Özofagus korozyonlarında hesperidinin striktür gelişimi üzerine etkisi
The effect of hesperidine on the development of stricture in corrosive esophageal burns
Yazar: MERYEM UĞUR
Danışman: DOÇ. DR. AYŞE KARAMAN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Dr. Sami Ulus Çocuk Sağl. ve Has. Eğt. ve Arş. Hast. / Çocuk Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2017
Konu: Çocuk Cerrahisi = Pediatric Surgery
Dizin: Antioksidanlar = Antioxidants ; Hesperidin = Hesperidin ; Korozyon = Corrosion ; Özofagus = Esophagus ; Özofagus stenozu = Esophageal stenosis

Özet:
Amaç:
Korozif maddelerin alımına bağlı oluşan korozif özofagus yanıkları ve sonrasında gelişen özofagus darlığı önemli bir sağlık problemi olmaya devam etmektedir. Yapılan çok sayıda deneysel ve klinik çalışmaya rağmen günümüzde halen mortalite ve morbiditesi yüksek olan korozif özofagus yanıklarında kesin bir tedavi protokolü yoktur.
Doğal bir flavonoid olan Hesperidin (HES) inflamasyon modellerinde inflamasyonun proliferatif ve eksudatif fazında etkilidir. Serbest oksijen radikallerini yok edici etkisi vardır. Bu özelliklerinden dolayı hesperidinin striktür gelişimi üzerinde etkili olabileceği düşünülerek çalışmamızda HES kullanıldı.Çalışmamızda sodyum hidroksit (NaOH) ile korozif özofagus yanığı oluşturulan ratlarda HES tedavisinin özofagusda meydana gelen histopatolojik ve biyokimyasal parametrelerdeki değişiklikler üzerindeki etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır.

Gereç ve Yöntem: 
Bu çalışmada 29 adet dişi Wistar-Albino rat kullanıldı. Gehanno ve Guedon modeli örnek alınarak ratların özofagusunda yanık oluşturuldu. Çalışmada kullanılan ratlar: sham grubu (grup 1), tedavi verilmeyen ve 14 (grup 2) ve 21 (grup 4) gün sonra sakrifiye edilen ratlar ile tedavi verilen ve 14 (grup 3) ve 21. günde (grup 5) sakrifiye edilen grup (grup 5) olmak üzere toplam 5 gruba ayrıldı. 
Tedavi gruplarında yanık oluşumundan 1 saat sonra 100 mg/kg dozunda intraperitoneal HES tedavisine başlandı ve sakrifikasyon aşamasına kadar tedaviye devam edildi. 14 ve 21 gün sonrasında ratlar sakrifiye edildi. Ratlardan alınan tam kan örnekleri ile distal özofagus spesmenleri histopatolojik ve biyokimyasal olarak incelendi. Tedavinin etkinliğini değerlendirebilmek için, stenoz indeksi (SI), histopatolojik hasar skorlaması,  doku ve serum TAS ve TOS düzeyi ile deney öncesi ve sonrası ratların kilosu tartılarak karşılaştırma yapıldı.



Bulgular:
Çalışmamızda özofagus doku örneklerinin histopatolojik olarak değerlendirilmesinde, inflamasyon, nekroz, fibrozis gibi hasar skorları, HES tedavi gruplarında daha düşük, tedavi uygulanmayan gruplarda ise daha yüksek bulundu. Benzer şekilde SI'da tedavi uygulanmayan gruplarda yüksekken (p<0.05), HES tedavisi uygulanan gruplarda sham grubuna benzer bulundu. HES tedavi grupları arasında SI açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı. 
Ratlardan alınan kan ve özofagus doku örneklerinin biyokimyasal incelemesinde serum TAS ve TOS, doku TAS ve TOS düzeyleri çalışıldı, fakat gruplar arasında doku TAS-TOS ve serum TOS düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamadı.
Çalışmamızda ratların deney başlangıç ve sonundaki tartıları kıyaslandığında tedavi grupları ve sham grubunun tartılarının benzer olduğu görüldü. HES tedavisi verilmeyen gruplardaki ratların tartılarında ise belirgin azalma mevcuttu (p<0,001).

Sonuç:
Bu çalışmada, korozif özofagus yanık modelinde doku ve serum TAS-TOS düzeylerinin değerlendirilmesinde anlamlı sonuçlara ulaşılamamıştır. HES'in korozif özofagus yanık modelinde, makroskopik ve mikroskopik hasar bulgularını azalttığı, hasar derecesi ile striktür gelişimini engellediği ve özofagus yanığı olan ratlarda beslenme üzerine olumlu etkileri olduğu gösterilmiştir. Korozif özofagus yanıklarında HES tedavisinin etkinliğininin tedavi süresiyle ilişkisinin değerlendirilebilmesi konusunda ileri çalışmalara ihtiyaç vardır. 

Anahtar kelimeler: Korozifler, özofagus, özofagus darlığı, antioksidanlar, Hesperidin

Abstract:
Objectives: 
Corrosive esophageal burns due to the ingestion of corrosive substances and esophageal stricture developing afterwards, continue to be an important health problem.
Despite the many examples of experimental and clinical work done, there is no definitive treatment protocol for corrosive esophageal burns, which still have high mortality and morbidity.
Hesperidin (HES), a natural flavonoid, is effective in the proliferative and exudative phases of inflammation in inflammatory models. It has the effect of destroying free oxygen radicals. Because of these properties, HES was used in our study because hesperidin might be effective on stricture development. In our study, it was aimed to investigate the effects of HES treatment on changes in histopathological and biochemical parameters in the esophagus in rats with corrosive esophageal burns with sodium hydroxide (NaOH).


Materials and Methods: 
In this study, 29 female wistar albino rats were used. The Gehanno and Geudon experimeantal model is used to create corrosive esophagus burn. The subjects divided five groups; Sham (group 1), the group not treated, dissected at the end of 14th (Group 2) and 21 th day (Group 4) , the group treated, dissected at the end of 14th (Group 3) and 21 th day (Group 5).
Intraperitoneal HES treatment was started at the dose of 100 mg / kg 1 hour after the burn formation in the treatment groups and the treatment was continued until the sacrification stage. After 14 and 21 days, the rats were sacrificed. Whole blood samples from rats and distal esophageal specimens were examined histopathologically and biochemically. Stenosis index, histopathologic damage score, tissue and serum TAS and TOS levels, and comparison of rats weight before and after the experiment were used to evaluate the efficacy of the treatment.


Results:
Histopathological evaluation of esophageal tissue specimens in our study showed that injury scores such as inflammation, necrosis and fibrosis were lower in the HES treatment groups and higher in the untreated groups.Similarly, SI was higher in untreated groups(p<0.05), whereas it was similar to sham group in HES treatment groups. No statistically significant difference was found between the HES treatment groups.
Serum TAS and TOS, tissue TAS and TOS levels were studied in the biochemical analysis of blood and esophageal tissue samples taken from rats, but no statistically significant difference was found between tissue TAS-TOS and serum TOSlevels.
In our study, weights of the treatment groups and the sham group were found to be similar when weights of the rats were compared at the beginning and at the end of the experiment. There was a significant decrease in the weights of the rats in the groups without HES treatment (p<0,001).

Conclusions: 
In this study, no significant results were obtained in assessing tissue and serum TAS-TOS levels in the corrosive esophageal burn model. In the corrosive esophageal burn model of HES, it has been shown that it reduces the findings of macroscopic and microscopic damage, inhibits the degree of damage and stricture development, and has positive effects on nutrition in esophageal burn rats. Further research is needed to evaluate the efficacy of HES therapy in relation to treatment duration in corrosive esophageal burns.

Key words: Corrosives, esophagus, esophageal stricture, antioxidants, Hesperidin