Kırık parça yapıştırma tekniğinde kullanılan farklı adeziv materyaller ve retantif preparasyon tekniklerinin kırılma dayanımı üzerine etkilerinin in vitro koşullarda incelenmesi
Impact resistance of human tooth fragments reattached with different adhesive materials and retentive techniques in vitro
Yazar: ESİN PÜŞMAN
Danışman: DOÇ. DR. ZAFER C. ÇEHRELİ
Hacettepe Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Pedodonti Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2009
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Dental bonding = Dental bonding ; Dental stres analizi = Dental stress analysis ; Dental çimentolar = Dental cements ; Diş kırıkları = Tooth fractures ; Kırıklar-kemik = Fractures-bone ; Yaralar ve yaralanmalar = Wounds and injuries ; İn vitro = In vitro

Özet:
Bu çalışma, deneysel koşullarda oluşturulan ön diş kırıklarında farklı dental adezivlerin ve retantif preparasyon tekniklerinin bağlanma dayanımı üzerine etkilerini incelemek amacıyla yürütülmüştür. Periodontal nedenlerle çekilmiş daimi alt insan kesici dişleri, deneyler yapılana dek +4 derecede saklandıktan sonra, üniversal test cihazıyla uygulanan statik kuvvet aracılığıyla dişlerde komplike olmayan kron fraktürleri oluşturulmuş ve kırılma dayanımları kgf cinsinden kaydedilmiştir. Diş örnekleri, kırık parçanın yapıştırılması amacıyla; (1) basit yapıştırma, (2) overcontour ve (3) internal dentin oluğu tekniklerinin incelendiği 3 ana gruba ayrıldıktan sonra, 1. ve 2. gruplar test edilen adeziv sistem/restoratif materyale uygun olarak 10 alt gruba, 3. grup ise 5 alt gruba ayrılmıştır. Her ana grupta örnekler Prime&Bond NT, Single Bond 2, Clearfil S3 Bond, Adper Prompt L-Pop ve G-Bond adezivleri ve Z250 kompozit rezin ile restore edilmiştir. Kırık parçanın yapıştırıldığı dişler 5-55±2 derecede 1000 defa termal siklusa tabi tutulduktan sonra, tekrar kırma testleri yapılarak bağlanma dayanımları kgf cinsiden kaydedilmiştir. Kırılmış dişler, fraktografik analiz ile adeziv, kohesiv ve hibrid fraktür paternleri yönünden incelenmiştir. Bağlantı arayüzünün mikromorfolojileri tarama elektron mikroskopi ile incelenmiştir. Kullanılan restoratif materyallerden bağımsız olarak en yüksek kırılma dayanımı internal dentin oluğu grubunda elde edilmiştir (%54, p<0,05). Bu grubu sırasıyla overcontour (%49) ve basit yapıştırma (%32) grupları takip etmiştir (p<0,05). Sadece dentin adeziv kullanılan gruplarda overcontour tekniği ile daha yüksek kuvvet kazanım değerleri elde edilmiştir (p<0,05). Basit yapıştırma grubunda dentin adezivlerin kompozit rezin ile kullanımı, kırılma dayanımını anlamlı olarak arttırmıştır (p<0,05). Fraktografi analizi sonucunda örneklerin büyük bir çoğunluğunda sağlam diş parçası üzerinde kohesiv kompozit fraktürleri gözlenmiştir. Elektron mikroskopi incelemeleri sonucunda, kullanılan teknikten ve materyalden bağımsız olarak tüm deney gruplarında lokal bağlantı defektlerine rastlanılmıştır. Bu sonuçlar ışığında, farklı retantif preparasyon tekniklerinin ve kullanılan farklı restoratif materyallerin kırılma dayanımları üzerinde etkili olduğu saptanmış; ancak daimi dişlere benzer kırılma dayanımları elde edilememiştir.

Abstract:
The purpose of this study was to evaluate the bond strength of experimentally-fractured human tooth fragments reattached with different adhesive and retentive techniques in vitro. Periodontally-involved human mandibular permanent incisor teeth were stored at 4 C until actual experiments. Uncomplicated crown fractures were generated using a universal testing machine under static load, and the fracture forces were recorded in kgf. The teeth were randomly assigned into one of three reattachment protocols: 1. Simple reattachment, 2. Overcontour preparation, and 3. Internal dentin groove. The first and second groups were divided into ten subgroups, and the third group into five subgroups with respect to the adhesive system/restorative material used for the reattachment procedure: Prime & Bond NT, Single Bond Plus, Clearfil 3S Bond, Adper Prompt L-Pop and G-Bond and Z250 resin composite. Reattached specimens were subjected to thermal cycling (X1000, 5-55±2 C) and subsequently to static load, after which the debonding forces were recorded in kgf. Fractured surfaces were evaluated under standard magnification for determination of the fractographic patterns (adhesive-cohesive-hybrid). The adhesive-dentin interface was examined ultramorphologically under scanning electron microscope. Regardless of the restorative material tested, the highest bond strength was obtained in the internal dentinal groove group (%54), followed by the overcontour and simple reattachment groups (%49 and %32, respectively). When the bonding agents were used alone, the overcontour procedure yielded significantly greater bond strength recovery values compared to those obtained after simple reattachment (P<0,05). The adjunct use of hybrid resin composite significantly increased the fracture strength in simple reattachment groups. Cohesive composite fractures were predominantly observed on the fractured surface of intact teeth. Regardless of the attachment technique/material tested, all groups demonstrated local bonding defects under scanning electron microscopic evaluation. Overall, these results indicate the significant effects of different reattachment techniques and bonding materials in the fragment reattachment procedure. Nevertheless, the bond strength recovery values were inferior to that of intact teeth.