Kötü over yanıtlı infertil olgularda vücut kitle indeksinin intrasitoplazmik sperm enjeksiyonu siklus sonuçlarına etkisi
Effect of body mass index on the outcome of ICSI cycles among patients with poor ovarian response
Yazar: SUZAN DÜZKAR GÖZLÜ
Danışman: PROF. DR. SADIK ŞAHİN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / ​Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç: Bu çalışmada amacımız intrasitoplazmik sperm enjeksiyonu (ICSI) yapılan kötü over yanıtlı infertil olgularda vücut kitle indeksi (VKİ)'nin başta klinik gebelik sonuçları olmak üzere intrasitoplazmik sperm enjeksiyonu siklus sonuçları üzerine etkisini değerlendirmektir.

Materyal ve Metod:  Prospektif randomize çalışma Mayıs 2023 - Ocak 2024 tarihleri arasında Sağlık Bilimleri Üniversitesi İstanbul Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi'nde, Kadın Hastalıkları ve Doğum Tüp Bebek kliniğinde gerçekleştirildi. Normal adet döngüsü olan, önceki histerosalpingografi veya histeroskopi ile doğrulanan normal uterin kaviteye sahip, kötü over yanıtı tanısı almış 23 yaş ve üzeri 108 hasta prospektif olarak incelendi. Kötü over yanıtı tanımı Bologna kriterlerine göre yapıldı. Kontrollü ovaryen hiperstimülasyona başlamadan önce tüm olguların demografik özellikleri kaydedildi; VKİ'ne göre hastalar Grup 1 (VKİ <30 kg/m2 ) ve Grup 2 (VKİ ≥30 kg/m2) olarak iki grupta incelendi ve katılımcıların ICSI siklus sonuçları karşılaştırıldı.

Bulgular: Her iki grup arasında infertilite türü açısından herhangi bir farklılık bulunmamakta olup, primer infertil olgular her iki grup için çoğunluğu oluşturmaktadır. Yaş dağılımı ve infertilite süresi açısından değerlendirilme yapıldığında, Grup 2'deki olguların yaş ortalaması ve infertilite süresi Grup 1'e kıyasla anlamlı derecede yüksektir. İki grup önceki başarılı ve başarısız in vitro fertilizasyon (IVF) siklusları ve bazal hormon profili (FSH, E2, AMH, TSH, PRL) açısından değerlendirilmiş ve gruplar arası anlamlı bir fark görülmemiştir. İki grup arasındaki bazal antral folikül sayısı istatistiksel olarak anlamlı fark göstermektedir (p < 0.05). Grup 1'deki bireyler, Grup 2'ye kıyasla daha yüksek  ortalama folikül sayısına sahiptir. Stimülasyon siklusunun özelliklerine ilişkin olarak, toplam uygulanan gonadotropin dozu ve gonadotropin stimülasyon süresine ek olarak antagonist kullanım süresi açısından iki grup arasında istatistiksel açıdan anlamlı fark yoktur. Ancak iki grup arasında gonadotropin stimülasyonunu takiben HCG enjeksiyonu günü estradiol düzeyinde istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p < 0.05). Grup 1'deki bireylerde daha yüksek ortalama estradiol düzeyi bulunmaktadır.
Genel olarak toplam oosit sayısı, matür oosit oranı, fertilize olan oosit sayısı, fertilizasyon oranı, elde edilen toplam embriyo sayısı ve embriyo kalitesi açısından iki grup arasında anlamlı fark görülmemiştir. Grup 1 ve Grup 2 arasında kimyasal gebelik oranları açısından istatistiksel olarak anlamlı  fark saptanmamıştır. Klinik gebelik başarısının Grup 1 için %22 (n:12), Grup 2 için %9 (n:5) olduğu dikkate alınırsa, neredeyse %50'den fazla bir fark olduğu görülmekte olup, istatistiksel açıdan anlamlı farklılık saptanmasa da (p:0.064), gruplar arasında dikkate değer bir fark olduğu söz konusudur.

Sonuç: Kimyasal gebelik oranlarına bakıldığında her iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmamıştır. Ancak, klinik gebelik oranları açısından Grup 1'in bir miktar avantajlı olduğu gözlemlenmiştir. Klinik gebelik başarısı açısından iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmasa bile bu bulgular, VKİ'nin infertilite tedavisinde bir faktör olarak dikkate alınması gerektiğini ve VKİ ≥30 olan hastalarda klinik gebelik başarısının bir miktar az olabileceğini düşündürmektedir.

Abstract:
Objective: The aim of this study is to evaluate the impact of body mass index (BMI), particularly on clinical pregnancy outcomes, in cases of poor ovarian response undergoing intracytoplasmic sperm injection (ICSI) cycles. The focus is on assessing the influence of BMI on the outcomes of intracytoplasmic sperm injection cycles, including clinical pregnancy results.
Materials And Methods: Our prospective randomized study was conducted at the Health Sciences University Istanbul Zeynep Kamil Women's and Children's Health Application and Research Center, in the Assisted Reproduction Unit of the Obstetrics and Gynecology Department, from May 2023 to January 2024. A total of 108 patients, aged 23 and above, with a diagnosis of poor ovarian response (according to Bologna criteria), were prospectively examined. Demographic characteristics of all cases were recorded before commencing controlled ovarian hyperstimulation. According to BMI, patients were categorized into two groups: BMI <30 kg/m2 and ≥30 kg/m2. The ICSI cycle outcomes were then compared between these two groups.
Results: There was no significant difference in infertility type between the two groups, with primary infertility cases constituting the majority in both groups. Evaluation of age distribution and infertility duration revealed that individuals in Group 2 had a significantly higher mean age and infertility duration compared to Group 1. Previous successful and unsuccessful in vitro fertilisation (IVF) cycles, as well as baseline hormone profiles (FSH, E2, AMH, TSH, PRL), were assessed, and no significant differences were observed between the groups. However, the basal antral follicle count showed a statistically significant difference (p < 0.05), with individuals in Group 1 having a higher average follicle count compared to Group 2.
Regarding stimulation cycle characteristics, there were no statistically significant differences between the two groups in terms of total administered gonadotropin dose, stimulation duration, and antagonist usage duration. However, a statistically significant difference in estradiol levels on the day of HCG injection following gonadotropin stimulation was observed between the two groups (p < 0.05), with individuals in Group 1 having a higher average estradiol level.
Overall, total oocyte count, mature oocyte rate, fertilized oocyte count,  fertilisation rate, total number of embryos obtained and transferred, and also embryo quality were similar in both groups. Chemical pregnancy rates did not show a statistically significant difference between Group 1 and Group 2. Although there was no statistically significant difference in clinical pregnancy success, the clinical pregnancy success rate was 22% for Group 1 (n:12) and 9% for Group 2 (n:5). While not statistically significant (p: 0.064), the notable difference suggests a potential advantage for Group 1 in terms of clinical pregnancy success.
Conclusion: The primary focus of the study is on the impact of BMI on clinical pregnancy success in poor ovarian response individuals. When examining chemical pregnancy rates, no statistically significant difference was found between the two groups. However, in terms of clinical pregnancy rates, Group 1 was observed to have a slight advantage. Although no statistically significant difference was observed in clinical pregnancy success between the two groups, these findings suggest that BMI should be considered as a factor in infertility treatment, and there may be a slight decrease in clinical pregnancy success in patients with BMI ≥30.