Dahili ve cerrahi birimler hekimlerinin anafilaksi konusunda bilgi düzeylerinin değerlendirilmesi
Evaluation of the knowledge level of internal medicine and surgical unit physicians on anaphylaxis
Yazar: ALİ DURANOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. IŞIL ESER ŞİMŞEK
Kocaeli Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Alerji-İmmünoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Allerji ve İmmünoloji = Allergy and Immunology

Özet:
Amaç:Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde cerrahi ve dahili branş hekimlerinin anaflaksi hakkında bilgi yeterliliklerini araştırılması ve bu araştırma sonucunda da eğitimlerinin sağlanması ile tekrar bilgi düzeylerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Yöntem:Araştırmamıza dahili ve cerrahi branşlarda aktif olarak çalışan 162 hekim dahil edilmiştir. Hekimlere; anaflaksi etiyoloji, tanı, tedavi ve izlem gibi konulardaki bilgi düzeylerini ölçmeye yönelik on sorudan oluşan anket uygulandı. Bu anket, tüm hekimler için anafilaksi açısından kesinlikle gerekli olan bilgi veya becerilere dayalı soruları içermekteydi. Anket sonrası katılımcılara kısa bir eğitim programı uygulanmış olup ardından aynı anketi tekrar doldurmaları istenmiş ve cevaplar arasında karşılaştırma yapılmıştır.
Bulgular: Katılımcıların ortalama yaşı 28,99 ± 3,68 yıl olarak saptanmıştır. Mezun olup çalışmaya başladıkları süre ortalaması da 3,33 ± 1,29 yıl olarak saptanmıştır. Katılımcıların %53,1'i (n=86) dahili bölümlerde görev yapmaktaydı. Semptomlar açısından Dil-Dudak-Uvulada şişlik eğitim öncesi ve sonrası en çok bilinen semptom iken kusma en az bilinen semptom olarak saptandı. Dahili bölüm asistanlarının mezuniyet sonrası daha çok anafilaksi eğitimi aldıkları (p=0,002), yine dahili bölüm asistanlarının eğitim öncesi 2 doğru doz oto-enjektörü bilme oranının daha yüksek olduğu (p=0,039), Cerrahi bölümdeki asistanların çocuklarda en sık anafilaksi nedeninin besin olduğunu daha yüksek oranda bildiklerini (p=0,045) saptadık. Hekimlik tecrübesi en yüksek olan grupta eğitim sonrasında hipertansiyonun bir anafilaksi kriteri olmama konusunda başarısızlıkları göze çarpmıştır (p=0,043), yine tecrübesi en yüksek olan grubun daha önceden epinefrin oto-enjektör reçete etme oranının daha yüksek olduğunu saptadık (p=0,046).
Sonuç: Çalışmamız, kısa ve etkili bir eğitimle hekimlerin anafilaksi yönetimindeki bilgi eksikliklerinin büyük ölçüde giderilebileceğini ve tıp eğitiminin sürekli güncellenmesi gerektiğini net bir şekilde ortaya koymuştur.

Abstract:
Purpose:The aim of this study is to assess the knowledge proficiency of physicians in surgical and internal medicine departments at Kocaeli University Medical Faculty Hospital regarding anaphylaxis, and to reevaluate their knowledge levels after providing education based on the findings of this research.
Method: A total of 162 physicians actively working in internal medicine and surgical departments were included in our study. A ten-question survey was administered to assess the physicians' knowledge levels on topics such as the etiology, diagnosis, treatment, and follow-up of anaphylaxis. The survey included questions based on essential knowledge or skills that are crucial for all physicians in relation to anaphylaxis. Following the survey, participants underwent a brief educational program, after which they were asked to complete the same survey again. A comparison was then made between the responses.
Results:The average age of the participants was found to be 28.99 ± 3.68 years, and the average duration since graduation was 3.33 ± 1.29 years. A total of 53.1% (n=86) of the participants were employed in internal medicine departments. In terms of symptoms, swelling of the tongue, lips, and uvula was the most well-known symptom both before and after the training, while vomiting was the least recognized symptom. It was found that internal medicine residents had received more anaphylaxis training after graduation (p=0.002) and had a higher pre-training knowledge of the correct doses for two auto-injectors (p=0.039). Surgical residents were more knowledgeable about food being the most common cause of anaphylaxis in children (p=0.045). Among the group with the most medical experience, there was a notable failure after the training to recognize that hypertension is not a criterion for anaphylaxis (p=0.043). Additionally, this experienced group had a higher rate of having previously prescribed an epinephrine auto-injector (p=0.046).
Conclusion: Our study clearly demonstrates that the knowledge gaps in anaphylaxis management among physicians can be significantly addressed through brief and effective training, highlighting the need for continuous updates in medical education.