İki farklı materyal ile hazırlanan endokron restorasyonların basma dayanımı dirençlerinin karşılaştırılması
Comparison of compression resistance of endocrone restorations prepared with two different material
Yazar: ESENGÜL SEZGİN
Danışman: PROF. DR. İBRAHİM HALİL TACİR ; DR. ÖĞR. ÜYESİ BERİVAN DÜNDAR YILMAZ
Dicle Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Protetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2020
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: CAD/CAM = CAD/CAM ; Dental restorasyon = Dental restoration ; Dental stres analizi = Dental stress analysis ; Diş kırıkları = Tooth fractures ; Endodonti = Endodontics ; Kronlar = Crowns

Özet:
Amaç: Çalışmamızın amacı, farklı materyallerden CAD/CAM tekniği ile hazırlanan farklı kavite derinliklerine sahip endokron restorasyonların basma dayanımı dirençlerinin karşılaştırılmasıdır. 
Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda, toplam 40 adet, çekilmiş insan alt birinci molar dişi kullanıldı. Dişlere standart kanal tedavisi işlemi uygulanıp, endokron preparasyonu yapıldı. Endokronlar kullanılan CAD/CAM materyaline (lityum disilikat seramik IPS e.max CAD, polietereterketon (PEEK) göre her grupta 20 adet olacak şekilde rastgele iki gruba ayrıldı. Ayrıca her grup santral retansiyon kavite derinliği 2 mm (n = 10) ve 4 mm (n = 10) olan iki gruba ayrılarak toplam 4 grup oluşturuldu. Restorasyonlar kimyasal polimerize olan Super-Bond C&B (Sun Medikal Company, Kyoto, Japonya) rezin siman kullanılarak dişlere simante edilmiş ve örnekler distile suda 37°C'de 24 saat süreyle bekletildi. Daha sonra tüm örnekler 5°C ve 55°C arasında 5000 döngülük termal siklus işlemine tabi tutuldu. Üniversal test makinesi ile bukkal tüberkülün uzun eksenine 45 derece açıyla 0,5 mm / dk hızla, kırık oluşana kadar yükleme yapıldı. Restorasyonların maksimum kırılma dayanıklılığı (Newton) değerleri kaydedildi. Örneklerin kırılma tipleri incelenip, fotoğraflanmıştır. Elde edilen veriler IBM SPSS Statistics Version 21 paket programı ile analiz edildi. Gruplar arasındaki farklılıklar incelenirken Mann Whitney U ve Kruskal Wallis H Testinden yararlanıldı.
Bulgular: Kırılma değerleri bakımından materyaller arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmaktadır (p<0,05). Lityum disilikat endokronlar (848,4±90,34 N), polietereterketon endokronlar (507±90,85 N) grubuna göre yüksek kırılma direncine sahip bulundu. Kavite derinliğine göre kırılma değerleri bakımından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmaktadır (p<0,05). 4 mm kavite derinliğine sahip lityum disilikat endokronların kırılma değeri (912,8±68,22 N), 2 mm kavite derinliğine sahip lityum disilikat endokronların (784±57,95 N), 2 mm kavite derinliğine sahip PEEK endokronların (498,7±92,61 N) ve 4 mm kavite derinliğine sahip PEEK endokronların (515,3±93,24 N) kırılma değerlerine göre yüksektir.
Sonuç: Lityum disilikat cam seramik endokronların, polietereterketon endokronlara göre yüksek kırılma dayanımı gösterdiği bulundu. Kavite derinliği ile gruplar arasında ilişki incelendiğinde, kavite derinliği arttıkça kırılma dayanımının arttığı sonucuna varıldı.

Abstract:
Purpose: The aim of our study is the comparison of the compressive strength resistance of endocrown restorations with different cavity depths prepared from two different materials with CAD/CAM technique.
Material and methods: In our study, a total of 40 extracted human lower first molar teeth were used. Standard root canal treatment was applied to the teeth and endocrown preparation was made. Endocrowns were randomly divided into two groups of 20 samples in each according to the CAD/CAM material used (Lithium disilicate ceramic IPS e.max-CAD, polyetheretherketone (PEEK). In addition, a total of 4 groups were formed by division of each group into 2 groups with a central retention cavity depth of 2 mm (n = 10) and 4 mm (n = 10). The restorations were cemented to the teeth using chemical polymerized Super-Bond C&B (Sun MedicalCompany, Kyoto, Japan) resin cement and samples were kept in distilled water at 37 ° C for 24 hours. All samples were subjected to thermo cycling for 5000 cycles in water baths between 5° C and 55°C. A compressive load was applied with universal testing machine at 45-degree angle to the long axis of the buccal cusp with a speed of 0,5 mm/min until the fracture occurred.
The maximum fracture resistance (Newton) values of the restorations were recorded. The fracture modes of the samples were examined and photographed. The data obtained were analyzed with IBM SPSS Statistics Version 21 package program. Mann Whitney U and Kruskal Wallis H Test were used to examine the differences between groups.
Result: There is a statistically significant difference between the materials in terms of fracture values (p <0.05). Lithium disilicate endocrowns (848.4±90.34 N) were ascertained to have higher fracture resistance compared to polyetheretherketone endocrowns (507±90.85 N) group. In addition, there is a statistically significant difference between the groups in terms of fracture values according to the cavity depth (p <0.05). The refraction value of lithium disilicate endocrowns with a cavity depth of 4 mm (912.8±68.22 N) is higher than that of lithium disilicate endocrowns with a cavity depth of 2 mm (784±57.95 N), PEEK endocrowns with a cavity depth of 2 mm (498.7±92.61 N) and PEEK endocrowns with 4 mm cavity depth (515.3±93.24 N).
Conclusions: It has been found that lithium disilicate endocrowns show higher fracture resistance than polyetheretherketone endocrowns. When the relationship between the cavity depth and the groups was examined, it was concluded that the fracture strength increases as the depth of the cavity increases.