Diyabetik maküla ödeminde pars plana vitrektomi ve intravitreal enjeksiyon tedavi sonuçlarımızın karşılaştırılması /
Yazar: BETÜL ÖNAL GÜNAY
Danışman: UZMAN MUSTAFA GÜRKAN ERDOĞAN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Göz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2016
Konu: Göz Hastalıkları = Eye Diseases

Özet:
Amaç: Diyabetik maküla ödeminde (DMÖ) pars plana vitrektomi (PPV) ve intravitreal enjeksiyon tedavilerinin, en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK), santral fovea kalınlık (SFK), 1 mm maküler volüm (MV), 3 mm MV ve 5 mm MV üzerine olan etkilerini karşılaştırmak.
Materyal ve Metod: Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi Göz Hastalıkları Kliniği Retina Biriminde Ocak 2011-Ocak 2015 tarihleri arasında DMÖ nedeni ile takip olan 127 hastanın dosyaları geriye dönük olarak incelendi. Diyabetik maküler ödem tanısı optik koherens tomografi (OKT; RTVue-100, Optovue Inc.,Fremont, CA, USA) ve fundus floresein anjiografi yardımı ile kesinleştirildi. Pars plana vitrektomi endikasyonları, en az 3 ardışık intravitreal enjeksiyon tedavisine yanıtsızlık, çoklu enjeksiyonlara ve/veya lazer tedavisine rağmen OKT' de 300μm üzerinde SFK oluşu ve EİDGK'nın tedavi sonrası aynı kalması veya azalma göstermesi idi. Çalışmada 4 grup oluşturuldu; Grup 1a: Kalın ve gergin arka hyaloid (KGAH) olan PPV uygulanan hastalar, Grup 1b: KGAH olmayan PPV uygulanan hastalar; Grup 2a: KGAH olan intravitreal enjeksiyon uygulanan hastalar ve Grup 2b: KGAH olmayan intravitreal enjeksiyon uygulanan hastalar. Hastalara ait sistemik risk faktörleri belirlendi. Tüm cerrahi işlemlerden önce ve sonra EİDGK, göz içi basıncı (GİB), SFK, 1 mm MV, 3 mm MV ve 5 mm MV gruplar arasında karşılaştırıldı.
Bulgular: Grup 1a' da 36 (%28,3) hasta, grup 1b' de 25 hasta (%19,7), grup 2a' da 25 hasta (%19,7) ve grup 2b' de ise 41 hasta (%32,3) mevcuttu. Tedavi öncesi ve sonrası hiçbir grupta GİB açısından anlamlı fark yoktu (p>0,05). Her grupta cerrahi işlem sonrası EİDGK'da artış gözlendi ancak bu artış grup 1a (p=0,026), grup 1b (p<0,001) ve grup 2a' da (p=0,001) anlamlı idi. Her grupta işlem sonrası SFK ve 1mm MV'de anlamlı azalma gözlendi (p<0,05). Her grupta işlem sonrası 3 mm MV ve 5 mm MV'de azalma gözlense de bu azalma grup 1a, grup 1b ve grup 2b'de anlamlı idi (p<0,05). Postoperatif 3. ayda PPV ve intravitreal enjeksiyon olan hastalar arasında EİDGK açısından fark görülmezken (p=0,216), PPV olan hastalarda SFK'da anlamlı olarak daha fazla azalma gözlendi (p=0,011).
Sonuç: Çalışmadaki takip süresi sonunda DMÖ' de PPV tedavisi ile intravitreal enjeksiyon tedavilerini eşit etkinlikte olduğu görüldü. Ayrıca PPV DMÖ hastalarında intravitreal enjeksiyon tedavi ihtiyacını azaltmakta ve eşlik eden KGAH'nın uzaklaştırılması ile ileride diyabete bağlı ortaya çıkabilecek proliferatif komplikasyonları engellediği düşünülebilir.

Abstract:
Aim: To compare the efficacy of pars plana vitrectomy (PPV) and intravitreal injection (IVI) therapy in diabetic macular edema (DME) in terms of best corrected visual acuity (BCVA), subfoveal thickness (SFT), 1 mm macular volume (MV), 3 mm MV and 5 mm MV.
Material and Methods: Medical records of 127 patients who were followed-up for DME in Umraniye Training and Research Hospital, Ophthalmology Clinic, Retina Unit between January 2011 and January 2015 were retrospectively reviewed. The diagnosis of DME was confirmed by optical coherence tomography (RTVue-100, Optovue Inc.,Fremont, CA, USA) and fundus florescein angiography. The indications for PPV were as follows; treatment failure to at least 3 consecutive IVI and a SFT of >300 μm and/or unchanged or decreased BCVA despite multiple IVI and/or laser treatments. Four groups were designated throughout the study; Group 1a: Patients who underwent PPV for DME with a taut posterior hyaloid (TPH), Group 1b: Patients who underwent PPV for DME without TPH, Group 2a: Patients who received IVI for DME with TPH and group 2b: Patients who received IVI for DME without TPH. The systemic risk factors for all patients were identified. The BCVA, intraocular pressure (IOP), 1 mm MV, 3 mm MV and 5 mm MV were compared before and after the surgical procedures.
Results: There were 36 (28.3%) patients in group 1a, 25 (19.7%) patients in group 1b, 25 hasta (19.7%) patients in group 2a and 41 (32,3%) patients in group 2b. No significant differences of IOP were observed in all groups before and after the interventions (p>0.05). The BCVA showed an increase in all groups following PPV and IVI, but this was significant in group 1a (p=0.026), group 1b (p<0.001) and group 2a (p=0.001). The SFT and 1 mm MV showed a significant decrease in all groups following either PPV or IVI (p<0.05). The 3 mm MV and 5 mm MV showed a decrease in all groups following PPV and IVI, but this decrease was significant in group 1a, group 1b and group 2b (p<0.05). At postoperative 3 months, change in BCVA was similar between patients who underwent PPV and IVI (p=0.216), but the SFT showed significantly greater decrease in patients who underwent PPV than the patients who received IVI (p=0.011).
Conclusion: At the end of the follow-up, a similar treatment efficacy was observed between PPV and IVI. The PPV procedure reduced the need for multiple IVI in patients with DME. We may think that PPV can also prevent further proliferative complications of diabetes by removing a TPH.