Meme kanseri tanılı neoadjuvan kemoterapi tedavisi alan olguların klinik, patolojik ve radyolojik özelliklerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of clinical, pathologic and radiologic characteristics of breast cancer patients receiving neoadjuvant treatment
Yazar: BERİL TAŞKESEN
Danışman: DOÇ. DR. NEYRAN KERTMEN
Hacettepe Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Onkoloji = Oncology ; İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Amaç: Dünya genelinde, meme kanseri kadınlardaki morbidite ve mortalitenin önde gelen nedenlerinden biridir. Heterojen bir hastalık olan meme kanserinde, tedavi seçenekleri hasta ve hastalığa ait özelliklere göre belirlenerek şekillenmektedir. Günümüzde meme kanseri tedavisinde neoadjuvan kemoterapi standart tedavilerden biri olarak kabul edilmektedir. Neoadjuvan tedavi sonrası elde edilen patolojik tam yanıt (pCR), hastalık prognozu ve sağkalım açısından öngörücü bilgiler sunan bir belirteçtir. Çalışmamızda farklı moleküler meme kanseri subtiplerinin yer aldığı tedavi gruplarında, hastalara uygulanan neoadjuvan tedavi rejimleri, tedavi dozları, neoadjuvan tedaviye yanıt oranları, patolojik tam yanıtı predikte edecek faktörler ve hastalıksız sağkalım süreleri ile, hastalıksız sağkalımı etkileyebilecek etmenlerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, 2012 – 2023 yılları arasında Hacettepe Üniversitesi Medikal Onkoloji Bilim Dalı'nda meme kanseri tanısı alan ve neoadjuvan kemoterapi ile tedavi edilen, tanı anında metastaz saptanmayan, hormon reseptörü (HR) pozitif ve human epidermal growth factor-2 (HER2) negatif 54 hasta, HER2 (+) 92 hasta ve triple negatif meme kanseri (TNBC) olan 31 hasta olmak üzere toplam 177 kadın hasta dahil edilmiştir. Hastaların demografik bilgileri, neoadjuvan tedavi protokol bilgileri, tümöre ait histopatolojik veriler retrospektif olarak hastane veri tabanından alınarak kullanılmıştır. Çalışmadaki analizler SPSS Version 26 kullanılarak yapılmıştır ve p < 0,05 istatistiksel olarak anlamlı olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Çalışmamızda tüm kohorttaki pCR oranı %40,7 saptanmıştır (n=72/177). HR(+)/HER2(-) meme kanserinde pCR oranı %9,3, HER2(+) meme kanserinde pCR oranı %52,2 ve triple negatif meme kanserindeki pCR oranı %58,0 olarak hesaplanmıştır. Moleküler alt tip ile pCR arasında anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir (p=0,000). Hormon reseptörü negatifliğinin pCR üzerine olumlu etkisi olduğu tüm grupta ve HER2(+) hastalarda saptanmıştır (p=0,000). Tüm kohort ve moleküler alt tiplerde yapılan analizlerde ki-67 indeksi ≥%20 olanlarda, ki-67 indeksi < %20 olanlara göre daha fazla pCR saptanmıştır (p=0,008). Tüm grupta ve TNBC'de,
ii
strolmal tümör infiltre eden lenfosit (sTIL)≥30 olanlarda pCR oranında artış saptanmıştır. Tüm kohortta ve HER2 (+) meme kanseri tedavi grubundaki hastalarda neoadjuvan olarak uygulanan dose dense Doksorubisin (A) – Siklofosfamid (C) rejimi ile pCR arasında anlamlı ilişki olduğu bulunmuştur (sırası ile p değerleri 0,011 ve 0,018). HER2(+) meme kanserinde neoadjuvan dual anti-HER2 tedavisi ile, tekli anti- HER2 tedavisine göre pCR oranlarında anlamlı bir artış elde edilmiştir (p=0,046). pCR elde edilen hastalarda hastalıksız sağkalım süresi (HSK) artmıştır (p=0,014). pCR saptanamayan hastalardaki rezidüel tümör boyutu arttıkça HSK sürelerinin kısaldığı saptanmıştır (p=0,00). Neoadjuvan tedavi sonrası lenf nodu tutulumu olmayan hastalarda HSK süresi artmıştır (p=0,00). Sonuç: pCR'ı predikte eden faktörler değerlendirildiğinde, literatürle benzer sonuçlar elde edilmiş olup, ki-67 indeksi, hormon reseptör durumu, TİL düzeyinin pCR açısından öngörücü olduğu saptanmıştır. Neoadjuvan dose dense AC kemoterapi protokolü ile neoadjuvan standart doz AC'ye göre daha fazla pCR oranı elde edilmiş olup, bu bulguyu destekleyecek ileri çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.

Abstract:
Aim: Breast cancer is one of the leading causes of morbidity and mortality among women worldwide. As a heterogeneous disease, treatment decisions are tailored based on patient and disease characteristics. Neoadjuvant chemotherapy is now considered a standard treatment approach for breast cancer. Pathologic complete response (pCR) after neoadjuvant treatment is a marker that provides predictive information for disease prognosis and survival. In this study, we aimed to evaluate the neoadjuvant treatment regimens, treatment doses, response rates to neoadjuvant treatment, factors predicting pCR and disease-free survival (DFS) times, and variables that may influence disease-free survival across different molecular subtypes of breast cancer. Materials and Methods: A total of 177 female patients diagnosed with breast cancer and treated with neoadjuvant chemotherapy at Hacettepe University Medical Oncology Department between 2012 and 2023 were included in the study. The cohort comprised 54 patients (30,5%) with hormone receptor (HR) positive and human epidermal growth factor receptor 2 (HER2) negative breast cancer, 92 patients (52,0%) with HER2 (+) breast cancer, and 31 patients (17,5%) with triple-negative breast cancer (TNBC). Demographic data, neoadjuvant treatment protocols, and histopathological tumor characteristics were retrospectively obtained from the hospital database. The analyses in the study were performed using SPSS Version 26 and p <0,05 was considered statistically significant. Results: The overall pCR rate in the cohort was 40.7% (n=72/177). The pCR rates were 9.3% in HR(+)/HER2(-) breast cancer, 52.2% in HER2(+) breast cancer, and 58,0% in TNBC. A significant association was found between molecular subtype and pCR (p=0.00). HR negativity was associated with a higher likelihood of achieving pCR in the overall cohort and the HER2(+) subgroup (p=0.00).Additionally, patients with a Ki-67 index ≥20% exhibited a significantly higher pCR rate than those with a Ki-67 index <20% (p=0.008). In both the overall cohort and TNBC subgroup, a stromal tumor-infiltrating lymphocyte (sTIL) level ≥30 was linked to an increased pCR rate. Furthermore, in the
iv
entire cohort and HER2(+) subgroup, patients treated with dose-dense doxorubicin (A)–cyclophosphamide (C) had a significantly higher pCR rate compared to those receiving standard-dose AC (p=0.011 and p=0.018, respectively). Among HER2(+) patients, dual anti-HER2 therapy resulted in a significantly higher pCR rate than single-agent anti-HER2 therapy (p=0.046). Patients who achieved pCR had significantly longer DFS (p=0.014). In patients without pCR, increasing residual tumor size was associated with shorter DFS (p=0.00). Additionally, DFS was significantly prolonged in patients without lymph node involvement after neoadjuvant therapy (p=0.00). Conclusion: Our findings align with existing literature regarding predictors of pCR, demonstrating that Ki-67 index, hormone receptor status, and TIL levels are significant predictors of treatment response. The dose-dense AC neoadjuvant chemotherapy regimen resulted in a higher pCR rate compared to the standard-dose AC regimen, though further studies are needed to confirm this finding.