Trimallaeoler kırıklarda posterior malleol tespiti sonrası intraoperatif testler kullanılarak sindesmoz vidasının gerekliliğinin değerlendirilmesi
"evaluation of the necessity of syndesmotic screw fixation using intraoperative tests following posterior malleolus fractures"
Yazar: ALİ ÇINAR
Danışman: DOÇ. DR. NAZAN ÇEVİK
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Bursa Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Amaç: Bu çalışmada, trimalleoler kırıklarda posterior malleol tespiti sonrasında 
sindesmoz vida tespitinin hangi durumlarda gerekli olduğu ve bu tespit kararında 
intraoperatif testlerin önemi araştırılmıştır.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza, hastanemiz ortopedi servisine 01.08.2021 ile 
01.08.2022 tarihleri arasında trimalleoler kırık tanısıyla yatırılıp medial, lateral ve 
posterior malleol kırıklarının tespit edildiği 52 hasta dahil edildi. Hastaların yaşı, 
cinsiyeti, kırık tarafı, cerrahiye alınma süreleri, travma şekilleri, tibiotalar çıkık olup 
olmaması belirlendi. Danis-Weber, Lauge-Hansen ve Haraguchi sınıflamaları 
kullanılarak kırıklar sınıflandırıldı. Bunun dışında kırık olan posterior malleolun 
aksiyel BT kesitlerinde alanı hesaplanıp aynı kesitteki tibianın toplam alanına oranı 
yüzde olarak hesaplandı. İntraoperatif değerlendirme testi olan chertsey testi 
kullanılarak sindesmoz vidası atılan ve atılmayan iki grup oluşturuldu. Bu grupların 3. 
Ay, 6. Ay ve 12. aydaki fonksiyonel ve radyolojik sonuçları değerlendirildi.
Bulgular: Çalışmamıza 26 tanesi kadın (%50) ve 26 tanesi de erkek (%50) olmak 
üzere 52 hasta dahil edildi. Hastaların ortalama ortalama yaşı 47,62± 15,91 yıl idi. 
Hastaların 28'inde (%53,8) sindesmoz tespiti yapılmışken, 24'ünde (%46,2) 
sindesmoz tespiti yoktu. Kırıklar Danis-Weber sınıflanmasına göre 
değerlendirildiğinde 1'i (%1,9) Tip A, 38'i (%73,1) Tip B, 13'ü (%25) tanesi Tip C 
kırık olarak sınıflandırıldı. Lauge-Hansen sınıflamasına göre değerlendirildiğinde 
SER tipi 36 tane (%69,2), PER tipi 12 tane (%23,1), SAD tipi 4 tane (%7,7) kırık 
mevcuttu. Haraguchi sınıflamasına göre değerlendirildiğinde ise kırıkların 34'ü 
(%65,4) Tip 1, 10'u (%19,2) Tip 2, 8'i de (%15,4) Tip 3 kırıktan oluşmaktaydı. Bu 
hastaların 21'inde (%40,4) kırık anında tibiotalar çıkık saptandı. Hastaların cerrahiye 
alınma süreleri ortalama 4,79± 3,56 gündü. Çalışmaya dahil edilen parametrelerden;
yaş, cinsiyet, cerrahiye alınma süresi, tibiotalar çıkık olup olmaması ve posterior kırık 
fragmanın alansal oranın sindesmoz tespit gerekliliğini etkilemediği sonucuna varıldı. 
Sınıflamaların sindesmoz tespit gerekliliği üzerine olan etkisini değerlendirdiğimizde, 
Danis-Weber ve Lauge-Hansen sınıflamarındaki kırık tipleriyle sindesmoz tespiti 
arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Haraguchi sınıflamasında ise Tip 3 kırıklarda 
sindesmoz tespit gerekliliğinin, Tip 1 ve Tip 2 kırıklara göre daha az olduğu tespit 
edildi. Posterior malleol tespiti sonrası chertsey testi baz alınarak sindesmoz vidası 
atılan ve atılmayan iki grubun postoperatif foksiyon sonuçları ve radyolojik skorları 
arasında anlamlı bir saptanmadı.
Sonuç: Trimalleoler kırıklarda posterior malleol tespiti sonrası sindesmoz tespit 
kararının, sınıflamalar ve preoperatif parametlerden ziyade intraoperatif 
değerlendirme testlerine göre verilmesi sonucuna vardık.
Anahtar Kelimeler: Posterior malleol, sindesmoz, chertsey, trimalleol

Abstract:
Aim: In this study, the necessity of syndesmotic screw fixation following posterior 
malleolus fixation in trimalleolar fractures and the importance of intraoperative tests 
in making this fixation decision have been investigated.
Material and Methods: Our study included a total of 52 patients admitted to our 
hospital's orthopedic service with a diagnosis of trimalleolar fracture between the dates 
of August 01, 2021 and August 01, 2022. Among these patients, medial, lateral, and 
posterior malleolar fractures were identified. The patients' age, gender, side of fracture, 
time to surgery, type of trauma, and presence of tibiotalar dislocation were determined. 
Fractures were classified using the Danis-Weber, Lauge-Hansen, and Haraguchi 
classifications. Additionally, the area of the fractured posterior malleolus was 
calculated from axial CT sections and expressed as a percentage of the total area of the 
corresponding tibia section. Based on intraoperative assessment using the Chertsey 
test, two groups were formed: one group with syndesmotic screw placement and 
another group without. The functional and radiological outcomes of these groups were 
evaluated at 3 months, 6 months, and 12 months postoperatively.
Results: We included a total of 52 patients in our study, with 26 of them being female 
(50%) and 26 being male (50%). The average age of the patients was 47.62 ± 15.91 
years. Among the patients, syndesmotic fixation was observed in 28 (53.8%), while 
24 (46.2%) did not have syndesmotic fixation. When fractures were evaluated 
according to the Danis-Weber classification, 1 (1.9%) was Type A, 38 (73.1%) were 
Type B, and 13 (25%) were classified as Type C fractures. According to the LaugeHansen classification, there were 36 (69.2%) SER type fractures, 12 (23.1%) PER type 
fractures, and 4 (7.7%) SAD type fractures. When evaluated according to the 
Haraguchi classification, 34 (65.4%) fractures were Type 1, 10 (19.2%) were Type 2, 
and 8 (15.4%) were Type 3 fractures.
Among these patients, 21 (40.4%) had concomitant tibiotalar dislocation at the time of 
the fracture. The average time to surgical intervention for the patients was 4.79 ± 3.56 
days. Among the parameters included in the study, such as age, gender, time to surgical 
intervention, presence of tibiotalar dislocation, and the proportional area of the 
ix
posterior fracture fragment, it was concluded that these factors did not significantly 
affect the requirement for syndesmotic fixation.
When evaluating the impact of classifications on the necessity of syndesmotic fixation, 
no significant relationship was found between fracture types in the Danis-Weber and 
Lauge-Hansen classifications and the need for syndesmotic fixation. However, in the 
Haraguchi classification, it was observed that the necessity for syndesmotic fixation 
was less in Type 3 fractures compared to Type 1 and Type 2 fractures.
After syndesmotic screw placement based on the Chertsey test following posterior 
malleolus fixation, no significant differences were found in postoperative functional 
outcomes and radiological scores between the two groups – one with inserted 
syndesmotic screws and the other without.
Conclusion: We concluded that the decision for syndesmotic fixation after posterior 
malleolus fixation in trimalleolar fractures should be based on intraoperative 
assessment tests rather than classifications and preoperative parameters.
Keywords: Posterior malleol, syndesmosis, chertsey, trimalleolar