Tek yarıçaplı total diz protezi ile çok yarıçaplı total diz protezi uygulanan hastaların fonksiyonel sonuçlarının karşılaştırılması
Comparison of the functional results of patients who underwent single-radius total knee prosthesis and multi-radius total knee prosthesis
Yazar: FATİH ŞENTÜRK
Danışman: PROF. DR. CENGİZ ŞEN
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Diz protezi = Knee prosthesis ; Ortopedi = Orthopedics ; Protezler ve implantlar = Prostheses and implants

Özet:
Amaç: Tek yarıçaplı (single radius, SR) tasarıma sahip femoral komponentlerin avantajı, çok yarıçaplı (multi radius, MR) protezlere göre daha posteriorda yer alan tek bir anlık rotasyon merkezi ile daha uzun bir ekstansör moment kolu oluşturmasıdır. Böylelikle daha az diz önü ağrısına yol açacağı ve daha uyumlu patellofemoral hareket sağlayacağı ileri sürülmüştür. Ancak, daha yeni bir tasarım olan SR TDA'nın MR TDA'ya göre daha üstün fonksiyonel sonuçlara sahip olup olmadığı konusunda tartışmalar mevcuttur. Bu çalışmanın amacı; TDA'da SR ve MR femoral komponentlerin klinik ve fonksiyonel sonuçlarını karşılaştırmaktır.
Hastalar ve Yöntem: İleri evre osteoartrit tanısıyla, 2018 ile 2021 yılları arasında tek cerrah tarafından TDA ameliyatı gerçekleştirilmiş toplam 74 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar ardından femoral komponent tasarımlarına göre iki gruba ayrıldı: grup SR (38 hasta; 2 hasta E, 36 hasta K; ort. yaş = 68,63 ± 7,68) ve grup MR (36 hasta; 8 hasta E, 28 hasta K; ort. yaş = 68,06 ± 7,73). İki hasta grubu yaş ve vücut kitle indeksi açısından benzerdi (p > 0,05). Ortalama takip süreleri sırasıyla 30,39±7,74 (aralık, 15–45) ve 37,92±10,54 (aralık 12-48) aydı. MR olanların takip süreleri SR olanlardan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha yüksek saptanmıştır (p=0,001; p<0,01). Hastaların fonksiyonel durumları ameliyat öncesi ve son kontrollerde diz eklem hareket açıklığı, VAS, KSS, KSS fonksiyon skoru ile değerlendirildi. Ayrıca, son kontrolde diz önü ağrısı, Kujala skoru, sandalyeden kalkma testi, WOMAC, HSS ve UES-12 değerlendirildi. Hastaların son kontrolde standart diz röntgenleri çekilerek radyolojik ölçümleri yapıldı.
Bulgular: SR olanlarda diz önü ağrısı görülme sıklığı istatiksel olarak daha düşük saptanmıştır (p=0,021; p<0,05). Protez tipi MR olan olgularda, SR olanlara göre Kujala skoru istatistiksel olarak anlamlı düzeyde düşük saptanmıştır (p=0,04; p<0,05). SR hastalar son kontrolde anlamlı olarak daha iyi UES-12 (84,33 ± 18,85 ve 71,39 ± 24,88; p=0,014; p <0,05) ve WOMAC skoru (93,94 ± 5,84 ve 89,89 ± 6,92; p=0,003; p<0,05) sergiledi. Ameliyat sonrası EHA, sandalyeden kalkma testi, VAS, KSS, KSS fonksiyon, HSS açısından iki grup arasında fark yoktu (p>0.05).
Sonuç: Araştırmamızın sonuçları göstermiştir ki TDA ile femoral komponent tasarımından bağımsız olarak iyi klinik ve fonksiyonel sonuçlar elde edilmektedir. Diz önü ağrısı sıklığı ve şiddeti açısından SR tasarımlar MR tasarımlara göre daha iyi sonuçlar vermektedir. KSS ve HSS gibi dize spesifik fonksiyonel sonuçlar açısından femoral tasarımlar arasında fark bulunmazken, hastalığa bağlı fonksiyonları ölçen WOMAC skoru SR tasarımlarda daha iyi klinik sonuçlar sunar.

Abstract:
Objective: The advantage of single-radius (SR) design femoral components is that they create a longer extensor moment arm with a single instantaneous center of rotation located more posteriorly than multi-radius (MR) prostheses. Thus, it has been suggested that it will cause less anterior knee pain and provide more compatible patellofemoral movement. However, there is debate as to whether the SR TDA, which is a newer design, has superior functional results than MR TDA. The aim of this study; to compare the clinical and functional results of SR and MR femoral components in TKA.
Patients and Methods: A total of 74 patients who underwent TKA surgery by a single surgeon between 2018 and 2021 with the diagnosis of advanced osteoarthritis were included in the study. The patients were then divided into two groups according to their femoral component design: group SR (38 patients; 2 patients M, 36 patients F; mean age = 68.63 ± 7.68) and group MR (36 patients; 8 patients M, 28 patients F; mean age = 68.06 ± 7.73). The two patient groups were similar in age and body mass index (p > 0.05). Mean follow-up times were 30.39±7.74 (range, 15–45) and 37.92±10.54 (range, 12-48) months, respectively. The follow-up times of those with MR were found to be statistically significantly higher than those with SR (p=0.001; p<0.01). Knee range of motion, VAS, KSS, and KSS function scores were evaluated at the preoperative and final controls of the patients. In addition, anterior knee pain, Kujala score, chair rise test, WOMAC, HSS, and UES-12 were evaluated at the final follow-up.
Results: The incidence of anterior knee pain in patients with SR was found to be statistically lower than those with MR (p=0.021; p<0.05). The Kujala score was found to be statistically significantly lower in patients with prosthetic type MR compared to patients with SR (p=0.04; p<0.05). SR patients had significantly better UES-12 (84.33 ± 18.85 and 71.39 ± 24.88; p=0.014; p <0.05) and WOMAC score (93.94 ± 5.84 and 89.89 ± 6.92; p=0.003; p<0.05). There was no difference between the two groups in terms of postoperative ROM, chair rise test, VAS, KSS, KSS function, and HSS (p>0.05).
Conclusion: The results of our research showed that good clinical and functional results are obtained with TKA regardless of the femoral component design. SR prostheses show better results than MR prostheses in terms of frequency and severity of anterior knee pain. While there is no difference between femoral designs in terms of knee-specific functional results such as KSS and HSS, the WOMAC score, which measures disease-related functions, provides better clinical results in SR designs.