Nefret suçunun Ceza Hukukundaki yeri
The place of hate crime in Criminal Law
Yazar: ŞURA NUR PELİT
Danışman: PROF. DR. PINAR KARTAL
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2022
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Ceza hukuku = Criminal law ; Kamu hukuku = Public law ; Nefret suçu = Hate crimes ; Türk Ceza Kanunu = Turkish Penal Code

Özet:
"Nefret Suçunun Ceza Hukukundaki Yeri" başlıklı bu çalışma, nefret suçu
kavramına ceza hukuku perspektifinden bir bakışı konu edinmektedir. Bu konunun
seçiminde, ulusal ceza kanunlarında nefret suçu düzenlemelerine yer verme yönünde
artan eğilim rol oynamıştır. Bu eğilim, Türkiye gibi ceza kanununda henüz genel
nitelikte bir nefret suçu içermeyen devletleri bir karar vermeye zorlamaktadır. Bu
durum, bu konuda ceza hukuku disiplinine hakim ilkeler çerçevesinde titiz bir
inceleme yapılmadan aceleci bir yasa yapım sürecine neden olabilmektedir. Bu risk,
2021 yılında yürütme organı tarafından hazırlanan İnsan Hakları Eylem Planı'nda
nefret suçuna yönelik Türk Ceza Kanunu'nda düzenleme yapılacağının bir hedef
olarak öngörüldüğü Türkiye için de güncel olarak geçerlidir ve oldukça önem
taşımaktadır. Nefret suçunun ceza kanununda ne şekilde düzenleneceği sorusundan
önce, nefret suçuna ceza hukuku yaklaşımının ne şekilde olacağı sorusu
cevaplandırılmalıdır. Bu nedenle nefret suçuyla mücadelenin gerekliliği kabul
edilmekle birlikte, bu çalışmada bu gerekliliğin ceza hukuku yoluyla olması yönündeki
genel kabul değerlendirilmektedir.
Çalışma, nefret suçu kavramını, tüm politik ve duygusal gerekçelerden arınmış
bir şekilde ceza hukuku tekniğine uygun bir yolla ceza hukukuna hakim ilkeler
bakımından değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu amaç çerçevesinde çalışma, "Nefret
Suçu Kavramı ve Nefret Suçu Düzenlemeleri", "Nefret Suçu Kavramının Suç Teorisi
Bakımından Yapısal Analizi ve Kavramın Türk Ceza Kanunu Bağlamında
İncelenmesi" ve "Nefret Suçuna Ceza Hukuku Yaklaşımı: Nefret Suçunun Ceza
Kanunlarında Düzenlenip Düzenlenmeyeceği Sorunu" başlıklı üç bölüme ayrılmıştır.
İlk bölümde nefret suçu kavramı; uluslararası düzeyde yapılan tanımlar, ulusal
düzeyde yapılan tanımlar, akademik literatürde yapılan tanımlar ulusal ve uluslararası
literatürdeki tanımlar esas alınmak suretiyle tanımlanacaktır. Bu tanımlama, nefret
suçuyla ilişkili kavramlar olan "nefret söylemi" ve "ayrımcılık" ile olan benzerlik ve
farklılıkları vurgulanmak suretiyle pekiştirilecektir. Ayrıca bu bölümde kavramın
anlaşılmasında önem arz eden tarihi seyri içinde ortaya çıkma sürecine de
değinilecektir. Kavrama ilişkin tanım ve tarihçenin ardından nefret suçuyla ilgili
uluslararası kurumlar nezdinde oluşturulan düzenlemeler (Birleşmiş Milletler, Avrupa
Konseyi, Avrupa Güvenlik ve İş Birliği Teşkilatı, Avrupa Birliği) ve devamında nefret
suçunun çeşitli ülkelerin ulusal ceza kanunlarında düzenlenme şekilleri incelenecektir.
Bunun için farklı düzenleme şekillerini içermeleri dolayısıyla Birleşik Krallık, Fransa
ve Almanya Ceza Kanunları inceleme konusu olarak seçilmiştir.
 İkinci bölümde nefret suçu türü için farklılık gösteren hususlar suç teorisine
göre yapısal analiz edilmek suretiyle incelenecektir. Bu incelemede; tipikliğin maddi
unsurları (fiil, fail, mağdur, konu, netice, nedensellik bağı ve objektif isnadiyet);
tipikliğin manevi unsurları (kast, taksir, saik); hukuka aykırılık ve kusurluluk
bakımından bir değerlendirme yapılacaktır. Bu bölümün son kısmında nefret suçuna
ilişkin Türk hukukunda mevcut durum Türk Ceza Kanunu bağlamında
değerlendirilecektir. Bu doğrultuda ilk olarak TCK m. 3'te yer alan adalet ve kanun
önünde eşitlik ilkesi, nefret suçu olarak değerlendirilebilecek suç tipleri (TCK m. 76, TCK m.77, TCK m. 115, TCK m. 122, TCK m. 125, TCK m. 153 ve TCK m. 216)
bazı suçlar için mevcut olan (TCK m. 81, TCK m. 86, TCK m. 94, TCK m. 96 ve TCK
m. 106) cezayı ağırlaştıran kadına karşı işlenme nitelikli hali; cezanın belirlenmesi
hükmü (TCK m. 61) nefret suçu kavramı çerçevesinde incelenecektir. Bu bölümde
ayrıca nefret suçuna ilişkin veri toplanması sistemi değerlendirilecektir. Son olarak
incelenen hükümlerin nefret suçuyla mücadele bakımından değerlendirilmesi
yapılacaktır. Bu değerlendirmede, nefret suçlarıyla mücadele bakımından uluslararası
kurumlar tarafından Türkiye hakkında verilen kararlar ve raporlar (Birleşmiş Milletler
Her Türlü Irk Ayrımcılığının Ortadan Kaldırılması Komitesi, Birleşmiş Milletler
Evrensel Periyodik İnceleme, Avrupa Birliği Ülke Raporları, Avrupa Konseyi
Irkçılığa ve Hoşgörüsüzlüğe Karşı Avrupa Komisyonu) da esas alınacaktır. Böylece
nefret suçuna ceza hukuku yaklaşımı tartışmasının yapılacağı son bölümden önce Türk
Ceza Kanunu'nun konuyla ilgili mevcut hali kapsamlı bir şekilde değerlendirilmiş
olacaktır.
Son bölümde, ceza kanunlarında nefret suçu düzenlemelerine yer verilip
verilmemesi sorunu, çeşitli çekince noktaları bakımından incelenecektir. Bu çekince
noktaları; ceza hukukunda saike ilişkin düzenleme yapılması sorunu, ifade özgülüğü
bakımından nefret saikinin düzenlenmesi sorunu, ikincillik ilkesi bakımından nefret
suçu düzenlemesi yapılması sorunu, belirlilik ilkesine uygun şekilde düzenleme
yapılması sorunu ve son olarak nefret saikinin ispatı sorunu olarak belirlenmiştir.
Nefret suçu düzenlemelerinin olması gerektiğini savunanlar ile bu düzenlemelere karşı
çıkanların argümanları bu çekince noktaları çerçevesinde ele alınacaktır. Bu nedenle
belirlenen her bir tartışma başlığı için nefret suçu düzenlemeleri lehine olan görüşler
ile aleyhine olan görüşler ifade edilerek bunlara ilişkin değerlendirmelere yer
verilecektir.
 Nefret suçu kavramı, yaklaşık elli yıllık görece yeni bir kavramdır. İlk kez
Amerika Birleşik Devletleri'nde bazı eyalet ceza kanunlarında nefret suçu
düzenlemesine yer verilmiş ve gün geçtikçe diğer ulusal ceza kanunlarında da nefret
suçu düzenlemesi yapılmaya başlanmıştır. Nefret suçunun kanunda düzenlenmesine
yönelik söz konusu hızlı ilerleme ne yazık ki bu ifadeyle kastedilen suç türünün
kavramsal çerçevesinin çizilmesinde mevcut değildir. Yarım yüzyıla yaklaşan
terminolojik varlığına rağmen nefret suçunun henüz üzerinde uzlaşılmış bir tanımı
bulunmamaktadır. Bu nedenle öğretide çoğu kez değişmez nitelikte tanımlardan
kaçınılmakta ve farklı şekillerde tanımlara imkan veren şablon nitelikte tanımlara yer
verilmektedir. Akademik eserler bakımından yeterlilik arz eden bu tür tanımlamalar,
kavrama ceza kanunlarında yer verebilmek için yetersiz kalmaktadır. Bu belirsizlikte;
suçun işlenmesinde rol oynayan saikin ön yargının hangi düzeyinde olması gerektiğine
ilişkin belirsizlik, hangi suç tiplerinin nefret suçu olarak nitelendirileceğine ilişkin
belirsizlik, nefret suçları kapsamında hangi karakteristik özelliklerin koruma
göreceğine ilişkin belirsizlik, failin mağdurun karakteristik özelliğine yönelik sahip
olduğu ön yargı ile işlenen suç arasında sebep-sonuç ilişkisine ilişkin belirsizlik rol
oynamaktadır. Her ne kadar nefret söylemi ve ayrımcılık kavramlarına referans
verilerek nefret suçu ifadesinden ne anlaşılması gerektiği belli ölçüde ortaya
koyulabilse de istenen belirlilik bu yol ile de sağlanamamaktadır.
Nefret suçları, mağdurun, sırf karakteristik özelliği dolayısıyla suça hedef
alındığı durumlara karşılık geldiğinden eşitlik ilkesi ve ayrımcılık yasağı ile yakından
ilgilidir. Bu durum, nefret suçlarıyla mücadelenin, insan hakları mücadelesi olarak
görülmesine sebep olmuştur. Bu nedenle nefret suçları, Birleşmiş Milletler ve Avrupa
Konseyi gibi uluslararası insan haklarını koruma mekanizmalarının gündem maddesi
haline gelmiştir. Bu kurumlar bünyesinde hazırlanan hukuken bağlayıcı anlaşmalarda
ve oluşturulan alt birimler nezdinde çıkarılan tavsiye kararlarda nefret suçlarıyla
mücadeleye yönelik ifadeler mevcuttur. Ancak bu yükümlülük ve tavsiyeler bütünü
pek çok kez sadece "hukuken mücadeleyi" ve nadiren ceza hukuku yoluyla
mücadeleyi (örneğin; Her Türlü Irk Ayrımcılığının Ortadan Kaldırılmasına İlişkin
Uluslararası Sözleşme, Siber Suçlar Sözleşmesi İnternet Aracılığıyla İşlenen Irkçı ve
Yabancı Düşmanlığı Niteliğindeki Eylemlerin Cezalandırılmasına İlişkin Protokol)
öngörmektedir. Ceza hukuku yoluyla mücadele öngörülmesinde dahi nefret saikinin
ceza hukuku uygulamasında dikkate alınmasına imkan veren düzenlemeler yeterli
olmaktadır. Bunun ötesine geçilerek düzenlemenin şekline ilişkin belirlenimler
(nitelikli hal, temel suç tipi gibi) tespit edilebildiği kadarıyla yapılmamaktadır.
Sonuç olarak nefret suçlarıyla mücadele edilmesi uluslararası düzeyde kabul
edilen bir amaç olmakla birlikte, bu mücadelenin ne şekilde gerçekleşeceği hususu,
kanun koyucuların takdirine bırakılmış bir meseledir. Diğer bir ifadeyle nefret
suçlarıyla mücadele edilmesi gerekliliği kendiliğinden ceza kanununda bir değişiklik
yapılması gerekliliği olarak yorumlanmamalıdır. Ceza hukukunda nefret suçlarına
ilişkin düzenleme yapılması durumu ceza hukukunda geçerli ilkeler yol
göstericiliğinde ayrıca bu disiplinin kendine özgü yapısı çerçevesinde değerlendirilip
karar verilmesi gereken bir husustur. Tepkisel, aceleci ve popülist tutumlardan uzak
ceza hukuku disiplini kapsamında bir değerlendirme yapılmalıdır. Nefret suçunun ceza
kanununda ne şekilde düzenleneceği sorusundan önce nefret suçunun ceza kanununda
düzenlenip düzenlenmeyeceği sorusu ceza hukuku disiplini sınırları içinde
cevaplandırılmalıdır.
Bu çalışma kapsamında söz konusu sorunun cevaplandırılması için beş farklı
açıdan değerlendirme yapılmaktadır. İlgili bölümlerde detaylarına değinileceği üzere
bu beş farklı başlık belirlemesinde nefret suçu düzenlemelerine yönelik tartışma
noktalarına odaklanılmıştır. Buna göre nefret suçu düzenlemelerindeki karakteristik
özellik olan nefret saikinin varlığı nedeniyle failin saikinin ceza hukukunda
düzenlenmesine yönelik değerlendirme yapılması bir gereklilik olarak görülmüştür.
Bununla bağlantılı olarak nefret saikinin içeriği nedeniyle nefret suçu
düzenlemelerinin ifade özgürlüğü kapsamında da değerlendirilmesi gerektiği
sonucuna varılmıştır. Ayrıca ceza hukukuna hakim ilkelerden olan belirlilik ilkesi ve
ikincillik ilkesi nefret suçu düzenlemelerinin meşruiyetine yönelik bir tartışmada
inceleme kapsamına alınması gereken ilkeler olarak değerlendirilmiştir. Maddi ceza
hukuku kapsamındaki bu değerlendirmelerin yanında nefret saikinin ispatının taşıdığı
önem nedeniyle bu suçların muhakemesine yönelik değerlendirilmeler de gerekli
olarak görülmüş ve inceleme kapsamına dahil edilmiştir.

Abstract:
This study, titled "The Place of Hate Crime in Criminal Law", focuses on the
concept of hate crime from a criminal law perspective. The selection of this topic was
driven by the increasing tendency to include hate crime regulations in national penal
codes. This trend compels states such as Turkey, which do not yet include a general
hate crime in their penal code, to make a decision. This situation may lead to a hasty
law-making process without a rigorous examination within the framework of the
principles prevailing in the discipline of criminal law. This risk is also currently valid
and very important for Turkey, where the Human Rights Action Plan prepared by the
executive body in 2021 envisages a regulation in the Turkish Penal Code regarding
hate crimes as a target. Before the question of how the hate crime will be regulated in
the penal code, the question of what the criminal law approach to hate crime will be
should be answered. For this reason, although the necessity of combating hate crime
is accepted, this study evaluates the general acceptance of this necessity through
criminal law.
The study aims to evaluate the concept of hate crime in terms of the principles
prevailing in criminal law in a way that is appropriate to the criminal law technique,
free from all political and emotional justifications. Within the framework of this
purpose, the study will be conducted in three chapters titled "The Concept of Hate
Crime and Hate Crime Regulations", "Structural Analysis of the Concept of Hate
Crime in terms of Crime Theory and Analysis of the Concept in the Context of the
Turkish Criminal Code" and "Criminal Approach to Hate Crime: The Problem of
Whether Hate Crime Can Be Regulated in Criminal Laws".
In the first part, the concept of hate crime; definitions made at the international
level, definitions made at the national level, definitions made in the academic literature
will be defined based on the definitions in the national and international literature. This
definition will be reinforced by emphasizing the similarities and differences between
the terms "hate speech" and "discrimination", which are related concepts to hate crime.
In addition, in this section, the process of emergence of the concept in its historical
course, which is important for understanding, will be mentioned. After the definition
and history of the concept, the regulations created by international institutions
regarding hate crime (United Nations, Council of Europe, European Security and
Cooperation Organization, European Union) and the ways in which hate crime is
regulated in the national penal laws of various countries will be examined. For this
purpose, the Penal Codes of the United Kingdom, France and Germany have been
chosen as the subject of examination, since they contain different forms of hate crime
regulation.
In the second part, the issues that differ for the type of hate crime will be
analyzed by structural analysis based on the crime theory. In this review; material elements of crime (act, perpetrator, victim, subject, result, causal link and objective
attribution); mental elements of typicality (intent, negligence, motive); An evaluation
will be made in terms of illegality and culpability. In the last part of this section, the
current situation in Turkish law regarding hate crime will be evaluated in the context
of the Turkish Penal Code. In this direction, first TCK m. 3, the principle of justice
and equality before the law, types of crimes that can be considered hate crimes (TCK
art. 76, TCK art.77, TCK art. 115, TCK art. 122, TCK art. 125, TCK art. 153 and TCK
art. 216) the state of being committed against a woman, which aggravates the
punishment existing for some crimes (Article 81, TCK art. 86, TCK art. 94, TCK art.
96 and TCK art. 106); the provision of determining the penalty (Article 61 of the TCK)
will be examined within the framework of the concept of hate crime. In this section,
the data collection system regarding hate crime will also be evaluated. Finally, the
examined provisions will be evaluated in terms of the fight against hate crime. In this
evaluation, decisions and reports about Turkey made by international institutions in
terms of combating hate crimes (United Nations Committee on the Elimination of All
Forms of Racial Discrimination, United Nations Universal Periodic Review, European
Union Country Reports, Council of Europe European Commission Against Racism
and Intolerance) will also be taken as a basis. Thus, the current state of the Turkish
Penal Code on the subject will be comprehensively evaluated before the last section in
which the criminal law approach to hate crime will be discussed.
In the last section, the question of whether or not hate crime regulations should
be included in the penal laws will be examined in terms of various reservation points.
These reservation points are; The problem of regulating motive in criminal law,
regulation of hate motive in terms of freedom of expression, problem of regulation of
hate crime in terms of subsidiarity principle, problem of regulation in accordance with
the principle of certainty, and finally the problem of proving hate motive. The
arguments of those who argue that there should be hate crime regulations and those
who oppose these regulations will be discussed within the framework of these
reservation points. For this reason, for each discussion topic determined, opinions in
favor of and against hate crime regulations will be expressed and their evaluations will
be included.
The concept of hate crime is a relatively new concept for nearly fifty years. For
the first time, hate crime regulation was included in some state penal laws in the United
States and day by day, hate crime regulation began to be made in other national penal
laws. The rapid progress in regulating hate crime in law, unfortunately, is not present
in drawing the conceptual framework of the type of crime meant by this expression.
Despite its nearly half a century of terminological existence, there is no agreed
definition of hate crime yet. For this reason, definitions that are invariant are often
avoided in the teaching and template definitions that allow definitions in different ways
are included. Such definitions, which are sufficient in terms of academic works, are
insufficient to include the concept in criminal laws. In this uncertainty following
factors play a role: uncertainty regarding the level of prejudice that plays a role in the
commission of the crime, uncertainty about which types of crimes will qualify as hate
crimes, uncertainty about which characteristic features will be protected within the
scope of hate crimes, uncertainty about the causal link between the perpetrator's prejudice towards the characteristic feature of the victim and the crime committed.
Although it can be determined to a certain extent what should be understood from the
term hate crime by referring to the concepts of hate speech and discrimination, the
desired certainty cannot be achieved in this way either.
Hate crimes are closely related to the principle of equality and the prohibition of
discrimination, as they correspond to situations where the victim is targeted for crime
simply because of his or her characteristics. This has caused the fight against hate
crimes to be seen as a struggle for human rights. For this reason, hate crimes have
become the agenda of international human rights protection mechanisms such as the
United Nations and the Council of Europe. In the legally binding agreements prepared
within these institutions and in the recommendations issued by the sub-units created,
there are statements regarding the fight against hate crimes. However, this set of
obligations and recommendations often only provides for "legal provisions" and rarely
through criminal law (for example, the International Convention on the Elimination of
All Forms of Racial Discrimination, the Cybercrime Convention, Protocol on the
Punishment of Racist and Xenophobic Acts Committed via the Internet). Even in
envisaging a fight through criminal law, regulations that allow the hate motive to be
taken into account in criminal law practice are sufficient. Going beyond this,
determinations regarding the form of regulation (such as aggravated sentence, type of
crime) are not made as far as can be determined.
As a result, while the fight against hate crimes is an internationally accepted
goal, how this fight will take place is a matter left to the discretion of the legislators.
In other words, the necessity of combating hate crimes should not be interpreted as the
necessity of making a change in the penal code per se. The regulation of hate crimes
in criminal law is an issue that needs to be evaluated and decided under the guidance
of the principles of criminal law and within the framework of the specific structure of
this discipline. An evaluation should be made within the scope of criminal law
discipline, away from reactive, hasty and populist attitudes. Before the question of how
the hate crime will be regulated in the penal code, the question of whether the hate
crime will be regulated in the penal code should be answered within the boundaries of
the criminal law discipline.
Within the scope of this study, five different aspects are evaluated in order to
answer the question in question. As will be discussed in detail in the relevant sections,
the discussion points regarding hate crime regulations are focused on in the
determination of these five different headings. Accordingly, due to the existence of
hate motive, which is the characteristic feature of hate crime regulations, it is
considered a necessity to make an assessment regarding the regulation of the
perpetrator's motive in criminal law. In connection with this, it was concluded that hate
crime regulations should also be evaluated within the scope of freedom of expression
due to the content of hate motivation. In addition, the principle of certainty and the
principle of subsidiary, which are among the principles that dominate the criminal law,
have been evaluated as the principles that should be included in the scope of the debate
on the legitimacy of hate crime regulations. In addition to these evaluations within the
scope of substantive criminal law, due to the importance of proof of hate motivation, evaluations regarding the prosecution of these crimes were considered necessary and included in the scope of the review.







Cette étude, intitulée « La place du crime de haine dans le droit pénal», porte
sur le concept de crime haineux du point de vue du droit pénal. Le choix de ce sujet a
été motivé par la tendance croissante à inclure des réglementations sur les crimes de
haine dans les codes pénaux nationaux. Cette tendance oblige des États comme la
Turquie, qui n'incluent pas encore un crime de haine général dans leur code pénal, à
prendre une décision. Cette situation peut conduire à un processus législatif hâtif sans
examen rigoureux dans le cadre des principes prévalant dans la discipline du droit
pénal. Ce risque est également valable actuellement et très important pour la Turquie,
où le plan d'action pour les droits de l'homme préparé par l'organe exécutif en 2021
envisage une réglementation dans le code pénal turc concernant les crimes de haine
comme cible. Avant de se demander comment le crime de haine sera réglementé dans
le code pénal, il convient de répondre à la question de savoir quelle sera l'approche
pénale du crime de haine. Pour cette raison, bien que la nécessité de lutter contre les
crimes de haine soit acceptée, cette étude évalue l'acceptation générale de cette
nécessité par le droit pénal.
L'étude vise à évaluer le concept de crime de haine au regard des principes
prévalant en droit pénal d'une manière appropriée à la technique du droit pénal, libre
de toute justification politique et émotionnelle. Dans le cadre de cet objectif, l'étude
sera menée en trois chapitres intitulés "Le concept de crime de haine et de
réglementation des crimes de haine", "Analyse structurelle du concept de crime de
haine en termes de théorie du crime et analyse du concept dans le contexte". du Code
pénal turc » et « Approche pénale des crimes de haine : le problème de savoir si les
crimes de haine peuvent être réglementés dans les lois pénales ».
Dans la première partie, le concept de crime de haine ; les définitions faites au
niveau international, les définitions faites au niveau national, les définitions faites dans
la littérature académique seront définies sur la base des définitions de la littérature
nationale et internationale. Cette définition sera renforcée en mettant l'accent sur les
similitudes et les différences entre les termes « discours de haine » et « discrimination
», qui sont des concepts liés au crime de haine. De plus, dans cette section, le processus
d'émergence du concept dans son parcours historique, qui est important pour la
compréhension, sera évoqué. Après la définition et l'historique du concept, les
réglementations créées par les institutions internationales concernant les crimes de
haine (Nations Unies, Conseil de l'Europe, Organisation européenne de sécurité et de
coopération, Union européenne) et les modalités de réglementation des crimes de haine
dans les lois pénales nationales des différents pays seront examinés. À cette fin, les
codes pénaux du Royaume-Uni, de la France et de l'Allemagne ont été choisis comme
sujet d'examen, car ils contiennent différentes formes de réglementation des crimes de
haine.
Dans une deuxième partie, les enjeux qui diffèrent selon le type de crime de
haine seront analysés par une analyse structurelle basée sur la théorie du crime. Dans
cette revue; éléments matériels du crime (acte, auteur, victime, sujet, résultat, lien de
causalité et attribution objective); éléments mentaux de la typicité (intention, négligence, motif); Une évaluation sera faite en termes d'illégalité et de culpabilité.
Dans la dernière partie de cette section, la situation actuelle du droit turc concernant
les crimes de haine sera évaluée dans le contexte du Code pénal turc. Dans ce sens,
premier TCK m. 3, le principe de justice et d'égalité devant la loi, types de crimes
pouvant être qualifiés de crimes de haine (TCK art. 76, TCK art.77, TCK art. 115,
TCK art. 122, TCK art. 125, TCK art. 153 et TCK art. 216) l'état d'être commis contre
une femme, qui aggrave la peine existant pour certains crimes (article 81, TCK art. 86,
TCK art. 94, TCK art. 96 et TCK art. 106); la disposition relative à la détermination
de la peine (article 61 du TCK) sera examinée dans le cadre de la notion de crime de
haine. Dans cette section, le système de collecte de données concernant les crimes de
haine sera également évalué. Enfin, les dispositions examinées seront évaluées sous
l'angle de la lutte contre les crimes de haine. Dans cette évaluation, les décisions et
rapports sur la Turquie rédigés par des institutions internationales en matière de lutte
contre les crimes de haine (Comité des Nations Unies pour l'élimination de toutes les
formes de discrimination raciale, Examen périodique universel des Nations Unies,
Rapports nationaux de l'Union européenne, Commission européenne du Conseil de
l'Europe contre racisme et intolérance) sera également pris comme base. Ainsi, l'état
actuel du Code pénal turc sur le sujet sera évalué de manière exhaustive avant la
dernière section dans laquelle l'approche pénale du crime de haine sera discutée.
Dans la dernière section, la question de savoir si la réglementation des crimes de
haine doit ou non être incluse dans les lois pénales sera examinée sous divers points
de réserve. Ces points de réservation sont; Le problème de la régulation du motif en
droit pénal, la régulation du motif de haine en termes de liberté d'expression, le
problème de la régulation du crime de haine en termes de principe de subsidiarité, le
problème de la régulation conformément au principe de certitude, et enfin le problème
de la preuve de la haine motif. Les arguments de ceux qui soutiennent qu'il devrait y
avoir une réglementation des crimes de haine et de ceux qui s'y opposent seront
discutés dans le cadre de ces points de réserve. Pour cette raison, pour chaque sujet de
discussion déterminé, des opinions en faveur et contre la réglementation des crimes de
haine seront exprimées et leurs évaluations seront incluses.
Le concept de crime de haine est un concept relativement nouveau depuis près
de cinquante ans. Pour la première fois, la réglementation des crimes de haine a été
incluse dans certaines lois pénales d'État aux États-Unis et, jour après jour, la
réglementation des crimes de haine a commencé à être intégrée dans d'autres lois
pénales nationales. Les progrès rapides dans la réglementation des crimes de haine
dans la loi, malheureusement, ne sont pas présents dans l'élaboration du cadre
conceptuel du type de crime signifié par cette expression. Malgré près d'un demi-siècle
d'existence terminologique, il n'existe pas encore de définition convenue du crime de
haine. Pour cette raison, les définitions qui sont invariantes sont souvent évitées dans
l'enseignement et les modèles de définitions qui permettent des définitions de
différentes manières sont inclus. De telles définitions, suffisantes au regard des travaux
académiques, sont insuffisantes pour intégrer la notion dans les lois pénales. Dans cette
incertitude, les facteurs suivants jouent un rôle : l'incertitude concernant le niveau de
préjudice qui joue un rôle dans la commission du crime, l'incertitude quant aux types
de crimes qui seront qualifiés de crimes de haine, l'incertitude quant aux caractéristiques qui seront protégées dans le cadre de la crimes de haine, incertitude
sur le lien de causalité entre le préjugé de l'auteur envers le trait caractéristique de la
victime et le crime commis. Bien qu'il soit possible de déterminer dans une certaine
mesure ce qu'il convient d'entendre du terme crime de haine en se référant aux concepts
de discours de haine et de discrimination, la certitude souhaitée ne peut pas non plus
être obtenue de cette manière.
Les crimes de haine sont étroitement liés au principe d'égalité et à l'interdiction
de la discrimination, car ils correspondent à des situations où la victime est la cible
d'un crime simplement en raison de ses caractéristiques. Cela a amené la lutte contre
les crimes de haine à être considérée comme une lutte pour les droits de l'homme. Pour
cette raison, les crimes de haine sont devenus l'agenda des mécanismes internationaux
de protection des droits de l'homme tels que les Nations Unies et le Conseil de l'Europe.
Dans les accords juridiquement contraignants préparés au sein de ces institutions et
dans les recommandations émises par les sous-unités créées, figurent des déclarations
concernant la lutte contre les crimes de haine. Cependant, cet ensemble d'obligations
et de recommandations ne prévoit souvent que des "dispositions légales" et rarement
par le biais du droit pénal (par exemple, la Convention internationale sur l'élimination
de toutes les formes de discrimination raciale, la Convention sur la cybercriminalité,
le Protocole sur la répression des actes racistes et xénophobes Actes Commis via
Internet). Même en envisageant une lutte par le biais du droit pénal, des
réglementations permettant de tenir compte du motif de haine dans la pratique du droit
pénal suffisent. Au-delà de cela, les déterminations concernant la forme de
réglementation (telle que la peine aggravée, le type de crime) ne sont pas prises dans
la mesure du possible.
Par conséquent, si la lutte contre les crimes de haine est un objectif
internationalement accepté, la manière dont cette lutte se déroulera est une question
laissée à la discrétion des législateurs. En d'autres termes, la nécessité de lutter contre
les crimes de haine ne doit pas être interprétée comme la nécessité de modifier le code
pénal en soi. La réglementation des crimes de haine en droit pénal est une question qui
doit être évaluée et tranchée sous la direction des principes du droit pénal et dans le
cadre de la structure spécifique de cette discipline. Une évaluation doit être faite dans
le cadre de la discipline pénale, loin des attitudes réactives, hâtives et populistes. Avant
la question de savoir comment le crime de haine sera réglementé dans le code pénal,
il convient de répondre à la question de savoir si le crime de haine sera réglementé
dans le code pénal dans les limites de la discipline du droit pénal.
Dans le cadre de cette étude, cinq aspects différents sont évalués afin de répondre
à la question en question. Comme nous le verrons en détail dans les sections
pertinentes, les points de discussion concernant la réglementation des crimes haineux
sont axés sur la détermination de ces cinq rubriques différentes. En conséquence, en
raison de l'existence d'un motif de haine, qui est le trait caractéristique des
réglementations sur les crimes de haine, il est considéré comme nécessaire de procéder
à une évaluation concernant la réglementation du motif de l'auteur en droit pénal. À
cet égard, il a été conclu que les réglementations sur les crimes de haine devraient
également être évaluées dans le cadre de la liberté d'expression en raison du contenu
de la motivation haineuse. En outre, le principe de certitude et le principe de subsidiarité, qui font partie des principes qui dominent le droit pénal, ont été évalués
comme les principes qui devraient être inclus dans le champ du débat sur la légitimité
des réglementations sur les crimes de haine. En plus de ces évaluations dans le cadre
du droit pénal matériel, en raison de l'importance de la preuve de la motivation
haineuse, des évaluations concernant la poursuite de ces crimes ont été jugées
nécessaires et incluses dans le champ de l'examen.