Primer koruma implante edilebilen kardiyoverter defibrilatör olan hastalarda beta-bloker dozunun ventriküler taşiaritmi nedenli şoklama üzerindeki etkisi
Effect of Beta-Blocker Dose on Ventricular Tachyarrhythmia related Shock in Patients with Primary Prevention Implantable Cardioverter Defibrillator
Yazar: NUR BETON
Danışman: DOÇ. DR. CİHAN DÜNDAR
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Bilkent Şehir Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Kardiyoloji = Cardiology

Özet:
Giriş ve Amaç: Kalp yetersizliği (KY) olan hastalarda, ölümlerin büyük bir çoğunluğu beklenmedik ve aniden meydana gelmektedir. İmplante edilebilir kardiyoverterdefibrilatörler (ICD), ventriküleraritmilerin sebep olduğu ani kardiyak ölümü önlemek amacıyla geliştirilmiştir. Yapılan birçok klinik çalışmada, ilk uygun ICD şokunun, artmış mortalite ile ilişkili olduğu gösterilmiştir. Bu çalışmada, primer koruma ICD olan KY hastalarında, beta-bloker (BB) dozunun, ilk uygun şok üzerine olan etkisinin araştırılması amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: Ankara Şehir Hastanesi Kalp Yetersizliği polikliniğince takip edilmekte olan 2135 hastanın verileri retrospektif olarak tarandı. Bu çalışmaya > 18 yaş, sol ventrikülejeksiyon fraksiyonu (LVEF)≤%35 olan, BB kullanan ve primer koruma amaçlı ICD takılmış olan hastalar dahil edildi. Dışlama kriterleri uygulandıktan sonra, ilk şok ile başvuran 101 hasta [ICD şok (+), hasta grubu] ile hiç şok almamış 101 hasta [ICD şok (-), kontrol grubu] çalışmaya dahil edildi. Bu hastaların başvurudaki demografik özellikleri, ilaç kullanımları, laboratuvar değerleri, ekokardiyografi ve elektrokardiyografik özellikleri ayrıntılı bir şekilde incelemeye alındı. Hedef BB dozu, kılavuzlarda belirlenen en yüksek BB dozunun <%50 (düşük doz) ve ≥%50 (yüksek doz) şeklinde sınıflandırıldı. Optimal medikal tedavi (OMT), kılavuzlarda önerilen bir BB, bir ADE-İ veya ARB veya ARNİ, bir MRA ve bir SGLT-2i kullanma şeklinde tanımlandı.
Bulgular: Retrospektif analiz sonucunda toplam 202 hasta çalışmaya alındı. Hastaların %88,1'i erkek ve yaş ortalaması 54 idi. ICD şok (+) olanlarda (n=101), kontrol grubu (n=101) kıyasla yaş daha yüksek (56,8'e karşı 51,2, p=0.001), daha fazla oranda NYHA II-III fonksiyonel kapasite (%87,1'e karşı %67,3, p=0.001) ve daha az geçirilmiş Mİ öyküsü (%40,6'a karşı %55,4, p=0.035) bulundu. ICD şok (+) olanlarda, kontrol grubuna kıyasla daha fazla oranda hastada LVEF <%25 (%64,4'e karşı %45,5, p=0.007), LV diyastol sonu çapı daha yüksek (65,66 mm'e karşı 62,11 mm, p=0.006), eGFR daha düşük (78,75'e karşı 86,11ml/dk, p=0.014) ve istirahat kalp hızı daha yüksek (77'e karşı 72 atım/dk, p=0.029) saptandı. İlaçlar yönünden incelendiğinde, ICD şok (+) olanlarda daha fazla oranda hedef BB dozu <%50 (% 49,5'e karşı %28,7, p=0.002) ve amiodarone (%15,8'e karşı %1,0, p<0.001) kullanımı mevcuttu. Ayrıca ICD şok (+) olanlar kontrol gruba kıyasla daha az oranda SGLT-2i (%18,8'e karşı %42,3, p<0.001) ve OMT (%18.8'e karşı %69.3, p<0.001) kullandığı saptandı. ICD şoklamanın bağımsız belirleyicilerini saptamak için yapılan mutivariete analizinde; yaştaki artış 1.06 kat (OR:1.06 %95 CI: 1.01-1.10; p=0.004), BB hedef doz <%50 kullanma 2.59 kat (OR:2.59 %95 CI: 1.21-5.52; p=0.014), amiodaron kullanımı 17.37 kat (OR:17.37 %95 CI: 1.37-219.01; p=0.027), ICD şok alma riskini arttırdığı belirlendi. OMT alıyor olma ise %89 oranında (OR:0.11, %95CI:0.05-0,25;p<0.001) ICD şok alma riski azalttığı saptandı. BB ile alınan sonuç istirahat kalp hızından, OMT ile alınan sonuç ise BB dozundan bağımsızdı.
Sonuç: Düşük doz BB kullanma, primer koruma ICD'li hastalarda ilk şok riskini, istirahat kalp hızından bağımsız bir şekilde artırdığı bulunmuştur. OMT kullanımı ise hasta grubunda ilk şok riskini BB dozundan bağımsız bir şekilde azalttığı belirlenmiştir.

Abstract:
Background and Aim: In patients with heart failure (HF), the majority of deaths occur unexpectedly and suddenly. Implantable cardioverter defibrillators (ICD) were developed to prevent sudden cardiac death caused by ventricular arrhythmias. In many clinical studies, the first appropriate ICD shock has been shown to be associated with increased mortality. In this study, the aim was to investigate the effect of beta-blocker (BB) dose on first appropriate shock in HF patients with primary pevention ICD.
Materials and Methods: The data of 2135 patients who were followed up by Ankara City Hospital Heart Failure Outpatient Clinic were retrospectively reviewed. The patients eligible for study was aged above 18 years, who had left ventricular ejection fraction (LVEF) ≤35%, BB use and primary prevention ICD. After applying the exclusion criteria, 101 patients who presented with first shock [ICD shock (+), patient group] and 101 patients who had never received any shock [ICD shock (-), control group] were included in the study. Demographic characteristics, drug use, laboratory values, echocardiographic and electrocardiographic characteristics of these patients at admission were examined in detail. Target BB dose was classified as <50% (low dose) and ≥50% (high dose) of the maximal BB dose designated by the guidelines. Optimal medical therapy (OMT) was defined as shown in guidelines including a BB, an ACE-I or ARB or ARNI, a MRA, and a SGLT-2i.
Results: As a result of the retrospective analysis, a total of 202 patients were included in the study. the mean age was 54 years and 88.1% of the patients were male. Those with ICD shock (+) (n=101) had an older age (56.8% vs. 51.2%, p=0.001), increased NYHA II-III class (87.1% vs. 67.3%, p=0.001) and less history of MI (40.6% vs. 55.4%, p=0.035) compared to the control group (n=101). In those with ICD shock (+), more patients had LVEF <25% (64.4% vs. 45.5%, p=0.007), increased LV end-diastolic diameter (65,66 mm vs. 62,11 mm, p=0.006), lower eGFR (78.75 vs. 86.11 ml/min, p=0.014) , and a higher resting heart rate (77 vs. 72 bpm, p=0.029) compared to the control group. In terms of drugs, the target BB dose <50% (49.5% vs. 28.7%, p=0.002) and amiodarone (15.8% vs. 1.0%, p<0.001) were more commonly used by patients with ICD shock (+). In addition, those with ICD shock (+) were less likely to use SGLT-2 (18.8% vs. 42.3%, p<0.001) and OMT (18.8% vs. 69.3%, p<0.001) compared to the control group. In the multivariate analysis, to determine the independent variables of ICD shock; shows that older age by 1.06-fold (OR:1.06 95% CI: 1.01-1.10; p=0.004), BB target dose <50% use by 2.59-fold (OR:2.59 95% CI: 1.21-5.52; p=0.014) and amiodarone use by 17.37 by fold (OR: 17.37 95% CI: 1.37-219.01; p=0.027) were associated with increased risk of ICD shock. Furthermore, OMT use was associated with reduced risk of receiving ICD shock by 89% (OR:0.11, 95%CI:0.05-0.25;p<0.001). The results obtained for BB was independent of resting heart rate, and the results obtained for OMT was independent of the BB dose.
Conclusion: The use of low-dose BBs has been found to increase the risk of first shock in patients with primary prevention ICD, independent of resting heart rate. It was also determined that the use of OMT decreased the risk of first shock in the patient group independent of the BB dose.