Farklı protetik tedavi yaklaşımlarının implant çevresi krestal kemik yıkımına olan etkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of crestal bone loss around implants treated with different prosthetic protocols
Yazar: OSMAN ALPER TEMİZ
Danışman: PROF. A. TUNÇ İLGENLİ
Ege Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Periodontoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2012
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Alveolar kemik kaybı = Alveolar bone loss ; Dental implantasyon = Dental implantation ; Dental implantlar = Dental implants ; Kemik rezorpsiyonu = Bone resorption ; Osseointegrasyon = Osseointegration ; Çene = Jaw

Özet:
Modern implant sistemlerinde, implant çevresi krestal kemik kaybının önlenebilmesi için farklı yöntemler geliştirilmektedir. Protetik işlemler sırasında abutmentin bir daha çıkartılmamak üzere tek adımda kalıcı(TAK) olarak yerleştirilmesi bu yöntemlerden biridir. Çalışmamızın amacı, iki aşamalı cerrahi ile yerleştirilen implantlarda, osseoentegrasyon sonrası tek seferde kalıcı yerleştirilen abutmentlerin krestal kemik kaybını önlemedeki etkisini konvansiyonel protetik yöntemlerle karşılaştırmalı olarak incelemek ve TAK abutmentlerin boyun kısımlarının pürüzlendirilmesinin bağ dokusu ataşmanını güçlendirme ve krestal kemik rezorpsiyonunu önlemede ek faydasının olup olmadığını değerlendirmektir.Her hastada posterior maksilla ya da mandibulaya 3,75 mm çapında 3 ya da daha fazla MIS Seven implant yerleştirildi. İmplantlar, abutmentlerin yerleştirme zamanları ve yüzey özelliklerine göre randomize olarak 3 gruba ayrıldı:-Test-1 (pürüzlendirilmemiş tek adımda kalıcı abutment - TAK ),-Test-2 (pürüzlendirilmiş tek adımda kalıcı abutment - P-TAK )-Kontrol (konvansiyonel protetik protokol).Krestal kemik seviyelerindeki değişimleri gözlemlemek için; i)implant üstleri açılmadan hemen önce, ii)protezlerin yerleştirilmesinden hemen sonra ve iii)bunu takip eden 1, 6 ve 12. aylarda standart dijital radyografiler alındı.Çalışma 22 hastaya 106 implant yerleştirilerek tamamlandı. Test-1 grubundaki krestal kemik kaybı değerleri, 1. ayda 0,06 mm, 6. ayda 0,28 mm ve 12. ayda 0,46 mm. iken, Test-2 grubunda bu değerler sırasıyla 0 mm, 0,27mm ve 0,43mm olarak ölçüldü. Kontrol grubundaki değerler ise 1.ayda 0,21mm, 6. ayda 0,74 mm ve 12. ayda 1.14 mm olarak saptandı. Konvansiyonel protetik protokolün izlendiği kontrol grubundaki krestal kemik kaybı miktarı, tüm ölçüm zamanlarında Test-1 ve Test-2 gruplarından yüksek bulunurken (p<0,05), test grupları arasında anlamlı farka rastlanmadı. Krestal kemik kaybı değerlerinin grup içi karşılaştırılmasında, tüm gruplarda 6. ve 12. aylarda, 1. aya göre istatistiksel olarak anlamlı artış gözlendi. (p<0,05)Bu bulgular ışığında : Çift aşamalı, internal altıgen bağlantılı, butt joint implantlarda, abutmentlerin takılıp çıkartılmasını gerektiren konvansiyonel protetik protokol izlendiğinde krestal kemik kaybı olmaktadır. Standart veya pürüzlendirilmiş abutmentlerin, implant üstlerinin açılmasından hemen sonra tek adımda kalıcı olarak yerleştirildiği gruplarda da krestal kemik kaybı gözlenmektedir, ancak bu kaybın kontrol grubuna oranla anlamlı ölçüde az bulunması, abutmentlerin tek adımda kalıcı olarak yerleştirilmesi krestal kemik yıkımını azaltmaktadır sonucunu çıkartmaktadır. Abutmentlerin boyun kısımlarının pürüzlendirilmesi ise krestal kemik kaybını önlemede klinik olarak ihmal edilebilir düzeyde istatistiksel anlamlı ek bir fayda sağlamamaktadır.

Abstract:
The primary goal of this prospective radiographic study was to evaluate the clinical efficiency of one-time permenantly seated abutments with regard to changes in marginal bone levels. A secondary goal was to observe whether there would be any additional benefits of roughening the transgingival collar of the abutment on preventing the crestal bone loss.Three or more MIS implants with a diameter of 3.75 mm were placed either in the posterior maxilla or mandible in each patient. The implants were randomly allocated into three groups, which were determined according to the timing of placement and surface properties of regular sized complete prosthetic transgingival abutments (CPK). In the first group, standart machined collar CPK abutments were seated at the time of second stage surgery and remained in place through final restoration, while in the second group, modified roughened collar CPK abutments were seated permanently at the time of second stage surgery. The third group served as control and standart machined collar CPK abutments were seated after several removal and reconnections alongside a conventional restorative protocol. Standardized digitized periapical radiographs were taken immediately prior to exposure of implants(baseline), just after delivery of the final restoration and at the following 1, 6 and 12 month follow-ups, for examining the crestal bone level.The study was completed with 106 implants in 22 patients. In the Control group, crestal bone loss values at 1, 6 and 12 month follow-ups were 0,21 mm, 0,74 mm. and 1,14 mm. respectively, while crestal bone loss was 0,06 mm, 0,28 mm. and 0,46 mm. for the 1st Test group and 0 mm, 0,27 mm and 0,43 mm for the 2nd Test group respectively. Mean crestal bone loss values of the control group were significantly higher than both test groups at each follow-up period (p<0,05), while there was no significant difference between the test group values. Intra-group evaluation of each group showed an increase in crestal bone loss at 6 and 12- month follow-up, compared to 1- month values.Within the limitations of the present study, it can be concluded that the non-removal of abutments placed at the time of second stage surgery results in a statistically significant reduction of the crestal bone loss around two-staged, internal-hex connection, butt-joint, tapered implants in cases of partial posterior maxillary and mandibular edentulism when compared to conventional prosthetic protocol. Roughening the transgingival collar of the abutment led to a very small and not significant clinical improvement; so, it can be concluded that roughening the abutment surface has no additional benefit on the crestal bone preservation. More randomised clinical trials are needed to properly investigate this matter.