Deneysel olarak tip 2 diyabet oluşturulan sıçanlarda aerobik egzersiz sıklıklarının ve hafta sonu savaşçısı egzersiz modelinin diyabet parametreleri ıle kas dokusuna olan etkisi
The effects of aerobic training frequency and weekend warrior model of exercise on diabetic parameters and muscle tissue in  experimental rat models of TYPE 2 diabetes
Yazar: NURAY ALACA
Danışman: PROF. DR. HIZIR KURTEL
Marmara Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Fizyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2015
Konu: Fizyoloji = Physiology
Dizin: Aerobik güç = Aerobic power ; Diabetes mellitus-tip 2 = Diabetes mellitus-type 2 ; Egzersiz = Exercise ; Kas kuvveti = Muscle strength ; Kaslar = Muscles ; Nikotinamid = Nicotinamide ; Streptozotosin = Streptozotocin ; Sıçanlar = Rats

Özet:
Amaç: Deneysel tip 2 diabetes mellitus (T2DM) modelinde; egzersiz sıklıklarının; diyabet parametrelerine, iskelet kası histopatolojik yapısına, miyopatiye ve mitokondriyal fonksiyon bozuklukları üzerine etkisini araştırmaktır. 
Gereç ve Yöntem: Nikotinamid (NAD-110 mg/kg, i.p) ve streptozotosin (STZ- 65 mg/kg, ip) uygulanarak Sprague Dawley (n: 35) sıçanlarda T2DM oluşturulmuştur. Gruplar; sedanter kontrol (SK), sedanter diyabet (SD), diyabet ve sürekli egzersiz (DsE, 30 dk/gün, 5 gün/hafta), diyabet ve kısa aralıklı egzersiz (DkaE, 3x10 dk/ gün, 5 gün/hafta) ile diyabet ve hafta sonu savaşçısı egzersizi (DhsE, 35+40 dk /gün, 2 gün/hafta) olarak adlandırılmıştır. Altı haftalık yüzme egzersizi sonrasında biyokimyasal olarak; sitokinler, insülin, glikoz, plazma ve kas dokusu miyeloperoksidaz (MPO) ve molandehid (MDA) seviyeleri ölçülmüştür. Histolojik olarak; histomorfometrik ve mitokondriyal fonksiyon analizleri yapılmıştır. 
Bulgular: SD'de; glikoz, kolesterol, trigliserit, sitokinler, plazma ve kas dokusu MPO ve MDA seviyeleri SK ile karşılaştırıldığında yüksekti (p<0,05). Ek olarak insülinde ve mitokondriyal fonksiyonda azalma ile kas atrofisi vardı (p<0,05). Bütün egzersiz gruplarında; glikoz, kilo kaybı, doku ile plazma MPO ve MDA seviyeleri, kas atrofisi ve mitokondriyal fonksiyon  SD' ye göre iyileşme göstermiştir (p<0,05).
Sonuçlar: Çalışmamız STZ-NAD ile indüklenen T2DM modelinde; metabolik bozukluklar, inflamasyon, oksidatif stres artışı, miyopati ve mitokondriyal hasarda egzersizin önemini vurgularken egzersiz sıklığının toplam süre değişmemesi kaydıyla öne çıkan bir fark yaratmadığını göstermektedir.

Abstract:
Objective: We aimed at exploring the effects of training frequency on diabetic parameters, the histopathological structure of skeletal muscle, myopathy and mitochondrial dysfunction in an experimental model of type 2 diabetes mellitus (T2DM). 
Materials and Methods: T2DM was induced by using nicotinamide (NAD,110 mg/kg/i.p.)  and streptozotocin (STZ, 65 mg/kg/i.p.) in Sprague Dawley rats (n:35) and diabetic rats were allocated into the groups of sedentary control (SC), sedentary diabetes (SD), diabetes and continuous exercise (DcE; 30 minutes/day, 5 days/week), diabetes and short bouts of exercise (DsbE,  3x10 minutes/day, 5 days/week) and diabetes and weekend warrior (DwwE, 35+40 minutes/day, 2 days/week). After 6 weeks of swimming training, biochemical tests were performed to measure cytokines, insulin, glucose, plasma and muscle myeloperoxidase (MPO) and malondialdehyde (MDA) levels. Histologic analyses, consisting of histomorphometric and mitochondrial function analyses were also performed. Results: In the SD group; glucose, cholesterol, triglycerides, cytokines, plasma and muscle MPO and MDA levels were higher than those in the SC group. In addition, decreased insulin levels and mitochondrial function as well as muscle atrophy (p<0.05) were detected in the SD group. When compared to the SD group, greater improvements were observed in all training groups in terms of glucose, tissue and plasma MPO, MDA levels, weight loss, atrophy and mitochondrial function (p<0,05) 
Conclusion: Emphasized the impact of training on the metabolic disorders, inflammation, increased oxidative stress, myopathy and mitochondrial damage in the rat model of STZ-NAD induced T2DM, while training frequency did not make a significant difference unless the total duration of training changed.