Distal 1/3 tibia kırıklarında intramedüller çivi ile plak + vidalarla tespitin sonuçlarının karşılaştırılması
Comparison of the results of intramedullary nail and plate+screws fi̇xation in distal 1/3 tibial fractures
Yazar: ÖMER AYDOĞAN
Danışman: DOÇ. DR. HAKAN BAŞAR
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Gaziosmanpaşa Taksim Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Kemik plakları = Bone plates ; Kemik çivileri = Bone nails ; Kırık fiksasyonu-intramedüller = Fracture fixation-intramedullary ; Tibia = Tibia ; Tibial kırıklar = Tibial fractures

Özet:
Amaç: Distal 1/3 tibia eklem içi olmayan kırıklar sık görülmeleri, komplikasyonlara açık olmaları, ayak bilek eklem fonksiyonlarını etkileyebilmeleri nedeniyle önem arz etmektedir. Minimal invaziv plak ile osteosentez (MİPO) ve intramedüller çivi (İMÇ) uygulamaları günümüzde distal 1/3 tibia kırıklarının cerrahi tedavisinde en sık kullanılan cerrahi tedavi seçenekleridir. Distal 1/3 tibia kırıklarının cerrahi tedavisi üzerine çok sayıda çalışma bulunmaktadır. Fakat eşlik eden fibula kırığının olup olmamasının ve eşlik eden fibula kırığının lokalizasyonunun sonuçlara etkisi üzerine yapılan çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışma ile hem eşlik eden fibula kırığının olup olmamasının hem de eşlik eden fibula kırığının lokalizasyonunun sonuçlara etkisini araştırmayı amaçladık. Ayrıca eşlik eden fibula kırığının tespit edilip edilmemesinin sonuçlara etkisini araştırdık.
Hastalar ve Yöntem: Çalışmamıza Ocak 2008 – Haziran 2019 tarihleri arasında GOP Taksim Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne başvuran erişkin distal tibia eklem dışı kırık tanılı 154 hasta dahil edildi. Açık veya patolojik kırıklar, politravmalı, ek yaralanması olan, immun yetmezliği olan, daha önceden alt ekstremite fonksiyon kaybı olan veya düzenli takibi olmayan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastalar İMÇ / MİPO uygulanmasına göre ve fibulanın kırılmış olması veya tespit edilmiş olması durumuna göre 5 ana gruba ayrıldı. Ayrıca fibula kırığının mevcut olup tespit edilmemiş olan 2 ana grup fibula kırığının seviyesine göre 4 alt gruba daha ayrıldı. Gruplar hastanede kalma ve cerrahi süre, dizilim bozukluğu, diz ve ayak bilek eklem hareket açıklığı, komplikasyonlar ve AOFAS skorları açısından karşılaştırıldılar. Bulgular: Çalışmamızda en sık kırığa sebep olan etiyolojik neden trafik kazası (%51,94) ve en sık kırık tipi AO42-A (%53.24) idi. Tibia ve fibula tespiti yapılan hastaların cerrahi ve hastanede kalma süreleri anlamlı olarak daha uzun saptandı. Eşlik eden fibula kırığı olmayan ve eşlik eden fibula kırığı tespit edilmiş hastalarda anlamlı ölçüde malrotasyon daha az ve AOFAS dizilim alt skoru daha yüksek saptandı. İMÇ uygulanan gruplarda ön diz ağrısı, MİPO uygulanan hastalarda yara yeri komplikasyonu anlamlı olarak daha yüksek bulundu. Eşlik eden fibula kırığının tibia kırık hattından uzakta proksimalde olduğu hastalarda fibula kırığının tibia kırığı çevresinde olan hastalara göre malrotasyon anlamlı olarak daha yüksek olduğu belirlendi.
Sonuç: İMÇ ve MİPO ile osteosentez tedavileri distal 1/3 tibia kırıklarında yüksek kaynama, düşük komplikasyon oranları sebebiyle güvenle kullanılabilecek cerrahi yöntemlerdir. Fibula kırığı eşlik etmeyen tibia distal 1/3 kırıklı hastalarda, fibula kırığı eşlik edip tespit edilmemiş hastalara göre daha iyi rotasyon ölçümü saptanmıştır. Fibula kırığının eşlik ettiği distal 1/3 tibia kırıklarında fibulayı da tespit etmek; cerrahi süreyi uzatmasına rağmen daha iyi AOFAS dizilim alt skoru ve klinik rotasyon ölçümü sağlamaktadır. Ayrıca malrotasyon; eşlik eden fibula kırığının daha proksimalde olduğu hastalarda, tibia kırığı ile aynı seviyede veya daha distalde olduğu hastalara göre daha fazla görülmüştür.

Abstract:
Aim: Distal 1/3 tibial non-intra-articular fractures are important because they are common, predisposed to complications, and can affect ankle joint functions. Minimally invasive plate osteosynthesis (MIPO) and intramedullary nail (IMN) applications are the most commonly used surgical treatment options in the surgical treatment of distal 1/3 tibial fractures. There are many studies on the surgical treatment of distal 1/3 tibial fractures. However, there is no study on the effect of the presence of accompanying fibula fracture and the localization of the accompanying fibula fracture on the results. In this study, we aimed to investigate the effect of both the presence of accompanying fibula fracture and the localization of the accompanying fibula fracture on the results. We also investigated the effect of fixing the accompanying fibula fracture on the results.
Patient and methods: Our study included 154 adult patients with a diagnosis of distal tibial extra-articular fracture who applied to GOP Taksim Training and Research Hospital between January 2008 and June 2019. Patients with open or pathological fractures, polytrauma, additional injury, immunodeficiency, previous loss of lower extremity function, or those who did not have regular follow-up were excluded from the study. Patients were separeted 5 main groups according to the application of IMN / MIPO and presence the fibula was fractured or fixed. In addition, two main groups in which fibula fracture was not fixed were further separeted 4 subgroups according to the level of fibula fracture. The groups were compared in terms of time of hospital stay and surgery, malalignment, knee and ankle range of motion, complications, and AOFAS scores.
Results: In our study, the most common etiologic cause of fracture was traffic accident (51.94%) and the most common fracture type was AO42-A (53.24%). The duration of surgery and hospital stay was found to be significantly longer in patients with tibia and fibula fixation. Patients with no concomitant fibular fracture and fixed fibula fracture had significantly less malrotation and a higher AOFAS alignment subscore. Anterior knee pain was found to be significantly higher in IMN applied groups, and wound complications were found to be significantly higher in MIPO patients. Malrotation was found to be significantly higher in patients with concomitant fibular fracture proximal far from the tibial fracture line than in patients with fibular fracture around tibia fracture.
Conclusion: Osteosynthesis treatments with IMN and MIPO are surgical methods that can be safely used in distal 1/3 tibial fractures due to their high union and low complication rates. Better rotation measurement was found in patients with tibial distal 1/3 fractures without concomitant fibula fracture than in patients with not fixed fibular fracture. To fix the fibula in distal 1/3 tibial fractures with concomitant fibula fracture; although it prolongs the surgical time, it provides better AOFAS alignment subscore and clinical rotation measurement. Also malrotation; It was more common in patients with an concomitant fibular fracture proximally than in patients with a tibial fracture at the same level or more distally.