Ailevi Akdeniz Ateşi'nde kolşisin direnci ile serum kolşisin düzeyi arasındaki ilişkinin incelenmesi
Investigation of the relationship between colchicine resistance and serum colchicine level in family Mediterranean fever
Yazar: HALİL ORMAN
Danışman: DOÇ. DR. KEMAL GÖKHAN ULUSOY
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Gülhane Tıp Fakültesi / Tıbbi Farmakoloji Ana Bilim Dalı / Tıbbi Farmakoloji ve Klinik Farmakoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Eczacılık ve Farmakoloji = Pharmacy and Pharmacology
Dizin: Ailesel akdeniz ateşi = Familial mediterranean fever ; Kolşisin = Colchicine ; İlaçlara direnç = Drug resistance

Özet:
Ailesel Akdeniz ateşi (FMF), steril peritonit, plevral inflamasyon, artrit ve / veya erizipel benzeri döküntü ile tekrarlayan ateş epizodları ile karakterize, monojenik, oto inflamatuar kalıtsal bir hastalıktır. Bu klinik epizotlar kendi kendini sınırlandırsa da, hastalar düşük yaşam kalitesi, kronik inflamasyonun bir sekeli olarak, böbrek yetmezliğine ve erken ölüme yol açabilen sekonder amiloidoz gelişme riski altındadır. Uygun dozlarda kullanıldığında kolşisin güvenli ve FMF tedavisinde etkilidir. Bununla birlikte, hastaların %5'inde terapötik dozlarda kolşisin tedavisine rağmen yeterli klinik cevap alınamaz. Kolşisin tedavisine dirençli olarak kabul edilen bu hastalarda alternatif olarak çeşitli biyolojki ajanlar, tedaviye eklenmektedir. Bu durum hem daha tehlikeli yan etki riski taşımakta ve tedavi maliyetlerini arttırmaktadır.
Çalışmamızda kolşisin direnci olan Ailevi Akdeniz Ateşi hastalarında, tedavi cevabı iyi olan hastalara kıyasla, serum kolşisin düzeylerinde de bir farklılık olacağı ve bunun da ilaca cevabı etkileyen genetik bir polimorfizme veya tedaviye uyunç problemine bağlı olduğunun ortaya çıkarılmasını sağlayacağı hipotezini öne sürdük
Çalışmaya Gülhane Eğitim ve Araştırma Hastanesi Romatoloji Polikliniği'nde takip edilmekte olan kolşisin tedavisine dirençli 24 FMF hastası ve kolşisin tedavisine olumlu cevap veren 22 FMF hastası dahil edildi. Hastalar en az 4 saatlik açlığın ardından 3 mg kolşisin tedavilerini aldı. 90 dk sonra venöz kan örnekleri alındı. Hastaların kolşisin düzeyleri high performance liquid chromatomography (HPLC) ile ölçüldü.
Kolşisin tedavisine olumlu cevap veren hasta grubunun serum kolşisin düzeyleri, direnç gösteren hastalara oranla, istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek olarak tespit edildi.
Sonuç olarak, dikkatli bir kolşisin kullanım öyküsü ve/veya serum kolşisin düzeyi ölçümü ile gerçekten kolşisin direnci olan hastaların daha doğru tanımlaması yapılabilir ve hem hastalar gereksiz biyolojik ajan kullanımına maruz kalmadığı gibi ülke ekonomisine olan biyolojik ajan kullanım maliyeti gibi bir yükte de azalma sağlanabilir.

Abstract:
Familial Mediterranean fever (FMF) is a monogenic, auto-inflammatory inherited disease characterized by recurrent episodes of fever with sterile peritonitis, pleural inflammation, arthritis, and/or erysipelas-like rash. Although these clinical episodes are self-limiting, patients are at risk of developing secondary amyloidosis as a sequela of poor quality of life, chronic inflammation, which can lead to kidney failure and premature death. When used in appropriate doses, colchicine is safe and effective in the treatment of FMF. However, 5% of patients do not achieve an adequate clinical response despite treatment with therapeutic doses of colchicine. In these patients who are accepted as resistant to colchicine treatment, various biological agents are added to the treatment as an alternative. This situation carries the risk of more dangerous side effects and increases the cost of treatment.
 In our study, we hypothesized that there will be a difference in serum colchicine levels in Familial Mediterranean Fever patients with colchicine resistance compared to patients with good treatment response, and this will enable to reveal that it is due to a genetic polymorphism affecting drug response or a problem of adherence to treatment. 
The study included 24 FMF patients who were resistant to colchicine treatment and 22 FMF patients who responded positively to colchicine treatment, who were being followed up in the Rheumatology Outpatient Clinic of Gülhane Training and Research Hospital. Patients received 3 mg colchicine treatments after at least 4 hours of fasting. Venous blood samples were taken after 90 minutes. Colchicine levels of the patients were measured by high performance liquid chromatomography (HPLC).
Serum colchicine levels of the patient group who responded positively to colchicine treatment were found to be statistically significantly higher than the patients who showed resistance.
As a result, with a careful colchicine usage history and/or serum colchicine level measurement, patients with true colchicine resistance can be identified more accurately, and the burden of using biological agents on the country's economy, such as the cost of using biological agents, can be reduced, as well as avoiding unnecessary use of biological agents.