İntraartiküler distal radius kırıklarında volar plaklama sonuçlarımız
Our volar plaque results in intra-articular distal radius fractures
Yazar: MUHSİN DURSUN
Danışman: DR. TUĞRUL BERKEL
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Kartal Dr. Lütfi Kırdar Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Vücudumuzun sıklıkla travmalara açık olan el ve el bileği bölgesinde görülen kırıklar ortopedi kliniklerini en çok meşgul eden patolojilerdir. Radius distal uç kırıkları bu grup içerisinde en sık görülen kırıklardır. Acil servise başvuran kırık olgularının yaklaşık %20'sini, tüm önkol kırıklarının %75'ini oluşturur. Yaşa bağlı kırık dağılımı incelendiğinde görülme sıklığının arttığı iki yaş grubu göze çarpar. Bunlardan birinci grubu 5-10 yaş arası fiziksel olarak aktif olan çocuklar oluştururken, ikinci grubu daha az aktif yaşam süren, yaklaşık %80'inin bayan olduğu, 60-69 yaş arası ileri yaşdaki grup oluşturur. Yaralanma mekanizması çoğunlukla açık el üzerine düşme olup, özellikle kemik kalitesi azalmış osteoporotik kişiler için dikkat çekicidir. Genç populasyonun yüksek enerjili yaralanmalara açık olması nedeniyle çok parçalı ve yer değiştirmiş kırık olma olasılığı yüksektir. Bu kırıklar açık kırık şeklinde olabileceği gibi tendon rüptürü ve nörovasküler yaralanmalar da beraberinde bulunabilir. Her toplumda sık rastlanması ve tedavi sonuçlarının kişinin günlük işlevsel fonksiyonlarını yakından ilgilendirmesi nedeni ile tanı ve tedavisi önemlidir. Tedavi planlamasında kırık tipi ile beraber; hastanın yaşı, genel durumu, fiziksel ve bilişsel kapasitesi, ek hastalıkları, tedaviye uyumu ve hastanın beklentisi gözönünde bulundurulmalıdır. Tedavide amaç, normal anatominin sağlanması, sağlanmış olan normal anatominin korunması ve tedavi sonunda uygun fonksiyonel bir el bileği elde edilmesidir. Kırık tipi, kırığın yer değiştirme derecesi ve stabilitesi tedavide cerrahinin gerekip gerekmeyeceği konusunda bilgi verir. Kapalı redüksiyon ve alçı tespiti ile düşük enerjili, eklem dışı ve stabil kırıklarda çoğu zaman başarılı sonuçlar alınmaktadır. Tedavi yönünden asıl problemli kırıklar ise yüksek enerjili, çok parçalı, eklem dışı ve instabil kırıklardır. İnstabil kırıkların tedavisinde çok çeşitli cerrahi girişim yöntemleri ve fiksasyon tanımlanmakla birlikte, standart bir tedavi metodu ortaya konmamıştır. Cerrahi tedavi alternatifleri arasında kapalı redüksiyon sonrasında perkütan çivileme ile beraber alçı uygulaması, perkütan çivileme ile beraber eksternal fiksatör uygulaması, sınırlı açık veya açık redüksiyon sonrasında çivileme, açık redüksiyon ile beraber internal fiksasyon, tüm bu girişimlerin birbirleriyle olan kombinasyonları ve bu girişimlere ek olarak artroskopi destekli redüksiyon ve stabilizasyon sayılabilir. Son yıllarda, eklem anatomisinin tekrar sağlanması ve fonksiyonlarının kazanılması açısından, plak ve vida kullanılarak rijit internal fiksasyon uygulamasını ön plana çıkaran çeşitli çalışmalar yapılmıştır. Bununla beraber dorsal plaklama sonrası görülen implanta bağlı komplikasyonlar nedeni ile distal kırık fragmanlarının deplasman yönüne bakılmaksızın, bu kırıkların tümünde volar plaklama tekniği gündeme gelmiştir. Bu çalışmamızda, kliniğimizde volar yaklaşımla tedavi edilen parçalı eklem içi radius distal uç kırığı bulunan hastaların; anatomik, radyolojik ve klinik sonuçlarını geriye dönük olarak değerlendirdik ve tedavi sonuçlarının, hastaların günlük işleri ve sosyal yaşamlarındaki etkilerini inceledik.

Abstract:
Fractures seen in the hand and wrist region of our body, which are frequently open to traumas, are the pathologies that occupy the orthopedic clinics the most. Radius distal end fractures are the most common fractures in this group. It constitutes approximately 20% of the fracture cases admitted to the emergency department and 75% of all forearm fractures. When the age-related fracture distribution is examined, two age groups with an increased incidence stand out. The first group consists of physically active children between the ages of 5-10, while the second group consists of the older age group between the ages of 60-69, who lead a less active life, approximately 80% of whom are women. The mechanism of injury is mostly falling on an open hand, which is particularly striking for osteoporotic individuals with reduced bone quality. Due to the young population's vulnerability to high-energy injuries, there is a high probability of multiple comminuted and displaced fractures. These fractures may be in the form of open fractures, as well as tendon rupture and neurovascular injuries. Diagnosis and treatment are important because it is common in every society and the results of treatment are closely related to the daily functional functions of the person. Along with the type of fracture in treatment planning; The patient's age, general condition, physical and cognitive capacity, comorbidities, compliance with treatment and the patient's expectation should be considered. The aim of the treatment is to provide the normal anatomy, to preserve the normal anatomy and to obtain an appropriate functional wrist at the end of the treatment. The type of fracture, the degree of displacement and stability of the fracture provide information on whether surgery is required in the treatment. With closed reduction and cast fixation, successful results are often obtained in low-energy, extra-articular and stable fractures. The main problematic fractures in terms of treatment are high-energy, multi-component, extra-articular and unstable fractures. Although a wide variety of surgical intervention methods and fixation have been described in the treatment of unstable fractures, a standard treatment method has not been established. Surgical treatment alternatives include plaster application with percutaneous nailing after closed reduction, external fixator application with percutaneous nailing, nailing after limited open or open reduction, internal fixation with open reduction, combinations of all these interventions with each other, and in addition to these interventions, arthroscopy-assisted reduction and stabilization. In recent years, various studies have been carried out that emphasize the application of rigid internal fixation using plates and screws in terms of restoring joint anatomy and regaining its functions. However, due to implant-related complications after dorsal plating, volar plating technique has come to the fore in all of these fractures, regardless of the displacement direction of the distal fracture fragments. In this study, patients with comminuted intra-articular radius distal end fractures treated with volar approach in our clinic; We retrospectively evaluated the anatomical, radiological, and clinical outcomes and examined the effects of treatment outcomes on patients' daily work and social lives.