İnsan perı̇kardının gluteraldehı̇t beklemesüresı̇ne göre mekanı̇k veı̇mmunohı̇stokı̇myasal testler kullanılarakdayanıklılığının değerlendı̇rı̇lmesı̇ sonrasıhastaların ek hastalıkları(dı̇yabet) veekokardı̇yografı̇ bulgularına(end dı̇yastolı̇kçap) göre kıyaslanması
Gluteraldehyde release of the human perichardmechanical and according to durationusing immunohistochemical testsafter evaluation of durabilityadditional diseases of the patients (diabetes) andecocardiography findings (end diastolic)comparison according to diameter
Yazar: FERDİ PEYNİRCİ
Danışman: PROF. DR. İLYAS KAYACIOĞLU
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kalp ve Damar Cerrahisi Ana Bilim Dalı / Kalp ve Damar Cerrahisi Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi = Thoracic and Cardiovascular Surgery

Özet:
ÖZET
Amaç: Bu çalışma, insan perikardının mekanik dayanıklılığını diyabetik ve diyabetik
olmayan bireylerde karşılaştırmayı, end-diyastolik çap (EDD) ile glutaraldehit
konsantrasyonu ve bekleme süresinin bu dokular üzerindeki etkilerini incelemeyi
amaçlamaktadır. Perikardiyal dokuların dayanıklılığı, kalp cerrahisinde kullanılan
biyomateryallerin uzun ömürlülüğü ve güvenilirliği açısından kritik öneme sahiptir.
Bu bağlamda, çalışmada perikardiyal dokuların farklı glutaraldehit konsantrasyonları
ve sürelerinde fiksasyon sonrası mekanik özellikleri değerlendirildi, diyabetin ve
EDD'nin perikardiyal dokular üzerindeki olası etkileri araştırıldı.
Metot: Çalışma, 25.05.2024-15.08.2024 tarihleri arasında Dr. Siyami Ersek Göğüs
Kalp ve Damar Cerrahisi Hastanesi'nde açık kalp ameliyatı geçiren 80 hastadan
alınan perikard örnekleri üzerinde gerçekleştirilmiştir. Her bir hastadan alınan
perikarddan 2x2 cm boyutunda dört adet örnek elde edildi, iki farklı glutaraldehit
konsantrasyonunda (%0,4 ve %0.6) ve iki farklı süre (6 ve 8 dakika) boyunca
fiksasyona tabi tutulmuştur. Fiksasyon sonrası perikardiyal dokuların mekanik
dayanıklılığı, biaxial çekme testleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Çalışmada,
hastaların diyabet durumu, yaş, cinsiyet ve EDD gibi faktörler de dikkate alınarak
analizler gerçekleştirilmiştir.
Bulgular: Diyabetik hastaların perikardiyal dokularında, diyabetik olmayan
hastalara kıyasla az da olsa daha yüksek Young Modülü (YM) değerleri
gözlemlenmiştir. Bu bulgu, diyabetin perikardiyal dokuların mekanik dayanıklılığını
artırıcı bir etkisi olabileceğini düşündürmektedir. Ayrıca, EDD'nin artmasıyla birlikte
YM değerlerinde azalma eğilimi saptanmıştır. Bu, büyük sol ventrikül çapının
perikardiyal dokular üzerinde artan gerilim ve mekanik stres yaratarak dokuların
elastikiyetini ve dayanıklılığını olumsuz yönde etkileyebileceğini göstermektedir.
Glutaraldehit konsantrasyonu ve bekleme süresi gibi değişkenlerin bu süre ve
derişimlerde YM üzerinde anlamlı bir etkisi bulunmamıştır, bu da bu değişkenlerin
mekanik dayanıklılık açısından belirleyici olmadığını ortaya koymaktadır.
viii
Sonuç: Çalışmanın bulguları, diyabetik durumun perikardiyal dokuların mekanik
dayanıklılığı üzerinde olumlu bir etkiye sahip olabileceğini, buna karşılık genişlemiş
sol ventrikül çapının bu dayanıklılığı azaltabileceğini göstermektedir. Glutaraldehit
konsantrasyonu ve bekleme süresi gibi faktörlerin YM üzerinde minimal bir etki
göstermesi, bu değişkenlerin klinik uygulamalarda daha az belirleyici olabileceğini
düşündürmektedir. Bu sonuçlar, perikardiyal greft seçiminde diyabet durumu ve
EDD gibi faktörlerin dikkate alınmasının önemini vurgulamaktadır. Gelecekte
yapılacak çalışmalar, bu bulguların daha geniş bir hasta grubunda doğrulanmasını ve
perikardiyal dayanıklılığı etkileyen diğer faktörlerin araştırılmasını hedeflemelidir.
Anahtar Kelimeler: Perikard, diyabet, end-diyastolik çap, glutaraldehit, mekanik
dayanıklılık, Young Modülü

Abstract:
ABSTRACT
Objective: This study aims to compare the mechanical durability of human
pericardium in diabetic and non-diabetic individuals and to investigate the effects of
end-diastolic diameter (EDD), glutaraldehyde concentration, and fixation time on
these tissues. The durability of pericardial tissues is critically important for the
longevity and reliability of biomaterials used in cardiac surgery. In this context, the
study evaluated the mechanical properties of pericardial tissues after fixation at
different glutaraldehyde concentrations and durations, and explored the potential
effects of diabetes and EDD on pericardial tissues.
Methods: The study was conducted on pericardial samples obtained from 80 patients
who underwent open-heart surgery between May 25, 2024, and August 15, 2024, at
Dr. Siyami Ersek Thoracic and Cardiovascular Surgery Training and Research
Hospital. Four 2x2 cm samples were obtained from the pericardium of each patient,
and these samples were fixed in two different glutaraldehyde concentrations (0.4%
and 0.6%) and for two different durations (6 and 8 minutes). The mechanical
durability of the pericardial tissues was assessed using biaxial tensile tests after
fixation. Factors such as the patients' diabetic status, age, gender, and EDD were also
considered in the analyses.
Results: The pericardial tissues of diabetic patients showed slightly higher Young's
Modulus (YM) values compared to non-diabetic patients. This finding suggests that
diabetes may have a strengthening effect on the mechanical durability of pericardial
tissues. Additionally, an increase in EDD was associated with a tendency for YM
values to decrease, indicating that a larger left ventricular diameter may increase
tension and mechanical stress on the pericardial tissues, potentially compromising
their elasticity and durability. Glutaraldehyde concentration and fixation time did not
have a significant impact on YM within the studied parameters, indicating that these
variables may not be critical determinants of mechanical durability.
x
Conclusion: The findings of this study suggest that diabetes may positively affect
the mechanical durability of pericardial tissues, whereas an enlarged left ventricular
diameter may reduce this durability. The minimal effect of glutaraldehyde
concentration and fixation time on YM suggests that these factors may be less
critical in clinical practice. These results underscore the importance of considering
diabetic status and EDD in the selection of pericardial grafts. Future studies should
aim to confirm these findings in a larger patient population and explore other factors
that may influence pericardial durability.
Keywords: Pericardium, diabetes, end-diastolic diameter, glutaraldehyde,
mechanical durability, Young's Modulus