Sodyum-glukoz kotransporter-2 inhibitörleri'nin atriyal elektromekanik ileti zamanı üzerine etkisi
Effect of sodium glucose co-transporter-2 inhibitors on atrial electromechanical conduction
Yazar: ENES ÇELİK
Danışman: DOÇ. DR. AKİF SERHAT BALCIOĞLU
Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Kardiyoloji = Cardiology
Dizin: Atriyal fibrilasyon = Atrial fibrillation ; Atriyal fonksiyon = Atrial function ; Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; SGLT = SGLT ; İnhibitör = Inhibitor

Özet:
Giriş ve amaç: Atriyal fibrilasyon (AF) en yaygın sürekli kardiyak aritmidir ve insanlar yaşlandıkça daha sık hale gelir. AF, inme ve diğer kardiyovasküler olaylara neden olan artmış tromboemboli riski ile ilişki olup bu durum hastaları yüksek morbidite ve mortalite riskine maruz bırakmaktadır. Diyabetik hastalarda  AF sıklığının normal popülasyona göre anlamlı derecede arttığı gösterilmiştir. Zemininde mikrodolaşım bozuklukları, atriyal metabolik etkiler ve atriyal yeniden şekillenme olduğu düşünülmektedir. Bu faktörlere bağlı oluşabilen intra/interatriyal  ileti gecikmesi AF gelişimi ile ilişkili bulunmuştur. Çalışmamızın amacı tip 2 diyabetes mellituslu (DM) hastalarda görece yeni oral antidiabetik ilaçlar olan sodyum-glukoz kotransporter-2 (SGLT-2) inhibitörlerinin atriyal elektromekanik gecikme (EMG) zamanı üzerine etkilerini araştırmaktır.

Gereç ve yöntemler: Çalışmaya Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Endokrinoloji ve Kardiyoloji polikliniklerine başvuran ve mevcut antidiyabetik tedavisi ile kan şekeri regülasyonu sağlanamaması üzerine tedavilerine bir SGLT-2 inhibitörü eklenmesi planlanan 30 tip 2 DM hastası dahil edilmiştir. Bu hastaların  bazal ve 6 aylık SGLT-2 inhibitörü tedavisi sonrasındaki elektrokardiyografi, ekokardiyografi, rutin laboratuvar parametreleri ve EMG zamanı verileri karşılaştırılmıştır.

Bulgular: Çalışmaya alınan hastaların yaş ortalaması 60,07±10,03 yıl olup, 14 hasta (%46,7) erkek, 16 hasta (%53,3) kadındı. SGLT-2 inhibitörü olarak 25 hasta (%83,3)
 
dapagliflozin, 5 hasta (%16,6) empagliflozin aldı. 6 aylık SGLT-2 inhibitörü tedavisi sonrası hastaların interatrial EMG zamanında 15,13±5,87 ms'den 13,20±6,12 ms'e anlamlı kısalma izlendi (p=0,029). Kalp hızında anlamlı azalma saptandı. E/e'değerlerinde anlamlı düşüş, global longutidinal strain (GLS) değerlerinde ise anlamlı artış izlendi.

Sonuç: Bu çalışma tip 2 DM hastalarında SGLT-2 inhibitörlerinin interatriyal iletiyi iyileştirerek EMG zamanını kısalttığını göstermiştir. Bu bulgunun, SGLT-2 inhibitörlerinin tip 2 DM hastalarında AF insidansını azaltıcı etkisini açıklamaya yardımcı olacağını düşünüyoruz.

Abstract:
Introduction: Atrial fibrillation (AF) is the most common sustained cardiac arrhythmia and becomes more common as people age. AF is associated with an increased risk of thromboembolism causing stroke and other cardiovascular events, which exposes patients to a high risk of morbidity and mortality. It has been shown that the frequency of AF is significantly increased in diabetic patients compared to  the normal population, but its pathophysiology has not been fully clarified. Microcirculatory disorders, atrial metabolic effects and atrial remodeling are thought to be at the background. Intra/inter-atrial conduction delay, which may occur due to these factors, has been found to be associated with the development of AF. The aim of our study is to investigate the effects of sodium-glucose cotransporter-2 (SGLT-2) inhibitors, which are relatively new oral antidiabetic drugs, on atrial electromechanical delay (EMD) time in patients with type 2 diabetes mellitus (DM).

Materials and methods: In this study, 30 type 2 DM patients who applied to Kahramanmaraş Sütçü İmam University Endocrinology and Cardiology outpatient clinics and who were planned to add an SGLT-2 inhibitor to their treatment because blood sugar regulation could not be achieved with their current antidiabetic treatment were included. Electrocardiography, echocardiography, routine laboratory parameters and EMD time data of these patients at baseline and after 6 months of SGLT-2 inhibitor treatment were compared.

Results: The mean age of the patients included in the study was 60.07±10.03 years, and 14 (46.7%) were male and 16 (53.3) were female. While 25 (83.3%) of the patients were using dapagliflozin, 5 (16.6%) were using empagliflozin. After 6
 
months of SGLT-2 inhibitor treatment, a significant increase was observed in the inter-atrial EMD time of the patients from 15.13±5.87 to 13.20±6.12 (p=0,029). A significant decrease in heart rate was observed. There was a significant decrease in E/e' values, and a significant increase in global longitudinal strain (GLS) values.

Conclusion: This study showed that SGLT-2 inhibitors shorten EMD time by improving interatrial conduction in type 2 DM patients. We think that this finding may help to explain the effect of SGLT-2 inhibitors on reducing the incidence of AF in type 2 DM patients.