Eşzamanlı mühendislik
Concurrent engineering
Yazar: GÖKHAN KARTAL
Danışman: DOÇ. DR. ALPASLAN FIĞLALI
İstanbul Teknik Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Endüstri Mühendisliği Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 1998
Konu: Endüstri ve Endüstri Mühendisliği = Industrial and Industrial Engineering
Dizin: Eş zamanlı mühendislik = Concurrent engineering

Özet:
Bu tez Eşzamanlı Mühendislik'in günümüz klasik mühendislik yaklaşımına bir alternatif olarak nasıl ortaya çıktığının anlatılması ile başlamaktadır. Bugün birçok şirketin mühendislik çalışmalarını yürütmekte olduğu klasik yaklaşıma "Sırasal Mühendislik" ismi verilmiştir. Bu yaklaşımda mühendislik faaliyetleri eşzamanlı yani aynı anda ve birbirininden haberdar olarak değil, belli bir sırayı takip ederek yapılmaktadır. Bu sıra genellikle dizayn ve prototip oluşturma, pilot üretim, ürünün üretim kısıtlarına adapte edilmesi, üretimin gerçekleşmesi ve son olarak da pazarlanması olarak gelişmektedir. Bu yaklaşımın önemli dezavantajları vardır. En büyük dezavantajı ürünün fikir olarak ortaya atılmasından pazara sürülmesine kadar olan sürecin uzun olmasıdır. Günümüzde bu sürecin uzun olması rekabet edebilirliği çok düşürmektedir. Bunun nedeni ürün ömürlerinin artık çok kısalmış olmasıdır. Hızla gelişen teknolojiye ve hayat standardına bağlı olarak yeni fikirler hızla hayata geçirilip müşteriye sunulmadıkça pazardan yüksek pay elde etmenin olasılığı çok düşüktür. Zaten kısa olan ürün ömrünün bir de bahsedilen sürecinin uzaması sonucu işgal edilmesiyle bu olasılık sıfıra yaklaşır. Peki bu olasılık nasıl arttırılır, ürünün markete giden yoldaki süreci (time-to-market) nasıl kısaltılır? Bugün bu soruların çözümünü bulabilmiş şirketlerin ortak özelliklerinin başında eşzamanlı mühendisliği özümsemiş ve basan ile uygulayabilmiş olmaları gelmektedir. Eşzamanlı mühendislik japon kökenli bir felsefedir. Bir çok japon felsefesinde olduğu gibi Japonya'da uzun süre bir ismi olmadan kullanıldıktan sonra başta Amerika ve Avrupa olmak üzere diğer ülkelerde kullanılmaya başlanmış ve ismi konmuştur. Eşzamanlı mühendislik'in temeli, mühendislik çalışmalarının değişik formasyonlara sahip mühendislerden oluşan disiplinler arası takımlar vasıtasıyla yürütülmesidir. Bu takım kültürü bir şirkette oluşmadıktan ve yerleşmedikten sonra eşzamanlı mühendislik uygulamasından bahsedilemez. Bir şirkette haberleşme ve bilgi iletim teknolojisi ne kadar ilerlemiş olursa olsun sadece günlük rutin işlerin yürütülmesinde kullanılıyor olması şirketin bu altyapıdan gerekli ve yeterli şekilde yararlanamadığını gösterir. Eşzamanlı mühendislik sırasal mühendisliğin departmanlar arası duvarlarını yıkmıştır. Bunu sağlayan takım yapısıdır. Takımlar sayesinde artık mühendisler sıralarını beklememekte, birarada çalışarak ileride oluşabilecek problemleri önceden görüp çözümler üretmektedirler. Problemlere reaktif değil proaktif davranılması, yani problemi ortaya çıkmadan belirle ve yoket mantığı ancak takım çalışmasıyla mümkündür. Eşzamanlı mühendislikte ürün geliştirme kalite, maliyet, üretilebilirlik, test edilebilirlik, servis kolaylığı, müşteri istekleri parametrelerinin aynı zamanda optimize edilmesi çerçevesinde yapılır. Bu sayede dizayn sonrası aşamalarda çıkabilecek problemler minimuma indirilir ve yeni ürün geliştirmede pazara giden süreç kısalır. Düşük maliyetli, kaliteli, kolay üretilebilir ve test edilebilir ürünler sayesinde karlılık artar ve rekabette öne geçilir. İşte bugün sektörlerinde lider olan şirketlerin en önemli sırrı budur.

Abstract:
Thesis starts with comparing sequential engineering with concurrent engineering. (CE) The main difference between two approach is that in the former the engineers are not aware of each other's work while in the latter the engineers cooperate. CE breaks the walls between the departments of a firm. The major tool it uses for breaking is the task force. It is impossible to talk about a CE system without task force. Task forces solve the problems before they come out. In a new product development this means short time-to-market which makes the firm highly competitive. Task force is essential for CE but there are also some methodologies which must be known by every member of task forces. These methodologies will be explained in the following sections in detail. Quality Function Deployment (QFD) is a methodology which converts customer needs to engineering specifications. It constitutes a bridge between marketing and engineering people. QFD uses several matrices while doing this. Within Failure Modes and Effects Analysis (FMEA) you divide a product or process into its fundamental parts to find out the causes of failure. Then for each potential cause you evaluate the probability of occurrence, likelihood of damage to the system, and seriousness of damage. All three gives you the criticality index. Value Analysis (VA) is a technique which involves defining the functions performed by a product, its assemblies and components, and constituting the costs associated with these functions. In this way poor value and high cost functions can be identified. Alternative designs are then found and evaluated. As a special methodology derived from Design of Experiment Taguchi Technique enables engineers to analyze the effects of many factors to a product or process. Instead of making full factorial experiments you can save time and energy by using orthogonal arrays. In the last section there is an application for the "soldering process" using both FMEA and Taguchi Techniques. This apllication proves the power of CE and team work.