İnternette elektronik ticaret ortamı sağlayan aracı hizmet sağlayıcıların yükümlülükleri ve alıcıya karşı hukukî sorumluluğu
Obligations and legal liability towards the buyer of intermediary service providers providing an electronic commerce environment on the internet
Yazar: REYHAN ÇELENKOĞLU
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ MEHTAP İPEK İŞLETEN
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Özel Hukuk Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Elektronik ticaret = Electronic commerce ; Hukuki sorumluluk = Legal responsibility ; Servis sağlayıcılar = Service providers ; İnternet servis sağlayıcıları = Internet service providers

Özet:
Ticarî faaliyetlerin yürütülmesi için elektronik haberleşme araçları sıklıkla
kullanılmaktadır. Elektronik ticaret (e-ticaret), geleneksel ticaretin yerini tamamen
almasa dahi, gündelik alışverişlerin önemli bir kısmı elektronik ortamda
gerçekleştirilmektedir. Elektronik ticaret geniş anlamda, mal ve hizmetlerin elektronik
ortamda reklam, tanıtım ve pazarlamasının yapılması, kampanyaların duyurulması
gibi ticarî iletişim faaliyetlerini, elektronik ortamda sipariş verilmesini, elektronik
sözleşmelerin kurulmasını ve sözleşmelerin elektronik ortamda ifa edilmesini kapsar.
Dar anlamda ele alındığında ise elektronik ticaret, mal satışını ve hizmet teminini konu
alan sözleşmelerin elektronik ortamda kurulmasıdır.
Elektronik ticaret faaliyetinin geleneksel ticaretten ayrılan yönleri, ulusal
hukuklarda ve uluslararası toplulukların hukuk düzeninde yeni regülasyonların
yapılmasını gerektirmektedir. Bu gereklilik, özellikle ortak pazar anlayışını
benimsemiş olan Avrupa Birliği'nde (AB) karşılık bulmuştur. Uyum sürecinde
bulunulması sebebiyle, ülkemizde elektronik ticarete ilişkin düzenleme yapılırken AB
tarafından çıkarılan elektronik ticaret düzenlemeleri özellikle dikkate alınmaktadır.
Ancak, elektronik ticaretin gün geçtikçe yaygınlaşması nedeniyle bu alanda yeni
uyuşmazlıklar ortaya çıkmaktadır. Bu uyuşmazlıkların çözümü için mevcut hukuk
kurallarının yetersiz kalması bir yana, birkaç yıl önce yapılmış düzenlemelerin dahi
hukuk düzeninde ortaya çıkan yeni sorunları çözemediği görülmektedir. Bu nedenle
yakın zamanda, hem Türk hukukunda hem de AB hukukunda elektronik ticaret,
özellikle aracı hizmet sağlayıcıların sorumluluğu hakkında yeni düzenlemeler
yapılmıştır.
Gelişmekte olan her alanda olduğu gibi elektronik ticaret kendine özgü
kavramlar etrafında şekillenmektedir. Bu kavramların anlaşılması, ortaya çıkan hukukî
sorunların çözümü için elzemdir. Elektronik ticaret faaliyetin tarafları alıcı ve hizmet
sağlayıcıdır. Bununla birlikte, çoğu zaman alıcı ve hizmet sağlayıcı, bir aracı hizmet
sağlayıcı tarafından işletilen elektronik ticaret ortamında bir araya gelmektedir. Aracı
hizmet sağlayıcı, taraflar için güvenli bir elektronik ticaret ortamı sunmayı
vadetmektedir. Elektronik ticaret platformlarının büyük bir kısmında aracı hizmet
sağlayıcı aynı zamanda elektronik sözleşmelerin kurulmasına aracılık etmeyi
üstlenmektedir. Sözleşme kurulmasına aracılık hizmeti sunulan platformlar, elektronik
pazar yeri niteliğindedir.
Dürüstlük kuralı, Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 2 uyarınca, hukukî ilişkilerinin
tümünün kurulmasında, bütün hak ve yükümlülüklerin yerine getirilmesinde temel
alınmalıdır. Elektronik ticaret faaliyeti, tarafların fiziksel olarak bir araya gelmedikleri
bir ortamda gerçekleşmektedir. Bu nedenle, mal ve hizmet temin eden hizmet
sağlayıcı; kendisi ile ilgili bilgileri ve kurulacak sözleşmenin şartları ve sözleşme
konusu mal ya da hizmetle ilgili bilgileri sözleşme kurulmadan önce alıcıya
bildirmelidir. Kanun koyucu bu hususu dikkate alarak hizmet sağlayıcı için birtakım
bilgilendirme yükümlülükleri öngörmüştür. Alıcı tarafın tüketici olmadığı veya
tarafların doğrudan haberleşmelerine imkân sağlayan elektronik araçlar aracılığıyla
sözleşme kurduğu durumlarda ise bu yükümlülüklere istisnalar getirilmiştir. Bunun
yanında, hizmet sağlayıcının ticarî iletişim ve kişisel verilerin korunmasına ilişkin
yükümlülükleri de yerine getirmesi gerekir. Aracı hizmet sağlayıcı, tarafların birbirini
tanımadan ve elektronik platformda gösterilen mal ya da hizmet alıcı tarafından
incelenmeden sözleşme kurulmasına aracılık etmektedir. Bu nedenle, hem hizmet
sağlayıcıya yüklenen yükümlülükler aracı hizmet sağlayıcıya da yüklenmiş hem de
aracı hizmet sağlayıcının hizmet sağlayıcının yükümlülüklerinin yerine getirilmesini
sağlaması gerektiği öngörülmüştür.
İnternet ortamında aracılık faaliyeti denildiğinde, aracı hizmet sağlayıcılardan
başka aracılar da akla gelmektedir. Bu aracıların başında, internette yer alan içeriklere
kullanıcıların erişimine aracılık eden erişim ve yer sağlayıcılar gelmektedir. Erişim
sağlayıcılar, kullanıcıların internet ortamına erişim sağlaması ve bağlanması için
gerekli altyapıyı sağlamaktadır. Yer sağlayıcılar ise, içeriklerin internet ortamında
kullanıcılara sunulması için bu içerikleri barındıran sistemleri sağlamakta veya
işletmektedir. Erişim ve yer sağlayıcıların faaliyetleri teknik nitelikte olduğundan
internette sunulan içerikler bakımından bu aracılar genellikle pasif konumdadır.
Erişim ve yer sağlayıcıların yükümlülükleri ve sorumlulukları, elektronik ticaret
mevzuatından ayrı olarak düzenlenmiştir. Bu aracıların en önemli yükümlülükleri,
hukuka aykırı içerikler söz konusu olduğunda, bu içeriklere erişimin engellemesini
veya bu içeriklerin yayından çıkarılmasını sağlamaktır. Öte yandan, içeriğin
kullanıcılara sunulmasında teknik ve pasif nitelikte faaliyet gösteren erişim ve yer
sağlayıcının durmaksızın artan ve yenilenen içerikleri denetlemesi mümkün değildir.
Bu nedenle, içeriğin hukuka aykırılığından kural olarak aracılar sorumlu değildir.
Ancak, içeriği benimseyen veya içeriğe ulaşılmasını amaçlayan aracılar, sorumluluk
sınırlamasından yararlanamazlar.
Aracı hizmet sağlayıcılar, aracılık faaliyetini genellikle kendi işlettikleri bir web
sitesi veya mobil uygulama üzerinde gerçekleştirmektedir. Bu e-ticaret platformunda,
üçüncü kişi hizmet sağlayıcılar, mal ve hizmetlerine ilişkin bilgileri potansiyel alıcılar
ile buluşturmaktadır. Çoğu zaman, mal ve hizmeti konu alan sözleşme dahi bu
platform üzerinde kurulmaktadır. Tüm bu hizmetlerin yanında, birçok aracı hizmet
sağlayıcı e-ticarete konu malların depolanması ve alıcıya nakledilmesi sağlamaktadır.
Bu sebeple, aracı hizmet sağlayıcıların aracılık faaliyetinin erişim ve yer
sağlayıcılardan farklı bir sorumluluk rejimine tabi olması gerekir. Zira, aracı hizmet
sağlayıcılar, diğer internet aracılarına kıyasla, internette gösterilen içeriğe konu mal
veya hizmetle daha yoğun bir ilişki içerisindedir. Bu noktada, aracı hizmet sağlayıcının
sundukları aracılık hizmetine ilişkin menfaatlerinden de bahsetmek gerekir.
Platformlarında bulunan mal ve hizmet rağbet gördükçe reklam gelirleri artmaktadır.
Bunun yanında, hem hizmet sağlayıcılar hem de alıcılar için platform cazip hale
gelmektedir. Aracı hizmet sağlayıcının doğrudan sağladığı en önemli menfaati ve gelir
kaynağı ise platformda kurulan sözleşme bedeli üzerinden elde ettiği komisyonlardır.
Tüm bu nedenlerle, aracı hizmet sağlayıcılar, alıcıları kendi e-ticaret platformuna
çekmek için çeşitli kampanyalar ve indirim fırsatları uygulayıp bunları duyurmaktadır.
Türk hukukunda aracı hizmet sağlayıcının sorumluluğu elektronik ticarete
ilişkin mevzuatta düzenlenmektedir. Nispeten yeni sayılabilecek bu düzenlemeler ile
aracı hizmet sağlayıcılar bakımından, tıpkı diğer internet aracıları gibi, içerik denetimi
yükümlülüğünden muafiyet öngörülmüştü. Bu düzenleme bir yükümlülük muafiyeti
getirmekte idi, ancak aracı hizmet sağlayıcının sorumluluğunun sınırlarını belirlemek
için yeterli değildi. Elektronik ticaret mevzuatında yapılan değişiklik ise, aracı hizmet
sağlayıcı için, içerik ve içeriğe konu mal ve hizmetin hukuka aykırılığından mutlak bir
sorumsuzluk getirmiştir.
Aracı hizmet sağlayıcının aracılık faaliyetinden elde ettiği menfaatin yanında,
uygulamada hizmet sağlayıcılar üzerinde büyük bir etkisi söz konusudur. Bu nedenle,
kanunda açıkça öngörülse dahi, kesin bir sorumsuzluktan yararlanması hakkaniyete
aykırı olacaktır. Özellikle yabancı mahkeme kararlarına bakıldığında, çeşitli hukukî
sebepler dikkate alınarak kimi zaman aracı hizmet sağlayıcının sorumluluğunun
bulunduğuna hükmedildiği görülmektedir. Amerikan Temyiz Mahkemesinin kararları
incelendiğinde, aracı platformun sözleşme ve sözleşme konusu mal ile ilgisi
değerlendirilmekte ve maldan kaynaklana zararın bu platforma yüklenip
yüklenemeyeceğine ilişkin bir karar verilmektedir. Yargılamada, ilgili eyaletin
hukukuna göre yapılmakta ve aracı platformun satıcı sıfatıyla hareket edip etmediği
incelenmektedir. Aksi yöndeki bir karar hariç, genellikle platformun satıcı
sayılamayacağı ve bu nedenle sorumlu tutulamayacağına hükmedilmektedir. Bu
kararlardan bazılarında değinilen bir başka önemli nokta ise, başkasına ait içerikten
sorumlu tutulmayı yasaklayan federal yasa hükmünün, satıcı sıfatıyla başvurulmak
istenen platform sahibi bakımından uygulanmasının mümkün olmadığıdır.
Tüketici hukuku anlamında satıcı ve sağlayıcı kavramları dikkate alındığında,
mal ve hizmeti konu alan sözleşmeye taraf olmayan aracı hizmet sağlayıcı da
sözleşmenin tarafı gibi sorumlu olmayacaktır. Borçlar hukukunda düzenlenen satış
sözleşmesi bakımından da benzer bir yorum yapmak mümkündür. Bununla beraber,
aracı hizmet sağlayıcı ile alıcı arasında bir sözleşme ilişkisi bulunduğu ileri sürülebilir.
Nitekim, aracı hizmet sağlayıcı alıcıya, kendi platformu üzerinden sözleşme kurma,
güvenli şekilde ödeme yapma hizmeti sunmayı vadetmektedir. Alıcı ise, o platformda
alışveriş yapmayı tercih ederek hizmet sağlayıcı ile sözleşme kurmaktadır. Böylece
tarafların (alıcı ile aracı hizmet sağlayıcının) zımnî iradeleri ile bir sözleşme
kurulmaktadır. Sözleşme ilişkisi kurulduğunu kabul etmek için, alıcının aracı hizmet
sağlayıcının sitesine üye olmak için bir sözleşme imzalamasına dahi gerek yoktur.
Alıcı tüketici sayıldığında, aracılık hizmeti sunan aracı hizmet sağlayıcı da tüketici
hukuku anlamında sağlayıcı sayılacaktır.
Türk hukukundaki tanımına bakıldığında elektronik ticaret, internet üzerinden
tüketiciler ile kurulan sözleşmelerle sınırlı değildir. Bununla birlikte, uygulamada
elektronik ticaret işlemlerinin büyük bir çoğunluğu en yaygın şekilde kullanılan açık
ağ olan internet üzerinden yapılan ve tüketici işlemi niteliğini haiz olan sözleşmelerdir.
Bu sözleşmeler, elektronik ortamda kurulmaları nedeniyle kuruluş şekilleri
bakımından elektronik sözleşme olarak adlandırılmaktadır. Elektronik sözleşmelerin
kurulması ve içeriklerine göre nitelendirilmesi bakımından kanunda ayrıca bir
düzenleme yapılmadığından, sözleşmenin tipi ve sözleşmenin kurulma anı borçlar
hukuku hükümlerine göre belirlenir. E-ticaret platformunda kurulan sözleşmelerin bir
diğer özelliği, katılmalı sözleşme niteliğinde olmasıdır. Bunun anlamı, alıcının (hatta
aracı hizmet sağlayıcının aracılığıyla kurulan sözleşmeler açısından bakıldığında
hizmet sağlayıcının dahi) aracı hizmet sağlayıcı tarafından önceden hazırlanıp tüm
kullanıcılara imzalatılan sözleşmenin içeriğine etki edememesidir. Bundan dolayı, bu
sözleşmeler için borçlar hukukunda düzenlenen genel işlem şartlarına ilişkin hükümler
uygulama alanı bulur. Son olarak, az önce ifade edildiği üzere, bu sözleşmelerde alıcı
çoğu zaman tüketici olduğundan bu sözleşmeler aynı zamanda tüketici mevzuatı
uyarınca mesafeli sözleşme olacaktır.
Tüketici işlemi olan mesafeli sözleşmelerin kurulmasına aracılık edenlerin
sorumluluğu meselesi, tüketici hukukunda yakın zamanda yeniden düzenlenmiştir. Bu
düzenleme, elektronik ticaret mevzuatında aracı hizmet sağlayıcının sorumsuzluğuna
bir istisna niteliğindedir. Ancak bu düzenleme uygulanırken, özellikle tüketicinin
satıcı veya sağlayıcıya karşı kullanacağı haklar bakımından sözleşmenin nispiliği
ilkesi gereğince dikkatli olmak gerekir. Bu doğrultuda, aracının sorumluluğunu
mesafeli sözleşmenin ihlalinden doğan sorumluluk olarak değil, mesafeli sözleşmenin
kurulmasıyla beklenen menfaatin yerine gelmemesi veya bu nedenle bir zarar
doğmasından kaynaklanan sorumluluk olarak değerlendirmek gerekir. Bu
sorumluluğun kaynağı ise, aracı hizmet sağlayıcının platformuna davet ettiği alıcı ile
arasında, alıcı ve hizmet sağlayıcı arasında kurulan sözleşmeye paralel olarak,
tarafların zımnî iradeleri ile kurulan sözleşme ilişkisidir.
Yapılan kanun değişikliği ile, aracı hizmet sağlayıcı için içerik ve içeriğe konu
mal ve hizmet bakımından kanunda mutlak sorumsuzluk öngörülmüştür. Ancak,
içeriğin hukuka aykırılığından haberdar olan veya haberdar edilen aracı hizmet
sağlayıcı bu içeriğe yayımdan kaldırmakla yükümlüdür. İçeriğe erişilmesini yayımdan
kaldırarak önlemeyen aracı hizmet sağlayıcının sorumlu olup olmayacağına ilişkin bir
düzenleme mevcut değildir. Aracılık hizmetinden menfaat elde eden aracı hizmet
sağlayıcının sorumsuz olduğuna ilişkin düzenlemeye herhangi bir istisna
getirilmemiştir. Bununla birlikte, aracı hizmet sağlayıcı ile alıcı arasında bir hukukî
ilişki kurulmaktadır. Bu ilişki, güvenli bir e-ticaret ortamı sunulması, sözleşme
kurulmasına aracılık edilmesi veya sözleşme bedelinin alıcıdan tahsil edilerek hizmet
sağlayıcıya aktarılması gibi edimleri konu alan sui generis bir iş görme sözleşmesi
olarak nitelenebilir. Bu görüş kabul görmese dahi, somut olayın özelliklerine göre
güven teorisi, güven sorumluluğu veya üçüncü kişinin fiilini taahhüt gibi hukukî
müesseselerden yararlanarak aracı hizmet sağlayıcının sorumluluğuna başvurulması
mümkündür.

Abstract:
Electronic communication tools are frequently used in order to carry out
commercial activities. Even if electronic commerce (e-commerce) does not completely
replace traditional commerce, a significant part of daily shopping is carried out
electronically. In a broad sense, electronic commerce includes commercial
communication activities such as advertising, promotion and marketing of goods and
services, announcement of campaigns, placement of orders, and establishment of
electronic contracts or execution of contracts in electronic environment. In a narrow
sense, electronic commerce is the establishment of contracts on goods and services in
electronic environment.
The aspects of electronic commerce activity that differ from traditional
commerce require new regulations to be made in national laws and in the international
community legal order. This requirement has been met especially in the European
Union (EU), which has adopted the perspective of common market. Due to the
harmonization process, electronic commerce regulations issued by the EU are
especially taken into account when making regulations regarding electronic commerce
in Turkish law. However, due to the increasing prevalence of electronic commerce,
new kinds of disputes arise in this field. Apart from the inadequacy of the existing
legal rules for the resolution of these disputes, it is seen that even the regulations made
a few years ago cannot solve the new problems that have arisen in the legal area.
Therefore, recently, new regulations have been made in both Turkish and EU law on
electronic commerce, especially the responsibility of intermediary service providers.
As in every developing field, electronic commerce is shaped around its own
unique concepts. To understand these concepts is essential for the solution of emerging
legal problems. The parties to the electronic commerce activity are the buyer and the
service provider. However, most of the time, the buyer and the service provider come
together in the electronic commerce environment operated by an intermediary service
provider. The intermediary service provider promises to provide a secure electronic
commerce environment for the parties. In most of the electronic commerce platforms,
the intermediary service provider also undertakes to mediate the conclusion of
electronic contracts. Platforms that provide intermediary services for the conclusion of
contracts are in the nature of electronic marketplaces.
According to Turkish Code of Obligations Art. 2, good faith should be on the
basis for all legal relations and for the fulfillment of all rights and obligations.
Electronic commerce activity takes place in an environment where the parties do not
come together physically. For this reason, the service provider that provides goods and
services must convey the information about the contract to be established, the terms of
the contract and the goods or services that are the subject of the contract, to the buyer
before the contract is concluded. Considering this issue, the law-maker has legislated
some information obligations for the service provider. These obligations have some
exceptions in cases where the receiving party is not a consumer or electronic means
that allow the parties to communicate directly and conclude a contract are used. In
addition, the service provider must also fulfill obligations regarding commercial
communication and the protection of personal data. The intermediary service provider
mediates the conclusion of a contract without the parties knowing each other and
without any examination by the buyer of the goods or services, which are displayed on
the electronic platform. For this reason, the obligations imposed on the service
provider are also imposed on the intermediary service provider, and it is stipulated that
the intermediary service provider must ensure the fulfillment of the service provider's
obligations.
When intermediary services on internet environment is mentioned,
intermediaries other than intermediary service providers come to mind. Foremost
among these are the access and hosting providers that mediate the access of the users
to the content on the internet. Access providers provide the necessary infrastructure
for users to access and connect to the internet environment. Hosting providers, on the
other hand, provide or operate systems that host these contents in order to present the
contents to users on the internet. Since the activities of access and hosting providers
are of a technical nature, these intermediaries are generally passive in terms of content
displayed on the Internet.
The obligations and responsibilities of access and hosting providers are regulated
separately from the electronic commerce legislation. The most important obligations
of these intermediaries are to ensure that, in the case of existence of an illegal content,
access and hosting providers prevent access to these contents. On the other hand, it is
not possible for the access and hosting provider, which takes part in the technical and
passive part of the activity of presenting the content to the users, to control the
constantly increasing and renewed content. Therefore, in principle, intermediaries are
not responsible for the illegality of the content. However, the agents who adopt the
content or aim the accessibility of the content cannot benefit from the limitation of
liability.
Intermediary service providers generally perform their intermediation activities
on a website or mobile application that they operate. In this e-commerce platform,
third party service providers bring information about their goods and services to
potential buyers. Most of the time, even the contract about goods and services is
concluded on this platform. In addition to all these services, many intermediary service
providers provide storage of the goods and also transportation of the goods. The
intermediary activity of intermediary service providers should be subject to a different
liability regime than access and hosting providers, since these providers are in a more
intense relationship with the goods or service, which are subject to the content
displayed on internet, compared to other internet intermediaries. At this point, it is also
necessary to mention the interests of the intermediary service provider regarding the
intermediary service they offer. Advertising revenues increase as the goods and
services available on their platforms become more popular. Besides, the platform is
becoming attractive for both service providers and buyers. The most important benefit
and source of income directly provided by the intermediary service provider is the
commissions it receives over the contract price concluded on the platform. For all these
reasons, intermediary service providers apply and announce various campaigns and
discount opportunities to attract buyers to their e-commerce platform.
In Turkish law, the responsibility of the intermediary service provider is
regulated in the legislation on electronic commerce. With these regulations, which can
be considered relatively new, exemption from the content control obligation was
stipulated for intermediary service providers, just as other internet intermediaries. This
regulation provided an exemption from liability but was not sufficient to set the limits
of the intermediary service provider's liability. The amendment made in the electronic
commerce legislation, on the other hand, brought absolute nonliability for the content
and the illegality arising from the goods and services displayed on the platform of the
intermediary service provider.
In addition to the benefit that the intermediary service provider derives from the
intermediary activity, in practice it has a great domination on the service providers.
For this reason, it would be unfair to benefit from absolute nonliability, even if the
nonliability is expressly stipulated in the law. When the foreign court decisions are
examined, it is seen that sometimes it is decided that the intermediary service provider
has responsibility, taking into account various legal reasons. When the decisions of the
American Court of Appeals are analyzed, the relationship of the intermediary platform
with the contract and the goods subject to the contract is evaluated and a decision is
made as to whether the damage caused by the goods can be attributed to this platform.
The proceeding is held in accordance with the law of the relevant state and whether
the intermediary platform acts as a seller is examined. Except for one decision on the
other way around, it is generally decided that the platform cannot be considered as a
seller and therefore cannot be held responsible. Another important point mentioned in
some of these decisions is that it is not possible to apply the federal law provision,
which regulates the principle of nonliability due to the content provided by another
content provider, in terms of the platform owner, which is sought to be applied as a
seller.
Considering the concepts of seller and provider in terms of consumer law, the
intermediary service provider, who is not a party to the contract, will not be liable like
the party to the contract. It is possible to make a similar interpretation in terms of the
sales contract regulated in the law of obligations. However, it can be argued that there
is a contractual relationship between the intermediary service provider and the buyer.
As a matter of fact, the intermediary service provider promises to provide the buyer
with the service of conclusion of contracts and making secure payments through its
own platform. The buyer, on the other hand, chooses to shop on that platform and
concludes a contract with the service provider. Thus, a contract is concluded with the
tacit will of the parties (buyer and intermediary service provider). In order to accept
that a contractual relationship has been concluded, the buyer does not even need to
accept a contract to become a member of the intermediary service provider's website.
When the buyer is considered as consumer, the intermediary service provider
providing the intermediary service will also be considered as a provider in terms of
consumer law.
Considering its definition in Turkish law, electronic commerce is not limited to
contracts concluded with consumers over the internet. However, in practice, the
majority of electronic commerce transactions are contracts in the nature of consumer
transactions made over the internet, which is the most widely used open network.
These contracts are called electronic contracts in terms of their form of conclusion
because they are concluded in the electronic environment. Since there is no separate
regulation in the law regarding the conclusion of electronic contracts and their
qualification according to their content, the type of contract and the moment of
conclusion of the contract are determined according to the provisions of the law of
obligations. Another feature of the contracts established on the e-commerce platform
is that they are adhesion contracts. This means that the buyer (even the service
provider, in terms of contracts concluded through the intermediary service provider)
cannot affect the content of the contract prepared by the intermediary service provider
and signed by all users. Therefore, the provisions regarding the standardized terms of
contract regulated in the law of obligations are applicable for these contracts. Finally,
as just mentioned, these contracts will also be distance contracts in accordance with
consumer legislation, as the buyer is often a consumer in these contracts.
The issue of the responsibility of those who mediate the establishment of
distance contracts, which are consumer transactions, has recently been amended in
consumer law. This regulation is an exception to the nonliability of the intermediary
service provider in electronic commerce legislation. However, while applying this
regulation, it is necessary to be careful in accordance with the principle of relativity of
the contracts, especially in terms of the rights that the consumer will use against the
seller or supplier. In this respect, the responsibility of the intermediary should not be
considered as the responsibility arising from the violation of the distance contract, but
as the responsibility arising from the failure of the expected interest with the
conclusion of the distance contract or from the damage arising from the same reason.
The source of this responsibility, on the other hand, is the contractual relationship
between the intermediary service provider and the buyer, who is invited to the
platform, with the tacit will of the parties, in parallel with the contract concluded
between the buyer and the service provider.
With the amendment to the law, absolute nonliability is stipulated in the law for
the intermediary service provider in terms of content and the goods and services
subject to the content. However, according to another new provision, the intermediary
service provider, who is aware of or is informed of the illegality of the content, is
obliged to remove this content from its platform. There isn't a regulation as to whether
the intermediary service provider who does not prevent access to the content by
unpublishing will be liable. No exception has been made to the regulation regarding
the nonliability of the intermediary service provider who gets aforementioned benefits
from the intermediary service. Nonetheless, a legal relationship is established between
the intermediary service provider and the buyer. This relationship can be described as
a sui generis service contract, which comprises services such as providing a secure e-
commerce environment, mediating the establishment of a contract, or collecting the
contract price from the buyer and transferring it to the service provider. Even if this
opinion is not accepted, it is possible to apply the responsibility of the intermediary
service provider by using legal institutions such as the theory of trust, liability of trust
or guarantee of performance by third party, depending on the characteristics of the
concrete case.