Eco'nun "Açık Yapıt"ı bağlamında Berio'nun "Epifaniler" adlı eserinin vokal bölümlerinin çözümlemesi ile erkek vokalist ve orkestra için "Yok mu, Var" adlı beste
The analysis of the vocal movements of Berio's "Epifanie" in the context of eco's "Open Work" and "Yok mu, Var" for male vocalist and orchestra
Yazar: RAMAZAN YİĞİT ÖZATALAY
Danışman: PROF. DR. ALİ ÖZKAN MANAV
Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi / Güzel Sanatlar Enstitüsü / Müzik Ana Bilim Dalı / Kompozisyon Ve Orkestra Şefliği Sanat Dalı
Derece: Sanatta Yeterlik, 2020
Konu: Müzik = Music
Dizin: Berio, Luciano = Berio, Luciano ; Eco, Umberto = Eco, Umberto ; Hareketlilik = Mobility ; Modern müzik = Modern music ; Olanaklılık = Affordance ; Süreksizlik = Discontinuity ; Vokaller = Vocals ; Yeni müzik = New music ; Çoğulculuk = Pluralism

Özet:
1950'lerin ikinci yarısından itibaren ortak çalışmalara imza atmış olan yazar Umberto
Eco (1932-2016) ile besteci Luciano Berio (1925-2003), birbirlerini disiplinlerarası
düzeyde etkileyip beslemiş olan entelektüeller arasında önemli bir konuma sahiptir. Bu
çalışmada farklı disiplinlerde ama aynı dönemde üretilmiş Açık Yapıt (1962) ve
Epifaniler (1959-61) arasında karşılaştırmalı okumalar ve çıkarımlar yapılarak Eco ve
Berio poetikasındaki koşutluklar irdelenmiştir. Çalışmanın ilk aşamasında, Berio-Eco
işbirliği ve söz konusu iki yapıtın doğuşu üzerine genel bir bakış sunulmuş, ardından
Epifaniler'in vokal bölümlerine odaklanılmıştır. Yapılan çözümlemeler, öncelikle
"düzenlenmiş düzensizlik" ilkesinin ve bununla bağlantılı olarak tamamlanmamışlık,
belirsizlik, çoğulluk, süreksizlik, olanaklılık ve hareketlilik kavramlarının her iki yapıtın temelinde vazgeçilmez bir öneme sahip olduklarını göstermektedir. Modernist ve ilerici bir orkestra yapıtı olarak Epifaniler, Eco'nun açık yapıt kuramının başarılı bir
uygulaması olmakla kalmayıp 20. yüzyıl Avrupa'sının hem yeni sanat anlayışının hem
de modern hayatının bir dökümünü −ve de "açık" bir yorumunu− özgün bir dille sunar.

Abstract:
Umberto Eco (1932-2016) and Luciano Berio (1925-2003), who produced joint works
starting from the second half of the 1950's, have a particular position among the
intellectuals who influenced and nourished each other in interdisciplinary level. In this
study, the analogy between the poetics of Eco and Berio is examined by means of
mutual readings and deductions done between Opera Aperta (Open Work, 1962) and
Epifanie (1959-61), that are produced in different fields but in the same historical
period. In the first phase of the study, an overview of Berio-Eco cooperation and the
birth of the two above-mentioned works are presented, and after that, the vocal
movements of Epifanie are focused on. The following analyses show that the principle
of "ordered disorder" −and related with this− the notions of incompleteness,
indeterminacy, plurality, discontinuity, possibility and mobility have indispensible
importance in both works. Epifanie, as a modernist and forward-looking orchestral
work, not only represents a successful execution of Eco's open work poetics, but also
originally presents an "open" interpretation of both the new conceptions in arts and the
modern life of the 20th Century Europe.