışmamızda, örnek olay incelemesi kapsamında, Osmanlı subaylarının gayrinizami harp tecrübelerini uygulama şansı bulduğu ilk nizami harp olduğu için Balkan Harbi'ni (1912-1913) seçtik. Bu yüzden, Balkan Harbi'nde gayrinizami harp görevleri verilen unsurların teşkilatı, personel kaynağı, ikmal-iaşesi ile uyguladığı taktik ve tekniklerin, modern gayrinizami harp teorisi çerçevesinde sorgulanması bu araştırmanın problemini oluşturmaktadır. 
Bu nedenle araştırmamızın, modern gayrinizami harp teorisinin esaslarıyla taktik ve tekniklerini derli toplu olarak ortaya koymaya çalışması bakımından bu alandaki Türkçe literatür eksikliğini dolduracağı düşünülmektedir. Ayrıca Balkan Harbi'nde gayrinizami harp görevleri verilen unsurların teşkilatı, personel kaynağı, ikmal-iaşesi ve uyguladığı taktik ve teknikleri, modern teori çerçevesinde sorgulamaya çalışması bakımından da Balkan Harbi hakkında yapılmış çalışmalara bir yenilik getireceği değerlendirilmektedir.

Abstract:
Unconventional warfare is not new, nor is strategist's attention to it. Therefore, historical roots of Unconventional warfare and lessons learned from the past conflicts-wars may enrich our understanding of it. From this perspective, the military history of the Ottoman empire has a great potential in Unconventional warfare. Ottoman army were among the most active practitioners of Unconventional warfare between 1826-1912 years, especially during the Macedonian Question 1878-1912. However, not only in Turkey but also in the vast English literature on Unconventional warfare available in the early twenty-first century, its Unconventional campaigns and rich experiences are ignored or largely forgotten. Between 1826-1912 years, The Ottoman army had to allocate an important percentage of its combat effectives-energy and time in fighting against insurgents, komitas, bandits and brigands. 
Its continuous occupation with Unconventional operations left its stamp on the identity and performance of the Ottoman military and on its officers. This study presents the thesis that the Ottoman military has an Unconventional warfare doctrine which was developed through the experience gained during the fights against Macedonia bandits. And this Ottoman doctrine has also some effects on applications of modern Turkish army. The historical event analysis is used for the methodological purpose and 1912-1913 Balkan Wars is selected. Because this was the first conventional war in which Ottoman officers had the chance to pratice their Unconventional warfare experiences. Therefore, organization, personnel resources, support affairs and tactics-techniques of the elements given Unconventional warfare tasks in Balkan War was considered with the viewpoints of recent definitions of modern Unconventional warfare doctrine. 
From this point of view, it is assesed that this research will bring an innovation in scholarly studies on Balkan War. Also it is expected that, revealing the principles and tactic-techniques of modern Unconventional warfare, this study will fill the gap of Turkish literature on Unconventional warfare.