Yedi yıllık şilotoraks olgularının retrospektif olarak değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of seven year chylothorax cases
Yazar: ZEKİ OĞUZHAN BAYRAKLI
Danışman: PROF. DR. CELAL TEKİNBAŞ
Karadeniz Teknik Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Göğüs Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Göğüs Cerrahisi = Thoracic Surgery

Özet:
Amaç: Şilotoraks nadir görülen bir plevral efüzyon sebebi olmakla beraber etkin
tedavi edilmediği takdirde yüksek mortalite ve morbiditeyle seyreden klinik bir
durumdur. Etiyolojisinde en sık travmatik ve malign sebepler karşımıza çıkmaktadır.
Tedavisinde en sık kullanılan yöntemler konservatif ve cerrahi uygulamalardır. Cerrahi
tedavinin başarı oranı yüksektir. Son yıllarda girişimsel tedavi yapan merkez sayısının
artmasıyla girişimsel uygulamalar da yaygınlık kazanmıştır. Kliniğimizde üç tedavi
yöntemi de ayrı ayrı veya birlikte uygulanmış olup sonuçlarını ortaya çıkarmak amacıyla
bu retrospektif çalışma planlanmıştır.

Materyal ve Metot: Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs
Cerrahisi Anabilim Dalı'nda 2017-2023 yılları arasında şilotoraks tanısıyla takip ve
tedavi edilen 39 olgu çalışmaya dahil edildi. Hastaların verileri tıbbi kayıtlarından
retrospektif olarak belirlendi. Veriler cinsiyet, yaş, etyoloji, taraf, nüks, şilotoraks
trigliserit düzeyi, tanı aldığı gün toplam göğüs tüpü drenaj miktarı, tedavi süresi, tedavi
yöntemi ve mortalite oranlarını içeriyordu. Veriler birbiriyle kıyaslandı ve istatiksel
olarak değerlendirildi.

Bulgular: Hastaların 20'si (%51,3) erkek, 19'u (%48,7) kadın olup toplam 39
kişiydi. Yaş ortalaması 58,2 idi. Şilotoraks hastaların %66,7'sinde sağ, %23,1'inde sol
tarafta iken %10,3'ünde bilateraldi. Tanı aldığı gün toplam göğüs tüpü drenajları
ortalaması 871,8 dl ve trigliserit seviyeleri ortalaması 579,9 mg/dl idi Etiyolojiler
incelendiğinde %43,6'sı iatrojenik, %41'i malignite, %5,1'i travmatik, %10,3 ü diğer
nedenler şeklindeydi. Hastaların %30,8'ine konservatif, %25,6'sına cerrahi, %23,1'ine
girişimsel işlem ve %20,5'ine ise kombine tedavi uygulandı. Cerrahi ve girişimsel işlem
uygulanan hastaların çoğunda başlangıçta konservatif tedavi uygulandı ancak tedavi
başarısızlıkla sonuçlandı. Kombine tedavi ise cerrahi ve girişimsel tedavilerin beraber
uygulandığı veya bu tedavilerden fayda görmeyip tekrar konservatif yöntemlerle tedavi
olan hastaları kapsıyordu. Tedavisi başarı ile sonuçlanan hastaların %38,9'u konservatif,
%36,1'i cerrahi ve %25'i ise girişimsel işlemden fayda gördü. Konservatif tedavi
alanların %45,2'sinde, cerrahi tedavi alanların %76,5'inde, girişimsel tedavi alanların
%56,3'ünde başarılı olunmuştur. Tedavi olan hastaların %7,7'sinde takibinde nüks görülmüş olup nüksleri de tedavi edildi. Ortalama tedavi süresi 20,4 gündü. Tedavi süresince hastaların %7,7'si exitus olup bu hastalardaki tedavi başarısız kabul edildi. Etiyolojiyle tedavi süresi, uygulanan tedavi yöntemi, taraf, cinsiyet ve nüks arasında istatiksiksel olarak anlamlı bir ilişki saptandı. Tedavi yöntemiyle tedavi süresi ve mortalite açısından ise istatiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmadı. Drenaj ve trigliserit seviyeleriyle tedavi süresi ve tedavi yöntemi arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmadı.

Sonuç: Şilotoraks tedavisine konservatif yöntemle başlanan olguların tedavi oranı
%50'ye yakındır, ancak birçok hastada tek başına bu uygulama yeterli olmamaktadır.
Girişimsel işlemler, uygulayan merkezlerin yaygınlaşması ve daha az invaziv olduğundan
dolayı konservatif tedaviyle birlikte uygulanabilir. Lenfatik sistemin etkin
görüntülenmesi ve kateterizasyonu gibi sorunlar göz önünde bulundurulduğunda cerrahi
tedavi öncesi uygulamak başarı oranını artırabilir. Genel olarak şilotoraksta başarı oranı
en yüksek tedavi cerrahidir. Doğru zamanlama ve teknikle cerrahi uygulanan hastaların
tedavi şansı yüksektir. İlk cerrahiden sonra şilotoraksı düzelmeyen hastalarda plöredez
uygulanabileceği gibi ikinci bir cerrahiyle kimyasal ve mekanik plöredez birlikteliği de
düşünülebilir.

Anahtar kelimeler: Şilotoraks, konservatif, girişimsel, cerrahi

Abstract:
Aims: Chylothorax is a rare cause of pleural effusion and is a clinical condition
with high mortality and morbidity if not treated effectively. Traumatic and malignant
causes are the most common etiologies. The most commonly used methods of treatment
are conservative and surgical interventions. Surgical treatment has a high success rate. In
recent years, interventional applications have become widespread with the increase in the
number of centers performing interventional treatment. In our clinic, all three treatment
methods were applied separately or together and a retrospective study was planned to
reveal the results.

Material and Method: Thirty-nine patients who were followed and treated with
the diagnosis of chylothorax between 2017 and 2023 at Karadeniz Technical University
Faculty of Medicine, Department of Thoracic Surgery were included in the study. The
data of the patients were retrospectively identified from their medical records. Data
included gender, age, etiology, side, recurrence, chylothorax triglyceride level, total
amount of chest tube drainage on the day of diagnosis, duration of treatment, treatment
modality and mortality rates. Data were compared with each other and statistically
evaluated.

Results: When the data of the patients were analyzed, 20 (51.3%) were male and
19 (48.7%) were female, totaling 39 patients. The mean age was 58.2 years. It was rightsided in 66.7%, left-sided in 23.1% and bilateral in 10.3% of the patients. The mean total
chest tube drainage on the day of diagnosis was 871.8 dl and the mean triglyceride level
was 579.9 mg/dl. When the etiologies were analyzed, 43.6% were iatrogenic, 41%
malignancy, 5.1% traumatic, and 10.3% other. Conservative treatment was applied to
30.8%, surgical treatment to 25.6%, interventional treatment to 23.1% and combined
treatment to 20.5% of the patients. Most of the patients who underwent surgical and
interventional treatment were initially treated conservatively, but the treatment was
unsuccessful. Combined treatment included patients in whom surgical and interventional
treatments were applied together or who did not benefit from these treatments and were
treated again with conservative methods. Of the patients whose treatment was successful,
38.9% benefited from conservative, 36.1% from surgical and 25% from interventional
treatment. Conservative treatment was successful in 45.2%, surgical in 76.5% and
interventional in 56.3% of patients. Recurrence was seen in 7.7% of the treated patients
during follow-up and the recurrences were also treated. The mean duration of treatment
was 20.4 days. During the treatment period, 7.7% of the patients were exited and the
treatment in these patients was considered unsuccessful. There was a significant
correlation between etiology and treatment duration, treatment modality, side, gender and
recurrence. No significant correlation was found between treatment modality and
treatment duration and mortality. No significant correlation was found between drainage
and triglyceride levels and treatment duration and treatment method.

Conclusion: The cure rate of patients treated conservatively is close to 50%, but
it is not sufficient in many patients. Interventional procedures can be applied in
combination with conservative treatment because of the widespread use of interventional
centers and because they are less invasive. Considering the problems such as effective
visualization and catheterization of the lymphatic system, preoperative intervention may
increase the success rate. However, surgery has the highest success rate in chylothorax.
Patients who undergo surgery with the right timing and technique have a high chance of
cure. In patients whose chylothorax does not resolve after the first surgery, pleurodesis
can be applied or a second surgery with chemical and mechanical pleurodesis can be
considered.

Key words: Chylothorax, conservative, interventional, surgical