Larva debridman tedavisi uygulanan hastalardan alınan biyopsi örneklerinden izole edilen bakterilerin retrospektif değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of bacteria isolated from biopsy specimens collected from patients undergoing Larval debridement therapy
Yazar: EMRAH GÜREL
Danışman: PROF. DR. ERDAL POLAT
İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Tıbbi Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı /  Tıbbi Mikrobiyoloji Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Mikrobiyoloji = Microbiology

Özet:
Larva debridman tedavisi  (LDT) Lucilia sericata  I. ve II. dönem larvaları tarafından üretilen enzimlerin, nekrotik dokuları debride etmeleri amacıyla uygulanan bir tedavidir. Larvaların kronik yaralardaki nekrozlu dokuları eriterek ve sindirerek ortadan kaldırabildikleri, mikroorganizmaları öldürerek yarayı dezenfekte etttikleri ve dokuyu granülasyon oluşumu yönünde uyardıkları gösterilmiştir. Bu çalışmada, LDT ile izlenen hastaların nekrozlu ülsere veya pürülan yaralarına ait biyopsilerde üretilen bakterilerin retrospektif olarak değerlendirilerek LDT süresince en sık mücadele edilen etkenlerin saptanması amaçlanmıştır.
Çalışmamız, LDT isteği ile TÜBİTAK Biyoterapi Araştırma ve Geliştirme Laboratuvarı'na gönderilen hastaların kronik yarasından alınan ve Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi Tıbbi Mikrobiyoloji Laboratuvarı'na bakteriyolojik inceleme için gönderilen 100 hastaya ait biyopsi örneği ile gerçekleştirilmiştir. Bu hastaların ilk 1. LDT uygulamasından önce alınmış olan ve 3. LDT uygulamasından 72 saat sonra aynı bölgeden alınmış olan yara biyopsilerine ait bakteriyolojik kültürler yapılmış ve üreyen bakteriler konvansiyonel yöntemler yanı sıra tür düzeyinde Matriks-Destekli Lazer Desorpsiyon/Iyonizasyon Kütle Spektrometresi (MALDI TOF-MS) ile tanımlanmıştır. Biyopsi örneklerinde üreyen bakterilerin yoğunluğu yarı-kantitatif sayım ile 1+, 2+, 3+ ve 4+ şeklinde skorlanarak saptanmıştır. Sonuçlar istatistiksel yöntemler kullanılarak değerlendirilmiştir.
Yara biyopsileri  incelendiğinde 51'inin diyabetik ayak ülseri, 38'inin bası (dekübitüs) ülseri 11'inin venöz ülser olduğu görülmüştür. 3. LDT sonrası diyabetik ayak ülserlerinde 4+ üreme görülen,  bası ülserlerinde  3+ üreme görülen  biyopsi sayısının  anlamlı düzeyde azaldığı (p< 0.05), 1+ üreme görülen biyopsi sayısının  ise anlamlı düzeyde arttığı (p< 0.05) saptanmıştır. Venöz ülserlerde 3. LDT sonrası 1+, 2+, 3+ ve 4 + üreme gösteren  biyopsi sayısında,  anlamlı bir farklılık saptanmamıştır. (p>0.05). 3. LDT sonrası  diyabetik ayak ülserlerinde S.pyogenes, S.agalactiae, E.cloacae ve M.morgani oranları, bası ülserlerinde S.pyogenes, S.agalactiae, C.striatum, P.vulgaris ve M. morgani oranları LDT öncesi oranlara göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde azalmıştır (p<0.05). Venöz ülserlerde ise anlamlı düzeyde fark saptanmamıştır.
LDT ile ülserlerde üreyen mikroorganizmaların bir bölümü ortadan kaybolmakta veya azalmaktadır ancak sürekli varlığını koruyan bakterilerle yara iyileşmesini sağlamak uzun süreli tedavilerin gereğine işaret etmektedir.

Anahtar kelimeler: Larva debridman tedavisi, bakteriler, diyabetik yara, bası ülseri, venöz ülser,

Abstract:
Larva debridement therapy (LDT) debride the necrotic tissues by the enzymes of Lucilia sericata I. and II. larvae. Larva can dissolve necrotic tissues in chronic wounds by dissolving and digesting them, disinfect the wound, and stimulate the tissue to form granulation. In this study, the aim was to evaluate retrospectively the bacteria existing in biopsies of necrotic ulcerated or purulent wounds of patients undergoing LDT and to determine the most common bacteria to be combated during LDT.
Chronic wound biopsies of 100 patients who were sent to TÜBİTAK Biotherapy Research and Development Laboratory with the request of LDT, were analysed bacteriologically in the Medical Microbiology Laboratory of Cerrahpasa Medical Faculty Hospital. Biopsies cultures collected from the same area before the first LDT and after the 3rd LDT were made, bacteria were identified using conventional methods and MALDI TOF- MS. The density of bacteria grown in culture media was determined by semi-quantitative counting and scoring as 1+, 2+, 3+ and 4+. The results were evaluated statistically.
From wound biopsies, 51 were diabetic foot ulcers, 38 were pressure ulcers, and 11 were venous ulcers. After 3rd LDT, the number of biopsies with 4+ growths in diabetic foot ulcers and 3+ growths in pressure ulcers were significantly decreased  (p< 0.05), the number of biopsies with 1+ growth was significantly increased (p< 0.05). After the 3rd LDT a statistically significant decrease was found in the rates of S.pyogenes, S.galactiae, E. cloacae and M.morgani in diabetic foot ulcers, and in the rates of S.pyogenes, S.galactiae, C.striatum, P.vulgaris and M. morgani in pressure ulcers compared with their rates obtained before LDT (p<0.05), A significant difference was not found in venous ulcers.
With LDT, some of the microorganisms that reproduce in the ulcers disappear or decrease, but ensuring wound healing with bacteria that periste indicates the need for long-term treatments.

Keywords: Larval debridement therapy, bacteria, diabetic wound, pressure ulcer, venous ulcer.