Kedi ve köpeklerde açık kırıkların sağaltım teknikleri ve sonuçlarının değerlendirilmesi
Evaluation of treatment techniques and results of open fracturesof cats and dogs
Yazar: BURAK GÜRKAŞ
Danışman: DOÇ. DR. MURAT KARABAĞLI ; PROF. DR. KÜRŞAT ÖZER
İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Cerrahi (Veterinerlik) Ana Bilim Dalı / Veteriner Cerrahi Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Veteriner Hekimliği = Veterinary Medicine
Dizin: Cerrahi-veteriner hekimlik = Surgery-veterinary

Özet:
Açık kırıklar, veteriner hekimlikte sık karşılaşılan ve bilinçli ilk müdehalenin olgunun seyrini tamamıyla değiştirdiği olgulardır. İlk müdahale yara debridmanı, açık kırığın reddi, uygun antibiyotiğin hızlıca başlanması ve hızlı bir şekilde operasyon planlanmasıdır. Bu tez çalışması ile kedi ve köpeklerin açık ekstremite kırıklarının sağaltım teknikleri ve sonuçları değerlendirildi.
    Tez çalışmasının materyalini çeşitli tiplerde açık kırığı olan 33 kedi ve 7 köpek oluşturdu. Olguların hepsine açık redüksiyon uygulanarak pin, plak veya eksternal fiksatör yerleştirildi. Bu materyaller tek olarak kullanıldığı gibi kombinasyonları da kullanıldı. Olgulardan 11 kedi ve 1 köpeğe sadece intramedullar pin, 2 kediye plak ve ESF, 2 kediye intramedullar pin ve plak uygulandı, 17 kedi ve 7 köpek olguya tek veya modifiye şekilde ESF uygulandı. Tüm hastaların operasyondan sonra değerlendirilmesi yapıldı. Açık kırığın tipine göre kontrol planlaması hastaya özel oluşturuldu. Hastaların radyografik kontrolleri 0., 15., 30., 60. ve gerekirse 90. günlerde olmak üzere planlandı. Sadece intramedullar pin uygulanan hastalara atelli Robert-Jones bandajı uygulandı. Tüm hastalarda başlangıç antibiyotiği olarak geniş spektrumlu olduğu bilinen 1. kuşak sefalosporin (sefazolin) kullanıldı. Kontaminasyon riski yüksek olan olgularda gentamisin 2. antibiyotik olarak eklendi. Yapılan kontrollerde en sık görülen minör komplikasyon eksternal fiksatörün pin dibi enfeksiyonu iken, en sık görülen majör komplikasyon 2 olguda nonunion şekillenmesiydi. Çeşitli sebeplerden 3 olgu kaybedildi. Olguların 35'inde (%87,5) ise başarılı sonuç elde edildi. Stabilizasyon teknikleri kendi aralarında karşılaştırıldıklarında başarılı iyileşme oranları arasında fark görülmedi. Uygun antibiyotik seçimi ve rijit fiksasyon sağlayan tekniğin birleşimi ile açık kırıklarda başarı sağlandığı belirlenmiştir.
  Veteriner hekimlikte uygulama, takip, hastaya uyum zorluğu sebebiyle eksternal fiksatör kullanımı kısıtlıdır ve bu konuda yapılan çalışmalar insanlara oranla çok azdır. Çalışmalarda hala en çok insan kaynakları referans olmaktadır, bu çalışmanın açık kırık tedavisine katkısı olacağı düşünülmektedir.

Abstract:
Open fractures are common in veterinary medicine, and a well-informed initial intervention can significantly alter the course of the condition. The first intervention includes wound debridement, addressing the open fracture, promptly initiating appropriate antibiotics, and swiftly planning surgery. This thesis evaluates the treatment techniques and outcomes of open extremity fractures in cats and dogs.
    The study's material consisted of 33 cats and 7 dogs with various types of open fractures. All cases underwent open reduction, followed by the placement of pins, plates, or external fixators. These materials were used either alone or in combinations. Specifically, 11 cats and 1 dog received only intramedullary pins, 2 cats received plates and external skeletal fixators (ESF), 2 cats received intramedullary pins and plates, and 17 cats and 7 dogs received ESF either alone or in modified forms. Postoperative evaluations were conducted for all patients. Follow-up plans were tailored to each patient based on the type of open fracture. Radiographic assessments were scheduled for days 0, 15, 30, 60, and, if necessary, 90. Patients who only received intramedullary pins were also given Robert-Jones bandages with splints. As the initial antibiotic, cefazolin, a first-generation cephalosporin known for its broad spectrum, was used in all cases. Gentamicin was added as a second antibiotic for cases with a high risk of contamination. The most common minor complication observed was pin tract infection with the external fixator, while the most common major complication was nonunion in 2 cases. Three cases were lost due to various reasons. Successful outcomes were achieved in 35 cases (87.5%). When comparing the stabilization techniques, there was no significant difference in the rates of successful healing.
    It was determined that success in treating open fractures can be achieved through the combination of appropriate antibiotic selection and the use of techniques that provide rigid fixation. In veterinary practice, the use of external fixators is limited due to difficulties in application, follow-up, and patient compliance. There are far fewer studies in this area compared to human medicine. Human studies are still the most referenced, and it is believed that this study will contribute to the treatment of open fractures in veterinary medicine.