Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçu
The crime of credit or debit card abuse
Yazar: AYÇA ERDOĞAN
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ MEHMET SİNAN ALTUNÇ
Bahçeşehir Üniversitesi / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı / Kamu Hukuku Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2022
Konu: Bankacılık = Banking ; Hukuk = Law
Dizin: Banka kartı = Bank card ; Bankalar = Banks ; Ceza Muhakemeleri Usul Kanunu = Code of Criminal Procedure ; Ceza muhakemesi hukuku = Law of criminal procedure ; Elektronik kartlar = Electronic cards ; Kredi kartları = Credit cards ; Kötüye kullanma = Abuse ; Türk Ceza Kanunu = Turkish Penal Code

Özet:
TCK Md. 245/1-2-3-4-5 bünyesinde çalışmamıza konu olan banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun düzenlenme maksadı, hem bilişim sistemine hem de kamuya duyulan güveni korumak olduğu gibi kişinin malvarlığının da koruma altına alınması amaçlanmaktadır. Böylelikle bu suç, dolandırıcılık suçundan ayrılarak banka ya da kredi kartlarının hukuka aykırı şekilde kötüye kullanılarak kart hamilinin yanı sıra bankaların yahut kredi kuruluşlarının mağdur edilmesini, faillerin de bu yolla haksız menfaat sağlamasını engellemek amacıyla özel olarak getirilmiştir. İlk fıkradaki suç incelenirken kart hamilinin rızası üzerinde durulacak, madde metninde yer alan kartın ele geçirilişi bakımından her ne suretle olursa olsun ibaresinin ne anlam ifade ettiği tartışılacaktır. Bu da bizi, ilk fıkradaki suçun oluşumu için kartın rızayla yahut rıza dışı, hatta suç teşkil edecek bir eylemle veyahut herhangi bir şekilde ele geçirilmesinin yeterli olduğu sonucuna götürecektir. Ele geçiriliş eylemi bir başka suç fiili teşkil etmekteyse, suçların içtimaı bakımından cezalandırma sisteminin nasıl olacağı önem arz edecektir. Yani kartın ele geçirilişi bakımından rızanın bir etkisi bulunmazken, kullanımı bakımından suçun oluşması için rızanın olmaması gerekir. Kartı kullanma bakımından rızanın var olduğunun zannedilmesi halinde hata konusu karşımıza çıkacak ancak fail genel hükümler uyarınca kaçınılmaz hatasından faydalanmayacak, burada suç hiç oluşmayacaktır. İkinci fıkradaki suç fiili kapsamında, önemli olan, kart üzerinde sahtecilik olgusudur. Sahteciliğin, yarar sağlamak fiilinden daha ağır bir yaptırım amacı güttüğü açıktır. Sahte kartı tahdidi olarak sayılan fiillerden herhangi birine konu etmek salt bu suçun oluşu için yeterlidir. Üçüncü fıkradaki suçun oluşumu bakımından sahte kartı kullanmanın yanı sıra bu şekilde failin yarar sağlaması şartı mevcuttur. Yarar sağlanmaması halinde bu suç oluşmaz ancak suç teşebbüs aşamasında kalmış olur. İkinci ve üçüncü fıkra suçlarının birlikte işlenmesi halinde, suçların içtimaı müessesesi karşımıza çıkacaktır. Dördüncü fıkrada fiil bakımından şahsi cezasızlık yaratan haller yer almakta olup örnekleriyle incelenecektir. Beşinci fıkra ise etkin pişmanlık halini düzenlemekte olup bizi TCK Md. 168'e yönlendirir.  Bu çalışmada kredi veya banka kartının kötüye kullanılması suçu kapsamında maddenin tüm fıkraları Yargıtay Dairelerinin ve Ceza Genel Kurul Kararlarının ışığında bir bir incelenecek, birbiriyle paralel kararlar belirtilmek ve farklı görüşte kararlar ise karşılaştırılmak suretiyle detaylı şekilde ele alınacak ve gerekmesi halinde eleştirilecektir. Çalışmamızın en sonunda ise, madde kapsamında birtakım naçizane öneri ve eleştirileri saygıdeğer üstatlarımızı hukuk derya denizinde bir nebze olsun heyecanlandırabilmek ümidiyle sunuyor olacağız.

Abstract:
The main intentmend of issuing TCK Article 245/1-2-3-4-5; The Crime Of Credit Or Debit Card Abuse is providing the information system functionality and public confidence, not only but also guarding economic property rights. Thus, aforesaid crime is separated from the crime of fraud by preventing banks to sustain a loss and also offender to acquire illegally. While examining the 1st paragraph of the article, card holder's consent is the point to be emphasized. Also the inscription of ''unconditionally'' in the aforesaid article will be discussed in terms of its meaning. Thus leads us; the seized of credit or bank card with or without consent or maybe even by a criminal act or in any way is enough for constituting a crime. If act of seizing constitutes another crime, penalization pursuant to joinder of crimes is important. In other words consent has no effect with respect to the seized of card, however effects with respect to the card usage by its absence. Let's suppose that card holder gives consent with respect to card usage, then ''instance of mistake'' is appeared. However this ''instance of mistake'' is not the ''inevitable mistake'' by law, because aforesaid ''consent'' is the typicality of the crime here. Therefore this ''instance of mistake'' doesn't mean any compliance with laws. It just constitutes no crime.  The second paragraph is about credit or bank card fraud. So the underlined thing here is forgery of the card. It's clear that forgery targets severer sanction than card abuse. The acts counted conclusivly in second paragraph is sufficient for constituting a crime. The offender must take unfair advantage with respect to third paragraph to constitute a crime. Otherwise the crime in third paragraph only exists as an ''attemped crime''. The second and third paragraph crimes may constitute together, in this scenario, joinder of crimes is appeared. In forth paragraph is regarding the ''circumstances which allow exemption from punishment'' and it's examined by examples. In fifth paragraph ''regulates effective remorse'' which leads us the same Law's Article 168. In this thesis, all the paragraphs in Article 245 is examined in the light of the decisions of the Court of Cassation one by one. Decisions which are interrelated to or opposite of each other, are indicated and if necesseraly criticized. Ultimately we'll be putting our two cents about this Article, with the hope to excite our respectable masters even if just a bit in this wide range of law.