Avrupa savunma topluluğu'ndan kalıcı yapılandırılmış iş birliğine: Avrupa güvenlik ve savunma politikasının neorealist analizi
From the European defense community to permanent structured cooperation: A neorealist analysis of European security and defense policy
Yazar: SEVGİ SELÇUK
Danışman: PROF. DR. ARMAĞAN GÖZKAMAN
İSTANBUL BEYKENT ÜNİVERSİTESİ / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Uluslararası İlişkiler Ana Bilim Dalı / Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Uluslararası İlişkiler = International Relations

Özet:
Avrupa'nın sorumlu olduğu iki yıkıcı savaş 20. yüzyıla damgasını vururken bir daha savaşın yıkımlarını yaşamamak ve barışı sağlamak üzere 1948 yılında Brüksel Antlaşması'na imza atan beş Avrupa devletinin başlattığı süreç henüz evrimini tamamlamamıştır. Soğuk Savaş döneminde NATO ve ABD güvenlik şemsiyesinden alabildiğince yararlanan Avrupa Birliği (AB) tüm enerjisini ekonomik ve siyasi entegrasyona yöneltt. Bu benzeri görülmemiş bir başarıyı da beraberinde getirdi. Bu tezde AB'nin güvenlik ve savunma politikaları incelenerek neorealist teorinin varsayımları çerçevesinde ekonomik ve siyasi entegrasyon başarısına kıyasla savunma iş birliğinin neden zayıf kaldığı analiz edilmek istendi. 
Üye devletler arasındaki tehdit algılarındaki farklılık, ulusal savunma politikaları arasındaki örtüşen zorluklar sebebiyle savunma iş birliği istenilen düzeyde değildir. AB bir savunma aracı olarak Avrupa ordusundan yoksundur. Tek bir devlet olmamasına karşın üye devletlerin her birinin birer birey, Birliğin ise bir devlet olduğunun varsayıldığı uluslararası sistem yapısında AB'nin temel hedefi varlığını sürdürmek ve vatandaşlarının güvenliğini sağlamaktır. Son yıllarda yeni tehditlerin etkisi ile yaşanan zorluk devletlerin güvenlik ve savunma politikalarında paradigma değişimine neden olmuştur. AB için de bu söz konusudur. 21. Yüzyılda hız kazanan krizler, eski korkuları canlandıran Rusya-Ukrayna krizi ile yeni bir boyut kazanan güvenlik endişeleri, AB'nin güç arayışı ve savunmada özerklik söylemlerini arttırmıştır.

Abstract:
While the two devastating wars that Europe was responsible for leaving their mark on the 20th century, the process initiated by the five European states that signed the Brussels Treaty in 1948 in order not to experience the destruction of war again and to ensure peace has not completed its evolution yet. The European Union (EU), which took full advantage of NATO and the US security umbrella during the Cold War, directed all its energies towards economic and political integration. This brought with it unprecedented success.  In this thesis, the EU's security and defense policies were examined and it was aimed to analyze why defense cooperation remained weak compared to the success of economic and political integration within the framework of the assumptions of the neorealist theory. Defense cooperation was not at the desired level due to differences in threat perceptions among member states and overlapping challenges between national defense policies.  The EU lacks the European army as a means of defense. Despite not being a single state, the main objective of the EU is to maintain its existence and ensure the security of its citizens in the structure of the international system in which each member state is assumed to be an individual and the Union to be a state. In recent years, the difficulty experienced with the effect of new threats has caused a paradigm shift in the security and defense policies of states.  This is also the case for the EU. Crises that have accelerated in the 21st century, security concerns that have revived old fears and gained a new dimension with the Russia-Ukraine crisis, had increased the discourse of the EU's search for power and autonomy in defense.