Ankara'daki Tıpta uzmanlık öğrencilerinin nomofobi düzeyinin yaşam kalitesine etkisi
The effect of nomophobia level on the quality of life of medical residents in Ankara
Yazar: İBRAHİM ÖZTEK
Danışman: DOÇ. DR. HİLAL AKSOY
Hacettepe Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine

Özet:
Ankara'daki Tıpta Uzmanlık Öğrencilerinin Nomofobi Düzeyinin Yaşam Kalitesine Etkisi. Bu çalışmanın amacı farklı hastanelerde çalışan tıpta uzmanlık öğrencilerinde nomofobi düzeyinin belirlenmesi ve nomofobi düzeyinin tıpta uzmanlık öğrencilerinin yaşam kalitesi üzerine etkisinin değerlendirilmesidir. Çalışma, 2022 yılında Ankara'da aktif olarak tıpta uzmanlık eğitimine devam eden 424 öğrenci ile yürütülmüştür. Veriler, 21 sorudan oluşan sosyodemografik ve mesleki özellikler, 20 sorudan oluşan Nomofobi Ölçeği (NMFÖ) ve 27 sorudan oluşan Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Ölçeği Kısa Form Ölçeğini (WHOQOL-BREF) içeren form kullanılarak, 20.04.2022 ile 01.11.2022 tarihleri arasında çevrimiçi olarak toplanmıştır. Uzmanlık öğrencilerinin ankete ulaşabilmesi için sosyal medya platformları üzerinden anket linki paylaşılmış ve çalıştıkları kurumlar ziyaret edilip, basılı olarak hazırlanan anket linki için türetilen karekod dağıtılmıştır. Çalışmaya katılan 424 araştırma görevlisinin 261'i (%61,6) kadın iken yaş ortalaması 27,9±2,6 yıldır. Asistanların %68,6'sı üniversite hastanesinde görev yapmakta, çoğunluğu (%82,8) dahili tıp bilimlerindedir. Araştırma görevlilerinin üçte ikisinden fazlasında 10 yıldan daha uzun süredir akıllı telefon kullanımı ve günlük 3 saatten fazla akıllı telefon kullanımı mevcut iken, %90'a yakını günlük 1 saate kadar telefon ile konuşmaktadır. Asistanların 117'sinde (%27,6) hafif düzeyde, 221'inde (%52,1) orta düzeyde, 86'sında (%20,3) aşırı düzeyde nomofobi olduğu saptanmıştır. Uzmanlık öğrencilerinin asistanlıkta geçirdikleri süre azaldıkça, günlük telefon kullanım süresi arttıkça orta ve aşırı düzeyde nomofobi riskleri artmaktadır. Ayrıca, orta ve aşırı düzeyde nomofobisi olanların yaşam kalitesi düzeyleri, hafif düzeyde nomofobisi olanlara göre daha düşük seviyededir. WHOQOL-BREF-TR ölçeğinin alt boyutlarına bakıldığında, erkeklerin ruhsal alan, sosyal alan ve çevresel alan yaşam kalitesi düzeyleri kadınlara göre; evlilerin sosyal alan yaşam kalitesi bekarlara göre daha yüksektir. Ayrıca, evde eş ve/veya çocukları ile yaşayanların sosyal alan yaşam kalitesi düzeyleri tek başına yaşayanlara, anne ve/veya baba ile yaşayanlara ve diğer kişilerle yaşayanlara göre daha yüksektir. Son olarak, aylık hane halkı geliri 30000 TL üzerinde olanların çevresel alan yaşam kalitesi düzeyi hane halkı geliri daha aşağıda olan tüm gelir gruplarından daha yüksek olduğu bulunmuştur. Sonuç olarak, asistan hekimlerde aşırı cep telefonu kullanımı nomofobi şiddetini arttırdığı ve nomofobi düzeyi ile yaşam kalitesi arasında negatif yönlü bir ilişki olduğu saptanmıştır. Bu nedenle, gerek toplum sağlığı bakımından gerek sağlıklı yaşam açısından topluma rol model olma ve gerekse de kendi yaşam kalitelerinin iyileştirilmesi açısından hekimlerin nomofobiden korunması gerekmektedir.

Anahtar Kelimeler: tıp asistanlığı, cep telefonu, akıllı telefon, nomofobi, yaşam kalitesi.

Abstract:
The Effect of Nomophobia Level on the Quality of Life of Medical Residents in Ankara. This study aims to determine the level of nomophobia in medical residents working in different hospitals and to evaluate the effect of nomophobia level on the quality of life of medical residents. The study was carried out with 424 residents actively continuing their speciality education in Ankara in 2022. Data were collected online between 20.04.2022 and 01.11.2022 by using the form containing sociodemographic and occupational characteristics consisting of 21 questions, the Nomophobia Scale (NMFS) consisting of 20 questions, and the World Health Organization Quality of Life Scale-Short Form (WHOQOL-BREF) consisting of 27 questions.The survey link was shared on social media platforms, furthermore, the institutions medical residents worked were visited and the QR code derived fromthe survey link was handed out. While 261 (61.6%) of 424 research assistants participating in the study were women, the mean age was 27.9±2.6 years. 68.6% of them was working at the university hospital, and the majority (82.8%) are in internal medicine. While more than two-thirds of the research assistants have been using a smartphone for more than 10 years and using a smartphone for more than 3 hours a day, nearly 90% of them were talking on the phone for up to 1 hour a day. It was found that 117 (27.6%) of the residents had mild, 221 (52.1%) had moderate, and 86 (20.3%) had severe nomophobia. The risk of moderate and severe nomophobia increases as the time spent by residency students decreases and as the daily phone call time increases. In addition, the quality of life of those with moderate and extreme nomophobia is lower than those with mild nomophobia. Considering the sub-dimensions of the WHOQOL-BREF scale, the mental, social and environmental quality of life levels of men compared to women; The social quality of life subdimension of married people is higher than that of singles. In addition, those living at home with their spouse and/or children have a higher social quality of life levels than those living alone, living with their mother and/or father, and living with other people. Finally, it was found that those with a monthly household income of more than 30000 TL had a higher environmental quality of life than all income groups. In conclusion, it was determined that excessive cell phone use in medical residents increased the severity of nomophobia and there was a negative correlation between the level of nomophobia and quality of life. For this reason, physicians should be protected from nomophobia to be better role models in society in terms of healthy life and public health, and to improve their quality of life.

Keywords:medical residency, cell phone, smartphone, nomophobia, quality of life.