İntavitreal aflibercept veya ranibizumab enjeksiyonlarında kadran değişikliğinin göz içi basınç değişimi üzerine etkilerinin değerlendirilmesi
Evaluating the impact of quadrant switch onintraocular pressure changes in intraviteral aflibercept and ranibizumabinjections
Yazar: MELEK ALTINTAŞ
Danışman: DOÇ. DR. FATİH ULAŞ
Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Göz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Göz Hastalıkları = Eye Diseases
Dizin: Aflibersept = Aflibercept ; Diabetik retinopati = Diabetic retinopathy ; Göz = Eye ; Göz hastalıkları = Eye diseases ; Makula dejenerasyonu = Macular degeneration ; Ranibizumab = Ranibizumab ; Vitreus = Vitreous ; İntraoküler basınç = Intraocular pressure

Özet:
Diyabetik retinopati (DR), 20-65 yaş arasında engellenebilir görme kaybının
en sık nedenlerindendir. DR'de görme kaybı en sık diyabetik maküler ödem (DMÖ)
nedeniyle gelişmektedir. DMÖ vasküler geçirgenlikte artışa bağlı olarak
gelişmektedir. Bu durumun artan Vasküler Endotelyal Büyüme Faktörü (VEGF)
seviyesi ile ilişkili olduğu bilinmektedir.
Yaşa bağlı maküla dejenerasyonu (YBMD) gelişmiş ülkelerde ileri yaşta
düzeltilemeyen görme kaybının en sık nedenidir. Yaş tip ve kuru tip olmak üzere iki
tipi mevcuttur. Yaş tipi daha az görülmesine rağmen kuru tipine göre daha agresif
seyretmektedir. Yaş tip YBMD'nin karakteristik lezyonu koroidal
neovaskülerizasyon (KNV) oluşumudur. KNV oluşumundan ise VEGF sorumludur.
İntravitreal aflibercept ve ranibizumab enjeksiyonu nedeniyle göz içi basıncı
(GİB) artışı, endoftalmi, retinal yırtık, retina dekolmanı ve vitreus hemorajisi gibi
komplikasyonlar meydana gelebilir.
Enjeksiyon sonrası ani GİB artışı ile ilgili çok sayıda çalışma bulunmasına
karşın tekrarlayan intavitreal anti-VEGF enjeksiyonlarında, kadran değişikliğinin
GİB değişimi üzerine etkilerini ortaya koyan bir çalışma bulunmamaktadır.
Çalışmamızda DR ve YBMD nedeniyle intravitreal enjeksiyon tedavisi alan
123 göz değerlendirildi. En az on kez süperotemporal kadrandan enjeksiyon yapılan
hastaların enjeksiyon sonrası GİB ve konjonktival blep çapı olarak değerlendirilen
vitre reflüsü (VR) miktarı ölçüldü. Daha sonra aynı gözlerin bir sonraki enjeksiyon
ihtiyacında, aynı kadranı kullanmak yerine daha önce hiç enjeksiyon yapılmamış
olan inferotemporal kadrandan enjeksiyon yapılarak GİB ve VR miktarı ölçüldü. VR
ile GİB değişimi arasında anlamlı ilişki olduğu gözlemlendi (p<0,001).
vi
İnferotemporal kadrandan yapılan enjeksiyon sonrası görülen VR miktarı
süperotemporal kadrana göre daha yüksek bulundu, buna bağlı olarak GİB
değişikliğinde de iki kadran arasında belirgin fark mevcuttu. Çalışmamızda aynı
kadrandan tekrarlayan enjeksiyonların travmatize edici etkisi sonucu konjonktiva ve
sklerada olan değişiklikler, enjeksiyon sonrası olaşan VR'yi kısıtlamakta, bu nedenle
de GİB'i artırdığı düşünülmektedir.
Anahtar Kelimeler: Aflibercept, Diyabetik retinopati, Göz içi basıncı,
Ranibizumab, Vitreus reflüsü, Yaş tip yaşa bağlı maküla dejenerasyonu.

Abstract:
Diabetic retinopathy (DR) is one of the most common causes of preventable
vision loss that can occur between the ages of 20-65. One of the leading causes of
vision loss in DR is diabetic macular edema (DME). Increased vascular permeability
is the cause of DME. This is known to be associated with increased vascular
endothelial growth factor (VEGF) level.
In developed countries, age-related macular degeneration (AMD) is the most
common cause of irreversible visual loss at advanced age. AMD can be divided into
two types: wet and dry type. Although the wet type is less common, it is considered
to be more aggressive compared to the dry type. Choroidal neovascularization
(CNV) formation is characteristic lesion of the wet type AMD. The formation of
CNV is mainly due to an increased VEGF load.
Intravitreal injections of intravitreal aflibercept and ranibizumab might cause
complications like elevation of intraocular pressure (IOP), endophthalmitis, retinal
tear, retinal detachment and vitreous hemorrhage.
In the literature, much attention has been paid for the sudden increase on IOP
following intravitreal injection. However, less is known about the impact of quadrant
change on IOP in recurrent intaviteral anti-VEGF injections patients.
In the current study, 123 eyes, who were under DR and AMD treatment, were
evaluated. IOP and VR levels were measured in patients, who were injected from the
superotemporal quadrant, at least ten times. For the next injection of the same eye,
instead of using the same quadrant, IOP and vitreus reflux (VR) were measured after
an injection was performed from an inferotemporal quadrant that was never used
before. The results suggested a significant association between VR and IOP change
(p<0,001).
viii
The amount of VR following an injection from the inferotemporal quadrant
was higher compared to the superotemporal quadrant. Correspondingly, IOP was
also significantly different between the two quadrants. In conclusion, the traumatic
effects of recurrent injections at the same quadrant caused structural changes in
conjunctiva and sclera. As a result, the VR became restricted and this might lead to
an increased IOP.
Key Words: Aflibercept, Diabetic retinopathy, Intraocular pressure,
Ranibizumab, Recurrent intraviteral injection, Vitreus reflux, Wet type ageassociated macular degeneration.