Serebral palsili çocuklarda bowen terapi tekniği'nin spastisite üzerine etkisi
The effect of bowen therapy technique on spasticity in children with cerebral palsy
Yazar: MUHAMMED YURTSEVEN
Danışman: PROF. DR. CEM ŞEREF BEDİZ
Dokuz Eylül Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Fizyoloji Ana Bilim Dalı / Egzersiz Fizyolojisi Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2020
Konu: Fizyoloji = Physiology ; Fizyoterapi ve Rehabilitasyon = Physiotherapy and Rehabilitation ; Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Egzersiz tedavisi = Exercise therapy ; Engelli çocuklar = Disabled children ; Fizik tedavi = Physical therapy ; Fizik tedavi yöntemleri = Physical therapy modalities ; Fizyoterapistler = Physical therapists ; Kas spastisitesi = Muscle spasticity ; Kas-iskelet fizyolojik fenomenleri = Musculoskeletal physiological phenomena ; Serebral palsi = Cerebral palsy ; Tedavi = Treatment ; Çocuklar = Children

Özet:
Amaç: Spastisite, germe reflekslerinin hipereksitabilitesinden kaynaklanan tonik germe reflekslerinde hıza bağlı artışa neden olan bir motor bozukluktur. Serebral Palsili (SP) hastalarda gelişen spastisite, hastaların yaşamını olumsuz yönde etkilemektedir. Bu sebeple tedavi edilmesi önemlidir. Bowen terapi (BT), kas üzerindeki reseptörleri aktive edip germe reflekslerini uyararak kas lifi hizalaması, kas kasılması, gevşemesi ve motor ünite ateşlemesinin uygun şekilde düzenlemesini sağlamaktadır. BT bu etkileriyle, spastisite durumunda bir değişim yaratabilir ve spastisiteyi azaltabilir. Bu nedenle bizim çalışmamızın amacı, SP'li çocuklarda BT'nin spastisite üzerine etkisini araştırmaktır.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 6-15 yaşları arasında (8,29±2,33 yıl) SP tanısı almış 14 çocuk dahil edilmiştir. Gruplar 7 çocuk çalışma, 7 çocuk kontrol grubunda olacak şekilde ikiye ayrılmıştır. Çalışma grubuna altı hafta boyunca haftada bir kez yaklaşık 20 dakika BT ve 20 dakikalık rutin fizyoterapi (RF) programı uygulanmıştır. Kontrol grubu katılımcılarına ise aynı sıklıkta 40 dakika yalnızca RF programı uygulanmıştır. Spastisite, üst ekstremite (el bileği, dirsek ve parmak fleksörleri) ve alt ekstremite (hamstringler, gastroknemiuslar ve kalça addüktörleri) kas grupları için uygulama öncesi ve sonrasında Modifiye Ashworth Skalası kullanılarak değerlendirilmiştir.
Bulgular: Çalışma tamamlandıktan sonra her kas tek tek değerlendirildiğinde spastisite skorlarında azalma saptanmıştır. Ancak tedavi sonrasında gözlenen değişim istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0,05). Üst ve alt ekstremite kaslarının spastisite skor ortalamaları alınarak total üst ve alt olarak hesaplandığında ise çalışma grubunda alt ekstremite totalinde spastisitede anlamlı azalma olduğu görülmüştür (p<0,05). Üst ekstremitedeki farklar ise anlamlı tespit edilmemiştir (p>0,05). Kontrol grubunun total alt ve üst ekstremite skorları karşılaştırıldığında, tedavi sürecinin sonunda hem alt hem de üst ekstremite spastisite skorlarında istatistiksel olarak anlamlı azalma olduğu görülmüştür (p<0,05).
Sonuç: Bu çalışmada BT'nin tek başına spastisiteye olan etkileri net olarak belirlenememiştir. İlerdeki çalışmaların bu doğrultuda iki farklı tedavi şekli olan RF ve BT'nin etkilerini tam olarak karşılaştırabilmek için ayrı ayrı uygulanarak değerlendirilmesi ölçüm sonuçlarını daha net görebilmemizi sağlayacaktır.

Abstract:
Objective: Spasticity is a motor disorder that causes a speed-dependent increase in tonic stretching reflexes caused by the hyperexcitability of stretching reflexes. Spasticity developing in patients with cerebral palsy (CP) negatively affects patients' lives. It is therefore important to be treated. Bowen therapy (BT) activates the receptors on the muscle and stimulates stretching reflexes, enabling proper regulation of muscle fiber alignment, muscle contraction, relaxation and motor unit firing. With these effects, BT can create a change in spasticity and reduce spasticity. Therefore, the purpose of our study is to investigate the effect of BT on spasticity in children with CP.
Materials and Method: Fourteen children diagnosed with CP between the ages of 6-15 (8.29 ± 2.33 yo) were included in the study. The groups were divided into two as 7 child study and 7 child control group. The study group received approximately 20 minutes of BT and 20 minutes of routine physiotherapy (RF) programs once a week for six weeks. Only 40 minutes of RF program was applied to the control group participants at the same frequency. Spasticity was evaluated using the Modified Ashworth Scale before and after application for the upper limb (wrist, elbow and finger flexors) and lower limb (hamstrings, gastrocnemius, and hip adductors).
Results: After the study was completed, it was observed that spasticity scores decreased when each muscle was evaluated separately. However, the change observed after treatment was not found statistically significant (p> 0.05). When the spasticity score averages of upper and lower extremity muscles were calculated and calculated as upper and lower, there was a significant decrease in spasticity in the lower extremity total in the study group (p< 0.05). The differences in the upper limbs were not found significant (p> 0.05). When the total lower and upper extremity scores of the control group were compared, a statistically significant decrease was observed in both the lower and upper extremity spasticity scores at the end of the treatment period (p <0.05).
Conclusion: In this study, the effects of BT alone on spasticity could not be determined clearly. The evaluation of the future studies in this direction, to be able to fully compare the effects of two different types of treatment, RF and BT, will enable us to see the measurement results more clearly.