Fibrinojen tayin yöntemlerinin karşılaştırılması (modifiye stirland yöntemi, clauss kronometrik yöntemi ve sodyum sülfit ile fraksiyonizasyon yöntemi)
Comparison of fibrinogen determination methods (modified stirland method, clauss chronometric method and fractionation method with sodium sulfite)
Yazar: PINAR EKER
Danışman: UZMAN SACİT BARUTÇUOĞLU
Sağlık Bakanlığı / Taksim Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Tıbbi Biyokimya Ana Bilim Dalı / Tıbbi Biyokimya Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1997
Konu: Biyokimya = Biochemistry

Özet:
Yaşayan organizmalarda fibrinojenin rolü sadece hemostazla sınırlı değildir. Hemostazdaki rolüne ek olarak, fibrinojen, akut faz reaktını olan proteinlerden birisidir. Son yıllarda yapılan çalışmalar fibrinojenin majör bir kardiovasküler risk faktörü olduğunu göstermektedir (3) ve fibrinojenin aterotrombozu uyarabilmesi ile ilgili pek çok yol tanımlanmıştır (4).
     Yukarıdaki nedenlerden dolayı fibrinojen önemli bir parametre haline gelmiştir ve güvenilir, basit, ucuz ve rutin analize uygun bir fibrinojen ölçüm metoduna olan ihtiyaç artmıştır.
     Bu çalışmada üç fibrinojen metodu arasındaki ilişkiler değerlendirilmiştir. Bunlar; Modifiye Stirland, Clauss ve bir referans metoddur. Spektrofotometrik bir sülfit fraksiyonizasyon prosedürü referans olarak seçilmiştir. Bu metodda fibrinojen konsantrasyonu, biüret reaktifi ile protein yapısına dayalı olarak belirlenmiştir. 
     Her test prosedürü için kalibrasyon çalışmalarından elde edilen verilere dayanarak oluşturulmuş regresyon eşitliklerinden yararlanılarak karşılık gelen fibrinojen değerleri (mg/dl) hesaplandı. Her test çift olarak çalışıldı. Her metodun normal dağılımı, istatistiksel olarak ortalama değerler kullanılmak yoluyla gösterildi. Her metod çiftinin ortalamaları arasındaki farkın önemi paired t test ile belirlendi. Referans ve Modifiye Stirland yöntemi arasında anlamlı fark vardı (t= 5.36; p<0.0001). Fakat referans ve Clauss metodu arasındaki fark istatistiksel yönden anlamlı bulunmadı (t= -1.23; p= 0.226). 
     Her metod çifti için korelasyon katsayıları hesaplandı. modifiye Stirland ve referans metodu arasındaki korelasyon güçlüydü (r= 0.85; p<0.0001). Fakat referans ve Clauss metodu arasındaki korelasyon daha güçlü bulundu (r= -0.88; p<0.0001). Bu son iki metod arasında ters bir ilişki vardı.
     Her metodun deneysel olarak tekrarlanabilirliği için istatistiksel olarak averaj varyasyonlar hesaplandı. Bu değerler referans, Modifiye Stirland ve Clauss metodu için sırasıyla %5.77; %6.78 ve %2.54 olarak bulundu.
    Sonuç olarak fibrinojen düzeylerinin ölçümünde Clauss metodu, Modifiye Stirland metoduna oranla daha başarılı bulunmuştur.

Abstract:
In living organisms the role of fibrinogen is not limited only with hemostasis. In addition to its role in hemostasis, it is one of the acute phase reactant proteins. In the last years, studies showed that fibrinogen represents a majoor risk factor for cardiovascular disease (3) and, numerous pathways have been identified through which fibrinogen can promote atherothombosis (4).
     Fibrinogen is become an important parameter because of the above reasons and the need for a reliable, simple, cheap and available fibrinogen assay method for routin analysis is increased today.
     In this study the relationships between three fibrinogen assay methods were evaluated. They were, modified Stirland, Clauss and a referance method. A spectrophotometric suulfit fractionation procedure for fibrinogen was chosen as a referance. In this method the concentration of fibrinogen was determined by biüret reagent based on its protein structure. 
     The corresponding fibrinogen levels (mg/dl) was calculated by the regression equations which were calculated according to the data from calibration studies for each test procedure. Each test was studied duplicate. Normal distrubition of each method was shown statistically by using the mean values. The significance of the difference in the means of each couple of methods was determined by the paired t-test. There was a significant differance between referance and modified Stirland method (t= 5.36; p<0.0001); but differance between referance method and Clauss method was not significant, statistically (t= -1.23; p=0.226).
     Correlation coefficients were calculated for each couple of methods. The correlation between modified Stirland and referance method was good (r=0.85; p<0.0001) but the correlation between referance and Clauss method was found better, (r= -0.88; p<0.0001) and there was a reverse relation between these last two methods.
     For experimental reproducibility of each method, average variations were calculated. For referance, modified Stirland and Clauss method these values were found 5.77%; 6.78%; 2.54% respectively.
     As a result, for fibrinogen assay, Clauss method was found more succesful than Modified Stirland method.