Tip 2 diyabetik hastalarda makrovasküler komplikasyonu değerlendirmede bir marker olarak iskemi modifiye albumin ölçümü
Measurement of ischemia modified albumin levels as a marker in order to evaluate macrovascular complications in TYPE 2 diabetes patients
Yazar: EFNAN ÇALIK
Danışman: DOÇ. DR. HAYRİYE ESRA ATAOĞLU
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2018
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases
Dizin: Biyobelirteçler = Biomarkers ; Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Diabetes mellitus-tip 2 = Diabetes mellitus-type 2 ; Komplikasyonlar = Complications ; Oksidatif stres = Oxidative stress ; Vasküler hastalıklar = Vascular diseases ; İskemi modifiye albumin = Ischemia-modified albumin

Özet:
Giriş ve Amaç:  Diyabet prevalansının artması ile birlikte, diyabete bağlı komplikasyonların prevelansı da artmaktadır. Komplikasyonları erken tanımak ve tam olarak tedavi etmek için, erken müdahaleler gereklidir, bunları öngördürücü biyolojik belirteçlere ihtiyaç vardır. İskemi modifiye albümin(IMA), iskemik hasarı göstermede son yıllarda kullanılan ve oksidatif stresi gösteren bir marker olarak kabul edilmektedir. Bu çalışmayla; IMA'nın diyabetik hastalarda makrovasküler komplikasyonların gelişimini öngördürdürücü, kolay uygulanabilir bir marker olup olmadığının değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya etik kurul onayı alındıktan sonra Diyabet ve İç Hastalıkları Polikliniklerine başvuran, ardarda gelen 18 yaş üstü aydınlatılmış onamı alınmış toplam 90 tip 2 diyabetik hasta alındı. Son dönem organ yetmezliği olan, malignitesi olan, steroid tedavisi altına olan, aktif enfeksiyonu olan hastalar çalışmaya dahil edilmedi. Diyabet takibinde rutin istenen tetkiklere ilave olarak alınan kan örneklerinden uygun kit temin edildikten sonra IMA düzeyleri çalışıldı. Normal dağılıma göre iki grubun sayısal verilerini karşılaştırmak için; student t test veya Mann withney u testi kullanıldı. Kategorik değişkenler, ki kare testi ile değerlendirildi. İki sayısal veriyi karşılaştırmak için Pearson Spearman korelasyon testi kullanıldı. p<0,05 veya %95 güven aralığı istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi.
Bulgular: Makroanjiyopati olan hastalarda; yaş (p:0,010), kreatinin yüksekliği (p:0,001) ve eGFR'de azalma (p:<0,001) istatistiksel açıdan anlamlı olarak ilişkili saptandı. Mikroanjiyopati olan hastalarda; diyabet süresi (p:0,024), HgbA1c yüksekliği (p:0,038) , üre artışı  (p:0,029), eGFR'de azalma (p:0,016) ve spot idrarda protein/kreatinin artış oranı (p:0,001) istatistiksel açıdan anlamlı olarak ilişkili saptandı. 
Makroanjipati olan ve olmayan hastalar arasında glukoz, HgbA1c yüksekliği, diyabet süresi, BMI, lipid profili, karaciğer enzimleri, IMA ve ABI değerleri açısından anlamlı fark saptanmadı. Mikroanjiyopatisi olan ve olmayan hastalar arasında yaş, BMI, lipid profili, karaciğer enzimleri, IMA ve ABI değerleri açısından anlamlı fark saptanmadı.
Sonuç: Diyabetik hastalarda, makrovasküler ve mikrovasküler komplikasyonların gelişimi ile IMA düzeyleri arasında ilişki yoktur. IMA'nın diyabette kronik komplikasyonların öngörülmesi için kullanılması uygun değildir, bu molekül muhtemelen akut hadiselerle daha ilişkilidir.

Abstract:
Background:With the increasing prevalence of diabetes, the prevalence of complications related to diabetes is increasing. Early intervention is necessary to recognize and treat complications precisely, and predictive biomarkers are needed. Ischemia-modified albumin (IMA) is considered as a marker of oxidative stress in recent years in demonstrating ischemic injury. With this study; We aimed to evaluate whether IMA is an easily applicable marker for predicting the development of macrovascular complications in diabetic patients.
Methods: A total of 90 type 2 diabetic patients who were consecutively admitted to the Diabetes and Internal Diseases outpatient clinics were enrolled in the study. Patients with end-stage organ failure, with malignancy, under steroid treatment, with active infection were excluded from the study. 
IMA levels were studied after obtaining the appropriate kit from the blood samples taken in addition to the routine examinations required for the follow-up of diabetes. 
To compare the numerical data of two groups by normal distribution; Student's t test or Mann withney u test was used. Categorical variables were evaluated by chi-square test. Pearson Spearman correlation test was used to compare two numerical data. A p <0.05 or 95% confidence interval was considered statistically significant. 
Results:  Age (p: 0,010), creatinine elevation (p: 0,001) and decrease in eGFR (p: <0,001) were found statistically significant in patients with macroangiopathy. The duration of diabetes mellitus (p: 0,024), increase in urea (p: 0,029), increase in urea (p: 0,029), decrease in eGFR (p: 0,016) and increase in protein / creatinine in spot urine (p: 0,001) were statistically significant in patients with microangiopathy. It was found to be significantly related.
There was no significant difference between the patients with and without macroangioma in terms of glucose, HgbA1c elevation, duration of diabetes, BMI, lipid profile, IMA, ABI and liver enzymes. No significant difference was found between the patients with and without microangiopathy in terms of age, BMI, lipid profile, IMA, ABI and liver enzymes.
Conclusion: There is no relationship between the development of macrovascular and microvascular complications in diabetic patients and their IMA levels. IMA; it is not suitable for use in predicting chronic complications in diabetes, this molecule is probably more associated with acute events.