Sığınmaevi ile Şiddeti önleme ve izleme merkezinlerinden (ŞÖNİM) yönlendirilip yatırılarak tedavisi yapılan kadın hastalarınklinik özellikleri ve sosyodemografik verilerinin incelenmesi
The sociodemographic and clinical characteristics of female inpatients referred from women's shelters and centers for preventing and monitoring violence
Yazar: BEGÜM BILDIRCIN SAKARYA
Danışman: DOÇ. DR. NURHAN FISTIKCI ; DR. SEVİNÇ ULUSOY
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Has. Eğt. ve Arş. Hastanesi / Ruh ve Sinir Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2019
Konu: Psikiyatri = Psychiatry
Dizin: Aile içi şiddet = Domestic violence ; Kadına yönelik şiddet = Violence against women ; Kadınlar = Women ; Sığınmaevleri = Shelters ; Şiddet = Violence

Özet:
AMAÇ: Bu çalışmanın amacı kadın sığınmaevi ile Şiddeti Önleme ve İzleme Merkezleri (ŞÖNİM)'nden yönlendirilip psikiyatri kliniğine yatırılarak tedavisi yapılan kadın hastaların klinik özellikleri ile beraber sosyodemografik verilerini incelemek, şiddete maruziyet ve intihar girişimi ile ilişkili olabilecek faktörleri araştırmaktır.
YÖNTEM: 2016 Aralık-2018 Aralık tarihleri arasında kadın sığınmaevleri ve ŞÖNİM'lerden yönlendirilip İstanbul Sağlık Bilimleri Üniversitesi Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde kadın servislerinde yatırılarak tedavisi yapılan 157 kadın hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Çalışmaya dahil edilen hastaların, kadın sığınmaevleri veya ŞÖNİM' den başvurduğu bilgisi hastane tıbbi kayıtlarından elde edilmiştir. Çalışma geriye dönük dosya taraması şeklinde planlanmıştır. Veri toplama aracı olarak, çalışmanın amacına yönelik olarak araştırmacı tarafından hazırlanmış, katılımcılarla ilişkili klinik veriler ve sosyodemografik özellikleri değerlendiren ayrıntılı form kullanılmıştır.
BULGULAR: Hayatının bir döneminde şiddete maruz kalmış kadınların oranı %72 olarak tespit edilmiştir. Şiddet türleri incelendiğinde; psikolojik şiddet sıklığı %72,0, ekonomik şiddet sıklığı %72,0, fiziksel şiddet sıklığı %59,2, cinsel şiddet sıklığı ise %25,5 olarak saptanmış, vakaların hiçbirinin tek bir şiddet türüne maruz kalmadığı, şiddet türlerinin birbirine eşlik ettiği görülmüştür. Şiddet gören vakalar şiddet görmeyen vakalar ile karşılaştırıldığında; eğitim düzeyinin daha düşük, evlenme yaşının daha genç, tanışarak evlenme oranının daha düşük, çocuk sayısının daha fazla, geniş aile ile yaşama oranının daha yüksek, sağlık güvencesine sahip olma oranının daha düşük, intihar girişim ve kendine zarar verme davranışının daha sık, sigara/alkol ve psikoaktif madde kullanımının daha fazla olduğu tespit edildi. Şiddete maruziyet ile psikiyatrik tanı arasında anlamlı ilişki saptanmadı, ancak şiddete maruz kalan kadınların şiddete maruz kalmayan kadınlar ile karşılaştırıldığında hastaneye yatış sayısının daha fazla olduğu tespit edildi. Şiddete maruz kalan kadınlar arasında yapılan incelemede; intihar ve kendine zarar verme davranışı olan kadınlar olmayan kadınlara göre daha yüksek oranda cinsel şiddete maruz kalmıştı. Tüm vakaların dahil edildiği çok değişkenli regresyon analizinde intihar öyküsü olan kadınlar intihar öyküsü olmayan kadınlar ile karşılaştırıldığında kendine zarar verme davranışı olma ihtimalinin kendine zarar verme davranışı olmama ihtimaline göre 6,804 kat fazla olduğu (%95 GA 3,067-15,094), aile tipinin geniş aile olma olasılığının çekirdek aile olma olasılığına göre 3,373 kat fazla olduğu (%95 GA 1,518-7,499) saptanmıştır.
SONUÇ: Şiddete maruz kalan ve sığınmaevine başvuran bireylerin; bu travmatik yaşantıyla ilişkili olarak tecrübe ettikleri psikolojik zorlanmalar karşısında etkili çözüm üretme becerilerinin daha düşük olduğu, bir başa çıkma yöntemi olarak kendine zarar verme davranışına ve intihar girişimine daha sık yöneldikleri düşünülebilir. Şiddete maruziyet ve sosyodemografik veriler göz önünde bulundurulduğunda bu kurumlara başvuran kadınların özel bir grup oluşturduğu görülmektedir. Bu özel grupta intihar girişimi ve kendine zarar verme davranışı gibi işlevsel olmayan başa çıkma yöntemleri yerine daha işlevsel olabilecek psikolojik becerilerin geliştirilmesine yönelik yapılacak olan psikoterapötik müdahaleler önem kazanmaktadır.

Anahtar Sözcükler: Kadına Yönelik Şiddet, Kadın Sığınmaevleri, Şiddeti Önleme ve İzleme Merkezleri (ŞÖNİM)

Abstract:
OBJECTIVE: The aim of this study is to investigate the clinical characteristics and sociodemographic data of hospitalized female patients referred from womens's shelters and Centers for Preventing and Monitoring Violence, investigate the factors that may be related to violence exposure and suicide attempts.
METHOD: One hundred and fifty seven female patients referred from womens's shelters and Centers for Preventing and Monitoring Violence (ŞÖNİM) and hospitalized at İstanbul Bakirkoy Mazhar Osman Mental Health and Neurology Training and Research Hospital between December 2016- December 2018 were included in our study. Information about from where women applied was obtained from the hospital's medical records. The study was planned as a retrospective file scan. As a data collection tool, a detailed form was prepared by the researcher for the purpose of the study, evaluating the clinical data and sociodemographic characteristics associated with the participants.
RESULTS: In our study, we found that 72,0% of the women has a history of exposure to violence. Among the cases, the rates of being exposed to psyholocigal, economic, physical and sexual violence were %72,0, %72,0, %59,2 and %25,5 respectively. It was seen that all of the cases were exposed to at least two or more types of violence. Compared to the women without a history of violence, among the women with a history of violence the level of education was lower, the age of marriage was younger, the rate of marriage by her own decision was lower, the number of children was higher, the rate of living with extended families was higher, the rate of having health insurance was lower, frequency of self-harm behaviour and suicide attempt was higher, frequency of smoking, alcohol and psychoactive substance use was higher. No significant relationship was found between exposure to violence and psychiatric diagnosis, but it was found that women who were exposed to violence had a higher number of hospitalizations compared to women who were not exposed to violence. Among the women exposed to violence, women with suicide attempts and self-harm behavior had a higher incidence of sexual violence than women without suicide attempts and self-harm behavior. In the multivariate regression analysis, where all cases were included, women with a history of suicide were 6.804 times more likely to be self-injurious compared to women without a history of suicide (95% CI 3.067-15.094), and the probability of family type being extended family was found to be 3,373 times higher (95% GA 1,518-7,499).

CONCLUSION: Individuals who have been subjected to violence and applied to a shelter; it may be thought that they have lower ability to produce effective solutions in the face of the psychological difficulties they experience in relation to this traumatic life, and that they are more likely to engage in self-harm behavior and suicide attempts as a coping method. When violence exposure and sociodemographic data are considered, it is seen that women who apply to these institutions constitute a special group. In this particular group, instead of dysfunctional coping methods such as suicide attempt and self-harm behavior, psychotherapeutic interventions to develop more functional psychological skills gain importance.

Key Words: Violence Against Women, Womens's Shelters, Centers for Preventing and Monitoring Violence