Yüksek tibial osteotomi sonrası total diz artroplastisi yapılan hastaların klinik ve radyolojik olarak değerlendirilmesi
Yüksek ti̇bi̇al osteotomi̇ sonrasi total di̇z artroplasti̇si̇ yapilan hastalarin kli̇ni̇k ve radyoloji̇k olarak değerlendi̇ri̇lmesi̇
Yazar: FİKRET BERKAN ANARAT
Danışman: PROF. DR. CENGİZ ŞEN
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Artroplasti = Arthroplasty ; Diz = Knee ; Diz eklemi = Knee joint ; Ortopedi = Orthopedics ; Ortopedik cerrahi = Orthopedic surgery ; Osteotomi = Osteotomy ; Radyografi = Radiography ; Tibia = Tibia

Özet:
Giriş: Yüksek tibial osteotomi, varus dizilimindeki hastalarda dizin izole medial artrozu için uygulanan başarılı bir cerrahi tekniktir. Olumlu sonuçları zaman içerisinde gerileyerek dizde osteoartritin progresyon göstermesi ile total diz artroplastisine ihtiyaç duyulmaktadır. Geçirilmiş proksimal tibia osteotomisinin uygulanan total protez uygulaması üzerine etkileri çelişkili bir konu olmaya devam etmektedir. Bu çalışmada yüksek tibial osteotomi sonrası diz artroplastisi ameliyatında karşılaşılan zorlukların artroplasti sağkalımına etkisini ortaya koymayı hedefledik.
Hastalar ve Yöntem: 2000 ile 2018 yılları arasında kliniğimizde yapılan 3496 diz artroplastisi içerisinde geçirilmiş yüksek tibial osteotomi operasyonu öyküsü bulunan 61 diz (48 hasta) çalışma grubu olarak belirlendi. Altmış bir diz için osteotomi ve artroplasti ameliyat bilgileri ve komplikasyonları detaylı olarak incelendi. Takip süresince komplikasyonlar, revizyon ya da reoperasyon ile sonuçlanma durumu not edildi. Fonksiyonel değerlendirme için kliniğimizde HSS ve KSS diz skorları kullanıldı. Radyografik değerlendirme için diz anteroposterior, 30º lateral ve her iki alt ekstremite ortoröntgenogram kullanıldı.
Bulgular: 61 diz için osteotomi yaşı ortalama 55,1, artroplasti için ortalama 64,4, iki ameliyat arası geçen süre ortalama 8,9 yıl olarak tespit edildi. Osteotomi için dizlerin %52,5'inde (n=32) açık kama, %47,5'inde (n=29) kapalı kama tekniği uygulanmış, artroplasti için %68,9'si (n=42) CR, %31,1 (n=19) PS implant tercih edilmiştir. 61 dizin %14,6'sı (n=9) revizyon ile sonuçlanmıştır. Dizlerin %27,9'una (n=17) protez komponentlerinin çıkartılmasını gerektirmeyen reoperasyon yapılmıştır. 12 diz için (%19,7) tibia uzun stem kullanımı, 7 diz için (%11,5) peroperatif eversiyon güçlüğü, 14 diz için (%23,0) bağ dengesi problemi ile karşılaşılmıştır. 
Çıkarımlar: Yüksek tibial osteotomi tekniğinin ve artroplasti implant tipinin sağkalım üzerine etkisi olmadığı tespit edilmiştir. Tibiada uzun stem kullanılan ve peroperatif standart dışı cerrahi uygulama yapılan dizlerin sağkalım süresi daha kısa, revizyon oranı daha yüksektir. Tibial eğimin -2.5º'den daha büyük olması eklem hareket açıklığında azalmaya yol açmaktadır. Artroplasti ameliyatından hemen önce çekilen grafide femorotibial açının valgus diziliminde olması, artroplasti takibinde KSS diz skorlarının daha yüksek olması ile ilişkili görünmektedir.
Anahtar kelimeler: Medial kompartman osteoartriti, Yüksek tibial osteotomi, Total diz artroplastisi, Sağkalım analizi, Açık kama osteotomisi, Kapalı kama osteotomisi

Abstract:
Introduction: High tibial osteotomy is a well established technique for the treatment of medial osteoarthritis in patients with varus malalignment. The results of ostetomy are known to detoriate over time, with majority of patients eventually resulting with total knee arthroplasty. The clinical outcomes and survivorship of total knee arthroplasty following high tibial osteotomy remains controversial. We aimed to evaluate clinical and radiographic outcome of total knee arthroplasty in patients who had undergone high tibial osteotomy, and to identify risk factors that may related to inferior outcome. 
Patients and Method: Between 2000 and 2018, among 3496 total knee arthroplasty, 61 were implanted in 48 patients who had had a previous high tibial osteotomy for the treatment of osteoarthritis. Surgical data and complications for both ostotomy and arthroplasty were evaluated. All revisions and reoperations were noted during follow-up. Clinical outcome was assessed using HSS and KSS knee scores, Radiographs were evaluated on anteroposterior, 30º lateral view and ortoroentgenograms. 
Results: Mean age was 55,1 at the time of ostotomy and 64,4 at the time of arthroplasty. Interval between two operation was 8,9 years. Osteotomy performed in %52,5 (n=32) with opening wedge, %47,5 (n=29) with closing wedge technique. Among all arthroplasty implants %68,9 (n=42) were CR, %31,1 (n=19) were PS type. Nine (%14,6) arthroplasty imlants had revision of components and 17 (%27,9) had undergone any other reoperation without component removal. Long stem for tibial component was used in 12 knees (%19,7), peroperative eversion problem was encountered in 7 knees (%11,5) and ligament laxity was encountered in 14 knees (%23,0) during arthroplasty. 
Conclusions: There was no relationship between osteotomy technique, arthroplasty implant type with survivorship free from revision and reoperation. Usage of long stem for tibial component and any other unstandart procedure was related with poorer survival. Tibial slope greater than -2.5º was related to lower range of motion in knee. Preoperative valgus alignment of femorotibial angle was also related to higher KSS scores and better functional outcome compared to varus alignment.
Keywords: Medial osteoarthritis, High tibial osteotomy, Total knee arthroplasty, Survival, Opening wedge osteotomy, Closing wedge osteotomy