Sanal artikülatör ayarlarının bireyselleştirilmesinde kullanılan 2 farklı yöntemin incelenmesi
Comparison of 2 different techniques for individualization of virtual articulators
Yazar: SİNA SAYGILI
Danışman: PROF. DR. TONGUÇ SÜLÜN
İstanbul Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Protetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı / Total Parsiyel Protezler Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2022
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Dental artikülatörler = Dental articulators ; Dental oklüzyon = Dental occlusion ; Sanal eğitim = Virtual education ; Sanal makineler = Virtual machines ; Sayısal tarayıcılar = Digital scanners ; Tarayıcılar = Scanners ; Çene = Jaw ; Çiğneme = Mastication

Özet:
Amaç: Protetik tedavilerde klinik başarı için klinik uygulamalar kadar laboratuvar aşamalarındaki
hassas üretim süreci de çok önemlidir, bu nedenle kayıtların laboratuvara doğru şekilde aktarılması
gerekmektedir. Üretime hazırlanan restorasyonların fonksiyonel uyumlarının daha iyi olabilmesi
için artikülatör kullanımı laboratuvar süreci için vazgeçilmezdir. Günümüz teknolojileri ile beraber
sanal artikülatörlerin bireyselleştirilmesinde kullanılan yöntemlerin oklüzyona etkisi
bilinmemektedir.
Gereç ve Yöntem: 31 denekten dijital ölçüler, yüz tarama kayıtları, 2 farklı cihaz ile alt çene
hareketleri kaydedilmiştir. Elde edilen veriler ile sanal artikülatörler bireyselleştirilmiş ve üst
çeneye birer oklüzal splint tasarlanmıştır. Deneklere özel üretilen apareyler ile fonksiyonel yol
harita kayıtları alınmıştır. Bu kayıtlar ile tasarlanmış olan oklüzal splintler çakıştırılmış ve
oklüzyondaki sapma karşılaştırılmıştır. Çoklu karşılaştırmalarda Kruskal Wallis testi, ikili
karşılaştırmalarında ise Mann Whitney U testi kullanılmıştır. Parametreler arasındaki ilişkilerin
incelenmesinde Spearman's rho korelasyon analizi kullanılmıştır. Anlamlılık p<0.05 düzeyinde
değerlendirilmiştir.
Bulgular: Ortalama mesafe, ortalamadan sapma, genel yüzde ve 0.3mm altında kalan sapma
yüzdesi için Modjaw grubu ile elde edilen oklüzal splint yüzeyleri diğer tüm gruplardan
istatistiksel olarak anlamlı farklı bulunmuştur(p<0.01). Zebris cihazının sağ ve sol protruziv kondil
yolu eğim için ölçmüş olduğu değerler Modjaw cihazının farklı hareketler ile ölçüm yaptığı
yöntemler ile, Zebris cihazının sağ ve sol lateral kondil yolu eğimi için ölçmüş olduğu değerler
Modjaw cihazının mediotrüzyon kaydı hariç farklı hareketler ile ölçüm yaptığı yöntemler ile
istatistiksel olarak anlamlı farklı bulunmuştur (tüm gruplar için p<0.01).
Sonuç: Sanal artikülatör üzerinde yapılan ayarların hiçbiri eksentrik hareketler sırasında oluşmuş
olan izlerde anlamlı bir üstünlük göstermemiştir. Modjaw cihazı ile alınan çiğneme kayıtları diğer
tüm gruplardan daha az başarı göstermiştir.

Abstract:
Aim: For clinical success very sensitive production process in the laboratory stages is as much
important as clinical applications. Therefore, accurate records must be transferred to the
laboratory. The use of articulators is indispensable for the laboratory process in order to improve
the functional compatibility of restorations prepared for production. With today's technologies, the
effect of the methods used in the individualization of virtual articulators on occlusion is unknown.
Materials and Methods: Digital impressions, facial scan records, jaw movements were recorded
with 2 different devices from 31 subjects. With the data obtained, virtual articulators were
individualized and an occlusal splint was designed for the upper jaw. Functionally generated
pathway records were taken with the appliances specially produced for the subjects. The occlusal
splints designed with these recordings were overlapped and the deviation in occlusion was
compared. Kruskal Wallis test was used for multiple group comparisons and Mann Whitney U test
was used for pairwise comparisons. Spearman's rho correlation analysis was used to examine the
relationships between the parameters. Significance was evaluated at the p<0.05 level.
Results: The occlusal splint surfaces obtained with the Modjaw group were statistically
significantly different from all other groups for the mean distance, deviation from the mean, overall
percentage and percentage of deviation below 0.3mm (p<0.01). The values measured by the Zebris
device for the inclination of the right and left protrusive condylar path was significantly different
from Modjaw device with different movements, and the values measured by the Zebris device for
the slope of the right and left lateral condylar path were statistically different from Modjaw device
measured with different movements, except for the mediotrusion recordings (p<0.01 for all
groups).
Conclusion: None of the adjustments made on the virtual articulator showed a significant
advantage in the traces formed during eccentric movements. Chewing recordings taken with the
Modjaw device showed less success than all other groups.