Jean Baudrillard'ın simülasyon kuramı çerçevesinde 1990 sonrası Almanya ve Avusturya sinemalarına genel bir bakış
Overview of German and Austrian cinema after 1990 within the scope of Jean Baudrillard's simulation theory
Yazar: KAMER İNCEDURSUN
Danışman: PROF. DR. OĞUZ  ADANIR
Dokuz Eylül Üniversitesi / Güzel Sanatlar Enstitüsü / Film Tasarımı Ana Sanat Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2016
Konu: Sahne ve Görüntü Sanatları = Performing and Visual Arts
Dizin: 1990 sonrası = After 1990 ; Alman sineması = German cinema ; Almanya = Germany ; Avusturya = Austria ; Avusturya sineması = Austrian cinema ; Baudrillard, Jean = Baudrillard, Jean ; Benzetim = Simulation ; Sinema = Cinema

Özet:
Jean Baudrillard'a göre Modern Batı toplumları Aydınlanma Dönemi'nden itibaren inşa edilegelen Gerçeklik İlkesini XX. Yüzyılın ikinci yarısı itibariyle yitirip Simülasyon (Hipergerçeklik) evrenine girmiştir. 
Baudrillard'a göre Simülasyon evreninde şeyler özlerini, yani içeriklerini yitirmiş ve yalnızca birer görünüme/biçime dönüşmüşlerdir. Ayrıca iletişim araçları üzerinden durmaksızın manipüle edilen "Gerçeklik" Hipergerçek bir evren yaratmıştır. Böylece iletişim araçlarının tamamı birer simülasyon üretme aracına dönüşmüştür. "Gerçeklik" algımız uzun bir süreden beri iletişim araçları tarafından filtrelenmektedir ve iletişim araçları sebebiyle sadece gerçeklik algımız değil aynı zamanda tarih algımız da bir yapboza dönüşmektedir. 
Bu bağlamda Sinema da iletişim araçlarından biridir. Ancak Baudrillard sinemayı (iyi sinemayı) diğer iletişim araçlarının aksine hala illüzyon yaratma gücü olan tek medyum olarak tanımlar ve ona göre sinema diğer iletişim araçlarında olduğu gibi gerçekliğe daha çok benzemek hatta onu aşıp geçmeye (gerçekten daha gerçek olmaya) çalışmak yerine gerçeklikten uzaklaşmalı ve illüzyona yönelmelidir. Çünkü sinema sunduğu düşsellik ile izleyicilerin zihninde yeni dünyalara kapı açabilecektir.
Almanya ve Avusturya sineması da XX. Yüzyılın ilk çeyreğinde ortaya koymuş olduğu muazzam düşsel sinemadan (Alman Ekspresyonist Sineması); bugün köhnemiş ve gerçeklik saplantısına bulanmış bir sinema haline gelmiştir. Bugün üretilen filmler ancak Simülasyon evrenine ait olan yaşamı (yaşam simülakrını) gösteren ve baştan çıkarıcı olmaktan uzak, umut ver(e)meyen filmlerdir. Düşselliğin geçmişte çok yoğun olduğu bir sinema bugün Gerçeğin çölünde düşselliğin susuzluğunu çekmektedir.


ANAHTAR KELİMELER: Simülasyon Kuramı, Gerçeklik, Hipergerçeklik,Almanya, Avusturya

Abstract:
In Jean Baudrillard's perspective modern western societies have lost their Principle of Reality, which they had started to construct with the inception of the enlightenment era and have entered the realm of simulation (hyperreality) in the second half of the XX. Century. Nowadays this evolvement has reached the stage of"Virtual Reality". 

Refering to Baudrillard in the realm of simulation things have lost their essence, in other words, things have transformed into mere images/forms. The collective illussions of the individuals living in this realm, were replaced by individual hallucinations. Furthermore relentless manipulation of reality via communication instruments and networks created a realm of hyperreality. Thus, all communication instruments have transformed into simulation production devices. The filtering of our perception of reality by virtue of communication instruments has started long time ago and these instruments are not only chancing our perception of reality, it is also forming and remodeling our perception of reality into a puzzle. 

In this context cinema/film is also an instrument of communication. But Baudrillard defines  cinema (good cinema) contrary to other communication instruments as the only communication instrument remained, which is still powerful enough to create illusions. According to him, film should aim for creating a distance to reality and conceive  illusions, instead of  endeavor to imitate and even to surpass reality like other communication instruments. In order to use cinemas possibilities to open new paths in the mind-set of the viewers through his/her imaginary. 

Since German and Austrian cinema have presented an astonishing imaginary in the first quarter of the XX. Century (German Expressionist Films), it has derived a cinema, which is obsolete and saturated with an obsession of reality. Contemporary films are visualizing stories and happenings belonging to the realm of simulation (simulacr of life), as they are without doubt not seducing and unable, or not even have the intention, to spread hope. A cinema where imaginery was very intense is now suffering in the middle of the desert of reality, thirsty for imaginery.


KEYWORDS: Simulation Theory, Reality, Hyperreality, Germany, Austria