Adeziv intestinal obstrüksiyon vakalarında operatif nonoperatif tedavi kararını etkileyen bulguların değerlendirilmesi
Evaluati̇on of the fi̇ndi̇ngs affecti̇ng the operati̇ve-nonoperati̇ve treatment deci̇si̇on i̇n adhesi̇ve i̇ntesti̇nal obstructi̇on cases
Yazar: ALİ İŞLER
Danışman: DOÇ. DR. FATİH MEHMET YAZAR
Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Genel Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Genel Cerrahi = General Surgery
Dizin: Adezyonlar = Adhesions ; Bağırsaklar = Intestines ; Karar verme = Decision making ; Radyografi = Radiography ; Tedavi = Treatment ; Tomografi-x ışınlı-bilgisayarlı = Tomography-x ray-computed ; İleus = Ileus ; İntestinal hastalıklar = Intestinal diseases ; İntestinal obstrüksiyon = Intestinal obstruction

Özet:
Amaç: İntestinal obstrüksiyon, acil abdominal cerrahilerin en önemli nedenlerinden biridir. En sık nedeni ise postoperatif adezyonlardır ve tedavide standart hale gelmiş bir protokol yoktur. Bu çalışmanın amacı cerrahi ya da konservatif tedavi kararını etkileyen parametreler ile tedavi yönetiminde standart yaklaşım belirlemektir.
Yöntem: Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı'nda intestinal obstruksiyon tanısı konulmuş ve tedavi görmüş hastalar prospektif olarak gözlenerek sonuçları kaydedildi. Perforasyon, peritonit ve iskemi gibi akut batın  durumları çalışma dışında tutuldu.  Olgular konservatif tedaviyle takip edildi. Nonoperatif takip süresi maksimum 72 saatti. Bu sürede konservatif tedaviye  cevap alınamayan ya da kliniğinde kötüleşme olan hastalara cerrahi tedavi uygulandı. Hastaların demografik verileri, laboratuvar bulguları, radyolojik bulguları, cerrahi uygulanıp uygulanmadığı kaydedildi. Elde edilen bulgular ile operatif tedavi gereken hastalarda erken cerrahi kararı alınması için gereken kriterler ve nonoperatif takip-tedavi kriterleri belirlendi. 
Bulgular: İleus tanısı konulan 228 olgudan 94' ü dahil edilme kriterlerini karşılamaktaydı.  68(%72) hasta nonoperatif tedavi edilebilirken 26(%28) hasta ise cerrahi  olarak tedavi edildi. Laktat yüksekliği (r:0.326, p=0.001),  ince bağırsakta çap atışı(≥3.95 cm) (r:0.299, p=0.003) ve ince bağırsak duvar kalınlığı artışı(>3mm) (r:0.540, p <0.001)  cerrahi tedavi kararı arasında anlamlı ilişki tespit edildi. Ayakta direk batın grafisinde görülen hava-sıvı seviye yer değişikliği  (r:-0.291, p=0.004) ve bilgisayarlı tomografide görülen kolona kontrast madde geçişi(r:-0.668, p<0.001) ile konservatif tedavi kararı arasında anlamlı ilişki saptandı. 
Sonuç: Adeziv intestinal obstrüksiyon çoğunlukla nonoperatif olarak yönetilebilen bir durumdur. Fakat bazı olgularda erken cerrahi kararı mortalite ve morbiditeyi azaltmaktadır.  Nonoperatif ya da operatif tedavi yönetiminde belirlenmiş standart yaklaşım protokolünün ayrıcı tanıya ve erken cerrahi kararına yardımcı olduğu ve hasta yatış süresinde azalma sağladığı sonucuna varılmıştır.

Abstract:
Purpose: Intestinal obstruction is one of the most important causes of emergency abdominal surgeries. The most common cause is postoperative adhesions and there is no standardized protocol in treatment. The aim of this study is to determine the parameters that affect the decision of surgery or conservative treatment and the standard approach in the management of treatment.
Methods: Between April 2019 and April 2020, patients diagnosed with intestinal obstruction and treated at Kahramanmaraş Sütçü İmam University, Department of General Surgery were prospectively observed and the results evaluated. Nonoperative approach was planned in all cases by excluding the conditions requiring emergency surgery such as perforation, peritonitis and ischemia. The nonoperative follow-up time was a maximum of 72 hours. During this period, surgical treatment was applied to the patients who did not respond to nasogastric decompression and IV hydration treatment or worsened in their clinic. Demographic data, laboratory findings, radiological findings, surgical treatment status of the patients were recorded. With the findings obtained, the criteria for early surgical decision in patients requiring operative treatment and nonoperative treatment and follow-up criteria were determined.
Results: 94 of 228 cases diagnosed with ileus met the inclusion criteria. 94 cases that met the inclusion criteria were examined. While 68 (72%) cases were treated nonoperatively, 26 (28%) cases were treated surgically. When all parameters are examined, high lactate value (r: 0.326, p = 0.001), diameter shot in the small intestine on computed tomography (r3.95 cm) (r: 0.299, p = 0.003), small intestinal wall thickness increase (> 3mm) (r: 0.540, p <0.001) relationship with surgical treatment was detected. When all parameters were analyzed, a relationship was determined with surgical treatment decision and  high lactate value, increase in small bowel diameter and small intestinal wall thickness. Air-fluid level displacement on erect abdominal radiograph and contrast transition to the column on computed tomography were associated with conservative treatment.
Conclusion: Adhesive intestinal obstruction could often be managed nonoperatively. However, in some cases, early surgery decision reduces mortality and morbidity. It has been concluded that the standard approach protocol in the management of nonoperative or operative treatment helps differential diagnosis, early surgical decision, and reduces patient hospitalization time.