Farklı inkübasyon sürelerinin kalsiyum silikat esaslı perforasyon tamir materyallerinin itme bağlanma dayanımı ve mikrosertliklerine olan etkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of the effect of different incubation times on the push-out bond strength and microhardness of calcium silicate-based perforation repair materials
Yazar: EMİNE ŞİMŞEK
Danışman: DOÇ. DR. MAKBULE BİLGE AKBULUT
Necmettin Erbakan Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Endodonti Ana Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2021
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Biodentin = Biodentine ; Dental bonding = Dental bonding ; Dental materyaller = Dental materials ; Dental restorasyon = Dental restoration ; Dental stres analizi = Dental stress analysis ; Endodonti = Endodontics ; Kalsiyum silikat = Calcium silicate ; Mikrosertlik = Microhardness

Özet:
Mekanik, iatrojenik veya patolojik nedenlerden dolayı diş kökünde oluşan perforasyonlar, endodontik tedavinin başarısızlık riskini artırabilir ve hatta etkilenen dişin çekilmesine neden olabilir. Perforasyon meydana geldiğinde, perforasyon bölgesi çeşitli tamir materyalleriyle kapatılmaktadır. Kalsiyum silikat esaslı materyallerin öncüsü olan mineral trioksit agregat (MTA); kök perforasyonları, kök ucu dolgusu, apeksifikasyon, vital pulpa tedavileri, rezorpsiyon tamiri gibi çok çeşitli klinik prosedürlerde yaygın olarak tercih edilmektedir. Biodentine, dentin benzeri mekanik özelliklere sahip yeni bir kalsiyum silikat esaslı materyaldir. Biodentine, MTA ile benzer kullanım alanlarına sahiptir.  Yakın zamanda Türkiye menşeili yeni bir kök tamir materyali olan BIOfactor MTA dental marketlere sunulmuştur. Bu çalışmanın amacı farklı inkübasyon sürelerinin, endodontide kullanılan kalsiyum silikat esaslı perforasyon tamir materyalleri olan MTA-Angelus, Biodentine ve BIOfactor MTA'nın itme bağlanma dayanımı ve mikrosertlikleri üzerindeki etkisini araştırmaktır.
Bu çalışma için 50 adet daimî tek köklü ve tek kanallı diş kullanıldı. Dişlerin koronal kök bölgesinden enine kesitler alınarak 1mm kalınlığında dentin disk örnekleri hazırlandı. Her bir dentin diskinde bir elmas frez yardımıyla 1 mm çapında 3 adet kavite oluşturuldu. Dentin diskleri, uygulanacak perforasyon tamir materyaline göre MTA-Angelus (n=50), Biodentine (n=50), BIOfactor MTA (n=50) olmak üzere 3 deney grubuna ayrıldı. Dentin disklerinde hazırlanan kavitelere tamir materyalleri yerleştirildi. Dentin disklerine yerleştirilen materyaller inkübasyon sürelerine göre 1gün ve 28 gün olmak üzere iki alt gruba ayrıldı. Deney grupları itme bağlanma dayanımı testine tabi tutuldu. Mikrosertlik deneyi için materyaller 6 mm çapında ve 2 mm yüksekliğinde silindirik şekilde hazırlandı. Materyallere Vickers mikrosertlik testi uygulandı. Veriler istatistiksel olarak analiz edildi. 
İtme testi sonuçlarına göre bir gün sertleşen örneklerde itme bağlanma dayanımı değeri en yüksek Biodentine grubunda bulunurken, en düşük MTA-Angelus grubunda bulunmuştur (p<0,05). Yirmi sekiz gün sertleşen örneklerde Biodentine en yüksek, MTA-Angelus ise en düşük itme bağlanma dayanımı değerleri sergilemiştir (p<0,05). MTA Angelus grubunda yirmi sekiz gün sertleşen örnekler, bir gün sertleşen örneklere göre daha yüksek itme bağlanma dayanımı gösterirken, diğer gruplarda bir gün sertleşen örnekler ile yirmi sekiz gün sertleşen örnekler arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır (p>0,05). Mikrosertlik testi sonuçlarına göre ise hem bir gün sertleşen örneklerde hem de yirmi sekiz gün sertleşen örneklerde mikrosertlik değeri en yüksek Biodentine grubunda bulunurken, en düşük MTA Angelus grubunda bulunmuştur (p<0,05). Bütün materyal gruplarında, yirmi sekiz gün sertleşen örnekler, bir gün sertleşen örneklere göre daha yüksek mikrosertlik değerleri göstermiştir (p<0,05).  
Sonuç olarak Biodentine en yüksek itme bağlanma dayanımı değeri gösterirken, yeni bir materyal olan BIOfactor MTA'nın ortalama bir bağlanma dayanımına sahip olduğu gösterilmiştir. En yüksek mikrosertlik değeri Biodentine'de bulunurken, BIOfactor MTA'nın ortalama mikrosertliğe sahip olduğu gösterilmiştir. Bütün materyal gruplarında inkübasyon süresiyle birlikte materyallerin mikrosertliği artmaktadır. 
Anahtar Kelimeler: Biodentine; Mikrosertlik; MTA; İtme Bağlanma Dayanımı; Perforasyon Tamiri

Abstract:
For mechanical, iatrogenic or pathological reasons, root perforations may increase the risk of failure of endodontic treatment and may even cause the extraction of the affected tooth. When a perforation is detected, the perforation site is sealed with various repair materials. The precursor of calcium silicate-based materials-mineral trioxide aggregate (MTA) has been widely preferred in various clinical procedures such as root perforation repair, root end filling, apexification, vital pulp therapies and resorption repair. Biodentine, is a new calcium silicate-based material with dentin-like mechanical properties. Biodentine has similar indications like MTA. Recently, Turkey originated a new root repair material BIOfactor MTA is presented to the market. The aim of this study was to investigate the effect of different incubation periods on the push-out bond strength and microhardness of MTA-Angelus, Biodentine and BIOfactor MTA.
Fifty permanent single rooted teeth with single root canal were used for this study. Roots were sectioned transversally and dentin discs in 1mm thickness were obtained. In each dentine slice, 3 cavities with a diameter of 1 mm were created with the using a diamond bur. According to the perforation repair materials, dentin discs were divided into three experimental groups: MTA-Angelus (n = 50), Biodentine (n = 50), BIOfactor MTA (n = 50). Experimental materials were placed into the cavities. According to the incubation period, samples were divided into two subgroups as 1 day and 28 days Then, experimental groups were subjected to push-out bond strength test. Material discs were prepared in 6 mm diameter and 2 mm thickness for microhardness testing. Vickers microhardness test were performed. Data were analyzed statistically.
According to the findings of push-out testing in 1-day set samples, the highest push-out bond strength values were found in Biodentine group whereas the lowest in the MTA-Angelus group (p <0.05). In 28-day set samples, Biodentine exhibited the highest, MTA Angelus showed the lowest push-out bond strength values (p<0.05). 28-day set samples showed higher push-out bond strength than 1-day set samples in MTA Angelus group, but no significant difference was found between 1-day set and 28-day set samples in other groups. According to the findings of microhardness testing in both 1-day set and 28-day set samples, the highest microhardness values were found in Biodentine group whereas the lowest in the MTA-Angelus group (p <0.05). In all material groups, 28-day set samples showed higher microhardness than 1-day set samples (p<0.05).
In conclusion, Biodentine showed the highest push-out bond strength value, while a novel material BIOfactor MTA was shown to have moderate push-out bond strength. The highest microhardness value was found in Biodentine, while a novel material BIOfactor MTA was shown to have moderate microhardness. In all material groups, the microhardness of materials increased with incubation time. 
Keywords: Biodentine; Microhardness; MTA; Push-out Bond Strength; Perforation Repair