Farklı plöredezis yöntemlerinin erken dönem radyolojik, histopatolojik ve moleküler sonuçlarının karşılaştırılması
Comparison of early stage radiological, histopatjhological and molecular results of different pleurodesis methods
Yazar: ELİF MEKİK TEMİZ
Danışman: PROF. DR. HAKAN SALCI
Bursa Uludağ Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Cerrahi (Veterinerlik) Ana Bilim Dalı / Cerrahi Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2022
Konu: Veteriner Hekimliği = Veterinary Medicine
Dizin: Akciğer hastalıkları = Lung diseases ; Bleomisin = Bleomycin ; Görüntü yöntemleri = Display methods ; Histopatoloji = Histopathology ; Moleküler yapı = Molecular structure ; Plevra hastalıkları = Pleural diseases ; Plevral efüzyon = Pleural effusion ; Plöredezis = Pleurodesis ; Radyografi = Radiography ; İlaç kullanımı = Drug utilization

Özet:
Bu çalışmada, farklı plöredezis yöntemlerinin erken dönem radyolojik,
histopatolojik ve moleküler bulgularının karşılaştırılması amaçlandı.
Sıçanlar (n=18) 3 gruba (n=6) ayrıldı. Sıçanlara plöredezis amaçlı intraplevral
olarak grup 1'de (GRI) otolog kan, grup 2'de (GRII) talk ve grup 3'te (GRIII)
bleomisin uygulandı. Postoperatif 0, 7 ve 15. günlerde klinik, hematolojik, radyolojik
muayeneleri ile kan plazmasında IL-8, D-Dimer ve VEGF analizleri yapıldı. Sıçanlar
15. günde sakrifiye edildikten sonra akciğer ve plevra doku histopatolojisi incelendi.
Verilere istatistik uygulandı.
Plöredezis sonrası SpO2 değerleri açısından gruplar arası değerlendirmede
anlamlı fark belirlenmedi (p=0,290). Tüm hematolojik parametreler için 15. günde
anlamlı fark saptanmadı (p>0,05). GRI'de pH (p=0,024), pCO2 (p=0,013), pO2
(p=0,027), K+ (p=0,018), Cl- (p=0,001) için ölçüm zamanları arasında fark
anlamlıydı. Tüm kan gazı değerleri için 15. günde anlamlı fark yoktu (p>0,05). IL-8
için 7. günde tüm gruplarda değerlerin arttığı, 15. günde ise GRI'in ortalama
değerlerinin arttığı ve GRII'nin azaldığı, GRIII'ün ise ortalama değerlerinin
değişmediği saptandı. D-Dimer için 7. günde GRI ve GRII'nin ortalama değerleri
azalmakta GRIII'ün ise ortalama değerleri artmaktaydı. Onbeşinci günde ise GRI ve
GRII ortalama değerlerinin azalmaya devam ettiği, GRIII'te de ortalama değerin
arttığı görüldü. VEGF için 7. günde GRI ve GRIII'nin ortalama değerlerinin azaldığı,
GRII'nin ise ortalama değerinin arttığı görüldü. Onbeşinci günde ise GRI ve GRII
ortalama değerlerinin azaldığı, GRIII'ün ortalama değerlerinin artış gösterdiği
belirlendi. Biyobelirteç değerleri ölçüm zamanları yönünden grup içi
karşılaştırıldığında ölçüm zamanları arasında fark saptanmadı (p>0,05). Radyolojik
olarak postoperatif 0. günde gruplardaki tüm sıçanlarda radyopasite artışı görüldü.
Radyolojik ve histopatolojik bulgular GRII'de daha şiddetliydi. Gruplar arasında
fibrozis için anlamlı fark bulunurken (p=0,028) inflamasyon için herhangi bir
anlamlı fark saptanmadı (p>0,05).
Sonuç olarak; otolog kan, talk ve bleomisin'in farklı inflamatuvar özellikleri
olsa da histopatolojik bulguları temelinde talk ile yapılacak plöredezisin klinik
kullanım açısından daha etkin olduğu vurgulanabilir.
Anahtar Sözcükler: Histopatoloji, moleküler sonuçlar, plöredezis, radyoloji, sklerozan ilaç

Abstract:
Comparison of Early Stage Radiological, Histopathological and Molecular
Results of Different Pluerodesis Methods
In this study, it was aimed to compare the early stage radiological,
histopathological and molecular findings of different pleurodesis methods.
The rats (n=18) were divided into 3 groups (n=6). Rats were administered
intrapleural autologous blood in group 1 (GRI), talc in group 2 (GRII), and
bleomycin in group 3 (GRIII) for pleurodesis. Clinical, hematological and
radiological examinations and IL-8, D-Dimer and VEGF analyzes in blood plasma
were performed on postoperative days 0, 7 and 15. After the rats were sacrificed on
the 15th day, lung and pleural tissues were examined histopathology. Statistics were
applied to the data.
There was no significant difference between the groups in terms of SpO2
values after pleurodesis (p=0.290). No significant difference was found on the 15th
day for all hematological parameters (p>0.05). In GRI, the difference between
measurement times was significant for pH (p=0.024), pCO2 (p=0.013), pO2
(p=0.027), K+ (p=0.018), Cl- (p=0.001). There was no significant difference on the
15th day for all blood gas values (p>0.05). It was determined that the values for IL-8
increased in all groups on the 7th day, on the 15th day the mean values of GRI
increased and GRII decreased, while the mean values of GRIII did not change. For
D-Dimer, mean values of GRI and GRII were decreasing at day 7, while mean values
of GRIII were increasing. On the 15th day, it was observed that the mean values of
GRI and GRII continued to decrease, and the mean value in GRIII increased. For
VEGF, it was determined that the mean values of GRI and GRIII decreased on the
7th day, while the mean value of GRII increased. On the 15th day, it was determined
that the mean values of GRI and GRII decreased, and the mean values of GRIII
increased. When the biomarker values were compared within the group in terms of
measurement times, no difference was found between the measurement times
(p>0.05). Radiologically, radiopacity increased in all rats in the groups on
postoperative day 0. Radiological and histopathological findings were more severe in
GRII. While there was a significant difference between the groups for fibrosis
(p=0.028), no significant difference was found for inflammation (p>0.05).
As a result; although autologous blood, talc and bleomycin have different
inflammatory properties, it can be emphasized that pleurodesis with talc is more
effective in terms of clinical use, based on histopathological findings.
Key words: Histopathology, molecular results, pleurodesis,  radiology, sclerosing drug,