Acil serviste kardiyopulmoner resüsitasyon yapılan hastaların retrospektif olarak değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of patients who have undergone cardiopulmanary resusicition at emergency service
Yazar: SONGÜL ARAÇ
Danışman: DOÇ. DR. YILMAZ ZENGİN
Dicle Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Acil Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2017
Konu: İlk ve Acil Yardım = Emergency and First Aid
Dizin: Acil servis-hastane = Emergency service-hospital ; Kalp = Heart ; Kalp durması = Heart arrest ; Kalp hastalıkları = Heart diseases ; Kardiyopulmoner reanimasyon = Cardiopulmonary resuscitation ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies ; Sağkalım = Survival

Özet:
Kardiyak arrest tedavisinde yapılacak işlemlerin tamamı Kardiyopulmoner resüsitasyon (KPR)   olarak adlandırılmaktadır. Tüm ölümlerin yaklaşık %20'si ani kardiyak arrest nedeniyle olmaktadır. Uygulanan kardiyopulmoner resüsitasyon (KPR) sonucunda hastaneden taburcu olanların yüzdesi 17-32 arasında değişmektedir. Artık günümüzde KPR'nin hedefi sağ kalımdan öte olup nörolojik defisitsiz bir hayat sağlamaktır. 
Bu çalışmada 01.01.2013 ile 31.05.2015 tarihleri arasında acil servise başvuran tüm yaş gruplarında etyolojiden bağımsız olarak Kardiyopulmoner Resüsitasyon uygulanan hastalar retrospektif olarak incelendi. Hastane otomasyon işletim sistemi (Probel® )nden acil serviste kardiyo pulmoner resüsitasyon kodu işlenmiş olan hastalar bulundu. Bu hastalardan verilerine tam ulaşılamayan ve başvuru anında eksitus kabul edilen hastalar çalışmamız dışı bırakıldı. Çalışma kriterlerimize uyan 285 hasta çalışmaya dâhil edildi.  KPR uygulanan hastalar hastane-dışı ve hastane-içi arrestler olarak ayrıldı. Tüm olgular yaş, cinsiyet, başvuru saati, komorbidite varlığı,  biyokimyasal parametreler, kullanılan ilaçlar, hasta sonlanımı, yoğun bakım ihtiyacı, yatış sonrası hastanede kalış süreleri ve mortalite gibi sosyodemografik ve klinik özellikleri bakımından araştırıldı. 
Hastane dışı kardiyak arrest olgularında ayrıca hastanın geliş şekli, olay yeri kardiyak arrest (KA)in şahitli olup olmadığı, olay yeri KPR başlama zamanı, , olay yeri havayolu, uygulanan ilaçlar, uygulanmış ise defibrilasyon varlığı ve ritmi, olay yeri KPR süresi incelendi. Acil serviste yapılan KPR sonrası sonuç sağ kalım ve eksitus olarak kaydedildi. Sağ kalan hastalar için YBÜ'de takip sonrası taburculuk olup olmadığı tespit edildi.  Yatış süreleri incelendi.
Sonuç olarak; tüm hastalarda HT varlığı sağ kalım lehine anlamlı iken, erkek cinsiyeti ve saat 06:01-12:00 arası başvuru mortalite lehine anlamlı bulundu. Hastane dışı KA vakalarında ise olay yerindeki uygulamaların istatistiksel olarak sağkalım veya mortalite üzerine anlamlılığı saptanmadı. Ancak aynı hastaların transfer sonrası geliş ritminin nabızsız elektriksel aktivite ve asistoli olması ile 21 dakika ve üzeri uygulanan KPR'ın artmış mortalite ile ilşkisi saptandı. Hastane içi KA 'larda ise 21 dakika ve üzeri uygulanan KPR artmış mortalite ile ilşkili bulunmuştur. Çalışmamızı planlama aşamasında hedefimiz; hastane içi ve hastane dışı gerçekleşen kardiyak arrestlerde hem sağ kalım hem de taburculuk belirteçlerini ortaya koymak idi. Ancak taburcu olan vaka sayımızdaki azlık nedenliyle istatistiki bir çalışma yapılamadı. Bu sebeple hastane içi ve hastane dışı kardiyak arrestlerde sağ kalım belirteçleri ortaya konmaya çalışıldı. Kardiyopulmoner Resüsitasyonun kalitesini arttırmak amaçlı kayıt sistemlerinin ve standardizasyonun oluşturulması gerekliliği görülmektedir. Kardiyak arrest sonrası spontan dolaşımın geri dönmesi sonrası verilen tıbbi bakımın sağ kalım üzerindeki etkileri için ileri araştırmalar ve hastane verilerinin standardizasyonu için ek çalışmalar yapılmalıdır.

Abstract:
All applications conducted in cardiac arrest treatment are called cardiopulmonary resuscitation (KPR). 20 % of total death is a result of sudden cardiac arrest. The percentage of the patients discharged from hospital administered cardiopulmonary resuscitation (KPR) falls between 17 and 32.  Today, beyond the survival, what it is expected from KPR is a life free of neurological deficits. 
In this study, the patients to who were administered cardiopulmonary resuscitation (KPR), were retrospectively examined independent from the etiology in all age groups that admitted to emergency services between the dates of 01.01.2013 & 31.05.201. The patients for which cardiopulmonary resuscitation code were entered in Emergency were found from the Hospital's Automation Operation System (Probel®). The patients in this group whose data could not be accessed completely or who were regarded as exitus when they were admitted to the hospital were excluded from our study. 285 patients who complied with our study's criteria included in this study. The patients who were administered KPR were divided into two as inter-hospital arrests and outer-hospital arrests. All cases were investigated related to socio-demographical and clinic specifications such as age, gender, admission time, comorbidity existence, biochemical parameters, administered drugs, patient outcome, intensive care unit requirement, length of hospital stay and mortality. 
In outer-hospital cardiac arrest cases also the way of admission of the patient in the hospital, if there is any witness to scene cardiac arrest (KA), time of starting KPR at the scene, scene airway, administered drugs, defibrillation existence and rhythm, if applied; KPR duration at the scene were examined. The results after KPR applied at Emergency Services were recorded as Survived and Exitus. Intensive Care Unit Hospitalization Length of the survived patients and whether they could be discharged from the hospital were examined.
Conclusively, while HT existence was significant in all patients to the favor of survival, male gender and admission between the hours of 06:01-12:00 were found significant to the favor of admission mortality. Whereas, in outside-hospital KA cases the significance of the application performed in the scene could not be statistically determined with respect to survival or mortality. But a correlation between the rhythm of the patients after transfer being electrical activity with no pulse and asystole and increased mortality after KPR applied for 21 minutes or more. In inter-hospital KA cases, a correlation was found between increased mortality and the patients to whom KPR applied for 21 minutes or more.   Our target during the planning stage of our study was to reveal both the survival and discharge indicators for the KA which were performed both within and outside of the hospital. However due to the low numbers of discharged case no statistical study could be performed. Therefore, survival indicators were tried to be revealed for the cardiac arrests both within and outside of hospital. Recording systems and their standardization is required to be established in order to increase the quality of cardiopulmonary resuscitation (KPR). Further studies are required for the effects of medical care given after the return of spontaneous circulation after cardiac arrest on survival and additional studies are required to be performed for standardization of hospital data.