Cerrahpaşa Tıp Fakültesi' nde çocukluk çağında langerhans hücreli histiyositoz nedeniyle izlenen hastalarımızın uzun süreli takibi
LONG-TERM follow-UP of OUR patients followed DUE to langerhans cell histiocytosis in childhood at Cerrahpaşa Faculty of Medicine
Yazar: İSHAK ARSLAN
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ SÜHEYLA OCAK
İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa / Cerrahpaşa Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Histiositoz-langerhans hücreli = Histiocytosis-langerhans cell ; Langerhans hücreleri = Langerhans cells ; Nüks = Recurrence ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies

Özet:
Amaç: Bu çalışmada 1990-2022 yılları arasında Langerhans Hücreli Histiyositoz
nedeniyle izlenen hastalarımızın uzun süreli takibi incelenmiştir.
Giriş: Langerhans hücreli histiyositoz (LCH), çeşitli organlarda epidermal
Langerhans hücrelerine benzer özelliklere sahip dendritik hücrelerin birikmesi ile
karakterize heterojen bir hastalıktır. İnsan vücudunun herhangi bir organı veya
sistemi etkilenebilir. Klinik seyir, kendi kendini sınırlayan bir hastalıktan, ölüme yol
açabilecek hızla ilerleyen bir hastalığa kadar değişebilir. Hastaların% 30 ila% 40'ı
arasında kalıcı sekeller gelişebilir. Tedavi seçenekleri hastalığın derecesine ve
başlangıçtaki ciddiyetine bağlı olarak değişir.
Metod: İstatistiksel analizler için NCSS (Number Cruncher Statistical System)
programı kullanıldı. Çalışma verileri değerlendirilirken tanımlayıcı istatistiksel
metodlar (ortalama, standart sapma, medyan, frekans, yüzde, minimum, maksimum)
kullanıldı. Nitel verilerin karşılaştırılmasında Pearson ki-kare test, Fisher's exact test
ve Fisher-Freeman-Halton test kullanıldı. Sağ kalımların değerlendirmesinde ise
Kaplan Meier Sağkalım analizi ve Log Rank testi kullanıldı. Nüks üzerine etkili risk
faktörlerinin Multivarite Cox Regresyon analizi ile değerlendirildi. İstatistiksel
anlamlılık p<0,05 olarak kabul edildi.
Bulgular: Çalışma %35,2'si (n=51) kız, %64,8'i (n=94) erkek toplam 145 çocukla
yapılmıştır. Çalışmaya katılan çocukların yaşları 0 ile 16,7 yaş arasında değişmekte
olup, ortalama 6,04±4,39 yaş olarak saptanmıştır. Çocukların %80'i (n=116) 10 yaş
altında ve %20'sinin (n=29) 10 yaş üzerinde olduğu gözlenmiştir. Olguların
%70,3'ünün (n=102) hastalık şeklinin tek sistem, %29,7'sinin (n=43) multi sistem
olduğu gözlenmiştir. Olguların %30,3'ünde (n=44) risk organ tutulumu olduğu
gözlenmiştir. Olguların %26,2'sine (n=38) tedavisiz izlem/ biyopsi uygulanırken,
%22,8'ine (n=33) cerrahi küretaj, %37,2'sine (n=54) izole KT, %9'una (n=13)
cerrahi + KT, %1,4'üne (n=2) izole RT ve %3,4'üne (n=5) diğer tedaviler
uygulanmıştır. Multisistem hastalıkta ve risk organ tutulumu olan olgularda nüks
görülme oranı istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek saptanmıştır (p=0,007;
p<0,01). Olguların %72,4'ünün (n=105) son durumunun hastalıksız izlemde olduğu,
%17,2'sinin (n=25) hastalıklı izlemde, %6,9'unun (n=10) izlem dışı ve %3,4'ünün
(n=5) ex olduğu gözlenmiştir. Hastalık şekli multisistem olan olgularda mortalite
görülme oranı, hastalık şekli tek sistem olan olgulara göre istatistiksel olarak anlamlı
düzeyde yüksek saptanmıştır (p=0,002; p<0,01).
Sonuç: LCH kendi kendine gerileyen lezyonlardan ölüme kadar multisitem tutulum
gösterir. Multisistem veya risk organ tutulumu olan hastalar yakından izlenmelidir.
Patogeneze yönelik geliştirilen BRAF inhibitörleri ile tedavi nüks ve mortalite
sorununa yönelik önemli gelişmedir.

Abstract:
Aim: In this study, long-term follow-up of our patients who were followed up for
Langerhans Cell Histiocytosis between 1990-2022 was examined.
Introduction: Langerhans cell histiocytosis (LCH) is a heterogeneous disease
characterized by the accumulation of dendritic cells with features similar to
epidermal Langerhans cells in various organs. Any organ or system of the human
body can be affected. The clinical course can range from a self-limiting disease to a
rapidly progressive disease that can lead to death. Between 30% and 40% of patients
may develop permanent sequelae. Treatment options vary depending on the extent of
the disease and its initial severity.
Method: NCSS (Number Cruncher Statistical System) program was used for
statistical analysis. Descriptive statistical methods (mean, standard deviation,
median, frequency, percentage, minimum, maximum) were used while evaluating the
study data. Pearson chi-square test, Fisher's exact test and Fisher-Freeman-Halton
test were used to compare qualitative data. Kaplan Meier Survival analysis and Log
Rank test were used to evaluate survival. Risk factors affecting relapse were
evaluated with Multivariate Cox Regression analysis. Statistical significance was
accepted as p<0.05.
Results: A total of 145 children diagnosed with LCH were included in the study,
35.2% (n=51) girls and 64.8% (n=94) boys. The ages of the children participating in
the study ranged from 0 to 16.7 years, with an average of 6.04±4.39 years. It was
observed that 80% (n=116) of the children were under the age of 10 and 20% (n=29)
were above the age of 10. It was observed that 70.3% (n=102) of the cases had a
single system and 29.7% (n=43) had a multi-system. Risk organ involvement was
observed in 30.3% (n=44) of the cases. Follow-up/biopsy was performed without
treatment in 26.2% (n=38) of the cases, surgical curettage in 22.8% (n=33), isolated
chemotherapy in 37.2% (n=54) and 9% (n=13) surgery + CT, 1.4% (n=2) isolated
RT and 3.4% (n=5) other treatments. The rate of recurrence was found to be
statistically significantly higher in patients with multisystem disease and risk organ
involvement (p=0.007; p<0.01). The final status of 72.4% (n=105) of the cases was
in the follow-up without disease, 17.2% (n=25) of the cases were in follow-up with
the disease, 6.9% (n=10) were out of follow up and it was observed that 3.4% (n=5)
were ex. The mortality rate in cases with multisystem disease was found to be
statistically significantly higher than in cases with a single system disease (p=0.002;
p<0.01).
Conclusion: LCH shows multisystem involvement from self-resolving lesions to
death. Patients with multisystem or risk organ involvement should be closely
monitored. Treatment with BRAF inhibitors developed for pathogenesis is an
important improvement in the problem of reactivation and mortality.