Yüksek enerjili toraks travmasında toraks duvar yapısının yelken göğüsoluşumuna etkisi ve stabilizasyon kararındaki yeri
Yüksek enerjili toraks travmasinda toraks duvar yapisinin yelken göğüsoluşumuna etkisi ve stabilizasyon kararindaki yeri
Yazar: NECMİYE GÜL TEMEL
Danışman: PROF. DR. AYŞEN TASLAK ŞENGÜL
Ondokuz Mayıs Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Göğüs Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Göğüs Cerrahisi = Thoracic Surgery

Özet:
Amaç: Çalışmamızda yüksek enerjili travma sonrası multi kosta kırıklı hastalarda
yelken göğüs gelişimine; kemik, kas ve subkutan yağ dokunun, toraks stabilitesine
etkisini ve katkısını belirlemek için bilgisayarlı tomografi bulguları ile
değerlendirmeyi amaçladık.
Hastalar ve Yöntem: Yelken göğüs olan 54 hasta (Grup 1) ve yelken göğüs
olmayan 118 hasta (Grup 2) çalışmaya alındı. Gruplar demografik verileri, kırık
kosta bölge ve sayısı, eşlik eden hemopnömotoraks varlığı, ISS, CTS, CCI,
kontüzyon dereceleri ve yelken göğüse toraks duvar yapısının etkisini anlamak için
BT de ölçülen kemik mineral ve kas yoğunluğu, subkutan yağ yoğunluğu ile kalınlığı
karşılaştırıldı.
Bulgular: Hastaların %81.9 u trafik kazası, %19.1 i yüksekten düşme idi. Kırık
kosta sayısı ortalama 5,08 ± 1,83 (3 – 12) bulundu. Hastaların %30,2 sinde
hemotoraks, %37,8 inde pnömotoraks, %31,4 ünde yelken göğüs vardı. Grup 1 ve
Grup 2 nin ISS (p=0,007) ve CTS ortanca değerleri (p<0,001) arasında anlamlı
farklılık bulundu. Grup 1 ve Grup 2 arasında 40-49 yaş aralığında paraspinal kas
yoğunluğu HU ortalama değerleri (p=0,023) ve 60-69 yaş aralığında T12 seviyesi
subkutan yağlı doku kalınlıkları ortalama değerleri (p=0,002) arasında anlamlı
farklılık bulundu. Yelken göğüs oluşma riskini belirlemede CTS için AUC değeri
anlamlı bulundu (p< 0,001).
Tartışma ve Sonuç: Yelken göğüs gelişiminde etkisi olabilecek ölçülebilir
faktörlerin değerlendirilebilmesi için yapılan bu çalışmada, BT de ölçülen BMD, kas
yoğunluğu, subkutan yağlı doku kalınlığı ve yoğunluğunun genel olarak yelken
göğüs oluşumunda bir etkiye sahip olmadığı ve CTS >6 olması yelken göğüs riskini
artırdığı tespit edildi.

Abstract:
Aim: In this study, it was aimed to evaluate the effects of bone, muscle and
subcutaneous fat tissue on thoracic wall stability by computed tomography on flail
chest development in patients with multiple rib fractures after high-energy trauma.
Material and Method: 54 patients with flail chest (Group 1) and 118 patients
without flail chest (Group 2) with multi-rib fracture after high-energy trauma were
included in the study. Demographic data, side and number of fractured ribs,
hemopneumothorax, ISS, CTS, CCI, contusion grades, and bone mineral and muscle
density, subcutaneous fat density and thickness measured in CT to understand the
effect of flail chest thoracic wall structure were compared.
Results: 81.9% of the patients were traffic accidents and 19.1% falling from a
height. The mean number of fractured ribs was 5.08 ± 1.83 (3 – 12). Hemothorax
was seen in 30.2% of the patients, pneumothorax in 37.8%, and flail chest in 31.4%.
A significant difference was found between the ISS (p=0.007), CTS median values
(p<0.001), the mean values of paraspinal muscle density HU in the 40-49 age range
(p=0.023) and the mean T12 level subcutaneous fatty tissue thickness values in the
60-69 age range (p=0.002) between group 1 and group 2. AUC value for CTS was
found to be significant in determining the risk of flail chest formation (p< 0.001).
Conclusion: In this study which was conducted to evaluate the measurable factors
that may have an effect on flail chest developlement, it was found that BMD, muscle
density, subcutaneous fatty tissue thickness and density measured on CT did not have
an effect on flail chest and CTS> 6 increased the risk of flail chest.