Eklem içi humerus distal uç kırıklarında paralel plaklama ile ortogonal plaklamanın biyomekanik olarak karşılaştırılması
Biomechanical comparison of perpendicular versus parallel double plating systems in intraarticular distal humerus fractures
Yazar: ONUR TUNALI
Danışman: DOÇ. DR. ATA CAN ATALAR
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Cerrahi Tıp Bilimleri Bölümü / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2014
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Biyomekanik = Biomechanics ; Eklemler = Joints ; Humeral kırıklar = Humeral fractures ; Humerus = Humerus ; Kırık fiksasyonu-iç = Fracture fixation-internal

Özet:
Amaçlar
Eklem içi humerus distal uç kırıklarında fonksiyonel sonuç elde etmek için anatomik redüksiyon ve stabil osteosentezin sağlanması ve erken hareket başlanması gerekmektedir. Tespit yöntemi olarak çift plak uygulanması altın standart olarak kabul edilmiştir. Ancak yapılan çalışmalarda hangi tür plaklamanın daha  üstün olduğu halen tartışmalıdır. Bu çalışmanın amacı eklem içi distal humerus kırıklarında paralel plaklama ile ortogonal plaklamanın biyomekanik özelliklerini karşılaştırmaktır.
Gereç Ve Yöntemler 
Metafizyel defekti bulunan  T  tipi  suprakondiler kırık (AO13-C2),  30 adet  yapay humerus modelinde (3. Jenerasyon) oluşturuldu. Acumed dirsek plaklama sistemi kullanılarak paralel plaklama ve ortogonal plaklama olmak üzere iki grup oluşturuldu. Her iki grup için  sırasıyla rijidite değerleri (aksiyel, varus, valgus, fleksiyon, ekstansiyon yüklenmesinde),  ekstansiyonda siklik yüklenme sonucu plastik deformasyon miktarı ve ekstansiyonda kırılma değerleri hesaplandı. Her iki grubun kırılma testlerindeki kırılma mekanizmaları kaydedildi.
Bulgular
Her iki grupta bütün yönlerde bulunan  rijidite değerleri arasında anlamlı bir fark saptanmadı  (p>0,05). Ancak aksiyel yüklenmede rijidite değerleri  paralel plaklama grubunda , ekstansiyonda ve varus yüklenmelerinde ortogonal plaklama grubunda  daha yüksek değerlerde saptandı.  Ekstansiyonda siklik yüklenme sonucu plastik deformasyon (0,42 mm – 0,32 mm)  ve kırılma değerlerinde de( 360,4 N – 361,8 N) her iki grup arasında istatiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Kırılma testinde ortogonal plaklama sisteminde çoğunlukla  plak proksimalinden humerus kırığı gelişirken, paralel plaklama sisteminde ağırlıklı olarak vida kemik yüzeyinde yetmezlik gelişti. 
Sonuçlar
Bu çalışma sonucunda suprakondiler humerus kırıklarında her iki plaklama sistemininde biyomekanik olarak birbirine üstünlüğü olmadığı saptandı. Suprakondiler humerus kırıklarında plaklama sistemi tercihinin kırığın tipine ve cerrahın tecrübesine göre yapılması uygundur.

Abstract:
Objective
In intraarticular distal humerus fractures, anatomic reduction and stable osteosynthesis which allows early mobilization is essential for functional outcomes. Internal fixation with double plates is the gold standart treatment. However optimal plate configuration is not clear in the literature. The aim of this study was to compare the biomechanical stability of parallel and perpendicular locking plating systems in intraarticular distal humerus fractures.
Material and Methods
T type intraarticular distal humerus fracture(AO13-C2) with 5 mm metaphyseal defect was created in 24 artificial humerus model (3rd generation). Models were fixed with either perpendicular or parallel plating systems with locking screws (Acumed elbow plating systems). Both systems were tested for their stiffness with loads  in axial compression, varus, valgus, anterior and posterior bending. Then plastic deformation and load to failure in posterior bending was tested. Furthermore failure mechanisms of the groups were noted.
Results
There was no significant difference in stiffness in any direction. But perpendicular system demonstrated greater stiffness magnitudes in posterior bending and parallel system demonstrated greater in axial compression. There was no statistical difference between the two groups  in plastic deformation (0,42 mm – 0,32mm) and load to failure tests  in posterior bending ( 360,4 N – 361,8 N). In perpendicular system most of the  failure occured by proximal shaft fracture, in parallel system failure occured by the shifting of screws.
Conclusions
Biomechanical findings of this study suggests that both systems had simillar mechanical stiffness and can allow early rehabilition in intraarticular distal humerus fractures. The choice of the plating systems depends on fracture configuration and surgeon's experience. 
Key Words: Distal humerus, parallel plating, perpendicular plating, biomechanic