Farklı fiber içerikli kompozit rezin ve farklı uygulama yöntemleri kullanılarak restore edilen genç daimi dişlerin kırılma dayanımı ve mikrosızıntı özelliklerinin in vitro değerlendirilmesi
In vitro evaluation of the fracture strength and microleakage properties of young permanent teeth restored using composite resin with different fiber content and different application methods
Yazar: HATİCE KARDELEN AKYOL
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ BUSE AYŞE SERİN
Çukurova Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Pedodonti Ana Bilim Dalı / Pedodonti Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2024
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry

Özet:
Bu çalışmada, inkremental teknikle uygulanan nanohibrit kompozit rezin materyali ile birlikte polietilen fiber kullanılarak ve kullanılmadan yapılan restorasyonların, ve bulk fill teknikle uygulanan kısa fiber takviyeli bir kompozit rezin ile yapılan restorasyonların in vitro şartlarda tüberkül kırılma dayanıklılığı ve mikrosızıntı değerlerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışmada 60 adet premolar diş kullanılmıştır. Dişlerin yüzeyleri temizlendikten sonra, MOD kaviteler hazırlanmıştır. Takiben dişler 3 gruba ayrılmıştır. Grup GP, G-Aenial Posterior (Kontrol Grubu); Grup EXP, EverX Posterior; Grup R, Ribbond ve G-Aenial Posterior restoratif materyalleri ile farklı teknikler kullanılarak restore edilmiştir. Kırılma dayanımı örnekleri hazırlandıktan sonra, üniversal test cihazı cihazı (Shimadzu, Tokyo, Japan) ile örneklere kuvvet uygulanmıştır. Restorasyon veya dişin kırıldığı değer Newton (N) cinsinden kaydedilmiştir. Kırılan örneklerin kırık tipleri, stereo mikroskop (Yashima, Tokyo) altında incelenerek, kırılma tipleri kaydedilmiştir. Mikrosızıntı örnekleri %2'lik metilen mavisi solüsyonu içinde 24 saat bekletildikten sonra su soğutması altında düşük devirli bir hassas kesme cihazı (Buehler Precision Saw, Düsseldorf, Germany) ve elmas kesme diski (Isomet-Buehler, Düsseldorf, Germany) ile mezio-distal yönde iki eşit parçaya ayrılıp skorlanmıştır. Verilerin analizi istatistiksel olarak gerçekleştirilmiştir. Çalışmadan elde edilen bulgular sonucunda, MOD kaviteli dişlerin tüberkül kırılma dayanımı ve mikrosızıntısına üzerine kullanılan restoratif materyal ve tekniğin değişik etkileri olduğu görülmüştür. Kırılma dayanımının incelendiği gruplar karşılaştırıldığında EverX Posterior grubunun en yüksek kırılma dayanımı gösterdiği saptanmıştır. Kırılma tipleri incelendiğinde gruplar arasında restore edilebilirlik açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Mikrosızıntı değerleri incelendiğinde; oklüzal mikrosızıntı sınıflamasında gruplar arasında anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Gingival mikrosızıntı sınıflamasında ise en fazla mikrosızıntının G-Aenial Posterior  grubunda, en düşük mikrosızıntının Ribbond grubunda olduğu tespit edilmiştir. 
Bu bulgular neticesinde geniş madde kayıplı premolar dişlerin restoratif tedavisinde fiber kullanılarak yapılan kompozit rezin restorasyonların laboratuvar testlerinin sonuçlarına göre MOD kavitelerin restorasyonlarında fiberlerin kullanımı tüberkül kırılma dayanıklılığı, kırılma tipleri ve mikrosızıntı yönüyle değerlendirildiğinde kompozit restorasyonlara avantaj sağladığı görülmektedir. Bu materyallerin in vitro testlerle başarılarının değerlendirildiği bu tip çalışmaların konuyla ilgili literatüre anlamlı katkılar sağlayacağı açıktır. Ancak uzun dönem başarılarının değerlendirilmesi için daha uzun süreli klinik çalışmalara ihtiyaç duyulduğu sonucuna varılmıştır. 
Anahtar Kelimeler: Fiber, Kırılma Dayanımı, Mikrosızıntı

Abstract:
In this study, it was aimed to compare the tubercle fracture strength and microleakage values under in vitro conditions of restorations made with and without the use of polyethylene fiber along with nanohybrid composite resin material applied with the incremental technique, and restorations made with a short fiber reinforced composite resin applied with the bulk fill technique. In this study, it was aimed to compare the tubercle fracture toughness and microleakage values under in vitro conditions of restorations made with and without the use of polyethylene fiber along with nanohybrid composite resin material applied with the incremental technique, and restorations made with a short fiber reinforced composite applied with the bulk fill technique. 60 premolar teeth were used in the study. After the surfaces of the teeth were cleaned, MOD cavities were prepared. Following this, the teeth were divided into 3 groups. Group GP, G-Aenial Posterior (Control Group); Group EXP, EverX Posterior; Group R was restored using different techniques with Ribbond and G-Aenial Posterior restorative materials. After the fracture strength samples were prepared, force was applied to the samples with a universal testing device (Shimadzu, Tokyo, Japan). After the microleakage samples were kept in 2% methylene blue solution for 24 hours, they were divided into two equal parts in the mesio-distal direction with a low-speed precision cutting device (Buehler Precision Saw, Düsseldorf, Germany) and a diamond cutting disc (Isomet-Buehler, Düsseldorf, Germany) under water cooling and were scored. Analysis of the data was carried out statistically. As a result of the findings obtained from the study, it was seen that the restorative material and technique used had different effects on the cuspid fracture strength and microleakage of MOD cavity teeth. When the groups in which the fracture resistance was examined were compared, it was determined that the EverX Posterior group showed the highest fracture resistance. When the fracture types were examined, no statistically significant difference was found between the groups in terms of restorability. When microleakage values are examined; no significant difference was found between groups in occlusal microleakage classification. In the gingival microleakage classification, it was determined that the highest microleakage was in the G-Aenial Posterior group and the lowest microleakage was in the Ribbond group. As a result of these findings, according to the results of laboratory tests of composite resin restorations made using fiber in the restorative treatment of premolar teeth with extensive material loss, it is seen that the use of fibers in the restorations of MOD cavities provides an advantage to composite restorations when evaluated in terms of cuspid fracture durability, fracture types and microleakage. It is clear that such studies, in which the success of these materials are evaluated through in vitro tests, will make meaningful contributions to the literature on the subject. However, it was concluded that longer-term clinical studies are needed to evaluate long-term success.
Keywords: Fibre, Fracture Strength, Microleakage