Tip-2 diyabetes mellitus tanılı hastalarda dapagliflozinin monosit HDl oranı üzerine etkisi
The effect of dapagliflozin on monocyte HDl rate in patients with TYPE-2 diabetes mellitus
Yazar: BİLGE ADA ÖZCAN
Danışman: PROF. DR. FUNDA MÜŞERREF TÜRKMEN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Haydarpaşa Numune Eğt. ve Arş. Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2019
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases
Dizin: Biyobelirteçler = Biomarkers ; Dapagliflozin = Dapagliflozin ; Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Diabetes mellitus-tip 2 = Diabetes mellitus-type 2 ; HDL = HDL ; Monositler = Monocytes

Özet:
Amaç:Diyabetes mellitus, vücudun ürettiği insülini etkin bir şekilde kullanamaması ya da pankreasın yeterli insülin üretememesi ile karakterize kronik bir hastalıktır. Bu durum kan glukoz konsantrasyonunda artış yani hiperglisemiye neden olmaktadır. Yüksek morbidite ve mortalite ile seyretmektedir. Kronik inflamasyon, diyabetin gelişmesinde ve ilerlemesinde ve komplikasyonlarının patogenizinde önemli yol oynar. Diyabetes mellitus tedavisinde ise son zamanlarda SGLT-2 inhibitörleri de kullanılmaya başlanmıştır. Son zamanlarda yapılan çalışmalarda monosit HDL oranı inflamasyon belirteci olarak gösterilmektedir. Bu çalışma ile diyabetes mellitus tedavisinde kullanılan SGLT-2 inhibitörlerinden biri olan dapagliflozinin, monosit HDL oranına etkisini saptamayı amaçladık.

Gereç ve yöntem:Bu çalışmaya, Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi İç Hastalıkları polikliniklerinde 10 mg dapagliflozin başlanıp en az 12 hafta kullanmış 131 Tip2DM tanılı hasta alındı. Hastalar ile ilgili veriler hastanemizin otomasyon sisteminden retrospektif olarak tarandı. Çalışmaya 18-75 yaş arasında olup kronik karaciğer hastalığı, kronik böbrek yetmezliği, enfeksiyonu, inflamatuar hastalığı olmayanlar ile kemik iliğini etkileyen ilaç kullanmayanlar dahil edildi. Veri analizi ve istatistiksel analizler için IBM SPSS Statistics 22 (IBM SPSS, Türkiye) programı kullanıldı.

Bulgular: Çalışmaya katılan hastaların yaş ortalaması 54,64±8,47 yıldır. Hastaların %59,5'i (n=78) kadın, % 40,5'i (n=53) erkektir. Dapagliflozin tedavisi öncesi ve sonrası değerler karşılaştırıldığında glukoz ve HbA1c değerlerinde istatistiksel olarak düşme saptanırken(p<0,001), monosit (p=0,252), HDL-K (p=0,099) değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı değişiklik saptanmadı. MHO da artış saptanmış olup bu artış istatistiksel olarak anlamlıydı.(p<0.05).

Sonuç: Literatürde MHO düşüşü ile inflamasyonun azaldığını gösteren çalışmalar vardır. Bizim çalışmamızda ise literatürdeki çalışmalardan farklı bir durum ortaya çıktı. Dapagliflozin ile glukoz ve HbA1c düzeylerinde anlamlı düşüş saptanmış olmasına rağmen MHO ortalama değerinde artış tespit edildi. Bu artış monosit ve HDL-K ortalama değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı değildi. Bu durum bize dapagliflozin kullanan hastalarda HbA1c ve glukoz düşüşüne rağmen inflmasyonun değerlendirilmesi için MHO düzeyinin kullanılmaması gerektiği düşündürmektedir. Bu konuda yapılacak ek çalışmalara ihtiyaç vardır.

Anahtar kelimeler:Dapagliflozin, monosit/HDL oranı (MHO), Tip 2 Diabetes Mellitus (Tip2DM)

Abstract:
Aim: Diabetes mellitus is a chronic disease characterized by the efficient use of insulin produced by the body or the inability of the pancreas to produce sufficient insulin. This leads to an increase in blood glucose concentration, ie hyperglycemia. It has high morbidity and mortality. Chronic inflammation plays an important role in the development and progression of diabetes and in the pathogenesis of its complications. SGLT-2 inhibitors have recently been used in the treatment of diabetes mellitus. In recent studies, monocyte HDL ratio has been shown to be an indicator of inflammation. In this study, we aimed to determine the effect of one of the SGLT-2 inhibitors-dapagliflozin- used in the treatment of diabetes mellitus on monocyte HDL ratio.

Materials and Methods: 131 patients with Tip2DM who were started on 10 mg dapagliflozin for at least 12 weeks in Haydarpaşa Numune Training and Research Hospital Internal Medicine outpatient clinics, were included in this study. Data about the patients were reviewed retrospectively from the automation system of our hospital. The study included 18-75 years old patients with chronic liver disease, chronic renal failure, infection, inflammatory disease and those who did not use drugs affecting bone marrow. IBM SPSS Statistics 22 Data analysis and statistical analysis (SPSS IBM, Turkey) programs were used.

Results: The mean age of the patients was 54.64 ± 8.47 years. 59.5% (n = 78) of the patients were female and 40.5% (n = 53) were male. There was a statistically significant decrease in glucose and HbA1c values before and after dapagliflozin treatment (p <0.001), while monocyte (p = 0.252) and HDL-C (p = 0.099) values were not statistically significant. There was an increase in MHO and this increase was statistically significant (p <0.05).

Conclusion: There are studies in the literature that show decrease in MHO which leads to decline in inflammation. In our study, a different situation emerged from the studies in the literature. Although there was a significant decrease in glucose and HbA1c levels with dapagliflozin, an increase in MHO mean value was detected. This increase was not statistically significant in monocyte and HDL-C mean values. This suggests that MHO levels should not be used to assess inflammation despite HbA1c and glucose decline in patients taking dapagliflozin. Additional studies are needed on this subject.

Key words: Dapagliflozin, monocyte / HDL ratio (MHO), Type 2 Diabetes Mellitus (Type2DM)