Yeni tanı akut koroner sendrom ile başvuran hastaların koroner arter çaplarının prediyabet/diyabet ile ilişkisinin incelenmesi
Investigation of the relationship of coronary artery diameters with prediabetes and diabetes in patients with firstndiagnosis acute coronary syndrome
Yazar: YASİN ÖZEN
Danışman: DOÇ. DR. ÖZCAN ÖZEKE
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Bilkent Şehir Hastanesi / Tıp Eğitimi Ana Bilim Dalı / Kardiyoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Kardiyoloji = Cardiology
Dizin: Akut koroner sendrom = Acute coronary syndrome ; Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Koroner damarlar = Coronary vessels ; Prediabetik durum = Prediabetic state

Özet:
Giriş: Kardiyovasküler hastalıklar, glisemik bozukluklara sahip ve insüline
dirençli bireylerde morbidite ve mortalitenin önde gelen nedenidir. Akut koroner
sendromlar (AKS) ise KAH' ı oluşturan spektrumun en ileri formudur. Diyabetli
insanlar arasında ölüm riski, benzer yaştaki ancak diyabetsiz kişilerin yaklaşık iki
katıdır(1). Bununla birlikte, epidemiyolojik kanıtlar bu morbidite-mortalite ilişkisinin
normal glukoz toleransından aşikar diyabete ilerledikçe erken başladığını
göstermektedir(1). Diyabetik hastalarda daha ciddi ve yaygın bir koroner
ateroskleroz vardır ve koroner arter çapları etkilenmiştir(2). Daha küçük koroner
arterler başarılı ve tam revaskülarizasyon yapma olasılığını sınırlar, ancak bu
prediyabetiklerde incelenmemiştir. Bu çalışmada HbA1c gruplarının; ilk tanı AKS
ile KAG yapılan hastalarda KAÇ' larına etkileri incelenmiştir.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamız retrospektif olarak tasarlanmıştır. Çalışmaya
dahil edilme kriterlerini sağlayan 266 hasta çalışmaya alındı. Hastalar HbA1c
seviyelerine göre; normal, prediyabet ve diyabet olmak üzere üç gruba ayrıldı.
Hastaların KAÇ' ları; sisteme kayıtlı koroner anjiyografileri iki girişimsel kardiyolog
tarafından izlenerek LMCA ortasından , LAD için 3 bölgeden, Cx için 2 bölgeden,
RCA için 2 bölgeden ölçülerek Kantitatif koroner anjiyografi (QCA) tekniği ile
hesaplanmıştır.
Bulgular: Çalışmaya toplamda 266 hasta alındı. Daha önceden DM öyküsü
olan 82 hasta mevcuttu. DM öyküsü olmayan hastalar ise HbA1c değerlerine göre
gruplara ayrıldı. Sonuçta; DM grubunda 92 hasta (%34.5), prediyabet grubunda 92
hasta (%34.5), normal grupta ise 82 (% 31) hasta yer aldı. Çalışmada prediyabet
prevelansı %34.5 tanı konmamış DM prevalansı ise %3.7 olarak saptandı.
KAÇ' lar üzerine HbA1C , cinsiyet ve VYA ile Multivariate ANOVA 'da
yapılan modelde HbA1C ve cinsiyet KAÇ lar üzerine etkili olduğu bulundu.
VYA'nın ise KAÇ üzerine etkisi olmadığı saptandı ve modelden çıkarıldı. HbA1c
'nin; Sol Ana Koroner, Proksimal LAD, Mid LAD, Distal LAD, Proksimal Cx,
Distal Cx, Distal RCA üzerine etkili olduğu saptandı. Bunlar arasında ise en çok
LMCA' yı 2. olarak da en çok proksimal LAD' yi etkilediği tespit edilmiştir. HbA1c'
nin ana etkisi proksimal RCA üzerinde bulunmamıştır. Cinsiyetin ise tek başına KAÇ
üzerine etkisi olmadığı saptandı. HbA1c ve cinsiyet etkileşimi KAÇ üzerine etkili
bulunmamıştır. KAÇ 'lar üzerine en çok HbA1c etkili bulunmuştur.
viii

HbA1c' nin; proksimal total KAÇ ve distal total KAÇ üzerine etkili olduğu
saptandı. HbA1c 'nin bunlar arasında en çok DTKAÇ ' ı etkilediği tespit edilmiştir.
Cinsiyetin ise tek başına total KAÇ' lar üzerine etkisi olmadığı saptandı.HbA1c ve
cinsiyet etkileşimi total KAÇ' lar üzerine etkili bulunmamıştır. Total KAÇ' lar
üzerine en çok HbA1c etkili bulunmuştur.
Sonuç: Gerek prediyabetin DM'ye ilerleme olasılığının yüksek; gerekse
prediyabetin KAH için bir risk faktörü olması sebebiyle; prediyabetin erken teşhis ve
tedavisinin ileride gelişebilecek morbidite ve mortaliteyi azaltmada önemli olacağı
düşünülmelidir. Prediyabetin erken tespiti perkütan veya cerrahi revaskülarizasyon
için daha uygun koroner lezyonlar sağlayabilir. Bu yüzden glisemik bozukluklar için
tarama testlerini basitleştirmeye ihtiyaç vardır, böylece hastalar daha erken
tanımlanabilir. Yüksek riskli popülasyonlarda HbA1c testi, DM ve prediyabetin
tespitini artırabilir ve taburcu edilmeden önce değiştirilebilir risk faktörlerini
azaltmada yardımcı olabilir. AKS için hastaneye yatış, kardiyologlar için prediyabet
veya DM tanısı koymak için önemli bir fırsattır.

Abstract:
Introduction: Cardiovascular diseases are the leading cause of morbidity and
mortality in individuals with glycemic disorders and insulin resistance. Acute
coronary syndromes (ACS) is the most advanced form of the CAD spectrum. The
risk of death among people with diabetes is about twice that of people of similar age
but without diabetes (1). However, epidemiological evidence suggests that this
morbidity-mortality relationship begins early as it progresses from normal glucose
tolerance to diabetes. Diabetic patients have a more serious and widespread coronary
atherosclerosis and their coronary artery diameters are affected (2). Smaller coronary
arteries limit the possibility of successful and complete revascularization, but this has
not been evaluated in prediabetics.
In this study,the effects of HbA1c groups on the coronary artery diameters
were investigated in patients undergoing coronary angiography with the diagnosis of
first ACS.
Material and Method: Our study was designed retrospectively. 266 patients who
met the inclusion criteria were included in the study. According to HbA1c levels;
patients was divided into three groups as normal, prediabetes and diabetes. Patients'
coronary artery diameters were calculated by two interventional cardiologists via the
Quantitative coronary angiography (QCA) technique. Middle of LMCA, 3 regions
for LAD, 2 regions for Cx, and 2 regions for RCA were measured from the coronary
angiographies recorded in the system.
Results: A total of 266 patients were included in the study. There were 82 patients
with a previous history of DM. Patients without a history of DM were divided into
groups according to HbA1c values. As a result; there were 92 patients (34.5%) in the
DM group, 92 patients (34.5%) in the prediabetes group, and 82 (31%) patients in the
normal group. In the study, the prevalence of prediabetes was 34.5% and
undiagnosed DM prevalence was 3.7%. HbA1C and gender were found to effective
on the coronary artery diameters in the model consisting of HbA1C, gender and
BSA according to Multivariate ANOVA. Body surface area was found to have no
effect on the coronary artery diameters and was removed from the model. HbA1c
was found to be effective on Left Main Coronary, Proximal LAD, Mid LAD, Distal
LAD, Proximal Cx, Distal Cx, Distal RCA. HbA1C mostly affects the diameter of 
x
LMCA and then secondly proximal LAD. HbA1c had no effect on proximal RCA.
Gender was found to have no effect on coronary artery diameters alone. HbA1c and
sex interaction had no effect on coronary artery diameters. It was found that HbA1c
had most effect on coronary artery diameters. HbA1c was also found to have effect
on proximal total coronary artery diameter and distal total coronary artery diameter.
HbA1c has been found to affect distal total coranary artery diameter (DTCAD)
mostly among them. Gender was found to have no effect on total coronary artery
diameters alone. HbA1c and gender interaction were not effective on total coronary
artery diameters. HbA1c was most effective on total coronary artery diameters.
Conclusion: Early diagnosis and treatment of prediabetes is significant to reduce
future morbidity and mortality. Because prediabetes has high likelihood progressing
to DM and is itself a risk factor for CAD. Early detection of prediabetes may provide
more suitable coronary lesions for percutaneous or surgical revascularization.
Therefore, there is a need to simplify screening tests for glycemic disorders, so
patients can be identified earlier. In high-risk populations, the HbA1c test can
increase the detection of DM and prediabetes and help reduce changeable risk factors
before discharge. Hospitalization for ACS is an important opportunity for
cardiologists to diagnose prediabetes or DM.