Gaziantep Üniversitesi çocuk nefroloji kliniği vezikoüreteral reflü hastalarının değerlendirilmesi
Evaluation of patients wi̇th vesi̇coureteral reflux, in Gaziantep University,  cli̇ni̇c of pedi̇atri̇c nephrology
Yazar: FERHAN BULUT
Danışman: PROF. DR. MİTHAT BÜYÜKÇELİK
Gaziantep Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Çocuk Nefrolojisi Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2015
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Gaziantep = Gaziantep ; Gaziantep Üniversitesi = Gaziantep University ; Nefroloji = Nephrology ; Vezikoüreteral reflü = Vesico ureteral reflux ; Çocuk hastalıkları = Child diseases ; Çocuklar = Children ; Üriner sistem enfeksiyonları = Urinary tract infections

Özet:
Amaç: Çocuk Nefroloji kliniğinde primer vezikoüreteral reflü (VUR) tanısı almış hastaların klinik,  laboratuvar bulguları ve takip sonuçlarının ortaya konulmasıyla, söz konusu hastaların tanısı, tedavisi ve prognozu hakkında faydalı bilgiler sağlanmasıdır.
Materyal ve Metod: 2006-2014 yılları arasında VUR tanısı konulmuş ve takip edilmekte olan toplam 118 hasta çalışmaya dahil edildi. Olguların dosyaları retrospektif olarak incelendi ve başvuru anındaki klinik ve fizik muayene bulguları, laboratuar ve görüntüleme sonuçları, takiplerinde ise kullanılan proflaksi çeşidi ve sayısı, proflaksi altında üriner sistem enfeksiyonu (ÜSE) geçirme sayıları, yeni skar gelişim oranları, yeni skarın VUR derecesi ve enfeksiyonla ilişkisi, spontan düzelme oranları, yapılan cerrahi müdahale tipi ve başarısı kaydedildi.
Bulugular: VUR tanısı alan 118 hastanın  %57,6'sı kız, %42,4'ü erkekti. Hastaların tanı yaşı ortalama 37,1± 43,7 aydı. Hastaların başvuru şikayetleri; en sık ateş (%38), diğerleri kusma, karın ağrısı, huzursuzluk, idrar yaparken yanma, gündüz idrar kaçırma, gece idrar kaçırmaydı. Hastaların %63,7'sinde tanı anında tekrarlayan ÜSE öyküsü mevcuttu. Hastaların %27,8'inde antenatal hidronefroz (AH) tespit edilmişti. Hastaların 11'inde hipertansiyon, 5'inde kronik böbrek yetmezliği, 28'inde büyüme gelişme geriliği gelişmişti. Hastaların tanı anında; %49.4'ünde dimerkaptosuksinik asitte (DMSA) skar, %53'ünde USG'de anormal bulgu mevcuttu. Yapılan voiding sistoüretrografi'lerine (VCUG) göre 176 renal üniteden %38,1'ine düşük dereceli (1-2. Derece), %31,8'inde orta dereceli(3. Derece), %30,1'inde yüksek dereceli(4-5. Derece) VUR mevcut idi. Hastaların takibinde %50,6'sında reflünün spontan düzeldiği, %3,8'inde gerileme olduğu, %45,5'inde ise spontan iyileşme olmadığı gözlendi. Skar durumu ile VUR derecesi karşılaştırıldığında, reflü derecesi yüksek olan hastalarda daha fazla skar  görüldü (p=0.001). Skar ile USG bulgusu ilişkisine bakıldığında, USG bulgusu olan hastalarda skar oranının daha fazla olduğu görüldü (p=0.048). Reflü derecesi ile spontan düzelme ilişkisine bakıldığında, reflü derecesi düşük olan hastalarda spontan düzelmenin daha fazla olduğu görüldü (p=0.001). İşeme disfonksiyonu ile ÜSE sıklığı karşılaştırıldığında, işeme disfonksiyonu olmayan hastaların takipte daha az ÜSE geçirdiği gözlendi (p=0.015). 
Sonuç: Literatürde belirtildiği ve çalışmamızda da görüldüğü üzere tekrarlayan ÜSE öyküsü olan, antenatal hidronefrozu olan hastalarda VUR açısından araştırma yapılmasının gerekliliği ortaya çıkmaktadır. Düşük dereceli VUR'un genelde spontan düzelmesi, renal skar oranının düşük olması ve proflaksi alan hastalarda antibiyotik direncinin fazla olması, bütün bunlar göz önüne alındığında proflaksi başlama kararının hasta bazlı değerlendirme sonucunda verilmesi uygun olacaktır. 
 
Anahtar Kelimeler: Üriner sistem enfeksiyonu, renal skar, vezikoüreteral reflü

Abstract:
Objective: We aimed to provide useful data about diagnosis, treatment strategies and prognosis of primary vesicoureteral reflux (VUR) by following the patients' clinical and labarotary findings diagnosed as primary VUR  in our pediatric nephrology clinic. 
Materials and Methods: 118 patients with VUR, followed between 2006-2014, were included in our study. We performed a retrospective review of patients' records including their clinical findings at the admission, laboratory results, radiological reports, duration and type of profilaxis they received, frequency of urinary tract infection (UTI) under prophylaxy, new scar appearance rate and it's relation with infection, spontaneous recovering rate, type of surgical interventions and their success rate. 
The Results: 118 patients with VUR reviewed; 42.4% of  them were female, 57.6% were male. The average age was 37.1 ± 43.7 months. The most frequent complaint was fever (38%), while the others were vomiting, abdominal pain, discomfort, dysuria, daytime incontinence and nocturia. 63.7% of patients had recurrent UTI  history. Antenatal hydronephrosis was detected in 27.8% of patients.  11 patients had hypertension, 5 of them had chronic kidney disease, 28 of them had  growth retardation. 49.4% of the patients had renal scar at dimercaptosuccinic acid (DMSA) renal scan, 53% of them had pathological findings in ultrasonographic evaluation. According to the voiding cystouretrography (VCUG) performed at 176 renal units, 38.1 % of low degree (1-2. Degree) ,31.8% of moderate (3. Degree), 30.1 % of high degree (4-5. Degree) VUR was detected. During their clinical follow up 50.6%  recovered spontaneously, 3.8% had partial recovery, 45,5%  had no recovery. When compared VUR grade and scar status, patients with high-grade reflux  had significantly higher scar rate (p=0.001). When we look at the relation between renal scar and  USG findings: patients who have pathologic USG findings had higher scar rates than others (p=0.048). Comparing the grade of reflux and relation with spontaneous recovery;  patients with low grade reflux had higher spontaneous recovery rate than others (p=0.001). When we compared voiding dysfunction and urinary tract infection, during the treatment patients without voiding disfunction had experience UTI less frequent than others (p=0.015).
Conclusion: Patients with history of recurrent UTI and antenatal hydronephrosis should be investigated in terms of VUR. As low grade VUR usually recovers spontaneously, has low rate of renal scar formation and resistance problem after antibiotic prophylaxy; prophylaxy should be given only in patient-based assesment.

Keywords: Urinary tract infection, renal scarring, vesicoureteral reflux