Diş eti çekilmelerinin tedavisinde siyanoakrilat doku yapıştırıcısının klinik etkinliğinin sütur ile karşılaştırılması /
Yazar: KEVSER YILDIRIM
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ ZEYNEP TAŞTAN EROĞLU
Necmettin Erbakan Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Periodontoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2024
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry

Özet:
Amaç: Bu çalışmada, Miller sınıf I ve II çoklu diş eti çekilmelerinin tedavisinde uygulanan subepitelyal bağ dokusu grefti ile kombine modifiye koronale kaydırılan flep tekniğinde, palatinal verici bölge yara kapatmasında ve alıcı bölgede süturların desteklenmesinde siyanoakrilat doku yapıştırıcısı kullanılmasının klinik parametreler ve hasta bazlı sonuçlar üzerine etkilerinin araştırılması ve klasik sütur yöntemiyle karşılaştırılması amaçlanmıştır.
Yöntem: Çalışma kapsamında 40 adet hastada (20 çalışma grubu, 20 kontrol grubu), 110 adet Miller sınıf I ve II diş eti çekilme defekti (58'i çalışma grubunda, 52'si kontrol grubunda) subepitelyal bağ dokusu grefti ile kombine modifiye koronale kaydırılan flep tekniği kullanılarak tedavi edilmiştir. Operasyon öncesinde, 3. ve 6. ay kontrollerinde; plak indeksi, gingival indeks, sondalanan cep derinliği, klinik ataşman seviyesi, keratinize diş eti yüksekliği, papil yüksekliği ve genişliği, bukkal ve palatinal diş eti kalınlığı, diş eti çekilme yüksekliği ve genişliği ölçülmüştür. Operasyon sonrası yara iyileşme döneminde, palatinal verici bölge yara iyileşme indeksi, ağrı düzeyleri vizüel analog skala ile değerlendirilmiş ve kullanılan analjezik miktarı kaydedilmiştir. Elde edilen veriler grup içi ve gruplar arası olarak istatistiksel analiz yöntemleri ile karşılaştırılmıştır.
Bulgular: Kök kapanma oranı siyanoakrilat doku yapıştırıcısı kullanılan grupta 3. ve 6. ay ölçümlerine göre sırasıyla %80,96 ve %79,31 olarak, sütur kullanılan grupta sırasıyla %66,47 ve %63,81 olarak hesaplanmıştır. Gruplar arası fark istatistiksel olarak da anlamlı bulunmuştur (p<0,05). Tam kök kapanma oranının da siyanoakrilat kullanılan grupta daha yüksek olduğu görülmüştür (p<0,05). Palatinal bölge yara kapatma süresi siyanoakrilat doku yapıştırıcısı kullanıldığında ortalama 1,65 dakika, sütur kullanıldığında ortalama 6,2 dakika olarak hesaplanmıştır (p<0,05). Doku yapıştırıcısı kullanımının; sondalanan cep derinliği, keratinize diş eti yüksekliği, papil yüksekliği ve genişliği, bukkal ve palatinal diş eti kalınlığı ölçümleri üzerinde istatistiksel olarak anlamlı şekilde olumlu bir etkisi gözlenmezken klinik ataşman kazancı, hastanın ağrı ve analjezik kullanım miktarı, palatinal bölge yara iyileşmesi üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde olumlu etkisi olduğu görülmüştür (p<0,05).
Sonuç: Bu çalışmanın sınırları dahilinde siyanoakrilat doku yapıştırıcısının Miller sınıf I ve II diş eti çekilmelerinin subepitelyal bağ dokusu grefti ile kombine modifiye koronale kaydırılan flep tekniği ile tedavisinde palatinal verici bölgede sütur materyali yerine, alıcı bölgede ise sütur materyali ile beraber etkin bir şekilde kullanılabileceği, postoperatif ağrı ve operasyon süresini azaltarak hasta ve hekim konforunu iyileştirdiği görülmüştür.

Abstract:
Objective: This study aims to investigate the effects of using cyanoacrylate tissue adhesive in wound closure of the palatal donor site and in suture support at the recipient site during the treatment of multiple gingival recessions classified as Miller Class I and II, using the modified coronally advanced flap technique combined with a subepithelial connective tissue graft. The study also seeks to compare these effects with those of the conventional suture method in terms of clinical parameters and patient-based outcomes.
Methods: A total of 110 recession defects (58 in the study group and 52 in the control group) were treated in 40 patients (20 in the study group and 20 in the control group) using the modified coronally advanced flap combined with subepithelial connective tissue graft. Clinical measurements, including plaque index, gingival index, probing depth, clinical attachment level, keratinized gingival height, papilla height and width, buccal and palatal gingival thickness, and recession height and width, were recorded before the operation and at the 3rd and 6th months postoperatively. During the postoperative healing phase, the wound healing index of the palatal donor area and the levels of pain were assessed using a visual analog scale and the amount of analgesic used was documented. The collected data were analyzed within and between groups.
Results: The root coverage percentage in the group using cyanoacrylate tissue adhesive was calculated as 80.96% and 79.31% at the 3rd and 6th month measurements, respectively, while it was 66.47% and 63.81% in the group using sutures (p<0.05). The difference between the groups was found to be statistically significant. The complete root closure rate was also observed to be higher in the group using cyanoacrylate (p<0.05). The wound closure time in the palatal region was calculated as an average of 1.65 minutes when cyanoacrylate tissue adhesive was used and 6.2 minutes when sutures were used (p<0.05). While the use of tissue adhesive did not show a statistically significant positive effect on probing pocket depth, keratinized gingival height, papilla height and width, or buccal and palatal gingival thickness measurements, it was found to have a statistically significant positive impact on clinical attachment gain, patient-reported pain and analgesic consumption, and wound healing in the palatal region (p<0.05).
Conclusion: Within the limits of this study, cyanoacrylate tissue adhesive can be effectively used as a substitute for suture material in the palatal donor area and as a supportive element alongside sutures in the recipient area during the treatment of Miller Class I and II gingival recessions. Its use contributes to reducing postoperative pain and operation time, thereby enhancing both patient and clinician comfort.