Raw 264.7 makrofajında lipopolisakkarit (lps) ile indüklenen inflamasyon üzerine sisteinil lökotrien 1 reseptör antagonistlerinin etkilerinin araştırılması
Investigation of the effects of cysteinyl leukotriene 1 receptor antagonists on lipopolysaccharide (lps)-induced inflammation in raw 264.7 macrophage
Yazar: KEMAL AKKAYA
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ ZEYNEP NİL ÜNAL
Mersin Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Biyokimya (Ecz) Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Biyokimya = Biochemistry

Özet:
İnflamasyon, herhangi bir dokuda travmatik, enfeksiyöz, post-iskemik, toksik veya otoimmün hasara yanıt olarak ortaya çıkabilen çözünür faktörler ve hücreler arasındaki karmaşık bir etkileşimler dizisidir. Süreç normalde enfeksiyondan kurtulmaya ve iyileşmeye yol açar, Bununla birlikte, hedeflenen yıkım ve yardımlı onarım uygun şekilde aşamalandırılmazsa, inflamasyon lökositler, lenfositler veya kollajen tarafından kalıcı doku hasarına yol açabilir. İnflamasyon, zamanlama ve bağlama bağlı olarak, ikili veya daha yüksek dereceli sinyallerin her bir taahhüdü tırmandırdığı, git sinyallerinin durma sinyallerini tetiklediği ve enflamatuvar yanıta aracılık etmekten sorumlu moleküllerin de bunu baskıladığı kontrol noktaları açısından düşünülebilir. Lökotrienler, reseptör aktivasyonu, fiziksel uyaranlar ve hücreler arası kalsiyumu artıran herhangi bir uyarı ile birlikte antijen-antikor etkileşimi dahil olmak üzere birçok tetikleyiciye yanıt olarak sentezlenir. Bu moleküller, 5-lipoksijenaz enzim yolu yoluyla araşidonik asidin parçalanmasıyla endojen olarak oluşturulur. Sisteinil lökotrienler esas olarak eozinofiller, mast hücreleri, monositler ve makrofajlar tarafından salgılanır. Bu yol nihayetinde, artmış vasküler geçirgenlik, eozinofillerin hava yolu dokularına akışı, artmış mukus üretimi–astım patojenitesi ile ilişkili genel inflamatuar etkiler dahil olmak üzere çeşitli fizyolojik aktivitelere sahip birkaç lökotrien türü üretir. Çalışmamızda, Sisteinil Lökotrien 1 Reseptör Antagonistleri (montelukast, zafirlukast ve pranlukast)'nin  inflamasyon ile olan ilişkilerinin ortaya çıkarılması ve bunların antienflamatuar etki açısından değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Çalışmamızda 1 μg/ml LPS ile 20 saat indüklenen RAW264.7 makrofaj hücre hattında TNF-α ve IL-6 gibi proinflamatuar sitokinlerin ekspresyonu ve düzeyi istatistiksel olarak anlamlı şekilde artmıştır (p<0,05). LPS'siz 2 saatlik ön uygulamanın ardından 20 saat LPS ile birlikte 10-6 M, 10-7 M ve 10-8 M olmak üzere üç farklı dozda zafirlukast, pranlukast ve montelukast uygulanmıştır. Sonuç olarak 10-6 M montelukast uygulamasının IL-6 ve TNF-α ekspresyonlarını istatistiksel olarak anlamlı şekilde azalttığı bulunmuştur (p<0,05). 10-6 M zafirlukast uygulamasının ile IL-6 düzeyini istatistiksel olarak anlamlı şekilde azalttığı bulunmuştur (p<0,05). 10-6 M pranlukast ve montelukast uygulamasının TNF-α düzeyini istatistiksel olarak anlamlı şekilde azalttığı bulunmuştur (p<0,05). Sisteinil Lökotrien 1 Reseptör Antagonistleri (montelukast, zafirlukast ve pranlukast)'nin inflamatuar yol üzerindeki  etkilerine dair literatürde bulunan çalışmalar sınırlıdır. Çalışmamızda elde etmeyi umduğumuz olası sonuçların çalışılacak etken maddelerin antienflamatuar etkilerinin anlaşılmasına

Abstract:
Inflammation is a complex set of interactions between soluble factors and cells that can occur in response to traumatic, infectious, post-ischemic, toxic, or autoimmune damage to any tissue. The process normally leads to recovery and recovery from infection. However, if targeted destruction and assisted repair are not appropriately staged, inflammation can lead to permanent tissue damage by leukocytes, lymphocytes, or collagen. Depending on the timing and context, inflammation can be thought of in terms of checkpoints where binary or higher-order signals escalate each commitment, go signals trigger stop signals, and molecules responsible for mediating the inflammatory response suppress it. Leukotrienes are synthesized in response to a number of triggers, including receptor activation, physical stimuli, and antigen-antibody interactions with any stimulus that increases intracellular calcium. These molecules are generated endogenously by the breakdown of arachidonic acid via the 5-lipoxygenase enzyme pathway. Cysteinyl leukotrienes are mainly secreted by eosinophils, mast cells, monocytes and macrophages. This pathway ultimately produces several leukotriene species with various physiological activities, including increased vascular permeability, influx of eosinophils into airway tissues, increased mucus production – general inflammatory effects associated with asthma pathogenicity. Our study aimed to reveal the relationship between Cysteinyl Leukotriene 1 Receptor Antagonists (montelukast, zafirlukast and pranlukast) and inflammation and to evaluate their anti-inflammatory effects. In our study, the expression and level of proinflammatory cytokines such as TNF-α and IL-6 were statistically significantly increased in the RAW264.7 macrophage cell line induced with 1 μg/ml LPS for 20 hours (p<0.05). After a 2-hour pre-application without LPS, three different doses of zafirlukast, pranlukast and montelukast were applied with LPS for 20 hours as 10-6 M, 10-7 M and 10-8 M. As a result, it was found that 10-6 M montelukast application statistically significantly reduced the expressions of IL-6 and TNF-α (p<0.05). It was found that 10-6 M zafirlukast application statistically significantly reduced the level of IL-6 (p<0.05). It was found that 10-6 M pranlukast and montelukast application statistically significantly reduced the level of TNF-α (p<0.05). Studies in the literature on the effects of Cysteinyl Leukotriene 1 Receptor Antagonists (montelukast, zafirlukast and pranlukast) on the inflammatory pathway are limited. It is thought that the possible results we hope to obtain in our study will contribute to the understanding of the anti-inflammatory effects of the active substances to be studied and to the elucidation of the inflammation pathway.