Kronik myeloid lösemide JAK-2 V617F mutasyonu sıklığı ve hastalık üzerindeki etkileri
Frequency of JAK-2 V617F mutation in chronic myeloid leukemia and impacts on the disease
Yazar: EDA TANRIKULU ŞİMŞEK
Danışman: PROF. DR. TEOMAN SOYSAL
İstanbul Üniversitesi / Cerrahpaşa Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2012
Konu: Hematoloji = Hematology
Dizin: Birincil miyelofibroz = Primary myelofibrosis ; JAK 2 = JAK 2 ; Lösemi-miyeloid-kronik-BCR-ABL pozitif = Leukemia-myelogenous-chronic-BCR-ABL positive ; Mutasyon = Mutation ; İmatinib mesilat = Imatinib mesilat

Özet:
Amaç:Bu çalışmanın birincil amacı kronik miyeloid lösemi hastalarında JAK-2 V617F mutasyonu sıklığının saptanması, mutasyonun saptanması halinde laboratuar ve klinik özelliklere etkilerinin değerlendirilmesidir. İkincil olarak ise imatinib tedavisi ile miyelofibrozisin ne şekilde değişim gösterdiğinin değerlendirilmesi ve miyelofibrozisin KML'deki klinik öneminin yeniden değerlendirilmesi amaçlanmıştır.Hastalar ve yöntem:1994-2011 yılları arasında tanı almış, İ.Ü. Cerrahpaşa Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Anabilim Dalı Hematoloji Bilim Dalı'nda takip edilen 148 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. JAK-2 V617F mutasyonu varlığı RT-PCR yöntemi ile araştırılmıştır. Hastalara ait laboratuar verileri, kemik iliği biyopsi verileri ve klinik özellikler dosya kayıtlarından elde edilmiştir.Bulgular:Çalışmaya dahil edilen hastalarda 2/148 (%1,4) oranında JAK-2 V617F mutasyonu pozitif saptanmıştır. Kontrol grubu ile kıyaslandığında anlamlı fark olmadığı saptanmıştır (p:0,227). Mutasyonu taşıyan hastalar, diğer hastalarla karşılaştırıldığında laboratuar ve klinik verilerde, istatistiki olarak anlamlı fark gösterilememiştir. İmatinib tedavisinden 12 ay ve ortalama 50 ay sonra yapılan kontrol biyopsilerde, tedavi öncesine göre miyelofibrozisin anlamlı olarak gerilediği saptanmıştır (p:0,001 ve p:<0,001). 3. ay tam hematolojik yanıt, 12. ay tam sitogenetik yanıt ve 18. ay major moleküler yanıtların, tedavi öncesindeki miyelofibrozis derecesinden bağımsız olduğu saptanmıştır (p:0,164; p:0,127 ve p:0,112). 12. ayda en az kısmi sitogenetik yanıt sağlanabilmiş ve sağlanamamış hastalar arasında; 18. ayda tam sitogenetik yanıt sağlanabilmiş ve sağlanamamış hastalar arasında, imatinib tedavisi sonrası 12. ayda miyelofibrozis dereceleri dağılımının farklı olmadığı saptanmıştır (p:0,833 ve p:0,459).?Sonuç:KML hastalarında JAK-2 V617F sıklığı, sağlıklı populasyondan farklı değildir. Buna karşın moleküler ve sitogenetik yanıt devam ederken hematolojik yanıtın bozulması ve/veya miyelofibrozisin gerilememesi halinde JAK-2 V617F mutasyonu araştırılması önerilebilir. Tedavi yanıtı miyelofibrozis derecesinden bağımsızdır. Dolayısıyla imatinib tedavisi miyelofibrozisin prognostik önemini ortadan kaldırmıştır. İmatinib tedavisi miyelofibrozisi, moleküler ve sitogenetik yanıttan bağımsız olarak uzun süreli kalıcı olacak şekilde geriletmektedir.?

Abstract:
Purpose:Primary purpose is to detect the frequency of JAK-2 V617F mutation in CML patients and evaluate the effects of mutation on laboratory and clinical features in case of mutation. Second purpose is to evaluate the changes in the degree of myelofibrosis with imatinib therapy and re-evaluate its impact on treatment response and clinical importance of myelofibrosis in CML.Patients and Method:148 patients who have taken diagnosis in Division of Hematology, Department of İnternal Medicine, Istanbul University Cerrahpasa Medical Faculty between the years 1994-2011 were included. Existence of JAK-2 V617F mutation is analyzed with RT-PCR method. Laboratory data, bone marrow biopsy data and clinical features of patients were obtained from file records.Results:JAK-2 V617F mutation was detected in 2/148 (%1,4) of the patients. There?s no significant difference compared with control group (p:0,227). Patients carrying the mutation compared with other patients didn?t demonstrate a statistically significant difference in laboratory and clinical data. Significant decrease in myelofibrosis was detected in control biopsies performed after 12 months and averagely 50 months of imatinib therapy (p:0,001, p:<0,001). Frequency of 3?rd month complete hematological response, 12?th month complete cytogenetic response and 18?th month major molecular response were independent from pretreatment myelofibrosis degree (p:0,164, p:0,127, p:0,112). It?s seen that distribution of myelofibrosis degree on the 12?th month after treatment wasn?t significantly different both between patients from whom at least partial cytogenetic response was obtained and not obtained on the 12?th month and between patients from whom complete cytogenetic response was obtained and not obtained on the 18?th month (p:0,833, p:0,459).Conclusion:Frequency of JAK-2 V617F mutation in CML patients is not different from healthy population. However, investigation of JAK-2 V617F mutation may be suggested in case of deterioration of hematologic response and/or no regression in myelofibrosis while molecular and cytogenetic responses are continuing. Treatment response is independent from the degree of myelofibrosis. Therefore, imatinib therapy has eliminated the prognostic significance of myelofibrosis. Imatinib treatment regresses the myelofibrosis permanently during an extended follow up time, independently from the molecular and cytogenetic response.?