1980 sonrası Türk resminde biçim bozmaya neden olan sosyolojik durum çözümlemeleri
Sociological situation analysis of the reason of distortion in Turkish painting after 1980
Yazar: ENES ALİ SAĞDIÇ
Danışman: PROF. DR. NESLİHAN KIYAR
Selçuk Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Resim Ana Bilim Dalı / Resim Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2022
Konu: Güzel Sanatlar = Fine Arts
Dizin: Türk resim sanatı = Turkish painting art

Özet:
"1980 sonrası Türk Resminde Biçim Bozmaya Neden Sosyolojik Durum Çözümlemeleri" konulu tez çalışmasında, 1980 sonrası Türk sanatında, siyasal, toplumsal, kültürel koşulların etkisiyle sanatçıların arayış içerisine girmeleri ile biçim bozma kavramını ele alış nedenleri üzerine bir değerlendirme yapılmıştır.
1980'li yıllar ve sonra Türkiye'de, yeni kültür anlayışı yaratma prosesinin en önemli dönemidir. 20. yüzyılın sonlarında siyasi ve düşünsel prosedürlerin hüsrana uğradığı ve bu sistemle yeni yöntemlere gidilmiştir. Bu yeni dönemde düşünsel ve modern alanlarda tartışılan postmodernizm biçim bozma olarak nitelendirilen plastik form ve biçim arayışını yeni döneme dönüştürmüştür.
Tez kapsamında, konunun merkezine "biçim bozma" temasını ele alan, biçim bozma ile farklı metot ve yollarla bağ kurduğu düşünülen, 1980'lerin sonrasına uzanan zaman diliminde üretkenlik gösteren sekiz sanatçı belirlenmiştir. Seçilen sanatçılar; Neşet Günal, Neşe Erdok, Ergin İnan, İbrahim Örs, İlhan Berk, Hale Arpacıoğlu, Mehmet Güleryüz ve İbrahim Çiftçioğlu'dur. Bu sanatçıların hepsi biçim bozma ile kurduğu bağın müşterek taraflarının yanı sıra farklı bakış açıları da sunmaktadır.
Sanatta şekil bozma anlayışı, belli bir yerden sonra tüm ressamların kendisine has bir üslup olarak ortaya çıkmaktadır. Buna sanat tarihi süreci boyunca bakıldığında, her yeni oluşumda ve her yeni akımda dikkat çektiği görülmektedir.  Bu bilgilere dayanarak, 1980 sonrasından günümüze kadar olan zamanda Türk resim tarihinde biçim bozma yönelimi sanat yapıtları ve sanatçılar üzerinden incelenmiştir.

Abstract:
An evaluation was made on the reasons why the artists embarked on a quest with the influence of political, social and cultural conditions in Turkish art after 1980 and the reasons for these impressions' dealing with the pattern of distortion in the thesis titled "Sociological Situation Analysis of the Reason of Distortion in Turkish Painting after 1980". The 1980s can be described as the most intense period for Turkish society's process of creating a new cultural identity. The end of the 20th century was a period when political and ideological methods all failed, thus, new ways of searching were set off. In this period, postmodernism, which was discussed in intellectual and artistic fields, has carried Turkish painting to a new era in terms of distortion. Within the scope of this thesis, nine artists who were thought to be productive during the process dating back to the end of the 1980s were selected as they were thought to have put the subject of distortion into the center of their arts by establishing a relationship with the concept of distortion through various methods and shapes. The  selected artists are as these: Neşet Günal, Neşe Erdok,  Ergin İnan, İbrahim Örs, İlhan Berk, Hale Arpacıoğlu, Mehmet Güleryüz ve and İbrahim Çiftçioğlu. Each of these artists has common points as well as differences in their relationship with the issue of distortion. The concept of distortion becomes a unique form of expression for each artist after a certain point. It is possible to see it in every movement and new formation when we examine it within the historical process of art. Based on this information, distortion in Turkish painting art has been examined through works of art and artists starting from the post 1980 to the present.