Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin uluslararası ilişkiler üzerindeki zorlayıcı etkileri: El Beşir davası üzerinden analizi
Compelling effects of the International Criminal Court on international relations: Analysis on the case of Al Bashir
Yazar: BERKANT YEKELER
Danışman: PROF. DR. LEVENT ÜRER
Beykent Üniversitesi / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Uluslararası İlişkiler Ana Bilim Dalı / Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2020
Konu: Uluslararası İlişkiler = International Relations
Dizin: Uluslararası Ceza Mahkemesi = International Criminal Court ; Uluslararası ilişkiler = International relations ; Uluslararası sistem = International system ; Uluslararası örgütler = International organizations ; Yeni diplomasi = New diplomacy

Özet:
Bu çalışmanın amacı, ulusal egemenlik göstergelerinden olan ve Soğuk Savaş sonrası dönemde yeniden şekillenen ulusal yargının tüm insanlığı ilgilendiren belirli suçlara karşı yeterli etkinlik gösteremediği hallerde öne çıkan Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin (U.C.M.), uluslararası ilişkiler üzerindeki etkilerinin El Beşir davasının analiziyle ortaya konmasıdır.

Egemenlik ile uluslararası kuruluşlar arasındaki ilişki, bu kuruluşların gereklilikleri ve uluslararası bir örgüt olan U.C.M.'nin tarihsel arka planı çalışmanın kuramsal zemini oluşturmuştur. Mahkemenin kuruluşu, yapısı ve statüsü ile dava öncesi ve sırası süreçlerinin devletler ile uluslararası ilişkiler üzerindeki etkisi incelenmiştir.


"U.C.M. egemen devlete karşı bir tehdit midir, yoksa onları bu egemenliklerini kullanırlarken bir takım ortak sınırlara uymaya zorlayarak, ileride daha da etkinleşecek uluslarüstü yeni bir oluşumun habercisi midir?" sorusu önemlidir.

"Savaş suçları" nın tartışmaya açık olduğu, saldırı suçlarının tanımı ve koşullarının neler olduğu noktasında ise Mahkeme ile B.M. Güvenlik Konseyi arasındaki ilişkinin kesin bir netlikte düzenlenmesi gerektiği görülmüştür.

A.B.D.'nin, dünya barışını sağlama ve koruma konusunda yaptırım gücünü havi yetkili tek uluslararası organ olan B.M. Güvenlik Konseyi'i ile Uluuslararası Ceza Mahkemesi arasında yakın bir münasebet bulunması gerektiği yönündeki tezinin uluslararası toplumca reddedilmesi, uluslararası toplumun yönlendirme veya denetimi altına girmeyecek hatta tüm 'egemen' aktörleri bir noktada kendisine tabi kılabilecek yeni bir 'aktör' olarak Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne işaret etmiştir. Ancak Mahkemenin bu noktaya tam olarak varabilmesi için zamana gereksinimi vardır.

Abstract:
The target of this study is to reveal the compelling effects of the International Criminal Court (I.C.C.), which emerged transnational in cases where the national judiciary, which was reshaped in the post-Cold War period, did not show sufficient effectiveness against certain crimes concerning all humanity by the analysis of Al Bashir case.

The relationship between sovereignty and international organizations, the requirements of these organizations and the historical background of the I.C.C. as an international organization formed the theoretical basis of the study. The establishment, structure and status of the ICC as well as the impact of the pre-trial and trial and post-trial process on international relations with states were examined.
 
The Question "Is the ICC a threat to the sovereign state, or is it a harbinger of a new transnational formation that will become even more effective in the future by forcing them to abide by a number of common boundaries while exercising their sovereignty?" is important.

It was seen that "war crimes" were open to debate and the relationship between the Court (I.C.C.) and the United Nations Security Council should be regulated in terms of the definition and conditions of the offenses.

The rejection by the international community of the United States' thesis that "the Court should be in close contact with the Security Council -which is only authorized international organization that has the power to enforce and maintain world peace-" would not be under the direction or control of the international community, even as a new actor that could subordinate all sovereign actors to one point. It is concluded that there is a need for time to reach this point.