Augistinus`ta zaman, bellek, bilinç ilişkisi
The Relatedness of time, memory and consciousness in Augustine
Yazar: AYKAN ALEMDAROĞLU
Danışman: PROF. DR. ERENDİZ ÖZBAYOĞLU
İstanbul Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Eskiçağ Dilleri ve Kültürleri Ana Bilim Dalı / Latin Dili ve Edebiyatı Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2001
Konu: Eski Çağ Dilleri ve Kültürleri = Ancient Linguistics and Cultures ; Felsefe = Philosophy
Dizin: Augustinus = Augustinus ; Bellek = Memory ; Bilinç = Consciousness ; Felsefe = Philosophy ; Zaman = Time

Özet:
Tez, Augustinus metinlerinde yapılan 'bilinç' araştırması üzerine kuruludur. Zamanın çözümlendiği Confessiones ve algı-bellek-bilme düzenlerinin anlatıldığı De Trinitate temel alınmıştır. Augustinus'ta zaman kavrayışı, zihnin yetileriyle belleğin çalışmasına bağlandığında türeyen 'bilinç' gösterilmiştir. Eski Yunan zaman tasarımından ayrılık incelendikten sonra, zamanın özneyi içerden sınırladığı, bilinci koşullandığı göndermelerle açıklandı. Augustinus belleği bilgilenme yolunda merkeze yerleştirmiştir. Görü ve anlama yetisiyle kavranmış olanlar bellekte saklanır, dillendirme yine belleğe baş vurularak imge/sözcük ilişkilendirmeleriyle gerçekleşir. Tüm işlem bir süreç olduğundan zaman biçimi altında yürütülmektedir. Yakalanan bilgi doğrunun biçimleridir. Bilgilenme yolunu ben bilgisine uyguladığında, tez, biçiminden ayrı düşmüş 'ben' çıkarımına ulaşır. Bilinç, 'ben' biçimine, 'kendi' biçimine kavuşabilmek için zamanı, yine zamanın koyduğu koşulla katetmek zorundadır. Bilinç, zamanın içine düşmüştür. Zaman bilinci parçalayandır. Tez, Augustinus'a bağlı kalarak türettiği bilincin zamanda tutsak edildiğini savunmaktadır. Bilinç kurtuluşunu tanrı yasasına boyun eğmekte bulacaktır. Bilinç-bilgi bağını göz önüne alarak araştırmasını yürüten tez, bilinçlenmeyi zihnin bilgiye ulaşması olarak düşünmüştür. 'Ben' bilgisinin, dolayısıyla 'ben' bilincinin var oluş bakımından belirlenimi zaman-bellek ilişkilendirmesi içinden ele alındı. Böylece Augustinus'un dile getirmediği ama ancak izi sürüldüğünde açığa çıkan bilinç kavrayışı elde edilebildi. Bellek bilincin tabanıdır, çünkü bilgi verili değildir, ona ulaşmak, onu yakalamak gerekir. Zaman, bilinci kendinden ayıran, bilgiden ayıran iç sınırdır.

Abstract:
The thesis is structured on the investigation of 'consciousness' in the texts of Augustine. Confessiones in which time is analysed and De Trinitate which narrates perception-memory-knowledge orders, make up the basement for the study. The 'consciousness' is demonstrated which is derived from combining time concept with the faculties of mind and the skill of memory in Augustine. The study examines the differentia of Ancient Greek time conception and proceeds by exhibiting the consciousness which is conditioned by time, the subject's being limited from within. The exhibition is done by references. Augustine locates memory in the center of the way to acquire knowledge. The things grasped by vision and intellect are stored in memory, the wordly expression is realised by coordinating images/words through the application to memory. For the whole procedure is a process, it is performed under the form of time. The captured knowledge is the form of 'truth'. When the way to knowledge is applied to 'self knowledge, the thesis reaches the inference of T who had fallen apart from its form. Consciousness has to pace time, once again under the condition of time in order to be united with the form of T, the form of 'self. Consciousness had fallen unto time. Time splits consciousness. The thesis argues that consciousness which is consistently derived from Augustine is enslaved in time.Consciousness declares its escape in submission to the law of God. The thesis which had advanced by taking in to consideration the bond between consciousness and knowledge, contemplated consciousness process as minds access to knowledge. The existential determination of 'self knowledge, that is, 'self consciousness had been considered through the relation between time and memory. Whence consciousness conception is attained which is not declared by Augustine but revealed when traced. Memory is the basement of consciousness because knowledge is not given, it has to be reached, awaits being captured. Time is the limit from within which aparts consciousness from itself, from knowledge. m