Behçet hastalarında resolvin E1 düzeyinin klinik ve laboratuvar sonuçları ile ilişkisi
The Behcet patient clinical and laboratory results with relationship of resolve E1 levels
Yazar: ELİF ERAT ÇELİK
Danışman: PROF. DR. ÜMİT ÖLMEZ
Ankara Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2017
Konu: Romatoloji = Rheumatology
Dizin: Behçet sendromu = Behcet syndrome ; Etyopatogenez = Etiopathogenesis ; Hastalık şiddeti indeksi = Severity of illness index ; Resolvin E1 = Resolvin E1

Özet:
Giriş: Behçet hastalığı oral aft, genital ülser ve üveit ile ilk tanımlanmıştır. Sonradan hastalığın vasküler, artiküler, gastrointestinal, nörolojik, pulmoner ve kardiyak birçok sistemi tutabildiği; ataklar ve remisyonlarla seyredebildiği görülmüştür. Biz de bu çalışmada serum resolvin E1(RvE1)  düzeyinin Behçet hastalığının etyopatogenezindeki rolünü, hastalık aktivitesine ve klinik prezentasyona etkisi olup olmadığını araştırmayı  planladık.
Metod:   Bu çalışmada  60 Behçet hastası ve  kontrol  grubu olarak 16 kişi alındı. Hastalar  Behçet aktivite skalası (BSAS)  ile değerlendirildi ve yaş, cinsiyet, sistem sorgusu, rutin laboratuvar tetkiklerinden eritrosit sedimentasyon hızı ve C-reaktif protein düzeyleri incelenerek  hastalar aktif ve inaktif olarak gruplandırıldı. Aktif ve inaktif Behçet hastaları ve  kontrol grubu arasında, serum RvE1 düzeyleri açısından anlamlı fark olup olmadığı, klinik ve laboratuvar verileri ile ilişkisi araştırıldı.
Sonuçlar: Çalışmamıza katılanlar, toplam 76 kişiydi. Bunların 38'i aktif Behçet hastası,  22'si inaktif Behçet hastası ve 16'sı kontrol grubunu oluşturuyordu. Rv E1 düzeyi,  Behçet  hastaları (aktif ve inaktif)  ile  kontrol grubu arasında istatistiksel anlamlı bir fark bulunmadı. İncelenen diğer  parametreler içinde sadece  RvE1 değeri ile hastalık süresi arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki  bulundu.
Tartışma: Bu  çalışmada Behçet hastaları  ile  kontrol grubu arasında RvE1 düzeyleri arasında fark bulunamadı. Aktivite göstergesi olarak kullanılan klinik bulgularla  ve serum CRP ve sedimentasyon düzeyleri arasında da korelasyon saptanmadı. Sadece hastalık süresi ile  serum RvE1 düzeyleri arasında negatif korelasyon bulundu. Gelecekte daha fazla sayıda hasta ile yapılacak , prospektif  çalışmalar , hastalığın patogenezi ile ilgili bilgilere katkıda bulunabilecektir.

Abstract:
Introduction: Behçet's disease (BD) was first described with oral and genital aphtous ulcers and uveitis. Later, it was realized that the disease may involve many organs and systems, and manifest with vascular, articular, gastrointestinal, neurological, pulmonary and cardiac complications. It may also present with exacerbations  and  remissions. The purpose of this study was, to investigate a possible association between serum levels of RvE1 and clinical spectrum of Behçet's disease.
Method: 60 patients with Behçet's disease  and 16 healthy controls were included in the study. Age, sex, review of systems, erythrocyte sedimentation rate, C-reactive protein levels and BSAS were used to group patients as  an active and inactive. Serum levels of RvE1 were compared between patients with active and inactive disease, and healthy controls and correlations between  clinical and laboratory findings.
Results: A total of 76 subjects were included in our study.  38 patients had active, whereas 22 had inactive disease and 16 controls. Serum levels of  RvE1  did not differ between patients  with Behçet's disease  and healthy controls. It did not differ between active and inactive disease groups neither. Only significant  negative correlation was found between serum levels of  RvE1  and disease duration in patients with Behçet's disease. 
Discussion:  In this study, serum levels of  RvE1  did not differ between patients  with Behçet's disease  and healthy controls. No  correlation was detected, between RvE1 and clinical findings , serum CRP and sedimentation levels  which are predictors of activity. Statistically significant  negative correlation was found between serum levels of  RvE1  and disease duration in patients with Behçet's disease. In the future, larger scale prospective studies would  contribute to the pathogenesis of  this disease.