Sıçanlarda doksorubisin aracılı kardiyomiyopatiye bağlı kalp yetersizliği modelinde anjiyotensin reseptör neprilisin inhibitörü'nün endoplazmik retikulum stresi üzerine etkileri
The effects of angiotensin receptor neprilicin inhibitor on endoplasmic reticulum stress in doxorubicin-mediated cardiomyopathy-associated heart failure model in rats
Yazar: MERT ÜNVAN
Danışman: PROF. DR. EBRU BALLI
Mersin Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Histoloji ve Embriyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2022
Konu: Histoloji ve Embriyoloji = Histology and Embryology
Dizin: Anjiyotensinler = Angiotensins ; Doksorubisin = Doxorubicin ; Endoplazmik retikulum = Endoplasmic reticulum ; Endoplazmik retikulum stresi = Endoplasmic reticulum stress ; Kalp hastalıkları = Heart diseases ; Kalp yetmezliği = Heart failure ; Kardiyomiyopatiler = Cardiomyopathies ; Neprilisin = Neprilysin ; Sıçanlar = Rats

Özet:
Kemoterapötik bir ilaç olan doksorubisinin (DOX) kullanımı ile ilişkili en önemli komplikasyonlardan biri kardiyomiyopatidir. Doksorubisin tedavisi gören hastalarda kardiyomiyopatiyi önlemek için anjiyotensin dönüştürücü enzim inhibitörleri, anjiyotensin reseptör blokörleri ve anjiyotensin reseptör-neprilisin inhibitörü (ARNİ)gibi kardiyoprotektif ilaçların kullanımı ileilgili birçok çalışma olmasına rağmen DOX aracılıkardiyomiyopatide ARNİ'nin endoplazmik retikulum (ER) stresi ile ilişkisini raporlayan herhangi bir çalışmaya rastlanmamıştır. Çalışmamızda,sıçanlarda oluşturulan DOX kaynaklı kardiyomiyopatiye bağlıolarak gelişen kalp yetersizliği modelinde ER stresi ile ilişkili GRP78 proteinindeki olası değişikliklerinincelenmesi ve tedavi amacıyla verilen ARNİ'nin bu protein üzerinde etkili olup olmadığının araştırılması hedeflenmiştir. Çalışmamızda 8-10 haftalık, 180-230 gr ağırlığında 46 adet erkek Wistar albino sıçan kullanıldı. Denekler rastgele olarak kontrol, doksorubisin, ARNİ, ARNİ+doksorubisin ve doksorubisin sonrası ARNİ olmak üzere 5 gruba ayrıldı. Kontrol grubuna herhangi bir işlem yapılmadı. Deneklerin vücut ağırlıkları deneyin başında ve sonunda tartıldı. Deney sonunda denekler sakrifiye edildi ve çıkarılan kalp dokuları %10'luk formaldehite alındı. Rutin doku takibi işlemlerinin ardından alınan kesitler morfolojik değerlendirme için hematoksilen-eozin ile boyandı, immünohistokimyasal incelemeler için ise GRP78 antikoru ile immün işaretleme yapıldı ve boyanma yoğunluğu İmage J programı ile belirlendi. Elde edilen veriler istatistiksel olarak değerlendirildi. Çalışma sonunda DOX grubu ve DOX uygulaması sonrası ARNİ verilen grupta sıçanların vücut ağırlıklarının kontrol,ARNİ ve ARNİ+DOX gruplarına göre anlamlı olarak azaldığı saptandı. Morfolojik değerlendirmelerde, ARNİ+DOX grubundaki kalp kası hücrelerinde, hem DOX grubundaki hem de DOX sonrası ARNİ verilen gruptaki kalp kası hücrelerine kıyasla daha az oranda dejeneratif değişikliğe rastlandı. GRP78 boyanma yoğunlukları karşılaştırıldığında, kontrol, ARNİ ve ARNİ+DOX gruplarındaki boyanma yoğunlukları, DOX ve DOX sonrası ARNİ verilen gruplara göre anlamlı olarak daha azdı. Sonuç olarak, DOX verilen sıçanlara eş zamanlı ARNİ tedavisi verildiğinde, DOX uygulaması sonrasında verilen ARNİ tedavisine göre anlamlı olarak daha iyi sonuçlara ulaşıldı.

Abstract:
One of the most serious complications associated with the use of the chemotherapeutic agent doxorubicin (DOX) is cardiomyopathy. Although many studies have been conducted on the use of cardioprotective drugs such as angiotensin-converting enzyme inhibitors, angiotensin receptor blockers, angiotensin receptor-neprilysin inhibitor (ARNI) to prevent cardiomyopathy in DOX patients, there were no studies reporting the relationship of ARNI with endoplasmic reticulum (ER) stress in DOX-mediated cardiomyopathy. In the present study, it was aimed to investigate the possible changes in the GRP78 protein associated with ER stress in the heart failure model developing due to DOX-induced cardiomyopathy in rats and to evaluate whether ARNI given for treatment is effective on this protein.In our study, 46 male Wistar albino rats, 8-10 weeks old, weighing 180-230 g, were used. The subjects were randomly divided into 5 groups as control, doxorubicin, ARNI, ARNI+doxorubicin and post-doxorubicin ARNI. In our study, no procedure was performed on the control group. The body weights of the animals were weighed at the beginning and end of the experiment. At the end of the experiment, the animals were sacrificed and their heartswere weighed and fixed in 10% neutral buffered formalin. Following routine tissue processing, sections were taken and stained with hematoxylin-eosin. For immunohistochemical examinations, immunolabeling was performed with GRP78 antibody and the staining intensity was determined with the Image J software. The obtained data were evaluated statistically. At the end of the study, the body weights of the rats in the DOX and ARNI given after DOX admistration groups were significantly reduced compared to the control and ARNI groups. In morphological evaluations,, the cardiac tissue cells in the ARNI+DOX group were less degenerated than the cells in both the DOX group and the ARNI-treated group after DOX.In morphological evaluations, less degenerative changes were revealed in cardiac muscle cells in the ARNI+DOX group compared to the cardiac muscle cells in both the DOX group and the ARNI group after DOX.When the GRP78 staining intensity was compared, in the control, ARNI and ARNI+DOX groups the staining intensity was significantly lower than in the groups given ARNI after DOX and DOX. As a result, rats given concomitant ARNI treatment with DOX had significantly better results than the ARNI treatment given after DOX administration.