Metformin kullanan polikistik over sendromlu hastalarda insülin direnci ile serum asprosin ve trimetilamin oksit düzeyleri arasındaki ilişkinin araştırılması
Investigetion of the relationship between insulin resistance and serum asprosin and trimethylamine oxide levels in patients with polycystic ovary syndrome using metformin
Yazar: KORAY KARAKULAK
Danışman: DOÇ. DR. ERHAN ÖNALAN
Fırat Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases
Dizin: Asprosin = Asprosin ; Metformin = Metformin ; Polikistik over sendromu = Polycystic ovary syndrome ; Trimetil aminoksit = Trimethyl amineoxide ; İnsülin direnci = Insulin resistance

Özet:
Polikistik Over Sendromu (PKOS) üreme çağındaki kadınlarda oldukça sık görülen bir hormonal bozukluktur. İnsülin direnci ise birçok organ sistemini etkileyen ve ciddi metabolik defektlere yol açan kompleks hücresel bir bozukluktur. Asprosin beyaz yağ dokusundan salgılanan glukoz hemostazını düzenleyen yokluğunda düşük insülin seviyeleri ile seyreden bir metabolik bozukluğa yol açan protein yapılı bir hormondur. Trimetilamin oksit (TMAO) ise yağlı yiyeceklerin barsaklarda metabolize olması sonucu oluşan ve insülin direnci ile ilişkilendirilen bir diğer moleküldür.
Çalışmamız kronik hastalığı olmayan 18-40 yaş arası 30 u metformin kullanan 30 u metformin kullanmayan 60 PKOS tanılı hasta ve 30 sağlıklı kontrol grubundan oluşturuldu. Hastaların HbA1c, AST, ALT, üre, kreatinin, Lipid düzeyleri, açlık insulin düzeyi, östrodiol, testesteron, CRP, TSH, FSH, LH, DHEA-SO4, CBC sonuçlarına bakıldı. Çalışmaya katılan bireylerin yaş, cinsiyet, boy, kilo değerleri kaydedildi. Vücut kitle indeksleri ve HOMA-IR, HOMA Q, HOMA B değerleri hesaplandı. Ayrıca Asprosin ve TMAO düzeyi çalışılması için aprotinli tüplere kan alındı.
Gruplar arasında kilo ve VKİ açısından anlamlı farklılık görülmüştür (p<0,001).Metformin alan grubun VKİ ve kilo değerinin diğer gruplara göre daha yüksek olduğu görülmüş. Gruplar arasında yaş (p=0,556), boy (p=0,285) ve sigara içme durumu (p=0,685) açısından anlamlı farklılık görülmemiştir. Gruplar arasında trigliserit açısından anlamlı farklılık olduğu görülmüştür (p=0,021). Bu farklılığın ise metformin alan grup ile kontrol grubu arasındaki farktan kaynaklandığı ve metformin alan grubun trigliserit düzeyinin kontrol grubunun düzeyinden fazla olduğu belirlenmiştir. Gruplar arasında total kolesterol (p=0,151), LDL (p=0,065) ve HDL (p=0,322) açısından anlamlı farklılık olmadığı görülmüştür. Gruplar arasında glukoz açısından anlamlı farklılık bulunmaktadır (p=0,022). Bu farklılığın metformin alan grup ile kontrol grubu arasındaki farktan kaynaklandığı ve metformin alan grubun glukoz düzeyinin kontrol grubunun düzeyinden yüksek olduğu belirlenmiştir. 
 Gruplar arasında ALT açısından anlamlı farklılık bulunmaktadır (p=0,001). Bu farklılığın kontrol grubu ile diğer iki grup arasındaki farktan kaynaklandığı ve kontrol grubunun ALT düzeyinin diğer iki gruptan düşük olduğu belirlenmiştir. Gruplar arasında açlık insülini açısından anlamlı farklılık bulunmaktadır (p<0,001). Bu farklılığın kontrol grubu ile diğer iki grup arasındaki farktan kaynaklandığı ve kontrol grubunun açlık insülin düzeyinin diğer iki gruptan düşük olduğu belirlenmiştir. Gruplar arasında testosteron açısından anlamlı farklılık görülmüştür (p<0,001). Metformin almayan grupta testosteron düzeylerinin daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Gruplar arasında HOMA-IR (p<0,001) ve HOMA-Beta (p=0,008) değeri açısından anlamlı farklılık bulunmuştur. Bu farklılığın her iki değer için de kontrol grubu ile diğer iki grup arasındaki farktan kaynaklandığı ve kontrol grubunun HOMA-IR ve HOMA-Beta düzeyinin diğer iki gruptan düşük olduğu belirlenmiştir. Gruplar arasında HOMA-Q değeri açısından anlamlı farklılık bulunmuştur (p<0,001). Bu farklılığın kontrol grubu ile diğer iki grup arasındaki farktan kaynaklandığı ve kontrol grubunun HOMA-Q düzeyinin diğer iki gruptan yüksek olduğu belirlenmiştir. Metformin alan grup değerlendirildiğinde TMAO ile asprosin ve HOMA-Q arasında pozitif yönde, TMAO ile açlık insülini ve HOMA-IR arasında ise negatif yönde anlamlı bir korelasyon bulunmuştur.. Metformin almayan grup değerlendirildiğinde TMAO ile asprosin arasında pozitif yönde, TMAO ile glukoz arasında ise negatif yönde anlamlı bir korelasyon bulunmuştur. Asprosin ile glukoz arasında negatif yönde anlamlı bir korelasyon bulunmuştur.
 Sonuç olarak insülin direnci yüksek olan hastalarımızda Asprosin ve TMAO düzeylerini düşük olarak saptamış olup bu iki biyomolekülün bir biyo belirteç olarak kullanılabilmesi için daha geniş popülasyona sahip, çok merkezli yeni çalışmalara ihtiyaç duyulduğunu düşünmekteyiz.
Anahtar Kelimeler: Polikistik over sendromu, insülin direnci, trimetil aminoksit, asprosin, metformin

Abstract:
PCOS is a very common hormonal disorder in women of reproductive age. Insulin resistance is a complex cellular disorder that affects many organ systems and causes serious metabolic defects. Asprosin is a proteinaceous hormone that regulates glucose hemostasis secreted from white adipose tissue, in the absence of which causes a metabolic disorder with low insulin levels. TMAO is another molecule formed as a result of the metabolism of fatty foods in the intestines and associated with insulin resistance. TMAO is another molecule formed as a result of the metabolism of fatty foods in the intestines and associated with insulin resistance.
Our study consisted of 60 PCOS patients, 30 of whom were using metformin, 30 of whom were not using metformin, and 30 healthy control groups, aged 18-40 years, without chronic disease. The patients' HbA1c, AST, ALT, urea, creatinine, Lipid levels, fasting insulin level, estradiol, testosterone, CRP, TSH, FSH, LH, DHEA-SO4, CBC results were evaluated. Age, gender, height and weight values of the individuals participating in the study were recorded. Body mass indexes and HOMA-IR, HOMA Q, HOMA B values were calculated. In addition, blood was drawn into tubes with aprotin to study Asprosin and TMAO levels.
There was a significant difference between the groups in terms of weight and BMI (p<0.001). It was observed that the BMI and weight values of the group taking metformin were higher than the other groups. There was no significant difference between the groups in terms of age (p=0.556), height (p=0.285) and smoking status (p=0.685). It was observed that there was a significant difference between the groups in terms of triglycerides (p=0.021). ). It was determined that this difference was caused by the difference between the metformin group and the control group, and the triglyceride level of the metformin group was higher than the control group. There was no significant difference between the groups in terms of total cholesterol (p=0.151), LDL (p=0.065) and HDL (p=0.322). There was a significant difference between the groups in terms of glucose (p=0.022) ). It was determined that this difference was caused by the difference between the metformin group and the control group, and the glucose level of the metformin group was higher than that of the control group.
There was a significant difference between the groups in terms of ALT (p=0.001). It was determined that this difference was caused by the difference between the control group and the other two groups, and the ALT level of the control group was lower than the other two groups. There was a significant difference between the groups in terms of fasting insulin (p<0.001). It was determined that this difference was caused by the difference between the control group and the other two groups, and the fasting insulin level of the control group was lower than the other two groups. There was a significant difference between the groups in terms of testosterone (p<0.001). Testosterone levels were found to be higher in the group that did not take metformin. There was a significant difference between the groups in terms of HOMA-IR (p<0.001) and HOMA-Beta (p=0.008) values. It was determined that this difference was caused by the difference between the control group and the other two groups for both values, and the HOMA-IR and HOMA-Beta levels of the control group were lower than the other two groups. There was a significant difference between the groups in terms of HOMA-Q value (p<0.001). It was determined that this difference was caused by the difference between the control group and the other two groups, and the HOMA-Q level of the control group was higher than the other two groups. When the metformin group was evaluated, there was a positive correlation between TMAO and asprosin and HOMA-Q. A negative significant correlation was found between TMAO and fasting insulin and HOMA-IR. When the group not taking metformin was evaluated, there was a positive correlation between TMAO and asprosin, a significant negative correlation was found between TMAO and glucose. A significant negative correlation was found between asprosin and glucose.
As a result, we found low levels of Asprosin and TMAO in our patients with high insulin resistance, and we think that new multicenter studies with a larger population are needed in order to use these two biomolecules as a biomarker.

Key Words: Polycystic ovary syndrome, insulin resistance, trimethyl amineoxide, asprosin, metformin