Normotansif tip 2 diyabetes mellitus'ta metabolik regülasyon ve diyabet süresinin mikroalbuminüri üzerine etkileri
Effects of metabolic regulation and diabetes duration on microalbuminuria in normotensive type 2 diabetes mellitus
Yazar: KADİR KAYATAŞ
Danışman: UZMAN HÜSAMETTİN KUTLU
Sağlık Bakanlığı / İstanbul PTT Erenköy Sanatoryum ve Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2000
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases
Dizin: Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Diabetik nöropatiler = Diabetic neuropathies ; Mikroalbüminüri = Microalbuminuria

Özet:
Amaç: Diyabetik nefropatinin hem tanısı hem de takibi için en iyi prognostik faktör olan mikroalbuminüri ile diyabetin süresi ve metabolik regülasyonun önemli bir göstergesi olan HbA1c düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçladık. 
Materyal ve Metod: Çalışmaya yaş ortalaması 57.9±11.4 (35-83 yaş arası) yıl olan 85 diyabetes mellituslu olgu (50 erkek, 35 kadın) alındı. Olguların cinsiyet, yaş, diyabet süreleri, sigara kullanımları, boy, kilo, bel-kalça ölçümleri alınıp kaydedildi. Hipertansiyonun böbrek üzerine yaptığı patolojik değişikliklerden etkilenmemek için çalışmamıza hipertansif olmayan tip 2 diyabetes mellituslu olguları dahil ettik. Bu amaçla kan basıncı istirahat sonrası beş dakika ara ile iki kez yapılan ölçümün ortalaması olarak belirlendi ve hipertansiyonu olmayan (sistolik arteryel kan basıncı 140 mmHg, diastolik arteryel kan basıncı 90 mmHg'nın altında olan) ve diyabet harici mikroalbuminüriye neden olabilecek bir hastalığı olmayan olgular çalışmaya dahil edildi. 12 saatlik gece açlığı sonrası plazma glukoz, HbA1c, insülin, kreatinin seviyeleri ölçümü için kan örneği ile birlikte kreatinin klirensi ve mikroalbuminüri ölçümü için 24 saatlik idrar alındı. 24 saatlik idrarda albuminüri seviyelerine göre 0-20 mg; mikroalbuminürisi olmayan, 20-200 mg; mikroalbuminürisi olan ve >200mg makroalbuminürisi olan olarak değerlendirildi.
Olgular  metabolik regülasyon göstergesi olan plazma HbA1c seviyelerine göre <%7 (iyi regülasyonlu)(n=26), %7-8 (orta regülasyonlu) (n=24) ve >%8 (kötü regülasyonlu) (n=35)  olarak üç ayrı grup; diabet süresine göre de 0-4 (n=28), 5-10 (n=21) ve 11≤ (n=26)  olarak üç ayrı grup halinde değerlendirildi.Grupların karşılaştırılmasında Chi-Square (X2) ve Student- t testi, korelasyon analizlerinde Pearson testi kullanıldı.
Bulgular: Metabolik regülasyon göstergesi HbA1c düzeyine göre mikroalbuminüri gözlenme oranı kan şekeri iyi regüle (<%7) grupta %61,5 (n=16), orta regüle (%7-8) grupta %95,8 (n=23) ve  regüle kötü (>%8) grupta ise  %97,1 (n=34) olduğu saptandı. Mikroalbuminüri, HbA1c seviyesi <%7, %7-8, >%8 olan gruplarda sırasıyla 34.4±26.2, 65±34.4, 105.8±54.5 mg/24 saatlik idrar ölçüldü. Regülasyon kötüleştikçe mikroalbuminüri düzeylerinde artış olduğutespit edildi.  HbA1c'ye göre metabolik  regülasyonu iyi ile kötü (p<0.001) ve orta ile kötü regülasyonlu grup arasında (p<0.005) mikroalbuminüride anlamlı fark bulundu. 
Diyabet süresine göre mikroalbuminüri gözlenme oranı 5 yıldan kısa olan olgularda %73,7 (n=28), 5-10 yıl arsında olan olgularda %90,5 (n=19) ve 10 yılın üzerinde olan olgularda %100 (n=26) olarak tespit edildi. Diyabet süresine göre gruplanan olgular incelendiğinde 0-4, 5-10 ve 11≤ yıl gruplarında mikroalbuminüri değerleri sırasıyla 41.3±23.6, 82.3±53 ve 110.1±60.1 mg/24 saatlik idrar şeklinde tespit edildi. Diyabet süresi arttıkça mikroalbuminüri gözlenen olgu oranının da arttığı görüldü. Diyabet süresi 5 yıldan kısa ile 10 yıldan fazla olan gruplar arasında mikroalbuminüri düzeylerinde anlamlı fark olduğu gözlendi (p<0.001). Mikroalbuminüri izlenme oranı değişik risk gruplarına göre değerlendirilerek incelendiğinde ve her bir değişkenin mikroalbuminüri oluşturma riski gruplardan biri referans alınarak belirlendiğinde (Odds oranı); bu değişkenler içinde diyabet süresi (p=0.003) ve HbA1c düzeyi (p<0.001)  mikroalbuminüri üzerinde etkili bulunmuştur. Korelasyon analizi yapıldığında; mikroalbuminüri ile diyabet süresi (r=0.41, p<0.001) ve mikroalbuminüri ile HbA1c düzeyleri (r=0.54, p<0.001) arasında belirgin pozitif korelasyon olduğu gözlenmiştir.
Tartışma ve Sonuç: Diyabetik nefropati gelişiminde mikroalbuminürinin önemli bir parametre olduğu ilk kez Mogensen tarafından bildirilmiş ve sonrasında mikroalbuminüri ile ilgili çok sayıda çalışma yapılmaya başlanmıştır. Bizim çalışmamızda hipertansiyonun olumsuz etkileri olmaksızın, kötü metabolik kontrol ve uzamış diabet süresinin her ikisinin de mikroalbuminüriyi belirgin şekilde artırdığı saptandı. 
Diyabet süresi arttıkça mikroalbuminürinin de artması önlenemez bir süreçtir. Bundan dolayı hastalığın en başından itibaren iyi metabolik kontrolün;  mikroalbuminüri ve bu bağlamda diyabetin beklenen diğer komplikasyonlarını önlemek veya gelişimini yavaşlatmak için en önemli parametre olduğu söylenebilir.

Abstract:
Objective: We aimed to investigate the relationship between microalbuminuria, which is the best prognostic factor for both diagnosis and follow-up of diabetic nephropathy, and HbA1c levels, an important indicator of diabetes duration and metabolic regulation.
Material and Method: 85 patients with diabetes mellitus (50 men, 35 women) with a mean age of 57.9 ± 11.4 (35-83 years) were included in the study. Gender, age, duration of diabetes, smoking, height, weight, waist-hip measurements of the patients were recorded. We included cases with non-hypertensive type 2 diabetes mellitus in our study to avoid being affected by the pathological changes of hypertension on the kidney. For this purpose, the blood pressure was determined as the average of the measurements performed twice every five minutes after rest and without hypertension (systolic arterial blood pressure 140 mmHg, diastolic arterial blood pressure below 90 mmHg) and non-diabetic microalbuminuria. was included. After 12 hours of night fasting, a 24-hour urine was taken for measurement of plasma glucose, HbA1c, insulin, creatinine levels, as well as creatinine clearance and microalbuminuria. 0-20 mg in 24-hour urine according to albuminuria levels; 20-200 mg without microalbuminuria; microalbuminuria and> 200mg macroalbuminuria.
The cases were three as <7% (well regulated) (n = 26), 7-8% (moderate regulated) (n = 24) and> 8% (poor regulated) (n = 35) according to plasma HbA1c levels, which are indicators of metabolic regulation. separate group; According to the duration of diabetes, 0-4 (n = 28), 5-10 (n = 21) and 11≤ (n = 26) were evaluated in three separate groups. Chi-Square (X2) and Studentt test in comparison of the groups, Pearson test was used for correlation analysis.
Results: According to metabolic regulation indicator HbA1c level, microalbuminuria observed rate was 61.5% (n = 16) in the well-regulated (<7%) group, 95.8% (n = 23) in the moderate regulated (7-8%) group, and In the regulated bad (> 8%) group, it was found to be 97.1% (n = 34). In groups with microalbuminuria, HbA1c level <7%, 7-8%,> 8%, 34.4 ± 26.2, 65 ± 34.4, 105.8 ± 54.5 mg / 24 hours of urine were measured, respectively. As the regulation worsened, there was an increase in microalbuminuria levels. According to HbA1c, there was a significant difference in microalbuminuria between metabolic regulation good and bad (p <0.001) and moderate to poor regulation group (p <0.005).
According to the duration of diabetes, microalbuminuria was observed as 73.7% (n = 28) in cases less than 5 years, 90.5% in cases between 5-10 years (n = 19) and 100% (n = 26) in cases over 10 years. was determined as. When the cases grouped according to diabetes duration were examined, microalbuminuria values ​​in the 0-4, 5-10 and 11≤ year groups were determined as 41.3 ± 23.6, 82.3 ± 53 and 110.1 ± 60.1 mg / 24-hour urine, respectively. As the duration of diabetes increased, the rate of cases with microalbuminuria increased. There was a significant difference in microalbuminuria levels between the groups with diabetes duration less than 5 years and more than 10 years (p <0.001). When the monitoring rate of microalbuminuria is evaluated according to different risk groups and the risk of creating microalbuminuria of each variable is determined by reference to one of the groups (Odds ratio); Among these variables, duration of diabetes (p = 0.003) and HbA1c level (p <0.001) were found to be effective on microalbuminuria. When correlation analysis is made; A significant positive correlation was observed between microalbuminuria and diabetes duration (r = 0.41, p <0.001) and microalbuminuria and HbA1c levels (r = 0.54, p <0.001).
Discussion and Conclusion: It has been reported by Mogensen for the first time that microalbuminuria is an important parameter in the development of diabetic nephropathy, and then many studies on microalbuminuria have been started. In our study, it was found that poor metabolic control and prolonged diabetes duration both significantly increased microalbuminuria without the negative effects of hypertension.
Increasing microalbuminuria is an inevitable process as the duration of diabetes increases. Therefore, from the very beginning of the disease, good metabolic control; It can be said that microalbuminuria and in this context, it is the most important parameter to prevent or slow the development of other expected complications of diabetes.