Akut dekompanse kalp yetersizliği ile hospitalize edilen hastalarda gelişen tip 1 kardiyorenal sendromun hastane içi ve uzun dönem takipte prognostik önemi
The prognostic importance of type 1 cardiorenal syndrome in hospital and long-term follow-up in patients hospitalized with acute decompanse heart failure
Yazar: BAHAR FUNDA DOĞAN
Danışman: PROF. DR. MEHMET KÜÇÜK ; DR. ÖĞR. ÜYESİ HASAN ALİ BARMAN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu Şehir Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / İç Hastalıkları Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases
Dizin: Kalp hastalıkları = Heart diseases ; Kalp yetmezliği = Heart failure ; Kardiyorenal sendrom = Cardio-renal syndrome ; Komplikasyonlar = Complications ; Prognoz = Prognosis

Özet:
Amaç: Kardiyorenal sendrom (KRS) tip 1 kalpte gelişen akut hadiseler sonucu böbrekte akut disfonksiyon gelişmesidir. Bu çalışmanın amacı akut dekompanse kalp yetmezliğinde gelişen KRS'ye sebep olabilecek faktörleri belirlemek, hastane içi gelişen komplikasyonlar ile uzun dönem takipteki prognostik etkisini araştırmaktır.
Yöntem: Kasım 2017- Kasım 2019 tarihleri arasında Sağlık Bilimler Üniversitesi Prof. Dr. Cemil Taşçıoğlu Şehir hastanesi'ne başvuran düşük ejeksiyon fraksiyonlu (EF<0.40) kalp yetersizliği nedeniyle yatırılıp takip edilen toplam 312 hastanın demografik analizleri, fizik muayene ve laboratuvar bulguları, almış oldukları ilaçlar ile elektrokardiyografi(EKG), ekokardiyografi(EKO) bulgularını retrospektif olarak incelendi. Primer sonlanım noktası mortalite ve kalp yetersizliği nedeniyle hastaneye yatış olarak belirlendi. KRS'un bu sonlanım noktaları ile ilişkisi incelendi. 
Bulgular: Çalışmada dekompanse kalp yetersizliği nedeniyle hastaneye yatırılarak tedavi edilen 312 hastanın 102'sinde (%33) KRS gelişti. Bu olguların 31'i erkek, 71'i ise kadınlardan oluşmaktaydı ve yaş ortalaması 66.1  10.7 idi. KRS gelişen hastaların %62'sinde hipertansiyon, %52'sinde diyabet, %49'unda hiperlipidemi, %67'sinde koroner arter hastalığı, %21'inde kronik böbrek yetersizliği ve %8'inde kronik obstrüktif akciğer hastalığı mevcuttu. 
KRS gelişen hastaların NHYA fonksiyonel kapasite evresi daha yüksek, sistolik kan basıncı daha düşük, kalp atım hızı daha yüksekti. KRS gelişen grupta başlangıç üre, kreatinin, potasyum, glukoz, troponin değerleri daha yüksek iken, hemoglobin, hematokrit ve sodyum değerleri düşük saptandı. EKO incelemesinde KRS gelişen hastaların EF değeri (OR:2.153, p<0.001) daha düşük, pulmoner arter basıncı daha yüksek, mitral yetmezlik daha sık görüldü. KRS gelişen hastalarda daha az ACE-İ/ARB kullanımı ve ilk 2 gün verilen furosemid dozunun (OR:1.107, p=0.013) daha yüksek olduğu saptandı. 
KRS gelişen olgularda inotrop ihtiyacı (OR:2.231, p<0.001), hastanede yatış süresi, koroner yoğun bakım yatışı, NIMV gereksinimi (OR:2.431, p<0.001), aritmi, hastaneye tekrar yatış ve ölüm daha sık izlendi. 
Sonuç: Akut dekompanse kalp yetmezliği ile hastaneye yatırılan hastalarda KRS gelişimi yaygın görülen bir komplikasyondur. Bu durum hastane içi komplikasyonlarında artma, yeniden hastaneye yatış riskinde artış ve daha yüksek ölüm oranı ile ilişkilidir. KRS gelişebilecek hastaların erken tanınması, bu hastaların takibinde son derece önemlidir.

Abstract:
Objective: Cardiorenal syndrome (CRS) type 1 acute dysfunction in the heart causes acute dysfunction in the kidney. The aim of this study is to identify the factors that may cause CRS in acute decompensated heart failure, and to investigate its prognostic effects of in-hospital treatments/complications and longer term follow ups.
Material and Methods: In the study, data from a total of 312 patients admitted to The University of Health Sciences Prof. Dr. Cemil Tascioglu City hospital between November 2017 and November 2019 due to low ejection fraction (EF<0.40) were collected and studied. The data included demographic information, information on heart failure, physical examination and laboratory experiement findings, medications and electrocardiography (ECG), echocardiography (ECHO) findings, and they were all examined retrospectively. The primary termination point was determined as hospitalization due to mortality and heart failure. CRS relationship with these termination points was examined.
Results: In the study, CRS had developed in 102 (33%) of 312 patients hospitalized for decompressing heart failure. Of these cases, 31 were male and 71 were female, with an average age of 66.1 years and  17 years of standard deviation. 62% of patients developing CRS had hypertension, 52% had diabetes, 49% had hyperlipidemia, 67% had coronary artery disease, 21% had chronic kidney failure and 8% had chronic obstructive pulmonary disease.
Patients who developed CRS had a higher NHYA functional capacity stage, lower systolic blood pressure, and a higher heart rate. In the group with CRS, initial urea, creatinine, potassium, glucose, troponin values were higher, while hemoglobin, hematocrit and sodium values were found to be lower, compared to the group with no CRS (???). Within the patient group with CRS the EF value in ECHO examination (OR:2. 153, p=<0.001) was lower, pulmonaryartery pressure was higher, and mitral insufficiency was observed more frequently. It was found that there was less ACE-I/ARB use in patients with CRS and there was a higher dose of furosemide (OR:1.107, p=0.013) given in the first 2 days.  
In cases with CRS, inotropic need (OR:2.231, p=<0.001), inpatient hospitalization time, coronary intensive care hospitalization, NIMV requirement(OR:2.431, p=<0.001),arrhythmia, re-hospitalization and death were observed more frequently compared to the cases without CRS
Conclusion: CRS development is a common complication in patients hospitalized with acute decompression heart failure. This is associated with an increase in in-hospital complications, an increased rate of consecutivehospitalization and a higher mortality rate.  Early recognition of patients who may develop CRS is extremely important in the treatment of patients with acute decompression heart failure.