Bologna okulu kapsamında Francesco Onofrio Manfredini'nin 10 numaralı Mi Minör Sinfonia'sının analizi
The analysis of Francesco Onofrio Manfredini's no.10 in E Minor Sinfonia in the scope of Bologna school
Yazar: FATİH KİPER
Danışman: DOÇ. DR. OZAN BAYSAL
İstanbul Teknik Üniversitesi / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Müzikoloji ve Müzik Teorisi Ana Bilim Dalı / Müzik Teorisi ve Kompozisyon Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2021
Konu: Müzik = Music
Dizin: Barok sanat = Baroque art ; Barok üslubu = Baroque styles ; Bologna Okulu = Bologna School ; Konçerto = Concerto ; Manfredini, Francesco Onofrio = Manfredini, Francesco Onofrio ; Sonat = Sonata

Özet:
Bu çalışmada İtalyan geç barok dönem bestecisi Francesco Onofrio Manfredini'nin (1684 – 1762) 10 numaralı Mi minör Sinfonia'sı armonik, polifonik, stilistik ve form özellikleri bakımından  incelenmiştir. Çalışmada 17.yy'ın ikinci yarısından sonra İtalya yarımadasının kuzeyinde bulunan Bologna şehrinde faaliyet göstermiş olan önemli besteciler  ve onların çalışmalarıyla ilgili olarak kullanılan bir terim olan Bologna Okulu'na değinilmiştir. Bunun ile birlikte Manfredini'nin bu okul içindeki yeri de değerlendirilmiştir. Sinfonia bir barok dönem formu olan dört bölümlü kilise sonatı (sonata da chiesa) formundadır ve Bologna Okulu'na ait stilistik özellikler sergilemektedir. Eserin stilistik özellikleri, Bologna Okulu'nun stilistik özelliklerini konu alan bir bölüm içinde adım hareketleri, metrik pozisyon değişimi, doku özellikleri, hemiola ile Frigyen kadansa yönelme, final kadansının tonik açık beşli akoru ile  sonlandırılması, final kadans cümlelerinin tekrarı, 3/2'lik bölümler ve uzun nota değerlerinin kullanımı ve dört bölümlü Bologna stili konçertolarda kullanılan  metrik yapılar başlıkları altında incelenmiştir. 10 numaralı Sinfonia akorlar arasında beşli ilişkilerine dayanan armonik hareketler, bölümler içinde çok sık gözlenen sekvensler, yakın ton ilişkilerine dayanan modülasyonlar ve standart hale gelmiş kadans kalıpları ile geç barok dönemde artık iyice olgunlaşmaya başlamış ve kendinden sonraki klasik dönemde de gittikçe gelişecek olan tonalite kavramını hissettirir nitelikte bir eserdir. Barok dönemin kilise sonatlarında da görüldüğü gibi eserin bazı bölümleri sarabande ve gigue gibi dans ritimlerine  sahiptir. İkinci bölüm kilise sonatlarının da ataları kabul edilen canzonaların yoğun kontrapuntal dokusuna sahiptir ki füg özellikleri sergilemektedir. Bu bölüm diğer kilise sonatlarında olduğu gibi, 10 numaralı Sinfonia'da da canzonaların yapıt içindeki kalıntısı olarak varlığını devam ettirmektedir ve kilise sonatlarının teknik anlamda ustalık gerektiren en önemli bölümüdür. Kilise sonatlarının, konçertoların form anlamındaki gelişimine önemli katkıları olması dolayısıyla Bologna'ya özgü konçertolarla kimi zaman benzer stilistik özellikleri paylaşmaktadır ki değinilen tüm bu teknik özellikler analiz bölümünün metninde gerekli görülen yerlerde vurgulanmıştır.
Çalışma genel anlamda, 10 numaralı Sinfonia'nın teknik özelliklerinin ayrıntılı bir şekilde ortaya çıkarılması, bu teknik özelliklerin Bologna Okulu kavramı ile ilişkilendirilmesi ve bu konudaki bulguların değerlendirilmesi konularını içermektedir.

Abstract:
In this study, the Italian late baroque composer Francesco Onofrio Manfredini's (1684 – 1762) E minor Sinfonia no. 10 has been examined in terms of harmonic, polyphonic, stylistic and form features. Stylistic features of the Bologna School – a term used for the composers who worked in the city of Bologna in the north of the Italian peninsula after the second half of the 17th century and their works – is also mentioned. Along with this, Manfredini's position in the Bologna School was also evaluated in this study. In terms of musical form, Manfredini's Sinfonia resembles a four movement church sonata (sonata da chiesa), a baroque period form that exhibits the stylistic features of the Bologna School. Thus, the work has been examined in regard to the stylistic features of the Bologna School, which include step progression, metric displacement, texture features, cadential hemiolas, concluding in the tonic open fifth at the end of final cadence,  repetition of final cadential phrase, 3/2 movement and using of large note values and metric structures used across the four movement Bolognese concertos. Technically, Sinfonia 10 includes harmonic motion based on fifths relationships between chords, frequently observed sequences in movements, modulations based on close key relationships, and standardized cadence patterns. The sinfonia 10 with these features reflects a newly established tonality concept in late baroque era. As seen in the church sonatas of baroque era, some of the movements of the work have dance rhythms such as sarabande and gigue. The second movement has the dense contrapuntal texture of the canzonas which are considered to be ancestors of  church sonatas exhibiting fugue features. As in other church sonatas, this movement (second movement) also includes remnant of canzonas in Sinfonia number 10 and it is the most important movement of church sonatas that requires technical mastery. Since church sonatas made important contributions to the development of concertos in terms of form, they sometimes share similar stylistic features with Bolognese concertos. All these mentioned technical features were emphasized in the text of the analysis section.
In summary, the study includes a detailed analysis revealing the technical features of Sinfonia number 10, as well as associating and evaluating these technical features within the contex of Bologna School.