Perflorokarbonların, yağ greftleri ve yağ fleplerinin sağkalımı üzerine etkisinin in vivo ve in vitro araştırılması
Effects of perfluorocarbons on the viability of fat grafts and fat flaps; an in vitro and in vivo study
Yazar: AHMET DEMİRHAN DAL
Danışman: DOÇ. DR. MUHİTDİN ESKİ
GATA / Tıp Fakültesi / Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi = Plastic and Reconstructive Surgery
Dizin: Adipoz doku = Adipose tissue ; Cerrahi flepler = Surgical flaps ; Florokarbonlar = Fluorocarbons ; Sağkalım = Survival ; Sağkalım analizi = Survival analysis ; Transplantlar = Transplants ; İskemi = Ischemia

Özet:
Yağ dokusu, defekt onarımı ve kontur restorasyonu için oldukça sık kullanılmaktadır. Uzun dönemde, bu amaçlarla kullanılan yağ dokusu içeren fleplerde önemli oranlarda atrofi, yağ greftlerinde ise büyük oranda rezorpsiyon olmaktadır. Yağ dokusu sağkalımını arttırmak için yapılan yüzlerce çalışmaya rağmen, elde edilen sonuçlar tatmin edici değildir.Perflorokarbonlar (PFC), kan eşdeğeri olarak (`artificial blood') ve sıvı ventilasyonda (`liquid ventilation') kullanılan moleküllerdir. PFC'ler, yüksek oksijen afinitesi ve güçlü antienflamatuvar etkileri sayesinde, yağ dokusu sağkalımını arttırabilirler. Bu çalışmada PFC'lerin yağ dokusu sağkalımı üzerine etkileri çalışıldı.Çalışma in vivo ve in vitro olmak üzere iki aşamalı planlandı.İn vitro çalışmada sıçanların kasık bölgelerinden hazırlanan yağ greftleri, PFC ve SF içerisine daldırılarak, 24 saat sonra histolojik ve biyokimyasal (gliserol 3 fosfat dehidrogenaz -G3PDH- ELISA) olarak viabilite açısından değerlendirildi.İn vivo çalışma flep ve greft modeli üzerinde gerçekleştirildi. Her iki modelde'sham', SF ve PFC grupları oluşturuldu. Flep modelinde intraarteryal, greft modelinde ise intrakapsüler olarak PFC ve serum fizyolojik (SF) uygulandı. Hem flep modelinde, hem de greft modelinde yağ dokusu sağkalımı, bilgisayarlı tomografi (1. gün ve 2. ay), histoloji (4. gün ve 2. ay) ve dokuda ELISA ölçümü (VEGF-A 4. gün, TNF-alfa 4. gün, G3PDH 2. ay) ile değerlendirildiİn vitro çalışmada; PFC içerisine daldırılmış olan greftlerin yaşadığı, SF içerisine daldırılan greftlerin ise otolize uğradığı görüldü.İn vivo çalışmada; flep modelinde, hiçbir parametre açısından gruplar arasında fark izlenmedi. Greft modelinde ise PFC uygulanan sıçanlarda,'sham'grubuna ve SF uygulanan sıçanlara kıyasla TNF-alfa değerleri düşük izlenirken, hacim ve G3PDH değerleri daha yüksek olarak izlendi (p<0,05). VEGF değerleri ise PFC grubunda SF uygulanan sıçanlarla benzer, `sham'grubuna kıyasla daha düşük olarak izlendi (p<0,05).Bu çalışma ile PFC'lerin yağ dokusu sağkalımı üzerine etkileri ilk kez çalışılmıştır. Yağ dokusu oksijenizasyonunu arttırması ve enflamasyonu azaltması sayesinde PFC'lerin yağ rezopsiyonunu azaltarak yağ dokusu sağkalımını arttırdıkları gösterilmiştir.

Abstract:
Adipose tissue is commonly used for defect coverage and contour restoration. In the long term, flaps having an adipose component faces atrophy and fat grafts are largely resorbed. Despite numerous studies aiming to enhance adipose tissue viability, results are far from being satisfactory.Perfluorocarbons (PFC) are used as blood substitutes and liquid ventilation molecules. With their extreme oxygen affinity and strong antiinflamatory effects, PFC?s may be useful for enhancing adipose tissue survival. This study aims to explore PFC?s role on adipose tissue viability.The study has a two-stage design with in vitro and in vivo components.In the in vitro study, rat fat grafts from the inguinal region were immersed in PFC and SF. After 24 hours specimens underwent histological and biochemical (G3PDH-ELISA) analysis for tissue viability.In vivo study used flap and graft models.?Sham?, SF and PFC groups were defined in each model. SF and PFC were given through flap artery and inside graft capsule. In both flap and graft models, each group was evaluated using computurized tomography (CT) (1st day and 2nd month), histologycal analysis (4th day and 2nd month) and ELISA (4th day: VEGF-A and TNF-alfa, 2nd month: G3PDH) for adipose tissue survival.In vitro study resulted in the survival of the grafts immersed in PFC, while the autolysis of the grafts in SF.In the in vivo study there was no difference between the groups for all of the parameters in flap model (p>0,05). However in graft model, TNF-alfa levels were lower, G3PDH levels and volumetric measures were higher for PFC group compared to SF and sham groups (p<0,05). VEGF levels of both PFC and SF groups were lower than that of the sham group p<0,05.In this study, effects of PFC on fat tissue survival were studied for the first time. PFCs were proved to enhance fat tissue survival by decreasing fat resorption thanks to an increase in adipose tissue oxygenation and a decrease in inflammation.