Pandemi sürecinde Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi doktor ve hemşirelerinin fiziksel aktivite düzeyleri ve bu düzeylerin yaşam kalitesine etkisi
Physical activity levels of Ankara University Faculty of Medicine doctors and nurses during the pandemic and the effect of these levels on the quality of life
Yazar: YASİN EROL
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ AYŞE GÜLSEN CEYHUN PEKER
Ankara Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine
Dizin: COVID 19 = COVID 19 ; Pandemiler = Pandemics

Özet:
1. ÖZET
Pandemi Sürecinde Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Doktor ve Hemşirelerinin Fiziksel Aktivite Düzeyleri ve Bu Düzeylerin Yaşam Kalitesine Etkisi
Amaç: Çalışmamızda amaç, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi doktor ve hemşirelerinin pandemi döneminde fiziksel aktivite düzeylerini ve bu düzeylerin yaşam kalitesi üzerine etkisini araştırmaktı.
Gereç ve Yöntem:  Araştırma, 15 Mayıs 2021-15 Ekim 2021 tarihleri arasında Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi İbni Sina Hastanesi ve Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Cebeci Hastanesi'nde Covid-19 ile ilgili herhangi bir bölümde çalışmış ve çalışmamış olan doktor ve hemşirelerle yapıldı. 30 sorudan oluşan anket formu, 7 soruluk Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi ve 36 soruluk SF-36 Yaşam Kalitesi Ölçeği Kısa Formu'nun Türkçe versiyonu kullanıldı. Nicel değişkenler, Mann-Whitney U ve Kruskal Wallis testi, nitel değişkenler ise Ki-kare testi ile değerlendirildi. Değişkenler arasındaki ilişkiler Spearman Korelasyon analizi ile test edildi. Analizlerin gerçekleştirilmesinde Statistical Package for Social Sciences (SPSS, Versiyon 15.0, Chicago, IL.) kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edildi.
Bulgular: Çalışmamıza katılan 426 kişinin %70,2'si kadın, %29,8'si erkekti. Katılımcıların şiddetli fiziksel aktivite MET skoru 370,89±1199,01, orta şiddetli fiziksel aktivite MET skoru 218,45±603,83, yürüme MET skoru 892,36±1740,01, toplam MET skoru 1481,7±2710,24 ve oturma zamanı ise 338,88±182,65 dakikaydı. Yaşam kalitesi alt ölçeklerinden fiziksel fonksiyon 84,61±21,85, fiziksel rol güçlüğü 68,84±39,17, ağrı 66,47±22,24, genel sağlık 62,95±20,10, vitalite 51,51±19,51, sosyal fonksiyon 64,32±24,58, emosyonel rol güçlüğü 58,37±43,01 ve mental sağlık puan ortalaması 61,03±17,61'di.
Katılımcıların %46,3'ü inaktif, %40,1'si minimal aktif, %13,6'sı ise çok aktifti. Doktor ve hemşirelerin fiziksel aktivite düzeyleri ve MET skorları arasında anlamlı bir ilişki yoktu. Yaşam kalitesi alt ölçeklerinden fiziksel fonksiyon, fiziksel rol güçlüğü, ağrı, genel sağlık ve sosyal fonksiyon ile anlamlı bir farklılığa sahipti.
Covid-19 ile ilgili herhangi bir bölümde çalışanlarla ve çalışmayanların fiziksel aktivite düzeyleri, UFAA MET skorları ve SF-36 alt ölçekleri arasında anlamlı bir farklılık saptanmadı.
Katılımcıların fiziksel aktiflik düzeyi ile yaşam kalitesi alt ölçek ilişkisi incelendi. Fiziksel fonksiyon (p<0,001), fiziksel rol güçlüğü (p=0,015), vitalite (p<0,001), sosyal fonksiyon (p=0,001) ve emosyonel rol güçlüğü (p=0,002) arasında anlamlı bir farklılık saptandı.
Yaş, cinsiyet, sigara ve alkol kullanma, kronik hastalığa sahip olma, 65 yaş üstü biri ile yaşama, çocuk sahibi olma, medeni durum, vücut kitle indeksi ve gelir düzeyi ile toplam MET skorları arasındaki ilişkiye bakıldı. Kronik hastalığı olma durumu (p=0,034) ve VKİ'ye (p=0,03) göre toplam MET skoru anlamlı bir farklılık gösterdi. Yaş, cinsiyet, sigara ve alkol kullanma, 65 yaş üstü biri ile yaşama, çocuk sahibi olma, medeni durum, VKİ ve gelir düzeyi ile toplam MET skorları arasında farklılıklar olsa da anlamlı değildi.
Sonuç: Çalışmamızda, literatürde olduğu gibi fiziksel aktivite düzeylerinin yaşam kalitesi ile ilişkisi doğru orantılıydı. Literatürdeki diğer çalışmalara göre fiziksel aktivite düzeyleri ile yaşam kalitesi alt ölçekleri arasında daha çok sayıda anlamlı bir ilişkinin olduğu görüldü. Covid-19 ile ilgili herhangi bir bölümde çalışanlar ile çalışmayanların fiziksel aktivite düzeylerine bakıldığında, çalışmayanlarda daha aktifti, ancak aralarında anlamlı bir farklılık saptanmadı (p=0,259). Özveriyle çalışan ve toplum için bir rol model olan sağlık çalışanlarının fiziksel aktivite düzeylerini ve yaşam kalitelerini artırmak çok önemlidir. Bu konuda sağlık çalışanlarına eğitim ve destek verilmesi, sedanter yaşam tarzından uzaklaşmak için gereklidir.

Anahtar Kelimeler: Fiziksel aktivite, yaşam kalitesi, Covid-19, doktor, hemşire

Abstract:
2. ABSTRACT
Physical Activity Levels of Ankara University Faculty of Medicine Doctors and Nurses During The Pandemic and The Effect of These Levels on The Quality of Life
Aim: The aim of our study was to investigate the physical activity levels of Ankara University Faculty of Medicine doctors and nurses during the pandemic and the effects of these levels on the quality of life.
Materials and Methods: The research was conducted between 15 May 2021 and 15 October 2021 at Ankara University School of Medicine İbni Sina Hospital and Ankara University School of Medicine Cebeci Hospital with doctors and nurses who worked in any department related to Covid-19 and who did not work in any department related to Covid-19. The questionnaire consisting of 30 questions, the International Physical Activity Questionnaire with 7 questions, and the Turkish version of SF-36 Short Form of Quality of Life Scale consisting of 36 questions were used. Quantitative variables were evaluated with Mann-Whitney U and Kruskal Wallis test, and qualitative variables were evaluated with Chi-square test. Relationships between variables were tested with Spearman Correlation analysis. Statistical Package for Social Sciences (SPSS, Version 15.0, Chicago, IL.) was used to perform the analyses. Statistical significance level was accepted as p<0.05.
Results: Of the 426 participants in our study, 70.2% were female and 29.8% were male. Vigorous physical activity MET score of the participants was 370.89±1199.01, moderate-intensity physical activity MET score was 218.45±603.83, walking MET score was 892.36±1740.01, total MET score was 1481,7±2710.24 and sitting time was 338.88±182.65 minutes. Among the quality of life subscale mean scores, physical function was 84.61±21.85, physical role difficulty was 68.84±39.17, pain was 66.47±22.24, general health was 62.95±20.10, vitality was 51.51±19,51, social function was 64.32±24.58, emotional role difficulty was 58.37±43.01, and mental health was 61.03±17.61. 
46.3% of the participants were inactive, 40.1% were minimally active, and 13.6% were very active. There was no significant relationship between physical activity levels and MET scores of doctors and nurses. It had a significant difference in physical function, physical role difficulty, pain, general health and social function, which are quality of life subscales. There was no significant difference between the physical activity levels (p=0.259), UFAA MET scores and SF-36 subscales of those who worked and those who did not work in any department related to Covid-19. 
The relationship between the physical activity level of the participants and the quality of life subscale was examined. A significant difference was found between physical function (p<0.001), physical role difficulty (p=0.015), vitality (p<0.001), social function (p=0.001) and emotional role difficulty (p=0,002).
The relationship between age, gender, smoking and alcohol use, having a chronic disease, living with someone over the age of 65, having children, marital status, body mass index, income level, and total MET scores were examined. The total MET score showed a significant difference according to having a chronic disease (p=0.034) and BMI (p=0.03). Although there were differences between age, gender, smoking and alcohol use, living with someone over the age of 65, having children, marital status, BMI and income level, and total MET scores, they were not significant.
Conclusion: In our study, as in the literature, the relationship between physical activity levels and quality of life was directly proportional. Compared to other studies in the literature, it was observed that there were more significant correlations between physical activity levels and quality of life subscales. Considering the physical activity levels of those who work in any department related to Covid-19 and those who do not, it was more active in those who did not work. However, no significant difference was found between them (p=0.259). It is very important to increase the physical activity levels and quality of life of healthcare professionals who work devotedly and are role models for the society. Providing education and support to health professionals in this regard is necessary to move away from a sedentary lifestyle.

Keywords: Physical activity, quality of life, Covid-19, doctor, nurse