Gölge: Kişilik bozukluğu, gölge benlik ve hiçlik
Shadow: Identity disorder, shadow personality and nothingness
Yazar: ÖZLEM DERİN
Danışman: DOÇ. DR. ERDAL YILDIZ
Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı / Felsefe Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2015
Konu: Felsefe = Philosophy
Dizin: Benlik kavramı = Self concept ; Felsefe = Philosophy ; Gölge = Shadow ; Hiçlik = Nothingness ; Kişilik = Personality ; Kişilik bozuklukları = Personality disorders ; Kişilik özellikleri = Personality traits ; Nietzsche, Friedrich Wilhem = Nietzsche, Friedrich Wilhem ; Platon = Platon

Özet:
Metnin genel görünümü gölge düşüncesi etrafında şekillenmiştir. Burada temel alınan gölge hem toplumsal açıdan, hem de Kendi açısından iki farklı zeminde işlenerek rehbersiz bir yolculuğa davet niteliğindedir. Bir belirleyeni ya da bir ipucu bulunmamaktadır. Platon'un mağara benzetmesiyle başlayan metin, Nietzsche'nin Böyle Buyurdu Zerdüşt metniyle devam etmektedir. Bu kısımlarda genel olarak mağara, toplum ve Kendi ilişkisi üzerinde durulmaktadır. Ardından tüm bu kavramsal yaklaşımların Dostoyevski'nin iki eserinin (Suç ve Ceza, İkiz) kahramanları; Raskolnikov ve Golyadkin'in gölgenin sessiz düzlemine düşerek / batarak burada Kendi labirentleri ve toplumsal güneş arasındaki gelgitleri ele alınmaktadır. Parçalı benlik, Kendi'liği yakalama ve cesaret gösterebilme durumları üzerinden, yaratıcı Ben'e / Dionysosçu yaratıma erişme ya da bundan kurtulma düşüncesine sürüklenerek hapsolma hadiseleri özellikle Artaud'un teatral düzlemi, Jung'un gölge düşüncesi, Heidegger'in Varlık fikri ve çarmıhtaki İsa figürüne uygun olarak şekillendirilmektedir. Parçalı benlik ve sessizlik düzlemi üzerinde, belirsiz izler takip edilerek; çarmıhın karşısına bir Dionysos heykeli dikme işidir bizimki. Gölgemizi kabul edebilmenin şemasını oluşturma çabasıdır. Ancak metinde de görüleceği gibi bu süreklidir ve en azından Kendi boşluğumuzla tanışmadığımız sürece,  şimdilik sonuçsuz diyebileceğimiz bir serüvenin yansımasıdır.


Anahtar Kelimeler: Heidegger, Nietzsche, Platon, Dostoyevski, Raskolnikov, Golyadkin, mağara, gölge, parçalı benlik, çoklu kişilik bozukluğu, çarmıh, Dionysos, İsa, Artaud, tiyatro, sessizlik, Varlık, hapsolma

Abstract:
The general view of the text has been shaped around of shadow thought. The shadow which taken here as a basis, have an invitation characteristic to a way without guide, to be processed both on two different ground as social and Self point of view. It has no characteristic or hint. The text which begin with Plato's cave allegory, continue with Nietzsche's work Thus Spoke Zarathustra. In these parts are dwelled on cave, society and Self relation. Then, all of these conceptual tendencies are handled with Dostoevsky's two works' (Crime and Punishment, The Double) heroes; handled with Raskolnikov's and Golyadkin's falling / setting to shadow's silent ground to tide here between Self labyrinth and social sun. Over the conditions of divided ego, catching Self and could show courage, the events of reaching to creative I / Dionysian creativeness and being imprisoned with dragged to the thought of liberation are especially taking shape appropriate to Artaud's theatric ground, Jung's shadow thought, Heidegger's Being idea and Jesus figure on the Cross. Our job is composing the Dionysus sculpture toward the Cross, on the divided ego and silence ground, with following the uncertain tracks. This is the effort of creating a scheme to accept our shadow. But, as we saw in the text this is continual and the reflection of the adventure which we can say inconclusive for now, at least as long as we don't meet Self emptiness.


Keywords: Heidegger, Nietzsche, Plato, Dostoevsky, Raskolnikov, Golyadkin, cave, shadow, divided ego, dissociative identity disorder,  Cross, Dionysus, Jesus, Artaud, theater, silence, Being, being imprisoned