Ratlarda periton fibrozisi gelişimini önlemede irbesartan ve spironolaktonun etkileri
The efficacy of irbesartan and spironolactone in preventing peritoneal fibrosis in rats
Yazar: İSMAİL RIFKI ERSOY
Danışman: PROF. DR. TANER ÇAMSARI
Dokuz Eylül Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Yan Dal Uzmanlık, 2002
Konu: Nefroloji = Nephrology

Özet:
VII - ÖZET Sürekli ayaktan periton diyalizi (SAPD) sırasında tedavinin etkinliğini azaltan periton fîbrozisi gelişmesinin önlenmesi ile ilgili araştırmalar yapılmaktadır. Son zamanlarda renin angiotensin aldosteron sisteminin hemodinamik etkilerden bağımsız olarak miyokard, böbrek ve vasküler yapılarda fibrozis oluşumu ile ilişkisini gösteren çeşitli çalışmalar yayınlanmıştır. Biz bu deneysel çalışmada angiotensin II reseptör antagonisti (İrbesartan) ve aldosteron antagonistinin (Spironolakton) periton fibrozisini önlemedeki etkilerini araştırmayı amaçladık. 40 adet wistar rat 5 gruba randomize edildi. I)Bakteri(B) II)Bakteri-İrbesartan(Bİ) III)Bakteri-Spironolakton(BS) IV)Bakteri-İrbesartan-Spironolakton(BİS) V)Kontrol(K). İlk 4 gruba önce intraperitoneal (İP) olarak bakteri-Cytodex süspansiyonu verildi. V.gruba ise İP olarak sadece Cytodex süspansiyonu verildi. I.grup tedavisiz bırakıldı. Il.gruba İrbesartan (100mg/kg), IILgruba Spironolakton(50mg/kg), IV.gruba iki ilaç aynı dozlarda enteral gavaj yoluyla verildi. 8. günde ratların batırılan açılarak peritonda yapışıklık skorlaması yapıldı. Ratlar sakrifıye edilirken periton lavajı, kan ve periton dokusu örnekleri alındı. Üç ayrı periton bölgesinden (karaciğer, barsak, karın ön duvarı) alınan doku örnekleri H&E ve Masson's Trichrome ile boyanarak ışık mikroskobunda incelendi. Her periton örneğinin 3 ayrı random bölgesinde inceleme yapıldı. Periton doku kalınlıkları ölçüldü. Ayrıca inflamasyon ve fibrozis yan kantitatif olarak derecelendirildi. Ortalama değerler saptandı. Periton lavajı ve serum örneklerinde transforming growth faktör-131 (TGF-J31), prokollagen tip I C-propeptid (PICP), prokollagen tip III N-propeptid (PIIINP) düzeyleri ölçüldü. Periton total yapışıklık skorları B grubunda K grubuna göre anlamlı artış gösterdi (p<0.01). Ortalama periton kalınlığı, ortalama inflamasyon ve ortalama fibrozis skorları B grubunda K grubuna göre anlamlı olarak yüksek bulundu. Sonuçta deneysel modelimizde yeterli periton fibrozisi oluştu. Bİ ve BİS gruplarında total yapışıklık skorları B grubuna göre anlamlı olarak azalmış bulundu (p<0.01). BS grubunda yapışıklık skoru B grubuna göre azaldı, ancak anlamlılık sınır değerde idi (p=0.06). Tüm tedavi gruplarının (Bİ,BS,BİS) ortalama periton kalınlığı değerleri Bakteri grubuna göre anlamlı olarak azalmış bulundu, ancak ortalama inflamasyon ve ortalama fibrozis skorları anlamlı azalma göstermedi. Total yapışıklık skoru, ortalama periton kalınlığı, ortalama inflamasyon ve ortalama fibrozis değerleri birbirleri ile anlamlı pozitif korelasyon gösterdi. Periton lavajında TGF-B1 düzeyi tüm gruplarda benzer bulundu. Serum TGF-J31 düzeyleri B grubunda K grubuna göre anlamlı artış gösterdi. Bİ ve BS gruplarının serum TGF-B1 düzeyleri B grubuna göre anlamlı olarak azalmış bulundu. Periton lavajı PICP ve 37PIIINP düzeyleri ile serum PIIINP düzeyleri tüm gruplarda benzerdi. Serum PICP düzeyleri Bİ ve BİS gruplarında B grubuna göre anlamlı olarak farklı bulundu. Sonuç olarak bizim çalışmamızda her ne kadar biyokimyasal veriler istatistiksel olarak anlam kazanmasa da, histopatolojik veriler îrbesartan ve Spironolaktonun bakteriyel peritonite bağlı periton hasarlanmasını azalttığım, ayrıca îrbesartan ve Spironolaktonun periton hasarlanmasını azaltmada birbirlerine üstünlüğü olmadığım ve birlikte verilmelerinin ek yarar getirmediğini göstermektedir. Diğer yandan bakteriyel peritonite bağlı periton hasarlanmasında angiotensin H'ye bağımlı mekanizmaların da etkin rol oynadığım, bu nedenle periton hasarlanmasının önlenmesinde îrbesartan ve Spironolaktonun kullanılabileceğini düşündürmektedir. 38

Abstract:
VIII - SUMMARY There are increasing efforts on prevention of peritoneal fibrosis in peritoneal dialysis patients, which may lead to treatment failure. Recently it has been realised that renin angiotensin and aldosterone system has antifibrotic effects on myocardium, kidney and vascular structures independent from its hemodynamic effects. In the present experimental study, we aimed to research the effects of an angiotensin II receptor antagonist (irbesartan) and an aldosteron antagonist (spironolactone) in prevention of peritoneal fibrosis. Forty wistar rats were randomised into 5 groups. I: Bacteria-Cytodex (B), II: Bacteria- Irbesartan (BI), III: Bacteria-Spironolactone (BS) IV: Bacteria-Irbesartan-Spironolactone (BIS) and V: Control(K). All groups except the control group were given bacteria-Cytodex suspension intraperitoneally (IP). First group was not given any medication. Irbesartan (100mg/kg, orally) and spironolactone (50mg/kg, orally) were administered to BI and BS groups respectively. Both medication were given simultaneously to BIS group at the same doses and by the same routes, whereas only Cytodex was administered to group K. At 8th day rats were undergone laparotomy and the degree of peritoneal adhesion was scored. Before sacrification, peritoneal washing fluid, blood and peritoneal tissue samples were obtained. Peritoneal tissue samples taken from three standard regions (liver, intestine and anterior abdominal wall) were stained with H&E and Masson's-Tri chrome and examined under light microscopy. Three areas from each peritoneal regions were assessed. Peritoneal thickness was measured and inflammation, fibrosis were assessed semi-quantitatively. Transforming growth factor-Bl (TGF-131), procollagen type I C-propeptide (PICP), procollagen type III N- propeptide (PIIINP) levels were measured in serum and peritoneal washing fluid samples. Peritoneal total adhesion score was significantly higher in group B than that of the group K. (p<0.01). Whereas it was lower in BI and BIS groups than group B (p<0.01). And it was lower in BS group than B group;however p was at the borderline (p=0.06). Mean peritoneal thickness, mean inflammation and mean fibrosis scores were significantly higher in group B in comparison to group K. Mean peritoneal thickness score of all treatment groups (BI, BS,BIS) were significantly lower when compared to that of group B. However, mean inflammation and mean fibrosis scores did not differ significantly. Total adhesion score, mean peritoneal thickness, mean inflammation and mean fibrosis scores were found to be positively correlated with each other. Peritoneal washing fluid TGF-B1 levels were similar in all groups. However serum TGF-Ö1 levels were significantly higher in group B than they were in group K. On the other hand, serum TGF-61 levels were significantly lower in groups BI and BS 39when compared to that of the group B. Peritoneal lavage fluid PICP and PIIINP levels and serum PIIINP levels were similar in all groups. Serum PICP levels in BI and BIS groups were significantly different than group B. In a conclusion, although biochemical data are not statistically significant in our study, histopathological data demonstrates that irbesartan and spironolactone decrease the peritoneal injury due to bacterial peritonitis. But, neither irbesartan nor spironolactone is superior to each other in decreasing peritoneal injury and the concominant administration of them does not have additive effect. On the other hand, we put forward that angiotensin II related mechanisms also play an important role in peritoneal injury related with bacterial peritonitis. Therefore, irbesartan and spironolactone can be used for the prevention of peritoneal injury. 40