Realist paradigmanın sistem teorileri çerçevesinde büyük güç siyasetinin barış inşası: 1807'den 1818'e Avrupa ahengi örneği
Peace building of great power politics in the system theories of realist paradigm: The instance of concert of europe  from 1807 to 1818
Yazar: GÖKHAN ALPTEKİN
Danışman: PROF. DR. BURAK SAMİH GÜLBOY
Harp Akademileri Komutanlığı / Stratejik Araştırmalar Enstitüsü / Strateji ve Stratejik Araştırmalar Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2016
Konu: Uluslararası İlişkiler = International Relations
Dizin: Viyana Kongresi = Vienna Congress

Özet:
Uzun Yüzyıl olarak da adlandırılan 19. yüzyılın başlangıcı sayılan 1789
Fransız İhtilali'nin hem Avrupa hem de Dünya tarihi açısından çok önemli sonuçları
olmuştur. 1648 Vestfalya Antlaşmaları ile başladığı değerlendirilen ulus devlet
sisteminin milliyetçilik ile birleştiği dönemde Avrupa, Devrim Savaşları ve Napolyon
Savaşları'na sahne olmuştur. Bu dönemde İhtilal Fransası içinde meydana gelen
karışıklıklar sonucunda yapılan bir müdahale ile İmparator olan Napolyon Bonapart
milliyetçilik, liberalizm ve devrimcilik gibi ideolojileri etkili bir şekilde kullanmış ve
Fransa'nın gücünü devlet içinde ve dışında oldukça artırmıştır.
Napolyon'un sistemin işleyişinde yarattığı değişiklikler diğer Avrupa devletleri
tarafından tehdit olarak değerlendirilmiştir. Ancak bu devletler güvenlik
ikilemlerinden dolayı uzun süre Napolyon'a karşı ortak çıkarlar ile hareket
edememişlerdir. Kollektif güvenliğin birlikte hareket etmek ile mümkün olabildiğini
benimsedikten sonra ortak tehdit bertaraf edilebilmiştir. 1815 Viyana Kongresi ile
Avrupa'da kurulan Avrupa Ahengi ile barış inşa edilmiş ve Konferanslar Sistemi
sürdürülmeye çalışılmıştır.
Realist paradigmanın sistem teorileri genel olarak temel aktörü ulus devlet
olarak kabul etmiş ve devletlerin amacının çıkarlarını en üst düzeye çıkarmak
olduğu ifade edilmiştir. Avrupa'da büyük güç siyasetinin barış inşasında atılmış olan
diplomatik ve askeri adımlar, koalisyon devletlerinin çıkarlarının ortak hale
getirilmesindeki başarı ile mümkün olduğu ifade edilebilir. Bu başarının sistemin
kurulmasında ve sürdürülmesinde öncü olan ve yeni statükoyu kuran bir büyük
gücün varlığı ile açıklanabileceği değerlendirilmiştir.
Bu çalışma, Napolyon'un Avrupa'yı büyük oranda kontrol etmeye başladığı
1807 Tilsit Antlaşması ile Fransa'nın tekrar beş büyük güçten biri olarak kabul
edildiği 1818 Aix-La Chapelle Kongresi arasındaki gelişmeleri güç geçişi teorisi ile
açıklayarak ve hem uluslararası hem de bölgesel sistemlerin yapısının güç dengesi
teorisinde ifade edildiği şekilde anarşik değil güç geçişi teorisinde açıklandığı üzere
hiyerarşik olabileceğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmada Avrupa Ahengi
ve büyük güçlerin barış inşası çabaları, güç geçişi teorisinden yola çıkılarak
Napolyon Savaşları ve 1815 Viyana Kongresi sonrası gözlemlenen güç değişimleri
çerçevesinde incelenmiştir

Abstract:
The 1789 French Revolution can be regarded as the begining of the 19th
century and this century is also known as the Long Century. 19th century had very
important consequences in European history. Europe had been the scene of
Revolutionary and Napoleonic Wars at a time when the nationalism combined with
the nation state system which began with the The Treaty of Westphalia , signed in
1648. During this period, Napoleon Bonaparte became the Emperor with an
intervention after confusions in the Revolutionary France. He used nationalism,
liberalism and revolutionary ideology effectively and increased the power of the
France compared to other states.
The changes that were created in the system by Napoleon were evaluated as
serious threat by other European states. However, these states had been unable to
act together against Napoleon with common interests for a long time because of the
security dilemma. The common threat could be eliminated just after the thought of
acting together with a collective security comprehension. Concert of Europe were
built with the Congress of Vienna peace and Congress System was tried to be
continued.
Diplomatic and military steps were taken in the peace-building policies of the
great powers in Europe. This can be said to have been possible by the success in
making public of the interests of the coalition powers. This success can be explained
by the presence of one single great power that pioneers in the establishment and
sustainment of the system by establishing a new status quo.
This study aims to explain the term between 1807 Treaty of Tilsit – beginning
of Napoleon's control in Europe largely- and 1818 Congress of Aix-La Chapelle –
recognition of France as one of the five great powers again - by power transition
theory. The other aim is to present that both regional and international systems
could be herarchical rather than anarchical unlike the balance of power theory. In
this study the framework of power shift is analyzed during the Napoleonic Wars and
after the Congress of Vienna to explain the Concert of Europe and peace building of
the great powers on the basis of power transition theory.