Kronik lenfositik lösemi hastalarında hipogamaglobulinemi sıklığı ve hipogamaglobulineminin tedavi yanıtları ve komplikasyonları ile sağkalım üzerine etkileri
The frequency of hypogammaglobulinemia and the effects of hypogammaglobulinemia on treatment responses and complications and survival in patients with chronic lymphocytic leukemia
Yazar: DEMET EVRAN
Danışman: DOÇ. DR. AHMET EMRE EŞKAZAN
İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa / Cerrahpaşa Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Hematoloji = Hematology
Dizin: Hipogamaglobulinemi = Hypogamaglobulinemia ; Komplikasyonlar = Complications ; Lenfositoz = Lymphocytosis ; Lösemi = Leukemia ; Lösemi-lenfoid = Leukemia-lymphoid ; Lösemi-lenfositik-kronik-B hücreli = Leukemia-lymphocytic-chronic-B-Cell ; Sağkalım = Survival ; Sağkalım analizi = Survival analysis ; Tedavi = Treatment ; İmmün yetmezlik = Immun deficiency

Özet:
Kronik Lenfositik Lösemi Hastalarında Hipogamaglobulinemi Sıklığı ve Hipogamaglobulineminin Tedavi Yanıtları ve Komplikasyonları ile Sağkalım Üzerine Etkileri
Giriş ve amaç: Hipogamaglobulinemi, kronik lenfositik lösemi (KLL) hastalarında iyi bilinen bir komplikasyon olmasına rağmen, tanı sırasındaki sıklığı, prognostik belirteçler ve klinik sonuçlarla ilişkisi iyi anlaşılamamıştır. KLL hastalarında hipogamaglobulineminin sıklığı, tedavi yanıtları ve genel sağkalım üzerine etkilerini araştırmayı amaçladık.
Gereç ve yöntem: 1994-2020 yılları arasında takip edilen ve dosyasında tedavi öncesi immünoglobulin düzeyleri olan 333 hastanın demografik verileri, klinik ve laboratuvar özellikleri, immünoglobulin düzeyleri, enfeksiyon öyküsü geriye dönük olarak tarandı. IgG <700 mg/dl hipogamaglobulinemi olarak kabul edildi.
Bulgular: Hastaların %13,2'sinde (n=44) tanıda, %21,3'ünde (n=77) ise takipte hipogamaglobulinemi geliştiği görüldü. Çalışmamızda tanı ve takipte hipogamaglobulinemisi olanlarla olmayanlar arasında tedavisiz sağkalım (TFS) açısından istatistiksel anlamlı fark yoktu (p=NS). Tanıda hipogamaglobulinemisi olanlar ile olmayanlar arasında enfeksiyon görülme oranları açısından anlamlı fark görülmezken, takipte hipogamaglobulinemi gelişenlerde gelişmeyenlere göre enfeksiyon yüzdesinin daha yüksek olduğu saptandı (sırasıyla, %50 vs. %37,9, p=NS ve %66,2 vs. %31,7, p<0,001). Tanıda hipogamaglobulinemi varlığının genel sağkalım (OS) açısından açısından bir etkisi tespit edilmedi. Takip süresi daha uzun olan hastalarda daha yüksek oranda hipogamaglobulinemi gelişmişti ve takipte hipogamaglobulinemi saptanan hastalarda OS'nin daha düşük olduğu görüldü (sırasıyla, 81,8 ay vs. 38,5 ay, p<0,001 ve %43,7 vs. %27,3, p=0,009). Ancak mortalite üzerine istatiksel olarak anlamlı etkileri olan değişkenler tek değişkenli Cox regresyon analizinde bakıldığında ise takipte hipogamaglobulinemi gelişmesinin OS açısından anlamlı bir etkisi olmadığı görüldü. 
Sonuçlar: Çalışmamızda tanı ve takipte hipogamaglobulineminin OS üzerinde anlamlı etkisi saptanmasa da takipte hipogamaglobulinemi gelişen olgularda gelişmeyenlere göre enfeksiyon oranlarında anlamlı artış mevcuttu. Ayrıca takip süresinin uzamasının hipogamaglobulinemi gelişmesi açısından bir risk faktörü olduğu görüldü. 
Anahtar Kelimeler: Hipogamaglobulinemi, kronik lenfositik lösemi (KLL), lenfositoz, sağkalım

Abstract:
Introduction and Aim: Although hypogammaglobulinemia is a well-known complication in patients with chronic lymphocytic leukemia (CLL), its frequency at diagnosis and its relation to prognostic markers and clinical outcomes are not well understood. We aimed to investigate the frequency of hypogammaglobulinemia, and its impact on treatment responses and overall survival (OS) in CLL patients.
Materials and Methods: Demographic data, clinical and laboratory characteristics, immunoglobulin levels, infection history of 333 patients who were followed up between 1994 and 2020 and had pre-treatment immunoglobulin levels were reviewed retrospectively. IgG <700 mg/dl was considered as hypogammaglobulinemia.
Results: Hypogammaglobulinemia detected in 13.2% (n=44) of the patients at diagnosis and in 21.3% (n=77) during follow-up. In our study, there was no statistically significant difference in terms of treatment-free survival (TFS) between those with and without hypogammaglobulinemia at diagnosis and follow-up (p=NS). While there was no significant difference in the incidence of infection between those with and without hypogammaglobulinemia at diagnosis, the percentage of infection was found to be higher in those who developed hypogammaglobulinemia in the follow-up compared to those who did not (50% vs. 37.9%, p=NS and 66.2% vs. 31.7%, p<0.001, respectively). The presence of hypogammaglobulinemia at diagnosis did not have any impact on OS. A higher rate of hypogammaglobulinemia developed in patients with longer follow-up, and OS was inferior in patients with hypogammaglobulinemia developing during the follow-up (81.8 months vs. 38.5 months, p<0.001 and 43.7% vs. 27.3%, p=0.009, respectively). However, when the variables with statistically significant effects on mortality were analyzed in univariate Cox regression analysis, it was seen that the development of hypogammaglobulinemia in the follow-up did not have a significant effect in terms of OS.
Conclusion: In our study, although no significant relationship of hypogammaglobulinemia on OS was found at diagnosis and during the follow-up, there was a significant increase in infection rates in cases who developed hypogammaglobulinemia during the follow-up compared to those who did not. In addition, prolonged follow-up was found to be a risk factor for the development of hypogammaglobulinemia.
Keywords: Hypogammaglobulinemia, chronic lymphocytic leukemia (CLL), lymphocytosis, survival