Patellofemoral ağrı sendromlu hastalarda modifiye edilebilir risk faktörlerininaraştırılması /
Yazar: SAMET SANCAR KAYA
Danışman: DR. AYNUR KARAGÖZ
Sağlık Bakanlığı / Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2016
Konu: Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon = Physical Medicine and Rehabilitation

Özet:
Amaç: Patellofemoral ağrı sendromu (PFAS) özellikle genç, fiziksel olarak aktif bireylerde 
sık görülen bir diz problemidir. PFAS, spesifik bir tanıdan daha çok bir semptomlar 
bütünüdür. Hastaların hem yaşam kalitesini hem de günlük yaşamlarındaki fonksiyonel 
aktivitelerini olumsuz etkilemektedir. Bu çalışmada PFAS'a neden olan ve modifiye 
edildiğinde PFAS kliniğinde düzelme sağlayan modifiye edilebir risk faktörlerinin sıklığını 
belirlemeyi amaçladık.
Gereç-Yöntem: Sağlık Bakanlığı Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi Fizik Tedavi ve 
Rehabilitasyon polikliniğine ön diz ağrısıyla başvuran ve klinik muayenede unilateral PFAS 
tanısı konan 130 hasta ile ön diz ağrısı tariflemeyen 100 sağlıklı kişi alındı. Tüm bireyler 
yumuşak doku kısalıkları, kas kuvvetsizlikleri, alt ekstremite dizilim bozuklukları, ağrı 
şiddetleri ve fonksiyonel seviyeleri açısından değerlendirildi.
Bulgular: Çalışmaya alınan PFAS'lı hastalar ile asemptomatik bireyler yaş, cinsiyet ve 
beden kitle indeksi (BKİ) açısından benzerdi. PFAS'lı hastalar ile asemptomatik bireyler 
karşılaştırıldığında J bulgusu, tek bacak sıçrama testi pozitifliği, kuadriseps atrofisi, 
trendelenburg testi pozitifliği, iliotibial bant (İTB) gerginliği, patellar tilt, patellar 
hipermobilite, patellar sınır hassasiyeti, bacak boyu uzunluk farkı ve eksternal tibial torsiyon 
bulguları PFAS'lı hastalarda istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksekti (p<0,05). Q 
açısı, A açısı, sulkus açısı, foot posture indeks-6 (FPI-6) puanları açısından 
değerlendirildiğinde PFAS'lı hastalar ile kontrol grubundaki bireyler arasında istatistiksel 
olarak anlamlı fark vardı (p<0,05). Hasta grubundaki hem erkek hem de kadın bireylerdeki 
ortalama FPI6 skorları ile ortalama Q açıları, ortalama A açıları ve ortalama sulkus açıları 
kontrol grubundaki hemcinslerininkilerden daha yüksekti ve istatistiksel olarak anlamlı fark 
saptandı (p<0,05).
Sonuç: PFAS tanısı, ileri tetkiklere gerek duymadan basit yöntemlerle konulabilir. 
Çalışmamıza katılan PFAS'lı 130 hastanın 11'inde J bulgusu, 88'inde tek bacak sıçrama 
testi ile tespit edilen kuadriseps kas kuvvetsizliği, 16'sında Trendelenburg testi ile 
bakılan gluteus medius kas kuvvetsizliği, 23'ünde Ober testi ile değerlendirilen 
iliotibial bant gerginliği, 49'unda patellar tilt, 42'sinde patellar hipermobilite ve 
97'sinde eksternal tibial torsiyon saptadık. PFAS'lı hastalarda düzeltildiklerinde 
PFAS kliniğinde düzelme sağlayabilmelerinden dolayı bu faktörlerin 
değerlendirilmesinin önemli olduğu kanaatine vardık.

Abstract:
Introduction: Patellofemoral pain syndrome (PFPS) is a common knee problem 
especially in young physically active individuals. PFPS cause physical and functional 
insufficiency by affecting daily life activities negatively. In this study, we aimed to 
determine the prevalence of risk factors, if that modified, improving clinic in PFPS.
Materials and Methods: A hundred thirty patients with anterior knee pain and a 
hundred healty individuals who attended to Ankara Research and Training Hospital, 
Physical Medicine and Rehabilitation polyclinic were icluded to the study. All 
individuals were examined for soft tissue tightness, muscle weakness, sequence 
failure of low extremity, pain level and functional activity.
Results: Patients with PFPS and asemptymatic individuals who included to the study 
were similar according to age, sex and body mass index. When we compared the 
patients with PFPS and healty individuals, there was a significant difference for J 
sign, one leg hopped test positivity, quadriceps muscle atrophy, Trendelenburg test 
positivity, iliotibial band tightness, patellar tilt, patellar hypermobility, tanderness of 
patellar borderline, difference of leg length and external tibial torsion (p<0,05). 
When we compared the patients with PFPS and control group, there was a significant 
difference for Q angle, A angle, sulcus angle and score of foot posture indeks-6 (FPI6) (p<0,05). When we compared male and female patients with PFPS to male and 
female healty individuals, there was a significant difference for mean Q angle, mean 
A angle, mean sulcus angle and mean score of foot posture indeks-6 (FPI-6) 
(p<0,05).
Conclusion: PFPS can be diagnosed with using simple methods without further 
investigations. When we observed 130 patients with PFPS who participated in our 
study, we found that 11 patients had J sign, 88 patients had quadriceps muscle 
weakness with a one leg hopped test, 16 patients had gluteus medius muscle 
weakness with Trendelenburg test, 23 patients had ITB tightness with Ober test, 49 
patients had patellar tilt, 42 patients had patellar hypermobility and 97 patients had 
external tibial torsion. We decided that observing the factors which improving clinic 
when modified was important.