1980 sonrası kadın yazarların romanlarında çevreci feminizm
Environmental feminism in the works of women writers after 1980
Yazar: BAHAR PALABIYIK
Danışman: PROF. DR. GÜZİN GONCA GÖKALP ALPASLAN
Hacettepe Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı / Yeni Türk Dili ve Edebiyatı Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2019
Konu: Türk Dili ve Edebiyatı = Turkish Language and Literature
Dizin: Feminizm = Feminism ; Kadın yazarlar = Female writers ; Kaygusuz, Sema = Kaygusuz, Sema ; Roman = Novel ; Tekin, Latife = Tekin, Latife ; Türk edebiyatı = Turkish literature ; Uzuner, Buket = Uzuner, Buket ; Yazarlar = Authors ; Yeni Türk edebiyatı = New Turkish literature ; Çevrecilik = Environmentalism

Özet:
Çevre ve kadın tahribatını ortak paydada anlatan çevreci feminizm (ekofeminizm); tarihsel, kültürel, geleneksel açıdan çevre ve kadının durumunu ele almaktadır. Kadın, tarihsel süreç içerisinde ikinci tür, yarım erkek gibi söylemlerle tanımlanmış, bedensel özellikleriyle değerlendirilmiş, birçok alandan mahrum edilmiştir. Doğa ise insanlar tarafından sömürülen bir alan olmuştur. Kadın ve doğadaki bu hal feminizmi ve çevreci anlayışı birleştirmiştir. Kültürel, toplumsal ve biyolojik açıdan kadın ve doğayı ele alan çevreci feministler kadın-doğa ilişkisini doğurganlık, büyütme, koruma gibi özellikler üzerinden açıklamışlardır. Kadın ve çevre konusunda kadınların konuya yaklaşımı çevreci feminist bir duyarlılık taşımaktadır. Bu doğrultuda bu tezde 1980 sonrası kadın yazarların eserleri ele alınmıştır. 1980 sonrası eser veren yazarlarımız arasında yer alan Buket Uzuner, Sema Kaygusuz, Latife Tekin, Feyza Hepçilingirler ve Ayla Kutlu romanlarında çevreci feminizmin üzerinde durduğu konuları işlemişlerdir. Buket Uzuner'in Su (2012), Toprak (2015), Hava (2018); Sema Kaygusuz'un Yüzünde Bir Yer(2009); Latife Tekin'in Muinar (2006); Feyza Hepçilingirler'in Tanrıkadın (2002); Ayla Kutlu'nun Kadın Destanı (1994) adlı eserleri çevreci feminizmin izlerini taşımaktadır. Çalışmamızda sözünü ettiğimiz yazarların eserlerinde çevreci feminizmin ne ölçüde işlendiği, daha çok hangi noktalar üzerinde durulduğu düşüncesinden hareketle çevreci feminizm odağında incelediğimiz eserlerde temel olarak kadın-doğa özdeşimi ve kadın-doğa arasındaki ilişki incelenmiştir.

Abstract:
Environmental feminism (ecofeminism) which describes the devastation of environment and female in common ground, covers all the bases of environment and woman in historical, cultural and traditional aspects. The woman has been identified as the second kind, half-man, evaluated with their characteristics and debarred from many areas throughout history. On the other hand, nature has turned into a resource exploited by humans. This relationship between environment and woman unites the feminism and environmentalism. Environmentalist feminists who deal with women and nature in terms of cultural, social and biological aspects have explained the relationship between women and nature through features such as fertility, growth, and protection. Women's approach to the women and the environment has an environmentalist feminist sensitivity. In this direction, the works of women writers after 1980 are discussed in this thesis. Buket Uzuner, Sema Kaygusuz, Latife Tekin, Feyza Hepçilingirler and Ayla Kutlu, who are among the writers who produced works after 1980, have dealt with the issues emphasized on environmental feminism. Buket Uzuner's Su (2012), Toprak (2015), Hava(2018); Sema Kaygusuz's Yüzünde Bire Yer (2009); Latife Tekin's Muinar (2006) Feyza Hepçilingirler's Tanrıkadın (2002); Ayla Kutlu's Kadın Destanı (1994) bears the traces of ecofeminism. Based on the idea of the extent to which environmental feminism is studied in the works of the authors mentioned in our study, and which points are focused on more, these works focus on the relationship between woman and environment