hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Böbrek nakli sonrası gelişen hiperkalseminin erken dönem greft fonksiyonları üzerine etkisi
Effect of hypercalcemia developed after renal transplant on early graft functions
Yazar: MURAT GÜCÜN
Danışman: PROF. DR. GÜLİZAR ŞAHİN
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Haydarpaşa Numune Eğt. ve Arş. Hastanesi / Nefroloji Ana Bilim Dalı / Zootekni Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Nefroloji = Nephrology

Özet:
GİRİŞ ve AMAÇ: Böbrek nakli sonrası gelişen hiperkalseminin nedenlerini incelemek ve greft fonksiyonları üzerine etkilerini araştırmak.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Toplam 104 hastanın sonucu geriye dönük olarak incelendi. Hastalar nakil sonrası 12. ayda kalsiyum düzeylerine göre hiperkalsemi grubu (Ca2+ >10.2 mg/dl) ve normokalsemi (Ca2+ ≤10.2 mg/dl) grubu olarak belirlendi. Glomerüler filtrasyon hızları, her takip dönemi için Chronic Kidney Disease Epidemiology Collaboration formülü ile hesaplandı.
BULGULAR: Çalışmamıza 30'u (%29) kadın, 74'ü (%71) erkek olmak üzere toplam 104 hasta dahil edildi. Hastalar 12 aylık takip sonuçlarına göre hiperkalsemik (n=30, %29) ve normokalsemik (n=74, %71) olarak iki gruba ayrıldı. Transplantasyon sırasında alkalin fosfataz düzeylerinde (p=0.720) anlamlı bir farklılık yokken, 12. ay ölçümlerinde alkalen fosfataz düzeylerinde anlamlı farklılık bulundu (p<0.001). Hem transplantasyon anındaki parathormon düzeyleri (p=0.006) hem de 12. ay takip sonuçları (<0.001) hiperkalsemi grubunda anlamlı olarak yüksekti. Hastaların greft işlevlerini değerlendirdiğimizde 1., 3. ve 12. aylarda e-GFR düzeyleri arasında anlamlı bir fark bulunmadı.
TARTIŞMA ve SONUÇ: Böbrek nakli hastalarında nakil sonrası hiperkalsemi ile greft fonksiyonundaki değişiklikler arasında bir ilişki yoktur.

Abstract:
INTRODUCTION: To examine the causes of hypercalcemia developing after kidney transplantation and investigate its effects on graft functions.
METHODS: The results of 104 patients were explored retrospectively. Patients assigned according to calcium levels at 12th month after transplantation as hypercalcemia group (Ca2+ >10.2) and normocalcemia (Ca2+ ≤10.2) group. Glomerular filtration rates were calculated using the Chronic Kidney Disease Epidemiology Collaboration equation for each follow-up period.
RESULTS: A total of 104 patients, 30 (29%) females and 74 (71%) males, were included in our study. Patients were divided into two groups as hypercalcemic (Ca2+ >10.2) (n=30, 29%) and normocalcemic (Ca2+ ≤10.2) (n=74, 71%) according to their 12-month follow-up results. While there was no significant difference in alkaline phosphatase levels (ALP) (p=0.720) at the time of transplantation, a significant difference was found in ALP in the 12th-month measurements (p<0.001). Both parathormone levels at the transplantation time (p=0.006) and 12th-month follow-up results (p<0.001) were significantly higher in the hypercalcemia group. When we evaluated the graft functions of the patients, no significant difference was found between e-GFR levels in the 1st, 3rd, and 12th months.
Hiperemezis gravidarum tanısı alan 10-14 haftalık gebelerde maternal serum papp-a ve hcg seviyelerinin değerlendirilmesi
Evaluation of maternal serum papp-a and hcg levels at 10-14 weeks of gestation diagnosed with hyperemesis gravidarum
Yazar: ANIL TURHAN ÇAKIR
Danışman: DOÇ. DR. AHMET BİRTAN BORAN
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Araştırmamızdaki amacımız hiperemezis gravidarum ile ilk trimester maternal serum PAPP-A ve hCG arasındaki ilişkiyi saptamak. Bu çalışma vaka-kontrol çalışması olarak planlandı.
Çalışma grubu, Ocak 2010-Ekim 2012 tarihleri arasında İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde hiperemezis gravidarum tanısı alan 10-14 haftalık 54 gebeden oluşmaktayken,  kontrol grubu ise normal gebelik takibi için polikliniğe başvuran,  herhangi bir şikayeti olmayan 10-14 haftalık 54 gebeden oluşmaktadır. Hemoglobin, Hct, TSH, fT3, fT4, AST, ALT, PAPP-A, hCG değerleri, yaşları ve kan grupları retrospektif olarak dosyalardan taranıp karşılaştırıldı. 
Çalışma grubundaki gebelerin kontrol grubu ile kıyaslandığında daha yüksek medyan hCG MOM değerlerine sahip olduğu gözlendi. Kontrol grubunda hCG ortalaması 1,10±0,569 iken çalışma grubunda 1,55±1,140 idi. İstatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptandı (p<0.05). Benzer şekilde PAPP-A değerleri de çalışma grubundaki gebelerde kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde yüksek saptandı (p<0.05). Kontrol grubunda medyan PAPP-A MOM değerleri ortalaması 1,36±0,887 iken çalışma grubunda 1,00±0,611 idi.

Abstract:
The aim of this study is to determine the relationship between hyperemesis gravidarum and maternal serum PAPP-A and hCG levels. This study was designed as a case-control study.
54 pregnant women in 10-12 weeks of gestation age, who applied to Istanbul Education and Research Hospital between 2010 January and 2012 October, are in the hyperemesis gravidarum group. 54 pregnant women in 10-14 weeks of gestation age, who applied to hospital for routine control with no complain, are in the control group. Their  Hemoglobin, Hct, TSH, fT3, fT4, AST, ALT, PAPP-A, hCG levels, blood groups and ages of the patients were retrospectively compared by scanning the files of the patients.
We have observed that the hyperemesis gravidarum group has more high levels of median hCGMOM levels as compared with the control group. In the control group, the average of hCG  is 1,10±0,569, wheras in the hyperemesis group, the average of hCG is  1,55±1,140. We have found the relationship as significant statistically. As similar to that, there is a statistically significant relationship  between that PAPP-A levels are higherin the hyperemesis group. In the control group the median PAPP-A MOM levels average is 1,36±0,887, whereas in the hyperemesis group the median levels average is 1,00±0,611.
Obezlerde tartı kaybı ile D vitamin düzeyinin değişimi
Change of vitamin D level with weight loss in obese
Yazar: GÖKMEN AKGÜN
Danışman: DOÇ. DR. SERVET ERDAL ADAL ; DOÇ. DR. HASAN ÖNAL
Sağlık Bakanlığı / Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Obezite modern çağın kronik hastalığıdır ve hasta sayısı her gün artmaktadır.Değişen beslenme alışkanlıkları ve azalmış fiziksel aktivite primer olarak sorumlu görünmektedir.D vitamini düzeyinin aktif yaşam tarzıyla ve kısmende beslenme ile ilişkisi mevcuttur.Dolayısıyla hem obezite hem 25(OH)D3 vitamin düzeyi bu ortak  noktada kesişiyor görünmektedir.Obezitenin sebep olduğu metabolik komplikasyonların,yine obezlerde saptanan düşük D vitamin düzeyi tarafından gelişiminin kolaylaştırıldığı düşünülebilir.Dahası D vitamin desteği ile bu komplikasyonların oluşumunu önlemek veya en azından yavaşlatmak da mümkün olabilir.Yapılan çalışma ile obezlerde 25(OH)D3 eksikliğinin sebebine ışık tutulması amaçlanmıştır.Çalışmaya 67 obez hasta alınmış ve bu hastalara 3 aylık diyet-egzersiz önerileri verilmiştir.3 ay sonunda obez hastalar anlamlı kilo ve VKİ kaybı olanlar(Çalışma Grubu) ile anlamlı kilo ve VKİ kaybı olmayanlar(Kontrol Grubu) şeklinde iki gruba ayrılmıştır.Kilo kaybı ve VKİ azalması,dolaysıyla da yağ dokusunun azalması ile serum 25(OH)D3,insülin,HDL,LDL,kolesterol,trigliserid ve glukoz düzeylerindeki değişim incelenmiştir.

Abstract:
Obesity is a chronic disease of the modern age with increasing number of patients each day. Change in dietary habits and decreased physical activity seem like the primary responsible factors. Vitamin D levels are associated with active life style and partially with nutrition, thus obesity and 25(OH)D3 vitamin levels overlap at this point. Metabolic complications caused by obesity are thought to be facilitated by low vitamin D levels found again in obese patients. Moreover, vitamin D support may slow down or even prevent these complications. The aim of this study is to understand the reason of vitamin D insufficiency in obese patients. 67 obese patients included in the study and 3 month long diet and exercise suggestions are given to those patients. At the end of the 3 months, patients divided into two groups, ones with significant weight and BMI loss (study group) and with no significant weight and BMI loss (control group). The relationship between decreased weight and BMI, and therefore decrease in fat tissue; and serum 25(OH)D3, insulin, HDL, LDL cholesterol, triglyceride and glucose levels are investigated.
Psöriatik artrit hastalarında otoimmun tiroid hastalığı sıklığı ve anti tnf-α tedavisinin etkisi
Autoimmune thyroid in psori̇asi̇s patients frequency of disease and effect of anti tnf-α treatment
Yazar: ÜMİT KARAOĞULLARINDAN
Danışman: UZMAN EMİNE FİGEN TARHAN
Sağlık Bakanlığı / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Romatoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Romatoloji = Rheumatology

Özet:
Psöriatik Artrit(PsA) psöriazis'e eşlik eden enflamatuar 
romatizmal bir hastalıktır. Otoimmün tiroid hastalığı ile sjögren 
sendromu, sistemik lupus eritematoz, romatoid artrit, progressif 
sistemik skleroz gibi romatizmal hastalıkların birlikteliği birçok 
çalışmada gösterilmiştir. TNF-α'yı hedefleyen biyolojik tedaviler 
PsA tedavisinde başarılı bir şekilde kullanılmaktadır. 
 Bizim bu çalışmadaki amacımız PsA hastalarında tiroid 
hastalığı sıklığını ve Anti-TNF-α tedavinin buna etkisini 
araştırmaktır. Çalışmaya 66 (43 kadın 23 erkek) PsA hastası, 35 
(25 kadın 10 Erkek) sağlıklı kontrol alındı. PsA hastalarının 38 
tanesi temel etkili tedavi (Metotraxate), 28 tanesi anti TNF- α 
tedavi almaktaydı. Hastaların tiroid fonksiyon testleri ve tiroid 
otoantikorları değerlendirildi. Endokrin uzmanı tarafından tiroid 
ultrasonografileri yapıldı. 
 Sonuç olarak PsA hastalarında; sağlıklı kontrollere göre ve anti 
TNF-α almayanlarda alanlara göre daha fazla tiroid otoimmun 
hastalık olduğunu ortaya koyduk (p<0.05).Anti TNF-α tedavisi 
almayan PsA hastalarında tiroid nodülü tedavi alan grubu göre 
daha sıktı(p<0.05). Bu sonucun TNF-α'nın tiroid hastalığı 
patogenezindeki rolünden kaynaklandığını düşünmekteyiz.

Abstract:
Psoriatic arthritis is an inflammatory arthritis associated with 
psoriasis. Although initially considered a variant of rheumatoid 
arthritis, psoriatic arthritis emerged as a distinct clinical entity. 
Anti-TNF α therapy are successfully used in the treatment of PsA.
In this study, the frequency of thyroid disorders in patients with 
PsA and the impact of anti-TNF α therapy on this were 
investigated. Data of 101 patients (female/male (F/M) 68/33) were 
analyzed. Data on free T3, free T4, thyroid-stimulating hormone, 
anti-thyroid peroxidase antibodies (TPO), anti-thyroglobulin 
antibodies, and thyroid ultrasound were assessed retrospectively. 
28 patients were receiving anti-TNF α, while 38 (F/M 12/52) were 
receiving other drugs [DMARD].
Investigating the data regarding gender in both populations, 
autoimmune thyroid disease frequency was found to be lower in 
the patient group receiving anti-TNF α treatment. It was concluded 
that the frequency of thyroid autoimmune disease was higher in 
our study than that reported in the literature, and the frequency of 
thyroid disorder in patients with PsA was lower in those receiving 
anti-TNF α compared to those not. This may arise from the role of 
TNF α on pathogenesis of thyroid disorders.
Primer vajinal karsinomların klinokopatolojik özellikleri, tanı ve tedavi protokollerinin sağkalımla olan ilişkisinin retrospektif değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of clinical and pathological features, as well as diagnostic and treatment protocols of primary vaginal malignancy
Yazar: NUR GÖZDE KULHAN
Danışman: PROF. DR. YUSUF YILDIRIM ; DOÇ. DR. MUZAFFER SANCI
Sağlık Bakanlığı / İzmir Tepecik Eğt. ve Arş. Hast. / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı / Onkoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç: Çalışmamız primer vajinal karsinomun epidemiyolojik özelliklerini, tanı ve tedavi protokollerini belirlemeyi ve servikal ve vulvar karsinomlarla kesişen primer vajinal karsinomanın klinik ve patolojik özelliklerini karşılaştırmayı amaçlamaktadır.
Gereç ve Yöntem: Ocak 1983 ile Aralık 2012 tarihleri arasında İzmir Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi Jinekolojik Onkoloji Bilim Dalı'na başvuran primer vajinal karsinomlu on altı hasta retrospektif olarak değerlendirildi FIGO ((International Federation of Gynecology and Obstetrics)) cerrahi evreleme sistemi kullanıldı. İstatistiksel analizler için SPSS (Statistical Package for Social Sciences) programı kullanıldı.
Bulgular: Primer vajinal karsinomlu 16 hastanın histolojik dağılımı şöyleydi: Yassı hücreli karsinom (SCC) 9 hasta (% 56.3), rabdomiyosarkom 5 (% 31.3) ve adenokarsinoma 2 hasta(% 12.5)'da izlendi.
Sonuç: Hastalığın evresi sağ kalımı etkileyen ana faktör olarak bulundu

Abstract:
Objectives:Our study aimed to determine the epidemiological characteristics and diagnostic and treatment protocols of primary vaginal carcinoma. Also, we compared the clinical and pathological features of primary vaginal carcinoma which intersect with cervical and vulvar carcinomas.
Material and methods:Sixteen patients with primary vaginal carcinoma, admitted to the Department of Gynecologic Oncology, Izmir Tepecik Training and Research Hospital between January 1983 and December 2012, were evaluated retrospectively. FIGO (International Federation of Gynecology and Obstetrics) Surgical staging was performed. The SPSS (Statistical Package for Social Sciences) program was used for statistical analyses.
Results:The histological distribution of the 16 patients with primary vaginal carcinoma was as follows: 9 patients (56.3%) with squamous cell carcinoma (SCC), 5 (31.3%) with rhabdomyosarcoma, and 2 (12.5%) with adenocarcinoma
Toksik nodüler guatr tanısı ile totaltiroidektomi uygulanan hastalardatiroid karsinomu sıklığı
Thyroid cancer rate in patients underwent total thyroidectomy for toxic nodular goiter
Yazar: ABBAS ALİ TAM
Danışman: PROF. DR. BEKİR ÇAKIR
Sağlık Bakanlığı / Ankara Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Bilim Dalı
Derece: Tıpta Yan Dal Uzmanlık, 2013
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases

Özet:
Literatürde toksik nodüler guatr ile ilişkili tiroid knaserinin  insidansı, klinik özellikleri ve prognozuna yönelik olarak tartışmalı sonuçlar bulunmaktadır. Mevcut çalışmanın amacı toksik nodüler guatr nedeniyle tiroidektomi yapılan hastalarda tiroid kanser prevelansını, klinik özellikleri ve tümör karakteristiklerini değerlendirmektir. 2006 Ocak ve Şubat 2013 tarihleri arasında  multidisipliner bir komite tarafından değerlendirilen ve  toksik nodüler guatr nedeniyle total tiroidektomi uygulanan 77 hastanın medikal kayıtları bu çalışmanın amacı doğrultusunda değerlendirildi. Tümörlerin benign (n=63, %81.8) veya malign (n=14, %8.2) olmasına göre hastalar iki gruba ayrıldı. Malign olan hastalarda on hastada (%71.4) tümör tiroid nodülünün içindeydi, 4 hastada ise (%28.6) nodül dışındaydı. Takip boyunca malignitesi olan hiçbir hastada rekürrens veya uzak metastaz veya ölüm görülmedi.
Toksik nodüler guatr nedeniyle kalıcı kalıcı tedavi yapılan hastalarda ki insidental tiroid kanser sıklığı göz önünde bulundurulacak olursa  tedavinin planlanmasında malignitenin ekarte edilmesi göz önünde bulundurulmalıdır.

Abstract:
There are contradictory data in the literature regarding the incidence, clinical features, and prognosis of toxic nodular goiter associated with thyroid cancer.  The aim of the present study was to evaluate the prevalence of thyroid cancer, clinical features, and tumor characteristics in patients who underwent  thyroidectomy due to toxic nodular goiter. 
The medical records of 77 patients who underwent total thyroidectomy due to toxic nodular goiter after evaluation by a multidisciplinary committee between January 2006 and February 2013 were reviewed in the scope of this study. The patients included in the study were divided into two groups according to the presence of  benign (n=63, 81.8%) or malignant (n=14, 18.2%) tumor.
In patients found to have malignancy, the tumor foci were inside the thyroid nodule in ten patients (71.4%) and outside the nodule in four patients (28.6%).During the follow-up period, none of the patients with malignancy suffered from recurrence or distant metastasis or mortality. 
 Radioactive iodine and surgical therapy can be used in the treatment of toxic nodular goiter. Considering the frequency of incidental thyroid cancer in patients undergoing definitive treatment for toxic nodular goiter, the exclusion of malignancy must be considered in planning of treatment.
Kalp yetersizlikli hastalarda gelişen anemide  hepsidinin etkisi
The effect of anemia on serum hepcidin levels in patients with heart failure
Yazar: BETÜL BÖRKÜ UYSAL
Danışman: DOÇ. DR. FÜSUN ERDENEN
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / İç Hastalıkları Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Amaç: Kalp yetersizlikli hastalarda sıklıkla gelişen anemiyle serum hepsidin düzeyleri arasında ilişki olup olmadığını tespit etmek

Metod: 50 kalp yetersizlikli, 20 kontrol grubu olmak üzere toplam 70 hasta değerlendirildi. Bütün hastaların serum hepsidin düzeyleri ELISA yöntemiyle çalışıldı.  Hastaların hemogram, üre, kreatinin, demir, demir bağlama kapasitesi (DeBK), ferritin, vitamin B12, folat ve sedimentasyon hızı tayin edildi. 

Bulgular: Hepsidin değeri ile yaş, kilo, kreatinin, demir, Vitamin B12, folat, beyaz kan hücresi (WBC), platelet, ortalama eritrosit hacmi (MCV), sedimentasyon, ejeksiyon fraksiyonu (EF) değeri arasında anlamlı (p > 0,05) korelasyon mevcut değildi. Hepsidin değeri ile üre, ferritin, hemoglobin, hematokrit, C-reaktif protein değeri arasında anlamlı (p < 0,05) pozitif korelasyon mevcuttu. Hepsidin değeri ile DeBK değeri arasında anlamlı (p < 0,05) negatif korelasyon mevcuttu. Vaka ve kontrol grubunda hepsidin değeri anlamlı (p > 0,05) farklılık göstermemiştir. Anemi olan hastalarda hepsidin değeri anemi olmayan gruptan anlamlı (p < 0,05) olarak daha düşüktü. Anemi olan ve olmayan grupta EF değeri anlamlı (p > 0,05) farklılık göstermemiştir. 

Sonuç: Anemisi olan kalp yetersizlikli hastalarda serum hepsidin değeri anemisi olmayan kalp yetersizlikli hastalardan düşük bulundu.



Anahtar kelimeler: Kalp Yetersizliği, Hepsidin

Abstract:
Aim: We investigated whether anemia in heart failure is associated with serum hepcidin concentration

Methods: 50 patients with heart failure, 20 patients in control group, totally 70 patients were evaluated. Serum hepcidin levels of all patients were determined by ELISA. Complete blood count, urea, creatinine, iron, iron binding capacity, ferritin, vitamin B12, folate, and erythrocyte sedimentation rate were assessed.

Findings: There were no correlation between hepcidin concentration and age, weight, creatinine, iron, vitamin B12, folate, white blood cell (WBC), platetelet, mean corpuscular volume, sedimentation, ejection fraction (EF). There were positive correlation between hepcidin and urea, ferritin, hemoglobin, hematocrite, C-reactive protein (p < 0,05). There were negative correlation between hepcidin and iron binding capacity (p < 0,05). Hepcidin levels of patients with anemia and heart failure were significantly lower than the patients with heart failure and no anemia (p < 0,05). EF group showed no significant difference with and without anemia.

Conclusion: We found that the concentration of  hepcidin in anemic patients with heart failure was lower in patients with heart failure with no anemia.



Keywords: Heart Failure, Hepcidin
Lone atriyal fibrilasyon hastalarında apolipoprotein-a1 düzeyinin hastalık ve atakla ilişkisi /
Yazar: TUFAN ÇINAR
Danışman: DOÇ. DR. KADİR GÜRKAN
Sağlık Bakanlığı / Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Kardiyoloji = Cardiology
Dizin: Atriyal fibrilasyon = Atrial fibrillation

Özet:
Son araştırmalarda, atriyal fibrilasyonun (AF) enflamasyon ile yakından ilişkili olduğu belirtilmiştir. Apolipoprotein-A1 (Apo-A1) anti-oksidan, anti-enflamatuar ve anti-trombotik etkilere sahiptir. Bu çalışma, lone AF ve Apo-A1 düzeyleri arasındaki ilişkiyi ortaya koymayı amaçlamıştır. Bu ileriye dönük çalışma 35 hastadan (24 erkek ve 11 kadın) oluşturuldu. Kontrol grubu 34 sağlıklı bireyden oluşturuldu. Çalışmaya alınan hastalar normal sinüs ritmine döndükten sonra en az 1 yıl boyunca takip edildi. Enflamatuar bir belirteç olarak, serumda yüksek duyarlı C-reaktif protein (HsCRP) seviyeleri lone AF grubunda anlamlı olarak daha yüksekti (p = 0.016). Apo-A1 düzeyi lone AF grubunda anlamlı olarak daha düşüktü  (p = 0.001). Apolipoprotein-B (ApoB) düzeyleri açısından gruplar arasında istatistiksel bir fark saptanmadı. ApoB /Apo-A1 oranı kontrol grubunda daha düşüktü. Hastalık süresi ve AF ataklarının sıklığı ile Apo-A1 düzeyleri ile ilişkili bulunmadı. Bu çalışma, lone AF'li hastaların sağlıklı bireylere kıyasla daha düşük Apo-A1 ve daha yüksek HsCRP seviyelerine sahip olduğunu göstermiştir. Sonuç olarak, Apo-A1 AF'nin patofizyolojisinde rol oynayabilmektedir.

Abstract:
In recent studies, it has been stated that atrial fibrillation (AF) is closely related to inflammation. Apolipoprotein-A1 (Apo-A1) has an anti-oxidant, anti-inflammatory and anti-thrombotic effect. This study aimed to figure out the relation between lone AF and Apo-A1 levels. This prospective study consisted of 35 patients (24 males and 11 females). The control group consists of 34 comparable healthy subjects. The participants were followed-up at least for 1 year after restoration of the normal sinus rhythm. As an inflammatory marker, serum high sensitive C-reactive protein (HsCRP) levels was significantly higher in the lone AF group (p=0.016). The level of Apo-A1 was significantly lower in the lone AF group (p=0.001). Apolipoprotein-B (ApoB) levels were not statistically different between the groups. The ratio of ApoB/Apo-A1 was lower in the control group. The disease duration and the frequency of AF episodes were not correlated with Apo-A1 levels. The present study showed that patients with lone AF had low levels of Apo-A1 and high levels of HsCRP compared to healthy subjects. As a result, Apo-A1 may play a role in the pathophysiology of AF.