Ortaokul öğrencilerinin dijital oyun bağımlılık düzeylerinin ailelelerin dijital ebevenylik özyeterlilikleri açısından incelenmesi
Examination of middle school students' digital game addiction levels in terms of parents' digital parenting self-efficacy
Yazar: RUKİYENUR YILDIZ
Danışman: DOÇ. DR. DİLEK ALTUN
Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Çocuk Gelişimi Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Ev Ekonomisi = Home Economics
Dizin: Dijital ebeveynlik = Digital parenting ; Dijital eğitim = Digital education ; Ortaokul öğrencileri = Secondary school students

Özet:
Bu araştırmanın amacı, ortaokul öğrencilerinin dijital oyun bağımlılıklarını ve ebeveynlerinin dijital ebeveyn öz yeterlik becerilerini çeşitli değişkenler açısından incelemek ve ortaokul öğrencilerinin dijital oyun bağımlılığı ile ebeveynlerinin dijital ebeveyn öz yeterlikleri arasındaki ilişkiyi analiz etmektir. Araştırmada nicel araştırma yaklaşımlarından ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın öğrenci çalışma grubunu 1131 (%47,3) kız ve 1257 (%52,7) erkek olmak üzere toplam 2388 ortaokul öğrencisi; ebeveyn çalışma grubunu ise 293 (%66,1) anne ve 150 (%33,9) baba olmak üzere toplam 443 ebeveyn oluşturmaktadır. Katılımcıların demografik bilgileri araştırmacı tarafından hazırlanan Kişisel Bilgi Formu ile elde edilmiştir. Araştırmanın dijital oyun bağımlılığı verileri, Hazar ve Hazar tarafından 2017 yılında geliştirilmiş Çocuklar İçin Dijital Oyun Bağımlılığı Ölçeği ile toplanmıştır. Araştırmanın dijital ebeveyn öz yeterliği verileri ise Yaman tarafından 2018 yılında geliştirilmiş Dijital Ebeveynlik Öz Yeterlilik Ölçeği ile toplanmıştır. Araştırmanın verileri frekans analizi, t testi, ANOVA testi ve Pearson korelasyon analizi kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırma bulgularına göre çocuklarda dijital oyun bağımlığı cinsiyet, okul türü, günlük oyun süresi ve oyun oynarken kullanılan araç değişkenlerine göre farklılaşmaktadır. Dijital ebeveyn öz yeterliği bağlamında ebeveyn cinsiyeti, yaşı ve günlük internet kullanım süresi değişkenleri ebeveynlerin dijital öz yeterliğini etkilemektedir. Son olarak, ebeveynlerde dijital öz yeterlik ve çocuklarda dijital oyun bağımlılığı arasında ise istatistiksel olarak anlamlı, negatif yönlü ve zayıf düzeyli bir ilişki görülmüştür.

Abstract:
The purpose of this study is to examine middle school students' digital game addiction and their parents' digital parental self-efficacy skills in terms of various variables and to analyze the relationship between students' digital game addiction and their parents' digital parental self-efficacy. Relational survey model, one of the quantitative research approaches, was used in the study. The student study group consisted of 1131 (47.3%) girls and 1257 (52.7%) boys, totaling 2388 secondary school students; the parent study group consisted of 293 (66.1%) mothers and 150 (33.9%) fathers, totaling 443 parents. The demographic information of the participants was obtained with the Personal Information Form prepared by the researcher. The digital game addiction data of the study were collected with the Digital Game Addiction Scale for Children developed by Hazar and Hazar in 2017. The digital parent self-efficacy data of the study were collected with the Digital Parenting Self-Efficacy Scale developed by Yaman in 2018. The data were analyzed using frequency analysis, t test, ANOVA test and Pearson correlation analysis. According to the findings of the study, digital game addiction in children differs according to gender, school type, daily play time and the tool used while playing games. In the context of digital parental self-efficacy, parental gender, age and daily internet usage time variables affect parents' digital self-efficacy. Finally, a statistically significant, negative and weak relationship was observed between digital self-efficacy in parents and digital game addiction in children.