Affetme ve psikolojik iyi oluş arasındaki ilişki
The relationship between forgiveness and psychological well-being
Yazar: GÜRKAN ÇONA
Danışman: DOÇ. DR. ERHAN TUNÇ
Gaziantep Üniversitesi / Eğitim Bilimleri Enstitüsü / Eğitim Bilimleri Ana Bilim Dalı / Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Psikoloji = Psychology
Dizin: Bağışlama = Forgiveness ; Genç yetişkinler = Young adult ; Psikolojik iyi oluş = Psychological well being

Özet:
Bu araştırmada genç yetişkinlerde affetme ve psikolojik iyi oluş arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada karma yöntemler kullanılmış olup; araştırmanın çalışma grubunu, nicel boyutta 18-40 yaş arasındaki 406 birey, nitel boyutta ise 18 birey oluşturmaktadır. Veri toplama araçları olarak, "Heartland Affetme Ölçeği", "Psikolojik İyi Oluş Ölçeği" ve araştırmacı tarafından oluşturulan "Kişisel Bilgi Formu" ve "Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu" kullanılmıştır. Verilerin çözümlenmesi sürecinde nicel boyut için IBM SPSS programı kullanılmış; nitel verilerin çözümlenmesi sürecinde ise içerik analizi tekniğinden yararlanılmıştır. Nicel verilerin analizi sonucunda affetme ve alt boyutları ile demografik değişkenler arasında anlamlı düzeyde bir farklılık bulunmamıştır. Psikolojik iyi oluş ile cinsiyet, eğitim durumu değişkenleri arasında anlamlı düzeyde bir farklılık bulunmamıştır. Psikolojik iyi oluş düzeyinin, medeni duruma göre evli bireyler yönünde; sosyoekonomik düzeye göre yüksek>orta>düşük olmak üzere; yaş grubuna göre 36-40<18-25, 26-30 olmak üzere anlamlı düzeyde farklılık gösterdiği bulunmuştur. Kendini, başkalarını ve durumu affetme değişkenlerinin psikolojik iyi oluş üzerinde anlamlı düzeyde bir etkiye sahip olduğu bulunmuştur. Nitel verilerin analizi sonucunda katılımcıların affetme ve durumu affetme kavramlarına ilişkin kullanmış oldukları kodlara ilişkin görüşleri sunulmuş, başkalarını ve kendini affetme boyutlarında görüşmeler analiz edilerek ortak kodlara ulaşılmış, bu kodlardan her iki boyut için kolaylaştırıcı ve zorlaştırıcı etmenler, affetmemenin ve affetmenin psikolojik yansımaları temaları oluşturulmuş ve temalara ait kodlara ilişkin katılımcı görüşlerine yer verilmiştir. Başkalarını ve kendini affetme boyutlarında, kabul durumu affetmeyi kolaylaştırıcı etmen olarak karşımıza çıkmaktadır. Zorlaştırıcı etmenler, başkalarını affetmede hatanın tekrarlanması; kendini affetmede kendini suçlamadır.  Bireyler, başkalarını affetmediğinde öfke; affettiğinde tecrübe ve olgunluk artışı; kendini affetmediğinde kendini suçlama; affettiğinde özgüven artışı yaşamaktadır.

Abstract:
This study examines the relationship between forgiveness and psychological well-being in young adults using a mixed-methods research approach. The quantitative phase involved a sample of 406 participants aged 18–40, while the qualitative phase included 18 participants. Data were gathered using the "Heartland Forgiveness Scale" the "Psychological Well-Being Scale"; a "Personal Information Form" and a "Semi-Structured Interview Form" developed by the researcher. Quantitative data were analyzed using IBM SPSS, and qualitative data were examined through content analysis. Quantitative findings indicated no statistically significant differences in forgiveness and its subdimensions based on demographic variables. Similarly, psychological well-being did not significantly differ by gender or educational attainment. However, psychological well-being was significantly influenced by marital status (married > unmarried), socioeconomic status (high > medium > low), and age group (36–40 < 18–25, 26–30). Additionally, self-forgiveness, forgiveness of others, and forgiveness of situations emerged as significant predictors of psychological well-being. Qualitative analysis provided insights into participants' perspectives on forgiveness, yielding codes that were categorized into themes such as facilitators, barriers, and psychological effects of forgiveness and unforgiveness. Acceptance was identified as a key facilitator of self-forgiveness and forgiveness of others. Barriers included fear of recurrent transgressions in forgiving others and self-blame in forgiving oneself. Participants reported experiencing anger when unable to forgive others, alongside increased maturity and personal growth upon achieving forgiveness. Forgiving oneself was associated with heightened self-confidence, whereas the absence of self-forgiveness resulted in intensified self-blame. These findings underscore the nuanced relationship between forgiveness and psychological well-being.