Tibia distal diafiz kırıklarının distal bolt kilitlemeli (DSBLS) intramedüller çivi ile kilitli plak karşılaştırılması
Comparison of distal bolt locking (DSBLS) intramedullary nail and locked plate of distal diaphysis fractures of the tibia
Yazar: SEBAHATTİN DEMİR
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ RAMAZAN ATİÇ
Dicle Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2019
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Kemik plakları = Bone plates ; Kemik çivileri = Bone nails ; Kırık fiksasyonu-intramedüller = Fracture fixation-intramedullary ; Ortopedi = Orthopedics ; Tibia = Tibia ; Tibial kırıklar = Tibial fractures

Özet:
ÖZET
Giriş ve Amaç: Bu çalışmada; Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi kliniğinde 2011 ile 2017 tarihleri arasında takip edilen tibia distal diafiz kırıklı hastalara yapılan kilitli plak vidalama ile bolt kitlemeli çivilerin klinik ve radyolojik olarak karşılaştırılması amaçlandı.
Materyal ve Metod: Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi Kliniğinde, 2011 ve 2017 tarihleri arasında tibia distal diafiz kırıklarıile hastanemize başvuran ve takip süresi en az 12 ay olan 40 hasta çalışmaya dahil edilip retrospektif incelendi. Çalışmamızda20 hasta Kilitli plak vidalama ve 20 hasta Bolt kitlemeli intramedüller çivi (DSBLs)gruplarına ayırılarak incelemeye dahil edildi.Kırık tiplerini belirlemek için OTA/AO ve açık kırıklarda gustilo anderson sınıflama sistemi kullanıldı. Hastaların fonksiyonel sonuçları AOFAS skorlama sistemi kullanılarak değerlendirildi.
Bulgular:Çalışmamızda hastaların 13'ünün kadın, 27'sinin de erkek olduğu görüldü. Erkek hastaların %70'inin çivi tedavisi, %65'inin de plak tedavisi gördüğü görüldü. Hastaların yaş ortalamasına bakıldığında çivi tedavisi gören hastaların yaş ortalamasının 34.85 (18-74) yıl, plak tedavisi gören hastaların ise yaş ortalamasının 39.85 (18-68) yıl olduğu görüldü. Çivi tedavisi ve plak tedavisi gören hasta grupları ile yaş ortalaması arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmadığı görüldü (p>0.05).Araştırmada çivi tedavisi gören hastaların %30'unun ve plak tedavisi görenlerin %35'ininaraç dışı trafik kazası (ADTK) sonucu yaralandıkları, çivi tedavisi gören grubun %20'sinin ve plak tedavisi grubun %30'unun da basit düşme ile yaralandıkları görüldü. Çivi tedavisi ve plak tedavisi gören hasta grupları ile Gustilo Anderson kırık sınıflaması arasında istatistiksel olarak anlamlı fark görüldü (p<0.05).  Gustilo anderson Tip-II (n=8) ve Kapalı (n=7)  kırık olan hastalara çivi tedavisi daha çok uygulanırken, plak tedavisi gören olguların çoğu kapalı (n=15) kırık türüne sahiptir. Çivi tedavisi grubunun radyolojik AP grafilerinde ki açılanma değerinin ortalaması 4.13° (1-13) iken Plak tedavisi için bu değer 2.94°(1-8)'dir.Lateral grafileride ki açılanma değeri hastaların tedavi yöntemine göre istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermektedir (p<0.05). Lateral grafideki açılanma ortalaması çivi tedavisi görenlerde 1.50° (1-3) iken plak tedavisi görenlerde 3.12° (1-11)'dir. Radyoloji tam kaynama süresi uygulanan tedavi yöntemine göre anlamlı farklılık göstermiştir (p<0.05). Tam kaynama süresi ortalaması plak tedavisi gören hastalarda 32.60±6.90 (24-56), çivi tedavisi uygulanmış hastalarda 29.00±9.87(20-52) olduğu görüldü. Tam kaynama süresi ile plak tedavisi ve çivi tedavisi görenler arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu görüldü (p<0.05). Tam yük verme süresi çivi tedavisi gören hastalarda7.70±2.34(6-16) hafta iken plak tedavisi görmüş hastalarda23.00±6.85(16-44) hafta olarak görüldü. Tam yük verme süresi ile plak tedavisi ve çivi tedavisi görenler arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu görüldü (p<0.01). Tam yük verme süresi çivi tedavisi uygulanan hastalarda daha kısadır. Hastaların ortalama AOFAS skoru ortalaması plak tedavisi gören hastalarda 93.45±6.01 (84-100), çivi tedavisi uygulanmış hastalarda91.00±9.12 (70-100) olduğu görüldü.
Sonuçlar:Tibia distal diafiz kırıklarında yeni geliştirilmiş DSBLs kilitlemeli intramedüller çiviler de kilitli plaklar kadar iyi sonuçlar vermektedir. Yük verme ve kaynama süreleri bakımından daha üstün olması immobilizayona bağlı görülebilen komplikasyonları azaltabilir.
Anahtar Kelimeler: Tibia distal diafiz, kırık, intramedüller çivi, kilitli plak

Abstract:
ABSTRACT
Introduction and Objective: In this study, it was aimed to clinically and radiologically compare the locking plate screws and bolted locking screws in patients with tibial distal diaphyseal fractures, who have been followed-up at Dicle University Faculty of Medicine, Orthopedics Clinic between 2011 and 2017.
Materials and Methods: A total of 40 patents with tibial distal diaphyseal fractures, who admitted to the Dicle University Faculty of Medicine, Orthopedics Clinic between 2011 and 2017 and followed-up at least for 12 months, were examined retrospectively. In our study, 20 patients were included in the locking plate screwing group and 20 patients were included in the distal supportive bolt-locking screw (DSBLs) group. OTA/AO and Gustilo Anderson classification system, in open fractures, was used for determining the types of fractures. The functional results of the patients were evaluated using the AOFAS scoring system.
Results: In our study, 13 of the patients were female and 27 were male. Of the male patients, 70% had nailing treatment and 65% had plate treatment. The mean age of the patients who underwent nailing treatment was 34.85 (18-74) yearsand the mean age of the patients underwent plate treatment was 39.85 (18-68) years. There was no statistically significant difference between the nail treatment and plate treatment groups in terms mean age (p>0.05). In the study, 30% of the patients who received nailing treatment and 35% of those who received plate treatment were found to be injured by non-vehicle traffic accident, and 20% of the nail treatment group and 30% of the plate treatment group were found to be injured by a simple fall. A statistically significant difference was found between the nail treatment and plate treatment groups in terms of Gustilo Anderson fracture classification (p<0.05). Nail treatment was more common in patients with type-2 (n=8) and closed (n=7) fractures, whereas most of the patients who undergo plate treatment had closed (n=15) fractures. While the mean AP radiograph angles of nail treatment group was 4.13°(1-13), this value for the plate treatment group was 2.94°(1-8). Lateral radiographs showed statistically significant differences according to the treatment method (p<0.05). The mean angle in lateral graphs was 1.50° (1-3) in the nail treatment group, whereas it was 3.12° (1-11) in those who received plate treatment. Radiology showed that there was a significant difference between the mean time to complete union, according to the treatment method (p<0.05). The mean time to complete union was 32.60±6.90 in patients who received plate treatment, whereas it was 29.00±9.87 (20-52) in patients who received nailing treatment. There was a statistically significant difference between the plate treatment and nail treatment group in terms of complete union time (p<0.05). The FWB time was found to be 7.70±2.34 (6-16) weeks in patients undergoing nail treatment and 23.00±6.85 (16- 44) weeks in plate treatment group. There was a statistically significant difference in terms of the FWB time between the patients who had undergone plate treatment and nail treatment (p<0.01). The FWB time was shorter in patients who underwent nail treatment. The mean AOFAS score of the patients who had plate treatment was 93.45±6.01 (84-100), and 91.00±9.12 (70-100) for the patients who underwent nail treatment.
Conclusions: Recently developed DSBLs locking IM nails are as good as the locking plates in the distal tibial diaphysis fractures. Its superiority in terms of FWB and union times may reduce complications due to immobilization.
Keywords: Tibial distal diaphysis, fracture, intramedullary nail, locked plate