Çocuk femur diafiz kırıkları tedavisinde klinik sonuçlarımız
Clinical results in treatment of pedi̇atri̇c femoral shaft fractures
Yazar: LEVENT ADIYEKE
Danışman: PROF. DR. HASAN BOMBACI
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Haydarpaşa Numune Eğt. ve Arş. Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Özet


Giriş:

Çocukluk döneminde periost dokusunun kalın olması, kırık iyileşme potansiyelinin yüksek olması, büyüyen gelişen dinamik bir değişime potansiyeline bağlı remodeling yeteneğinin güçlü oluşu kırığın daha çabuk iyileşmesi ve daha az sekel bırakması ile sonuçlanmaktadır.
Çalışmamızda Sağlık Bakanlığı Haydapaşa Numune E.A Hastanesi 1. Ortopedi ve Travmatoloji kliniğinde 2004-2009 yılları arasında başvuran, klinik ve radyolojik veriler ışığı altında tanısı konulan 0-15 yaş arasındaki çocuk femur diafiz kırıklı olguları araştırıp literatür verileri altında çocuk femur diafiz kırıklarının tedavi prensipleri ve kendi klinik sonuçlarımızı derlemeyi amaçladık.

Materyal Metod:

Kliniğimizde çocuk femur diafiz kırığı endikasyonu dahilinde yatırılan hastalar çalışmaya dahil edildi.  Tüm olgularda yaralanma etiyolojisi, eşlik eden yaralanma, yaralanma şiddeti, hastaların cinsiyet dağılımı, yaş ortalaması, geliş anında kırığın lokalizasyonu ve kırığın tipi değerlendirildi.
Tüm hastalara ait kırık radyolojik verileri elde edilip klinik değerlendirme doğrultusunda konservatif veya cerrahi tedavi uygulanan hastaların tedavi sonucu değerlendirmeleri yapıldı. Hastaların tedavi öncesi ve sonrası radyolojik değişimleri kayıt edilerek tüm hastalarda tedavi sonrası sağlam taraf ile karşılaştırmalı ekstremite uzunluk farkı değerleri ile ayak uyluk açısı ve yürüme açısı ölçüm değerlendirmeleri yapıldı.

Bulgular:

Kliniğimizde yatırılarak tedavi edilen hastalardan 52 tanesine ulaşılarak son kontrolleri yapıldı. Hastaların 34'ü erkek 18'si kız idi.  Yaralanma etiyolojisinde 22 düşme, 19 trafik kazası, 9'u diğer sebeblere bağlı olarak ,1'i çocuk istismarı nedeniyle  ve 1 olgumuzda ateşli silah yaralanması sebebiyle meydana gelmiştir. Olgularımızdan 26 tanesinde sağ 25 tanesinde sol tarafta kırık vardı. 1 hastamızda bilateral femur diafiz kırığı vardı. Hastaların kırık tipine göre dağılmında 24  tranvers, 11 oblik , 15  spiral , 3  parçalı femur diafiz kırığı mevcuttu. Konservatif tedavi grubunda tedavi öncesi AP açılanma 13.5°, lat 15.25° tedavi sonrası AP açılanma 5.9°, lat 9.5° bulundu. Cerrahi tedavi grubunda tedavi sonrası AP açılanma 1.7°, lat 0.8° bulundu. Konservatif tedavi edilen 29 hastadan 7 tanesinde ortalama 8.8 mm uzuma, 3 hastada ortalama 8.3 mm kısalma 19 hastada ekstremite uzunlukları eşit olarak bulunmuştur.  Cerrahi olarak tedavi edilen 23 hastanın 24 ekstremitesinde 6 hastada ortalama 10.3 mm uzama, 2 hastada ortalama 3 mm kısalma 13  hastada ekstremite boyları eşit 2 hasta değerlendirme dışı burakılmıştır.


Sonuç:
Çocuk femur diafiz kırıkları oluşmasında etiyolojik sebepler içerisinde en sık olarak düşme ve ikinci sırada trafik kazaları olmuştur. Yaralanma erkek çocuklarda daha fazla idi. Çocuk femur diafiz kırıklarında kırık lokalizasyonu olarak en fazla 1/3 orta diafizer bölge olduğu ve karşılaşılan kırık tipien fazla transvers kırık tipi olduğu görüldü. Konservatif ve cerrahi yöntemlerin her ikisi ilede başarılı başarılı sonuçlar elde edildiği ve tedavi seçiminde eşlik eden ek yaralanma ve cerrahi endikasyonlar dışında primer tedavinin konservatif tedavi olarak düşünülmesi gerektiği, konservatif tedavi uygulanacağı durumlarda erken alçılama ve kapalı repozisyon uygulamasında kısalık, angulasyon ve rotasyon yönünden dikkatli olunması gerektiği buna bağlı sorunlarda traksiyon tedavisinin yararlı olduğu görülmüştür.

Abstract:
Abstract

Background:

The thickness of the periosteum tissue during childhood, the high potential for fracture healing, and the strong remodeling ability due to a growing dynamic change potential result in faster healing of the fracture and less sequelae. In our study, we investigated the cases of femoral diaphyseal fractures in children between the ages of 0-15, who were admitted to the Department of Orthopedics and Traumatology, Haydapaşa Numune Hospital, between 2004 and 2009. The aim of this study was to review the principles of treatment of child femoral diaphyseal fractures and their clinical results.

Methods:

The patients who were admitted to our clinic with the indication of child femur diaphyseal fracture were included in the study. In all cases, the etiology of injury, accompanying injury, severity of injury, gender distribution of patients, age of the fracture, localization of fracture at the time of arrival and type of fracture were evaluated. The fracture radiological data of all patients were obtained and the results of treatment were evaluated for conservative or surgical treatment in accordance with clinical evaluation. The radiological changes of the patients before and after treatment were recorded and after the treatment, the measurements of the foot-thigh angle and walking angle were made with the comparative extremity length difference values.

Results

52 patients were hospitalized in our clinic. 34 of the patients were male and 18 were female. In the etiology of injury, there were 22 falls, 19 traffic accidents, 9 due to other causes, 1 due to child abuse and 1 in our case due to gunshot wounds. 26 of the cases had fractures on the left side of the right 25 patients. One patient had bilateral femoral diaphyseal fracture. There were 24 tranvers, 11 oblique, 15 spiral and 3-piece femoral diaphyseal fractures according to the fracture type. In the conservative treatment group, pretreatment AP angle was found as 13.5 °, lateral angle 15.25 ° after the treatment, AP angulation was found to be 5.9 °, lateral angulation 9.5 °. In the surgical treatment group, AP angulation after treatment was found to be 1.7 °, lat 0.8 °. Of the 29 patients who were treated conservatively, 7 were found to be average 8.8 mm longer and 3 patients average 8.3 mm shorter and the extremity lengths were equal in 19 patients. Of the 24 patients who were treated surgically, 6 of the 24 femurs were avarage 10.3 mm longer, 2 femurs an average of 3 mm shorter and the extremity lengths are equal in 13 patients. Two patients were excluded from the evaluation.

Conclusion

In the formation of child femur diaphyseal fractures, the most common cause was the fall and the second was traffic accidents. The injury was more in boys. It was found that there were more 1/3 mid-diaphyseal region fractures in the localization of fractures in children's femoral diaphyseal fractures. The type of fracture was more transverse fracture type. It was found that successful results were obtained with both conservative and surgical methods and primary treatment should be considered as conservative treatment if there is no additional injury and surgical indications in the choice of treatment. In cases where conservative treatment is to be applied, it is seen that early casting and closed reposition application should be careful in terms of shortening, angulation and rotation and traction treatment is beneficial in related problems.