MYO-inositol'ün deneysel polikistik over modelinde overlerdeki immunohistokimyasal etkileri
Immunohistochemical effects of MYO-inositol on the experimental polycstic ovary model
Yazar: İSMAİL DEMİR
Danışman: DOÇ. DR. BURAK YÜCEL
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Kanuni Sultan Süleyman Eğitim ve Araştırma  Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology
Dizin: Antimüllerian hormon = Antimullerian hormone ; Antioksidanlar = Antioxidants ; Hayvan deneyleri = Animal experimentation ; Oksidatif stres = Oxidative stress ; Over hastalıkları = Ovarian diseases ; Polikistik over sendromu = Polycystic ovary syndrome ; Sıçanlar = Rats ; İmmünohistokimya = Immunohistochemistry ; İnflamasyon = Inflammation ; İnositol = Inositol

Özet:
Amaç:Polikistikover sendromu (PKOS), üreme çağının herhangi bir döne-minde ortaya çıkan, kronik seyirli ve yaşam kalitesini olumsuz etkileyebilen kompleks bir hastalıktır. PKOS'ta oluşan metabolik anormalliklerin ve ovaryandisfonkisyonun altında yatan nedenin kronik düşük dereceli inflamasyon olduğu düşünülmektedir.Bu çalışma deneysel olarak genç erişkin sıçanlarda bir PKOS modeli oluşturarak, Myoinositol ile oosit mikroçevresi ve serumda oluşan değişikliklerin antioksidanlar ve folikül sayısı düzeyindedeğerlendirilmesi amacı ile tasarlanmıştır.
Materyal-Metod: Çalışmamızda 30 adet dişi sıçan kullanıldı. Deney başlan-gıcında tüm deneklerin östrus fazında olduğu vajinal smear ile gösterildi. Denekler G1(kontrol-sham grubu), G2(Letrozol-PCOS modeli grubu) ve G3(Myoinositol–Tedavi grubu) olarak isimlendirilen randomize olarak 3 gruba ayrıldı. G2 ve G3 De-nekler'e 21 gün (yaklaşık 6siklus süresi kadar) Letrozol verilerek G2, G1 ile termine edildi ve PKOS modelinin başarı ile oluşturulduğu gösterildi. Takiben G3'e 21 gün MI/DCI Myoinositol-D-Chiro-Myoinositol) verilerek tedaviyi değerlendirmek amaçlı termine edildi. Her 3 grup deneğin serumlarında SpektrofotometrikAbsorpsiyon (Abs), Anti-Müllerian Hormon (AMH), Total Antioksidan Stres (TAS), Total Oksidan Stres(TOS) ve Oksidatif Stres İndeksi(OSI) değerlendirildi. Over dokuların-da ise her 3 grup deneğin Primordiyal, Primer, Sekonder, TersiyelFolikülleri, Korpus Luteum sayıları ve Folikül Kist sayıları belirlendi. Over dokusundaki oksidatif stres ise iNOS ve eNOS ile değerlendirildi.
Bulgular:Denekler 3 günde bir kez hassas terazi ile tartıldı. Başlangıç kiloları birbirine benzer olarak değerlendirildi (p 0.107). Deneklerin kilo alımı başlangıç ile kıyaslandığında G2 ve G3'de kilo alımı artışı izlendi ve istatistiksel olarak anlamlı (p0.003 ve p0.013) olarak bulundu. Letrozol uygulaması, primordiyal, primer, pre-antral (tersiyer) foliküllerile Korpusluteum sayısında G1'e göre G2'de göre bir azal-maya neden oldu. G2'deovaryumdaki kist sayısının G1'e göre anlamlı olarak arttığı (p<0.001) belirlendi. G3'de primordiyal (p<0.001), primer (p<0.05), pre-antral (p<0.01) foliküllerin sayısında G1'e göre bir azalmaya neden olduğu belirlendi. TAS, TOS, OSI'deki değişkenlik modelimizdeki her 3 Grupta TAS G1 ile kıyaslandığında G2'de azalmış ve G3'de artmıştır (p <0.001).  TOS ise modelimizde G1 ile kıyaslan-dığında G2'de artmış ve G3'de ise azalmıştır, (p 0.001). OSI ise G2'de artmış ve G3'de G1'e benzer düzeye düşmüştür (p<0.001).Letrozol uygulamasının G1'e göre eNOS düzeylerini azalttığı (p<0.001), iNOS düzeylerini ise arttırdığı (p<0.001) belir-lendi. Ayrıca G2'de gözlenen kistik foliküllerde yer alan hücrelerde iNOS düzeyinde belirgin azalma tespit edildi. G3'de eNOS düzeylerinin kontrol grubuna göre anlamlı derecede arttığı (p<0.001) tespit edildi. Myoinositol uygulamasının, Letrozol ile artan iNOS düzeylerini daha da yükselttiği (p<0.001) belirlendi.
Sonuç: PKOS her ne kadar multifaktöriyel, multigenetik, multisistemik bir hastalık olsa da over düzeyinde yapılacak değerlendirme açısından oksidatif stresin değeri yadsınamaz. Çalışmamızda seçtiğimiz parametreler düzeyinde etkin bir PKOS modeli oluşturulmuştur. Deneklerimizin ağırlık değerleri ve Serum parametrelerinde gerek AMH, gerekse TAS, TOS, OSI ile gösterilen anlamlı değişiklikler nedeni ile myoinositolün PKOS tedavisinde etkin olduğu deneysel model gösterilmiştir. Nitrik oksit (NO) açısından değerlendirme yapacak olur isek, NO sistemi manipüle edilebi-lirse, yumurtlama ve foliküler büyümenin bazı dinamikleri potansiyel olarak kontrol edilebilir. Bunların yanı sıra PKOS modelinde myoinositol uygulaması ile oosit mikroçevresinde görülen iyileşmenin eNOS artışına bağlı olarak gerçekleştiği ve bu bilginin literatüre ek katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Anahtar Kelimeler: PKOS, Rat, İnflamasyon,Myoinositol, AMH, iNOS, eNOS, TAS, TOS, OSI

Abstract:
ABSTRACT
Objective: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is a complex disease that occurs in anyperiod of reproductive age, has a chronic course and can adversely affect the quality of life. It is thought that the underlying cause of metabolic abnormalities and ovarian dysfunction in PCOS is chroniclow-gradeinflammation. This study was designed to experimentally create a PCOS model in young adult rats and evaluate the changes in oocyte microenvironment and serum with Myoinositol at the level of antioxidants and follicle count.
Material-Method: Thirty female rats were used in ourstudy. At the beginning of theexperiment, it was shown by vaginal smear that all subjects were in the oestrus phase. Subjects were randomly divided into 3 groups named G1 (control-sham group), G2 (Letrozole-PCOS model group) and G3 (Myoinositol-Treatment group). G2 and G3 subjects were given 21 days (about 6 cycles) of Letrozole and G2 was terminated with G1 and it was shown that the PCOS model was successfully created. Subsequently, G3 was given MI/DCI (Myoinositol-D-Chiro-Myoinositol) for 21 days and terminated to evaluate the treatment. Spectrophotometric Absorption (Abs), Anti-MullerianHormone (AMH), Total AntioxidantStress (TAS), Total Oxidant Stress (TOS) and Oxidative Stress Index (OSI) were evaluated in the sera of all 3 groups. In the ovarian tissues, the numbers of Primordial, Primary, Secondary, Tertiary Follicles, Korpus Luteum and Follicle Cysts of each 3 groups were determined. Oxidative stress in ovarian tissue was evaluated with iNOS and eNOS.
Results: The subjects were weighed with precision scales once in 3 days. Baseline weights were evaluated to be similar (p 0.107). When the weight gain of the subjects was compared with the baseline, an increase in weight gain was observed in G2 and G3 and was found to be statistically significant (p0.003 and p0.013). Letrozole administration caused a decrease in the number of primordial, primary, pre-antral (tertiary) follicles and Korpus luteum compared to G2 and G1. It was determined that the number of cysts in the ovary increased significantly in G2 compared to G1 (p <0.001). It was determined that it caused a decrease in the number of primordial (p <0.001), primary (p <0.05), pre-antral (p <0.01) follicles in G3 compared to G1. TAS, TOS, decreased in G2 and increased in G3 in all 3 groups in our variability model in OSI compared to TAS G1 (p <0.001). TOS increased in G2 and decreased in G3 when compared to G1 in our model, (p 0.001). OSI increased in G2 and decreased to a level similar to G1 in G3 (p <0.001). It was determined that Letrozole administration decreased eNOS levels (p <0.001) and increased iNOS levels (p <0.001) compared to G1. In addition, a significant decrease in iNOS level was detected in cells located in cystic follicles observed in G2. It was determined that eNOS levels in G3 increased significantly (p <0.001) compared to the control group. It was determined that the application of Myoinositol increased the iNOS levels increased by Letrozole even more (p <0.001).
Conclusion: Although PCOS is a multifactorial, multigenetic, multisystemdisease, the value of oxidative stress cannot be denied in terms of evaluation at the ovarian level. An effective PCOS model was created at the level of parameters we chose in our study. The experimental model has been shown that myoinositol is effective in thetreatment of PCOS due to the significant changes in weight values and serum parameters of our subjects, shown by both AMH, TAS, TOS, and OSI. If we assess for nitric oxide (NO), if the NO system can be manipulated, some dynamics of ovulation and follicular growth can potentially be controlled. In addition, it is thought that the improvement in the oocyte micro environment with the application of myoinositol in the PCOS model is due to the increase in eNOS and this information will contribute to the literature.
Keywords: PCOS, Rat, Inflammation, Myoinositol, AMH, iNOS, eNOS, TAS, TOS, OSI