Jacques Ranciére'de politik öznenin varoluşsal niteliği ve siyasetin sonu
The existential nature of the political subject and the endof politics in Jacques Ranciére
Yazar: VEDAT METİN
Danışman: DOÇ. DR. UFUK BİRCAN
Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı / Felsefe Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Felsefe = Philosophy

Özet:
Yirminci asrın felsefeleri, ilham kaynağını nereden alırsa alsın, benimsediği tavır genellikle haksızlığın ve savaşların karşısında konumlanmak olmuştur. Felsefi literatüre her gün yeni bir kavramın eklendiği bu çağ, insanlığın kendisini bertaraf etmeye en yakın olduğu çağ olarak hafızalara kazınmıştır. Düşünürlerin savundukları her kavramın temelini sağlam koymaya çalıştıkları bu dönemde, felsefi argümanların iç içe geçtiği filozoflar sık görülmeye başlanmıştır. Bunlardan biri de Cezayir asıllı Fransız filozof Jacques Ranciére'dir. Estetik ve siyasetin felsefesini alışılmışın dışında ortaya koyan bir filozoftur. Her iki kavramın birbirini tamamladığı, ayrıştığı, özneyi yeniden yapılandırdığı bir estetik felsefenin imkânı olan Ranciére, okurlara yeni bir politik düzlemin habercisi olarak görülmüştür. Siyasal düzeni polis, içerisinde yaşayan ve sayılmayanlar olarak tarif ettiği azınlık, göçmen, işçi, yoksul öğrenci gruplarını mevcut etnik ve nesnel kimliklerden arındırarak demos olarak nitelendirir. Politikanın başladığı yer olan poliste, bir konsensüs düzeni hâkim olup, sayılmayanların aleyhine yönetici sınıfın menfaatlerine uygun demokratik bir düzen toplumu keşfeden Ranciére, bu düzen toplumlarının her çağda farklı bir isimle var olduklarını gösterir ve netice olarak düzen içerisinde doğal karşılanan eşitsizliğin, politikanın polise indirgenmesi sonucu olduğu savını öne sürer. Politik olanın sahnelenmesi adına eşitliğin varılması gereken bir amaç değil, en başından verili bir durum olması gerektiğini ifade eder. Eşitliğin sağlanması demek, politik öznelerin estetik tavırla politik süreci yaşayabilir hale gelmesi demektir. Ranciére, politikanın kendi mekân ve zamanını inşa ettiğini, dolayısıyla politik öznelerin, ontolojik varlığından ziyade estetik tavırlarının politik süreci başlatacağını vurgular. Oligarkların veya yönetmeye doğuştan elverişli olanların mevcut siyasal yaşamı tehdit etmesi üzerine siyasetin sonuna ilişkin estetiğin siyaseti yeni bir tekliftir. Fakat günümüz yapıları, iktidarları öznelerin kuşatılmış doğal yaşamlarına müdahale etme imkânına insanlığın hiçbir döneminde şimdiki kadar kolay erişmemiştir.

Abstract:
No matter where the philosophies of the twentieth century take their inspiration from, the attitude they adopted was generally to take a position against injustice and wars. This age, in which a new concept is added to the philosophical literature every day, is engraved in the memories as the age when humanity is closest to eliminating itself. In this period, when thinkers tried to lay the foundation of every concept they defended, philosophers in which philosophical arguments were intertwined began to be seen frequently. One of them is the Algerian-born French philosopher Jacques Rancière. He is a philosopher who reveals the philosophy of aesthetics and politics in an unusual way. Rancière, which is the possibility of an aesthetic philosophy in which both concepts complement each other, diverge and restructure the subject, is also seen as the herald of a new political plane to the readers. The police defines the political order as demos by purifying the minority, immigrant, worker and poor student groups, which it defines as living and not counted, from the existing ethnic and objective identities. Ranciére, who discovered a democratic order society in accordance with the interests of the ruling class against those who were not counted, where a consensus order prevails in the police, where politics began, shows that these order societies have existed with a different name in every age, and as a result, it is clear that inequality, which is considered natural in the order, is the result of the reduction of politics to the police. makes his argument. He states that equality should be a given situation from the very beginning, not a goal to be reached for the sake of staging the political. Ensuring equality means that political subjects become viable in the political process with an aesthetic attitude. Rancière emphasizes that politics constructs its own space and time, therefore, the aesthetic attitudes of political subjects, rather than their ontological existence, will initiate the political process. The politics of aesthetics regarding the end of politics, when oligarchs or those who are naturally fit to rule threaten the existing political life, is a new proposition. However, today's structures have never had the opportunity to intervene in the besieged natural lives of their subjects as easily as they are now.