Proksimal humerus parçalı kırıkları olan hastalarda eksternal fiksatör ve plak osteosentez cerrahi tedavisinin klinik ve fonksiyonel sonuçlarının karşılaştırılması
Comparison of clinical and functional results of surgical treatment of external fixator and plaque osteocentesis in patients with fractures of the proximal humerus
Yazar: ÜMİT AKDAĞ
Danışman: PROF. DR. ÖKKEŞ BİLAL
Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Humeral kırıklar = Humeral fractures ; Humerus = Humerus ; Kemik plakları = Bone plates ; Kırık fiksasyonu-ekstramedüller = Fracture fixation-extramedullary ; Kırıklar-kemik = Fractures-bone ; Sınıflandırma = Classification

Özet:
Giriş-Amaç: Proksimal humerus parçalı kırıkların cerrahi tedavisinde farklı yöntemler mevcut olup, biz bu çalışmamızda iki farklı cerrahi tedavi yönteminin klinik, radyolojik ve fonksiyonel sonuçlarını karşılaştırmayı amaçladık.
Materyal-Metod: Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji kliniğinde Ocak 2012- Aralık 2020 tarihleri arasında proksimal humerus kırığı nedeni ile proksimal humerus kilitli plak yada eksternal fiksatör kullanılarak ameliyat edilen 68 hasta retrospektif olarak çalışmaya dahil edildi. Bu hastalar randomize bir şekilde Grup 1(Plak osteosentez, n: 37) ve Grup 2 (Eksternal fiksatör, n: 31) olarak iki gruba ayrıldı. Hastaların kırıkları Neer ve AO sınıflamasına göre sınıflandırıldı. Bu çalışmada son kontrole gelen hastaların sonuçları, klinik ve radyolojik olarak değerlendirildi. Olgular klinik olarak ağrı, hareket açıklığı ve fonksiyonunu içeren Constant-Murley skorlamasına göre değerlendirildi. Ayrıca DASH, ASES VE UCLA skorlmasıda hastalara uyglandı. Radyolojik olarak kırığın kaynama miktarı, implantın pozisyonu değerlendirildi. Sonuçları değerlendirmede sürekli ve kategorik verilerin analizinde SPSS 28.0 paket programı (IBM, USA) kullanılmıştır. Normal dağılım ile arasında fark olmayan sürekli değişkenlerin bağımsız iki grup kıyaslamasında bağımsız örneklemlerde t testi kullanılmıştır. Kategorik verilerin bağımsız iki grup ile ilişkisinin analiz edilmesinde ki-kare testi kullanılmıştır. p<.05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir.
Bulgular: Grup 1 ve Grup 2 hastalarının 33'ü (%48.53) kadın, 35'i (%51.47) erkek olup, yaş ortalaması 51,8 (19-94) idi. Ortalama takip süremiz Grup 1 de 26.86 ay iken Grup 2 de 23.13 aydı. Hastaların 44'ünün (%64.7) sağ üst ekstremitesinde, 22'sinin (%32.35) sol üst ekstremitesinde 2 (%2.94) tanesinin ise bilateral Proksimal humerus kırığı mevcuttu. Travma oluş mekanizması hastaların 46'sında (%67.64) düşme, 14'ünde (%20.58) araç içi trafik kazası, 2 (%2.94) hastada epilepsi nöbeti  sırasında, 2 hasta (%2.94) iş kazası  ve 4 (%5.88) hastada araç dışı trafik kazası şeklindeydi. Hastaların 54'ü (%79.41) Neer tip 3 ve 14'ü ise (%20.59) Neer tip 4 kırık idi. Constant-Murley skorları açısından Grup 1'deki hastaların ortalaması 79.08 iken Grup 2'de 82 puan idi. Komplikasyon olarak 2 hastada avasküler nekroz (AVN), 5 hastada nonunıon, 4 hastada enfeksiyon ve 1 hastada ise subakromiyal sıkışma görüldü.
Sonuç: Plak ya da eksternal fixatör ile tespit edilen hastaların kırık tipi ve fonksiyonel sonuçlarının karşılaştırdığımızda kırık tipi arttıkça fonksiyonel sonuçlarında azalma olduğu görüldü. Bunun yanında Grup 2 hastalarda klinik, radyolojik ve fonksiyonel sonuçlar açısından Grup 1'e göre üstün olduğu görüldü.

Abstract:
Objective: There are different methods in the surgical treatment of proximal humeral comminuted fractures, and we aimed to compare the clinical, radiological and functional results of two different surgical treatment methods in this study.
Methods: Sixty-eight patients who were operated on due to proximal humerus fracture using proximal humerus locking plate or external fixator at Kahramanmaraş Sütçü İmam University Medical Faculty Hospital Orthopedics and Traumatology Clinic between January 2012 and December 2020 were included in the study retrospectively. These patients were randomly divided into two groups as Group 1 (Plate osteosynthesis, n: 37) and Group 2 (External fixator, n: 31). The fractures of the patients were classified according to the Neer and AO classification. In this study, the results of the patients who came to the last control were evaluated clinically and radiologically. The cases were evaluated clinically according to the Constant-Murley score, which includes pain, range of motion and function. In addition, DASH, ASES and UCLA scoring were applied to the patients. The amount of union of the fracture and the position of the implant were evaluated radiologically. SPSS 28.0 package program (IBM, USA) was used in the analysis of continuous and categorical data to evaluate the results. Independent samples t test was used in the comparison of two independent groups of continuous variables that did not differ from the normal distribution. Chi-square test was used to analyze the relationship of categorical data with two independent groups, and p<0.5 was considered statistically significant.
Results: Thirty-three (48.53%) of Group 1 and Group 2 patients were female and 35 (51.47%) were male, with a mean age of 51.8 (19-94). Our mean follow-up period was 26.86 months in Group 1 and 23.13 months in Group 2. There were bilateral proximal humerus fractures of 44 (64.7%) patients in the right upper extremity, 22 (32.35%) in the left upper extremity, and 2 (2.94%) patients. The mechanism of trauma was falling in 46 (67.64%) patients, in-vehicle traffic accident in 14 (20.58%) patients, during epileptic seizures in 2 (2.94%) patients, work accident in 2 (2.94%) patients, and in 4 (5.88%) patients. It was a non-vehicle traffic accident. 54 of the patients (79.41%) were Neer type 3 and 14 (20.59%) were Neer type 4 fractures. In terms of Constant-Murley scores, the mean of the patients in Group 1 was 79.08, while it was 82 points in Group 2. Complications were avascular Necrosis (AVN) in 2 patients, nonunion in 5 patients, infection in 4 patients, and subacromial impingement in 1 patient.
Conclusion: When we compared the fracture type and functional results of the patients who were fixed with a plate or external fixator, it was seen that the functional results decreased as the fracture type increased. In addition, Group 2 patients were found to be superior to Group 1 in terms of clinical, radiological and functional results.