1970 sonrası Çağdaş Batı ve Türk resim sanatında fotogerçekçi portrelerde özgünlük arayışları
The search for authenticity in photorealistic portraits in contemporary Western and Turkish painting art after 1970
Yazar: ABDURRAHMAN SELAM
Danışman: PROF. İBRAHİM ÇOBAN
Selçuk Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Resim Ana Sanat Dalı / Resim Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Güzel Sanatlar = Fine Arts

Özet:
Fotoğraf Makinesi 19. yüzyılın en büyük icatlarından biridir. Fotoğrafın sanat üzerindeki etkisi çeşitli tartışmalara yol açmıştır. Başlangıçta resmin yardımcı bir unsuru olarak görülse de ilerleyen zamanlarda kopyalama elemanı olarak kullanılmıştır. Rönesans döneminde yansıtma tekniği kullanılarak gerçeğe yakın çizilen eserler bugün fotoğraf makinesi ile çekilen fotoğrafların kopyalanması ile gerçekleşmektedir. Yalnızca kopyalanmakla kalmaz, aynı zamanda izleyiciye sıra dışı tatlar ve şaşırtıcı ayrıntılar da göstermektedir. Fotoğrafçılık duyguları ve düşünceleri ileten araçlardan biri haline gelmiş ve bu durum, fotoğrafın sanattaki konumuna önem kazandırmıştır.
1960'lı yıllarda ilk adımları atılan Çağdaş sanatın içinde yer alan Photorealism'in terimini ilk kullanan ve savunucusu olan eleştirmen Louis K. Meisel olmuştur. Araştırmada fotogerçekçi anlayışın ortaya çıkmasıyla çeşitli konular işleyen sanatçılar arasında Chuck Close'un portreye yer vererek öncülük etmesine değinilmiştir. Fotogerçekçi resimlerin sergilendiği Paris Bienali'nde Batılı sanatçıların çalışmalarıyla dünyanın dört bir yanına ilham olmuştur. Batıya eğitime giden ve fotogerçekçilikten etkilenerek resim yapan ilk Türk sanatçı da Nur Koçak olmuştur. İlerleyen yıllarda fotogerçekçi portreler üzerinde özgün arayışlar içine giren sanatçılar Batı ve Türk fotogerçekçiliğinde duygusallaşmaya başlamış ve akım aslından kopmadan dallarına ayrılmıştır. 1970'li yılların ortalarında kendilerini hiperrealist sanatçılar olarak sınıflandıran ressamlar, fotoğrafa dayanan ve fotoğraflar kadar gerçekçi olan işleri tanımlayan bir hareket olan fotogerçekçiliğe dayanmaktadır. Fotogerçekçilikten farklı olarak eserlerinde aktardıkları duygunun, gerçekliğin ayrıntılı bir şekilde yeniden üretilmesinden daha fazlası olduğunu düşünmektedirler.
 Hiperrealizm günümüzde halen bazı eleştirmenler tarafından sanat olarak kabul görmese de, sanatçıların üretimleriyle toplumun kabul görmüş olması, kaçınılmaz olmuştur. Araştırmalar sonucu çeşitli taramalar sonucu özgün portre çalışmalarının analizleri yapılmıştır. Bu bağlamda "1970 Sonrası Çağdaş Batı ve Türk Resim Sanatında Fotogerçekçi Portrelerde Özgünlük Arayışları" başlıklı tez önerisi çalışmasında, Fotogerçekçilik akımı hakkında detaylı bilgiler verilmiş, batı ve türk sanatçıların gerçekleştirdikleri resimler üzerinde durulmuştur.

Abstract:
The camera is one of the greatest inventions of the 19th century. The effect of photography on art has led to various debates. Although it was initially seen as an auxiliary element of the painting, it was later used as a copying element. The works that were drawn close to reality using the reflection technique in the Renaissance period are produced by copying the photographs taken with the camera today. It is not only copied, but also shows the viewer unusual flavors and surprising details. Photography has become one of the means of conveying feelings and thoughts, and this situation has given importance to the position of photography in art.
The first to use and defend the concept of Photorealism in Contemporary Art, whose first steps were taken in the 1960s, was the critic Louis K. Meisel. With the emergence of the photorealistic approach in the research, it is mentioned that Chuck Close led the way by including portraits among artists working on various subjects. He inspired the whole world with the works of Western artists at the Paris Biennial, where photorealistic paintings were exhibited. Nur Koçak is the first Turkish artist who went to the West for education and was influenced by photorealism. In the following years, the artists, who were in search of original photorealistic portraits, started to get emotional in Western and Turkish photorealism, and the movement branched without breaking with its originality. By the mid-1970s, painters who classified themselves as hyperrealist artists relied on photorealism, a movement that defined photographic work as realistic as photographs. Unlike photorealism, they think that the emotion they convey in their works is more than a detailed reproduction of reality.
Although hyperrealism is still not accepted as an art by some critics, it has been inevitable for the works of artists to be accepted by the society. As a result of the researches, original portrait works were analyzed as a result of various scans. In this context, in the thesis proposal titled "The Search for Authenticity in Photorealistic Portraits in Post-1970 Contemporary Western and Turkish Painting Art", detailed information was given about the Photorealism movement and the paintings made by Western and Turkish painters were emphasized.