Uzun random paternli deri fleplerinin yaşayabilirliğinde timokinonun etkisi, deneysel çalışma
Investigation of the  effects of thymoqinone on random flap viability, experimental study
Yazar: GÜLSÜM ÇEBİ
Danışman: PROF. DR. YAĞMUR AYDIN
İstanbul Üniversitesi / Cerrahpaşa Tıp Fakültesi / Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2014
Konu: Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi = Plastic and Reconstructive Surgery
Dizin: Cerrahi flepler = Surgical flaps ; Cerrahi-plastik = Surgery-plastic ; Doku yaşaması = Tissue survival ; Gref yaşaması = Graft survival ; Sıçanlar = Rats ; Timokinon = Thymoquinone

Özet:
Giriş Ve Amaç: Deri defektlerinin kapatılmasında lokal flepler  doku uyumu ve kolay uygulanabilirliği nedeni ile sıklıkla tercih edilmektedir. Bu  fleplerin özellikle random beslenme paternli olanlarında distal kısımda perfüzyon yetersizliğine bağlı gelişen nekroz önemli bir problem olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu da tedavi süresini uzatmakta ve ikincil cerrahi girişimlere ihtiyaç doğurmaktadır. Cerrahi geciktirme yöntemleri ve çeşitli farmakolojik ajanlarla flep yaşayabilirliğini artırmaya yönelik çok sayıda çalışmalar yapılmıştır ve değişik oranlarda başarı elde edilmiştir. Antioksidan ajanların serbest radikalleri yok etmek yolu ile flep yaşayabilirliğini arttırdığı bilinmektedir.
Bu deneysel çalışmanın amacı antioksidan özelliği bilinen  thymoquinonun random flep yaşayabilirliği  üzerine olası etkilerini göstermek ve bu sayede bu fleplerin klinik kullanımını arttırmaktır.
Materyal Ve Metod: Çalışmada  ağırlıkları 200–250 gram arası değişen 24 adet Sprague Dawley cinsi dişi albino sıçan kullanıldı. Kontrol, sham ve deney grubu olmak üzere rastgele seçilmiş 8'er sıçandan oluşan 3 grup oluşturuldu. Sıçanlarda 3x9 cm.lik modifiye  McFarlane flep modeli kullanıldı. Kontrol grubuna flep elevasyonu sonrası 10 gün boyunca sadece yara bakımı yapıldı. Sham grubundaki sıçanlara post operatif dönemde 10 gün boyunca intraperitoneal DMSO solüsyonu, deney grubuna 10 gün boyunca intraperioteal  thmoquinone enjekte edildi. 10 gün sonra deney sonlandırılarak fleplerde alan ölçümü için fotoğraflama, biyokimyasal inceleme için serum ve doku, histopatolojik inceleme için doku örnekleri alındı. Fleplerde nekroz alanları,  inflamatuar hücre, kollajen, fibroblast yoğunluğu, anjiogenez, serum ve doku total antioksidan kapasite ve lipid peroksidasyon yıkım ürün olan  MDA düzey ölçümleri yapıldı.
Bulgular: Çalışma verileri değerlendirilirken biyokimyasal veriler ve alan ölçümlerinin karşılaştırılmasında  Kruskal Wallis testi ve Mann Whitney U testi, histopatolojik değerlerin karşılaştırılmasında Fisher Freeman Halton Exact test kullanıldı.  Deney grubunda nekroz alanlarında diğer gruplara göre anlamlı derecede azalma tespit edildi. Biyokimyasal incelemelerde serum ve doku örneklerinde total antioksidan kapasitede anlamlı artış ve MDA düzeylerinde anlamlı azalma tespit edildi. Histopatolojik incelemelerde inflamatuar hücre düzeyinde, firoblast oluşumunda, anjiogenezde gruplar arasında  anlamlı fark gözlenmedi. Deney grubunda kollajen yoğunluğu daha fazla ve kollajen yapısının daha düzenli olduğu görüldü.
Sonuç:Thmoquinonun  antioksidan etkinlik göstererek flep yaşayabilirliğini arttırdığı ve anlamlı antiinflamatuar, anjiogenetik etki göstermemekle birlikte yara iyileşmesine olumlu katkı sağladığı çalışmamızda gösterilmiştir. Thymoquinon'un gelecekte  klinikte yükse riskli vakalarda distal flep nekrozunu azaltma amaçlı kullanılabileceğini düşünmekteyiz.

Abstract:
Introduction : Local flaps are frequently preferred in the closure of skin defects  due  to better  tissue compatibility and  ease of application, However, tissue necrosis in distal portions of  the flaps caused by insufficient vascular perfusion, especially in  random patterned flaps, is still a major drawback. It may increase  the duration of treatment and cause the need for secondary surgeries. Many clinical and experimental studies, including surgical delay methods and various pharmacological agents, have been carried out to improve the viabilty of skin flaps, with various  success  degrees. Antioxidants are known to increase flap viabilty by destroying  free radicals.      
The purpose of this study is to demonstrate the potential effects of thymoquinone, a well known antantioxidant  agent, on random flap viability and thus to improve the clinical use of these flaps.
Material and Methods: In this study, 24 Sprague Dawley  female albino rats weighing between 200-250 grams  were used. Three groups consisting of randomly selected 8 rats were formed, as study, sham and control groups. Modified McFarlane flap model sized  3x9 cm.  was used. In control group, only local wound care was carried out for ten days  after flap elevation. In sham group, daily intraperitoneal DMSO solution was enjected in the post operative 10 day  period. In the study group thymoquinone and DMSO solution were injected intaperioneally together. 10 days later, the study was terminated and flaps were photographed for necrotic area measurements, tissue and blood samples were taken out for biochemical and histopathological studies. In biochemical studies, tissue and serum total antioxidant capacity and MDA levels were measured, as a degradation product of lipid peroxidation. Histopathological studies included   inflammatory cell infilration, collagen, fibroblasts formation and, angiogenesis.
Results: Data from the necrotic area measurements and biochemical analysis were evaluated  with Kruskal-Wallis test and Mann-Whitney U test. Fisher Freeman Halton Exact test was used  for comparison of histopathological analysis results. There were significant decrease in the necrotic areas of  flaps in the study group. Serum and tissue antioxidant levels were significantly high and MDA levels were significantly low. Histopathological  examination  showed no significant difference in infammatory cell infiltration, fibroblast formation or anjiogenesis between the groups. However  collagen density in the  study group were found to be more than the other groups and the structure was betterly formed.
 Conclusion: Thmoquinone  increases the flap viability due to its antioxidant properties  and it has a positive contribution on wound healing although it has no significant  anti-inflammatory  or anjiogenetic  activity. In the future, we think  that it can be  clinically useful for preventing distal flap necrosis in patients with high risk.