Emile Durkheim'ın sosyolojisinde hukuk, suç ve cezanın evrimi
The evolution of punishment, crime and law in Emile Durkheim's sociology
Yazar: ŞUA MİHRİBAN ÇAVGA GENÇER
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ ENGİN TOPUZKANAMIŞ
Dokuz Eylül Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı / Kamu Hukuku Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Hukuk = Law ; Sosyoloji = Sociology
Dizin: Ahlak = Morality ; Ceza = Punishment ; Demokrasi = Democracy ; Durkheim, Emile = Durkheim, Emile ; Hukuk = Law ; Hukuk sosyolojisi = Law sociology ; Mülkiyet = Property ; Sosyoloji = Sociology ; Suç = Crime

Özet:
Emile Durkheim'ın sosyolojisinin merkezinde ahlak ve hukuk vardır. Durkheim'ın hukuk sosyolojisine katkıları yadsınmıştır. Toplumsal olgu olarak hukuk, suç ve ceza; bir yönüyle gözle görülebilen, diğer yönüyle somut olarak yakalanamayan, aynı anda hem dışsal hem içsel, kolektif, etkili, yararlı ve ahlaki toplumsal gerçeklerdir. Yasal değişim tezi revize edildiğinde geçerlidir: Herhangi bir yer ve zamanda hukuk düzeninin bastırıcı karakteri arttıkça ceza hukukunun kapsamı genişler, siyasal-geleneksel cezaların şiddeti birey kişiliği ve organik dayanışma aleyhine yükselir. Yasa metinlerine, suç istatistiklerine, yargı kararlarına nesnel göstergeler olarak değil, yasa koyucuların, istatistiği tutan resmi örgütlenmelerin, yargıçların anlamlandırdıklarını gösteren şeysellikler olarak bakılmalıdır. Karmaşık işbölümü toplumlarında hukuk çok boyutludur, ahlakın yansıması değildir. Hukuk, ahlaki ve bilinçli bir insan etkileşimleri düzeni ve temsilidir. Hukukun meşruluğu; yasa yapıcılara, yasa yapım süreçlerine, yasalara ve uygulanışlarına güven sorunudur. Güven sorunu sempati, ortak ideal, duygusal bağlılık, örgütlenme ve denge sorunudur. Durkheim, serbest piyasa düzenlerini, sosyalist rejimleri, nostaljik amaçları patolojik bulur. Özgürlük, eşitlik ve kardeşlik birbirine indirgenemez bir bütündür. Farklılaşma, çeşitlilik ve benzerlik aynı anda yaşamın itici gücüdür. Sözleşme, demokrasi ve mülkiyet düzenlerinde yeniden-düzenlemelere gidilmelidir. Durkheim, bozuk hukuk sistemlerinde toplumsal mensubiyetlerini yitirenlerin, yoksulların, deli diye damgalananların, genel olarak emirleri vermeyenlerin itaatsizliğini, adaletsiz düzene itaatsizlik olarak sosyolojik düzlemde yenileyici işlevleriyle açıklar ve anlamlandırır.

Abstract:
Morality and law are at the center of Emile Durkheim's sociology. Durkheim's contributions to the sociology of law have been denied. Law, crime and punishment as social phenomenons; they are social facts that can be seen with the naked eye on one side and cannot be grasped concretely on the other, that are simultaneously external and internal, collective, effective, useful and moral. The legal change thesis is valid with revision: As the repressive character of the legal order increases in any place and time, the scope of criminal law expands, the severity of political-traditional punishments rises against the individual personality and organic solidarity. Law texts, crime statistics and judicial decisions should not be viewed as objective indicators, but as things that show what the legislators, the official organizations that keeps the statistics, and the judges interpret. In societies of complex division of labor, law is multidimensional, not a reflection of morality. Law is an order and representation of a moral and conscious human interactions. Legitimacy of law is a question of trust in lawmakers, the lawmaking processes, laws and their implementations. The problem of trust is a problem of sympathy, shared ideal, emotional commitment,organization and equilibrium. Durkheim finds free market orders, socialist regimes and nostalgic aims pathological. Freedom, equality and fraternity are an irreducible whole. Differentiation, diversity and similarity are simultaneously the driving force of life. There must be re-arrangements of contracts, democracy and property systems. Durkheim explains and interprets the disobedience of those who lose their social affiliation, the poor, those who are labeled insane, in general those who do not give orders in corrupt legal systems with its regenerative functions on the sociological plane as disobedience to the unjust order.