Nötrofil lenfosit oranı, trombosit lenfosit oranı ve monosit yüksek yoğunluklu lipoprotein kolesterol oranı ile diyabetik nefropati ilişkisi
Association of neutrophil-lymphocyte ratio, platelet-lymphocyte ratio and monocyte-to-high density lipoprotein-cholesterol ratio with diabetic nephropathy
Yazar: GÜLRU BİRCE SÖNMEZÖZ
Danışman: PROF. DR. MÜRVET YILMAZ
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Nefroloji = Nephrology ; İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Giriş ve Amaç: Diyabetes Mellitus dünya sağlığı için ciddi bir tehdit oluşturmaktadır. Kronik hiperglisemi uzun dönemde çeşitli komplikasyonlara neden olmaktadır. Bu komplikasyonlardan biri olan diyabetik nefropati son dönem böbrek yetmezliğinin başlıca nedenidir ve erken tanısı önemlidir. Renal hasarın çoğunlukla üriner albümin sekresyonundan önce meydana gelmesi, diyabetik nefropati tanı ve taramasında kullanılan albuminürinin erken evre diyabetik nefropatide tanısal değerini kısıtlamaktadır. Diyabetik nefropatinin erken tanısı için patogenezinde önemli rol oynayan inflamasyonu gösterebilecek kolay ulaşılabilir ve ucuz belirteçler üzerine çalışmalar yapılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, inflamasyon belirteci olarak çeşitli araştırmalar yapılan nötrofil lenfosit oranı (NLO), trombosit lenfosit oranı (TLO) ve monosit yüksek dansiteli lipoprotein oranı (MHO) ile albuminüri arasındaki ilişkiyi belirlemek; bu belirteçlerin diyabetik nefropati erken tanısında prediktif bir belirteç olarak kullanılabilirliklerini araştırmaktır.
Gereç ve Yöntem: Retrospektif olarak yapılan bu çalışmaya 18 yaş üzeri, tahmini glomerüler filtrasyon hızı (eGFH) ≥60ml/dk/1.73m2 olan ve en az 2 hafta ara ile 2 kez spot idrarda albümin kreatinin oranı (ACR) bakılarak albuminüri miktarı doğrulanmış tip 2 DM tanılı hastalar dahil edildi. Hastaların demografik, klinik ve laboratuvar verileri incelendi. Hastalar ACR değerlerine göre, <30 mg/g (grup 1), 30-300 mg/g (grup 2) ve >300 mg/g (grup 3) olmak üzere gruplara ayrıldı. 3 grup arasında NLO, TLO, MHO'da anlamlı farklılık olup olmadığı incelendi.
Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 54.65±9.43 yıl olan 360 hasta (191 kadın, 169 erkek) dahil edildi. Grup 3 ile grup 1 arasında NLO'da anlamlı fark saptandı (p=0.016).  TLO ve MHO'da ise 3 grup arasında anlamlı fark saptanmadı (sırasıyla p=0.312 ve p=0.687). Diyabetik nefropatisi olanlar ve olmayanlar karşılaştırıldığında ise NLO'da anlamlı fark saptanırken, TLO ve MHO'da anlamlı fark saptanmadı (sırasıyla p=0.028; p=0,950 ve p=0.389). NLO ile kreatinin ve ACR (sırasıyla r:0.166, p=0.002; r:0.144, p=0.006); MHO ile kreatinin (r:0.25.3, p<0.001) arasında pozitif; NLO ve MHO ile eGFH (sırasıyla r:-0.146, p=0.005; r:-0.127, p=0.016) arasında negatif korelasyon saptandı. 
Sonuç: NLO, ileri derecede albuminüri grubunda normal-hafif artmış albuminüri grubuna göre; diyabetik nefropati grubunda diyabetik nefropati olmayan gruba göre anlamlı yüksek saptanmıştır. Bu da NLO'nun, MHO ve TLO'dan farklı olarak, diyabetik nefropatide prognostik bir belirteç olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir. MHO ile albuminüri arasında anlamlı ilişki bulunmamasına karşın kreatinin ile pozitif; eGFH ile negatif korelasyon saptanmıştır. Bu nedenle MHO, erken evreden ziyade diyabetik hastalarda kronik böbrek hastalığı gelişimi ve progresyonunun takibinde yararlı olabilir. Ancak ileri çalışmaların yapılmasına ihtiyaç bulunmaktadır.
Anahtar Kelimeler: İnflamasyon, Diyabetik nefropati, Albuminüri, Nötrofil lenfosit oranı, Trombosit lenfosit oranı, Monosit yüksek dansiteli lipoprotein oranı

Abstract:
Introduction and Aim: Diabetes Mellitus is a serious threat for the global health. In the long-term chronic hyperglcemia causes several complications. Diabetic nephropathy, one of these complications, is the main cause of end-stage renal disease and its early diagnosis is important. Because renal damage mostly occurs before urinary albümin secretion, it limits the diagnostic value of albuminuria in early stage diabetic nephropathy, which is used in diagnosis and screening of diabetic nephropathy. Studies are conducted to reveal accessible and inexpensive markers showing the inflammation, which has a crucial role in diabetic nephropathy pathogenesis, for early diagnosis of diabetic nephropathy. The aim of this study is to determine the relationship between albuminuria and neutrophil-to-lymphocyte ratio (NLR), platelet-to-lymphocyte ratio (PLR) and monocyte-to- high density lipoprotein cholesterol ratio (MHR), which have been evaluated in various studies as an inflammation marker, and to evaluate whether these markes can be used as a predictive marker in early diagnosis of diabetic nephropathy.
Materials and methods: Patients with type 2 Diabetes Mellitus diagnosis, aged over 18, had estimated glomerüler filtration rate (eGFR) ≥60ml/dk/1.73m2 and whose albuminuria amount was confirmed by checking albumin-creatinine ratio (ACR) in spot urine twice, at least 2 weeks apart, were included.  Demographic, clinical and laboratory findings of the patients were examined. Patients were divided into groups according to ACR values: <30 mg/g (group 1), 30-300 mg/g (group 2) and >300 mg/g (group 3). It was examined whether there was a significant difference in NLR, PLR, and MHR between the 3 groups.
Results: 360 patients (191 women, 169 men) with an average age of 54.65±9.43 years were included in the study. A significant difference was detected between group 3 and group 1 (p = 0.016) in terms of NLR. There was no significant difference in PLR and MHR between the 3 groups (p = 0.312 and p = 0.687, respectively). In comparison between the groups with and without diabetic nephropathy a significant difference was detected in NLR, but there was no significant difference in PLR and MHR (p = 0.028; p = 0.950 and p = 0.389, respectively). NLR significantly correlated with creatinine and ACR (r:0.166, p=0.002; r:0.144, p=0.006, respectively). A significant positive correlation was detected between MHR and creatinine (r:0.25.3, p<0.001). Also NLR and MHR negatively correlated with eGFR (r: -0.146, p = 0.005; r: -0.127, p = 0.016, respectively).
Conclusion: NLR was found significantly higher in the severely increased albuminuria group compared with the normal to mildly increased albuminuria group and in diabetic nephropathy group compared with non-diabetic nephropathy group. This may suggest that unlike MHR and PLR, NLR can be used as a prognostic marker in diabetic nephropathy. Although there was no significant relationship between MHR and albuminuria, MHR positively correlated with creatinine and negatively with eGFR.  Therefore, MHR may be useful in monitoring the development and progression of chronic kidney disease in diabetic patients rather than in the early stages. However, further studies are needed.
Keywords: Inflammation, Diabetic nephropathy, Albuminuria, Neutrophil-to-lymphocyte ratio, Platelet-to-lymphocyte ratio, Monocyte count to high-density lipoprotein ratio