Türk bireysel iş hukukunda yabancı işçilerin iş sözleşmeleriyle çalışma izinlerinin ilişkisi
La relation entre le permit de travail et le conrat de travail des ouvriers etrangers dans le droit de travail individuel Turc
Yazar: MEMET NEJAT ŞEN
Danışman: PROF. DR. ENVER MURAT ENGİN
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Özel Hukuk Ana Bilim Dalı / Özel Hukuk Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2023
Konu: Hukuk = Law

Özet:
Türkiye özellikle son yıllarda çeşitli nedenlerle göç alan bir ülke haline gelmiştir ve
bunun kaçınılmaz sonucu yabancı işçi sayısının büyük bir hızla artmasıdır. Bu artışın,
sosyal ve ekonomik yansımaları olduğu gibi, hukuk alanında da yabancı işçinin tarafı
olduğu iş sözleşmeleri artmaktadır. Yabancı işçilerin yasalara uygun olarak ülkeye
girişi, çalışma izni alması, düzenli ve kayıtlı istihdamı çerçevesinde daha çok idarenin
tasarruf alanında yer alan çalışma izinlerinin alınması, bu izinlerin yenilenmesi, sona
ermesi ve iptali süreçlerinin, yabancı işçinin bireysel iş sözleşmesinin kuruluşu,
türünün belirlenmesi ve sona ermesiyle olan ilişkisinin tekrar irdelenmesi bir gereklilik
halini almıştır. Bu irdeleme yapılırken uzun yıllardır göç alan Avrupa ülkelerinin
yabancı işçilere ilişkin mevzuatlarının, yargısal uygulamalarının ve bunlara ilişkin
bilimsel görüşlerin de karşılaştırmalı olarak dikkate alınması gerekmektedir.
Türkiye'nin taraf olduğu BM Tüm Göçmen İşçilerin ve Aile Fertlerinin Haklarının
Korunmasına Dair Uluslararası Sözleşme, çalışma hakkının temel bir insan hakkı
olduğu da göz önüne alındığında, yabancı işçilere 6735 sayılı Uluslararası İşgücü
Kanunu ve diğer mevzuat ile getirilen sınırlamaların, uyumlu bir şekilde
düzenlenmesini, yorumlanmasını ve uygulanmasını gerektirmektedir. Sözleşme,
düzenli durumdaki yabancı işçilerin belli durumlarda işlerini kaybetmelerinin çalışma
izinleri bakımından onları düzensiz hale getirmemesi, düzensiz durumdaki yabancı
işçilerin de onları bu şekilde çalıştıran işverenlere karşı korunmasını öngörmektedir.
Hukuk doktrinindeki genel kabul, 6735 sayılı Uluslararası İşgücü Kanunu ve
yabancıların Türkiye'de gelir getirici bir işte çalışmalarına ilişkin mevzuatın, kamu
düzenini ve ulusal işgücü piyasasını koruduğu, dolayısıyla mevzuata aykırılıkların ağır
idari ve hukuki yaptırımlara tabi tutulması gerektiği yönündedir. Oysa 6735 sayılı
kanun da dâhil yabancıların çalışmasına ilişkin mevzuatın "ulusal işgücü piyasasını ve
kamu düzenini koruduğu" iddia edilirken, bu koruma amacının nasıl sağlanacağı son
derece tartışmalı hale gelmekte ve düzensiz istihdama nasıl bir sonuç bağlanması
gerektiği belirsizlik sergilemektedir.
Öncelikle mevzuat, hukukta bir kişinin öncelikle bir sözleşme ile bağlı olmama
hakkının aynı zamanda kişilik haklarının bir parçasını olduğunu göz ardı eden
düzenlemeler içermektedir. Bunun bir örneği UİK m. 15'te hiçbir ayrım gözetmeksizin
"çalışmasının herhangi bir nedenle sona ermesi"nin yabancı işçinin çalışma izninin
iptal gerekçeleri arasında sayılmasıdır. Bu gibi düzenlemelerin, işçinin iş sözleşmesini
haklı olarak feshetmesi veya işveren tarafından haksız bir şekilde işten çıkartılması
halinde, bunun külfetini işçiye yüklediklerinden, yabancı işçilerin taraf olunan BM
sözleşmeleri ile korunan haklarına uygun olduğunu söylemek güçtür. Yasal düzenleme
bu haliyle, işçinin kendi kişiliğine bağlı bir hakkı (fesih hakkını) kullanması halinde
çalışma ve ikamet iznini kaybetmesi tehdidiyle karşı karşıya bırakılmasını
öngörmektedir. Bunun kaçınılmaz sonucu, Türk işçisine nazaran istihdamı daha kolay
ve fesih hakkını kullanması "çalışma izninin iptali" yaptırımına bağlanmış bir işçi
kitlesinin doğmasıdır. Yani düzenleme bu haliyle, "ulusal işgücü piyasası"nın
korunmasıyla ilgisi olmayan bir amaç göstermektedir. Kanunda yer almayan ve
uygulama yönetmeliğinde öngörülen sözleşme serbestisine müdahale niteliğindeki
diğer düzenlemelerin de (örneğin sözleşmenin taraf iradesiyle askıya alınmasına
getirilen sınırlamaların) hukuka uygunluğu tartışmalıdır.
Sözleşmeye etkinin tartışılabilmesi için, yabancı işçilerin çalışma iznine ilişkin 6735
sayılı kanun ve mevzuattaki diğer düzenlemelerin hukuki niteliğinin belirlenmesi
zorunludur. Özellikle düzensiz istihdamın, izinsiz yabancı işçi çalıştırmanın iş
sözleşmesine etkisine ilişkin Türk hukuk sitemindeki belirsizlik sürmektedir. Bir
taraftan kamu düzenine diğer taraftan hukuka aykırılıktan bahsedilirken bu aykırılığın
derecesi ve olması gereken sonuçları hakkında çok farklı görüşler ileri sürülmektedir.
Bu düzenlemelerin, ekonomik ve sosyal açıdan kamu düzenini, ulusal işgücü
piyasasını korumak için olduğu kadar, yabancı işçinin kişiliğini ve insan onurunu
korumak, kaçak işçiliği, angarya ve insan ticaretini önlemek, devletin işgücü
piyasasını denetlemesini sağlamak amacıyla getirilmiş düzenlemeler olduğu hususu
göz ardı edilmemelidir. Doktrinde, tek başına çalışma izinlerine ilişkin düzenlemelere
aykırılığın sözleşmenin geçerliliğine etkisi, farklı değerlendirilmelere tabi tutulsa da,
TBK m. 394/ f. 3 çerçevesinde ileriye etkili geçersizlik görüşü ağır basmaktadır. Oysa
bir başka açıdan, pratikte bir fesih ihbarına indirgenmiş görünse de, ileriye etkili
geçersizliğin de bir geçersizlik ve ağır bir hukuki yaptırım olabileceği dikkate
alınmalıdır.
Kanun maddesine kaynak teşkil eden İsviçre Hukuku, geçersizlik TBK m. 394/f. 3
uyarınca ileriye etkili kabul edilse bile, işverenin kaçak işçi çalıştırmadan fayda
sağlamasına yönelik geçersizlik yaptırımının doğrudan uygulanan bir hukuki yaptırım
olarak görmemektedir. Fransız hukuku ise, her ne kadar Fransız yargısal ve idari
uygulaması bu konuda tutucu davransa da, düzensiz durumdaki yabancı işçinin iş
sözleşmesiyle ilgili hukuki sorunlar açısından düzenli durumdaki yabancı işçinin
durumuna "asimile edilmesini" sağlamayı amaçlayan ayrıntılı ve açık düzenlemeler
içermektedir.
Karşılaştırmalı hukuktan hareketle Türk hukukuna bakıldığında, düzensiz istihdamda,
iş sözleşmesinin tarafı bakımından hukuka aykırılık bulunması sebebiyle ileriye etkili
geçersizliğin savunulması, sözleşmenin sona ermesi bakımından fesih usulü açısından,
işçiyi koruyan yasal düzenlemelerden gereği gibi yararlanamayan, farklı bir fesih
usulüne tabi bir işçi kitlesi yaratacağı için, çalışma izinlerine yönelik kanun
hükümlerinin amacına uygunluğu tartışmalı bir tutum teşkil edecektir. Uzmanlık
gerektiren bir mesleğin ancak gerekli ve kendine özgü izinle yapılabildiği hallerde,
ağır basan kamu yararının mevcudiyeti halinde geçersizlik yaptırımı düşünülse bile,
salt düzensiz işçi çalıştırma halinde, bunu külfetinin işçiye yükletilmesi, iş hukukunun
amaçları ve ulusal iş piyasasının korunması açısından üzerinde tekrar düşünülmesi
gereken bir konudur.
Yabancıların çalışmasına ilişkin düzenlemelerin bir kısmı yönetmeliklerde yer
almakta, bir kısmı ise ne yazıl ki mevzuatta açıkça belirtilmemesine rağmen doğrudan
idarenin tasarrufuyla "fiili uygulama" şeklinde gerçekleşmektedir. Bakanlığın internet
sitesinde yer verilen ve idareye sunulması zorunlu iş sözleşmesi de böyledir. Bu
sözleşmenin, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'ndaki düzenlemeden farklı
olarak, yabancı işçi ile işvereni arasındaki iş sözleşmesine ispat veya geçerlilik
anlamında bir şekil şartı olarak etkisinin kabul edilmesi güçtür. Salt idarenin yazılı
sözleşme sunulmasını istemesi, bu yazılı sözleşmenin, aslında sadece idari bir işlemin
yerine getirilmesine yönelik bir belge olduğu gerçeğini değiştirmez. "Kamu düzeni"
kavramının her bir yasal düzenlemede kendini ne şekilde ve ağırlıkta gösterdiği tekrar
üzerinde düşünülmesi gereken bir konudur. İdarenin yabancı işçinin iş sözleşmesi
üzerindeki denetiminin, kamu düzenini birebir 5580 sayılı kanundaki gibi
ilgilendirdiği kabul edilerek bu sebeple yabancılarla yazılı olarak yapılmayan iş
sözleşmelerinin geçersiz olduğu yönünde bir görüş, düzenlemelerin amacını aşan bir
yorum teşkil edecektir. Bir diğer sorun da kanunlar ihtilafı açısından ortaya
çıkmaktadır: çalışma iznine ilişkin kuralların doğrudan uygulanan kurallar olması
kabul edilse bile, bu kabul sebebiyle yönetmelikteki yazılı sözleşmenin aynı zamanda
yazılı şekil şartı anlamına geldiğini kabul etmek, doğrudan uygulanan kurallara
amaçlarının ötesinde bir anlam vermek olur. Yabancıların çalışma izni başvurularında
yazılı iş sözleşmesi istenmesi, bir yandan devletin egemenlik yetkisinin bir yansıması
olarak ulusal iş piyasasının ve ekonominin korunmasına yönelik denetim yetkisinin
diğer yandan temel insan haklarının korunmasının, bu arada insan kaçakçılığının, yasa
dışı çalışmanın ve angaryanın önlenmesine ilişkin ulusal ve uluslararası hukuk
kurallarının bir gereğidir. Bu konuda sözleşme üzerindeki idari denetim kendi
amaçlarıyla sınırlıdır ve özeldir. Düzensiz durumdaki yabancı işçiler açısından,
sözleşmede şekil şartına uyulmadığından veya geçersizlikten bahsedilemeyeceği gibi,
idareye sunulan yazılı sözleşmenin, taraflar arasındaki sözleşme ilişkisinin gerçek
türüne ve hükümlerine ilişkin yasal düzenlemeleri bertaraf edici bir etkide
bulunabileceği de kabul edilemez. Yabancı işçiyi yasadışı çalıştıran işverenin lehine
sonuçlara varılması, çalışma izinlerine ilişkin yasal düzenlemelerinin koruma
amacının aleyhine sonuçlara varmak anlamına gelir.
İşyerinde çalıştıracağı yabancı işçinin çalışma izninin alınması sorununun işverene ait
bir işletme riski olduğu, yerleşik ve doğru bir kabuldür. Tarafların ifa edilmesi
amacıyla yaptıkları bir iş sözleşmesinde, bir işverenin çalışma izni olmadan işçi
çalıştırması, "çalışma şartlarının uygulanmaması" olarak ya da m. 24/II-c
düzenlemesine aykırılık olarak değerlendirilebilecektir. İzinsiz yabancı işçi çalıştırma,
sadece ülkenin kamu düzenine ve yerli iş gücüne yönelik değil, öncelikle ve doğrudan
doğruya işçiyi koruma borcuna aykırı bir harekettir. Düzensiz durumdaki yabancı işçi,
hukuki statüsü daha kırılgan ve zayıf konumdadır. İzinsiz çalıştırmaması gereken bir
işçiyi izinsiz olarak fiilen çalıştıran işveren, sözleşmenin geçersizliğini ya da işçi
tarafından aldatıldığını yahut işçinin çalışma izinleri bakımından kendi üzerine düşen
yükümlülükleri yerine getirmediğini, kural olarak, ileri sürememelidir.
Çalışma izninin bulunmaması yahut çalışma izni süresinin uzatılmaması, taraflar
açısından geçici veya devamlı bir ifa yahut ifayı kabul imkânsızlığı yaratabilir.
Buradaki sorun, sözleşme yapıldıktan sonra ifa aşamasına geçilirken ortaya çıkan bir
ifa engelinin hangi tarafa atfı kabil olduğu ve riskin nasıl paylaştırılması gerektiğine
ilişkindir. Yasal düzenleme (TBK m. 394/f. 3) fiilen ifa edilmiş sözleşme ilişkilerini
korumaktadır. Diğer yandan sözleşme tarihi ile ifa başlangıç tarihi farklı olabilir. Bu
hususlar da dikkate alınarak, ortaya çıkabilecek her durumun özelliğine göre ayrı ayrı
değerlendirme yapılması gerekir. İfanın alacaklının etki alanından kaynaklanan
sebeplerle mümkün olmaması halinde alacaklı temerrüdü, borçlunun etki alanından
veya tarafların etki alanı dışında bir sebepten kaynaklandığında imkânsızlık şeklinde
bir ifa engelinin varlığını öngören teorik görüşlerin de üzerinde durulması bir
ihtiyaçtır.
Ortaya çıkan bir diğer sorun, çalışma izinlerinin iş sözleşmesinin türüyle olan
ilişkisidir. Çalışma izninin süreli olmasının, tek başına iş sözleşmesinin belirli süreli
niteliği kazanması için gerekli objektif koşulu sağlayıp sağlamadığı tartışmalıdır.
Genel olarak süreli çalışma izninin, yabancı işçinin iş sözleşmesini her durumda belirli
süreli olarak nitelendirebilmemizi sağlayan bir objektif koşul teşkil ettiğini söylemek
mümkün görünmemektedir. Karşılaştırmalı hukuk da dikkate alındığında, çalışma
izinlerine ilişkin mevzuatın, sözleşme türlerine ve çalışma biçimlerine göre yeniden
düzenlenmesi gerekmektedir.
Çalışma iznine ilişkin ortaya çıkabilecek durumların (izin talebinin reddi, iptal veya
uzatmama) sözleşmenin sona ermesine etkisi bir diğer ele alınması gereken sorundur.
Bu durumların, tarafların sözleşmeden bekledikleri ve ilk başta öngördükleri
menfaatleri tehlikeye düşürecek ve sonunda sözleşmenin feshini gerektirecek ağırlıkta
bir ifa engeli olup olmadığı sorunu ele alınmalıdır. Bir sözleşme ilişkisinde, taraflar
kural olarak, izinsiz işçi çalıştırmayı ve birbirlerinin hem özel hukuk hem de kamu
hukuku açısından menfaatlerini tehlikeye atmayı hedeflemezler. O sözleşmenin yasal
açıdan gerekli çalışma izinleri alınarak gereği gibi ifa edileceğini öngörürler.
Taraflardan birinin aksi durumu öngörmesi ve diğer tarafı bu hususta yanıltılması
halinde, bundan sorumlu olan tarafın sözleşme görüşmeleri sırasındaki yanıltıcı
fiillerinden dolayı sorumluluğu (culpa in contrahendo) gündeme gelecektir. Öte
yandan, izinsiz çalışmada yasal açıdan bir ifa/ifayı kabul engeli olduğunun kabul
edilmesi, işçinin fiilen kaçak çalıştırılmasına engel olmamıştır. Her bir somut durumda
kusura dayanan veya kusura dayanmayan fesih nedenleri açısından, bu nedenlerin
nereden kaynaklandığı ile fesih nedenlerinin ağırlık derecesi de dikkate alınarak bir
değerlendirme yapılmalıdır.

Abstract:
In recent years, Turkey has become a country subject to migration, and this fact has
the effect of increasing very rapidly the population of foreign workers in the country.
This increase, having reflections in the economic and social field, was also noted with
regard to employment contracts with a foreign party. It has become necessary to
examine the relation of the procedures for obtaining, renewing and cancelling a work
permit, which, concerning the entry of foreign workers into the country by legal means
and their legal employment, remain in the power of the administrative authority, with
the conclusion of the employment contract of the foreign worker, the type of this
contract and its termination. During this review, one needs to consider and compare
the legislation, legal practice and legal literature of European countries where
migration is the subject of a much greater experience.
The United Nations' International Convention on the Protection of the Rights of All
Migrant Workers and Members of Their Families, which is endorsed by Turkey, also
taking into account that the right to employment is a fundamental human right, requires
that derogations of this right to foreigners, having been subject to the law number 6735
and other legal regulations, be regulated, interpreted and practiced in a manner
compatible with itself. The Convention provides that foreign workers in a regular
situation must not be made irregular in the event of loss of employment for certain
conditions, and that irregular foreign workers must be protected against their
employers who make them work in this situation.
The doctrine of law has generally accepted, that the law number 6735 on foreign
workers and the legislation concerning the employment of foreigners in Turkey in
gainful work in general, protects above all public order and the national labour market,
and that for this reason violations of this legislation should be subject to severe
administrative and civil penalties. However, by claiming that all legislation concerning
foreign workers, including law 6735, "protects the national labour market and public
order", it becomes quite a matter of discussion how the purpose of this protection will
be achieved and the problem of sanctioning irregular employment still remains
insoluble.
First, the legislation contains provisions ignoring a person's right to not to be bound
by a contract as a part of his rights due to his personality. An example is the article 15
of the foreign labour act which, without making any distinction, provides that any
termination of the employment contract "for any reason" is cause for cancellation of a
permit. It is difficult to accept that such provisions are compatible with the United
Nations conventions on foreign workers, because they place the burden of the
termination of contract on the worker, even if it arises from an unfair breach by the
employer or an act by the worker based on the unjust actions of the other. The
legislation, as such, threatens the worker with the cancellation of his work and
residence permit in case that he executes the right linked to his personality. The
immediate effect of this is the birth of a mass of workers who are easier to employ and
whose right to termination of contract is sanctioned by the cancellation of their permits.
In other words, the legal provision as it stands has a purpose that has nothing to do
with the purpose of protecting "the national labour market". The subject of the legality
of other provisions, not provided for by law but by regulation and which constitute an
intervention in the freedom of contract (for example the limitations for the right of the
parties to suspend the contract), is also debatable.
To discuss their effects on the employment contract, it is essential to determine the
legal nature of the provisions of law 6735 and other legal regulations. Above all, the
uncertainty regarding the effect of the irregular employment of the foreign worker on
the employment contract is still present. We speak on the one hand of the violation of
the law, on the other of the violation of public order, but there are several points of
view on the degrees of this violation and the consequences that it must undergo. First
of all, one must not forget that these regulations are intended to protect the personality
of the foreign worker and human dignity, to prevent clandestine work, human
trafficking and forced labour, to control the labour market, along with the objective of
maintaining the social and economic public order and the protection of the national
labour market. In the doctrine, although the effect of the violation of the legislation on
the authorisation to work on the contract is evaluated in different ways, the point of
view admitting an invalidity towards the future which is provided for by article 394 al.
3 of the code of obligations, is predominant. However, from another point of view,
although it is reduced to a notice of dissolution, we must take into account that
invalidity towards the future is still a invalidity and it is a severe sanction.
The source of the Turkish legal provision, the Swiss law, even if it accepted that the
invalidity of the contract works towards the future, does not provide for such a sanction
of invalidity as an immediate sanction whose application will serve the employer who
hires the unlicensed worker. As for French law, despite the conservative position of
French legal and administrative practice, it contains legal provisions, which aim to
"assimilate" the irregular foreign worker to the status of a regular worker when there
are problems with his employment contract.
When one examines Turkish law relying on comparative law, accepting the point of
view that presumes invalidity towards the future due to an illegality concerning the
part of the contract, will set up a mass of workers who will not benefit from the
protective provisions about termination and termination proceedings and who will be
subject to other termination proceedings, and this position is in contrast to the purpose
of the legislation on work authorisation. Even if in the event of the performance of a
profession requiring a specialist with a specific authorization, a sanction of invalidity
is admitted, it is a subject of discussion to be reconsidered especially with regard to
the objectives of labour law and of the protection of the national labour market,
whether the sole hiring of a worker without a permit should bear the burden on the
worker or not.
Part of the legal provisions on the hiring of foreigners is in the regulations, and
unfortunately another part is in no written rule and is carried out with the force of the
administration as a "fait accompli". This is the case for the employment contract that
one is obliged to present to the administration and which is presented on the website
of the ministry of labour. It is difficult to accept that this form of contract, which is,
for example, different from the employment contract provided for in law 5580, is a
condition for validity or for proof. The request of the administration to present a
written contract, by itself, does not affect the fact that this document is only a formal
necessity for the administrative process. The question of the concept of "public order"
and its form of existence and its degree of predominance in each regulation, is a
question to be reconsidered. The evaluation which presumes that the control of the
administration on the employment contract of the foreign worker, is shown in the same
way as that of the law 5580, with regard to public order and that the written form is a
form of validity for the contract, will constitute an interpretation that goes beyond the
purpose of the legislation. Another question arises with regard to conflict of law: even
if one qualifies rules concerning the authorisation to work as immediate rules, to
assume that this qualification means that the contract as provided for by the regulation
is a condition of form for the contract, can also go beyond the purpose of the immediate
rules. The demand for a written contract during the work permit application, on one
hand, is a requirement of state authority over the control of the economy and the
national labour market as a form of its sovereignty, on the other hand, is a necessity of
national and international legislation on the protection of fundamental human rights,
the prevention of human trafficking, forced labour and clandestine work. In this regard,
the administrative control over the contract is limited with its purposes and it is special.
There cannot be a question of invalidity of contract due to violation of written form
regarding irregular foreign workers, as it is unacceptable to say that the written contract
presented to the administration serves to get rid of legal rules on the true nature and
provisions of the contract. Making conclusions for the benefit of the employer who
hires a foreigner without a permit means at the same time concluding contrary to the
objective of protection of the legal rules.
It is a general and fair presumption to regard the issue of obtaining a work permit as a
business risk belonging to the employer. In an employment contract, concluded by the
parties for the purpose of performance, hiring the worker without a permit can be
assessed as a violation of article 24/II-c of the labour law or "the breach of working
conditions". The hiring of the worker without a permit is not only a violation of public
order and an act against the workers of that country, but at the same time is an
immediate violation of the obligation to protect the personality of this same irregular
worker. The irregular foreign worker is in a more precarious and weaker legal
situation. The employer who hires a worker without a permit, in principle, should not
be able to rely on the invalidity of the contract or on the misleading attitude of the
worker or his fault in fulfilling the conditions of application for obtaining of permits.
The lack of a work permit or the non-renewal of a permit may create an impossibility
of performance (or an impossibility of its acceptance) continuous or temporary for the
parties. The question is how to distribute the burden of a risk and the responsibility of
an obstacle to performance that arises after the conclusion of the contract but during a
period of time for performance. The legal provision (code of obligations art. 394/al. 3)
rather protects the contractual relations which have been actually carried out. On the
other hand, the dates of the contract and the start of performance may differ. A different
assessment must be made for each possibility, taking into account all of these elements.
The theoretical points of view that admit the default of the creditor for the impossibility
of performance due to an obstacle of his own area of dominance and the impossibility
for reasons that are not attributable to the parties must necessarily be underlined.
Another problem that arises is the relationship between work permits and the nature of
the employment contract. It is debatable that the work permit, which is sometimes
temporary, constitutes in itself an objective condition to qualify an employment
contract as a contract for a fixed term or indefinite. It is impossible to qualify the
existence of a temporary work permit as an objective condition for the contract to be
considered a fixed-term employment contract. Taking into account comparative law,
the legislation concerning work permits must be regulated again by considering the
different types of contracts and the different types of employment.
The effect of several possibilities concerning the work permit (refusal of the
application, cancellation of the permit, non-renewal) on the dissolution of the contract,
is another question to consider. It must be examined whether these possibilities are
obstacles for the execution of such gravity that will require the termination of the
contract or that will jeopardize the benefits and interests foreseen during the conclusion
of the contract by the parties. In a contractual relationship, the parties, in principle, do
not consider improper hiring and putting the other party's interest (either under public
or private law) at risk as a goal. They expect that the contract is performed with the
necessary legal permits and as required. In the event of a party acting contrary to this
principle and who, by foreseeing an impossibility of performance, does not notify the
other party, the responsibility for the pre-contractual relations will be attributable to
this same party. On the other hand, the admission of the absence of the permit as an
impossibility of execution or of its acceptance, has never prevented undeclared work.
In each current case, an assessment must be made about the reasons for termination
whether they are based on the fault of the other party, the source of these reasons and
the seriousness of the reasons.