Gastroenteropankreatik nöroendokrin neoplazilerde mikrosatellit instabilite sıklığı ve prognostik önemi
Frequency and prognostic significance of microsatellite instability in gastroenteropancreatic neuroendocrine neoplasms
Yazar: ANIL AYSAL AĞALAR
Danışman: PROF. DR. ÖZGÜL SAĞOL
Dokuz Eylül Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Moleküler Patoloji Ana Bilim Dalı / Moleküler Patoloji Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Patoloji = Pathology

Özet:
Gastroenteropankreatik sistemin nöroendokrin neoplazileri son yıllarda sıklığı artış gösteren, 5 yıllık sağkalımı %15 ile %95 arasında değişen heterojen bir tümör ailesidir. Gastroenteropankreatik sistemin nöroendokrin neoplazilerinin patogenezi ve moleküler yolakları tam olarak aydınlatılabmamıştır. Mikrosatellit instabilite Lynch Sendromu ve bu sendrom ile ilişkili başta kolorektal karsinomlar olmak üzere çeşitli kanserler ile bağlantısı iyi bilinen, DNA tamir genlerindeki bozukluk nedeniyle genetik olarak mutasyonlara yatkınlığa neden olan bir bozukluktur. Son yıllarda nöroendokrin neoplazilerdeki varlığını ve prognostik önemini araştıran az sayıda çalışma mevcuttur. Bu çalışma ile literatürde hakkında sınırlı veri bulunan, gastroenteropankreatik nöroendokrin neoplazilerde mikrosatellit instabilite sıklığı ve olası prognostik öneminin araştırılması amaçlanmıştır. Bu amaçla, çalışmaya merkezimizde 2003-2017 yılları arasında gastroenteropankreatik bölge yerleşimli iyi diferansiye nöroendokrin tümör veya nöroendokrin karsinom tanısı almış 204 olgu dahil edilmiştir. Bu hastalara ait Hematoksilen ve eozin boyalı doku kesitleri histopatolojik özellikler açısından değerlendirilmiştir. Bu olgulara mikrosatellit instabilite varlığını saptamak amacıyla MLH-1, MSH-2, MSH-6 VE PMS-2 immunhistokimyasal belirleyicileri uygulanmış ve bu belirleyicilerden bir ya da daha fazlasında boyanma kaybı saptanan olgulara Real-time PCR ile Mikrosatellit instabilite analizi uygulanmıştır. Analizler sonucunda olgu serimizde mikrosatellit instabilite sıklığı
%1 olarak saptanmıştır. Çok düşük oranda saptanan mikrosatellit instabilite varlığı ile
 
prognoz arasında istatistiksel ilişki saptanmamıştır. Bu çalışma ile mikrosatellit instabilitenin gastroenteropankreatik nöroendokrin neoplazilerin gelişiminde belirgin bir rolü olmayabileceği sonucuna varılmıştır.

Abstract:
Gastroenteropancreatic neuroendocrine neoplasms compose a heterogeneous tumor
family which has an increasing incidence in last decades, with a 5 year survival ranging between 15%-95%. The pathogenesis and the steps of molecular development of gastroenteropancreatic neuroendocrine neoplasms still remain uncleared. Microsatellite instability is a disorder which has a well-known connection to Lynch Syndrome and related malignancies such as colorectal carcinoma and causes genetically hypermutability because of the defects in DNA mismatch repair genes. In recent years, a few studies focusing on the status and prognostic significance of microsatellite instability in neuroendocrine tumors have been published. But it is seen that these studies investigate only small groups of this big family and obtain partially conflicting results. In this study, we aim to investigate the frequency and potential prognostic significance of microsatellite instability in neuroendocrine tumors. For this purpose, 204 cases who had a diagnosis of neuroendocrine tumor located gastroenteropancreatic region, in years between 2003-2017 were included to the study. The Haematoxylin-eosin stained slides were evaluated for histopathologic features. To detect microsatellite instability, first MLH-1, PMS-2, MSH- 6 and MSH-2 immunhistochemical stains were applied to the slides of all cases, then microsatellite instability analysis by real-time PCR was performed to the cases which showed loss of expression with one or more of these markers immunohistochemically.
 
Microsatellit instability was detected 1% of our cases. No significant relation was found statistically between microsatellite instability status and prognosis. This study concluded that microsatellite instability may not have a significant role in the development of gastroenteropancreatic neuroendocrine neoplasms.