Aristotle's account of physis and its implications for his ethics
Aristoteles'in physis kavramı ve etik doktrinine etkileri
Yazar: CANSU AKARSU
Danışman: DOÇ. DR. CHRYSSI SIDIROPOULOU
Boğaziçi Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2016
Konu: Felsefe = Philosophy
Dizin: Aristoteles = Aristotle ; Etik = Ethics ; İnsan doğası = Human nature

Özet:
Bu tez, Aristoteles'in Nikomakhos'a Etik adlı eserinde sunduğu etik doktrini bağlamında physis (doğa) kavramının, insan "mutluluk"–"iyilik"ini eudaimonia kavramı çerçevesinde oluşturduğu teleolojik etik sistemine etkilerini analiz etmeyi hedefliyor. İkinci bölüm Aristoteles'in işlev argümanı ve Ruh Üzerine adlı eserinde belirlediği ruhun rasyonel ve irrasyonel kısımları ayrımı üzerinden, insanın doğası gereği sahip olduğu yapı ve Aristoteles'in etik sistemi arasındaki ilişki üzerinde duruyor ve bu ilişki çerçevesinde eudaimonia anlayışında belirleyici rol oynayan "iyi" kavramını açıklıyor. Bu analiz bilhassa Aristoteles'in insanın politik ve fiziksel doğası üzerinden nihai hedefinin belirlenmesi arasında kurduğu bağlantıyı açıklamayı hedefliyor. Son bölüm Thomas Nagel'in ve John Lloyd Ackrill'in birbirlerine zıt düşen eudaimonia incelemelerini ele alıyor. Burada, Aristoteles'in eudaimonia anlayışının Nagel'in savunduğu üzere temaşadan meydana gelen bir teorik hayata mı, yoksa insanların karmaşık doğalarından kaynaklanan farklı etkinliklerin mükemmeliyetinin hedeflendiği, bir diğer deyişle teorik ve pratik etkinlikleri aynı anda kapsayan bir hayata mı işaret ettiği sorusuna odaklanıyor. Son tahlilde, Ackrill tarafından ele alınan kapsayıcı anlayışın, insanın özünden kaynanlanan ve nihai iyiliğinde belirleci rol oynayan politik ve fiziksel doğası da göz önünde bulundurularak, Aristoteles'in eudaimonia kavramını açıklayabildiği savunuluyor.

Abstract:
This thesis aims to analyze Aristotle's conception of eudaimonia, human well-being, with a view to his understanding of physis, nature. It focuses on the effects of Aristotle's teleological understanding of nature on his ethical doctrine presented in the Nicomachean Ethics. The second chapter elaborates on the relationship between the natural constitution of human beings and the basis of Aristotle's system of ethics. An analysis of the function argument and Aristotle's classification of the rational and non-rational parts of the soul in De Anima is provided to explain Aristotle's conception of the good and its role on his notion of eudaimonia. This analysis particularly aims to clarify the way in which Aristotle conceives the ultimate goal of human beings through their political and physical nature. The last chapter investigates Thomas Nagel's and John Lloyd Ackrill's opposing accounts of eudaimonia focusing on the question of whether Aristotle's notion of eudaimonia is suggestive of a life of theoretical contemplation as it is defended by Nagel's intellectualist account, or it comprehends the excellence of the different activities of human beings which have a composite nature. In the final analysis, the latter account which is discussed through Ackrill's inclusive account is defended to explain Aristotle's notion of eudaimonia which stands for the ultimate goal of human beings in agreement with the political and physical nature that are essentially belonging and determinative over their ultimate good.