Hiperbilirubinemili yenidoğanlarda nörolojik hasar, oksidatif hasar ve dna hasarının gösterilmesi
Demonstration of neurological damage, oxidative damage and dna damage in newborns with hyperbilirubinemia
Yazar: BURCUGÜL KARASULU BECİ
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ SEMA TANRIVERDİ
Manisa Celal Bayar Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Neonatoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Bebek-yenidoğmuş = Infant-newborn ; Bebekler = Infant ; Bilirubin = Bilirubin ; Biyobelirteçler = Biomarkers ; DNA hasarı = DNA damage ; Fototerapi = Phototherapy ; Hiperbilirubinemi = Hyperbilirubinemia ; Oksidatif hasar = Oxidative damage

Özet:
GİRİŞ ve AMAÇ: 
Hiperbilirubinemi term bebeklerin %60'ını, preterm bebeklerin ise %80'ini etkilemektedir. Bilirubin yüksekliği genellikle kendiliğinden gerileyen bir durum olmakla birlikte bir kısım yenidoğanda fototerapi, kan değişimi gerektiren düzeylere yükselmekte hatta bazı yenidoğanlarda geri dönüşümsüz hasar yaratabilmektedir. Bilirubin yüksekliği ve fototerapinin oksidatif, nörolojik, DNA hasarına sebep olabileceği düşünülmektedir. Çalışmamızın amacı; bilirubin yüksekliği ve fototerapinin oksidatif, nörolojik, DNA hasarı üzerine etkisini göstermek; olası hasarlanma durumunda oluşabilecek komplikasyonları öngörmek, nörolojik hasarı gösteren biyomarkerların nörogörüntüleme yöntemlerinin yerine kullanılabilirliğini değerlendirmektir. 
GEREÇ/YÖNTEM: 
Kasım 2020 ile Nisan 2021 tarihleri arasında Manisa Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Yenidoğan Bilim Dalı'na başvuran patolojik hiperbilirubinemisi olmayan yendioğanlar ile patolojik hiperbilirubinemisi olan ve fototerapi alan yenidoğanlar çalışmaya alındı. Patolojik hiperbilirbinemisi olan ve olmayan yenidoğanlar oksidatif, nörolojik, DNA hasarı yönünden karşılaştırılırken; patolojik hiperbilirubinemisi olan yenidoğanlar ise kendi içinde fototerapi öncesi ve sonrası oksidatif, nörolojik, DNA hasarı yönünden karşılaştırıldı. Tüm istatistiksel analizler SPSS 23.0 paket programı kullanılarak yapıldı. 
BULGULAR: 
Kontrol grubu 60, hasta grubu 60 yenidoğan bebek çalışmaya dahil edildi. Hasta grubundan 10 yenidoğan örneği hemolizli olması nedeniyle çalışmadan çıkarıldı. Kontrol grubuyla fototerapi öncesi hasta grubu karşılaştırıldığında; total bilirubin, TOS, TAS, UCH-L1 düzeyleri fototerapi öncesi hasta grubunda anlamlı yüksek bulundu (p<0,001). NSE ve 8-OHdG düzeyleri arasında istatistiksel anlamlı fark bulunmadı (p>0,05). Fototerapi öncesi ve sonrası hasta grubu karşılaştırıldığında; total bilirubin, TOS, TAS, NSE düzeyleri fototerapi öncesi grupta anlamlı yüksek bulundu (p<0,05). Fototerapi öncesi ve sonrası 8-OHdG ile UCH-L1 düzeyleri arasında istatistiksel anlamlı fark bulunmadı (p>0,05). Kontrol grubu ile fototerapi sonrası hasta grubu karşılaştırıldığında total bilirubin, TOS, TAS, UCH-L1 düzeyleri fototerapi sonrası hasta grubunda anlamlı yüksek bulundu (p<0,05). Ancak bu iki grup arasında 8-OHdG ve NSE düzeyleri arasında istatistiksel anlamlı fark saptanmadı (p>0,05). Tekli ve yoğun fototerapi sonrası grup karşılaştırıldığında ise TOS düzeyleri arasında istatistiksel anlamlı farklılık saptandı (p=0,008).  Anormal BIND skoruna sahip hastalar ile normal BIND skoruna sahip hastalar karşılaştırıldığında total bilirubin ve TAS düzeyleri arasında anlamlı farklılık saptandı (p<0,05). Kontrol grubu ile fototerapi öncesi ve sonrası hasta grubu arasında istatistiksel anlamlı farklılık bulunan UCH-L1'in tanısal değerine yönelik ROC analizi yapıldı. UCH-L1 için tanısal değer taşıyan düzey 97,95 pg/ml olarak belirlendi. 97,95 pg/ml değerinin duyarlılığı %80, özgüllüğü %70, negatif prediktif değeri %80,7 ve pozitif prediktif değeri %68,9 olarak saptandı 
SONUÇ: 
Çalışmamızda yenidoğan döneminde bilirubin yüksekliğinin; oksidatif hasarı arttırdığı, DNA hasarı üzerine anlamlı etkisinin olmadığı, nörolojik hasarlanmayı gösteren UCH-L1 düzeyinde anlamlı olarak arttırdığı gösterildi.  Fototerapinin ise oksidatif hasarı azalttığı, DNA hasarı üzerine anlamlı etkisinin olmadığı, nörolojik hasarlanmayı gösteren NSE düzeyinde anlamlı etkisinin olmadığı gösterildi.

Abstract:
OBJECTIVE: 
Hyperbilirubinemia affects 60% of term babies and 80% of preterm babies. Although the height of bilirubin usually regresses spontaneously, it increases to levels that require phototherapy and exchange transfusion in some newborns and even causes irreversible damage in some newborns. Bilirubin elevation and phototherapy are thought to cause oxidative, neurological, and DNA damage. The aim of this study is to show the effect of high bilirubin and phototherapy on oxidative, neurological and DNA damage, to predict the complications that may occur in case of possible damage and to evaluate the use of biomarkers showing neurological damage instead of neuroimaging methods.
MATERIAL/METHODS: 
Newborns without pathological hyperbilirubinemia and newborns with pathological hyperbilirubinemia and receiving phototherapy who admitted University of Manisa Celal Bayar, Faculty of Medicine, Department of Neonatalogy were included in the study between November 2020 and April 2021. While newborns with and without pathological hyperbilirubinemia were compared in terms of oxidative, neurological and DNA damage, newborns with pathological hyperbilirubinemia were compared in terms of oxidative, neurological and DNA damage before and after phototherapy. All statistical analyzes were made using the SPSS 23.0 package program.
RESULTS: 
60 newborns in the control group and 60 in the patient group were included in the study. Ten newborns from the patient group were excluded from the study due to hemolyzed sample. When the control group and the patient group before phototherapy were compared, total bilirubin, TOS, TAS, UCH-L1 levels were found to be significantly higher in the patient group before phototherapy (p <0.001). There was no statistically significant difference between NSE and 8-OHdG levels (p> 0.05). When the patient group was compared before and after phototherapy, total bilirubin, TOS, TAS, NSE levels were found to be significantly higher in the group before phototherapy (p<0.05). There was no statistically significant difference between 8-OHdG and UCH-L1 levels before and after phototherapy (p> 0.05). When the control group and the patient group after phototherapy were compared, total bilirubin, TOS, TAS, UCH-L1 levels were found to be significantly higher in the patient group after phototherapy (p <0.05). However, no statistically significant difference was found between 8-OHdG and NSE levels between these two groups (p> 0.05). When the group was compared after single and intensive phototherapy, a statistically significant difference was found between TOS levels (p = 0.008). When patients with abnormal BIND scores were compared with patients with normal BIND scores, a significant difference was found between total bilirubin and TAS levels (p <0.05). ROC analysis was performed for the diagnostic value of UCH-L1, which had a statistically significant difference between the control group and the patient group before and after phototherapy. The level of diagnostic value for UCH-L1 was 97.95 pg / ml. The sensitivity of 97.95 pg / ml was 80%, specificity 70%, negative predictive value 80.7% and positive predictive value 68.9%.
CONCLUSION: 
In this study, it was shown that the high level of bilirubin in the neonatal period increased oxidative damage, did not have a significant effect on DNA damage, and significantly increased the level of UCH-L1, which indicates neurological damage. Phototherapy was shown to reduce oxidative damage, had no significant effect on DNA damage, and had no significant effect on NSE level indicating neurological damage.