ST segment yükselmeli miyokard infarktüsü hastalarında trombüs yükünün ilk akım sağlanması öncesi veya sonrasında hesaplanmasının klinik sonuçlarla ilişkisi
The relationship between clinical outcomes and calculation of thrombus burden before or after initial flow in patients with ST segment elevation myocardial infarction
Yazar: OĞUZHAN BİRDAL
Danışman: YRD. DOÇ. DR. SELİM TOPCU
Atatürk Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2017
Konu: Kardiyoloji = Cardiology
Dizin: Kalp hastalıkları = Heart diseases ; Koroner arter bypass = Coronary artery bypass ; Miyokard enfarktüsü = Myocardial infarction ; Perfüzyon = Perfusion ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies ; ST segmenti = ST segment ; Tromboz = Thrombosis

Özet:
Giriş: ST segment yükselmeli miyokard infarktüsü (STEMİ) tedavisinde standart tedavi primer perkütan koroner girişimdir (PPKG). PPKG ile miyokardiyal ve epikardiyal perfüzyon genellikle sağlanmakla birlikte infarktla ilişkili arterin (İİA) trombüs yükü, işlem başarısını ve klinik sonuçları olumsuz etkilemektedir. Çalışmamızda STEMİ hastalarında, trombüs yükünün ilk akım sağlanması öncesi veya sonrasında hesaplanmasının klinik sonuçlarla ilişkisini araştırdık. 
Metot: Çalışmamıza retrospektif olarak Mayıs 2012 - Kasım 2015 yılları arasında STEMİ tanısıyla başvuran 1376 hasta dahil edildi. Sadece balon anjioplasti yapılan ve acil koroner arter by-pass greft (KABG) cerrahisine gidecek olan hastalar çalışmaya dahil edilmedi. Hastaların başlangıçtaki klinik ve demografik özellikleri hastane kayıtlarından elde edildi. Hastaların bazal ve final (tel ile lezyon geçildikten ya da küçük balon şişirildikten sonra) trombüs yükleri TIMI trombüs sınıflandırması kullanılarak hesaplandı. Çalışmamızın sonlanım noktaları PPKG sonrası no-reflow (akımsızlık) gelişimi ve 1 yıllık takipte tüm nedenlere bağlı ölüm olarak tanımlandı ve p değerinin <0,05 olması istatiksel önemlilik sınırı olarak belirlendi.
Bulgular: Hastaların işlem sonrası kayıtları incelendiğinde 169 hastada (%12,3) no-reflow geliştiği tespit edildi. Hesaplanan bazal trombüs yükünün işlem sonrası no-reflow ile ilişkili olduğu tespit edildi (p< 0,001). Ayrıca ileri yaş (p< 0,001), uzun ağrı kapı zamanı (p< 0,001) ve artmış kan glukoz düzeyi (p: 0,032) de no-reflow ile ilişkili bulundu. Hesaplanan final trombüs yükünün 1 yıllık tüm nedenlere bağlı ölüm ile ilişkili olduğu tespit edildi (p: 0,047). İleri yaş (p< 0,001) yüksek Killip sınıfları (p: 0,003) artmış beyaz küre (p: 0,001) ve düşük tahmini glomeruler filtrasyon hızının (p< 0,001) da 1 yıllık tüm nedenlere bağlı ölüm ile ilişkili olduğu tespit edildi.  
Sonuç: Çalışmamızda bazal trombüs yükünün no-reflow ile, final trombüs yükünün ise 1 yıllık tüm nedenlere bağlı ölüm ile ilişkili olduğunu tespit ettik. Yani trombüs yükünün ilk akım sağlanması öncesi veya sonrasında hesaplanmasının klinik sonuçlar üzerine farklı etkileri olduğunu düşünmekteyiz. 
	
Anahtar kelimeler: Miyokard infarktüsü, trombüs yükü, no-reflow

Abstract:
Introduction: Primary percutaneous coronary intervention (PPCI), is the standard treatment in patients with STEMI. Although myocardial and epicardial perfusion is usually achieved with PPCI, infarct-related arterial (IRA) thrombus burden negatively affects procedural success and clinical outcomes. In our study, we investigated the relationship between thrombus burden in patients with STEMI before and after initial flow, and clinical outcomes. 
Method: We retrospectively enrolled 1376 patients with STEMI between May 2012 - November 2015. Patients who underwent only balloon angioplasty and would go to emergency coronary artery bypass graft (CABG) surgery were not included in the study. Initial clinical and demographic characteristics of the patients were obtained from hospital records. Thrombus burden were calculated using the TIMI thrombus score, baseline and final (after wire inflation or small balloon dilatation). The endpoints of our study were defined as no-reflow development after PPCI and death due to all causes at 1-year follow-up. Statistical significance was defined as <0.05 for p value. 
Results: After the post-procedural records of the patients were examined, no-reflow was detected in 169 patients (12,3%). It was determined that the calculated basal thrombus burden was associated with post-procedural no-reflow (p< 0.001). It was also associated with no-reflow in older age (p< 0.001), longer pain to door time (p< 0.001) and increased blood glucose level (p: 0.032). The calculated final thrombus burden was found to be related to 1-year all-cause mortality (p: 0.047). It was also associated with 1-year all-cause death in older age (p< 0.001), high Killip scores (p: 0,003), increased white blood cell (p: 0.001) and low estimated glomerular filtration rate (p< 0.001).
Conclusion: In our study, we found that basal thrombus burden was associated with no-reflow and final thrombus burden was associated with 1-year all-cause mortality. That is, we think that the calculation of the thrombus burden before or after the initial flow of current has different effects on the clinical outcomes.
	Key words: Myocardial infarction, thrombus burden, no-reflow