10 mm mandibular ilerletme yapılan sagittal split ramus osteotomisinde farklı fiksasyon yöntemlerinin sonlu elemanlar analiz yöntemiyle karşılaştırılması
Comprasion of different fixation methods in 10 mm mandibular advancement with sagittal split ramus osteotomy using finite element stress analaysis method
Yazar: ÖZGÜN MEHMET İNAN
Danışman: PROF. DR. İNCİ RANA KARACA
Gazi Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Ağız Diş ve Çene Cerrahisi Ana Bilim Dalı / Ağız, Diş, Çene Hastalıkları ve Cerrahisi Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry

Özet:
Sagittal split ramus osteotomisi, mandibulada yaygın olarak uygulanan bir ortognatik cerrahi prosedürüdür. Sagittal split ramus osteotomisi sonrasında segmentlerin ideal anatomik pozisyonda konumlandırılması ve rijit bir şekilde fikse edilmesi son derece önemlidir. Sagittal split ramus osteotomisi operasyonlarının başarısını artırmak amacıyla çeşitli fiksasyon yöntemleri ve konfigürasyonları kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, 10 mm ilerletilmiş mandibula modellerinde fiksasyonun stabilitesini ve biyomekanik etkenleri değerlendirerek güvenli bir fiksasyon yöntemi belirlemektir. Çalışmada, sagittal split ramus osteotomisi sonrasında 10 mm ilerletilmiş mandibula modellerine bikortikal vida, monokortikal vida ile birlikte plak ve her ikisinin kullanıldığı hibrit fiksasyon uygulanarak 8 adet model oluşturulmuştur. Modellere, mandibula 1. molar dişin okluzal yüzeyinden vertikal yönde 140 N kuvvet uygulanmıştır. Fiksasyon sistemlerinin çevresindeki von Mises stresleri, kortikal ve trabeküler kemikteki minimum asal gerilme ve maksimum asl gerilme stresleri, ayrıca modellerde meydana gelen yer değiştirme miktarları, üç boyutlu sonlu elemanlar analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonuçlarına göre, bikortikal vida grubunda ters L pozisyonunda 3 adet bikortikal vida uygulamasının, plak grubunda ise 2 adet 4 delikli konvansiyonel miniplak uygulamasının fiksasyon sistemi ve trabeküler kemik ile kortikal kemik üzerinde daha az stres oluşturduğu gözlenmiştir. En az yer değiştirme miktarı ise 2 adet 4 delikli konvansiyonel miniplak fiksasyonunda meydana gelmiştir. Fiksasyon amacıyla tek plak uygulamasına kıyasla, hibrit fiksasyon uygulamasının fiksasyon sistemi üzerinde ve kemikte stres dağılımının daha homojen ve az olduğu, yer değiştirme miktarının da azaldığı bulgulanmıştır.

Abstract:
Sagittal split ramus osteotomy is a widely applied orthognathic surgical procedure in the mandible. After sagittal split ramus osteotomy, it is extremely important to position the segments in their ideal anatomical position and to fix them rigidly. Various fixation methods and configurations are used to increase the success of sagittal split ramus osteotomy operations. The purpose of this study is to determine a safe fixation method by evaluating the stability and biomechanical factors of fixation in mandible models advanced by 10 mm. In this study, 8 models were created by applying bicortical screw, plate with monocortical screw, and hybrid fixation using both on mandible models advanced by 10 mm after sagittal split ramus osteotomy. A force of 140 N was applied vertically from the occlusal surface of the 1st molar tooth of the mandible to the models. The von Mises stresses around the fixation systems, the minimum principal stress and maximum principal stress in cortical and trabecular bone, as well as the amount of displacement in the models were evaluated with the three-dimensional finite element analysis method. According to the results of the study, it was observed that the application of three bicortical screws in the reverse L position in the bicortical screw group and the application of two 4-hole conventional miniplates in the plate group created less stress on the fixation system and on the trabecular and cortical bone. The least amount of displacement occurred in the fixation with two 4-hole conventional miniplates. Compared to the application of a single plate for fixation, the hybrid fixation application was found to have a more homogeneous and lesser stress distribution on the fixation system and bone, and also a reduced amount of displacement.