Acil servis hekimlerine yönelik şiddetin değerlendirilmesi
Evaluation of violence against emergency service physicians
Yazar: BELİZ ÖZTOK TEKTEN
Danışman: DOÇ. DR. FERHAT İÇME
Sağlık Bakanlığı / Ankara Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Acil Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Acil Tıp = Emergency Medicine

Özet:
Amaç: Acil servisler sağlık çalışanlarına yönelik şiddetin en yoğun yaşandığı yerlerdir. Bu çalışmada acil servislerde hekimlere ve sağlık çalışanlarına karşı giderek artan şiddete sebep olan sorunları, acil servis hekimlerinin gözüyle değerlendirerek tespit etmek ve gelecekte bu konuya ilişkin sorunların giderilmesine ve güvenli ortamların sağlanmasına yönelik çalışmalara ışık tutmak amaçlanmıştır.
Materyal ve Metod: Tanımlayıcı ve kesitsel olarak planlanan çalışma 15 Nisan 2013-15 Temmuz 2013 tarihleri arasında anket doldurularak yapıldı. Anket formundaki sorular 25 soru ve çoktan seçmeli olarak soru-cevap şeklinde hazırlandı. Anket Ankara ilinde çalışmaya katılmayı kabul eden hastanelerde yüz yüze dolduruldu. Ankara dışındaki Eğitim ve Araştırma Hastaneleri, Üniversite Hastaneleri ve Devlet Hastanelerinde çalışan acil servis hekimlerine e-mail yoluyla ulaşıldı. Gönderilen 1309 e-mail'den alınan 249 cevap çalışmaya alındı.
Bulgular: Çalışmaya 339'u (%67.4) erkek, 164'ü (%32.6) kadın toplam 505 birey katıldı. Bireylerin %54. 1 'i (n=270) eğitim araştırma hastanesinde çalışırken, %32.9'u (n=164) üniversite hastanesinde çalışmaktaydı. Bireylerin 478'inin (%95.4) çalıştıkları kurumların acil servisinde güvenlik varken 450 (%89.0) birey acil servisteki güvenliğin yeterli olmadığını belirtti. 494 (%98.6) birey çalışma hayatında hekim veya sağlık çalışanına karşı şiddete tanık olduklarını 414 birey ise direk şiddete maruz kaldığını belirtti. lO'dan daha fazla şiddete maruz kalan birey sayısı 151 (%36.7)'idi. Şiddet sonucunda bireylerin %60.6'sı (n=251) sosyal hayatının olumsuz etkilendiğini belirtirken, %54.8'i (n=227) iş doyumunda azalma/ meslekten soğumayla karşılaştığını
belirtti. Şiddet nedeni olarak beklemeyi seçen 427 (%84.6) birey vardı. Bireylerin %81.2'si (n=410) iş yükü ve gerilimin fazla olmasının şiddete neden olduğunu belirtti. Toplumda sağlık çalışanlarına yönelik şiddetin artmasında sağlık politikalarının etkisi olduğunu düşünen 490 (%97.0) birey vardı. Şiddete maruz kalma durumu ile görevunvan
arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur (x2=11.941; p=0.018). Şiddete maruz kalma durumu ile çalışılan kurum arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur (x2= 22.236; p=
0.000). Bireylerin çalıştıkları kurum ile bakılan hasta sayısı karşılaştırıldığında anlamlı farklılık olduğu tespit edilmiştir (x2= 98.522; p<0.001).
Sonuç: Çalışmamızın sonuçlan acil serviste hekime olan şiddetin çok yüksek boyuta ulaştığını ve bu yüksek şiddet oranlarının hekimlerde çalışma ve iş doyumunu etkilediğini göstermektedir. Önlem alınmadan şiddetin bu boyutlarda devam etmesi, hem çalışan doktorları hem de bu mesleği seçme potansiyeli olan kişileri kötü etkileyeceği için gelecekte hastalarında hem hasta bakım kalitesi hem de yapılması gereken müdahalelerden çekinme anlamında bu şiddet olaylarından ciddi derecede etkilenebileceğini düşünmekteyiz.

Abstract:
Aim: Emergency services are places where violence against healthcare workers is most intense. In this study, it is aimed to determine the problems that cause the increasing violence against physicians and health workers in emergency services by evaluating them from the eyes of emergency physicians and to shed light on the studies to solve the problems related to this issue and to provide safe environments in the future.
Materials and Methods: The study, which was planned as descriptive and cross-sectional, was carried out between April 15, 2013 and July 15, 2013 by filling out a questionnaire. The questions in the questionnaire were prepared in the form of 25 questions and multiple choice questions and answers. The questionnaire was filled face-to-face in hospitals in Ankara that agreed to participate in the study. Emergency physicians working in Training and Research Hospitals, University Hospitals and State Hospitals outside Ankara were reached via e-mail. 249 responses from 1309 e-mails sent were included in the study.
Results: A total of 505 individuals, 339 (67.4%) men and 164 (32.6%) women, participated in the study. 54% of individuals. While 1 (n=270) was working in a training and research hospital, 32.9% (n=164) were working in a university hospital. While 478 (95.4%) of the individuals stated that there was security in the emergency services of the institutions they worked, 450 (89.0%) individuals stated that the security in the emergency services was not sufficient. 494 (98.6%) individuals stated that they witnessed violence against physicians or health workers in their working life, and 414 individuals stated that they were directly exposed to violence. The number of individuals exposed to more than 10 violence was 151 (36.7%). While 60.6% (n=251) of the individuals stated that their social life was negatively affected as a result of violence, 54.8% (n=227) stated that they faced a decrease in job satisfaction/ alienation from the profession.
stated. There were 427 (84.6%) individuals who chose to wait as a reason for violence. 81.2% (n=410) of the individuals stated that high workload and tension caused violence. There were 490 (97.0%) individuals who thought that health policies had an effect on the increase in violence against health workers in the society. Responsibility for exposure to violence
A statistically significant relationship was found between them (x2=11.941; p=0.018). A statistically significant relationship was found between exposure to violence and the institution where they worked (x2= 22.236; p=0.000). When the number of patients treated with the institution they work in was compared, it was determined that there was a significant difference (x2= 98,522; p<0.001).
Conclusion: The results of our study show that violence against physicians in the emergency department has reached a very high level and that these high rates of violence affect the work and job satisfaction of physicians. Since the continuation of violence in such dimensions without taking precautions will adversely affect both working doctors and people who have the potential to choose this profession, we think that patients may be seriously affected by these violence events in the future in terms of both the quality of patient care and the avoidance of necessary interventions.