Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Yoğun Bakım Ünitesinde 2011-2021 yılları arasında tanı konulan beyin ölümü vakalarının retrospektif olarak incelenmesi
Retrospective analysis of patients who diagnosed with brain death between 2011-2021 at Kahramanmaraş Sütçü İmam University Medical Faculty Health Practice and Research Hospital Anesthesiology and Reanimation, intensive care unit
Yazar: KÜBRA AVAN
Danışman: DOÇ. DR. AYKUT URFALIOĞLU
Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Anestezi ve Reanimasyon = Anesthesiology and Reanimation
Dizin: Beyin ölümü = Brain death ; Doku ve organ tedariği = Tissue and organ procurement ; Kahramanmaraş = Kahramanmaraş ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies ; Ölüm = Death

Özet:
Amaç: Beyin ölümü; kalıcı ve yaygın beyin hasarına yol açan bir nedenle beyin fonksiyonlarının tam ve geri dönüşü olmayan kaybı olarak tanımlanır. Beyin ölümünün doğru ve erken teşhisi gereksiz tedavilerin ve prosedürlerin yapılmamasını sağlamak, prognoz konusunda endişe duyan aileler için bir kesinlik duygusu sağlamak, hayati yoğun bakım kaynaklarını korumak ve organ bağışı olasılığına izin vermek için önemlidir.
Bu çalışmada; Anesteziyoloji ve Reanimasyon Yoğun Bakım Ünitemizde 2011-2021 yılları arasında beyin ölümü tanısı almış hastaların demografik özellikleri, tanıları, beyin ölümü tespit süreleri, rutin laboratuvar verileri, kullanılan ek testler ve donör olma oranlarının retrospektif olarak incelenmesi amaçlandı.
Gereç ve Yöntemler: Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi (KSÜ) Tıp Fakültesi Sağlık Uygulama ve Araştırma (SUA) Hastanesi, Anesteziyoloji ve Reanimasyon Yoğun Bakım Ünitesinde 2011-2021 yılları arasında beyin ölümü tanısı almış olan olgular retrospektif olarak incelendi.
Hastaların demografik verileri ile birlikte yatış tanıları, hastaneye yatış Glaskow Koma Skorları (GKS) ve APACHE II (Acute Physiology and Chronic Health Evaluation) skorları, organ bağış durumları ve bağışlanan organ sayısı, beyin ölümünün
klinik şüphesinden deklarasyona kadar geçen süre, beyin ölümü tanısı konma süresi, tanı sonrası somatik ölüm gelişme zamanı, yoğun bakımda toplam yatış süreleri, tanı sürecine dahil olan tıbbi branşlar, hastaneye yatış ve beyin ölümü tanısı aldıkları günlerdeki rutin laboratuvar verileri, apne testi yapılıp yapılmadığı ve apne testi sırasında kaydedilen PaCO₂ değerleri, vazopressör/inotrop infüzyon durumları, kullanılan yardımcı tetkik ve görüntüleme yöntemleri kaydedildi.
Bulgular: Çalışmada beyin ölümü tanısı alan 78 olgunun ortanca yaşı 40,5 (24-56) olduğu ve erkek cinsiyet oranı % 57,7 (n=45) ile çoğunlukta olduğu tespit edilmiştir. Yatış tanıları en sık %29,5 (n=23) ile travmatik beyin hasarı olup, nontravmatik intrakraniyal kanama ve post KPR tanılı olgular eşit sayıda olup (n=22, %28,2) ikinci sırada yer almaktadır. Yatış anında GKS<8 olan 75 hastanın (%96,1) olduğu ve APACHE II skorlarının ortanca değeri 23 (19-28) olduğu görülmüştür. 48 hastaya (%61,5) apne testi yapılmış, görüntüleme yöntemleri incelendiğinde %51,3 (n=40) ile en çok Bilgisayarlı Tomografik Anjiyografi kullanılmıştır. Olguların %93,6'sında vazopressör/inotrop ihtiyacının olduğu, laboratuvar verileri karşılaştırıldığında ise BUN, Na⁺, Cl⁻, prokalsitonin, arter kan gazı laktat değerleri (p<0,001) ve Cre (p=0,008) sonuçları istatiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Yoğun bakıma yatış sonrası beyin ölümü tanı süresi ortanca 4 gün (2-7) olup, organ bağış oranı %14,1 (n=11) olarak bulunmuştur.
Sonuç: Yoğun bakımda travmatik beyin hasarı, SVO (serebrovasküler olay) ve post KPR ile ilişkili hipoksik tabloyla yatan, nörolojik prognozu kötü olan her hasta beyin ölümü ve potansiyel donör olmaları açısından dikkatle takip edilmelidir. Bu olguların yakın takibi ve değerlendirilmesi somatik ölümün hızla gerçekleşiyor olması nedeniyle hızlı ve disiplinli olmayı gerektirmektedir. Standart donör yönetim protokollerinin kullanılması ve aile red oranlarını azaltmak için farkındalığın arttırılmasına yönelik eğitimlerin düzenlenmesi, donör başına nakledilen organ oranını artırmaya ve nakledilen organların organ kalitesini iyileştirmeye yardımcı olacaktır.

Abstract:
Purpose: Braindeath; It is defined as the complete and irreversible loss of brain functions due to a cause that causes permanent and widespread brain damage. Accurate diagnosis of brain death is important to ensure that unnecessary treatments and procedures are not performed, to provide a sense of certainty for families concerned about the prognosis, to conserve vital critical care resources, and to allow the possibility of organ donation.
In this study; It was aimed to retrospectively examine the demographic characteristics, diagnoses, brain death detection times, routine laboratory data, additional tests used and donor rates of patients diagnosed with brain death in our Anesthesiology and Reanimation Intensive Care Unit between 2011-2021.
Material and Methods: The cases diagnosed with brain death in Kahramanmaraş Sütçü İmam University (KSU) Health Practice and Research (SUA) Hospital, Anesthesiology and Reanimation Intensive Care Unit between 2011-2021 were retrospectively analyzed.
Hospitalization diagnoses along with the demographic data of the patients, hospitalization Glasgow Coma Scores (GCS) and APACHE II (Acute Physiology and Chronic Health Evaluation) scores, organ donation status and number of donated
organs, time from clinical suspicion of brain death to declaration, time to diagnosis of brain death, somatic death development time after diagnosis, total length of stay in the intensive care unit, medical branches involved in the diagnosis process, hospitalization and routine laboratory data on the days they were diagnosed with brain death, whether the apnea test was performed, PaCO₂ values recorded during the apnea test, vasopressor/inotropic infusion status, auxiliary tests and imaging methods used were recorded.
Results: In the study, it was determined that the median age of 78 patients diagnosed with brain death was 40.5 (24-56), and the male sex ratio was the majority with 57.7% (n=45). Traumatic brain injury is the most common hospitalization diagnosis with 29.5% (n=23), and cases with nontraumatic intracranial hemorrhage and post CPR are in the second rank with an equal number (n=22, 28.2%). It was observed that there were 75 patients (96.1%) with GCS <8 at the time of admission, and the median value of APACHE II scores were 23 (19-28). Apnea test was performed on 48 patients (61.5%), and when imaging methods were examined, Computed Tomography Angiography was the most used with 51.3% (n=40). Vasopressor/inotrope need was required in 93.6% of the cases, and when the laboratory data were compared, the results of BUN, Na⁺, Cl⁻, procalcitonin, arterial blood gas lactate values (p<0.001) and Cre (p=0.008) were found to be statistically significant. The median time to diagnosis of brain death after admission to the intensive care unit was 4 days (2-7), and the organ donation rate was 14.1% (n=11).
Conclusion: In intensive care any patient with a poor neurological prognosis, hospitalized with a hypoxic picture associated with traumatic brain injury, CVO, and post CPR; in terms of brain death and being a potential donor should be followed carefully. Close follow-up and evaluation of these cases require fast and disciplined behavior due to the rapid occurrence of somatic death. Use of standard donor management protocols and organizing awareness-raising trainings to reduce family rejection rates will help increase the rate of transplanted organs per donor and improve the organ quality of transplanted organs.