Trakeal rezeksiyon ve rekonstrüksiyon sonrası restenoz oluşumunu tetikleyen faktörler /
Yazar: SERDAR ACEMOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. FUNDA İNCEKARA
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Atatürk Sanatoryum Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Göğüs Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Göğüs Cerrahisi = Thoracic Surgery
Dizin: Anastomoz-cerrahi = Anastomosis-surgical ; Komplikasyonlar = Complications

Özet:
Amaç
Trakeal stenoz etyolojisinde  benign ya da malign sebeplerin olduğu heterojen bir morbiditedir. En sık  nedeni entübasyona bağlı görülmekle  birlikte benign tümörler, travma, trakoeostomi, enfeksiyöz, otoimmun hastalıklar, idiyopatik ve malign tümörler stenoza neden olabilir. Müdahale edilmediğinde potansiyel olarak yaşamı tehdit edici hale gelebilir. Trakeal stenoz cerrahisi, riskli bir prosedür olmakla birlikte uygun koşullarda yüksek başarı oranına sahip bir tedavi yöntemidir. Ancak restenoz, ikinci bir trakeal cerrahi müdahalede zorluklara yol açmaktadır. Yoğun fibrozis ve daha kısa bir trakea nedeniyle anastomotik komplikasyonlar ortaya çıkabilir ve operasyonun başarısını düşürebilir. İkinci bir başarısızlık, hastayı ömür boyu trakeostomi ve ses kısıklığı gibi kalıcı sorunlarla yaşamaya mahkum edebilir. Bu çalışmada, trakea rezeksiyonu ve rekonstrüksiyonu uygulanan hastalarda restenoz oluşumuna neden olan faktörlerin belirlenmesi hedeflenmiştir.
Gereç ve Yöntem
Çalışmamız Ocak 2008 - Ocak 2023 tarihleri arasında Ankara Atatürk Sanatoryum Eğitim ve Araştırma Hastanesi Göğüs Cerrahisi Kliniği'inde trakeal rezeksiyon ve rekonstrüksiyon yapılan hastalar retrospektif olarak incelenmiştir. Benign veya malign nedenlerle trakeal stenozu olan, tüm yaş gruplarında ve verilerine eksiksiz ulaşılan hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Çalışmamızda; yaş, cinsiyet, stenoz nedeni, stenoz yeri, ek hastalıklar, işareteleme yeri, rezeksiyon uzunluğu, sütür materyali ve operasyon tekniklerinin restenoz üzerindeki etkisi araştırılmıştır.
Bulgular  
Retrospektif olarak 51 hasta incelendi. Hastaların 43'üne (%84,4) entübasyon sonrası, 5'ine (%9,8) sekonder trakea tümörü ve 3'üne (%5,8) primer trakea tümörü nedeniyle trakeal rezeksiyon ve rekonstrüksiyon yapıldı. Hastaların stenoz düzeyine göre dağılımı; 44'ü (%86,3) servikal trakea yerleşimli, 2'si (%3,9) torasik trakea ve 5'i (%9,8) karina yerleşimliydi. Toplam 13 (%25,4) hastada cerrahi sonrası restenoz görüldü. PETS olan hastaların 11'inde (%25,6) ve sekonder trakea tümörü olan hastaların 2'sinde  (%40)  restenoz tespit edilirken, primer trakea tümörü olan 3 hastada restenoz görülmedi. 
Preoperatif dilatasyon sayısı restenoz gelişen grupta ortalama 2,77 iken, restenoz gelişmeyen grupta ortalama 2,35 olarak belirlenmiştir. Preoperatif dilatasyon sayısının artmasının restenoz gelişimi üzerinde anlamlı bir etkisi olduğu görülmüştür (p=0,05) Çalışmamızda yaş, cinsiyet, komorbiditeler, stenoz yerinin tespit yöntemi, preoperatif trakeostominin varlığı, rezeke edilen segment uzunluğu, sütur tekniği, sütur materyali ve stenoz derecesinin restenoz üzerinde etkisi istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p>0,05). Hastaların 11'inde (%57,8) granülasyon dokusu, 1'inde (%5,2) yara yeri enfeksiyonu, 4'ünde (%21,1) pnömoni, 2'sinde (%10,4) vokal kord paralizisi ve 3'ünde (%15,6) anastomoz fistülü komplikasyonları görüldü. Tüm tedaviler sonrasında hastaların 46'sında (%90,1) başarılı sonuç elde edildi.
Sonuç
Çalışmamızda, trakeal rezeksiyon ve rekonstrüksiyon uygulanan hastalarda restenozu etkileyen faktörler değerlendirilmiştir. Restenoz açısından istatistiksel olarak anlamlı sonuçlar elde edilmese de uygun hasta seçimi, titiz cerrahi teknik, rezeksiyon uzunluğu ve anastomoz gerginliğini azaltmak amacıyla yapılan serbestleme manevralarının önemi vurgulanmıştır. Restenoza yol açan faktörler dikkatlice incelendiğinde, ikincil cerrahilerde yüksek başarı oranlarına ulaşılabileceği belirtilmiştir

Abstract:
Tracheal stenosis is a heterogeneous morbidity with both benign and malignant etiologies. While the most common cause is post-intubation tracheal stenosis, other contributing factors include benign tumors, trauma, tracheostomy, infectious or autoimmune diseases, idiopathic causes, and malignant tumors. If left untreated, it can potentially become life-threatening. Tracheal stenosis surgery, though a high-risk procedure, is a treatment modality with a high success rate under appropriate conditions. However, restenosis poses significant challenges for subsequent surgical interventions. Severe fibrosis and a shortened trachea may lead to anastomotic complications, potentially reducing the success of the operation. A second failure may condemn the patient to lifelong tracheostomy and permanent issues such as voice hoarseness. This study aims to identify factors contributing to restenosis in patients who underwent tracheal resection and reconstruction.
Materials and Methods
Our study retrospectively analyzed patients who underwent tracheal resection and reconstruction at the Thoracic Surgery Clinic of Ankara Atatürk Sanatorium Training and Research Hospital between January 2008 and January 2023. Patients with tracheal stenosis due to benign or malignant causes, across all age groups, and with complete accessible data were included in the study. The study investigated the impact of age, gender, cause of stenosis, location of stenosis, comorbidities, marking site, resection length, suture material, and surgical techniques on restenosis.
Results
A total of 51 patients were retrospectively analyzed. Tracheal resection and reconstruction were performed in 43 patients (84.4%) due to post-intubation, in 5 patients (9.8%) due to secondary tracheal tumors, and in 3 patients (5.8%) due to primary tracheal tumors. The distribution of patients according to the level of stenosis was as follows: 44 patients (86.3%) had cervical tracheal involvement, 2 patients (3.9%) had thoracic tracheal involvement, and 5 patients (9.8%) had carinal involvement. Postoperative restenosis was observed in 13 patients (25.4%). Restenosis was detected in 11 patients (25.6%) with post-intubation tracheal stenosis (PITS) and in 2 patients (40%) with secondary tracheal tumors, whereas no restenosis was observed in the 3 patients with primary tracheal tumors.
The mean number of preoperative dilations was 2.77 in the group that developed restenosis, compared to 2.35 in the group without restenosis. An increase in the number of preoperative dilations was found to have a significant effect on the development of restenosis (p=0.05). In our study, factors such as age, gender, comorbidities, the method used to detect the location of the stenosis, the presence of preoperative tracheostomy, the length of the resected segment, suture technique, suture material, and the degree of stenosis were not statistically significant in affecting restenosis (p>0.05). Complications were observed in 11 patients (57.8%) as granulation tissue, in 1 patient (5.2%) as wound infection, in 4 patients (21.1%) as pneumonia, in 2 patients (10.4%) as vocal cord paralysis, and in 3 patients (15.6%) as anastomotic fistula. Following all treatments, successful outcomes were achieved in 46 patients (90.1%)
Conclusion
In our study, factors affecting restenosis in patients who underwent tracheal resection and reconstruction were evaluated. Although no statistically significant results were obtained regarding restenosis, the importance of appropriate patient selection, meticulous surgical technique, resection length, and the use of release maneuvers to reduce anastomotic tension was emphasized. A careful examination of factors contributing to restenosis suggests that high success rates can be achieved in secondary surgeries.