Fitlight antrenmanı ve gölge badminton antrenmanının reaktif çeviklik üzerine etkisi ve karar verme ilişkisinin incelenmesi
Effects of fitlight tranining and shadow badminton training on reactive agility and investigation of the relationship of decision making
Yazar: RIDVAN ERGİN
Danışman: PROF. DR. SEYDİ AHMET AĞAOĞLU
Ondokuz Mayıs Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Antrenörlük Eğitimi Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2021
Konu: Spor = Sports
Dizin: Antrenman = Training ; Badminton = Badminton ; Karar verme = Decision making ; Spor performansı = Athletic performance ; Çeviklik = Agility

Özet:
Amaç: Badminton sporunda, teknolojik tabanlı reaktif başlamalar içeren çeviklik antrenmanının reaktif çevikliğe etkisi ve karar verme ilişkisinin incelenmesidir.
Materyal ve Metot: Çalışma grubumuz 48 (24 erkek ve 24 kadın) badminton sporcusundan (yaş 15.1 ± 1.3 yıl; boy uzunluğu 169.1 ± 7.8 cm; vücut ağırlığı 59.3 ± 10.3 kg; BKİ 20.62 ± 2.34 kg/m2; SY 6.7 ± 2.4 yıl) oluşup seçkisiz olarak eşit sayıda 3 gruba ayrılmıştır. Deney gruplarına 6 hafta haftada 3 gün HITT içerikli çeviklik (1:3; 10 sn.:30sn.) antrenmanları uygulanmıştır. DG I (n=16) FitLight antrenmanı, DG II (n=16) gölge badminton antrenmanı ve KG (n=16) normal badminton antrenmanı yapmıştır. Y reaktif çeviklik testi ve Yıldız ve Fidan (2018a) tarafından badmintona özgü olarak geliştirilen geçerlik ve güvenirlik çalışması yapılan Fitspeed A (Fitmac, Türkiye) ölçüm aracı saha testleri olarak kullanılmıştır. Demografik bilgiler için Kişisel Bilgi Formu ve karar verme özellikleri içinse Melbourne Karar Verme Ölçeği (MKVÖ) I-II (Deniz, 2004) uygulanmıştır. Araştırma verileri α: .05 düzeyinde SPSS 26 programıyla incelenmiştir.
Bulgular: Reaktif çeviklik parametrelerinde DG I ve DG II'de büyük düzeyde anlamlı bir farklılığın (p<.01) olduğu bunun yanı sıra KG'de anlamlı farklılığın (p>.05) olmadığı belirlenmiştir. Y reaktif çeviklik parametrelerinde tüm gruplarda anlamlı farklılığın (p>.05) olmadığı görülmüştür. Ayrıca, reaktif çeviklik DG I'de -%7, DG II'de -%10 ve KG'de -%5 olumlu ve Y reaktif çeviklik tüm gruplara %1 olumsuz sonuç sağlamıştır. Gruplar arası karşılaştırmada, reaktif çeviklik ve Y reaktif çeviklik açısından farklılığın (p>.05) olmadığı belirlenmiştir. Ek olarak, her iki saha testinde MKVÖ I-II arasında ilişki bulunmamıştır (p>.05).
Sonuç: Reaktif çeviklik açısından anlamlı gelişimin sağlanması için iki antrenman uygulamasından birinin tercih edilebilir olduğu belirlenmiştir.
Anahtar Kelimeler: Badminton; gölge badminton; FitLight; karar verme; reaktif çeviklik.

Abstract:
Aim: The aim of this study is to examine the effects of agility training containing technology based reactive starts in badminton sport and its relationship with decision-making.
Material and Method: Our study group consists of 48 (24 male and 24 female) badminton athletes (age 15.1 ± 1.3 years; height 169.1 ± 7.8 cm; weight 59.3 ± 10.3 kg; BMI 20.62 ± 2.34 kg/m2; SA 6.7 ± 2.4 years) and it was divided into three groups of equal numbers randomly. Experimental groups were applied agility (1:3; 10 sec.:30 sec.) training with HITT 3 days a week for 6 weeks. EG I (n=16) had FitLight training, EG II (n=16) had shadow badminton training and CG (n=16) had normal badminton training. Y reactive agility test and Fitspeed A (Fitmac, Turkey) measurement tool which was developed specifically for badminton and tested for validity and reliability for Yıldız and Fidan (2018a) were used as field tests. Personal Information Form was used for demographic information and Melbourne Decision Making Questionnaire (MDMQ) I-II (Deniz, 2004) was applied for decision making characteristics. The research data were analyzed with SPSS 26 program at α: .05 level.
Results: Highly significant difference (p<.01) was found in reactive agility parameters of EG I and EG II, while no significant difference was found in CG (p>.05). No significant difference was found in Y reactive agility parameters of all groups (p>.05). In addition, reactive agility gave -7% positive result in EG I, -10% positive result in EG II and -5% positive result in CG, while Y reactive agility gave 1% negative result in all groups. In the comparison between groups, no significance was found in terms of reactive agility and Y reactive agility (p>.05). In addition, no relationship was found between MDMQ I-II in both field tests (p>.05).
Conclusion: It was found that one of the two training practices is preferable in terms of providing significant reactive agility.
Key Words: Badminton; decision-making; FitLight; reactive agility; shadow badminton.