hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Taalluk meselesi bağlamında Allah Teâlâ'nın âlim oluşu: Ebû'l-Mu`în en-Nesefî örneği
Allah is knowing in the context of issue of taalluq: In the example of Abu'l-Mu`in al-Nasafi
Yazar: MUHAMMED ENES KARAÇOBAN
Danışman: PROF. DR. MUSTAFA SİNANOĞLU
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Temel İslam Bilimleri Ana Bilim Dalı / Kelam Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Din = Religion
Dizin: Allah`ın sıfatları = Attributes of God ; İlim sıfatı = Science odjective

Özet:
Sıfatlar meselesi, Allah Teâlâ hakkında insanın nasıl ve hangi sınırlar dahilinde konuşabileceğinin ele alındığı bahisler olmakla beraber esasında Allah Teâlâ'nın sıfatlarının hakikatine dair bir araştırma hüviyetini de haizdir. Biz sıfatlar meselesini belki de hakkında en çok tartışılan sıfat diyebileceğimiz ilim sıfatı üzerinden ele almaya çalıştık. Sıfatların tedkikindeki önemli noktalardan biri, onların taallukları konusu olup, bu çalışmada genelde sıfatları özel olarak da ilim sıfatını bu vechesi ile ele almaya çalıştık. Allah Teâlâ'nın âlim olması manasında ilim sıfatını, Mâtürîdî kelâmının önemli isimlerinden biri olan Ebu'l-Mu`în en-Nesefî (v. 508/1115) merkezli olarak ele almaya çalıştık. İlk bölümde Nesefî'nin sıfatlara dair umûmî görüşlerini, ikinci bölümde ise hem hassaten taalluk meselesini hem de ilim sıfatının taallukunu irtibatlı olduğu diğer meseleler ile beraber ele almaya çalıştık.

Abstract:
The issue of attributes is, while being discussions about how and within what limits humans can speak about Allah Almighty, it also has the character of an investigation into the truth of Allah Almighty's attributes. We tried to examine the issue of attributes through the attribute of knowledge, which we can perhaps call the most discussed attribute. The fact that the main point in the investigation of attributes is a kind of their essence, which is their taalluq, also caused us to examine the attributes in this way. We tried to examine the issue of the taalluq of the attribute of knowledge, meaning that Allah Almighty is knowing, centered on Abu'l-Mu`in al-Nasafi (d. 508/1115), who has an exceptional place in Kalam history. In the first part, we examined Nasafi's general opinions about attributes, and in the second part, we tried to examine and present both the issue of taalluq in particular and the taalluq of the attribute of knowledge together with other related issues.
Aristoteles'te ilke ve bilgi
The first principles and knowledge in Aristotle
Yazar: İKRA ÖZBAYRAK
Danışman: DOÇ. DR. ESAT BURAK ŞAMAN
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Felsefe = Philosophy
Dizin: Arkhe = Arkhe

Özet:
Aristoteles epistêmêyi gerekçelendirme ile bilgi iddiasını ortaya koymaya, bu bilgiyi mümkün kılan hem gerekli hem de yeterli koşullarla bilginin açıklamasını vermeye çalışmaktadır. Bu nedenle o öncelikle tanımlama ve tanıtlamanın tam olarak nasıl olacağına dair bir araştırmaya girmektedir. Aristoteles tanım ve tanıtlama ayrımını yaparken öncelikle tanımın neliğe özgü oluşuna ve neliğin de tümel oluşuna bir gönderimde bulunmaktadır. Aristoteles tanıtlamanın, tanımlamanın ve aksiyomların orta terimi de içine alan ilişkiselliği ile bilgiyi kesin olarak ortaya koymayı hedeflemektedir. Bilmenin öncelikle tanıtlama ile olan ilişkisinde cinse, orta terim ve kendi başınalığa odaklanmakta ve bilginin kesinliği için ilkelerin nasıl bilinebileceği araştırmaktadır. Aristoteles ilk öncüllerin doğruluğu apaçık bulunan, tanıtlanma zorunluluğu bulunmayan ve kendiliğinden apaçık olduğu için kendinden sonraki önermelerin öncelikli öncülü olarak temel olduğundan söz etmektedir. Bu çalışmanın amacı temelde ilke fikri üzerinden Aristoteles'in bilgiyi nasıl elde ettiğidir. Tez ilk öncüllerin cins (genos) ve orta terim ile ilişkisine odaklamakta bu bağlamda tanıtlamanın ve tanımlamanın Aristoteles için tam olarak neyi ifade ettiğini ve bu unsurların bilmeyle ve nous ile bağını ortaya koymaya çalışmaktadır.

Abstract:
Aristotle tries to present both necessary and sufficient conditions that make epistêmê  possible in order to justify it. Therefore, he first enters into a research on how exactly definition and demonstration will be. While making the distinction between definition and demonstration, Aristotle primarily refers to the definition being specific to what it is and he also refers to the universality of what it is. Aristotle aims to definitely reveal knowledge with the relationality of demonstration, definition and axioms, including the middle term. In the relationship of knowledge with demonstration, he primarily focuses on genus, middle term and kath'auto and investigates how principles can be known for the certainty of knowledge. Aristotle mentions that the truth of the first premises is obvious and is self-evident, does not require proof so that they are the primary premises of the propositions that follow them. The aim of this study is to explore how Aristotle obtained knowledge through the concept of the first principle. Thus the thesis focuses on the relationship between the first premises, first principles, the genus and the middle term. In this context, it tries to reveal what demonstration and definition mean for Aristotle through the connection between knowing and nous.
Erken dönem ehl-i sünnet kelâmının bilinmezci akımlara yaklaşımı
Approach of early ahl al-sunnah kalam to agnostic movements
Yazar: YAKUP DÖNMEZ
Danışman: PROF. DR. İLYAS ÇELEBİ
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Temel İslam Bilimleri Ana Bilim Dalı / Kelam Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Din = Religion

Özet:
Şüphecilik, bilinen ilk temsilcileri Antik Yunan'da görülen bir yaklaşım olarak insanoğlunun sahip olduğu bilgi edinme kaynaklarına duyduğu güveni sarsmakta ve insanoğlunu bilinmezciliğe sevk etmektedir. "Erken Dönem Ehl-i Sünnet Kelâmının Bilinmezci Akımlara Yaklaşımı" başlıklı tezimiz, bilinmezciliği, iki farklı tür şüpheci akımın yol açtığı bir tavır olarak ele almayı hedeflemekte ve bilgi problemine odaklanmaktadır. İlk olarak Antik Yunan'daki sofist ve septik temsilcilerinin ortaya atmış olduğu argümanları kullanan mutlak şüphecilik, ikinci olarak ise bilgi edinme yollarından olan nazar ve istidlale duyulan güveni sarsarak seçilmiş kurtarıcının getirdiği özel bir mârifet olan gnosise tâbî olmayı gerekli gören gnostik şüphecilik. Tezimiz mutlak şüpheci yaklaşımın temsilcileri olarak Sûfestâiyye'ye ve gnostik şüpheci yaklaşımın temsilcileri olarak gâlî Şiî fırkalara, özellikle de Bâtıniyye'ye yönelik, kelâmın teşekkül sürecinden itibaren Gazzâlî'ye kadar olan dönemde ehl-i sünnete mensup isimlerin geliştirdikleri yaklaşımları bilgi problemi bağlamında konu edinmektedir.

Abstract:
Skepticism, an approach seen in the first known representatives of Ancient Greece, undermines the trust that human beings have in the sources of information they have and leads human beings to agnosticism. Our thesis titled "Approach of Early Ahl al-Sunnah Kalam to Agnostic Movements" aims to agnosticism as a behavior that leads to two different types of skeptical movements and focuses on the problem of knowledge. Firstly, absolute skepticism, which uses the arguments created by the sophist and skeptic representatives in Ancient Greece, and secondly, gnostic skepticism, which sees it necessary to be subject to gnosis, a special knowlage brought by the chosen redeemer, by shaking the trust in thinking and bring evidence, which are the ways of obtaining knowledge. Our thesis deals with the problems of knowledge and the approaches developed by the figures of the Ahl al-Sunnah, from the formation process of kalam to al-Ghazali, towards al-Sufistā'iyya as the representatives of the absolute skeptical approach and towards the heretic Shiite sects, especially al-Bātiniyya, as the representatives of the gnostic skeptical approach.
İsnadda ibham
Ambiguity in isnad
Yazar: RAMAZAN ÖGTEM
Danışman: PROF. DR. AHMET YÜCEL
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Temel İslam Bilimleri Ana Bilim Dalı / Hadis Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Din = Religion
Dizin: İsnad = Charges

Özet:
Hadis araştırmalarının iki temel dayanağından birini isnadla ilgili çalışmalar oluşturmaktadır. Bu çalışmada senedlerdeki ibham ve mübhem râvi konusu, öncelikle kavramsal çerçevede ele alınmış, ardından hadis ilminin alt branşlarından biri olarak isnada etkisi bağlamında araştırılmış ve Hadis usûlünde ilgili olduğu kavram ve meselelerle ilişkili olarak incelenmiştir. Akabinde senedlerdeki ibham sebeplerine yer verilmiş, mübhem râvinin kimliğinin nasıl tespit edilebileceği ve kimliğini tespitte hangi eserlerden yararlanılabileceğine temas edilmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise Ahmed b. Hanbel'in (öl. 241/855) el-Müsned'inde yer alan hadislerin senedlerinde mübhem bırakan ve bırakılan râvilerin niteliği incelenerek bu râviler arasında müşterek bir vasfın olup olmadığı tespit edilmeye çalışılmıştır. Aynı zamanda bu bölümde senedlerdeki ibham olgusu, Hadis rivayet sisteminin gelişimi açısından değerlendirilmeye çalışılmıştır.

Abstract:
One of the two fundamental pillars of hadith research is the study of isnad (chains of transmission). This study addresses the issue of ambiguity and unclear narrators within isnads, first by discussing it within a conceptual framework and then by exploring its impact as one of the subfields of hadith science. The study also examines the related concepts and issues in hadith methodology. Subsequently, it discusses the reasons for ambiguity in isnads and how the identity of an unclear narrator can be determined, as well as the sources that can be utilized for this purpose. In the final section, the study analyzes the nature of the narrators who either leave or are left ambiguous in the isnads of the hadiths found in Ahmad ibn Hanbal's (d. 241/855) al-Musnad and attempts to determine whether there is a common characteristic among these narrators. Additionally, this section evaluates the phenomenon of ambiguity in isnads in terms of the development of the hadith transmission system.
Erken dönem kelâmında Tanrı anlayışları: Teşbîh, tenzîh ve te'lîf doktrinleri
Conceptions of God in early kalam: The doctrines of tasbîh, tanzîh and te'lîf
Yazar: MOUZAFER KOTS
Danışman: PROF. DR. İLYAS ÇELEBİ
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Temel İslam Bilimleri Ana Bilim Dalı / Kelam Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Din = Religion

Özet:
Müslüman olmanın temel unsuru, Allah'ın varlığına ve birliğine imandır. Tüm Müslümanlar bu inancı taşımalarına rağmen, İslâm geleneğinde Allah'ın varlığına dair çeşitli anlayışlar gelişmiştir. Farklı anlayışların ortaya çıkmasının temel nedenlerinden biri, Kur'an'da Allah'a atfedilen ifadelerin çeşitli şekillerde yorumlanmasıdır. Bu farklı yorumların ortaya çıkışı, Kur'an'ı anlama sürecinde benimsenen yöntemlerin bir sonucudur. Nasların anlaşılmasında izlenen her bir yöntem, farklı bir doktrinin inanç esaslarını ortaya koymaktadır. Bu çalışma, teşbîh, tenzîh ve te'lîf gibi üç temel doktrini ele alarak, bu doktrinlerin kullandığı yöntemlerin farklı Tanrı anlayışlarını nasıl şekillendirdiğini incelemektedir.

Abstract:
The basic element of being a Muslim is belief in the existence and unity of Allah. Although all Muslims hold this belief, various understandings of the existence of Allah have emerged in the Islamic tradition. One of the main reasons for the emergence of different understandings is the various interpretations of the expressions attributed to Allah in the Quran. The emergence of these different interpretations is a result of the methods adopted in the process of understanding the Quran. Each method followed in understanding the verses reveals the principles of belief of a different doctrine. This study examines how these doctrines shape different understandings of God in the context of the methods they use, by considering three basic doctrines such as taşbîh, tanzîh and ta'lîf.
Fâzıl el-Yemenî'nin el-Keşşâf şerhlerinde Zeydî ve İ'tizâlî yönelim
Zaydī and I'tizālī Tendency in al-Fādil al-Yemenī's Commentaries on al-Kashshāf
Yazar: HAYRULNİSA GEÇER
Danışman: DOÇ. DR. MEHMET TAHA BOYALIK
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Temel İslam Bilimleri Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Din = Religion

Özet:
Fâzıl el-Yemenî el-Keşşâf tefsiri üzerine Dürerü'l-esdâf ve Tuhfetü'l-eşrâf adıyla iki şerh kaleme almıştır. Yemenî'nin kaleme aldığı Tuhfetü'l-eşrâf şerhi ve Mebâhis tefsiri araştırmalara konu edilerek bu eserlerden hareketle onun Zeydî ve Mu'tezilî temayülleri olduğu ifade edilmiştir. Söz konusu iddialar Yemenî'nin iki el-Keşşâf şerhini mukayeseli olarak etraflıca ele alma ihtiyacını doğurmuş ve şerhlerin içeriğindeki kelâmî mülahazaların tespitine sevk etmiştir. Bu çalışmada Yemenî'nin el-Keşşâf literatüründe kelâmî âyetlerin şerhi söz konusu olduğunda itikâdî bakımdan hangi çizgide durduğunu tespit etmek; Tîbî, İbnü'l-Müneyyir gibi el-Keşşâf şarihlerinin eserleriyle Yemenî'nin şerhleri arasındaki ilişkiyi ortaya koymak ayrıca Yemenî'nin iki şerhini karşılaştırmak hedeflenmiştir. Böylece Yemenî'nin itikâdî duruşu tespit edilerek, yazmış olduğu şerhlerin el-Keşşâf literatüründeki yeri ortaya konulmuştur.

Abstract:
Fâzıl el-Yemenî has written two commentaries on the tafsir of al-Kashaf by al-Zamakhshari, titled Durer al-asdaf and Tuhfat al-ashrāf. Researchers have focused on Yemenî's commentary on Tuhfat al-Ashrāf and his tafsir Mebâhis in order to analyze his Zaydi and Mu'tazili tendencies. These claims have prompted a detailed comparison of Yemenî's two commentaries on al-Kashaf, leading to the identification of theological perspectives within the content of the commentaries. This study aims to determine where Yemenî stands in terms of theological beliefs when it comes to the commentary of theological verses in the al-Kashaf literature, to establish the relationship between Yemenî's commentaries and the works of other commentators such as Tībī and Ibn al-Munayyir, and to compare Yemenî's two commentaries. By identifying Yemenî's theological stance, this study sheds light on the place of his commentaries in the al-Kashaf literature.
Osmanlı Devleti ve Bulgar meselesi (1867-1878)
The Ottoman Empire and the Bulgarian question (1867-1878)
Yazar: CENGİZ YOLCU
Danışman: PROF. DR. ALİ AKYILDIZ
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Tarih Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Tarih = History
Dizin: Balkanlar = Balkans ; Bulgar ayaklanmaları = Bulgarian rebellions ; Osmanlı Devleti = Ottoman State ; Osmanlı tarihi = Ottoman history

Özet:
Bulgar Meselesi ve 1867-1876 yılları arasındaki Bulgar isyanları Bulgaristan'ın geri dönülemez bir şekilde Osmanlı hakimiyetinden ayrılmasına neden olan 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'na giden yoldaki en önemli hadiselerden ikisidir. Bu iki konu hakkında mevcut literatür dönemin aktif taraflarının belgelerini bütüncül bir bakış açısı içinden değerlendirmez. Bulgar Meselesi hakkındaki Osmanlıca, Bulgarca ve İngilizce birincil kaynakların kullanıldığı bu çalışmanın ve değerlendirmenin kaleme alınmasındaki esas hedef bu noksanlığı gidermek, Bulgar meselesini ve isyanını tüm boyutları ile ele almaktır. 19. yüzyılın ilk yarısında İstanbul'da yaşayan Bulgar cemaatinin anadilde ibadet ve bağımsız bir kiliseye sahip olmak hedefiyle başlayan mücadelesi sadece 25 yıllık bir dönemde Bulgaristan coğrafyasını bir savaş alanına çevirir. "Şark Meselesi"nin en kritik düğümlerinden olan ve 1840'larda bir kilise mücadelesi olarak başlayan "Bulgar Meselesi" 1860'lı ve 1870'li yıllardaki Bulgar komitacı faaliyetleri ile siyasi bağımsızlığı hedefleyen bir aşamaya evrilir. Komitacıların örgütlediği isyanın başarı kazanmaması, imparatorluğun maddi, manevi ve coğrafi bakımdan ağır kayıplara uğramasına yol açacak 1877-1878 Osmanlı-Rus Harbi'ne sebebiyet verecektir.

Abstract:
The Bulgarian Question and the Bulgarian revolts between 1867 and 1876 were the most important and decisive moments among the events that led to the Ottoman-Russian War of 1877-1878, which resulted in the irrevocable separation of Bulgaria from Ottoman rule. The main objective in writing this study and evaluation, which uses Ottoman, Bulgarian, and English primary sources on the Bulgarian Question, is to overcome this deficiency, and to address the Bulgarian Question and rebellion in all its aspects. The struggle of the Bulgarian community living in Istanbul in the first half of the nineteenth century, which started with the aim of free-religious worship in the mother tongue and having an independent church, turned the geography of Bulgaria, the first settlement of the Ottoman Empire in Rumelia, into a battlefield in just a quarter of a century. The "Bulgarian Question", one of the most critical nodes of the "Eastern Question", started as a church struggle in the 1840s and evolved into a stage aiming at political independence with the Bulgarian committee activities in the 1860s and 1870s. The failure of the rebellion organized by the committees led to the Ottoman-Russian War of 1877-1878, which would cause the empire to suffer heavy losses in material, moral, and geographical terms.
Râvi değerlendirmelerinde münekkitlerin ihtilafı (Yahya b. Maîn ve Hocaları Özelinde)
Critics' disagreement in narrator evaluations (Yahya b. Maîn and his teachers)
Yazar: EMRE YÜCEL
Danışman: PROF. DR. AHMET YÜCEL
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Temel İslam Bilimleri Ana Bilim Dalı / Hadis Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Din = Religion

Özet:
Münekkit âlimlerin râvi hakkında yargıda bulunurken ihtilaf ettikleri tarihî bir gerçektir. Hoca-talebe ilişkisi bağlamında Yahya b. Maîn ve hocalarının râviler hakkındaki ihtilafları araştırılmıştır. Ortak râviler belirlenmiş, ardından görüşler birbirleriyle mukayese edilerek ittifak ve ihtilaf gibi veriler ortaya konmuştur. Yahya b. Maîn ve 11 hocasının değerlendirmede bulunduğu ortak râvi sayısı 1078'dir. Bunlardan 665'i ittifak, 127 tanesi ihtilaf, geri kalan 76'sı ise ittifak/ihtilaf bildirmeyen, râvi hakkında tanıtıcı bilgiler yahut râvileri yalnızca bir açıdan değerlendiren görüşlerdir. İhtilaf oranının az olup, ittifak oranının yüksek olması münekkit âlimlerin aynı metotla cerh-ta'dîl değerlendirmesinde bulunduklarını ifade etmektedir. Yahya b. Maîn ve hocalarının farklı tabakalarda bulunmalarına rağmen bu ihtilafın düşük olması dikkat çekmektedir. Zira talebelerin, hocalarına kıyasla râviler hakkında daha fazla bilgiye sahip olmaları sebebiyle ihtilafın fazla olması beklenirdi. Araştırmada hoca-talebe ilişkisi bağlamında râvi tenkidinin dönüşüm süreci istatiksel bilgiler ışığında görülmüştür. Yahya b. Maîn'in hocalarıyla haklarında ihtilaf ettiği bazı râviler ve ihtilaf sebepleri incelenmiş ve ihtilaf sebepleri zikredilmiştir.

Abstract:
It is a historical fact that critics have disagreed in their judgments about transmitters (râvî). In the context of the teacher-student relationship, the disagreements between Yahya b. Ma'în and his teachers regarding the transmitters have been examined. Common transmitters were identified, and then their opinions were compared, revealing data such as consensus and disagreement. The number of common transmitters evaluated by Yahya b. Ma'în and his 11 teachers is 1,078. Of these, 665 represent consensus, 127 indicate disagreement, and the remaining 76 are views that either provide introductory information about the transmitter or evaluate the transmitters from only one aspect, without stating agreement or disagreement. The fact that the disagreement rate is low and the consensus rate is high suggests that the critical scholars applied the same methodology in their evaluations of criticism and validation (jarh-ta'dîl). Despite Yahya b. Ma'în and his teachers belonging to different levels (tabaqa), the low level of disagreement is noteworthy. It was expected that there would be more disagreement, as students are typically assumed to have more information about transmitters compared to their teachers. The study shows the transformation process of transmitter criticism in the context of the teacher-student relationship through statistical data. Some transmitters on which Yahya b. Ma'în and his teachers disagreed and the reasons for these disagreements have been examined, and the causes of disagreement have been mentioned.
18. yüzyılda bir iktidar çatışması: Moralı Beşir Ağa hizbi ve 1752 tasfiyeleri
A power struggle in the 18th century: The faction of Morali Beşir Ağa and the purges of 1752
Yazar: FATMA BETÜL UĞUR
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ MEHMET YILMAZ AKBULUT
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Tarih Ana Bilim Dalı / Tarih Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Tarih = History

Özet:
1746'dan beri dârüssaâde ağalığı makamını işgal eden Moralı Beşir Ağa 1752 yılında idam edilir. Moralı Beşir'in siyasi gücü ve kuvvetli patronajına rağmen Köse Bâhir Mustafa Paşa'nın sadaret makamına gelmesinden on gün sonra meydana gelen bu idam 18. yüzyıl Osmanlı siyasi tarihinde önemli bir andır. Ağa'nın idamının ardından yakın çevresindekileri kapsayan bir tasfiye süreci başlatılır. Tasfiye süreci, ortaya Ağa'nın başında olduğu, siyasi ve mali gücü olan bir hizbi ortaya çıkartır. Moralı Beşir Ağa hizbini tanımlayan bu tez, Moralı Beşir Ağa'nın idamı hadisenin, onun idamının ardından sürgün ya da idam edilen adamlarının geçmişteki faaliyetlerinden bağımsız düşünülemeyeceğini iddia eder. Önceki yüzyıldan itibaren siyasi manzarayı kuşatan paşa kapılarından farklı bir yapıya sahip olan bu hizbin faaliyetleri, hizip mensuplarının mal varlıkları ve bu hizbin Osmanlı 18. yüzyılındaki yeri bu tez çalışmasının öncelikli araştırma sorularındandır.

Abstract:
Beşir Ağa of Morea, who had held the position of Chief Eunuch of the Imperial Harem since 1746, was executed in 1752. Despite Beşir Ağa's political power and strong patronage, his execution, which occurred ten days after Köse Bâhir Mustafa Pasha became Grand Vizier, marks an important moment in the 18th-century Ottoman political history. Following the execution of Beşir Ağa, a process of purging his close circle began. This process revealed a faction led by Beşir Ağa, possessing political and financial power. This thesis, which defines Beşir Ağa's faction, argues that the incident of his execution and the subsequent exile or execution of his men cannot be considered independently of their past activities. The activities of this faction, which differed in structure from the pasha households that had dominated the political landscape since the previous century, the wealth of its members, and its place in the 18th-century Ottoman Empire are the primary research questions of this thesis.