Göz yaşı kanalı tıkanıklığı tedavisinde eksternal, lazer yardımlı transkanaliküler ve endonazal dakriyosistorinostomi tekniklerinin, anatomik ve fonksiyonel başarısı ile hastaların yaşam kalitesi üzerine etkilerinin karşılaştırılması
In treatment of tear duct objection external, laser-assisted transcanalicular and endonasal dacryocystorinostomy techniques, patients with anatomical and functional success effects on quality of life comparison
Yazar: ÇAĞLA HAKKANİ ÖZNAY
Danışman: DOÇ. DR. HÜSEYİN FINDIK ; DOÇ. DR. FEYZAHAN UZUN
Sağlık Bakanlığı / Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Göz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Göz Hastalıkları = Eye Diseases

Özet:
Amaç: Bu prospektif çalışma, edinsel nazolakrimal kanal (NLK) tıkanıklığı 
tanısı alan hastalarda, eksternal dakriyosistorinostomi (DSR), mekanik endonazal ve 
lazer yardımlı transkanaliküler DSR sonuçlarını değerlendirmek ve bu sonuçların 
hastaların yaşam kalitesindeki değişiklikler ile korele olup olmadığını incelemek 
amacıyla yapılmıştır. 
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, kliniğimize epifora şikâyeti ile başvuran ve 
yapılan testler ile NLK tıkanıklığı tanısı alıp cerrahi tedavi önerilen hastalar dahil 
edildi. Hastalara eksternal, mekanik endonazal ve lazer yardımlı transkanaliküler 
DSR teknikleri hakkında bilgi verildi. Hasta tercihi ve nazal anatomik özelliklerine 
göre birinci gruba eksternal, ikinci gruba endonazal, üçüncü gruba lazer yardımlı 
transkanaliküler lazer tekniği uygulandı. Hastalar birinci gün, birinci ay ve 
sonrasında üç ayda bir olmak üzere prospektif olarak takip edildi ve bulgular 
istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Hastalara her kontrolde yaşam kalitesi 
indekslerindeki değişimi saptamak amacıyla Lacrimal Symptom Questionnaire (LacQ) ve Glasgow Benefit İnventory (GBI) anketleri yapıldı. 
Bulgular: Primer NLK tıkanıklığı tanısı ile DSR cerrahisi ve bilateral silikon 
tüp entübasyonu uygulanan 69 hastanın 45'i (%65.2) kadın, 24'ü (%34.8) erkekti. Ve 
hastaların yaş ortalaması 58.99±14.86 yıl, takip süresi 17.13±4.26 ay ve operasyon
sonunda yerleştirilen bikanaliküler silikon tüpün kalma süresi ortalama 4.97±1.04 ay 
olarak izlendi. Eksternal DSR grubunun postoperatif 1. sabah ağrı skorunun, 
endonazal ve lazer yardımlı transkanaliküler DSR gruplarına göre daha yüksek 
olması istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Postoperatif dönemde nazolakrimal lavaj 
ile pasajın açık olduğu gözlenen olgular anatomik açıdan başarılı, tıkalı olarak 
gözlenen hastalar ise başarısız olarak kabul edildi. Buna göre anatomik açıdan başarı 
eksternal DSR'de %92, endonazal DSR'de % 90.5, lazer yardımlı transkanaliküler
DSR'de %91.3 olarak saptandı. Çalışmamızda epifora şikayetinin geçmesi (Munk 
skoru 0 veya 1) fonksiyonel başarı olarak kabul edildi. Fonksiyonel açıdan başarılı 
hastaların oranı eksternal DSR'de %88, endonazal DSR'de %90.5, lazer yardımlı 
transkanaliküler DSR'de % 82.7 olarak saptandı. DSR türü ile anatomik ve 
fonksiyonel başarı arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunmadı (p>0.05).
DSR türü ile hastanın yaşam kalitesindeki değişimin ilişkisini incelemek amacıyla 
yaptığımız Lac -Q ve GBI anketleri postoperatif 1. hafta, 1.ay, 3. ay ve 6. ayda 
tekrarlanmış ve anket skorlarında üç teknik arasında istatistiksel açıdan anlamlı fark 
saptanmamış olsa da yaşam kalitesi en olumlu yönde değişen grubun mekanik 
endonazal teknik olduğu görüldü.
Sonuç: Edinsel NLK tıkanıklığının cerrahi tedavisinde anatomik açıdan en 
başarılı teknik çalışmamızda da bir kez daha gösterildiği gibi klasik eksternal DSR 
yöntemidir. Ancak gelişen endoskopik enstürmantasyon teknolojisi ve bu alanda 
artan tecrübenin etkisi ile endoskopik tekniklerin başarı oranları da artmaktadır. 
Sonuç olarak, üç teknik arasında istatistiksel anlamlı bir fark saptanmasa da 
anatomik başarı açısından eksternal DSR; fonksiyonel başarı ve yaşam kalitesindeki
artış açısından da mekanik endonazal DSR ön plana çıkmaktadır.
Anahtar Kelimeler: Dakriyosistorinostomi, epifora, eksternal 
dakriyosistorinostomi, mekanik endonazal dakriyosistorinostomi, nazolakrimal kanal 
tıkanıklığı, transkanaliküler lazer, yaşam kalite indeksi.

Abstract:
Purpose: This prospective study aimed to evaluate the results of external 
dacryocystorhinostomy (DCR), mechanical endonasal, and laser-assisted 
transcanalicular DCR in patients diagnosed with acquired nasolacrimal duct (NLC) 
obstruction and examine whether these results correlate with changes in the patients' 
quality of life.
Materials and Methods: Patients presenting with epiphora complaints and 
diagnosed with NLK obstruction, recommended for surgical treatment, were 
included. Patients were informed about external, mechanical endonasal, and laserassisted transcanalicular DCR techniques. Based on patient preference and nasal 
anatomical characteristics, the external laser technique was applied to the first group, 
endonasal technique to the second group, and laser-assisted transcanalicular laser 
technique to the third group. Patients were followed prospectively on the first day, in 
the first month, and every three months thereafter, and findings were statistically 
compared. Lacrimal Symptom Questionnaire (Lac-Q) and Glasgow Benefit 
Inventory (GBI) surveys were administered at each follow-up visit to determine 
changes in quality of life indexes.
Results: Out of 69 patients undergoing DCR surgery and bilateral silicone 
tube intubation for primary NLK occlusion diagnosis, 45 (65.2%) were women, and 
24 (34.8%) were men. The average age was 58.99±14.86 years, the follow-up period 
was 17.13±4.26 months, and the average residence time of the bicanalicular silicone 
tube placed at the end of the operation was 4.97±1.04 months. It was statistically 
significant that the pain score of the external DCR group on the first postoperative 
morning was higher than the endonasal and laser-assisted transcanalicular DCR 
groups. Anatomical success rates were 92% in external DCR, 90.5% in endonasal 
DCR, and 91.3% in laser-assisted transcanalicular DCR. Resolution of epiphora 
complaint (Munk score 0 or 1) was considered functional success, with rates of 88% 
in external DCR, 90.5% in endonasal DCR, and 82.7% in laser-assisted 
transcanalicular DCR. No statistically significant relationship was found between 
DCR type and anatomical and functional success (p>0.05). Lac-Q and GBI surveys 
conducted to examine the relationship between DCR type and changes in the 
patient's quality of life were repeated at the 1st week, 1st month, 3rd month, and 6th 
month postoperatively. Although no statistically significant difference was detected 
between the three techniques in the survey scores, the quality of life was highest in 
the group that positively changed, specifically the mechanical endonasal technique.
Conclusion: The classical external DCR method remains the most 
anatomically successful technique for acquired NLK occlusion, as shown once again 
in our study. However, with the development of endoscopic instrumentation 
technology and increased experience in this field, the success rates of endoscopic 
techniques are also increasing. Consequently, although no statistically significant 
difference was found between the three techniques, external DCR excels in 
anatomical success. Mechanical endonasal DCR also stands out in terms of 
functional success and an increase in quality of life.
Key Words: Dacryocystorhinostomy, epiphora, external 
dacryocystorhinostomy, mechanical endonasal dacryocystorhinostomy, nasolacrimal 
duct obstruction, transcanalicular laser, quality of life index.