Kendi kendine yapılan fetal hareket ve pozisyon takibinin prenatal bağlanma ve gebelik distresine etkisi
The effect of self-made fetal movement and position tracking on prenatal attachment and pregnancy distres
Yazar: AYSUN BADEM
Danışman: DOÇ. DR. SALİME MUCUK
Erciyes Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Hemşirelik Ana Bilim Dalı / Doğum, Kadın Sağlığı ve Hastalıkları Hemşireliği Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2020
Konu: Hemşirelik = Nursing ; Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology
Dizin: Bağlanma = Attachment ; Distres düzeyi = Distress level ; Fetüs = Fetus ; Gebelik = Pregnancy ; Hareket = Movement ; Prenatal bağlanma = Prenatal attachment ; Prenatal distres = Prenatal distress

Özet:
Araştırma, gebelerin kendi kendine yaptıkları fetal hareket sayma ve fetal pozisyon takibinin prenatal bağlanma ve gebelik distresi üzerine etkisini değerlendirmek amacıyla randomize kontrollü olarak yapılmıştır. 
Araştırma, Ağustos 2019-Şubat 2020 tarihleri arasında, Necip Fazıl Şehir Hastanesi Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Hastanesi gebe polikliniğinde yapılmıştır. Araştırma, müdahale grubunda 42, kontrol grubunda 43 gebe olmak üzere 85 gebe ile tamamlanmıştır. Araştırma öncesinde müdahale ve kontrol grubundaki gebelere Gebe Tanıtım Formu, Prenatal Bağlanma Ölçeği (PBE) ve Tilburg Gebelikte Distres Ölçeği (TGDÖ) doldurulmuştur. Araştırmaya 24-28. gebelik haftasında olan gebelerle başlanmıştır. Müdahale grubundaki gebelere fetal hareket ve pozisyon takibi eğitimi verilmiş, bir ay boyunca her gün 15-20 dakika boyunca fetal takip yapmaları istenmiş ve telefonla danışmanlık sürdürülmüştür. Kontrol grubuna herhangi bir müdahale yapılmamıştır. Her iki gruba ölçekler ilk görüşmeden bir ay sonra son kez doldurulmuştur. Verilerin değerlendirilmesinde; Kolmogorov-Simirnov, Paired-Samples T testi, Independent-Samples T testi, Ki-Kare test, Pearson korelasyon analizi, Lineer regresyon analizi ve Kovaryans analizi yapılmıştır. İstatistiksel olarak p<0.05 değeri anlamlı kabul edilmiştir.
Araştırmada müdahale öncesi iki grubun PBE ve TGDÖ puan ortalamaları benzerdir (p>0.05). Fetal hareket ve pozisyon takibi sonrasında gruplar arası PBE ve TGDÖ puan ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak önemlidir (p<0.001). Gebelerin prenatal bağlanmaları ve gebelik distresleri arasında orta düzey negatif yönde ilişkiye rastlanmıştır. 
Sonuç olarak kendi kendine yapılan fetal hareket ve pozisyon takibinin, gebelerin prenatal bağlanma düzeyini artırdığı, gebelerin distres düzeyini azalttığı belirlenmiştir.

Abstract:
The study was conducted as a randomized controlled trial in order to evaluate the effects of self-performed fetal movement counting and fetal position follow-up on prenatal attachment and pregnancy distress.
The study was conducted between August 2019-February 2020 in the pregnancy outpatient clinic of Necip Fazıl City Hospital Obstetrics and Pediatrics Hospital. The study was completed with 85 pregnant women, 42 in the intervention group and 43 in the control group. Beginning of the study, the pregnant women in the intervention and control groups were filled with the Pregnancy Description Form, Prenatal Attachment Inventory (PAI) and Tilburg Pregnancy Distress Scale (TPDS). The research started with pregnant women at 24 and 28 weeks of gestation. Fetal movement and position follow-up training was given to the pregnant women in the intervention group, and they were asked to do perform fetal follow-up for 15-20 minutes every day for a month and telephone counseling was continued. There was no intervention in the control group. Scales were filled for the last time in both groups one month after the first interview. In evaluating the data; Kolmogorov-Simirnov, Paired-Samples T test, Independent-Samples T test, Chi-Square test, Pearson correlation analysis, Linear regression analysis and Covariance analysis were performed. Statistically, a value of p<0.05 was considered significant.
In the study, before the intervention, the PAI and TPDS mean scores of the two groups were similar (p> 0.05). After the fetal movement and position follow-up, the difference between the PAI and TPDS mean scores between the groups is statistically significant (p <0.001). A moderate negative correlation was found between prenatal attachments of pregnant women and pregnancy distress.
As a result, it was determined that self-performed fetal movement and position follow-up increased the prenatal attachment and decreased the stress level of pregnant women.