İnefektif özofageal motilitesi olan gastroözofageal reflü hastalarında asit inhibisyon tedavisinin özofagus kontraktilitesi üzerine etkisi /
Yazar: BÜŞRA ERİNÇ ALTINTAŞ
Danışman: DOÇ. DR. HARUN ERDAL
Sağlık Bakanlığı / Ankara Etlik Şehir Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Gastroenteroloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Amaç: İnefektif özofagus motilitesi (İÖM) sık görülen motilite bozukluklarındandır, ayrıca gastroözofageal reflü hastalığı (GÖRH) ile birlikte en sık görülen motilite bozukluğudur. İÖM' nin patofizyolojisi halen aydınlatılamamıştır. Proton pompa inhibitörlerinin (PPİ) asit baskılama etkisi ile tekrarlayan asit reflü atakları sonrası özofagustaki histolojik bozulmaların önüne geçerek hipomotilite gelişmesini tersine çevireceği teorisi ile çalışmamızın dizaynını gerçekleştirdik. Çalışmamızda yüksek çözünürlüklü manometre (HRM- high resolution manometry) sonucu İÖM ve çok kanallı intraluminal impedans-pH (ÇKİİ-pH) sonucu GÖRH tanısı alan hastalarda asit inhibisyon tedavisinin özofagus kontraktilitesi üzerine etkisini araştırmayı amaçladık.
Gereç ve Yöntemler: Ulusal, tek merkezli, prospektif olan çalışmamıza; 2023-2024 yılları arası hastanemiz çeşitli polikliniklerine başvurmuş, kliniğimizce yapılan HRM' de Chicago sınıflandırması versiyon 4.0 (CCv4.0-Chicago classification version 4.0) kriterlerine göre İÖM ve ÇKİİ-pH' ta Lyon konsensüsü 2.0' a göre GÖRH tanısı almış toplam 45 hasta dahil edilmiştir. Hastalara, en az 2 ay süre ile esomeprazol 40 mg/gün oral tedavi sonrası kontrol HRM yapılmıştır. HRM' de özofagogastrik bileşke (ÖGB) kontraktilite integrali (EGJ-CI), alt özofagus sfinkter basıncı (LESP), distal kontraktilite integrali (DCI), entegre gevşeme basıncı (IRP) değerleri incelenmiş olup PPİ tedavisi öncesi ve sonrası HRM' deki bu veriler kıyaslanmıştır. Ayrıca asit maruziyet süresi (AET) %4-6 olan hastalar dışlandığında, AET> %6 olan toplam 38 hasta da kendi aralarında benzer şekilde karşılaştırılmıştır.
Bulgular: Toplam 45 hastanın tedavi öncesi ve sonrası HRM' leri karşılaştırıldığında, EGJ-CI (p= 0,591), IRP (p=0,465), DCI (p=0,337), LESP (p=0,507) için p>0,05 olması sebebiyle istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamamıştır. AET>%6 olan 38 hastanın HRM' leri karşılaştırıldığında LESP (p=0,71), DCI (p=0,50), IRP (p=0,23), EGJ-CI (p=0,63) için p>0.05 olduğundan istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamamıştır.
Sonuç: Çalışmamızda İÖM ve GÖR tanısı olan hastaların standart doz PPİ ile
tedavisi öncesi ve sonrası yapılan HRM' de özofagus kontraktilitesinde etkisi olmadığı sadece semptomların tedavi edilebildiği sonucuna varılmıştır.
Bu çalışma, GÖRH ve İÖM birlikte görülen hastalarda PPİ tedavisinin semptomlardan bağımsız olarak İÖM üzerine etki edip etmediğini araştıran ilk prospektif çalışmadır. 
Tedavinin özofagus motilitesi üzerine etkisinin değerlendirildiği daha fazla sayıda hastanın dahil edildiği ve tedavi sonrası uzun süreli takipli çalışmalara ihtiyaç vardır. 

Anahtar kelimeler: inefektif özofageal motilite; yüksek çözünürlüklü manometre; gastroözofageal reflü hastalığı; çok kanallı intraluminal impedans-pH, proton pompa inhibitörleri.

Abstract:
Purpose: Ineffective esophageal motility (IEM) is one of the most common motility disorders, along with gastroesophageal reflux disease (GERD). The pathophysiology of IEM still needs to be elucidated. We designed our study with the theory that proton pump inhibitors (PPIs) will reverse the development of hypomotility by preventing histological deteriorations in the esophagus after recurrent acid reflux attacks with their acid suppression effect. In our study, we aimed to investigate the effect of acid inhibition therapy on esophageal contractility in patients diagnosed with IEM as a result of high-resolution manometry (HRM) and GERD as a result of multi-channel intraluminal impedance-pH (MII-pH).
Material and Methods: Our national, single-center, prospective study; A total of 45 patients who applied to various outpatient clinics of our hospital between 2023 and 2024 were diagnosed with IEM due to Chicago classification version 4.0 (CCv4.0-Chicago classification version 4.0) criteria in HRM and were diagnosed with GERD due to Lyon consensus 2.0 in MII-pH has been included. Patients underwent control HRM after oral treatment with esomeprazole 40 mg/day for at least 2 months. Esophagogastric junction (EGJ) contractility integral (EGJ-CI), lower esophageal sphincter pressure (LESP), distal contractility integral (DCI), integrated relaxation pressure (IRP) values were examined in HRM, and these data in HRM compared with before and after PPI treatment. Additionally, when patients with acid exposure time (AET) 4-6% were excluded, a total of 38 patients with AET> 6% were compared similarly among themselves.
Results: When the pre-and post-treatment HRMs of a total of 45 patients were compared, p>0.05 for EGJ-CI (p= 0.591), IRP (p=0.465), DCI (p=0.337), LESP (p=0.507). Therefore, no statistically significant difference was found. When the HRMs of 38 patients with AET>6% were compared, there were no significant differences for LESP (p=0.71), DCI (p=0.50), IRP (p=0.23), and EGJ-CI (p=0.63). Since p>0.05, no statistically significant difference was found.
Conclusion: Our study concluded that HRM applied before and after treating patients diagnosed with IEM and GER with standard dose PPI had no effect on esophageal contractility and only the symptoms could be treated. 
This is the first prospective study to investigate whether PPI treatment affects IEM independently of symptoms in patients with GERD and IEM. 
Studies are needed to evaluate the effect of treatment on esophageal motility, including more patients and long-term follow-up after treatment.

Keywords: ineffective esophageal motility; high-resolution manometry; gastroesophageal reflux disease; multichannel intraluminal impedance-pH monitoring; proton pump inhibitors.