Ahmed Adnan Saygun'un Op.41 ses ve piyano için On Türkü adlı eserinin incelenmesi
The analysis of Ahmed Adnan Saygun's 10 Folk Songs for voice and piano Op.41
Yazar: SÜLEYMAN ERDEM KAPUSUZ
Danışman: DOÇ. ELİF ÖNAL ÇUBUKÇU
Ankara Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Çalgı Ana Sanat Dalı / Müzik Sanat Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2018
Konu: Müzik = Music
Dizin: Batı müziği = Western music ; Modern müzik = Modern music ; Piyano = Piano ; Saygun, Ahmet Adnan = Saygun, Ahmet Adnan ; Türk halk müziği = Turkish folk music ; Türküler = Folk songs

Özet:
Osmanlı İmparatorluğu'nun yaptığı tüm Batılı tarzda yenilik çalışmaları başarısız olmuş, 600 yıllık varlığı, 20. Yüzyılın ilk çeyreğine gelmeden son bulmuştur. Cumhuriyetin ilanı ile yapılan devrimler doğrultusunda ise Türk müziğinin kendi benliğini kaybetmeden Batı motifleriyle zenginleşebileceği düşünülmüş, bu doğrultuda adımlar atılmıştır. Yetenekli Türk öğrenciler devlet burslarıyla Avrupa şehirlerine gönderilmiş ve çağdaş Türk müziğinin, dönemin akımlarını alıp hak ettiği çizgiye getirilmesi hedeflenmiştir. 
Ahmed Adnan Saygun, Türk müziğini uluslararası platformda en üstün düzeyde sergileyen besteciler arasındadır. Dönemin tüm yeni akımlarını denemiş, ancak hiçbir zaman tonal düşünceden ve geleneksel halk müziğimizin özelliklerinden ayrılmamış, bütün bunları yaratıcı süzgecinden geçirerek kendi özgün stilini oluşturmuştur.
Saygun ses ve piyano için Op.41 On Türkü adlı eserini 1968 yılında yazmıştır. Albüm üzerinde belirtmemekle birlikte bu türküleri bas veya bas-bariton için düşündüğü, solist partisinin ses genişliğinden anlaşılmaktadır.
Bu türkülerde piyanoyu eşlik enstrümanı olarak düşünmek doğru değildir. Saygun türkülerin ezgilerini, oldukça iyi bir piyano çalma tekniği gerektiren zengin bir piyano yazısı ile desteklemiştir. Ana ezgiyi sürekli tekrarlayan geleneksel formdan uzak durmuş ve bu tekrarların her birine farklı bir piyano eşliği yazarak onları renklendirmiştir.
Ahmed Adnan Saygun'un ses ve piyano için 10 Türkü adlı eseri ile geleneksel Türk halk müziğimiz, Batı müziğinin kalıpları içerisinde uluslararası bir boyut kazanmıştır.

Abstract:
All innovative attempts of the Ottoman Empire in the Western style failed and its 600-year of existence ended before seeing the first quarter of the 20th century. In line with the reforms made following the proclamation of the republic, it was considered that Turkish music would flourish with Western patterns without losing its own identity and necessary steps were taken in this regard. Within this context, talented Turkish students were sent to European cities with state scholarships. The target was to bring the Turkish music along with the musical trends of the time to the contemporary line that it deserved.
Ahmed Adnan Saygun is considered among the composers that perform Turkish music on the highest level at the international platform. He tried all contemporary trends of his time, but never gave up on the characteristics of the tonal music and our traditional folk music. As a result, he created his unique style by blending the traditional with the contemporary trends.
Saygun composed 10 Türkü (10 Folk Songs) for voice and piano in 1968. Although not specified in the album, it is inferred from the register of the soloist part that the folk songs in the album were essentially written for bass or bass-baritone
It is not right to consider piano as accompanying instrument in these songs. Saygun reinforced the melodies of the songs with rich piano accompaniment patterns that required a good piano technique.  In these songs, the main melody is far from the repetitive traditional form with new piano accompaniment patterns inserted in each of the repetitive parts.
10 Türkü (10 Folk Songs) for voice and piano composed by Ahmed Adnan Saygun, added another dimension to our traditional Turkish folk music within the boundaries of Western music.