Akut extremite travmalı olgulularda analjezi uygulaması ve eğitimin etkisi
Analgesic treatment in patients with extremity travma and effect of training
Yazar: FUNDA KARBEK
Danışman: DOÇ. DR. ÖZGÜR KARCIOĞLU
Dokuz Eylül Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Acil Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: İlk ve Acil Yardım = Emergency and First Aid

Özet:
Akut ekstremite travmalı olgularda analjezi uygulaması ve eğitimin etkisi Dr. Funda Karbek Dokuz Eylül Üniversitesi Acil Tıp Anabilim Dalı. İnciraltı / İZMİR fkarbek2003@yahoo.com Giriş ve amaç: Çeşitli çalışmalarda acil hekimlerinin genellikle hastaların ağrısına olması gerekenden daha az önem verip daha az müdahale ettikleri belirtilmiştir. Bu çalışmada amaç acil servise akut ağrı ile başvuran yetişkin ekstremite travmalı hastalarda acil tıp asistanlarının analjezi uygulama davranışlarının eğitimle kısa dönemde nasıl ve ne boyutta etkilendiğini araştırmaktır. Yöntem: İki ay içinde acil servise akut ağrı ile başvuran 18 yaş üstü, ekstremite travmalı tüm olgular çalışmaya alındı. Başvuru sırasında triajda olgunun ağrı düzeyi sorulup NRS ile işaretlendi. Hastalara demografik özellikleri, uygulanan girişim ve ilaçlar varsa saatleriyle sorumlu helöminin bilgisi olmadan intörn hekimler tarafından kaydedildi. Hastaların gelişinden itibaren 30. ve 60. dakikalarda NRS'leri belirlendi. Son olarak hastanın çıkış NRS'si, son tanısı ve taburculuk saati kaydedildi. Reçete verildiyse analjezik verilip verilmediği kaydedildi. Bir ay süresince veriler toplandıktan sonra toplam 4 saat olmak üzere ilişkili konularda eğitim verildi. Eğitim sonrası 30 gün süresince aynı veriler tekrar toplandı. Dönemler arası karşılaştırmalar yapıldı Bulgular: Eğitim öncesi dönemde alman 143 hastanın %56.6'sını (n=81), eğitim sonrası dönemde ise 130 hastanın %44.6'sını (n=58) kadınlar oluşturdu. Kadınların başvuru NRS ortalamaları erkeklere göre anlamlı olarak yüksek bulundu (sırasıyla 7.4±2.3 ve 6.7±2.5) (t-testi, p=0.020). Birinci dönemde 39 yaş altodaki hastalara diğer yaş gruplarına göre daha az analjezi uygulandığı saptandı (ki-kare pO.001). İkinci dönemde ise yaş gruplarıyla analjezi uygulanması arasında anlamlı ilişki bulunmadı. Eğitim sonrası dönemde çalışmaya alman hastalara (n=91; %70.0) eğitim öncesine (n=61; %42.7) göre anlamlı olarak daha fazla analjezi uygulandığı (pO.001) ve uygulama sürelerinin de eğitim sonrası dönemde (ortalama 19.3±8.3 dk) eğitim öncesine göre (ortalama 41.3±27.6 dk) anlamlı olarak azaldığı saptandı (t-testi, p<0.001). Hastalara ikinci dönemde 30 dk içinde analjezi uygulamasında artma görüldü ve yine ikinci dönemde tüm hastalara analjezi uygulamaları bir saat içinde yapılmıştı. Eğitim sonrası dönemde, eğitim öncesi döneme VIgöre Al ve A2 kıdemindeki ATA'lann anlamlı olarak daha fazla reçete verdikleri saptandı (ki-kare, sırasıyla p=0.042, p-0.019). Sonuç: Dört saatlik eğitim programı sonucunda ATA'lann ağrı yönetiminde belirgin farklar oluşmuştur. Eğitim sonrasında analjezi uygulama oranlan artarken uygulama süreleri kısalmıştır.Anahtar kelimeler: Akut ağn, acil tıp eğitimi, ağn yönetimi, ekstremite travması

Abstract:
Analgesic treatment in patients with extremity trauma and effect of training Introduction: Studies indicate that emergency physicians (EP) underevaluated and undertreated pain their patients expeienced. The objective of this study is to investigate how EPs treat pain in adult patients with limb teauma and if their behavior could be affected by training in the short term. Methods: All consecutive adult patients admitted to the University-based emergency department (ED) within two months were enrolled to the study. The patients were asked to rate their level of pain on NRS in triage. Demographic and clinical characteristics of the subjects, diagnoses, drugs and routes of administration were recorded. The recording process was not controlled by the EP in charge of the patient. NRS scores was noted again in 30th, 60th minutes and on discharge. Their prescriptions were also tracked regarding presence of analgesics. After completion of the pre-education phase, four hours of training covering the area were undertaken by experienced staff faculty. After the same sort of data were abstracted in another 30 days, comparisons between the periods were carried out. Results: A hundred and forty-three patients (81 female) were enrolled in the pre-education phase while 130 (58 female) were eligible in the post-education phase. Mean NRS scores of females noted on admission were significantly higher than of males (7.4±2.3 vs. 6.7±2.5, respectively) (p=0.020). Young patients (<40 years of age) received less analgesics in the first phase, but this phenomenon did not persist after training (p<0.001 and NS, respectively). Patients included in the first phase received analgesia less frequently (42.7% vs. 70.0%, respectively) (pO.OOl). Mean period passed between admission and the initial analgesic administration was shorter in the second phase (41.3 vs. 19.3 minutes, respectively) (pO.OOl). The ratio of patients receiving analgesia within thirty minutes was greater after framing. Concurrently, all patients in the second phase received analgesia within 60 minutes. The residents prescribed analgesics more frequently after framing. Conclusion: A four-hour framing programme resulted in apparent changes in the residents' management of pain in patients with extremity trauma. In addition to a more timely administration, the rates of analgesic treatment increased.Key words: Acute pain, emergency medicine, pain management, extremity trauma