90'lardan günümüze yeni Fransız aşırılığı'nda şiddet
Violence in new French extremity from 90's to now
Yazar: BERFİN YAŞAR
Danışman: DOÇ. DR. SALI SALIJI
Dokuz Eylül Üniversitesi / Güzel Sanatlar Enstitüsü / Film Tasarımı Ana Sanat Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2019
Konu: Sahne ve Görüntü Sanatları = Performing and Visual Arts
Dizin: Aşırılık = Excess ; Film = Film ; Film yapımcılığı = Film production ; Fransa = France ; Fransız sanatı = French art ; Fransız sineması = French cinema ; Sinema = Cinema ; Şiddet = Violence

Özet:
İnsanoğlunun varoluşundan bu yana bir korku, acı ve ceza unsuru olan şiddet aynı zamanda patolojik olarak bir haz kaynağı olarak da bilinmektedir. Ancak özellikle 90'lar ile birlikte 'olağanlaşmış' bir seyirsel haz ve izlencesel talep olarak karşımıza çıkmaktadır.  Uzun yıllar boyunca sosyoloji ve psikoloji gibi disiplinlerin araştırma konusu olmuş olan şiddet, kaçınılmaz bir toplumsal yansıma olan sanatın da içine girmesiyle birlikte, aynı disiplinlerin çözümleyici katkıları altında sinema içinde de kendini bir araştırma öznesi olarak var etmeyi başarmıştır. 1930'lardan 1980'lere değin büyük tepki çeken, yasaklanan ve lanetlenen holocoust ve cannibalism filmlerinin ardından şiddetin beyaz perdede bir talep nesnesi haline gelmesi başlangıçta şaşırtıcı görünebilir. Ancak burada dikkat edilmesi gereken iki önemli nokta vardır; birincisi modern dünyanın ve bizim tüketim toplumu olarak bildiğimiz yığının o zamandan bu yana bir hayli değişmiş bir görsel algıya sahip olduğu, ikincisi ise sözü edilen şiddetin tarih boyunca gösterilmiş olandan yöntem olarak farklı oluşudur. Bu yöntem farklılığı eskinin rastgele şiddetini değil yeni sistemin bize verdiği 'belirli bir şiddet' anlayışını ifade etmektedir. Tüm bu unsurlar François Ozon, Gaspar Noé, Claire Denis gibi yönetmenlerin liderlik ettiği,  neon ışıkları, patlayan renkleri, uzun uzun gösterilen işkence ve cinsel şiddet (fiziksel ve psikolojik) sahneleriyle bilinen Yeni Fransız Aşırılığı Akımının temellerini atmakta ve onu araştırılması gereken bir kaynak haline getirmektedir.

Abstract:
Since the existence of mankind, violence known as an element of fear, pain, punishment and also pathological source of pleasure at the same time. But, especially with the '90s, it became a ' normalized ' visual pleasure and visual demand. Violence, which has been the subject of research in disciplines such as sociology and psychology for many years, has enter into the art, as an inevitable social reflection, and turn out to be as a research subject in cinema under the analytic contributions of the same disciplines. In the first sight it may seem surprising  to the violence became a demanding object on the silver screen after the Holocaust and cannibalism films, which have had great reactions from the 1930s to the 50s, banned and damned. But, there are two important points to note here; the first is that the mass we know as the 'modern world' and 'consumer society' has had a highly altered visual perception since that time and secondly, the way of to show the violence is a methodically different than it has been shown throughout history. The difference of the method expresses not only the 'old' random violence but also the 'specific violence' that the new system gives us. All of these elements lay the foundations of The New French extremism and make it into a researchable source with prominent directors such as François Ozon, Gaspar Noé and Claire Denis who known with neon lights, explosive colors, long tortures and sexual violence scenes (psychological and physical).