Cerrahi tedavi uygulanan tibia plato kırıklarında eklemdeki basamaklanma ve plato genişlemesinin klinik ve fonksiyonel sonuçlara etkisi
The effect of joint step and plateau widening on clinical and functional outcomes in surgically treated tibial plateau fractures
Yazar: İSMAİL TAŞÇATAN
Danışman: PROF. DR. AHMET BAYAR
Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Giriş: Tibia plato kırıkları tüm kırıkların %1'ini oluşturmaktadır. Diz eklemini ilgilendiren bu kırıkların yönetimi ve tedavisi özellikli ve zordur. Tedavide amaç; stabil, eklem hattı korunmuş, dizilimi düzgün, ağrısız ve uzun dönemde tam fonksiyona sahip bir diz eklemidir. Cerrahi tedavi endikasyonları ve rehabilitasyon protokolleri konusunda halen net bir konsensus oluşmamıştır. Çalışmamızda cerrahi tedavi planlanan hastalarda, cerrahiyle amaçlanan hedeflerin belirlenmesine yardımcı olmak hedeflenmiştir.
Gereç ve Yöntem: Çalışma, kliniğimizde 2013-2022 yılları arasında tibia plato kırığı nedeniyle cerrahi tedavi uygulanan olgular arasında dahil edilme kriterlerini karşılayan 37 hasta ile yapıldı. Olguların tanımlayıcı özellikleri sorgulanarak not edildi. Hastaların preoperatif ve son kontrollerindeki radyolojik görüntüleme ve fizik muayene bulguları ile skorlamalar yapıldı. Elde edilen verilerle yapılan istatistik çalışmaları ile sonuçlar analiz edildi. 
Bulgular: Çalışmamıza dahil olan 37 hastanın 26'sı (%70,3) erkek, 11'i (%29,7) kadındı. Hastaların yaşları 23 ile 68 arasında değişmekte ve ortalaması 51,73'tü.  18 hastada (%48,6) düşük enerjili travma ile 19 hastada (%51,4) ise yüksek enerjili travma ile yaralanma sonucunda kırık gelişmişti. Olguların ortalama takip süresi 42,32 aydı. Ameliyat edilen tibia platodaki basamaklanma miktarı ortalama 2,32 ± 2,95 mm, plato genişlemesi ise ortalama 2,27 ± 2,64 mm olarak bulundu. Ameliyat edilen taraftaki kuadriseps kas gücü, sağlam taraftakine göre ortalama %13,32 azalmış ölçüldü. Yapılan skorlamalardan alınanan ortalama puanlar; KSKS'de 83,22 (60–100), KSFS'de 85,14 (40 –100), RKS'de 25,35 (18–30) ve RRS'de 14,16 (8–18) olarak hesaplandı. 
Sonuçlar: Tibia plato kırıklarında anatomik redüksiyon klinik, fonksiyonel ve radyolojik sonuçlarda mükemmel sonuçlarla birliktelik göstermektedir. Bunun yanında hastaların etkili rehabilitasyonunun yapılan cerrahi tedavinin üzerine önemli artılar katmaktadır. Zayıf kuadriseps kas gücü ve ekstensör mekanizma klinik ve radyolojik sonuçları olumsuz etkilemektedir. Son olarak ameliyat edilen hastalarda, travma enerji düzeyleri ile postoperatif anatomik aks ve MPTA değerleri arasında anlamlı ilişki bulunmamaktadır. Bunun yanında olguların postoperatif MPTA ve anatomik aks ölçümleri arasında anlamlı ve güçlü düzeyde korelasyon bulunduğunu saptadık. Bu sonuç; cerrahi tedavinin hedeflerinden biri olan anatomik dizilimin sağlanmasında, eklem yüzünün restorasyonu ve MPTA'nın düzeltilmesinin anahtar rol oynadığını göstermektedir.

Abstract:
Introduction: Tibial plateau fractures constitute 1% of all fractures. The management and treatment of these fractures involving the knee joint are specific and difficult. The aim of the treatment is to achieve a stable, joint line preserved, well-aligned, painless knee joint with full function in the long term. There is still no clear consensus on the indications for surgical treatment and rehabilitation protocols. In our study, it was aimed to assist in determining the goals intended with surgery in patients scheduled for surgical treatment.
Materials and Methods: The study was conducted with 37 patients who met the inclusion criteria among the cases who underwent surgical treatment for tibial plateau fracture in our clinic between 2013-2022. The descriptive characteristics of the cases were questioned and noted. Radiological imaging and physical examination findings of the patients at preoperative and last controls were scored. The results were analyzed with statistical studies performed with the obtained data.
Findings: Of the 37 patients included in our study, 26 (70.3%) were male and 11 (29.7%) were female. The ages of the patients ranged from 23 to 68, with an average of 51.73. Fracture developed as a result of low-energy trauma in 18 patients (48.6%) and high-energy trauma in 19 patients (51.4%). The mean follow-up period of the cases was 42.32 months. The amount of step-off in the operated tibial plateau was found to be 2.32 ± 2.95 mm on average, and the plateau widening was 2.27 ± 2.64 mm on average. The quadriceps muscle strength on the operated side was measured to be 13.32% lower on average compared to the healthy side. The average scores obtained from the scorings were; 83.22 (60–100) in KSKS, 85.14 (40–100) in KSFS, 25.35 (18–30) in RKS, and 14.16 (8–18) in RRS.
Conclusions: In tibial plateau fractures, anatomical reduction is associated with excellent clinical, functional, and radiological results. In addition, effective rehabilitation of the patients makes significant contributions to the surgical treatment performed. Poor quadriceps muscle strength and extensor mechanism adversely affect clinical and radiological outcomes. Finally, there is no significant relationship between trauma energy levels and postoperative anatomical axis and MPTA values in operated patients. However, we found a significant and strong correlation between the postoperative MPTA and anatomical axis measurements of the cases. This result shows that the restoration of the joint surface and correction of the MPTA play a key role in achieving anatomical alignment, which is one of the goals of surgical treatment.