Mesan ilinde toxoplasma gondıı ile enfekte kadınlarda bazı immünolojik göstergelerin incelenmesi
Study of some immunological indicators in women infected with toxoplasma gondii in mesan province
Yazar: RIYADH NOORI JIHAD AL-SAEDI
Danışman: PROF. DR. ÖZCAN ÖZKAN ; DOÇ. DR. MOHAMMED M. K. H. AL-BUKHATI
Çankırı Karatekin Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Biyoloji Ana Bilim Dalı / Biyoloji Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Biyoloji = Biology

Özet:
Toxoplasma gondii, insanları enfekte etme yeteneğine sahip zorunlu bir hücre içi 
parazittir. Sağlıklı yetişkin vakalarının büyük çoğunluğunda toksoplazmoza tipik olarak 
herhangi bir semptom eşlik etmez. Bununla birlikte enfeksiyon, bağışıklık sistemi 
baskılanmış kişilerde ve hamile kadınlarda ciddi sonuçlar doğurma potansiyeline sahiptir. 
Planlanmamış gebelikler, ölü doğumlar ve doğum anormallikleri, özellikle gebeliğin 
erken dönemlerinde fetal toksoplazmozun olası sonuçlarıdır. Enfekte bebeklerde 
herhangi bir hastalık gelişmeyebileceği gibi, bebeğin gebelik yaşına bağlı olarak belirli 
bir dereceye kadar beyin ve gözlerinde ciddi hasar oluşması da mümkündür. Bağışıklık 
sistemi, dokudan salınan gizli kistler olan bradizoitleri yok etmenin yanı sıra, parazitlerin 
çoğalmasını önlemekten de sorumludur. Öte yandan, bir kadın hamileliği sırasında 
takizoitlerle enfekte olursa, takizoitler plasentadan geçerek fetüste hastalığa neden 
olabilir. Bir enfeksiyonun ilerlemesini ve neden olduğu semptomları etkileyen bir dizi 
değişken vardır. Bu faktörler arasında implantasyon faktörleri, spesifik mikrobun 
virülansı, enfeksiyon sırasında gebeliğin hangi aşamasında olunduğu, genetik özellikler 
ve hem annenin hem de fetüsün immünolojik durumu yer almaktadır. Embriyonun 
başarılı bir şekilde implantasyonu için çok önemli olan vaskülo-genezi uyarmak için proinflamatuar T-yardımcı 1 sitokinlerinin normal gebeliklerin ilk aşamaları boyunca 
mevcut olması önemlidir. Öte yandan, T-yardımcı 1 sitokinlerine sürekli maruz kalmak, 
fetüs için zararlı olan ve gebeliğin kaybına yol açabilecek hücre aracılı bir bağışıklık 
tepkisiyle sonuçlanabilir. Bu nedenle, başarılı gebeliklerin son aşamalarında genellikle 
anti-inflamatuar T yardımcı 2 bağışıklığına geçiş görülür. Hamileliğin ve diğer üreme 
olaylarının istikrarlı bir şekilde sürdürülmesi söz konusu olduğunda, T yardımcı 1 ve 2 
sitokinlerinin doğru homeostatik dengesi son derece önemlidir. Normal olarak kabul 
edilen gebeliklere genel olarak daha fazla T yardımcı 2 sitokin ekspresyonunun eşlik 
ettiği, olumsuz sonuçlarla bağlantılı gebeliklerin ise genellikle daha yüksek T yardımcı 1 
sitokin üretimi ile ilişkili olduğu keşfedilmiştir. Serolojik tanı, mevcut, yeni veya önceki 
bir enfeksiyonun hangi aşamada olduğunu belirlemek için en sık kullanılan yöntemdir. 
Bu testlerin bulguları, yüksek derecede duyarlılığa sahip olmalarına rağmen belirsiz 
olabilir. Diğer hedeflerden daha hassas olduğu gösterilen B1 tekrarlayan motifli T. gondii
DNA'sını bulmak için moleküler yön çok önemlidir. Bunun, B1'in tekrarlanan ve daha 
ii
fazla kopya sayısına sahip bir DNA dizisi olmasından kaynaklanması muhtemeldir. Bu 
çalışmaya, iki gruba ayrılan 180 kadın katılmıştır. İlk grup Toksoplasmozis enfeksiyonu 
tanısı konmuş 90 kadından oluşurken, ikinci grup görünüşte sağlıklı ve yaş açısından 
eşleştirilmiş 90 kadından oluşmuştur. Her katılımcıdan 5 mL kadar venöz tam kan alınmış 
ve iki parçaya bölünmüştür. En fazla 2 mL antikoagülan faktör içeren tüpe, kalan 3 mL 
antikoagülan faktör içermeyen tüpe aktarılmıştır. Anti-Toxoplasma (IgM ve IgG), 
interlökin-10, interlökin-23 ve Tümör nekroz faktörü-α immünoassay tekniği kullanılarak 
ölçülmüştür. T. gondii B1 genini tespit etmek için nested polimeraz zincir reaksiyonu 
kullanılmıştır. Yaş aralığı 17-40 yaş arasındadır. Toksoplazmozisli kadınlarda AntiToxoplasma IgG ve IgM antikorları, interlökin-10, interlökin-23 ve tümör nekroz faktörüα serum düzeyleri sağlıklı kadınlara kıyasla daha yüksektir ve her iki grup arasında 
anlamlı farklılıklar (p değeri <0,001) bulunmuştur. B1 geni 32 kadında (%35,56) 
pozitifken, 58 kadında (%64,44) negatiftir. B1 genine göre serum anti-Toxoplasma IgG 
antikorunda anlamlı bir fark bulunurken (p değeri <0,001), anti-Toxoplasma IgM 
antikorunda anlamlı bir fark bulunmamıştır (p değeri 0,910). Ayrıca, serum antiTokxoplasma IgG antikoru ile interlökin-10 arasında pozitif bir korelasyon vardır 
(r=290). Toksoplazmoz her yaşta gelişebilir; ancak çalışmamıza göre, genç kadınlar 
enfeksiyona daha duyarlıdır. Anti-Toxoplasma düzeylerinin yüksek olması, antikorların 
akut ve reaktive enfeksiyonlara karşı savunmada önemli bir rol oynadığını 
düşündürmektedir. Enfekte kadınlar arasında interlökin-10, interlökin-23 ve tümör 
nekroz faktörü-α düzeylerinin yüksek olması, toksoplazmoz hastalığının konak dokuları 
üzerindeki immünolojik etkileri korumak ve önlemek için hem antikor hem de proinflamatuar hastalıklarda adaptif bir immün yanıtı uyarabileceğini göstermektedir. AntiToxoplasma IgG antikoru ile interlökin-10 arasındaki pozitif korelasyon, bu belirteçlerin 
enfeksiyonun temizlenmesinde ve konak dokular üzerindeki immün yanıt etkilerinin 
sınırlandırılmasında önemli bir rol oynadığını göstermiştir.

Abstract:
Toxoplasma gondii is an obligate intracellular parasite capable of infecting humans. In 
the vast majority of cases in healthy adults, toxoplasmosis is typically not accompanied 
by any symptoms. However, the infection has the potential for serious consequences in 
immunocompromised people and pregnant women. Unplanned pregnancies, stillbirths 
and birth abnormalities are possible consequences of foetal toxoplasmosis, especially in 
early pregnancy. Infected babies may not develop any disease, but depending on the 
gestational age of the baby, serious damage to the brain and eyes may occur to a certain 
extent. The immune system is responsible for destroying bradyzoites, which are hidden 
cysts released from the tissue, as well as preventing the parasites from multiplying. On 
the other hand, if a woman becomes infected with tachyzoites during pregnancy, the 
tachyzoites can cross the placenta and cause disease in the foetus. There are a number of 
variables that influence the progression of an infection and the symptoms it causes. These 
include implantation factors, the virulence of the specific microbe, the stage of pregnancy 
at the time of infection, genetic characteristics and the immunological status of both 
mother and foetus. It is important that pro-inflammatory T-helper 1 cytokines are present 
throughout the early stages of normal pregnancies to stimulate vasculo-genesis, which is 
crucial for successful implantation of the embryo. On the other hand, continuous exposure 
to T-helper 1 cytokines can result in a cell-mediated immune response that is detrimental 
to the foetus and can lead to pregnancy loss. Therefore, a switch to anti-inflammatory Thelper 2 immunity is often seen in the final stages of successful pregnancies. The correct 
homeostatic balance of T helper 1 and 2 cytokines is extremely important when it comes 
to the stable maintenance of pregnancy and other reproductive events. It has been 
discovered that pregnancies that are considered normal are generally accompanied by 
higher expression of T helper 2 cytokines, whereas pregnancies associated with 
unfavourable outcomes are usually associated with higher T helper 1 cytokine production. 
Serological diagnosis is the most commonly used method to determine the stage of a 
current, new or previous infection. The findings of these tests can be ambiguous, although 
they have a high degree of sensitivity. Molecular direction is crucial for finding T. gondii
DNA with the B1 repetitive motif, which has been shown to be more sensitive than other 
iv
targets. This is likely to be due to B1 being a DNA sequence that is repeated and has a 
higher copy number. This study involved 180 female participants who were divided into 
two groups. The first group consisted of 90 women diagnosed with Toxoplasmosis 
infection, while the second group consisted of 90 apparently healthy and age-matched 
women. About 5 mL of venous whole blood was collected from each participant and 
divided into two parts. Up to 2 mL was poured into a tube containing anticoagulant factor, 
while the remaining 3 mL was poured into a tube without anticoagulant factor. AntiToxoplasma IgM and Anti-Toxoplasma IgM, interleukin-10, interleukin-23 and tumour 
necrosis factor-α were measured using immunoassay technique. Nested polymerase chain 
reaction was used to detect T. gondii B1 gene. The age range was 17-40 years. AntiToxoplasma IgG and IgM antibodies, interleukin-10, interleukin-23 and tumour necrosis 
factor-α serum levels were higher in women with toxoplasmosis compared to healthy 
women and significant differences (p value <0.001) were found between both groups. B1 
gene was positive in 32 women (35.56%) and negative in 58 women (64.44%). A 
significant difference was found in serum Anti-Toxoplasma IgG antibody according to 
B1 gene (p value <0.001), while no significant difference was found in Anti-Toxoplasma 
IgM antibody (p value 0.910). Furthermore, there was a positive correlation between 
serum Anti-Toxoplasma IgG antibody and interleukin-10 (r=290). Toxoplasmosis can 
develop at any age; however, according to our study, young women are more susceptible 
to infection. The high levels of Anti-Toxoplasma suggest that antibodies play an 
important role in defence against acute and reactivated infections. High levels of 
interleukin-10, interleukin-23 and tumour necrosis factor-α among infected women 
suggest that toxoplasmosis may stimulate an adaptive immune response in both anti- and 
pro-inflammatory diseases to protect and prevent immunological effects on host tissues. 
The positive correlation between Anti-Toxoplasma IgG antibody and interleukin-10 
indicated that these markers play an important role in clearing the infection and limiting 
immune response effects on host tissues.