Deniz levreği (Dicentrarchus labrax)'ın tatlı suya alıştırılması ve tatlı suda optimal yemleme oranının belirlenmesi
Acclimation of European seabass (Dicentrarchus labrax) to freshwater and determination of its optimal feeding rates in freshwater
Yazar: ORHAN TUFAN EROLDOĞAN
Danışman: DOÇ. DR. METİN KUMLU
Çukurova Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Su Ürünleri Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2003
Konu: Su Ürünleri = Aquatic Products
Dizin: Balıklar = Fishes ; Deniz levreği = Sea bass ; Tatlı su = Fresh water ; Yemleme = Feeding

Özet:
Bu çalışma iki ayrı bölümden oluşmuştur: I. Bölüm'ün, I. ve II. denemelerinde, iki farklı boyutta ki (1.70±0.26 ve 25.58il.58 g) levreklerin kısa (2 gün) ve uzun süreli (10 gün) alıştırma yöntemleriyle tatlısuya başarıyla alıştınlabileceği belirlenmiştir. Alıştırılmadan, direkt tatlısuya stoklanan balıklarda yem alımı durmuş ve ölümler görülmüştür. Kısa süreli alıştırma yönteminde yaşama oranı olumsuz etkilenmemiş, ancak osmotik stres yem alım aktivitesini negatif etkilemiştir. Uzun süreli alıştırma yöntemi sonucunda mortalite oluşmamış ve yem alım indeksi kontrol grubu ile benzer bulunmuştur. Deniz levreğini en az stres ile tatlısulara alıştırabilmek için değişik tekniklerin kullanıldığı 3. Deneme öncesinde, kuyu suyunda 1 ay süresince normal ve tuzlu yemle yetiştirilen bireylerin göl suyuna alıştınlması esnasında tuz ve/veya vitamin katkısının yaşama oranı, kan Na+, K+, Cl" iyon ve hematokrit konsantrasyonları üzerine etkisi çalışılmış ve sonuçlar tartışılmıştır. Bu gruplarda 7 günlük alıştırma periyodunun uygun olduğu ve balıkların direkt göl suyuna transfer edilmemesi gerektiği açıkça belirlenmiştir. II. Bölüm'de üç farklı besleme denemesi yapılmıştır. 1. denemede, optimal yemleme oranını belirlemek amacıyla, tatlısuya alıştırılmış olan bireylerde (32 g) 5 faklı yemleme oram (%2.0, 2.5, 3.0, 3.5, ve %4.0 vücut ağırlığı/gün (V A/gün)) 50 gün boyunca test edilmiştir. Bu boyuttaki balıklarda en iyi büyüme ve yem çevrim oranı (YÇE) %3.0 VA/gün yemleme oranında belirlenmiştir. Spesifik büyüme oranı (SBO) %3.0 VA/gün'e kadar artmış, ancak daha yüksek yemleme oranlarında (%3.5-4.0 VA/gün) düşmüştür. Deneme boyunca, kondisyon faktörü (KF), iç organ lipit, protein, kuru madde içerikleri artan besleme oranıyla artmıştır (p<0.05), ancak karaciğer somatik indeksi (KSİ), içorgan somatik indeksi (İSİ), fileto oranı (FO), fileto protein, lipit, kuru madde ve kül içeriklerinde önemli bir farklılık gözlenmemiştir (p>0.05). 60 gün süren 2. denemede, optimal yemleme oranının belirlenmesi amacıyla balıklar (2.62 g) hem deniz hem de tathsuda 5 farklı yemleme oranında (%2.0, 2.5, 3.0, 3.5, 4.0 VA/gün ve serbest yemleme) yetiştirilmiştir. Spesifik büyüme oranı (SBO) ve yem çevrim etkinliği (YÇE) verileri, hem tathsu hemde deniz grubunda optimal yemleme oranının %3.5 VA/gün olduğunu göstermiştir. Her iki grupta da balıklarda fileto protein içeriği, ham kül ve KF etkilenmemiş (p>0.05), FO, KSİ, İSİ, lipit ve kuru madde içerikleri ise artan yemleme oranıyla yükseliş göstermiştir (p<0.05). 3. denemede, 50 gün boyunca, 6 farklı oranda tuz (NaCl) içeren yemle (kontrol, %1, 3, 5, 7, ve %9) beslenen balıklarda (4.87 g) büyüme performansları, YÇE ve fileto kompozisyonları araştırılmıştır. Yemine tuz eklenen gruplarda, kontrol grubuna göre, ortalama %20.76 oranında bir canlı ağırlık artışı belirlenmiştir (p<0.05). Kontrol grubunda SBO %1.78/gün, tuzlu yemlerde ise %2.12-2.23/gün bulunmuştur (p<0.05). En yüksek YÇE %l-7 tuz içeren yemle beslenen gruplarda belirlenmiştir (p<0.05). Yemde artan tuz miktarı et besin içeriklerinden ham protein, kuru madde, ham kül içeriğini etkilememiş, lipit içeriğini ise %l-7 oranında arttırmıştır. Anahtar kelimeler: Dicentrarchus labrax, Tathsu, Besleme Oranı, Filleto Kompozisyonu, Tuzlu Yem

Abstract:
The study is composed by two sections: In the 1st and 2nd experiments. of the Ist Section, it was shown that European sea bass, in two different sizes (1.70±0.26 ve 25.58±1.58 g), could be successfully acclimated from seawater to freshwater by short (2days) or long (lOdays) acclimation methods. Without acclimation, direct transfer resulted in cessation of feeding and heavy fish mortality. During the short acclimation period, survival was not adversely affected, but feeding activities were negatively influenced. No fish mortality occurred during the long acclimation method and that fish feeding activity index was also similar to that of the control group. Different acclimation methods were investigated in the 3rd experiment in order to acclimate the European sea bass with the least possible stress from seawater to freshwater. During the acclimation to the Seyhan Dam Lake water, the effects of salt and/or vitamin supplemented diets on survival and blood parameters (Na+, K+, CI", and haematocrite concentration) of fish, which had been grown on a normal or salt supplemented diet in well water for 1 month prior to the onset of the experiment, were studied and the results were discussed. It was clearly determined that the 7-day acclimation protocol was appropriate and that the fish must not be directly stocked into the lake water without acclimation. Three feeding experiments were carried out in the 2nd section. In the 1st experiment, 5 feeding rates (2.0, 2.5, 3.0, 3.5 and 4.0% body weight/day (BW/day)) were tested for 50 days to find optimal feeding rate for the sea bass (32 g) acclimated to freshwater. Highest growth and food conversion efficiency (FCE) were found in the group fed 3.0% BW/day feeding rate. Specific growth rate (SGR) showed an increase up to 3.0% BW/day, but declined above that feeding rate (3.5-4.0% BW/day). Throughout the experiment, condition factor (CF), viscera lipid, protein and dry matter contents increased with the increase in feeding rates (p<0.05), however, no significant difference was apparent in hepatosomatic index (HSI), viscerosomatik index (VSI), fillet rate (FR), fillet protein, lipid, dry matter or ash contents among the treatments (p>0.05). In the 2nd experiment, which lasted 60 days, the fish (2.62 g) were fed on 5 feeding rates (2.0, 2.5, 3.0, 3.5, 4.0% BW/day and ad libitum) in order to asses optimal feeding rates in both freshwater and sea water. Data of SGR and FCE have shown that optimal feeding rate was 3.5-4.0% BW/day in either water media. Fish fillet protein, ash and CF were similar (p>0.05), whereas, FR, HSI and VSI, lipid and dry matter were all significantly rose with increasing feeding rate in both groups (p<0.05). The effects of 6 different diets (control, 1, 3, 5, 7 and 9%) supplemented with salt (NaCl) on growth, FCE and fillet composition of fish (4.87 g) were studied for 50 days in the 3rd experiment. The fish fed with added salt had 20.76% more weight gain as compared to that in the control group (p<0.05). SGR was 1.78%/day in the control group whilst this was 2.12-2.23%/day in the groups fed with salt added diet (p<0.05). Highest FCE was obtained in the group fed with 1-7% salt in their diets (p<0.05). An increase in the salt level did not affect meat protein, dry matter or ash content, but raised the lipid level by 1-7% in meat of the fish. Keywords: Dicentrarchus labrax, Freshwater, Feeding rate, Fillet Composition, Dietary Salt II