Hakikat sonrası dönemde siyasal iletişim yönetimini yeniden düşünmek üzere niteliksel bir araştırma
A qualitative research on rethinking political communication management in the post-truth era
Yazar: ONURCAN GÜDEN
Danışman: DOÇ. DR. GAYE ASLI SANCAR DEMREN
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / İletişim Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2020
Konu: Halkla İlişkiler = Public Relations ; Siyasal Bilimler = Political Science ; İletişim Bilimleri = Communication Sciences
Dizin: Post-hakikat = Post-truth ; Siyasal iletişim = Political communication ; Stratejik iletişim yönetimi = Strategic communication management ; İletişim yönetimi = Communication management

Özet:
"Hakikat Sonrası Dönemde Siyasal İletişim Yönetimini Yeniden Düşünmek
Üzere Niteliksel Bir Araştırma" başlıklı bu tezde, 2016 yılında gerçekleşen Brexit
Referandumu ve ABD Başkanlık Seçimleri sürecinde yürütülen siyasal
kampanyalarda başvurulan söylemler sonrasında, zamanın toplumsal ve siyasal
atmosferini ifade etmek üzere ortaya atılarak, akademik ve popüler yazın için
tartışılması önemli bir fenomen haline gelen "post-truth" siyaset yapma biçimini
siyaset iletişimi ekseninde ele almak amaçlanmıştır. Bu bağlamda çalışmanın temel
araştırma konusu, kamuoyunun politikalar üzerindeki kanaatini şekillendirmede,
kişisel duygu ve inançların, nesnel ve olgusal argümanlardan daha etkili bir hal aldığı
hakikat sonrası dönemde siyasal iletişim yönetiminin nasıl dönüştüğüdür. Kişiler,
siyasetle doğrudan ilgilenmeseler de siyaset, siyasal aktörler ve siyasal iletişim
profesyonelleri toplumla, toplumun belirli konulara ilişkin kanaatlerinin şekillenmesi
ve rızalarının imal edilmesiyle yakından ilgilidir. Yirminci yüzyılın sonunda ortaya
çıkarak yeni yüzyılda gelişen internet teknolojisi sayesinde genişleyen yeni medya ağı,
geçmişte yalnızca geleneksel kitle iletişim araçları aracılığıyla seçim dönemlerinde
yürütülen siyasal iletişim uygulamalarına daha farklı, daha etkili ve sürekli bir boyut
kazandırmıştır. Bu nedenle, toplum tarafından kaçınılması imkânsız bir hal alan
siyasetin yapılış biçimini ve meşruiyet kazanmak için gerçekleştirilen siyaset
iletişiminde söylemlerin inşa edilme şeklini kavramak bugün her zamankinden daha
fazla önem teşkil etmektedir. Bu anlamda, gerçekleştirilen çalışma kapsamında cevap
aranan temel araştırma soruları, (1) "Hakikatin önemsizleştiği dönemde siyasal
iletişim nasıl bir dönüşüm geçirmektedir?"; (2) "Hakikatin toplum nezdinde
önemsizleştiği bu dönemde, siyasal aktörlerin söylemleri ve siyasal kampanyalar nasıl
inşa edilmektedir?" şeklindedir.
Yukarıda ifade edilen soruları yanıtlamak üzere, tezin birinci bölümünde
öncelikle siyasal iletişim kavramı ele alınarak, siyaset iletişiminin meşruiyet elde etme
ve sürdürme sürecinde etkin nitelik taşıyan; siyasal iletişime yönelik çalışmalarda
sıklıkla başvurulan, ideoloji, kamuoyu, ikna, propaganda ve rızanın imalatı kavramları
irdelenmiştir. Ardından siyasal iletişim süreciyle birlikte değerlendirilebilecek iletişim
kuram ve modellerinin üstünde durularak, çalışmanın siyasal iletişime yönelik
kuramsal zemini oluşturulmuştur. Son olarak, siyasal aktörlerin kendi gündemleri
doğrultusunda belirledikleri hedefleri gerçekleştirmek üzere enformasyon ve iletişimi
amaçlı olarak yürütme faaliyeti olarak stratejik siyasal iletişim yönetimi süreci ve
uygulamaları değerlendirilmiştir. Günümüzde yürütülen ve farklı isimlendirilen
modern uygulamaların, hakikatin siyasi aktörlerin amaçlarına uygun kalıplara
dökülerek sunulması fonksiyonuyla toplum mühendisliği ve propaganda ile yakın
ilişkisine dikkat çekilerek toplumun maruz kaldığı enformasyon doğrultusunda siyasal
alanla kurduğu ilişkinin şeffaflığı tartışılmıştır.
Tezin ikinci bölümünde, yukarıda bahsedilen kuramsal çerçeve ve yürütülen
tartışmaya, çalışmaya özgünlüğünü katan "post-truth" kavramı ve hakikat sonrası
siyasete yönelik literatürle derinlik kazandırılmıştır. Öncelikle, birbiri yerine
kullanılan "gerçek" ve "hakikat" kavramları üzerine düşünülmüş; kanıtlanabilir,
nesnel ve olgusal olan gerçek ile gerçeğin öznel yargı ve değerlendirme süzgecinden
geçirilmesiyle ortaya çıkan hakikatin ayrımı yapılmıştır. Toplumun gerçeğin özüyle
bağlarının zayıflamasına yol açan etkenlerin tespit edilip irdelenmesinde Baudrillard,
Bauman ve Arendt'in düşüncelerinden yararlanılmıştır. Ardından, kamusal
görünürlüğe erişmesi güncel olan hakikat sonrası kavramının tarihsel köklerinin Watergate Skandalı ve Körfez Savaşı döneminde bulunabileceği ortaya konmuş; bu
olaylar sonrasında Amerikan halkının yakalandığı gerçek fobisini ifade etmek üzere
kazandırılan kavramın, bugün tüm dünya halklarının içinde bulunduğu durumu
açıkladığı ifade edilmiştir. Geçmiş ve bugün ayrımını yapmak, siyaset iletişiminin
hakikat sonrası sıfatını nasıl kazandığını saptamak üzere bu sürece paralel ilerlediği
düşünülen bilimsel bilginin reddi; geleneksel medyanın düşüşü ve yeni medyanın
yükselişi; postmodernizm üzerine tartışılmıştır. Sosyal ağların manipülasyon ve
dezenformasyona karşı savunmasızlığı, sosyal ağlarda hakikatin erişilmesi önünde
eşik bekçisi vazifesi gören filtre balonu, yankı odası, sahte haber gibi unsurlar
üzerinden vurgulanmıştır. Ağ toplumuna iyimser yaklaşımlarla birlikte kamusal alan
tartışmalarını yeniden ortaya çıkaran sosyal ağların, hakikat sonrası dönemde
toplumları demokratikleştirici bir işlev görme idealinden uzaklaşarak demokrasileri
zayıflatabilecek bir niteliğe erişmesi örneklerle ortaya konmuştur. Bu noktada sosyal
ağların ideal bir kamusal alan sağlamaktan ziyade popülist bir iletişim alanı sunduğu
belirlenmiştir.
Son olarak, hakikat sonrası şeklinde ifade edilen günümüzde gerçekleştirilen
siyaset yapma biçimi ve uygulanan stratejik siyasal iletişim faaliyetlerinin yirminci
yüzyılla birlikte yapısal bir dönüşüm geçirdiği söylenegelen kamusal alana getirdikleri
irdelenmiştir. Halkla ilişkiler ve reklam endüstrilerinin kamusallığa dayattığı yapısal
dönüşüme, Habermas'ın kamusal alan anlayışından yola çıkarak ışık tutulmuştur.
Yirminci yüzyılda dönüşen kamusal alanın, yirmi birinci yüzyılın ilk çeyreğinde ortak
akıl ve iletişimsel eyleme dayanmaktan uzaklaşarak yozlaşmaya yönelişi Arendt'in
siyasette yalan, aldatmaca, siyasal ve kamusal alan üzerine düşüncelerinden hareketle
ortaya konmuştur. Kuramsal tartışmalar üzerinden kamusal alanın geçirdiği dönüşüme
dikkat çekilerek, günümüz siyasal ve kamusal alanının siyasetin gündemindeki
çatışmaların sergilendiği bir aldatma ve gösteri alanı haline büründüğüne işaret
edilmiştir. Bu bağlamda her zamankinden daha karmaşık bir yapıya sürüklenen siyaset
iletişiminin de siyasanın özünden bağımsız; yapay; güvenilmez; ağırlıklı olarak
negatif söylemlerden, kutuplaştırmadan ve kimlik siyasetinden beslenen bir "antipolitika" ve "gösteri siyaseti"ne dönüşmesinin altı çizilmiştir.
Yukarıda özüyle ifade edilen, ilk iki bölümde sunulan tartışmaların, yerli
akademik literatür içerisinde, bu kapsamda yürütülecek gelecek çalışmalara teorik bir
zemin teşkil etmesi ve alana katkı sunması umulmaktadır.
Tezin üçüncü bölümünde ise araştırma konusu çerçevesinde yanıt aranan
araştırma sorularına cevap bulmak ve çalışma öncesinde belirlenen hipotezleri
sınamak üzere yürütülen saha araştırmasının yöntemi, varsayım ve sınırlılıkları,
bulguları, sonucu ile genel değerlendirmesine yer verilmiştir. Araştırma kapsamında,
yirmi birinci yüzyılın hakikat sonrası siyasetinde başvurulan siyasal iletişim strateji ve
tekniklerinin dönüşümünü ortaya koymak amaçlanmıştır. Bu amaçla, siyasal ve sosyal
araştırma uzmanları, siyaset stratejileri uzmanı ve siyasal iletişim danışmalarından
oluşturulan örneklemle nitel bir araştırma ve veri toplama yöntemi olan derinlemesine
görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Örneklemin bu şekilde belirlenmesinin sebebi, siyasal
iletişim yönetiminde, çalışma kapsamında öne sürülen dönüşüm iddiasını
doğrulayacak ya da yanlışlayacak bilginin en doğru kaynağının konunun uygulayıcısı
olan siyasal iletişim uzmanları olarak görülmesidir.
Bu doğrultuda, hakikat sonrası dönemde siyaset iletişiminin geçmişte yürütülen
siyaset yapma biçiminden ve başvurulan siyasal söylemlerden farklı bir şey ifade edip etmediği, belirlenen anahtar kişilere yöneltilen on adet yarı-yapılandırılmış görüşme
sorusu ile soruşturulmuştur. Bu sorulardan üç tanesi, "Hakikat sonrası dönemde,
toplum ve siyasette olduğu kadar siyasal iletişim sürecinde de hakikatin önemini
yitirmesi söz konusudur" şeklinde belirlenen birinci hipotezi sınamak amacıyla
oluşturulmuştur. Bu sorular sırasıyla, hakikat sonrası dönemde siyasetçilerin siyaset
yapma ve seçmenlerin siyasete katılma biçimleriyle siyasal kültürün bir dönüşüm
geçirip geçirmediği; günümüzde siyasal iletişim stratejilerinin nasıl dönüştüğü, siyasal
iletişim yönetiminde öne çıkan yönelimlerin ne olduğu; uygulanan siyasal iletişim
stratejilerinin ve gerçekle bağdaşmayan siyasi söylemlerin modern demokratik
toplumlara getirisi ile ilgilenmektedir. "Hakikat sonrası dönemde, siyasal kampanyalar
ağırlıklı olarak duygu ve duygulanımları harekete geçirmek üzere tasarlanmaktadır"
önermesiyle belirtilen ikinci hipotezi sınamak üzere de görüşmecilere yine üç adet soru
yöneltilmiştir. Bu sorular ile bugün duyguları harekete geçiren mesajlar ve lider
kimliği üzerine inşa edilen kampanyaların rasyonel vaatlerden daha ön planda olup
olmadığı; seçmen davranışının belirlenmesinde siyasi liderlerin gerçeğe sadakatinin
mi yoksa seçmenin liderle kurduğu duygusal bağın mı daha belirleyici olduğu; siyasal
iletişim uygulamalarının seçmenleri mevcut kanaat ve tutumlarından farklı bir yönde
hareket etmeye ikna edip edemeyeceği sorgulanmıştır. Geriye kalan dört yarıyapılandırılmış görüşme sorusu ise hakikat sonrası siyasete; dijitalleşen siyasal halkla
ilişkiler ve reklam faaliyetlerinin siyasal kampanyalara getirdiği avantajlara; sosyal
ağlarda yanlış bilgi akışını besleyen unsurların sosyal ağların yeni kamusal alan olarak
görülmesine getirilerine; doğrulama platformlarının seçim süreçlerinde oynadıkları
rolü belirlemeye yönelik değerlendirme sorularıdır.
İlk elden toplanan verilerle, çalışma öncesinde belirlenen iki hipotez de
doğrulanmıştır. Araştırma bulgularına göre, günümüzde siyasal iletişim yönetimi
uygulamalarının hem teknik hem de söylem açısından değişim gösterdiği saptanmıştır.
Dijitalleşmenin, siyasal iletişim stratejilerini dönüştürerek büyük veriye dayalı mikro
hedeflenebilir içerikler üretilmesine imkân tanıdığı, böylece seçmen verisinden yola
çıkarak hazırlanan siyasi kampanyaların kitleleri duymak istedikleri mesajlarla
cezbettiği görülmüştür. Siyasi dilin, rakipleri itibarsızlaştırmaya, farklı ideolojileri
benimseyen seçmen gruplarını kutuplaştırmaya yönelik popülist bir eksene yöneldiği
belirlenmiştir. Siyasal kampanyaların her daim duygulara seslendiği ancak geçmişte
kampanyaların ağırlıklı olarak rasyonel vaatlerle şekillenirken bugün siyasi liderin
yalnızca kendi seçmen gruplarıyla bağını güçlendirmek üzere tasarlandığı tespit
edilmiştir. Seçmenin duygularına hitap ederek seçmenle parti ve lider arasında
duygusal bir bağ ve ilişki inşa etmenin birincil hedef olduğu öğrenilmiştir. Böylelikle,
seçmenin liderle kurduğu duygusal bağın, liderin gerçeğe sadakatinden daha ön planda
olduğu belirlenmiş; seçmenle duygusal ilişki kuran liderin söylemlerinde hakikatle
ilişkinin sorgulanmadığı sonucuna varılmıştır. Hakikat sonrası dönemde rasyonel
kaygıların seçmen nezdinde yeterince ön planda olmaması sebebiyle, siyasal aktörlerin
endişe, korku, öfke vb. duygu ve duygulanımları harekete geçirmeye yönelik
kampanyaları ağırlıklı olarak tercih ettiği profesyonel siyasal iletişim uygulayıcıları
tarafından kabul edilmiştir. Siyasal iletişimin geniş bir yayılma alanı bulduğu sosyal
ağların fikir özgürlüğü ve sivil toplum hareketleri açısından önemli bir alan sağlamakla
beraber ağların algoritmik yapıları ve seçmenlerin enformasyona seçici maruz kalması
bir problem olarak görülmüştür. Bu problemi aşmada dijital okur yazarlık ve
doğrulama platformlarının etkisinin, kamusal yaygınlık ve teyitleme isteği gereken
düzeyde olmadığı için yeterli olmayacağı yönünde ortak kanaate varılmıştır.
Bu çalışmada, bugün gerçekleştirilen siyasal iletişim yönetimi faaliyetleri, temel
taktik ve prensiplerini geçmişteki uygulamalardan alsa da teknik ve içerik yönünden
temel farklılıkların getirdiği dönüşüm ortaya konmuştur. Hakikat sonrası dönemin
yükselen popüler politik liderlerinin farklı coğrafyalarda benzer yöntemleri izledikleri,
kurguladıkları alternatif gerçeklikler üzerinden siyaset iletişimi yaptıkları
belirlenmiştir. Kendi kimlik ya da ideolojisinin siyasal alandaki temsilcileriyle
kurduğu duygusal bağ doğrultusunda hareket eden seçmen grupları için olgusal
gerçeklerin önemsizliği örnekler üzerinden tartışılarak doğrulanmıştır. Siyasi
liderlerin gerçeğin özüne sadakatine ilişkin sorumluluğunun, toplumun bu duruma
yönelik tepkisi ve hesap sorma yetisiyle de ilintili olduğunun altı çizilmiştir. Bu
anlamda, hakikat sonrası dönemin temel sorununun yalnızca siyasal yalan,
manipülasyon ve aldatmacalar değil, bu durumun toplum nezdinde önemsizleşmesi
olduğu ifade edilmiştir.
Son olarak, gerçeği manipüle ederek üretilen mikro hedeflenebilir siyasal
mesajlar aracılığıyla hedeflenen seçmen gruplarının davranışlarının yönlendirilmesi
ışığında varılan yorum; bugünün siyasal iletişim yönetimi ve uygulamalarının
yozlaşan bir kamusal alan ve özgür olmayan bir demokrasi anlayışını beraberinde
getirdiğidir. Farklı ideoloji ve kimliklere sıkışarak kutuplaşan toplumlarda azınlıkların
siyasal temsil sıkıntısı; dünya siyasetinde yükselen popülist akım; alt-sağ hareketle
artan göç karşıtlığı, şovenizm ve ırkçılık gibi durumlar da çalışmanın ortaya koyduğu
sonucu ve varılan yorumları destekler niteliktedir.
Anahtar Kelimeler: Hakikat Sonrası, Hakikat Sonrası Siyaset, Siyasal İletişim,
Stratejik Siyasal İletişim Yönetimi

Abstract:
In 2016, after the political campaigns carried out and the discourse used during
the Brexit and the US Presidential Elections, "post-truth" was put forward, in order to
address the social and political atmosphere of the time. Thus, the concept of post-truth
has become an important phenomenon to be discussed in academic and popular
literature. In this master's thesis titled "A Qualitative Research on Rethinking Political
Communication Management in the Post-Truth Era"; it is aimed to discuss the way of
doing post-truth politics in the axis of political communication. In this context, the
main research subject of the study is how political communication management
transformed in the post-truth era when personal feelings and beliefs are more effective
than factual arguments in shaping the public opinion on politics. People are not directly
interested in politics; however, politics, political actors, and political communication
professionals are closely related to society in shaping the public opinion about specific
issues and likewise manufacturing their consent. The new media network, expanded
as a by-product of the internet technology of the twentieth century, has brought a
different, more efficient, and continuous dimension to the political communication
practice. Therefore, it is more important than ever to grasp how politics, which the
society can no longer refrain from, is conducted, and too how the discourse is
constructed to gain legitimacy. In this sense, the research questions that have asked
within the scope of this study are the following: (1) "How is political communication
transformed in the post-truth era?" (2) "How is the discourse of political actors and
political campaigns built in the post-truth era?"
 To answer these questions, the concept of political communication is discussed
in the first part of the thesis. Next, the concepts of ideology, public opinion, persuasion,
propaganda, and manufacturing consent, which is efficient in the process of obtaining
and maintaining the legitimacy of political communication, are examined. Later,
theoretical ground for the study was created by emphasizing the communication
theories and models that can be evaluated with the political communication process.
Lastly, the process and practice of strategic political communication management,
which is an activity to carry out information and communication to achieve the goals
determined by the political actors in line with their agendas, were evaluated. The close
relationship between modern political communication practice with social engineering
and propaganda have been highlighted, and, in line with the information that the
society is exposed, the transparency of the relationship established with the political
field has been discussed.
In the second part of the thesis, the theoretical discussion above mentioned has
been deepened by associating with the concept of "post-truth" and the literature on
post-truth politics. This is the present study's fundamental contribution to the
literature. Firstly, the concepts of "fact" and "truth" were considered, and the fact that
emerged as provable and objective; and the truth based on subjective judgments were
distinguished. Thoughts of Baudrillard, Bauman, and Arendt were used to identify and
analyze the factors that led to the weakening of the ties of society with the essence of
reality. Then, it has been presented that the historical roots of the post-truth concept,
whose access to public visibility is up to date, can be found during the Watergate
Scandal and the Gulf War. It has been stated that the concept introduced to express the
"state of denial of the truth" that the American people are in after the mentioned events,
may explain the situation of the societies of the world today. To distinguish between
the past and the present and to determine how political communication has become post-truth, the science denial, the decline of traditional media and the rise of social
media, postmodernism are discussed as a road map for understanding post-truth
politics. The vulnerability of social networks against manipulation and disinformation
is emphasized through elements such as filter bubbles, echo chambers, and fake news,
which are constitutive of an obstacle in reaching the truth in social networks. It has
been demonstrated with examples that social networks that reveal public sphere
discussions have moved away from the idea of performing a role of democratizing the
society, but on the contrary, gained a quality that can undermine democracies in the
post-truth era. Thus, it has been determined that social networks offer a populist
communication space rather than an ideal public sphere.
Additionally, the strategic political communication activities implemented and
the post-truth politics carried out today were examined with their bringing to the public
sphere, which is said to have undergone a structural transformation with the twentieth
century. The structural transformation imposed by the public relations and advertising
industries on the public sphere has been examined with the understanding of
Habermas'. The distancing of the public sphere from reliance on common sense and
the communicative action was demonstrated through Arendt's thoughts on political
lies, deception, and political and the public sphere. After examining the transformation
of the public sphere through theoretical debates, it is pointed out that today's political
and public sphere has become a field of deception and spectacle where conflicts on the
agenda of politics are exhibited. In this context, it has been underlined that political
communication has turned into an "anti-politics" and "politics of spectacle," which are
independent of the essence of politics and predominantly fed by negative discourses,
polarization, and identity politics.
 It is hoped that the discussion presented in the first two chapters will contribute
to the field by providing a theoretical basis in future studies to be carried out in this
context within the local academic literature.

 In the third part of the thesis, the method, findings, limitations, and general
evaluation of the field research carried out are included to find answers to the research
questions and to test the hypotheses of the study. The study aims to reveal the
transformation of political communication strategies and techniques used in the posttruth politics of the twenty-first century. As the methodology, in-depth interviews were
conducted and qualitative data collected. The sample of the study includes political
and social research experts, political strategy experts, and political communication
consultants. Political communication experts are considered as the implementers of
this subject. Therefore, this assumption plays a role in the determination of the sample
in this way is that the most accurate source of information that will verify or falsify
the transformation claim in the political communication management proposed within
the scope of this study. Accordingly, whether the political communication in the posttruth era meant anything different from the past policy-making and the political
discourse applied, it was investigated with ten semi-structured interview questions
addressed to the experts. Three of these questions were created to test the first
hypothesis; "In the post-truth era, the truth has lost its importance in the political
communication process as well as in the society and politics." These questions are as
follows: "whether the political culture has transformed in the post-truth era with the
way politicians made politics and voters participated in politics," "How political
communication strategies have changed today and what are the prominent trends in
political communication management," "What bringings that the applied political communication strategies and the political discourse that are incompatible with reality
are to the modern democratic societies." Following, the second hypothesis of the study
is "political campaigns are predominantly designed to activate emotions and
affectivity in the post-truth era." Similarly, three questions were asked to the experts
to commensurate findings to the second hypothesis. With these questions, "whether
the campaigns built on the leader identity and messages that affect emotions are more
prominent than rational promises," "whether the political leaders' loyalty to reality has
more importance or the emotional bond established by the voter with the leader," and
"whether political communication practice can persuade voters to move in a direction
different from their current beliefs and attitudes" aimed to be understood. The other
four questions focus on evaluating post-truth politics, the benefits of digitalized
political public relations and advertising activities on political campaigns, the elements
that foster the misinformation on social networks, and the role of fact-checking
platforms in the election processes.
With the data collected first hand, both hypotheses determined before the study
were supported by evidence. According to the findings of the research, it has been
found that political communication management practice have changed both in terms
of technique and discourse. It has seen that digitalization provides the opportunity to
produce micro targetable content based on big data by transforming political
communication strategies thus, political campaigns prepared based on voter data
attract the masses with the messages they want to hear. It has been found that the
political language is directed towards a populist axis to discredit rival candidates and
polarize voter groups with different ideologies. Also, it has been resolved that political
campaigns always tend to affect emotions, but campaigns in the past were
predominantly shaped by rational promises. However, today, the political campaigns
were designed only to strengthen the bond of the political leader with their voter
groups have seen. It has been understood that building an emotional bond and
relationship among the voter, party, and leader by affecting the feelings of the voter,
is the primary goal of today's political campaign. Thus, it was concluded that the
emotional bond established by the voter with the leader was more prominent than the
leader's loyalty to the truth and that the relationship between the truth was not
questioned in the discourse of the leaders who had an emotional bond with their voter.
Since rational concerns were not a priority in voters' minds in the post-truth period, it
has been accepted by professional political communication practitioners that
campaigns that mobilize emotions such as anxiety, fear, anger, and etcetera, are mainly
used by political actors. Although social networks, where political communication has
widespread, provides an important area in terms of freedom of speech and social
movements, the algorithmic structures of social networks and selective exposure of
voters to information have been documented as a problem. It is concluded that the
effect of digital literacy and fact-checking platforms will not be sufficient to overcome
this problem since public prevalence and the desire to confirm are not at the required
level.
In this study, although the political communication management activities
carried out today take the basic tactics and principles from the past practice, the
changes brought about to the implementations in terms of technology and content were
revealed. It has been determined that the rising political leaders of the post-truth era
followed similar methods in different geographies and engaged in political
communication through alternative realities. For voter groups acting in line with the
emotional bond established by their own identity or ideology with their political representatives, the insignificance of facts has been verified through examples. It has
been underlined that the responsibility of political leaders' loyalty to the truth is also
related to the public's reaction to the subject and their ability to ask accountability. In
this sense, it has been stated that the main problem of the post-truth period is not only
political lies, manipulations, and deceptions, but that these actions have become
insignificant for society.
Lastly, these findings are interpreted as today's political communication
management and practice accompany a disrupted public sphere, and bring along an
understanding of illiberal democracy since the behavior of the voter groups is managed
through micro-targeted political messages produced by manipulating reality. The
findings of the present study and its interpretations are also supported by situations
such as the rising populism in world politics, the alt-right movement, and the
increasing anti-immigration act, chauvinism, racism, and the lack of political
representation of the minorities in the polarized societies.
Keywords: Post-truth, Post-truth politics, Political Communication, Strategic
Political Communication Management






En 2016, après les campagnes politiques menées et les discours utilisés lors du
Brexit et des élections présidentielles américaines, le concept de «post-vérité» a été
mise en avant, afin de répondre à l'atmosphère sociale et politique de l'époque. Ainsi,
le concept de post-vérité est devenu un phénomène important à discuter dans la
littérature académique et populaire. Dans cette thèse de maîtrise intitulée «Une
recherche qualitative sur repenser la gestion de la communication politique à l'ère de
la post-vérité»; il vise à discuter de la manière de faire de la politique post-vérité dans
l'axe de la communication politique. Dans ce contexte, le principal sujet de
recherche est de savoir comment la gestion de la communication politique s'est
transformée à l'ère post-vérité lorsque les sentiments et les croyances personnels sont
plus efficaces que les arguments factuels, pour façonner l'opinion publique sur la
politique. Même si les gens ne sont pas directement intéressés par la politique, les
acteurs politiques et les professionnels de la communication politique sont étroitement
liés à la société dans la formation de l'opinion publique sur des questions spécifiques
et dans la fabrication de leur consentement. Le nouveau réseau médiatique élargi en
tant que sous-produit de la technologie Internet du XXe siècle, a acquis une dimension
différente, plus efficace et continue à la pratique de la communication politique. Cela
raison pour laquelle, il est plus important que jamais de comprendre la façon dont la
politique est faite qui est impossible à éviter par la société et aussi comment le discours
est construit pour gagner en légitimité. En ce sens, les questions de recherche qui ont
été posées dans le cadre de cette étude sont les suivantes; (1) «Comment la
communication politique se transforme-t-elle dans l'ère post-vérité?» (2) «Comment
le discours des acteurs politiques et des campagnes politiques se construit-il dans l'ère
post-vérité?»
 Pour répondre à ces questions, le concept de communication politique est abordé
dans la première partie de la thèse. Ensuite, les concepts d'idéologie, d'opinion
publique, de persuasion, de propagande et de fabrication du consentement, qui sont
efficaces dans le processus d'obtention et de maintien de la légitimité de la
communication politique, sont examinés. Ensuite, le fondement théorique de la
communication politique de l'étude a été créé en mettant l'accent sur les théories et les
modèles de communication qui peuvent être évalués avec le processus de
communication politique. Enfin, le processus et la pratique de la gestion stratégique
de la communication politique ont été évalués en tant que une activité visant à mener
l'information et la communication pour atteindre les objectifs déterminés par les
acteurs politiques conformément à leurs agendas. La relation étroite entre la pratique
moderne de la communication politique avec l'ingénierie sociale et la propagande a été
mise en évidence, et conformément aux informations que la société est exposée, la
transparence de la relation établie avec le champ politique a été discutée.
Dans la deuxième partie de la thèse, la discussion théorique mentionnée cidessus a été approfondie en associant le concept de post-vérité et la littérature sur la
politique de post-vérité. C'est la contribution fondamentale de la présente étude à la
littérature. Premièrement, les concepts de «fait» et de «vérité» ont été examinés, et le
fait qui est apparu comme prouvable et objectif; et la vérité basée sur des jugements
subjectifs a été distinguée. Les pensées de Baudrillard, Bauman et Arendt ont été
utilisées pour identifier et analyser les facteurs qui ont conduit à l'affaiblissement des
liens de la société avec l'essence de la réalité. Ensuite, il a été présenté que les racines
historiques du concept de post-vérité, dont l'accès à la visibilité publique est à jour, peuvent être trouvées pendant le scandale du Watergate et la guerre du Golfe. Il a été
déclaré que le concept introduit pour exprimer «l'état de déni de la vérité» dans lequel
se trouve le peuple américain après les événements mentionnés, pourrait expliquer la
situation des sociétés du monde d'aujourd'hui. Pour distinguer entre le passé et le
présent et déterminer comment la communication politique est devenue post-vérité ;
le déni de la science, le déclin des médias traditionnels et l'essor des médias sociaux,
le postmodernisme est discuté comme une feuille de route, pour comprendre la
politique post-vérité. La vulnérabilité des réseaux sociaux contre la manipulation et la
désinformation est accentuée par des éléments tels que les bulles de filtre, les chambres
d'écho et les fausses nouvelles qui constituent un obstacle à la vérité sur les réseaux
sociaux. Il a été démontré par des exemples que les réseaux sociaux qui révèlent les
discussions de l'espace publique se sont éloignés de l'idée de jouer un rôle de
démocratisation de la société, au contraire acquis une qualité qui peut saper les
démocraties dans l'ère post-vérité. À ce stade, il a été déterminé que les réseaux
sociaux offrent un espace de communication populiste plutôt qu'un espace public
idéal.
Enfin, les activités de communication politique stratégique mises en œuvre et la
politique post-vérité menée aujourd'hui ont été examinées avec leur introduction dans
l'espace public qui aurait subi une transformation structurelle avec le XXe siècle. La
transformation structurelle imposée par les industries des relations publiques et de la
publicité à l'espace public a été examinée avec la compréhension d'Habermas.
L'éloignement de l'espace public de la dépendance au bon sens et à l'action
communicative a été démontré par les réflexions d'Arendt sur les mensonges
politiques, la tromperie et la sphère politique et l'espace public. Après avoir examiné
la transformation de l'espace public à travers des débats théoriques, on constate que
l'espace public et publique d'aujourd'hui est devenue un champ de tromperie et de
spectacle, où se manifestent les conflits à l'agenda politique. Dans ce contexte, il a été
souligné que la communication politique est devenue une «anti-politique» et une
«politique du spectacle», qui sont indépendantes de l'essence de la politique et
principalement alimentées par des discours négatifs, la polarisation et la politique
identitaire.
 Il est à espérer que la discussion présentée dans les deux premiers chapitres
contribuera au domaine en fournissant une base théorique dans les futures études à
mener dans ce contexte dans la littérature académique locale.
Dans la troisième partie de la thèse est inclu la méthode, les résultats, les limites
et l'évaluation générale des recherches de terrain effectuées pour trouver des réponses
aux questions de recherche et tester les hypothèses de l'étude. L'étude vise à révéler la
transformation des stratégies et techniques de communication politique utilisées dans
la politique post-vérité du XXIe siècle. Comme une méthode de recherche, des
entretiens approfondis ont été menés et des données qualitatives collectées.
L'échantillon de l'étude comprend des experts en recherche politique et sociale, des
experts en stratégie politique et des consultants en communication politique. Les
experts en communication politique sont considérés comme les exécutants de ce sujet.
Donc, cette supposition joue un rôle dans la détermination de l'échantillon de cette
manière c'est que la source d'information la plus précise qui vérifiera ou falsifiera la
demande de transformation dans la gestion de la communication politique proposée
dans le cadre de cette étude. A ce state, si la communication politique dans l'ère postvérité signifiait quelque chose de différent de l'élaboration des politiques passées et du discours politique appliqué, elle a été étudiée avec dix questions d'entrevue semistructurées adressées aux experts. Trois de ces questions ont été créées pour tester la
première hypothèse ; «Dans l'ère post-vérité, la vérité a perdu de son importance dans
le processus de communication politique ainsi que dans la société et la politique. Ces
questions sont les suivantes: «si la culture politique s'est transformée dans l'ère postvérité avec la façon dont les politiciens ont fait la politique et les électeurs ont participé
à la politique», «Comment les stratégies de communication politique ont changé
aujourd'hui et quelles sont les tendances dominantes dans la gestion de la
communication politique», «Quels sont les avantages des stratégies de communication
politique appliquées et le discours politique qui sont incompatibles avec la réalité sontils pour les sociétés démocratiques modernes?» Ensuite, la deuxième hypothèse de
l'étude est «Les campagnes politiques sont principalement conçues pour activer les
émotions et l'affectivité dans l'ère post-vérité.» De même, trois questions ont été
posées aux experts pour tester la deuxième hypothèse. Avec ces questions, «si les
campagnes basées sur l'identité du leader et les messages qui affectent les émotions
sont plus importantes que les promesses rationnelles», «si la loyauté des leaders
politiques envers la réalité a plus d'importance ou le lien émotionnel établi par
l'électeur avec le leader,» et «si la pratique de la communication politique peut
persuader les électeurs d'aller dans une direction différente de leurs croyances et
attitudes actuelles» a été examiné Les quatre autres questions portent sur l'évaluation
de la politique post-vérité, les avantages des relations publiques politiques numérisées
et des activités publicitaires sur les campagnes politiques, les éléments qui favorisent
la désinformation sur les réseaux sociaux et le rôle des plateformes de vérification des
faits dans les processus électoraux.
Deux hypothèses déterminées avant l'étude ont été vérifiées par les données
recueillies de première main. Selon les résultats de la recherche, il a été constaté que
les pratiques de gestion de la communication politique ont changé à la fois en termes
de technique et de discours. Il a été observé que la numérisation offre la possibilité de
produire des contenus micro-ciblabge basés sur le «big data» en transformant les
stratégies de communication politique. Ainsi, les campagnes politiques préparées sur
la base des données des électeurs attirent les masses avec les messages qu'elles
souhaitent entendre. Il a été constaté que le langage politique est orienté vers un axe
populiste pour discréditer les candidats rivaux et polariser les groupes électoraux avec
des idéologies différentes. En outre, il a été résolu que les campagnes politiques ont
toujours tendance à affecter les émotions, mais les campagnes dans le passé étaient
principalement façonnées par des promesses rationnelles. Pourtant, aujourd'hui, les
campagnes politiques ont été conçues uniquement pour renforcer le lien du leader
politique avec leurs groupes électoraux. Il a été entendu que l'établissement d'un lien
affectif et de relations entre l'électeur, le parti et le chef en affectant les sentiments de
l'électeur est l'objectif principal de la campagne politique d'aujourd'hui. Ainsi, il a été
conclu que le lien émotionnel établi par l'électeur avec le leader était plus important
que la loyauté du leader à la vérité et que la relation entre la vérité n'était pas remise
en question dans le discours des leaders qui avaient un lien affectif avec leur électeur.
Puisque les préoccupations rationnelles n'étaient pas une priorité dans l'esprit des
électeurs dans la période post-vérité, les professionnels de la communication politique
ont admis que les campagnes qui mobilisent des émotions telles que l'anxiété, la peur,
la colère, etc., sont principalement utilisées par les acteurs politiques. Bien que les
réseaux sociaux, où la communication politique s'est généralisée, fournissent un
domaine important en termes de liberté d'expression et de mouvements sociaux, les
structures algorithmiques des réseaux sociaux et l'exposition sélective des électeurs à l'information ont été documentées comme un problème. Il est conclu que l'effet des
plateformes d'alphabétisation et de vérification numériques ne sera pas suffisant pour
surmonter ce problème, car la prévalence publique et la volonté de confirmer ne sont
pas suffisantes.
Dans cette étude, bien que les activités de gestion de la communication politique
menées aujourd'hui reprennent les tactiques et principes de base de la pratique passée,
les changements apportés aux implémentations en termes de technologie et de contenu
ont été révélés. Il a été déterminé que les dirigeants politiques montants de l'ère postvérité ont suivi des méthodes similaires dans différentes géographies et se sont engagés
dans la communication politique à travers des réalités alternatives. L'insignifiance des
faits pour les groupes d'électeurs agissant conformément au lien affectif établi par leur
propre identité ou idéologie avec leurs représentants dans le domaine politique a été
vérifiée en discutant par des exemples. Il a été souligné que la responsabilité de la
loyauté des dirigeants politiques envers la vérité est également liée à la réaction du
public à ce sujet et à sa capacité à demander des comptes. En ce sens, il a été déclaré
que le principal problème de l'ère post-vérité n'est pas seulement les mensonges
politiques, les manipulations et les tromperies mais que ces actions sont devenues
insignifiantes pour la société.
En conclusion, puisque le comportement des groupes d'électeurs est géré par des
messages politiques micro-ciblés produits en manipulant la réalité, ces résultats sont
interprétés comme la gestion et la pratique de la communication politique d'aujourd'hui
accompagnent espace public perturbée et apportent une compréhension de la
démocratie il-libérale. Les conclusions de la présente étude et ses interprétations sont
également étayées par des situations telles que la montée du populisme dans la
politique mondiale, le mouvement l'alt-droite et la loi anti-immigration croissante, le
chauvinisme, le racisme et le manque de représentation politique des minorités dans
les sociétés polarisées.
Mots-clés: Post-vérité, la politique post-vérité, la communication politique,
gestion stratégique de la communication politique