Non-nörojenik alt üriner sistem semptomları olan çocuklarda klinik semptomların ve tanısal tetkiklerin uzun dönem sonuçlar üzerindeki prognostik değeri
The prognostic significance of clinical symptoms and diagnostic tests on children with non-neurogenic lower urinary tract symptoms
Yazar: ALP TUNA BEKSAÇ
Danışman: PROF. DR. SERDAR TEKGÜL
Hacettepe Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Üroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2016
Konu: Üroloji = Urology
Dizin: Prognoz = Prognosis ; Solunum volümü = Tidal volume ; Teşhis teknikleri-ürolojik = Diagnostic techniques-urological ; Teşhis-ayırıcı = Diagnosis-differential ; Çocuk hastalıkları = Child diseases ; Çocuklar = Children ; Ürinasyon = Urination ; Ürinasyon bozuklukları = Urination disorders ; Üriner inkontinans = Urinary incontinence

Özet:
AÜSS nedenli çocuk üroloji polikliniğine başvuran hastalara yapılan tanısal tetkiklerin prognostik değerini araştırmak amacıyla 2006-2013 yılları arasında 240 hasta çalışmaya alındı. Çalışmaya sadece 5-14 yaş arasındaki çocuklar alındı. Eşlik eden vezikoüreteral reflü (VUR), nörojenik mesane ve monosemptomatik enürezis nokturna olan hastalar çalışmaya alınmadı. Ortanca takip süresi 60,5 aydı. Hastaların hepsine üroterapi verildi. Antibiyotik baskılama tedavisi, antikolinerjik tedavisi, ve/veya ek tedaviler gerekli görüldüğünde verildi. Hastalar kür (%62,2), düzelme (%28,1), stabil durum (%9,7) olmak üzere üç gruba ayrıldı. Kliniğin düzelmesi üç ayrı kriterde olarak ayrı ayrı incelendi. Hasta ailesi ile görüşülerek klinik semptomlarda gerileme olduğunun saptanması öznel başarı olarak nitelendi. Tedavi sonrasında işeme bozukluğu semptom skoru (İBSS) <9 olması nesnel başarı olarak nitelendi. Klinikte belirgin düzelme olana kadar geçen süre ise değerlendirilen üçüncü tedavi parametresiydi. Öznel başarı ile nesnel başarı arasında pozitif korelasyon vardı (p<0,001; bağlılık indeksi 0,574). Tanı anındaki hasta yaşının prognoza etkisi olmadığı görüldü (p=0,055). Klinik prezentasyonun prognostik değeri yoktu (p=0,647). İdrar yolu enfeksiyonu öyküsünün olmasının prognoza etkisi yoktu (p=0,291). Hastalar verilen tedaviye göre 4 gruba ayrıldı (üroterapi, üroterapi + antikolinerjik, üroterapi + antibiyotik, üroterapi + antikolinerjik + antibiyotik). Antibiyotik baskılama tedavisi (p=0,046), antikolinerjik tedavisi (p=0,022) veya birden fazla ilaç tedavisinin (p=0,039) tedavi yanıtına kadar geçen sürenin uzamasına neden olduğu görüldü. Tanı anında ultrasonda mesane duvar kalınlık artışı görülmesinin prongoza etkisi olmadığı görüldü (p=0,319). Yaşa göre beklenen mesane kapasitesinin %10'undan fazlasının işeme sonrası rezidü olarak kalması kötü prognostik faktör olarak bulundu (p=0,041). İşeme sonrası rezidü olmayan hastalarda, rezidü olan hastalara göre başarı şansı 2,99 kat daha fazla olarak bulundu. Üroflovmetrideki işeme paterninin prognoza etkisi yoktu (p=0,188). Fakat, hasta takiplerinde klinik düzeldikçe işeme paterninin de düzeldiği görüldü (p=0,001). Tanı anındaki işeme bozukluğu semptom skoru (İBSS) değerinin prognostik değeri yoktu (p=0,312), fakat İBSS yükseldikçe tedavi yanıtına kadar geçen sürenin daha uzadığı bulundu (p=0,002). Hasta semptomları arasında sadece nokturnal enürezisin tedavi yanıtına kadar geçen süreyi olumsuz etkilediği görüldü (p=0,005).

Abstract:
We have retrospectively analyzed the data of 240 patients who have been evaluated by our pediatric urology clinic between 2006 to 2013 due to non-neurogenic lower urinary tract dysfunction. All children were between 5-14 years of age. All children who had co-existing vesicoureteral reflux, neurogenic bladder or monosymptomatic nocturnal enuresis were excluded from the study. Median follow-up was 60.5 months. Primary treatment was urotherapy. Pharmacologic treatment and/or other treatments were given if necessary. Patients were separated into three groups consisting of cured patients (62.2%), patients who got better (28.1%) and stable disease (9.7%). Clinical outcome was evaluated in three categories. Clinical outcome based on the interview with the child's parents were evaluated as subjective success. Dysfunctional scoring and incontinence scoring system (DVISS) score below 9 after treatment was evaluated as objective success. Third outcome was the pace of recovery. There was positive correlation between objective and subjective success criteria (p<0.001, index 0.574). Patient's age at first visit did not have any prognostic value (0.055). Clinical presentation had no prognostic value (p=0.647). History of urinary tract infections (UTI) had no prognostic value (0.291). Patients were divided into four groups in terms of the given treatment (urotherapy only, urotherapy + anticholinergic, urotherapy + antibiotic supression, urotheraoy + anticholinergic + antibiotic supression). Prescription of antibiotic supression (p=0.046), anticholinergics (p=0.022) and multiple medications (p=0.039) were associated with longer time passed until significant clinical response. Bladder wall thickness at initial ultrasound was not associated with prognosis (0.319). Postvoiding residue (PVR) higher than 10% of expected bladder capacity was considered as increased PVR. Increased PVR was found to be a bad prognostic factor (p=0.041). Patients without increased PVR were 2.99 times more likely to get better compared to patients with increased PVR. Voiding pattern on uroflowmetry (UF) at the time of diagnosis had no prognostic value (p=0.188). We found that as the patients got better, so did the voiding pattern on UF (p=0.001). DVISS score did not have a prognostic value (p=0.312), however increased DVISS score was associated with slower pace of recovery (p=0.002). Amongst the clinical complaints, only nocturnal enuresis effected the time pace of recovery (p=0.005).