İlk sıra tedaviye kısmi ve/veya daha kötü yanıt veren multipl myelom tanılı hastaların geriye dönük olarak incelenmesi
Retrospective analysis of newly diagnosed multiple myeloma patients with partial or worse response to first-line induction therapy
Yazar: FAZİLET ÖZTÜRK
Danışman: DOÇ. DR. AYŞE SALİHOĞLU
İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa / Cerrahpaşa Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Amaç: Multipl myelom (MM) tanılı hastaların küçük bir kısmı başlangıç tedavisine yanıtsız olup geleneksel yüksek risk belirteçlerinin yokluğunda da olumsuz sonuçlar sergilemektedir. Bu çalışmada indüksiyon tedavisine yeterli yanıt alınamayan hastaların klinik özellikleri, prognozu ve bunları etkileyen faktörleri incelemek amaçlanmıştır.
Gereç ve Yöntem: Ocak 2015 ile Aralık 2022 tarihleri arasında MM tanısı alan ve bortezomib içerikli ilk sıra indüksiyon tedavisine kısmi (PR) ve daha kötü yanıt veren 52 hasta çalışmaya dahil edildi. 
Bulgular: İndüksiyon tedavisine genel yanıt oranı (ORR) %84,6; PR ve daha kötü yanıt oranı %29,6, primer refrakter hastalık oranı %7,3 bulundu. Çalışmaya dahil edilen hastaların ortalama genel sağkalım süresi (OS) 67,4 ay (%95 GA: 56,5 – 78,3); ortalama progresyonsuz sağkalım süresi (PFS) 27 ay (%95 GA: 19,5 – 34,6) bulundu. Başlangıç tedavisine PR, MR (minimal yanıt), SD (stabil hastalık) ve PD (progresif hastalık) yanıt düzeylerinde ortalama OS sırasıyla 76,1 ay; 76,9 ay; 58,7 ay; 30,6 ay olup yanıt düzeyi PD olan hastalarda ortalama OS daha kısa bulundu (p=0,005). Lenalidomide PR'den kötü ve ≥PR yanıt veren hastaların ortalama OS'si sırasıyla 43 ve 79 ay; ortalama PFS'si sırasıyla 10 ve 33 ay saptandı (sırasıyla p=0,012 ve p=0,001). Lenalidomide dirençli hastaların otolog kök hücre nakli (OKHN) sonrası sağkalımları (OS-2 ve PFS-2) da daha kısa saptandı (sırasıyla p=0,015 ve p=0,042). Sekonder ekstrameduller hastalık (EMH) ve yüksek riskli sitogenetik anormallik varlığı genel sağkalımda azalma ile ilişkiliydi (sırasıyla p=0,052 ve p =0,006). 65 yaş üzeri tanı almış olmak ve sekonder ekstraosseöz EMH varlığı mortalite ile bağımsız olarak ilişkiliydi (sırasıyla HR:5,2; %95 GA: 1,7 – 16,4; p=0,004 ve HR:12,4; %95 GA: 3,3 – 46,6; p<0,001). OKHN yapılan grupta artmış tam yanıt oranları (p=0,016) ve genel sağkalımda iyileşme gösterildi (p=0,007).
Sonuç: İndüksiyon tedavisine yanıtsızlık sağkalımı olumsuz yönde etkilemektedir. OKHN bu grupta etkili bir tedavi seçeneğidir. 

Anahtar kelimeler: indüksiyon tedavisi, otolog kök hücre nakli, primer refrakter hastalık

Abstract:
Aim: A small proportion of newly diagnosed multiple myeloma (NDMM) patients do not respond to initial treatment and show adverse outcomes even in the absence of traditional high-risk factors. This study aimed to examine the clinical characteristics, prognosis and factors affecting survival of patients who did not respond adequately to induction therapy.
Material and Method: Between January 2015 and December 2022, 52 patients with NDMM and a partial (PR) or worse response to first-line induction therapy containing bortezomib were included in the study.
Results: The overall response rate (ORR) to induction therapy was 84.6%; PR and worse response rate was 29.6%, primary refractory disease rate was 7.3%. The mean overall survival (OS) from start of therapy was 67,4 months (95% CI: 56.5 – 78.3) and the mean progression-free survival time (PFS) was 27 months (95% CI: 19.5 – 34.6). The mean OS was shorter in patients who progressed with first-line induction therapy (76.1, 76.9, 58.7 and 30.6 months for PR, MD, SD and PD, respectively; p=0.005). The mean OS of patients who achieved worse than PR and ≥PR after lenalidomide-containing therapy was 43 months and 79 months, respectively (p=0.012) and the mean PFS was 10 months and 33 months, respectively (p=0.001). Overall and progression-free survival (OS-2 and PFS-2) after autologous stem cell transplantation (ASCT) were also found to be shorter in lenalidomide-refractory patients (p=0.015 and p=0.042, respectively). The presence of secondary extramedullary disease and high-risk cytogenetic abnormalities were associated with decreased overall survival (p=0.052 and p =0.006, respectively). Age over 65 years and secondary extraosseous EMH were independently associated with mortality (HR: 5.2; 95% CI: 1.7 – 16.4; p=0.004 and HR: 12.4; 95% CI: 3.3 – 46.6; p<0.001, respectively). Increased complete response rates (p=0.016) and improvement in overall survival were demonstrated in the ASCT group (p=0.007).
Conclusion: Failure to respond to induction therapy negatively affects survival. ASCT is an effective treatment option in this group.

Keywords: induction therapy, autologous stem cell transplantation, primary refractory myeloma