5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda iddianamenin iadesi
The return of the indictment as per the Code of Criminal Procedure no. 5271
Yazar: OYA AKBULUT ÖZEN
Danışman: PROF. DR. VESİLE SONAY EVİK
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Hukuk = Law

Özet:
Bu tez çalışması, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinde düzenlenen iddianamenin iadesi kurumunun tarihi gelişimini, amacını, iddianamenin iadesi nedenlerini, iadeye sebep teşkil etmeyen halleri ve iddianamenin iadesi kararına karşı başvurulabilecek kanun yollarını ele almaktadır.

Birinci bölümde, ceza muhakemesinde soruşturma evresine yer verilmektedir. Öncelikle soruşturma evresi kavramının ne olduğu ve soruşturma evresinin özellikleri anlatılmaktadır. Ardından soruşturma evresinin idarecisi sıfatına sahip Cumhuriyet Savcısının görevlerine değinilmektedir. Bu bölümün son kısmında da soruşturma evresinin son bulması halleri ile kamu davasının açılması konusu ele alınmaktadır.

İkinci bölümde, kamu davasının açılması için ana belge görevi gören iddianamenin ne olduğuna yer verilerek Ceza Muhakemesi Kanununun 170. maddesinde düzenlenen iddianamenin zorunlu unsurları tek tek anlatılmaktadır. Devamında, iddianamenin sunulduğu görevli ve yetkili mahkeme tarafından değerlendirilmesinin hangi süre içinde ve nasıl yapılması gerektiği açıklandıktan sonra, iddianamenin kabulüne karar verilmesi halinde başlayan kovuşturma evresi ve yargılama faaliyeti işlemlerine kısaca değinilmektedir.

Üçüncü ve son bölümde de tez çalışmasının başlığına ismini veren iddianamenin iadesi kurumu anlatılmaktadır. Öncelikle iddianamenin iadesi kurumunun Türk ceza muhakemesi hukukundaki tarihi gelişimine değinilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu dönemi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu dönemleri ayrı ayrı incelenmektedir. Devamında, iddianamenin iadesinin amacı, iade kararını vermeye hangi makamın yetkili olduğu ve iddianamenin incelenmesi sonucu eksikliklerinin mevcut olması halinde iadesine karar verildiği dönemin bir "ara muhakeme" evresi olup olmadığı yönündeki tartışmalara değinilmektedir. Ardından, Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen iddianamenin iadesi nedenleri tek tek ele alınmaktadır. Bu bölümün son kısmında da iddianamenin iadesi kararı verilemeyecek durumlar ile iade kararına karşı başvurulabilecek kanun yolları açıklanarak çalışma sonlandırılmaktadır.

1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununun yürürlükte kaldığı yıllar boyunca çok sayıda değişikliğe uğraması, ülkenin geldiği aşamada güncel ve modern bir ceza muhakemesi kanununa ihtiyacın arttığını göstermiştir. Buna istinaden yeni bir ceza muhakemesi kanunu hazırlanarak Ceza Muhakemesi Usulü Kanunundaki kimi maddelerin yenilenmesi, kimilerinin ise ilk defa ceza muhakemesi sistemimize eklenmesi yoluna gidilmiştir.

Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu dönemindeki alışkanlıkların hemen bırakılması kolay olmamış ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun yürürlüğe girdiği ilk yıllarda çokça hatalı uygulamalar yapılmıştır. Bu konuya dair doktrin görüşlerinin büyük ölçüde yol göstermesi ve içtihat niteliğindeki Yargıtay kararlarının uygulamacı hâkim, savcı ve avukatlara ışık tutması ile yeni kanun sistemi ve mantığının oturması sağlanmıştır. Çalışmamızda da iddianamenin iadesi konusuna ilişkin hem doktrin görüşlerine hem de Yargıtay kararlarına yeri geldikçe değinilmektedir.

1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununun ardından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile getirilen yeni sistemdeki en köklü değişikliklerden biri, Cumhuriyet Savcılarının soruşturma evresinin bir nevi "patronu" ilan edilmesi olmuştur. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 160. maddesine göre, ihbar veya başka bir suretle suç işlendiği haberini alan Cumhuriyet Savcısı, bu konuda kamu davası açıp açmamaya karar vermek üzere işin gerçeğini araştırmaya başlamaktadır.

Suç haberinin alınmasından, iddianamenin kabulüne kadar geçen soruşturma evresinde, Cumhuriyet Savcısı ve emrindeki adli kolluk görevlilerinin büyük bir titizlik, dikkat ve özenle çalışarak soruşturmayı yürütmesi gerekmektedir. Cumhuriyet Savcısı, yaptığı araştırma sonucunda yeterli şüpheye ulaşır ve kamu davasının açılması koşulları oluşursa Ceza Muhakemesi Kanununun 170. maddesine uygun şekilde bir iddianame hazırlayıp mahkemeye sunmaktadır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile getirilen bir diğer önemli değişiklik, kamu davasının açılıp açılmaması noktasında Cumhuriyet Savcısına takdir yetkisi tanınmasıdır. Cumhuriyet Savcısı soruşturma evresinin sonunda, suç işlediği iddia olunan şüphelinin, iddia edilen suçu işlediğine dair yeterli şüphe uyandıran delil elde edememişse, Ceza Muhakemesi Kanununun 172. maddesine istinaden şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar, diğer bir adıyla "takipsizlik kararı" verebilmektedir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile yürürlüğe giren bir diğer önemli kurum da bu tez çalışmasının konusunu oluşturan "iddianamenin iadesi" kurumudur. Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinde hüküm altına alınan bu yeniliğin, Kanunun yürürlüğe girdiği ilk yıllarda henüz hukuk sisteminin uygulayıcıları tarafından doğru bir şekilde anlaşılamamış olması, çok sayıda hatalı iddianamenin iadesi kararlarının ortaya çıkmasına sebep olmuştur.

Özellikle 2005-2007 yılları arasında çıkan pek çok Yargıtay kararı, iddianamenin zorunlu unsurlarının neler olduğu ve iddianamenin hangi nedenlerle iadesine karar verilip hangi nedenlerle iade edilemeyeceğine dair katkı sağlamış ve hâkim ve savcılara bu konuda yol gösterici olmuştur. Yine aynı yıllarda doktrindeki ceza hukukçuları tarafından da birçok kitap ve makale kaleme alınmış ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile hukuk sistemine giren "iddianamenin iadesi" kurumuna dair görüşleriyle sistemin işlerliğine katkı sağlamışlardır. Bu çalışmada da iddianamenin iadesi kurumunun yürürlüğe girmesinden itibaren oluşan doktrin görüşleri ve Yargıtay kararlarına bolca yer verilmektedir.

Hakkında suç isnadı yapılan kişinin, isnat edilen suçu işleyip işlemediğinin araştırılması ile Cumhuriyet Savcısı nezdinde yeterli şüphe uyandıracak delillerin elde edilmesi halinde, Cumhuriyet Savcısı tarafından soruşturma evresinde yapılan işlemlerin özetlenip toplanan delillerin tartışıldığı yazılı bir belge olan "iddianame" hazırlanmaktadır. Bu metnin içeriğinde şüpheliye isnat edilen suçun unsurları ve şüpheli hakkında uygulanması talep edilen kanun maddelerinin gösterilmesi yasal zorunluluktur. Aksi halde yasal unsurların bulunmadığı ya da şüphelinin hakkındaki suç isnadının ve aleyhindeki delillerin anlaşılmadığı bir iddianame, Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesi uyarınca iade edilmektedir.

1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunundan farklı olarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda ceza yargılaması iki ana evreye ayrılmaktadır: Soruşturma ve kovuşturma. Yetkili makamlar tarafından suç işlendiğinin öğrenilmesi anından başlayarak iddianamenin kabulüne karar verilmesine kadar geçen evre, soruşturma evresidir. İddianamenin kabulü kararı verilmesi ile kovuşturma evresine geçilmekte ve kovuşturma evresi, yargılamayı yapan mahkeme tarafından sanığa isnat edilen suça dair verilecek hükmün kesinleşmesine kadar devam etmektedir.

Doktrinde kimi yazarlara göre, Cumhuriyet Savcısı tarafından hazırlanan iddianamenin sunulduğu mahkemece incelenip değerlendirildiği, eksik kısımların ya da hatalı noktaların tespit edilmesi halinde iddianamenin iadesi kararı verilen ve iade kararı verilmesi halinde Cumhuriyet Savcılığınca bu karara karşı itiraz kanun yoluna başvurulan evre, "ara muhakeme evresi" şeklinde adlandırılmaktadır. Bizim de katıldığımız diğer görüş ise, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun sistematiğine ve iddianamenin iadesine yönelik maddelerin lafzına bakıldığında, iddianamenin iadesi konusunun ele alındığı evrenin "soruşturma" evresinin içinde kaldığı yönündedir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 170. maddesine göre iddianamede bulunması gereken unsurlar; suçun işlendiği yönünde yeterli şüphe olması; iddianamenin davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemeye hitaben hazırlanmış olması; iddianamenin içeriğinde şüphelinin kimliği, varsa müdafiinin bilgileri, maktul, mağdur ya da suçtan zarar gören kişinin kimliği, varsa kanuni temsilcisi ya da vekilinin bilgileri, şikâyette ya da ihbarda bulunan kişinin kimlik bilgilerinin yazılması; şikâyet tarihine, suçun işlendiği yer ve zamana ve şüphelinin gözaltı ve tutukluluk durumu ile bunların sürelerine ilişkin bilgilerin yazılması; yüklenen suça uygulanması talep edilen kanun maddelerinin gösterilmesi ve suçun delillerinin gösterilmesidir. Bu sayılan unsurların eksikliği, Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendine göre iddianamenin iadesi sebebi teşkil etmektedir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine göre, suçun sübutuna doğrudan etki edecek mevcut bir delil toplanmadan iddianamenin hazırlanmış olması, iddianamenin iadesi için bir diğer nedendir. Bu hüküm ile yargılamayı yapacak olan mahkemece iddianamenin iadesi kararı verilerek söz konusu eksikliğin Cumhuriyet Savcısı tarafından soruşturma aşamasında giderilmesi teminat altına alınmaktadır.

İddianamenin iadesi nedenlerinden bir diğeri, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendine göre, soruşturma safhasında suçun önödemeye, uzlaştırmaya ya da seri muhakeme usulüne tabi olması halinde, bu usuller uygulanmaksızın iddianamenin tanzim edilmiş olmasıdır. Suçun önödeme, uzlaştırma ya da seri muhakeme usulüne tabi bir suça ilişkin olup olmadığının takdiri Cumhuriyet Savcısına aittir.

Bir diğer iddianamenin iadesi nedeni ise, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendine göre, soruşturulması veya kovuşturulması izne veya talebe bağlı olan suçlarda, izin alınmaksızın veya talep olmaksızın iddianame hazırlanmış olmasıdır. Yetkili makamlardan alınması gereken iznin alınmadığının yahut Adalet Bakanlığından talep olmamasına rağmen işlem başlatıldığının, iddianameyi inceleyen mahkeme tarafından tespit edilmesi halinde, iddianamenin iadesine karar verilmektedir.

1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununda olmayan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile getirilen ve Cumhuriyet Savcılarına yeni bir bakış açısı kazandıran diğer bir önemli değişiklik ise, Cumhuriyet Savcısının soruşturma aşamasında yalnız şüphelinin aleyhine olan delilleri değil, lehine olan delilleri de toplaması gerektiği hususudur. Bu durum Ceza Muhakemesi Kanununun 170. maddesinin 5. fıkrasında hüküm altına alınmakta ve lehe delillerin de ileri sürülmemesi, iddianamenin iadesi sebebi olmaktadır.

İddianamenin sunulduğu mahkeme, Cumhuriyet Savcısının iddianamede yapmış olduğu nitelendirmeden farklı bir hukuki nitelendirme yapıyorsa bu durum iddianamenin iadesi için bir sebep oluşturmamaktadır. Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinin 2. fıkrasında garanti altına alındığı üzere, suçun hukuki nitelendirmesi sebebiyle iddianame iade edilememektedir. Zira bu durum, Cumhuriyet Savcısının takdir yetkisine müdahale niteliği taşıyacaktır.

Soruşturma evresine ait deliller ile birlikte görevli ve yetkili mahkemeye sunulmasından itibaren 15 gün içinde iadesine karar verilmeyen iddianameler, kabul edilmiş sayılmaktadır. Burada verilen 15 günlük süre, kesin süredir. Bu süre içinde iade işleminin yapılmaması halinde, mahkemece artık iddianamenin iadesi kararı verilememekte ve söz konusu iddianame kabul edilmiş sayılmaktadır.

İddianamenin iadesi kararı üzerine Cumhuriyet Savcısı, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar vermiyorsa, belirtilen noksanlıkları gidererek yeni bir iddianame tanzim edebilir. Bu durumda artık ilkinden farklı bir iddianame söz konusu olacağından, hazırlanan bu ikinci iddianamede de eksiklikler varsa, mahkemece bu yeni iddianame de iade edilebilmektedir. Ancak Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinin 4. fıkrasında hüküm altına alındığı üzere, mahkeme ilk iade kararında göstermediği bir sebebe dayanarak ikinci iddianamenin iadesine karar verememektedir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 174. maddesinin 5. fıkrasında, iddianamenin iadesi kararına karşı iki hafta içinde Cumhuriyet Savcılığınca itiraz edilebileceği hususu düzenlenmektedir. Cumhuriyet Savcısının itirazını inceleyen merci, itirazın kabulüne karar verirse, iddianameyi kabul edip kovuşturma işlemlerine başlaması için dosyayı ilgili mahkemeye göndermektedir. Cumhuriyet Savcısının itirazının reddine karar verilir ise, takipsizlik kararı verme yahut iddianamedeki noksanlıkları gidermenin yanında, Cumhuriyet Savcısının bu ret kararına karşı kanun yararına bozma yoluna başvurma hakkı da vardır.

İddianamenin iadesi kurumunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile getirilmesindeki amaç, kişilerin haksız yere "sanık" konumuna getirilip senelerce yargılanmalarına engel olmak, unsurları bakımından tam bir iddianame ile kovuşturmanın en kısa sürede verimli şekilde tamamlanmasını sağlamak, adaletin tesisinin sürüncemede kalmaması ve makul sürede yargılanma hakkı için "tek celselik yargılama" ilkesinin hayata geçirilmesidir.

Çalışmamızda, iddianamenin iadesi kurumunun ceza muhakemesi sistemine girdiği ilk yıllardan bugüne kadar geçirdiği değişiklikler ve güncel mevzuatımızdaki hali detaylı olarak anlatılmaktadır. Çalışmada anlatılan konulara yönelik doktrindeki farklı görüşlere ve Yargıtay kararlarına karşılaştırmalı olarak sıklıkla yer vererek konunun daha iyi anlaşılmasına çalışılmaktadır. Bu tezde, ceza muhakemesi hukuku alanında akademik çalışmalar yapan doktrin görüşlerinin yanında, uygulamacı olan hâkim, savcı ve avukat yazarların da görüşlerine yer verilerek iddianamenin iadesi konusuna ilişkin kapsamlı bir çalışma yapılması hedeflenmektedir.

Abstract:
This thesis examines the historical development, purpose, grounds for return, non-returnable situations, and legal remedies available against decisions to return an indictment under Article 174 of the Turkish Criminal Procedure Code (Law No. 5271).

In the first chapter, the investigation phase of criminal procedure is discussed. Initially, the concept and characteristics of the investigation phase are explained, followed by a discussion of the duties of the Public Prosecutor, who is responsible for managing this phase. The chapter concludes with an examination of the circumstances leading to the end of the investigation phase and the initiation of a public prosecution.

The second chapter focuses on the indictment, which serves as the primary document for initiating a public prosecution. The essential elements of the indictment, as outlined in Article 170 of the Criminal Procedure Code, are detailed. The process of the indictment being reviewed by the competent court, the time of this review, and the proceedings that begin if the indictment is accepted are also briefly discussed.

The third and final chapter addresses the main subject of the thesis: the institution of the return of the indictment. It begins with an exploration of the historical development of this institution within Turkish criminal procedure law, examining the periods under the former Criminal Procedure Code (Law No. 1412) and the current Criminal Procedure Code (Law No. 5271) separately. The chapter then discusses the purpose of the return of the indictment, the authority responsible for making such a decision, and the debate over whether the period during which an indictment may be returned constitutes an "intermediate phase" of the criminal procedure. The specific grounds for the return of an indictment, as set out in the first paragraph of Article 174 of the Criminal Procedure Code, are examined individually. The chapter concludes with a discussion of situations in which the return of the indictment is not possible and the legal remedies available against a return decision.

The numerous amendments to the Criminal Procedure Code (Law No. 1412) during its years in force highlighted the need for an updated and modern criminal procedure code, leading to the creation of the new Criminal Procedure Code (Law No. 5271). This new code introduced several reforms, including the addition of new articles to the criminal procedure system for the first time.

The transition from practices under the former code was challenging, and many errors occurred in the early years of the new code's implementation. However, the guidance provided by legal doctrine and the precedent-setting decisions of the Court of Cassation have helped on the practicing judges, prosecutors and lawyers and establish the new system and its principles. This thesis frequently references both doctrinal views and Court of Cassation decisions on the topic of the return of the indictment.

One of the most significant changes introduced by the Criminal Procedure Code (Law No. 5271) was the designation of Public Prosecutors as the "heads" of the investigation phase. According to Article 160 of the Code, upon receiving information about a potential crime, the Public Prosecutor is responsible for investigating the matter to determine whether to initiate a public prosecution.

During the investigation phase, from the receipt of a crime report to the acceptance of the indictment, the Public Prosecutor and the judicial police under their command must conduct the investigation with great care and diligence. If the Public Prosecutor finds sufficient suspicion and the conditions for initiating a public prosecution are met, they prepare an indictment in accordance with Article 170 of the Criminal Procedure Code and submit it to the court.

Another significant change introduced by the Criminal Procedure Code (Law No. 5271) was the granting of discretionary power to Public Prosecutors regarding whether to initiate a public prosecution. At the end of the investigation phase, if the Public Prosecutor does not obtain sufficient evidence to raise a reasonable suspicion that the suspect committed the crime, they may decide not to initiate a prosecution under Article 172 of the Code.

The institution of "returning the indictment", which is the focus of this thesis, was another significant innovation introduced by the Criminal Procedure Code (Law No. 5271). The lack of understanding of this new provision by the legal practitioners in the early years of its implementation led to numerous erroneous decisions to return indictments.

Several decisions by the Court of Cassation, particularly between 2005 and 2007, clarified the essential elements of an indictment and the grounds on which it could or could not be returned, providing valuable guidance to judges and prosecutors. During this period, many books and articles were also written by criminal law scholars, offering their perspectives on the newly introduced institution of "returning the indictment" and contributing to the functioning of the system. This thesis extensively references both doctrinal views and Court of Cassation decisions regarding the institution of returning the indictment since its inception.

When a Public Prosecutor concludes the investigation phase and prepares an indictment summarizing the investigation and discussing the evidence, this document must legally include the elements of the crime alleged against the suspect and the legal provisions sought to be applied. Otherwise, an indictment that lacks these essential elements or fails to clearly present the charges and evidence against the suspect is subject to return under Article 174 of the Criminal Procedure Code.

Unlike the former Criminal Procedure Code (Law No. 1412), the new Criminal Procedure Code (Law No. 5271) divides criminal proceedings into two main phases: investigation and prosecution. The investigation phase begins with becoming aware the crime by the authorities and continues until the acceptance of the indictment. Upon acceptance of the indictment, the prosecution phase commences and continues until the court delivers a final judgment on the charges.

Some legal scholars refer to the period during which an indictment is reviewed by the court, errors or omissions are identified, and the indictment is returned to the Public Prosecutor, who may appeal the return decision, as an "intermediate phase" of the criminal procedure. According to the other opinion we also share, that based on the systematic structure of the Criminal Procedure Code (Law No. 5271) and the provisions regarding the return of the indictment, the return of the indictment is part of the investigation phase.

According to Article 170 of the Criminal Procedure Code No. 5271, the essential elements that must be included in an indictment are as follows: sufficient suspicion that a crime has been committed; the indictment must be addressed to the court that has jurisdiction and authority to hear the case; the indictment must include the identity of the suspect, if available, the information of their attorney, the identity of the victim, injured party, or any person harmed by the crime, if available, the information of their legal representative or attorney; identity information of the individual who placed the complaint or made the notification; the date of the complaint, the location, and time of the crime must be included; details regarding the suspect's detention and arrest status, along with the duration of such measures; the legal provisions applicable to the alleged crime must be specified; and the evidence of the crime must be presented. The absence of any of these elements constitutes grounds for the return of the indictment under the first paragraph, subparagraph (a) of Article 174.

Subparagraph (b) of the first paragraph of Article 174 provides that if the indictment is prepared without collecting existing evidence that is considered to absolutely impact the crime, this is another ground for return. This provision ensures that the court, by returning the indictment, compels the Public Prosecutor to rectify any deficiencies during the investigation phase.

Another ground for returning the indictment, under subparagraph (c) of the first paragraph of Article 174, arises when the crime is subject to reconciliation, prepayment, or accelerated trial procedure, but the indictment is prepared without applying these procedures. The discretion to determine whether a crime falls under these procedures lies with the Public Prosecutor.

Another ground for the return of the indictment is specified in Article 174, Paragraph 1 (d) of the Turkish Code of Criminal Procedure (Law No. 5271). According to this provision, if the crime is subject to investigation or prosecution requiring permission or request, the indictment must be returned if it has been prepared without obtaining the necessary permission or without a request being made. When an investigation is initiated without obtaining the required authorization from the competent authorities or without a request to the Ministry of Justice, the court reviewing the indictment will decide to return the indictment.

A further significant change introduced by the Criminal Procedure Code (Law No. 5271) is the requirement that Public Prosecutors, during the investigation phase, collect not only evidence against the suspect but also any evidence in their favor. This provision is found in the fifth paragraph of Article 170, and failure to present evidence in favor is grounds for returning the indictment.

If the court, upon reviewing the indictment, determines that it disagrees with the legal characterization provided by the Public Prosecutor, this does not constitute grounds for returning the indictment. Under the second paragraph of Article 174, the indictment cannot be returned based on the legal characterization of the crime. Such a return would constitute undue interference with the Public Prosecutor's discretion.

An indictment that is not returned within 15 days of being submitted to the competent court is considered accepted. The 15-day period is peremptory term, and failure to return the indictment within this time precludes the court from later returning it.

If the indictment is returned, the Public Prosecutor may address the deficiencies and prepare a new indictment if they do not decide to issue a not to prosecute decision. Since this new indictment differs from the first, it too may be returned if it contains deficiencies. However, under the fourth paragraph of Article 174, the court cannot base its return of the second indictment on a reason not cited in the return of the first indictment.

Article 174, Paragraph 5 of the Turkish Code of Criminal Procedure (Law No. 5271) stipulates that the Public Prosecutor may appeal the decision to return the indictment within two weeks. If the court reviewing the appeal decides to accept it, the court will first approve the indictment and then forward the case file to the relevant court for prosecution to commence. If the appeal by the Public Prosecutor is rejected, the Public Prosecutor has the options of issuing a not to prosecute decision, rectifying the deficiencies, or appealing for the sake of law.

The purpose of the institution of returning the indictment, as introduced by the Criminal Procedure Code (Law No. 5271), is to prevent individuals from unjustly becoming "defendants" and undergoing lengthy trials, to ensure that prosecutions are conducted efficiently and swiftly based on complete indictments, to avoid delays in the administration of justice, and to uphold the right to trial within reasonable time by promoting "one-session trials".

This thesis provides a detailed analysis of the changes that the institution of returning the indictment has undergone since its introduction into the criminal procedure system and its current state in the legal framework. The thesis also frequently contrasts different doctrinal views and Court of Cassation decisions to enhance the understanding of the topic. In addition to doctrinal views from scholars specializing in criminal procedure law, this thesis includes perspectives from judges, prosecutors, and lawyers in its analysis, offering a well-rounded examination of the subject.