Angiotensin II reseptör blokeri telmisartan'ın hipertansiyon, kalp hızı, fibrinojen, mikroalbuminüri, serum ve idrar elektrolit düzeylerine olan etkisi
Effect of angiotensin ii receptor blocker telmisartan on hypertension, heart rate, fibrinogen, microalbuminuria, serum and urinary electrolyte levels
Yazar: ŞENNUR KÖSE
Danışman: DR. MEHMET KENDİR
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2002
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Hipertansif hastalarda Angiotensin II reseptör blokeri telmisartan tedavisinin kan basıncı, kalp hızı, fibrinojen, mikroalbuminüri, serum ve idrar elektrolit düzeylerine olan etkisinin araştırılması amacıyla düzenlenen bu çalışma kapsamında Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi 1. Dahiliye kliniğine başvuran 30 hasta izinleri alınarak incelenmiştir.
Çalışma grubundaki 30 hastanın yaşları ortalaması 50,60±9,89 (27-67) yıl, vücut ağırlıkları 75,23±10,36 kg. (56-94) ve boyları ortalaması 164,43±8,69 (150,00-182,00) olarak saptanmıştır. Vücut kitle indeksi (BMI) ortalaması 27,93+4,14 (20,29-35,94) olarak tespit edilmiştir. Hastaların cinsiyetlerine göre dağılımında, erkeklerin boy ortalaması kadınlara göre anlamlı derecede yüksektir (p<0,01). Kadınların BMI ortalaması erkeklere göre anlamlı derecede yüksektir (p<0,01). Diğer parametreler açısından cinsiyetler arasında anlamlı bir farklılık yoktur (p>0,05).
Telmisartan 80mg ile tedavi edilen hastaların tedavi öncesi ortalama sistolik kan basınçları 166,00±9,86 mmHg, ortalama diyastolik kan basınçları 96,50±7,89 mmHg tespit edilmiştir, 1 haftalık tedavi sonrası tüm hastaların ortalama sistolik kan basınçları 140,83±9,92, diyastolik kan basınçları 88,16±4,82 olarak ölçülmüştür. Kalp hızı ortalaması tedavi öncesi
80.06±13,33 ve 1. hafta sonunda 78,00±11,61, fibrinojen düzeyleri ortalaması başlangıçta
393,40±80,57, 1 hafta sonunda 392,60±78,73 olarak ölçülmüştür. 1. hafta sistolik arter basınç değerleri başlangıç değerlerine göre anlamlı derecede düşmüştür (p<0,01). 1.hafta diyastolik arter basınç değerleri başlangıç değerlerine göre anlamlı derecede düşmüştür (p<0,001). Diğer parametreler bakımından anlamlı bir değişiklik olmamıştır (p>0,05).

Tedavi öncesi ortalama sistolik kan basınçları 166,00±9,86 mmHg, ortalama diyasiolik kan basından 96.50±7,89 mmHg tespit edilmiştir. Tedavi öncesi kalp hızı ortalaması 80,06±13,33 ve fibrinojen düzeyleri ortalaması 393,40±80,57 olarak tespit edildi. 12. haftadaki tedavi sonrası sistolik kan basıncı ortalaması 132,500±10,64, diyastolik kan basıncı ortalaması 86,00±3,80 kalp hızı ortalaması 75,16±9,67, fibrinojen 389,66±78,94 olarak tespit edildi. Bu sonuçlarla tedavi öncesi ve sonrası (başlangıç ve 12. hafta) kan basınç değerleri sistolik ve diyastolik olarak anlamlı derecede düşmüştür (p<0,001). Tedavi sonrası nabız sayısı başlangıç değerlerine göre anlamlı derecede düşmüştür (p<0,001). Tedavi öncesi ve sonrası fibrinojen değerlerinde düşme izlenmekle birlikte, istatiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır.

Çalışma kapsamına alınan hastaların tedavi öncesi 24 saatlik idrarda mikroalbuminüri düzeyi 66,26±27,92 ve 12 haftalık tedavi sonrası mikroalbuminüri düzeyleri 46,60±18,31 olarak saptandı. Tedavi sonrası mikroalbuminüri değerleri, başlangıç değerlerine göre anlamlı derecede düşmüştür (p<0,001).
Hastalarımızın başlangıç ve 12. hafta da alınan idrar örneklerinde başlangıç değerlerine göre istatistiksel acıdan anlamlı derecede sodyum ve klor atılımı artarken (sırası ile tedavi öncesi ortalama Na 122,07±45,07 mmol/Lt'den 138,40±51,89 mmol/Lt'e, ortalama klor 131,43±45,20
mmol/Lt'den 147,43±52,12 mmol/Lt'e yükselmiştir) (p<0,001), potasyum atılımı ise etkilenmemiştir (p>0,05).
Yukarıda bildirilen sonuçlar telmisartan'ın kan basıncının etkili ve emniyetli bir şekilde düşürdüğünü ve fizyolojik koşullar altında fıbrinojenin kan seviyesini anlamlı bir şekilde etkilemediği, üriner sodyum ve klor atılımım artırdığı, potasyum atılımım etkilemediği, mikroalbuminüri düzeylerini anlamlı şekilde azalttığı, serum ürik asit düzeylerim etkilemediği gösterilmiştir. Bu sonuçlarla telmisartan etkin ve emniyetli bir ilaç olarak değerlendirilebilir.

Abstract:
Within the scope of this study, which was organized to investigate the effects of the Angiotensin II receptor blocker telmisartan treatment on blood pressure, heart rate, fibrinogen, microalbuminuria, serum and urine electrolyte levels in hypertensive patients, 30 patients who applied to the 1st Internal Medicine Clinic of Haseki Training and Research Hospital were examined with their permission.
The mean age of 30 patients in the study group was 50.60±9.89 (27-67), body weight was 75.23±10.36 kg. (56-94) and their average height was 164.43±8.69 cm (150.00-182.00). The mean body mass index (BMI) was determined as 27.93+4.14 (20.29-35.94). In the distribution of patients by gender, the mean height of men was significantly higher than that of women (p<0.01). The mean BMI of women was significantly higher than that of men (p<0.01). There was no significant difference between other parameters according to gender (p>0.05).
Prior to this treatment, patients treated with telmisartan 80 mg had mean systolic blood pressures of 166.00±9.86 mmHg and mean diastolic blood pressures of 96.50±7.89 mmHg. After one week of treatment of all these patients, mean systolic blood pressures were 140.83±9.92 and diastolic blood pressures were 88.16±4.82. The mean heart rate was 80.06±13.33 before the treatment and 78.00±11.61 at the end of the first week, the mean fibrinogen levels were measured as 393.40±80.57 at the beginning and 392.60±78.73 at the end of one week. First week systolic arterial pressure values decreased significantly compared to baseline values (p<0.01). First week diastolic arterial pressure values decreased significantly compared to baseline values (p<0.001). There was no significant change in terms of other parameters (p>0.05).

Pre-treatment mean systolic blood pressure was 166.00±9.86 mmHg, and mean diasiolic blood pressure was 96.50±7.89 mmHg. The mean heart rate before treatment was 80.06±13.33 and the mean fibrinogen levels were 393.40±80.57. The mean systolic blood pressure was 132.500±10.64, the mean diastolic blood pressure was 86.00±3.80, the mean heart rate was 75.16±9.67, and fibrinogen was 389.66±78.94 after the treatment at the 12th week. With these results, systolic and diastolic blood pressure values decreased significantly (p<0.001) before and after treatment (beginning and twelfth week). After the treatment, the pulse rate decreased significantly compared to the baseline values (p<0.001). Although there was a decrease in fibrinogen values before and after treatment, no statistically significant difference was found.

The microalbuminuria level in the 24-hour urine of the patients included in the study was 66.26±27.92 before the treatment, and the microalbuminuria level was 46.60±18.31 after the twelve-week treatment. Post-treatment microalbuminuria values decreased significantly compared to baseline values (p<0.001).
In the urine samples taken from the patients at the beginning and at the 12th week, sodium and chlorine excretion increased statistically significantly compared to the baseline values (pre-treatment mean Na was 122.07±45.07 mmol/Lt to 138.40±51.89 mmol/Lt, mean chlorine increased from 131.43±45.20 mmol/Lt to 147.43±52.12 mmol/Lt respectively) (p<0.001), potassium excretion was unaffected (p>0.05).
The results reported above have shown that telmisartan effectively and safely lowers blood pressure, and under physiological conditions, it does not significantly affect the blood level of fibrinogen, increase urinary sodium and chloride excretion, not affect potassium excretion, significantly reduce microalbuminuria levels, and not affect serum uric acid levels. With these results, telmisartan can be considered as an effective and safe drug.