Erişkin hastalarda şeffaf plaklarla maksiller posterior dişlerin distalizasyonu sırasında üst kesici dişlerdeki ankraj kaybının değerlendirilmesi
Evaluation of anchor loss of upper incisor after distalization of maxillary posterior teeth with clear aligners in adult patients
Yazar: ZEHRA YURDAKUL
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ NURVER KARSLI
Karadeniz Teknik Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Ortodonti Ana Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2023
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Ankrajlar = Anchorages ; Dişler = Teeth ; Maloklüzyon-angle sınıf II = Malocclusion-angle class II ; Ortodonti = Orthodontics ; Ortodonti-düzeltici = Orthodontics-corrective ; Ortodontik aygıtlar = Orthodontic appliances ; Şeffaf plaklar = Clear aligner

Özet:
Sınıf II maloklüzyonlar, ortodonti pratiğinde en sık gözlenen anomalilerden biridir. Sınıf II molar ilişkinin çekimsiz tedavisinde uygulanan en yaygın stratejilerden biri maksiller molar dişlerin distalizasyonudur. Son yıllarda, hasta uyumuna bağımlılığı azaltmak için çeşitli ağız içi aygıtlar geliştirilmiştir. Bununla birlikte, bu aygıtlar bile distalizasyon sırasında maksiller molar dişlerin istenmeyen şekilde devrilmesine veya öndeki kesici dişlerde ankraj kaybına neden olabilir. Maksiller molar dişlerin distalize edilmesi için genellikle anterior dişlerden destek alınır ve sıralı distalizasyon sırasında ilk etapta, üst kesici dişler, daha da mesiale devrilir. Günümüzde, geleneksel ortodontik tedavilere daha estetik ve konforlu alternatifler arayan yetişkin hasta sayısının artması nedeniyle, şeffaf plaklarla ortodontik tedavi giderek daha yaygın bir tercih haline gelmiştir. Yaptığımız bu prospektif çalışmayla, sınıf II maloklüzyona sahip hastalarda şeffaf plaklarla distalizasyon yapılması ve tedavi esnasında üst keser dişlerdeki ankraj kaybının (keser dişlerin mesiale hareket etmesi) belirlenmesi ve literatürdeki bu konuya ait eksikliğin giderilmesi hedeflenmiştir. Çalışmamıza 18 yaş üzerinde olan toplam 24 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalar randomize şekilde %30 ve %50 sekanslı distalizasyon grubu olma üzere iki gruba ayrılmıştır. Tedavi başında (T0) ve distalizasyon sonunda (T1) alınan dijital tarama modelleri ve sefalometrik filmler üzerinde yapılan ölçümler, grup içinde ve gruplar arası olacak şekilde karşılaştırılmış olup iskeletsel, dental ve yumuşak doku değişimleri değerlendirilmiştir. Distalizasyon sonunda yapılan lateral sefalometrik analizlerde iskeletsel olarak anlamlı bir değişiklik kaydedilmemiştir. Dişsel ölçümlere baktığımızdaysa; maksillar molar dişlerin anlamlı düzeyde distale devrilerek hareket ettiği ve üst kesici dişlerin anterior yönde yer değiştirdiği tespit edilirken, dişlerin vertikal hareketlerinde anlamlı bir değişiklik meydana gelmediği gözlenmiştir. Yumuşak doku ölçümlerinde her iki grupta da üst dudağın protrüze olduğu ve nasolabial açının azaldığı tespit edilmiştir. Gruplar arası karşılaştırmada %30 sekanslı distalizasyon grubunda anterior dişlerin anlamlı derecede daha fazla protrüze ve prokline olduğu bulunmuştur. Distalizasyon sonunda yapılan dijital model analizinde her iki grupta da posterior dişlerin anlamlı derecede distale hareket ederken, anterior dişlerin ankraj kaybettiği görülmüştür. Posterior dişler arası transves genişlikte artış meydana gelmiştir. Ayrıca posterior dişler distalize olurken aynı zamanda distopalatinal rotasyona uğramışlardır. Gruplar arası karşılaştırmalarda ölçümler arasında anlamlı bir fark tespit edilememiştir. Çalışmamızın sonucunda, şeffaf plaklarla distalizasyonun başarılı şekilde gerçekleştirilebildiği, fakat distalizasyon hareketine tepki olarak anterior bölgede ankraj kaybedildiği ve bu ankraj kaybının %30 sekanslı distalizasyon grubunda daha fazla olduğu bulunmuştur.

Abstract:
Class II malocclusions are one of the most common anomalies in orthodontic practice. One of the most common strategies used in the nonextraction treatment of Class II molar relations is distalization of the maxillary molars. In recent years, various intraoral devices have been developed to reduce dependence on patient compliance. However, even these devices can cause undesirable tipping of maxillary molars or loss of anchorage in anterior incisors during distalization. In order to distalize the maxillary molars, the anterior teeth are usually supported, and during sequential distalization, the upper incisors are tipped even more mesially in the first place. Nowadays, orthodontic treatment with clear aligners has become an increasingly common choice due to the increasing number of adult patients seeking more aesthetic and comfortable alternatives to traditional orthodontic treatments. In this prospective study, it was aimed to perform distalization with clear aligners in patients with class II malocclusion and to determine the loss of anchorage in the upper incisors during the treatment (the mesial movement of the incisors) and to eliminate the deficiency of this subject in the literature. A total of 24 patients over the age of 18 were included in our study. The patients were randomly divided into two groups as 30% and 50% sequenced distalization groups. Measurements on digital scanning models and cephalometric films taken at the beginning (T0) and at the end of distalization (T1) were compared within and between groups, and skeletal, dental and soft tissue changes were evaluated. In the lateral cephalometric analyzes performed at the end of distalization, no significant skeletal change was noted. When we look at the dental measurements; While it was determined that the maxillary molars moved by tipping to the distal significantly and the upper incisors were displaced in the anterior direction, it was observed that there was no significant change in the vertical movements of the teeth. In soft tissue measurements, it was determined that the upper lip was protruded and the nasolabial angle decreased in both groups. In the comparison between groups, anterior teeth were found to be significantly more protruded and proclined in the 30% sequenced distalization group. In the digital model analysis performed at the end of distalization, it was observed that while the posterior teeth moved significantly distally in both groups, the anterior teeth lost anchorage. There was an increase in the transves width between the posterior teeth. In addition, while the posterior teeth were distalized, they also underwent distopalatal rotation. No significant difference was found between the measurements in the comparisons between the groups. As a result of our study, it was found that distalization could be performed successfully with clear aligners, but anchorage was lost in the anterior region in response to the distalization movement, and this anchorage loss was higher in the 30% sequenced distalization group.