Tek odacıklı ventriküler ve fizyolojik kalp uyarımının atriyal fibrilasyon gelişimi üzerine etkisive risk faktörlerinin değerlemdirilmesi
Evaluating the influence of single chamber ventricular and physiological pacing and related risk factors on the development of Atrial Fibrillation
Yazar: ZEKERİYA KOLCU
Danışman: DOÇ. DR. MEHMET KANADAŞI
Çukurova Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Kardiyoloji = Cardiology
Dizin: Atriyal fibrilasyon = Atrial fibrillation ; Hasta sinüs sendromu = Sick sinus syndrome

Özet:
Amaç: Atriyal fibrilasyon toplumda önemli bir morbidite ve mortalite sebebidir ve klinik pratikte en sık karşılaşılan ritm bozukluğudur. Kalp pili uygulaması da atriyal fibrilasyon gelişmesine sebep olan çok sayıdaki faktör içerisinde yer almaktadır. Çalışmamızda, hemodinamik olarak farklı özelliklere sahip tek odacıklı ventriküler uyarım ile fizyolojik (atriyoventriküler senkron) uyarım yapan kalp pili sistemlerinin atriyal fibrilasyon gelişimi üzerine etkisinin değerlendirilmesi amaçlandı.Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Çukurova Üniversitesi Kardiyoloji Anabilim dalınca izlenen ve en az 12 aydır pacing uygulanan 131 hasta (65 erkek, 66 kadın ve yaş ortalaması 64,5±15,5 yıl) alındı. Pil uygulama endikasyonu 114 hastada (% 87) atriyoventriküler blok, 17 hastada (% 13) ise hasta sinüs sendromu olarak belirlendi. Çalışmaya alınan hastalar VVIR ve fizyolojik pacing olmak üzere iki gruba ayrıldı (VVIR: % 51,9, fizyolojik: %48,1). Rutin pil kontrolü sırasında ayrıntılı klinik öykü, elektrokardiyografi, ekokardiyografi ve telemetrik inceleme yapılarak hastaların izlem süresince ve kontrole geldiği sırada mevcut bulguları ve kalp ritmi değerlendirildi.Bulgular: Toplam 9 hastada (% 6,9) atriyal fibrilasyona rastlandı. VVIR grubunda 3, fizyolojik (VDDR, DDDR) uyarım grubunda ise 6 hastada atriyal fibrilasyon saptandı (p=0,358). Hasta sinüs sendromu olan hastalarda atriyoventriküler bloka kıyasla daha sık atriyal fibrilasyon gözlendi (%4,4, %23,5, p=0,004). Sol ventriküler hipertrofinin atriyal fibrilasyon gelişimini artıran bağımsız bir risk faktörü olduğu tespit edildi. Çalışmadaki en kuvvetli öngörücü risk faktörü atriyal fibrilasyon öyküsüydü. Atriyal fibrilasyon, daha önce öyküsü olan hastaların %75'inde yeniden gelişti (p=0,0001). Atriyal boyut ve volüm ile atriyal fibrilasyon gelişimi ilişkili bulundu. Atriyal fibrilasyon gelişen hastalarda sırasıyla atriyal boyut ve volüm 36,4±6,4 mm ve 55,8±16,5 mm³ iken, gelişmeyenlerde 44,3±5,7 mm ve 81,8±21,6 mm³ olarak bulundu (p=0,001).Sonuç: Tek odacıklı ve fizyolojik kardiyak uyarımın atriyal fibrilasyon gelişimi üzerine etkileri arasında fark izlenmedi. Atriyal fibrilasyon gelişen hasta sayısının azlığının bu sonucun ortaya çıkmasında etkili olduğunu düşünmekteyiz. Hipertansif kalp hastalığı, hasta sinüs sendromu ve atriyal fibrilasyon öyküsü, atriyal fibrilasyon gelişimi açısından bağımısız risk faktörleridir.

Abstract:
Purpose: Atrial fibrillation is an important cause of morbidity and mortality in the community and it is the most frequent type of arrhytmia in clinical practices. Cardiac pacing also takes place in the large list of causes resulting in atrial fibrillation. We aimed to determine the influence of single chamber ventricular and physiological (atrio-ventricular synchronous) cardiac pacing modalities on the development of atrial fibrillation as they have different hemodynamic features on cardiac physiology.Material and Methods: The study included 131 patients (65 male and 66 female with an average age of 64.5±15.5) who were followed up by the Department of Cardiology, Çukurova University Faculty of Medicine. The pacing period was at least 12 months for each patient at inclusion. The indication for pacing was atrio-ventricular block in 114 (87%) patients and sick sinus syndrome in 17 (13%) patients. Study patients were diveded into 2 groups consisting VVIR pacing and physiological pacing (VVIR: 51.9%, physiological: 48.1%). A detailed examination containing medical history, electrocardiography, echocardiography and pace telemetry was performed at a rutine pacemaker visit in order to determine lasting and existing clinical condition and cardiac rhythm.Results: Nine patients (6.9%) were to be found experiencing atrial fibrillation. Six of them were in the VVIR group, and the restultant 3 in the physiologic (VDDR-DDDR) pacing group (p=0.358). Atrial fibrillation was more frequent in sick sinus syndrome according to atrio-ventricular block (4.4% vs 23.5%, p=0.004). Left ventricular hypertrophy was found to be an independent risk factor in the development of atrial fibrillation. The most predictive risk factor on the progression of atrial fibrillation was to have a history of prior atrial fibrillation, the recurrence rate was 75% (p=0,0001). The appearance of atrial fibrillation was related with atrial dimensions and volumes. The mean atrial dimensions and volumes were 36.4±6.4 mm-55.8±16.5 mm³ and 44.3±5.7 mm-81.8±21.6 mm³ respectively, (p=0.001).Conclusions: No difference was observed on the development of atrial fibrillation between single chamber and physiological cardiac pacing. We suppose that the low number of atrial fibrillation cases influenced these results. Hypertensive heart disease, sick sinus syndrome and a prior history of atrial fibrillation were independent risk factors on the progression of atrial fibrillation.