Türk musikisinde rebap ve yapımında standartlaşma
Rebab, its history and revival
Yazar: CEM ALTIPARMAK
Danışman: YRD. DOÇ. AFŞİN EMİRALİOĞLU
İstanbul Teknik Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü
Derece: Yüksek Lisans, 2007
Konu: Halk Bilimi (Folklor) = Folklore

Özet:
1. GİRİŞ Selçuklu Dönemi Türk müziğinde ve yaklaşık altı yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu 'nun Türk Müziğinde yer alan rebab adlı çalgının ilk yaylı çalgılardan biri olma özelliği vardır. Türk dünyasında çalgıların birçoğu, değişen zamanın ihtiyaçlarına cevap veremeyecek hale geldiklerinde, geliştirilerek kullanılmaları yerine, terk edildiler. Daha evvel kullanılıp sonradan terk edilen çalgılarımız kültürümüzün kaybolmuş parçalandır. Organoloji sahasında yapılacak çalışmalar bu parçalan bulup bir araya getirmek için atılacak ilk adımdır. Bizde bu yüzden 17. yy. sonlannda yerini Keman'a bırakan rebabı, yeniden Türk Musikisine kazandırabilmek için ele aldık. 2. TÜRKLERİN KULLANDIKLARI MÜZİK ALETLERİ Eski devirlerde Türkler tarafından kullanılmış olan musiki aletleri hakkında kâfi bilgimiz yoktur. İlk olarak dokuzuncu yüzyıldan Türk musiki alimi Fârâbî; "Kitab-ül Musiki-ül Kebir" adlı eserinde, musiki aletleri hakkında önemli bilgiler vermiştir. Daha sonra altıncı Osmanlı padişahı II. Murad (H. 824-855) devrinde yaşamış olan müzikolog tarihçi ve bilgin Ahmedoğlu Şükrullah, Türklerin dokuz adet musiki aletini "Berceme-İktbül Edvar" adlı eserinde tanıtmıştır. Bu eser XIII yy. Türk musiki alimi ve bilgin Safiyûddiriin, "Kitabül Edvar" adlı eserinin Osmanlı Türkçesine çevirişiydi. Bu eserde tarifi verilen dokuz adet musiki aleti şunlardı. 1. Ud., 2. Deliği., 3. Rebab., 4. Mizmar, 5. Pise., 6. Cenk., 7. Nüzhe., 8. Kanun., 9. Mugni. 3. YAYLI ÇALGILAR Yaylı çalgıya dair ilk izler, Vm. ve IX. asırlara ait olup Uygur Türklerinde görülmektedir. Yaylı çalgının tam olarak ne zaman çıktığı kesin olarak bilinmemekle

Abstract:
The musical instrument called Rebab, which was utilised both in the Seljuk period and for some six hundred years in the Ottoman Turkish Music, has the characteristic of being one of the-first bowed instruments. Many instruments in the Turkish history, when unable to satisfy the needs of changing times, were just left to die and become extinct, instead being improved to be filter used. These instruments utilized in the past and left to disappear later are lost elements of our culture. Studies to be conducted in the area of organology will constitute the initial steps to identify and put together these now forgotten parts. We have therefore chosen to study the rebab, which was replaced by the violin at the end of the 17th century in an effort to bring it back to the Turkish music. 2. TURKISH MUSICAL INSTRUMENTS Information concerning the musical instruments used by Turks at the ancient times is unfortunately scarce. The earliest pieces of information one can find are in the book "Kitab-ül Musiki-ül Kebir (The Big Book of Music)" by the famous schoolar of Turkish music, Fârâbi daling back to the 9th century. Later music theoretician, historian and schoolar Ahmedoğlu Şükrullah, who lived during the reign of the sboth Ottoman Sultan Murad the Second (H. 824 - 855), introduced the nine basic Turkish musical instruments in his work "Berceme îktbül Edvar". This book was actually a translation of the 13th century Turkish music theoretician Safiyuddin's book titled "Kitabül Edvar" into Ottoman Turkish. The nine musical instruments described in the book are as follows: 1. Ud, 2. Iklığ, 3. Rebab, 4. Mizmar, 5. Pise, 6. Cenk, 7. Nüzhe, 8, Kanun, 9. Mugni.