Primer total kalça artroplastisinde posterior ve direkt lateral yaklaşımla yerleştirilen komponentlerin pozisyonlarının radyolojik olarak değerlendirilmesi ve klinik sonuçlara etkisinin karşılaştırılması
Compari̇son of component placement in posteri̇or and direct lateral approaches of primary total hip arthroplasty and investigati̇on of its effect on clinical outcomes
Yazar: KAMURAN ASIM DEMİRULUS
Danışman: PROF. DR. YUSUF ÖZTÜRKMEN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Artroplasti = Arthroplasty ; Kalça = Hip ; Kalça eklemi = Hip joint ; Radyografi = Radiography

Özet:
Amaç: T.C. Sağlık Bilimleri Üniversitesi İstanbul Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Ortopedi ve Travmatoloji kliniğinde 2003-2019 yılları arasında primer koksartroz nedeniyle total kalça artroplastisi uygulanan 100 hastanın 111 kalçası posterior ve direkt lateral insizyonlardan oluşan iki grup halinde ele alındı. Bu iki grup komponent yerleşimi açısından bilgisayarlı tomografi(BT) ile değerlendirildi ve klinik sonuçlara etkisinin araştırılması amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: Hastaların kayıtları ve radyolojik değerlendirmeleri için hastane dosya ve radyoloji arşivi kullanıldı. Çalışmaya 100 hastanın 111 kalçası dâhil edildi. Takip süresi ortalama 36 ay idi (4-194 ay). Hastaların pelvis BT ve direkt grafileri üzerinden ölçümler yapılarak asetabuler anteversiyon ve inklinasyon, femoral anteversiyon ve kombine anteversiyon değerleri hesaplandı. Harris Kalça Skoru(HKS) ile klinik sonuçlar değerlendirildi.
Bulgular: 111 kalçanın 45'i lateral, 66'sı posterior insizyon ile opere edildi. Hastaların %82'sinde hiç topallama yok iken hafif topallaması olan hastalar da dahil edildiğinde topallama oranı %18 idi. Lewinnek'in[1] güvenli aralığı baz alındığında doğru anteversiyon(15±10°) ile yerleştirilen kalçaların oranı %49.5 iken doğru inklinasyon (40±10°) ile yerleştirilen kalçaların oranı %66.7 idi. Hem anteversiyon hem de inklinasyon açıları güvenli aralıkta olan kalçaların oranı toplamda %36 iken lateral yaklaşımda bu oran %40, posterior yaklaşımda ise %34.8 olarak bulundu. Aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. 1'i posterior ve 1'i direkt lateral yaklaşımda olmak üzere toplam iki hastamızda luksasyon saptandı.
Sonuç: Posterior yaklaşım ile opere edilen kalçalarda asetabuler anteversiyon değerleri anlamlı olarak daha yüksek saptanmıştır. Bu sonuç posterior yaklaşımı kullanan cerrahın retrovert kalmamak için fazla antevert olmasının bir sonucu olarak değerlendirilmiştir. İki cerrahi yaklaşım karşılaştırıldığında HKS yönünden anlamlı fark saptanmamıştır. Posterior yaklaşımda oransal olarak daha düşük topallama olduğu görülmüştür. Komponent yerleşiminin HKS ve topallama üzerine etkisi olmadığı görülmüştür.
Anahtar Kelimeler: Total kalça artroplastisi, posterior yaklaşım, direkt lateral yaklaşım, komponent yerleşimi

Abstract:
Introduction: Total hip arthroplasty(THA) has been done successfully over the years with multiple approaches to the hip joint. Each of them offered different advantages and disadvantages to surgeons. Two of the most popular have been the lateral and posterior approaches. In our study, we investigated differences and similarities in terms of both clinical and radiological outcomes. Aim: To determine and compare clinical and radiological outcomes of lateral and posterior approaches to the THA. Material and method: 111 hips of 100 patients who were operated in our clinic(Istanbul Education and Research Hospital) between 2003 and 2019 were included in the study. Hospital files and radiology archives were used for patient records and radiological evaluations. The mean follow-up was 36 months (4-194 months). Acetabular anteversion and inclination, femoral anteversion and combined anteversion values were calculated by measuring the pelvis CT and xrays of the patients. Clinical results were evaluated with the Harris Hip Score (HHS). Results: Of the 111 hips, 45 were operated with the lateral and 66 with the posterior approach. While 82% of the patients had no limping, the rate of patients with mild-to-moderate limping was 18%. Based on the Lewinnek's safe zone, the rate of hips placed with correct anteversion (15 ± 10 °) was 49.5%, while the rate of hips placed with correct inclination (40 ± 10 °) was 66.7%. While 36% of all THA were in the safe zone, with the lateral approach this rate was 40% and with the posterior approach, it was 34,8%. This difference was not statistically significant. Two patients had an episode of dislocation in the follow-up; one for each with lateral and posterior were treated with closed reduction. The acetabular anteversion values were significantly higher in the hips operated with the posterior approach. We believe this was due to the fear of posterior dislocation of the hip. When we compare clinical results; we have found no differences between the two approaches with the HHS and observed less limping in patients with the posterior approach. Conclusion: We have found both approaches were successful and comparable in terms of clinical results. While a surgeon should be familiar with both; either of them yielded good results in terms of stability and function. Keywords: Total hip arthroplasty, posterior approach, direct lateral approach, component placement.