Postmodernist kent ve heterotopyalar
Postmodernist cities and heterotopias
Yazar: SEMİH İĞCİ
Danışman: YRD. DOÇ. DR. ALİ KILIÇ
Yıldız Teknik Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Şehir ve Bölge Planlama Ana Bilim Dalı / Kentsel Tasarım Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2015
Konu: Mimarlık = Architecture ; Şehircilik ve Bölge Planlama = Urban and Regional Planning
Dizin: Postmodern mimari = Postmodern architecture ; Postmodernizm = Postmodernism

Özet:
Sanayi devriminin gelmesiyle, toplum hayatında köklü değişimler meydana gelmiştir. Bu değişimler doğrudan kentlerin ve yapıların bütün detaylarına kadar etki ederek,  birçok tanımı yok etmiş ve yerine yenilerini inşa etmiş ya da etmeye çalışmıştır.  Modernist mimarların veya şehircilerin baskın iktidarı altında ortaya konan yaklaşımlar bütünü, evrensel ve tek doğru olma kaygıları güderek yükselmiş ve ardından yine aynı kaygılara olan tepkilerle sona ermiştir. 1960'larda baş göstermeye başlayan bazı eleştiriler ve yeni yaklaşımlar 1970'lerde hâkimiyetini artırarak postmodernlik adıyla tartışılan yeni toplumsal dinamikleri ortaya koymuştur ve ardından bu dinamiklerin şehircilik ve mimarlık alanlarına nüfuz etmesi çok sürmemiştir. Üstelik mimarlık ve şehircilik postmodern, dinamikler için çok verimli sahalar olmuşlardır. Farklılaşmak, yerelleşmek, tüketim, çoğulculuk, kolaj gibi kavramlarla ilişki kuran bu yükseliş günümüzde doruk noktasına ulaşmış gibi görünmektedir.
Günümüzün şehircilik ve mimarlık araştırmaları yapılırken,  Micheal Foucault'un ortaya koyduğu heterotopya kavramı, günümüzün yapılaşma mantığıyla örtüşür olması açısından kullanışlı ve kritiktir. Çağımızda yalıtılmış ve içe dönük heterotopyan dinamikler gerek kentsel gerekse mimari ölçekte, mekân ve zamanın organizasyon mantığında açıkça okunabilmektedir artık. Tek cümlelik bir özet ile heterotopyalar,  büyüyen kaosun evreninde düzenin adaları olarak yorumlanabilirler. Günümüz kentlerinin ve özellikle metropollerinin daha iyi anlaşılabilmesi için heterotopyaların anlaşılması gerekmektedir.

Abstract:
The dynamics of the industrial era have changed our society in many ways. These changes have directly affected cities and architecture and thus their usual definitions have been removed or reconstituted over the years. New approaches, designed under the authority of modernist architects and city planners, aimed to be globally recognized and  prevailed. Just a few decades later these same approaches began to lose their power with implicit reactions to modernist ideology. New approaches and critics appeared in the 1960's and became widespread in the 1970's under the postmodern metanarrative. Soon after, the new ideas of postmodernism penetrated into the field of urbanism and architecture. They became fertile  disciplines for postmodernism. The ascent of postmodernism reached a peak with its ideas on localisation, consumtion, pluralism and eclectism.

The concept of Heterotopia, which was first championed by Michael Foucalt, is critical because it is useful in explanations of spatial planning and architecture. Heterotopian dynamics are already overt in actualw ideas of space and time. In conclusion; heterotopias can be understood as islands of order in the increasing disorder of universe.