Vezikoüreteral reflü nedeniyle üreteroneosistostomi yapılan hastalarımızda ekstravezikal ve intravezikal yaklaşımla reflü onarımının sonuçlarının karşılaştırılması
Comparison of the results of reflux repair with extravesical and intravesical approaches in our patients who underwent ureteroneocystostomy due to vesicoureteral reflux
Yazar: ESRA KARAKAŞ
Danışman: DOÇ. DR. FATMA SARAÇ
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Başakşehir Çam ve Sakura Şehir Hastanesi / Çocuk Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Çocuk Cerrahisi = Pediatric Surgery

Özet:
Amaç: Vezikoüreteral reflü (VUR) çoğunlukla intramural üreterin kısa olmasının bir sonucu olarak idrarın mesaneden üst üriner sisteme kaçışını ifade eder. Oluşum mekanizmasında sadece üreterovezikal bileşke yetersizliği değil bazen de alt üriner sistemdeki obstrüktif veya nörolojik fonksiyon bozukluğu da yer almaktadır. VUR' un erken tanısı ve tedavisi tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonlarını önleyebilir ve böbrek hasarını azaltabilir. Çocuklarda reflü nefropatisine bağlı son dönem böbrek yetmezliği tüm pediatrik böbrek transplantasyonlarının yaklaşık %5' ini oluşturur. Çalışmamız, VUR nedeniyle opere edilip kliniğimizde takip ve tedavi edilen hastalarda, uygulanan ameliyat yönteminin başarısının ve ameliyat başarısının etyoloji ile ilişkisinin retrospektif olarak araştırılmasını amaçlamaktadır.

Gereç ve Yöntemler: Çalışma, çocuk cerrahisi kliniğimizde takip ve tedavi edilmiş VUR tanısı olan ve cerrahi müdahale yapılan hastaların geriye dönük taranmasıyla gerçekleştirilmiştir. Hasta dosyaları; VUR etyolojisi, eşlik eden patolojiler, laboratuvar tetkikleri, görüntülemeler, ameliyat notları ve sonrasındaki takipleri açısından incelenmiştir.

Bulgular: Çalışmamızda VUR tanısı ile üreteroneosistostomi yapılan 125 hastanın verileri incelenmiştir. VUR dışı bir nedenle reimplantasyon yapılan, takibi düzensiz olan ve dosyasına ulaşılamayan hastalar çalışma dışı bırakılmıştır. Hastalarımızın 56' sı (%45) kız, 69' u (%55) erkekti. Ortalama yaş 6.2±3.8 yıldı. Cerrahi işlem olarak hastaların 68' ine (%54) Lich-Gregoir yöntemi, 52' sine (%42) Cohen yöntemi, 5 hastaya ise (%4) Politano-Leadbetter yöntemi uygulanmıştır. Toplamda 12 hastada nüks gelişmiş olup intravezikal yöntem uygulanan hastalarda nüks oranı %7, ekstravezikal yöntem uygulanan hastalarda ise %11,8 bulunmuştur. Nüks olan hastalarda primer ve sekonder vaka dağılımı arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur (p<0.001). Nüks gelişen hastalar arasında sekonder vaka oranı belirgin olarak yüksek olup %83,3 (n=10), primer vaka oranı ise %16,7 (n=2) olarak gözlenmiştir. Sonuç: Vezikoüreteral reflünün cerrahi tedavisinde intravezikal ve ekstravezikal yöntemler arasında nüks gelişimi açısından anlamlı fark yoktur. Ancak etyolojik olarak bakıldığında sekonder VUR' lu hastalarda reimplantasyon yönteminden bağımsız olarak, cerrahi başarı primer VUR' a göre daha düşüktür. Rehabilite edilmemiş bir mesanede yapılacak cerrahi tedavi daha düşük başarı oranıyla ve tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonu ile ilişkilidir. 
Anahtar Kelimeler: Vezikoüreteral reflü, Sekonder, Primer, Üreteroneosistostomi, İntravezikal, Ekstravezikal

Abstract:
Aim: Vesicoureteral reflux (VUR) is primarily the result of a short intramural ureter, which causes the backflow of urine from the bladder into the upper urinary system. The formation mechanism involves not only a deficiency at the ureterovesical junction but sometimes also obstructive or neurological dysfunction in the lower urinary system. Early diagnosis and treatment of VUR can prevent recurrent urinary tract infections and reduce kidney damage. In children, reflux nephropathy accounts for approximately 5% of all pediatric kidney transplants. Our study aims to retrospectively investigate the success of the surgical method applied and its relationship with etiology in patients who were operated on due to VUR and followed up and treated in our clinic.

Materials and Methods: The study was conducted through a retrospective review of patients diagnosed with VUR who were followed up and treated at the our pediatric surgery clinic and who underwent surgical intervention. Patient records were examined in terms of VUR etiology, associated pathologies, laboratory tests, imaging, surgical notes, and subsequent follow-up.

Results: In our study, data from 125 patients who underwent ureteroneocystostomy for VUR were analyzed. Patients who underwent reimplantation for reasons other than VUR, those with irregular follow-up, and those whose records could not be accessed were excluded from the study. Of the patients, 56 (45%) were female and 69 (55%) were male. The average age was 6.2 ± 3.8 years. As for the surgical procedures, 68 patients (54%) underwent the Lich-Gregoir method, 52 (42%) underwent the Cohen method, and 5 patients (4%) underwent the Politano-Leadbetter method. A total of 12 patients experienced recurrence, with a recurrence rate of 7% in those who underwent the intravesical method and 11.8% in those who underwent the extravesical method. A significant relationship was found between primary and secondary cases in patients with recurrence (p<0.001). Among the patients with recurrence, the rate of secondary cases was significantly higher, at 83.3% (n=10), while the rate of primary cases was 16.7% (n=2). Conclusion: There is no significant difference in the development of recurrence between intravesical and extravesical methods in the surgical treatment of vesicoureteral reflux. However, when considering the etiology, in patients with secondary VUR, the surgical success is lower regardless of the reimplantation method, compared to primary VUR. Surgical treatment performed in an unrehabilitated bladder is associated with a lower success rate and a higher incidence of recurrent urinary tract infections.
Keywords: Vesicoureteral reflux, Secondary, Primary, Ureteroneocystostomy, Intravesical, Extravesical