Kronik hepatit C tanılı hastalarda interferon'lu tedavilere cevabın araştırılması
Evaluating the response of interferon treatment on chronic hepatitis C diagnosed patients
Yazar: ORHAN BATI
Danışman: YRD. DOÇ. DR. AYHAN BALKAN
Gaziantep Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Gastroenteroloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2017
Konu: Gastroenteroloji = Gastroenterology
Dizin: Hepatit C = Hepatitis C ; Hepatit C virüsü = Hepatitis C virus ; RNA = RNA ; Tedavi = Treatment ; İnterferonlar = Interferons

Özet:
Giriş ve Amaç: Önceki Sağlık Uygulama Tebliği (SUT)' ne göre kronik hepatit C (KHC) hastalarında, pegile-interferonlar (PEG-IFN) ve ribavirin (RİB) tedavisi verilmekteydi. Bu çalışmada kliniğimizde takip ve tedavisi yapılan KHC hastalarında, interferon'lu tedavilere cevabı, kalıcı viral yanıtı etkileyen faktörleri ve nüksü değerlendirmeyi amaçladık. 
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya retrospektif olarak Nisan 2008 - Şubat 2012 tarihleri arasında Gastroenteroloji polikliniklerimize başvuran KHC'li 305 hasta alındı. KHC tanısı serolojik ve moleküler incelemeler ile kondu. Hastalara 48 hafta pegile İnterferon alfa-2a (PEG-IFN α-2a) + RİB veya pegile İnterferon alfa-2b (PEG-IFN α-2b) + RİB tedavisi verildi.
Bulgular: Hastaların 138'i (% 45.2) PEG-IFN α-2a+RİB, 167'si (% 54.8) ise PEG-IFN α-2b+RİB tedavisi aldı. Tedavinin 12. haftasında, tedavi sonu virolojik yanıt (TSVY) olarak 305 hastanın 151'inde (% 49.5) HCV RNA klirensi saptanmıştır. PEG-IFN α-2a+RİB kullanan hastaların 70'inde (%50.7), PEG-IFN α-2b+RİB kullanan hastaların 81'inde (% 48.5) TSVY saptandı.  Her iki kolda da istatiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0.05). 18. ayda Kalıcı virolojik yanıt (KVY) ise tüm hastaların 138'inde (% 45.2) saptandı. PEG-IFN α-2a+RİB kullanan hastaların 63'inde (% 45.7), PEG-IFN α-2b+RİB kullanan hastaların 75'inde (% 45.9) KVY saptandı. Her iki kolda da istatiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı (p>0.05). Tedavi rejiminin genotip alt türlerine göre KVY oranları hesaplandı. Genotip 1b grubunda PEG-IFN α-2a+RİB tedavisi alan 124 hastanın 58'inde (%46.8) KVY saptandı. PEG-IFN α-2b+RİB tedavisi alan 160 genotip 1b'li hastanın 71'inde (%44.4) KVY saptandı. Yan etkiler nedeniyle 13 (% 4.26) hasta tedaviyi bıraktı. Tedavi sonrası 35 (% 11.6) hastada nüks görüldü.
Sonuç: Kronik hepatit C enfeksiyonunda verilen tedavi ile hastaların uzun dönem prognozları olumlu yönde etkilenmektedir. PEG-IFN α-2a+RİB ve PEG-IFN α-2b+RİB tedavisi ile HCV RNA krilensi henüz istenen düzeye ulaşılamamıştır. Bu nedenle yeni tedavi rejimlerine ihtiyaç duyulmaktadır.

Abstract:
Introduction and aim: According to the prior Health Administration Announcement (HAA), pegile-interferon (PEG-IFN) and ribavirine (RIB) treatment have been advised for chronic hepatitis C (CHC). The present study aimed to evaluate the response to interferon treatment, factors affecting permanent response and recurrence in patients whose therapy and follow-up are performed in our department.
Subject and Method: This retrospective study included 305 patients with CHC referred to our Gastroenterology clinics between April-2008 and February-2012. CHC was diagnosed by using serology and molecular examinations. The patients were underwent either pegile-interferon alfa-2a (PEG-IFN α-2a) + RIB treatment or pegile-interferon alfa-2b (PEG-IFN α-2b) + RIB treatment for 48 weeks.
Results: PEG-IFN α-2a + RIB treatment was applied to the 138 (45.2 %) of the subjects, while 167 (54.8 %) of them underwent PEG-IFN α-2b + RIB treatment. At the 12nd week of the treatment process, HCV RNA clearance was determined in 151 (49.5 %) of 305 patients as terminal treatment virologic response (TTVR). TTVR was observed in 70 (50.7 %) of the subjects treated with PEG-IFN α-2a + RIB and in 81 (48.5 %) of the ones treated with PEG-IFN α-2b + RIB. There was no statistical difference between the groups (p > 0.05). At the 18th week, permanent virologic response (PVR) was observed in 138 (45.2 %) of all subjects. PVR was observed in 63 (45.7 %) of the subjects treated with PEG-IFN α-2a + RIB and in 75 (45.9 %) of the ones treated with PEG-IFN α-2b + RIB. There was no statistical difference between the groups (p > 0.05). PVR rates related to the genotype subgroups of the medication regimens were also stated. In genotype 1b group, PVR was detected in 58 (46.8 %) of the 124 PEG-IFN α-2a + RIB patients. Among 160 PEG-IFN α-2 + RIB subjects with genotype 1b, 71 (44.4 %) revealed PVR. Due to adverse affects, 13 (4.26 %) subjects were dismissed. After treatment, recurrence occurred in 35 (11.6 %) of the patients.
Conclusion: Long-term prognosis of Chronic Hepatitis C infection is positively affected resulting from treatment protocol.  PEG-IFN α-2a + RIB and PEG-IFN α-2b + RIB protocols have not yet elevated HCV RNA clearance to the desired level. Thus, new treatment regimens are required