Varus gonartrozunun tedavisinde yüksek tibial osteotomi 
uygulamalarımız ve sonuçlarımız
High tibial osteotomy in the treatment of varus gonarthrosis
Yazar: HAKAN SERHAT YANIK
Danışman: DOÇ. DR. HASAN BOMBACI
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Haydarpaşa Numune Eğt. ve Arş. Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Giriş:  Yüksek tibial osteotomi de uzun yıllardır bazı önşartları taşıyan varus deformitesi olan gonartrozlu genç, aktivite seviyesi yüksek hastalarda başarı ile uygulanan bir cerrahi yöntem olarak yerini almıştır. 
Gonartroz için tercih edilen diğer major cerrahi girişim olan unikomparmantal veya total diz artroplastisi ile karşılaştırıldığında yüksek tibial osteotomi (YTO) maliyeti ve komplikasyonları açısından daha uygun bir yöntemdir. 
Kliniğimizde yapılan bu tez çalışmasında, varus gonartrozu tanısı alan ve tedavi için yüksek tibial osteotomi uygulanan hastalarda retrospektif olarak erken dönem sonuçlarını incelemeyi amaçladık.
Materyal ve method:  Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesinde, 2001-2007 tarihleri arasında ortalama yaşları 54,75 ( 48-64) olan  23 kadın hastanın 29 dizi bu çalışmaya dahil edilmiştir. Takip süresi ortalama 39,82 (12-84) ay idi. Hastalara, anteroposterior (AP), lateral (LAT), patella tanjansiyel grafiler ve ayakta basarak her iki alt ekstremite ortoröntgenogram çekildi. Gonartrozun evrelendirilmesinde Ahlback kriterleri kullanıldı. Diz muayenesinde hareket açıklığı, instabilite, fleksiyon kontraktürü değerlendirildi. Onsekiz hastaya YTO işleminden önce artroskopi yapıldı. Ondört hastanın sol, üç hastanın sağ, altı hastanın ise bilateral dizleri ameliyat edildi. Cerrahi teknik olarak medial açık kama osteotomisi ve plak fiksasyonu uygulandı. Hastaların ameliyat öncesi ve sonrası klinik değerlendirmesi için "The Hospital for Special Surgery diz değerlendirme kriterleri" (HSS), "Oxford diz skoru" (ODS) (60-12), "Knee outcome survey activities of daily living scale" (ADLS) (0-80) skorları kullanıldı. Ameliyat öncesi ve sonrası ortoröntgenografilerde mekanik aks,anatomik aks, femorotibial açı, tibial eğim açısı (PTSA), proksimal femoral açı, lateral distal femoral açı, medial proksimal tibial açı, lateral distal tibial açı ölçülerek radyolojik değerlendirilme yapıldı. 
Sonuçlar: Hastalar ameliyat öncesi Ahlback kriterlerine göre değerlendirildiğinde; 16 diz (% 55,2) evre 1, 13 diz (% 44,8) evre 2 olarak bulunmuştur. HSS skoruna göre, postop hastalarımızın 20 dizinde (%68,97) mükemmel, altı dizde (%20,69) iyi, üç dizde (% 10,34) orta olarak tespit edildi. ADLS skorunun preop ortalaması 35,86 bulunurken, postop değerlendirme de ise ortalama 67,24 olarak bulundu (p< 0.0001). Oxford diz skorunun preop  ortalaması 42,58 iken, postop  ortalaması 21,62  olarak bulundu( p<0.0001). Ameliyat öncesi diz hareket açıklığı ortalama 119,8˚ iken ameliyat sonrası 130,3˚ olarak saptandı. Ameliyat öncesi ortalama mekanik aks 7,8˚, anatomik aks 5,7˚ varus iken, bu değerler postop sırasıyla 0,8˚ ve 2,7˚ valgus olarak bulundu.
Çıkarım: Genç, aktif bir yaşam süren hastalarda, total diz protezi ameliyatlarının enfeksiyon, gevşeme gibi komplikasyonları ve uzun yaşam beklentisi göz önüne alındığında, bu hasta grubunda yüksek tibial osteotomi öncelikle düşünülmelidir. Erken dönemde alınan başarılı sonuçlar YTO planlanan hastalar için medial açık kama osteotomisi ve plak fiksasyonunu iyi bir seçenek yapmaktadır.

Abstract:
Introduction: High tibial osteotomy is a successful surgical method which has been applied for many years in patients who have varus gonarthrosis with some specific preconditions such as young age and high activity level. High tibial osteotomy (HTO) is a more appropriate method in terms of cost and complications compared with other major surgical procedures such as unicompartmantal and total knee arthroplasty for osteoarthritis. In this thesis we aimed to evaluate early results of high tibial osteotomy in varus gonartrosis retrospectively. 
Materials and methods: 29 knee of 23 female patients who were treated with HTO between 2001-2007 in Haydarpaşa Numune Education and Research Hospital with a mean age 54,75 ( 48-64) were evaluated ın this study. Mean follow-up time was 39,82 (12-84) months. All patients were evaluated with full length double stance anteroposterior and lateral x ray and patella tangantial radiographics. Gonarthrosis was classified according to Ahlback criteria. Range of motion, instability, flexion contracture were evaluated in physical examination. Arthroscopic debridment was applied 18 patients before HTO surgery. In 14 patients left, in 3 patients right, and in 6 patients both knees were operated. Open wedge medial osteotomy and plate fixation was performed to all patients. Clinical outcomes were  evaluated according to The Hospital for Special Surgery (HSS), Oxford knee score (OKS), Knee outcome survey activities of daily living scale (ADLS) preoperatively and postoperatively. Radiographic parameters that were evaluated were mechanical and anatomical axis.
Results: According to Ahlback criteria 16 knees (55,2%) were grade 1, 13 knees (44,8%) were grade 2. Postoperative HSS scores were excellent in 20 knees (68,9%), good in 6 knees (20,6%) and moderate in 3 knees (10,3%). ADLS scores improved from 35,8 preoperatively to 67,2 postoperatively (p< 0,0001). OKS improved from 42,5 preoperatively to 21,6 postoperatively (p<0,0001). Preoperative mean range of motion of 119,8˚ improved to 130,3˚ postoperatively. Preoperative mechanical axis was 7,8˚ and anatomic axis was 5,7˚ varus. Postoperatively these angles were measured 0,8˚ and 2,7˚ valgus respectively. 
Conclusion: In a young and active patient population which has a long life expectancy HTO should be prefered to total knee arthroplasty which has complications like infection and loosening. Early results of open wedge medial osteotomy and plate fixation are successful which makes this treatment a good choice for HTO.