hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
İnguinal herni onarımında; ağ örme takviye, lichtenstein yöntemi ve plug – mesh ile onarım yöntemlerinin testiküler kan akımına olan etkilerinin doppler ultrasonografi ile karşılaştırılmas /
Yazar: MUSTAFA KUŞAK
Danışman: PROF. DR. MEHMET RAFET YİĞİTBAŞI
Sağlık Bakanlığı / Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Genel Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Genel Cerrahi = General Surgery

Özet:
Herni,karın duvarını oluşturan kas aponevroz tabakalarındaki bir defekt içinden 
basınç gradienti doğrultusunda karın içi organların peritonu sürükleyerek fıtıklaşmasıdır. Hernilerin %85'i erkeklerde görülür. En sık görülen inguinal herni tipi 
indirekt inguinal hernidir. Erkeklerde görülen hernilerin ise %2'si femoraldir. İnguinal 
herniler ensık 45-64 yaş grubunda görülür. 
İnguinal hernilerin cerrahi tedavisindeki amaç; fıtık kesesinin yok edilerek arka 
duvarın tam ve kalıcı onarımı ,düşük rekürrens oranları, hasta konforunun üst düzeyde 
tutulması ve hastanede yatış süresinin minimuma indirilmesidir. Bu nedenlerden ötürü 
inguinal herni cerrahi tedavisinde pek çok alternatif teknik tarif edilmekte ve kullanım 
alanına sokulmaktadır. 
Kliniğimizde yaptığımız çalışmada inguinal hernilerin cerrahi tedavisinde 
uygulanan Ağ Örme Takviye, Lichtenstein onarımı ve Plug Mesh onarımı yöntemlerinin testiküler arter kan akımı üzerine olan etkilerini araştırdık. 
Bu amaçla Nyhus sınıflamasına göre Tip 2-3'deki 30 olguyu 10'ar kişiden 
oluşan 
 Grup I Ağ örme takviye 
 Grup II Lichtenstein onarımı
 Grup III Plug Mesh onarımı, 3 gruba ayırdık. 
Çalışmamızda gruplar arasında testiküler volüm rezistivite indeksi ve testiküler kan akımı
açısından anlamlı bir farklılık izlenmemiştir. Elde edilen bulgular literatürle uyum 
göstermektedir. Bu açıdan bakıldığında özellikle günümüzde yoğun olarak kullanılan 
sentetik mesh'in testiküler kan akımına olumsuz bir etkisinin olmadığını gözlemledik.

Abstract:
Objective: The purpose of this study was to investigate whether an inguinal hernia surgery would have an 
impact on the testicular blood flow, using scrotal Doppler ultrasonography (USG). 
Materials and Methods: According to Nyhus Type 2-3 classification, 30 patients were divided into 3 
groups. Each group had 10 patients as follows; 
Group I : Darn repair 
Group II : Lichtenstein repair 
Group III: Plug mesh repair 
Results: The effects of Darn repair, Lichtenstein repair and Plug mesh repair methods used in the surgical 
treatment of inguinal hernia on the blood flow of testicular arteries using scrotal Doppler ultrasonography, 
were evaluated. There were no significant differences between each group, concerning the resistance index 
(RI) of testicular volume and testicular blood flow on the scrotal Doppler ultrasonography. 
Conclusion: In this study, it is concluded that no negative effect of synthetic mesh is seen on the testicular 
blood flow in inguinal hernia surgery.
Glioblastome multiformede konkomitan temazolamidle hipofraksiyone radyoterapi
Gli̇oblastome multi̇formede konkomi̇tan temazolami̇dle hi̇pofraksi̇yone radyoterapi̇
Yazar: FUZULİ TUĞRUL
Danışman: UZMAN ALPASLAN MAYADAĞLI
Sağlık Bakanlığı / Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Radyasyon Onkolojisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Radyasyon Onkolojisi = Radiation Oncology

Özet:
DR. LÜTFİ KIRDAR KARTAL EĞİTİM VE ARAŞTIRMA HASTANESİ RADYASYON ONKOLOJİSİ KLİNİĞİNDE 1 Ekim 2006 ve 1 Haziran 2007 tarihleri arasında kliniğimize başvuran yetişkin glioblastoma multiforme hastaları çalışmaya dahil edilmiştir. Konkomitan temozolomid ile hipofraksiyone radyoterapi uygulamasının etkinliğini gösteren çalışmada RTOG (Radiation Oncology Therapy Group's) yüksek gradeli glial tümörlerde RPA (Recursive Partitioning Analizes ) skalası IV-V-VI olan hastalar tedaviye alınmıştır.
Radyoterapi,cerrahi tedavi sonrası VARIAN- DHX-LINAC (6MV) cihazı ile 300cGy/10fr ve 300cGy/5fr(boost)=45Gy olmak üzere conformal (3D) olarak planlanmıştır.
Temozolomid radyoterapi sırasında 75 mg/m2/gün dozunda radyoterapi boyunca her gün uygulanmıştır. Radyoterapi bitiminden 4 hafta sonra başlamak üzere 200 mg/m2/gün, 1-5 günde bir tekrar edilerek 6 kür adjuvan amaçlı kullanılmıştır.
Hipofraksiyone radyoterapiye temozolomid eklenmesi genel sağkalımı etkilemezken, tedavi süresini %50 oranında azaltmıştır, tedavi toksitesi yönündende kabul edilebilir bulunmuştur. Sonuç olarak kötü prognostik faktörlere sahip seçilmiş hastalarda (RPA skalası IV-V-VI) tedavi ve hastanede kalma süresini azaltmak için hipofraksiyone radyoterapi + temozolomid iyi bir altarnetiftir.

Abstract:
Adult glioblastoma multiforme patients who applied to our clinic between 1 October 2006 and 1 June 2007 at DR.LÜTFİ KIRDAR KARTAL EDUCATION AND RESEARCH HOSPITAL RADIATION ONCOLOGY CLINIC were included in the study. In the study showing the effectiveness of hypofractionated radiotherapy with concomitant temozolomide, patients with RPA (Recursive Partitioning Analysis) scale IV-V-VI were treated in RTOG (Radiation Oncology Therapy Group's) high-grade glial tumors.
Radiotherapy was planned as conformal (3D) with 300cGy/10fr and 300cGy/5fr(boost)=45Gy with VARIAN-DHX-LINAC (6MV) device after surgical treatment.
Temozolomide was administered daily during radiotherapy at a dose of 75 mg/m2/day. Starting 4 weeks after the end of radiotherapy, 200 mg/m2/day was used for adjuvant purposes, repeated every 1-5 days.
Adding temozolomide to hypofractionated radiotherapy did not affect overall survival, but reduced the duration of treatment by 50%, and was found acceptable in terms of treatment toxicity. In conclusion, hypofractionated radiotherapy + temozolomide is a good alternative to reduce treatment and hospital stay in selected patients with poor prognostic factors (RPA scales IV-V-VI).
Birinci trimester düşük tehditinde maternal serum CA-125 düzeylerinin klinik önemi
The clinical importance of maternal serum CA-125 levels for first trimester abortus imminens
Yazar: HAKAN TİMUR
Danışman: DOÇ. DR. BÜLENT GÖKMEN
Sağlık Bakanlığı / Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç: Vajinal kanaması ve karın ağrısı olan ilk trimester gebeliklerde prognozun belirlenmesinde CA125 ölçümlerinden yararlanıp yararlanılamayacağını belirlemektir. Yöntem ve Gereçler: Eylül 2008 ile Aralık 2008 tarihleri arasında Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği poliklinik ve acil servise başvuran, birinci trimesterde sadece karın ağrısı, karın ağrısı ve 3 günden kısa süren vajinal kanamalı olan, karın ağrısı ve 3 günden uzun süren vajinal kanaması olan hastalar ve gebeliği normal seyreden hastalar olmak üzere dört grup incelendi. Bu hastaların maternal CA-125 seviyeleri ve düşük oranları karşılaştırıldı. Bulgular: Karın ağrısı ve vajinal kanaması olan gruplarda maternal CA-125 düzeyleri yüksek bulundu. Karın ağrısı ve üç günden uzun süren vajinal kanaması olan  düşük oranı yüksek  grupta maternal CA-125 ortalaması 108 U/ml olarak bulundu. Sonuç: Kliniğimizde yaptığımız bu çalışmadan elde ettiğimiz veriler ışığında maternal serum CA-125 ölçümünün ilk trimester abortus imminens olgularında prognozu belirlemede yararlı olabileceği kanısındayız.
 Anahtar Kelimeler: Düşük tehditi, CA-125

Abstract:
Aim: The aim of this study is to determine the pregnancy outcome of first trimester pregnancies with vaginal bleeding and abdominal pain by using CA-125 levels. Material and Methods: Between September 2008 and December 2008,  patients at their first trimester who attend the antenatal clinics and emergency department of Ankara Education and Research Hospital  were divided into four groups: patients presenting with  abdominal pain, patients presenting with  abdominal pain and vaginal bleeding shorter than 3 days, patients presenting with  abdominal pain and vaginal bleeding longer than 3 days, and patients without any complaint Results: CA-125 levels were statistically, higher in the patients who presented with abdominal pain and vaginal bleeding than the other groups. Median CA125 level was 108 u/ml in group of patients with abdominal pain and vaginal bleeding longer than 3 days. Conclusion: We conclude that, CA-125 levels may be used to determine the pregnancy outcome of abortus   imminens patients in first trimester pregnancies. Keywords: Abortus imminens, CA-125
Ezetimib monoterapisinin lipoprotein (a) ve diğer lipid parametreleri üzerine etkisi
The effect of ezetimibe monotherapy on lipoprotein-(a) and other lipid parameters
Yazar: BÜLENT BİLİR
Danışman: DOÇ. DR. HİLMİ ÇİFTÇİ
Sağlık Bakanlığı / SSK İstanbul Göztepe Eğitim Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases

Özet:
Ezetimib monoterapisinin lipid parametreleri üzerine etkisi birçok çalışmada
araştırılmış olmasına rağmen Türk toplumunda bu ilacın etkinliği henüz geniş olarak ele
alınmamıştır. Dahası, son zamanlarda gittikçe daha fazla dikkat çeken ve kardiyovasküler
hastalıkların gelişimi için bir risk faktörü olduğu artık yaygın olarak kabul gören lipoprotein-
(a) üzerine ezetimibin etkisine sayılı birkaç çalışmada kısaca yer verilmiştir. Biz bu
çalışmada, Türk toplumunda 10 mg/gün ezetimib monoterapisinin lipoprotein(a) ve diğer lipid
parametreleri üzerine etkisini incelemeyi amaçladık. 3 aylık ezetimib tedavisi ile total
kolesterol, LDL kolesterol ve Lp-(a) düzeylerinde istatistiksel olarak anlamlı bir düşüş
saptanmış olup VLDL, TG ve HDL düzeylerinde görülen değişim istatistiksel anlamlılığa
kavuşmamıştır.

Abstract:
The effect of ezetimibe monothrepy on decreasing lipid molecules
has been widely studied in the literature so far, but scarce number
of clinical studies have evaluated the effect of this pharmacological
agent on lipoprotein-(a). In our study, we aimed to evaluate the
effect of ezetimibe monotherapy on lipoprotein-(a) and other lipid
parameters with clinical aspects. Ezetimibe monotherapy for
three months was used for the hyperlipidemic patients admitted
to our internal medicine outpatient clinic. Lipoprotein-(a) total
cholesterol, low-density lipoprotein, very-low-density lipoprotein,
high-density lipoprotein, and triglyceride levels before and after
ezetimibe therapy were subjected to biochemical analysis. In
addition to descriptive statistics of data, paired-t-test and Pearson
Correlation analysis were used. All results were evaluated within
95% confidence interval and considered as statistically siginificant
if p values were lower than 0.05. After treatment lipoprotein-(a),
total cholesterol, and LDL-cholesterol levels decreased but the
changes in very low-density lipoprotein, high-density lipoprotein,
and triglyceride levels were not statistically siginificant (p>0.05).
In the treatment of hyperlipidemia, ezetimibe can be an adjunct to
other antihyperlipidemic drugs or an alternative monotherapy
Primer perkütan girişim uygulanan akut st-elevasyonlu miyokard infarktüsü hastalarında klopidogrel direnci ve  no-reflow  ilişkisi
Impact of clopidogrel resistance on st-segment resolution and no-reflow in acute myocardial infarction with st-elevation patients treated with a primary percutaneous coronary intervention
Yazar: EMRAH BOZBEYOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. AHMET NARİN
Sağlık Bakanlığı / Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Kardiyoloji = Cardiology

Özet:
Akut miyokard enfarktüsünde hızla epikardiyal coroner akımın sağlanması risk altındaki miyokardın korunması için önemlidir. No-Reflow fenomeni primer perkütan koroner girişimlerde karşılaşılabilevek önemli bir problemdir ve değişik fizyopatolojik yollarla oluşur.Amacımız primer perkütan koroner girişime alınan hastalarda klopidogrel direnci  ve no-reflow ile ilişkisini değerlendirmektir. 127 hasta (mean yaş 54.0±11.4 yıl, 83.7% erkek) bu amaç için değerlendirildi. No-reflow EKG de %50 den az ST segment değişimi olarak belirlendi.Sonuç olarak no-reflow klopidogrel resistansı olan hastalarda anlamlı olarak daha sık görüldü. ,825.3 vs. 57.1%, P = 0.006). Primer perkütan girişim yapılan akut miyokard enfarktüsü hastalarında tek değişkenli analiz ve çok değişkenli analizlerde klopidogrel direnci ve anterior miyokard enfarktüsü no-reflow fenomeni için bağımsız öngördürücüler olarak bulundu. Bizim çalışmamız gösterdi ki klopidogrel direnci no-reflow fenomeni için mantıklı bir mekanizma olabilir. Primer perkütan koroner girişim sonrasında basit EKG değerlendirmesi kötü prognozlu hastaların belirlenmesinde kullanılabilir.

Abstract:
A rapid restoration of epicardial coronary flow in acute myocardial infarction is crucial for saving jeopardized myocardium. The no-reflow phenomenon is one of the major problems in a primary percutaneous coronary intervention (PCI) and may be defined as an outcome of different pathological pathways. Our aim was to evaluate clopidogrel resistance in patients who underwent primary
PCI and the relationship with the no-reflow phenomenon. Materials and methods A total of 127 patients (mean age 54.0±11.4 years, 83.7% men) were assessed for this purpose. No-reflow was defined as less than 50% ST-segment resolution on ECG. Result No-reflow was significantly frequent in patients with clopidogrel resistance (25.3 vs. 57.1%, P = 0.006). Univariate analysis and  multivariate analysis showed that clopidogrel resistance and anterior myocardial infarction
were only independent predictors of no-reflow phenomenon in patients treated with a primary PCI during acute myocardial infarction. Conclusion Our study showed that clopidogrel resistance
may be one of the responsible mechanisms for the no-reflow phenomenon. Assessment of simple ECG after a primary PCI may help clinicians to determine patients with a poor prognosis.
İn vitro fertilizasyon (ivf) uygulanan hastalardaendometrial-subendometrial kan akımlarının 3 boyutlurenkli doppler ultrasonografi (usg) ile ölçümünün ivfbaşarısı öngörümünde kullanılmasının yeri
In patients with in vitro fertilization (ivf)3-dimensional of endometrial-subendometrial blood flowsivf of measurement with color doppler ultrasound (usg)place of using it in success prediction
Yazar: YUSUF ÇAKMAK
Danışman: PROF. DR. SELÇUK AYAS
Sağlık Bakanlığı / ​Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
ÖZET
Amaç: Çalışmanın amacı, invitro fertilizasyon uygulanan hastalarda endometrial ve subendometrial kan akımının gebeliği tahmin etmedeki değerini araştırmaktır.
Yöntemler: GnRH agonist long protokol ve antagonist tedavisi uygulanan 2 grup hastalarda oosit toplama gününde vaginal prob ile bilateral uterin arter pulsatilite indeksi ve rezistans indeksi ölçüldükten sonra 3 boyutlu ultrasonografi ile endometrial volüm ölçüldü. Endometrial ve subendometrial kan akım indeksi, damarlanma indeksi ölçülerek her iki grupta da gebelik ile ilişkisi araştırıldı. Gruplar içerisinde gebe olan ve olmayan kişilerdeki doppler ve 3 boyutlu ultrason değerlerinin karşılaştırılmasında t test kullanıldı. P değeri 0.05 altında olması anlamlı olarak kabul edildi.
Bulgular: Her iki grupta da gebe olan ve olmayanlar arasında uterin arter ve endometrial-subendometrial akım indeksleri arasında fark bulunmadı (p>0.05). Transfer edilen embriyo sayısında artış gebelik oranlarını yaklaşık 3.5 kat artırmaktaydı (p=0,002).
Sonuç: Tek zamanlı ölçülen endometrial ve subendometrial kan akımı ölçümleri implantasyon ya da gebelik başarısını öngörmede anlamlı değildir.
Anahtar kelimeler: Doppler ultrasonografi, gebe kadınlar, invitro fertilizasyon

Abstract:
ABSTRACT
Objective: The aim of this study is to evaluate the relationship between endometrial and sub-endometrial blood flow and implantation rate in patients whose undergone in vitro fertilization.
Methods: A prospective study was conducted. Long protocol and antagonist regimens were administered to the patients. Endometrial and sub-endometrial blood flow was evaluated by using 3 dimensional Doppler ultrasonography on the day of oocyt retrieval measurement. For comparison pregnant and non-pregnant women in terms of endometrial and sub-endometrial blood flow, t test was used. The p value was considered statistically meaningful as <0.05.
Results: Endometrial and sub-endometrial blood flow was not different between pregnant and non-pregnant women in both groups (p>0.05). In long protocol group, the number of embryo was greater in pregnant women than non-pregnant women (p=0.012). The number of transferred embryo increased pregnancy rate almost 3.5 fold (p=0.002).
Conclusion: The endometrial and subendometrial blood flow is not reliable factor in prediction pregnancy or implantation.
Key words: Doppler ultrasonography, in vitro fertilization, pregnant women
Skleral fiksasyonlu arka kamara lensimplantasyonunda haptik konumlarının tilt vedesantralizasyon üzerine etkisi /
Yazar: NESRİN BÜYÜKTORTOP
Danışman: DR. MEHMET NUMAN ALP
Sağlık Bakanlığı / Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Göz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Göz Hastalıkları = Eye Diseases

Özet:
Günümüzde başarı ile uygulanan skleral fiksasyon ile arka kamara lens
implantasyonu cerrahisinde önemli bir sorun olan göz içi lensinin siliyer sulkus
bölgesine yerleştirilme güçlüğünü vurgulamak ve buna bağlı ortaya çıkabilecek lens
malpozisyonu ve refraksiyon kusurları gibi sorunları ortaya koymak amacıyla
kliniğimizde Mart 2005- Aralık 2007 tarihleri arasında skleral fiksasyonlu arka
kamara lensi (SF-AKL) implante edilen 21 olgunun 24 gözü ve fakoemülsifikasyon
ile katarakt cerrahisi uygulanarak düzgün kesintisiz kenarlı kapsüloreksis ile kapsül
içine arka kamara lensi yerleştirilen 24 olgunun 24 gözü çalışmaya alınarak bu
olgularda tilt, desantralizasyon, astigmatizma, sferik eşdeğer gibi parametreler
karşılaştırıldı. Ayrıca SF-AKL implantasyonu yapılan grupta haptik konumları
ultrason biyomikroskopi (UBM) ile incelenerek bu grup içerisinde her iki haptiği de
siliyer sulkusta yer alan olgular en az bir haptiği sulkus dışında bulunan olgular ile
yukarıdaki parametreler açısından karşılaştırılarak alt grup analizi yapıldı.
Skleral fiksasyonlu AKL grubunda ortalama tilt ve desantralizasyon miktarları
sırasıyla 5,3º± 2,37 (0-9,61º) ve 0,39 ± 0,18 mm (0,11-0,8 mm) iken fako grubunda
ortalama tilt ve desantralizasyon miktarları 1,6º± 1,44 (0-3,64º) ve 0,18 ± 0,11 mm
(0,02-0,4 mm) olarak saptandı. SF-AKL grubunda tilt ve desantralizasyon miktarları
fako grubuna göre anlamlı olarak yüksek bulundu (p<0,001). Toplam astigmatizma
(Ta) ile korneal astigmatizma (Ka) değerleri arasındaki fark (Rezidüel astigmatizma)
SF-AKL grubunda fako grubuna göre anlamlı olarak daha yüksek bulundu
(p=0,014). Çoklu regresyon analizi ile rezidüel astigmatizma olarak adlandırdığımız
bu değerin esasen GİL'nin tilt miktarından etkilendiği belirlendi. Skleral fiksasyonlu
AKL grubunda ultrason biyomikroskopi ile yapılan incelemede GİL'nin iki haptiği
de siliyer sulkusta bulunan olgularda tilt ve astigmatizma miktarı en az bir haptiği
sulkus dışında yerleşenlere göre anlamlı olarak daha az bulundu. Skleral fiksasyonlu AKL cerrahisinde kapsül içi implantasyona göre daha
yüksek saptanan lens malpozisyonu ve buna bağlı astigmatizma değerlerinin GİL
haptiklerinin her ikisinin de ideal şekilde siliyer sulkus bölgesine yerleştirilmesi ile
azaltılabileceği ve cerrahi yöntem ve malzemelerin bu hedefe ulaşmak için
geliştirilmesi gerektiği sonucuna varıldı.
Anahtar Kelimeler: Skleral fiksasyon, tilt, desantralizasyon, ultrason
biyomikroskopi.

Abstract:
daha sonra
İleri evre hemoroidlerde stapler hemoroidopeksi yöntemi: Kısa ve uzun dönem sonuçları /
Yazar: İLHAMİ SOYKAN BARLAS
Danışman: UZMAN MUSA YAVUZ ERYAVUZ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Okmeydanı Eğitim. ve Araştırma. Hastanesi / Genel Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Genel Cerrahi = General Surgery

Özet:
Hemoroidler anal kanala dizilmiş önemli vasküler yastıkçıklardır. Bu
yastıkçıklar kalınlaşmış submukoza dokusu içerisinde arterler, venler, düz adale lifleri
ve bağ dokusundan meydana gelir. Anal kanalın sol lateral, sağ ön ve sağ arka
kadranında olmak üzere üç değişik bölgesinde yerleşirler. Hastalığın nedeni hala
tam olarak bilinmemekle beraber yerçekimi, ıkınma ve düzensiz barsak hareketleri ile
ilişkilendirilmektedir.
Hemoroidal hastalığın cerrahi tedavisinde günümüzde pek çok teknik
uygulanmaktadır. Hastalığı klinik açıdan dört dereceye ayırdığımızda yaygın olan
görüş 1. ve 2. derece hemoroidlerin tedavisinde medikal tedavi (diyet ve ilaçlar) ve
küçük girişimler (lastik bant ligasyonu, skleroterapi vb), 3. ve 4. derecede ise cerrahi
tedavi yöntemleri kullanılmaktadır.Günümüzde ise hemoroid cerrahisinde stapler
ile hemoroidopeksi yöntemi artık rutin olarak kullanılan bir teknik halini almıştır.
Stapler ile yapılan hemoroidopeksi sonucunda submukozal damarların
iptal edilmesi yanında , prolabe olmuş rektal mukozanın da doğal yüksekliğine
dönmesi ve anorektal mukoza ile kas tabakası arasındaki topografik ilişki
düzeltilmesi amaçlanmıştır.
Bu prospektif çalışmamızda, 3. ve 4. derecedeki hemoroid olgularında
dünyada son yıllarda artık rutin olarak uygulanmakta olan stapler hemoroidopeksi
tekniğinin erken dönem ve uzun dönem sonuçları değerlendirilmiş ve bazı
literatürlerde nüks oranlarının yüksekliği ile rektal mukozal prolapsuslu hastalardaki
etkinliği tartışılmaya başlanan yöntem, bu teknikle tedavi ettiğimiz hastaların
sonuçları ile irdelenmiştir.

Abstract:
Daha sonra doldurulacaktır.