Georg Baselitz örneğinde yeni dışavurumcu resimde bir soyutlama yöntemi olarak deformasyon
Deformation as an abstraction method in new expressionist painting in the example of Georg Baselitz
Yazar: FATMA DEMİRALAY
Danışman: DOÇ. ORÇUN ÇADIRCI
Mersin Üniversitesi / Güzel Sanatlar Enstitüsü / Resim Ana Sanat Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Güzel Sanatlar = Fine Arts

Özet:
Bu tez, başlığı oluşturan kilit kavramlar doğrultusunda bir içeriği takip eder. Birinci bölümde Resim Sanatı bağlamında soyutlama ve deformasyon ilişkisini anlamaya yönelik bir incelemeyle başlanmış, sonrasında bir anlamlandırma çabasıyla Resimde deformasyonun ilksel örnekleri üzerinde durulmuştur. Bu bağlamda seçilen sanatçıların deformasyon yöntemiyle ürettiği çalışmalar, ele aldıkları konu ve arz ettikleri düşünce itibariyle irdelenmiştir. Genelden özele gitmeye çalışılan bu bölümde, sembolizmle kurduğu ilişki üzerinden deformasyon ve soyutlamaya değinilmiştir. İkinci bölümde Dışavurumculuktan Yeni-dışavurumculuğa ifadeci resim incelenmiş; örnek eserler aracılığıyla Dışavurumculuğun ortaya çıkışına değinilerek buradan hareketle Yeni-Dışavurumculuk ele alınmıştır. Araştırma, Yeni-Dışavurumculuğu benimsemiş olan sanatçılar ve yapıtlarındaki ayırıcı özelliklerle sınırlandırılmıştır. Yeni-Dışavurumculuğun gelişim süreci, etkileri ve dönemin sanatçıları incelenerek örnek görseller aracılığıyla ayrıntılı biçimde incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise Yeni-Dışavurumculuk akımı Georg Baselitz özelinde ele alınmış; sanatçının yaşam öyküsü, eğitimi, eserleri ve seriler dönemi irdelenmiştir. Yeni-Dışavurumculuğu savunan sanatçı Georg Bazelitz 1970 ve 1980'li yılların hem kültürel hem toplumsal hem de siyasi olaylarından etkilenmiştir. 1970'li yıllar ve sonrasında gelişen siyasal, düşünsel ve kültürel anlayışlar onun sanatsal yaklaşımı üzerinde de etkili olmuştur. Post–modernizmin tartışıldığı ve küreselleşmenin ortaya atıldığı bu dönemde Yeni-Dışavurumculuk farklı ülkelerde eş zamanlı sanatsal bir ihtiyaç olarak ortaya çıkmıştır. Bu sanatçılarda öncülleri olan ifadeci resimdeki gibi biçim bozma, kaba formlar ile figüratif ve lekesel resimleme tercihlerine yönelmişlerdir. 1970'lerdeki Yeni-Dışavurumculuk yükselişini kötü Bad Painting hareketiyle ortaya çıkan çalışmalara borçludur. 1970'li yıllarda birçok sergi düzenlenmiş ve dönemin sonunda soyut biçimlendirmenin aksine figüratif ve anlatımcı dil yeniden ortaya çıkmıştır. Bu gelişmeler ışığında Yeni-Dışavurumcu resminden bir deformasyon yöntemi olarak bahsetmek, bunun da bir soyutlama türü olduğunu ifade etmek mümkündür. Bu bağlamda küresel çapta ortaya çıkan yeni eğilimlerin ve sanatçıların üretimlerinin Alman Yeni-Dışavurumcu sanatından farklı olarak geliştiği; bunun Almanya tarihinde yaşanan veya tanık olunan yıkıcı faktörlerin yeniden ele alınmasıyla farklılaştığı söylenebilir. Bu anlamda Georg Baselitz ulusaldan evrensele değin genişleyen üretim skalasıyla tezin örnek sanatçısı olarak tercih edilmiştir.

Abstract:
This thesis follows the content guided by the key concepts forming its title. The first chapter begins with an examination aimed at understanding the relationship between abstraction and deformation in the context of Painting Art, and then focuses on the primordial examples of deformation in painting with an effort to interpret. In this context, the works produced by the selected artists using the deformation method are analyzed in terms of the subjects they address and the ideas they present. In this section, which attempts to move from general to specific, deformation and abstraction are addressed through their relationship with symbolism. In the second chapter, expressive painting from Expressionism to Neo-Expressionism is examined; the emergence of Expressionism is discussed through example works, leading to an exploration of Neo-Expressionism. The research is limited to artists who adopted Neo-Expressionism and the distinctive features in their works. The development process of Neo-Expressionism, its effects, and the artists of the period are examined in detail through example visuals.
In the third chapter, the Neo-Expressionist movement is discussed with a special focus on Georg Baselitz; the artist's biography, education, works, and series periods are scrutinized. The Neo-Expressionist artist Georg Baselitz was influenced by both cultural and social as well as political events of the 1970s and 1980s. The political, intellectual, and cultural understandings that developed during and after the 1970s also influenced his artistic approach. During this period, when Post-modernism was debated and globalization was introduced, Neo-Expressionism emerged simultaneously in different countries as an artistic need. These artists, like their predecessors in expressive painting, turned to deformation, crude forms, and preferences for figurative and stain painting. The rise of Neo-Expressionism in the 1970s owes its emergence to the works produced under the bad painting movement. Many exhibitions were organized in the 1970s, and by the end of the decade, figurative and expressive language re-emerged as opposed to abstract formation. In light of these developments, it is possible to describe Neo-Expressionist painting as a method of deformation, which can also be expressed as a form of abstraction. In this context, it can be said that the new tendencies and productions of artists that emerged globally developed differently from German Neo-Expressionist art; this differentiation is due to the re-examination of the destructive factors experienced or witnessed in German history. In this sense, Georg Baselitz, with his production scale expanding from national to universal, was chosen as the exemplary artist of the thesis.