Heidegger`de metafizik-poetik ilişkisi
The relation of metaphysics-poetic in Heidegger
Yazar: EMRAH AKDENİZ
Danışman: PROF.DR. SABRİ BÜYÜKDÜVENCİ
Ankara Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2006
Konu: Felsefe = Philosophy

Özet:
Bu tezin amacı ?Metafizik? ile ?Poetik? olan arasındaki ilişkinin Heidegger'indüşüncesi içinde trajedi aracılığıyla nasıl düşünülebileceğini dile getirmektir.Heidegger `Varlık ve Zaman'dan sonra metafizik dili değiştirerek poetik bir dilkullanmaya başladı. Poetik dili kullanarak Varlığın anlamını Sokrates öncesidüşünürler aracılığıyla ele geçirmek istiyordu. Bilindiği gibi, Heidegger Varlığınpoetik düşünürler için aletheia anlamına geldiğine inanıyordu; diğer bir deyişleVarlık varlaşma, görünüşe gelme, olagelmeydi ve varlığın yitimliliğinedolayımlamada bulunuyordu; çünkü aletheia hem Sokrates öncesi düşünürler içinhem de Heidegger için yitimliliğin adıdır ve bu anlamda Varlığın yitimliliği,kökensel bir biçimde Varlıkla ilişkisi olan insanın yitimliliğini dile getirmektedir.Varlık kendi devinimini, insanı trajik bir kahraman kılan bu yitimlilik aracılığıylagösterir. Devinim trajiğin özünü açar; çünkü Varlık kendini alethik salınım olarak;yani trajik salınım olarak göstermektedir. Bu bağlamda içinde bulunduğumuzteknoloji çağı Varlığın trajik açılımı olarak yorumlanabilir. Bu düşünceleri uygun birbiçimde açıklamak için tezin ilk bölümünde `Metafiziğe Giriş'te dile getirildiğikadarıyla Kral Oidipus trajedisi aracılığıyla Varlığın alethik olarak nasıl anlaşıldığıserimlenmeye çalışılıyor; ikinci bölümde ise Heidegger'in aletheia'nın poetikyapısıyla insanın yabancı-tekinsiz ve yuvasız özünü, yani meta-fizik/poetik özünü? ster'e Övgü'de? dile getirildiği kadarıyla Antigone trajedisi aracılığıyla nasıl açığaçıkardığını aydınlatma amacı güdülüyor. Böylece insanın trajik açıklık olaraközünün metafizik ve poetik ilişkide kendini gösterdiği sonucuna ulaşılıyor. Tez sonuçolarak insanın yazgısını bu ilişki bağlamında anlamanın Heidegger'i trajik birdüşünür kıldığı noktasında bitiyor.

Abstract:
This thesis aims to articulate the relation between ?Metaphysics? and ?Poetic? byanalyzing Heidegger?s conception of tragedy. Changing his metaphysical languageafter the `Being and Time? Heidegger began to use a poetical language. By using apoetic language, Heidegger primarily wants to retrieve of Being?s meaning throughpresocratic thinkers. As known, Heidegger firmly believes that Being is aletheia for thepoetic thinkers. In other words, Being was presencing, appearence, event and, it impliesfinitude of being. For both presocratics and Heidegger aletheia is name of the finitudeand, in this sense, finitude of Being means finitude of man who has relation to Being inan essential way. Being shows it?s own movement by this finitude which makes man atragic hero. Movement uncovers essence of the `tragic?; because Being shows itself asalethic sway; viz., as tragic sway. In this context the age of technology in which wesituated can be interpreted as appearence of the Being?s tragic disclosedness. Toexplicate those ideas properly, in the first section of the thesis, it?s attempted to exposehow Being understood as alethic by tragedy of Oidipus Rex as clarified in `Introductionto Metaphysics?. In the second section, it?s intended to elucidate how Heideggerdiscloses relation between the poetic structure of aletheia and human being?s uncanny,unhomely essence, namely, his meta-physical/poetic essence by tragedy of Antigone asexhibited in `Hymn the Ister?. So it?s concluded that human being?s essence as tragicopenness shows itself in the relation between metaphysics and poetic. Final statement ofthis thesis is that understanding human destiny in terms of this relation makes Heideggeras a tragic thinker.