Major depresyon hastalarında travmatik yaşam olaylarının baş etme tutumları üzerine etkisi
Effects of traumatic experiences on coping skills in patients with major depression
Yazar: BURCU HAMURİŞÇİ YALÇIN
Danışman: UZMAN MÜNEVVER HACIOĞLU YILDIRIM
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Has. Eğt. ve Arş. Hastanesi / Psikiyatri Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Psikiyatri = Psychiatry
Dizin: Depresyon = Depression ; Stresten kaçma reaksiyonu = Escape reaction ; Yetişkinler = Adults ; Çocuklar = Children

Özet:
Amaç: Çalışmamızda unipolar depresyon tanısıyla izlenmekte olan hastalarda çocukluk ve yetişkinlik çağı travmatik yaşam olayları ve bunların başa çıkma tutumları ve depresyon belirtileri üzerine olan etkisinin değerlendirilmesi amaçlandı. Travmatik yaşam olayları öyküsüne sahip major depresyon hastalarında başa çıkma zorluklarının olacağı, depresif belirtilerin daha şiddetli seyredeceği, hastalık seyrinin olumsuz etkileneceği öngörülmektedir. 
Yöntem: Çalışmamız 65?i kadın, 44?ü erkek olmak üzere toplam 109 unipolar depresyon hastası ile yürütüldü. Çalışmaya katılan hastalara Sosyodemografik Veri Formu, DSM-IV Eksen I Bozuklukları İçin Yapılandırılmış Klinik Görüşme Formu birebir görüşme yapılarak klinisyen tarafından uygulandı. Hastaların depresyon şiddetini ölçmek için Hamilton Depresyon Değerlendirme Ölçeği (HAM-D), baş etme tutumlarını belirlemek için Başa Çıkma Tutumlarını Değerlendirme Ölçeği (COPE) kullanıldı. Hastaların çocuklukta istismar ve ihmal yaşantıları Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği (CTQ-28) kullanılarak, yetişkinlikte travma maruziyeti ise Travma Değerlendirme Ölçeği kullanılarak değerlendirildi.
Bulgular: Çocukluk çağı travmaları olan hastaların özellikle fiziksel ihmali olanların ?madde kullanımı?  baş etme tutumlarını daha çok kullandığı, duygusal istismarı olanların ?dini olarak? başa çıkma tutumlarını daha az kullandığı saptandı. Yetişkinlik çağı travması olan hastaların sorun odaklı baş etme tutumu olan ?plan yapma? yı daha çok kullandıkları saptandı. Travması olan hastalarda baş etme tutumları açısından cinsiyetler arasında fark olmadığı ve çocukluk çağı travma maruziyeti olan hastaların hastalık seyrinin kötü olduğu (daha yüksek düzeyde hastalık şiddeti, erken yaşta hastalık başlangıcı, daha uzun hastalık süresi, daha fazla intihar girişimi ve düşüncesi, daha fazla sigara-madde kullanımı) bulundu. Ek olarak, yetişkinlik çağı travması olan ve olmayan hastalar arasında depresyon şiddeti açısından anlamlı bir fark bulunmadı.
Sonuç: Bu çalışmanın sonuçları depresyon hastalarının yarısından fazlasının çocukluk çağı ve yetişkinlik çağı travmasına maruz kalmış olduğunu gösterdi. Özellikle çocukluk çağı travmalarının depresyonun seyrini daha olumsuz etkilediği görüldü. Depresyonun olumsuz seyrine, travmatik yaşam olaylarının baş etme tutumlarına olan olumsuz etkisi katkı sağlıyor olabilir. Bireyin travma öyküsünün dikkatli sorgulanması ve bireyin kullandığı başa çıkma tutumlarının belirlenmesi; depresyon gelişmesindeki rolünün anlaşılmasında, tedavi hedeflerinin belirlenmesinde ve terapötik etkinliğin izlenmesinde yardımcı olabilmesi açısından önemli görünmektedir.

Anahtar kelimeler: Depresyon, Çocukluk Çağı Travmaları, Yetişkinlik Çağı Travmaları, Baş Etme Tutumları
İletişim adresi: burcuhamurisci@yahoo.com

Abstract:
Objective: To evaluate the impact of childhood and adulthood traumatic experiences, determine its effects on coping skills and assess the influence of depressive symptoms in patients with unipolar depression. Patients with major depression reporting traumatic experiences are hypothesized to have coping difficulties, more severe depressive symptoms and more negative disease course.  
Method: Sixty-five female and forty-four male patients with unipolar depression have been enrolled. All patients were administered sociodemographic data form, Structured Clinical Interview for DSM-IV Axis I Disorders (SCID-I), Hamilton Rating Scale for Depression (HAM-D) and COPE Scale. Experiences of childhood abuse and neglect were assessed by Childhood Trauma Questionnaire (CTQ-28), whereas adulthood traumatic exposures were assessed by Trauma Assessment Scale.
Results: It was found that patients with childhood trauma particularly physical neglect used coping styles as substance use more frequently and patients with emotional abuse used ?religious? coping styles less often. Furthermore; patients with adulthood trauma were shown to use mostly ?planning? as a problem focused engagement. This study revealed that there was no gender difference among the patients with traumatic experiences in terms of coping styles. Patients with childhood traumatic experiences had worse clinical course of disease such as higher severity of disease, younger age of onset of disease, longer duration of disease, more suicidal thoughts or attempts, more nicotine or substance abuse. In addition, no significant difference was found in the severity of depression between patients with and without adulthood traumatic experiences.
Conclusion: Our results show that the majority of the patients with depression had childhood and adulthood trauma. Childhood traumas were likely to affect the course of depression negatively. We suggest that unfavorable effects of traumatic experiences on coping styles might contribute to the negative course of depression. Meticulous questioning of the traumatic history of the subjects and specifying the coping styles used, seems crucial for understanding of their role on development of depression, determining the treatment objectives and monitoring the therapeutic effectiveness. 

Key words: Depression, Childhood Trauma, Adulthood Trauma, Coping Skills
Communication: burcuhamurisci@yahoo.com