Marmara depremi üzerinden bir olağanüstü hal olarak afetin biyosiyaset ve toplum psikolojisi ekseninde okunması
Marmara depremi üzerinden bir olağanüstü hal olarak afetin biyosiyaset ve toplum psikolojisi ekseninde okunmasi
Yazar: ARIN KUŞAKSIZOĞLU
Danışman: DR. SAİME TUĞRUL
İstanbul Bilgi Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü
Derece: Yüksek Lisans, 2011
Konu: Psikoloji = Psychology ; Sosyoloji = Sociology
Dizin: Afetler = Disasters ; Biyopolitika = Biopolitics ; Deprem = Earthquake ; Marmara = Marmara ; Olağanüstü hal = State of emergency ; Psikoloji = Psychology ; Psikolojik etki = Psychological effect ; Siyaset = Politics ; Sosyal psikoloji = Social psychology

Özet:
[Lacancı] Gerçek ile yüz yüze gelinen afet halinin Simgesel olarak bir karşılığını bulamayan `tanık'; bu ?dilsel- kaybın getirdiği eksiklik ve yarattığı travma ile, bir zaman sonra afet algısının ve afet mahallinin içine düştüğünde, tahlil ve tayin etmesi gereken diyagnozu ötekinde arar. Çünkü tüm bu tanımlar bir özne/nesne diyalektiği gerektirir ve özne de artık eksilmiştir. Ötekinde aranan bu tanım, toplumsal kodları, psikolojik kesişmeleri/kesmeleri ve dolayısıyla da bir cemaat anlayışını da beraberinde getirerek bir yeniden inşa sürecine tabi tutulur; ve asıl problematik de bu noktada başlar. Kubbesi altında toplanılan sınırları gevşek Biz, ortak kayıplarının yasını tutarken aslında kötücül bir noktada da farklılaşmaya başlar. Bizin elemanlarının kendilerini evvelden üzerlerinden tanımladıkları `içerisi' ve `dışarısı'nın iç içe geçmiş olması, yani farkına vardıkları muğlak alan bir anda tekinsiz bir boşluğa dönüşür; fakat bu boşluk beraberce doldurulmak zorundadır ve insanın politik bir hayvan olduğu gerçeği ile bu zorunluluğun kisvesi altında yüzleşilir. Bu boşlukta elbette ki egemen ve egemen hukuku da bir yeniden inşa/ tamirat faktörüdür. Biyosiyasetin afet alanındaki aktif rolü de burada bu devreye bir sigorta misali katılır. Bu yeni kamusal alan kurulumunda rasyonaliteden ya da rasyonel aktörlerden söz edilemez; bu kurulumda biyosiyasetin ve şiddetin asli kavramları asıl etkin rolü oynarlar. Afet halinin tüm psikolojik ve toplumsal kaotik refleksleri aslında bir sınır kavramlar sorunundan ileri gelir. Afetin bir olağanüstü hal olarak değerlendirilebilmesini mümkün kılan hukuktaki muğlak hukuksuzluk bölgesi, bu sınır kavramların hep birlikte çakıştığı bir alan olarak, felsefece bir denklem ihtiva eder. Bu denkleme yamuk bakmaya çalışmak, sınırlar arasındaki gri bölgeler üzerinden sınırın ayırdığı parçalara bakmak, en başta bahsettiğimiz içeriden-ya-da-dışarıdan tanıklığın eksikliği sebebiyle hep yetersiz kalacaktır; çünkü zaten özne/nesne diyalektiği üzerinden başladığımız ?ve engel olamadığımız- bir diyagnoz meselesi mevzubahistir. Kamusal alan pratikleri, meta, hukukun sınır kavramları ve hayatın kendisi ?en azından afet hali süresince- tekrar tanımlanmaya mahkumdur.

Abstract:
`Witness?, unable to find the Symbolic correspondence of the state of disaster in which [Lacanian] Le Réel is faced off; with the ?lingual- lack and the trauma, seeks the diagnosis he has to analyze and appoint at the `other? when he realizes the state and the area of the disaster. Because all of these require subject/ object dialectic and the subject has already been decreased. This diagnosis sought at he other is subjected to a construction process through the social codes, psychological intersections/cuts and so an understanding of sect; and this is basically where the problematic begins. The loosely bordered We, begins to differ in an evil way while mourning for a common loss. The `inside? and the `outside? -on which the elements of We have defined themselves before- are now a solutio and are combined together; and as We realize the existence of such an equivocal space, it returns to an uncanny void. But this void has to be filled `together?, with an obligatory togetherness, which reminds human of being a political animal. In such a void, of course, the sovereign and the sovereign law are also a reconstruction/renovation agent. The active role of biopolitics in the area of disaster occurs right at this point. We can not speak of rationality or rational actors, through this construction of the new public sphere; in this setting the concepts of biopolitics and violence have the vital role. All the chaotic psychological and social reflexes of the state of disaster come from a problem of boundary concepts. The equivocal lawless zone within the law, which makes us able to speak of the state of disaster as a state of exception, as being a clash point of boundary concepts altogether; includes a philosophical equation. Trying to look at this equation awry, trying to look at the parts divided by the boundaries from the gray zones between the boundaries will always remain inadequate because of the deficiency of witnessing from-in-or-out; because a diagnosis beginning from subject/object dialectic is to be spoken about. The practices of public sphere, meta, the boundary concepts of law and the life itself is always convict to be re-defined (at least during the state of disaster).