Cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi
Determination and individualization of punishment
Yazar: IRMAK KORUCULU
Danışman: PROF. DR. VESİLE SONAY EVİK
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2021
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Bireyselleştirme = Individualization ; Ceza = Punishment ; Ceza hukuku = Criminal law ; Hapis cezası = Imprisonment ; Türk Ceza Kanunu = Turkish Penal Code ; Türk ceza hukuku = Turkish criminal law

Özet:
Çalışmamızda, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi konusu tüm yönleriyle ele alınmıştır. Çalışmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Cezanın Belirlenmesi ve Bireyselleştirilmesi başlıklı Üçüncü Bölümünde yer alan cezanın belirlenmesi (TCK m. 61), takdiri indirim nedenleri (TCK m. 62) ve mahsup (TCK m. 63) konuları ile cezanın bireyselleştirilmesi araçlarından kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi (TCK m. 50), hapis cezasının ertelenmesi (TCK m. 51) konuları açıklanmıştır.

Çalışmanın ilk bölümünde cezaya ilişkin genel bilgiler verilmiştir. Öncelikle ceza tanımına ilişkin doktrindeki farklı görüşlere yer verilmiştir. Ceza kavramına ilişkin açıklamalar yapıldıktan sonra bir cezada bulunması gereken niteliklerin neler olduğu açıklanmıştır. Cezanın belirlenmesi bakımından önem taşıyan cezanın amaçları konusuna da bu bölümde yer verilerek değerlendirmelerde bulunulmuştur. İlk bölümde son olarak cezanın türlerine yer verilmiştir. Ceza türleri yöneldikleri hukuki değerlere göre ayrım yapılarak leh ve aleyhindeki görüşlerle birlikte açıklanmıştır. 

Kanaatimizce bir yaptırımın ceza niteliği taşıması bakımından bazı unsurlara sahip olması gerekmektedir. Öncelikle; kanunda suç olarak tanımlanan fiil karşılığında ve yine kanunda o fiilin işlenmesinden önce öngörülmüş olması gerekmektedir. Cezaların şahsiliği ilkesi gereğince cezanın yalnızca suç oluşturan fiili gerçekleştiren kişi hakkında hükmedilmesi ve o kişi nezdinde infaz edilmesi gerekmektedir. Bir kişi hakkında cezaya hükmetme yetkisi, doğal hakim ilkesi gereğince, kişi suç oluşturan fiili işlemeden önce kanunla kurulan ve o suç hakkında yargılama yetkisine sahip olan yargı organına aittir. Ceza, muhakkak bir hak yoksunluğu içermelidir. Bu hak yoksunluğu kişinin özgürlüğüne yönelik olabileceği gibi onun malvarlığına yönelik de olabilir. Cezanın, önleme amaçlarını gerçekleştirebilecek şekilde hem suçu işleyen kişi hem de toplumdaki potansiyel suçlular bakımından korkutucu ve caydırıcı; suç işleyen kişi bakımından ise onu yeniden topluma kazandırabilecek nitelikte olması gerekmektedir. Önleyici amaçlar kanunda öngörülen cezanın alt ve üst sınırı ile fiilin ağırlığı ve failin kusurunu aşmamalı, fiilin ağırlığı ve failin kusuru ile orantılı olmalıdır. 

Cezanın, bazı niteliklere sahip olması gerekmektedir.  Suç ve cezada kanunilik ilkesi gereği cezaların yasama organı tarafından usulüne uygun olarak çıkarılan kanunlarda, suç oluşturan fiil işlenmeden önce öngörülmüş olması gerekmektedir. Suç ve ceza içeren kanunların belirlilik ilkesine uygun olarak kişinin gerçekleştirdiği hangi fiillerin meşru, hangilerinin suç olduğunu ve suç oluşturan bir fiili işlediğinde karşılaşacağı yaptırımın türü ve ağırlığını kanun metninden açıkça anlayabilmesi gerekmektedir. Ceza hukuku yaptırımları kişilerin hak ve özgürlüklerine en ağır müdahaleleri içerdiğinden bu yaptırımlara son çare olarak başvurulması gerekmektedir. Kişinin suçu işlemesi halinde onun hak ve özgürlüklerine en az müdahalede bulunan ceza öncelikli olarak tercih edilmelidir. Bu ceza yeterli olmayacaksa daha ağır olan ceza tercih edilmelidir. Bu anlamda cezanın işlenen fiilin ağırlığı ile failin fiili işlerken içerisinde olduğu kusur durumu ile orantılı olması gerekmektedir. Ceza belirlenirken failin kusuru ve işlediği fiilin ağırlığı kıstas alınmalıdır. Yargılamayı yapan mahkemenin bu iki ölçü birimini doğru bir şekilde ölçerek cezayı belirlemesi gerekmektedir.

Cezanın amacı konusunda mutlak teoriler, nispi teoriler ve karma teoriler ortaya çıkmıştır. Kanaatimizce cezanın amacı hususunda karma teorinin benimsenmesi gerekmektedir. Cezanın hem suçu işleyen kişi bakımından hem de toplumu oluşturan diğer kişiler bakımından suç işlemekten caydırıcı bir etkisinin olması gerekmektedir. Bir suç işlendiğinde bunun karşılıksız kalmadığını görmek hem suçu işleyen kişi bakımından hem de toplumdaki potansiyel suçlular bakımından caydırıcı bir etki gösterecektir. Cezanın infazının suç işleyen kişinin topluma yeniden kazandırılmasını sağlayacak bir nitelik de taşıması gerekmektedir. Böylece kişi sonraki hayatında suç işlemekten kaçınacak ve bu şekilde hem daha önce suç işlemiş olan kişi hem de toplum yeni suçların işlenmesinden korunmuş olacaktır. Cezanın önleyici amaçları yanında kefaret ve adalet amaçlarına da hizmet ettiğini ifade etmek gerekmektedir. Suçlu, topluma yeniden kazandırılmaya ihtiyacı olmayan bir kişi olsa ya da toplumda kimse onun bu suçu işlediğini veya cezalandırıldığını bilmese dahi yine de gerçekleştirdiği fiilin karşılığı olarak cezalandırılacaktır.

İkinci bölümde ise; cezanın belirlenmesi konusu ele alınmıştır. Bu bölümde öncelikle cezanın belirlenmesine ilişkin ilkelere yer verilmiştir. Ardından tarihten günümüze cezanın belirlenmesine ilişkin kurallar açıklanmış, bu şekilde konunun daha iyi anlaşılabilmesi hedeflenmiştir. Çalışmamızın esasını Türk ceza hukukunda cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi konusu oluşturmakta ise de kıyaslama yapılabilmesi amacıyla mukayeseli hukukta cezanın belirlenmesi sürecinin nasıl işletildiğinin anlaşılması amacıyla Amerika Birleşik Devletleri, Almanya, İngiltere ve Avusturya'daki uygulamalara ilişkin açıklamalara yer verilmiştir. Cezanın soyut ve somut belirlenmesi ayrımına bu bölümde yer verilmiştir. Soyut belirleme türlerine ilişkin açıklamalar yapıldıktan sonra kanunda sorunlu görülen düzenlemeler ve getirilen çözüm önerilerine yer verilmiştir. Cezanın soyut belirlenmesi sürecine ilişkin açıklamalar yapıldıktan sonra yargı organları tarafından yürütülen somut cezanın belirlenmesi aşamasına ilişkin açıklamalar yapılmıştır.

5237 sayılı TCK incelendiğinde soyut genel belirlemeye ilişkin bazı değişikliklerin yapılması gerektiği tespit edilmiştir. Örneğin; somut olayın özelliğine göre haksızlık içeriğinin değişebildiği nitelikli unsurlar bakımından hakimin takdir yetkisini kullanabilmesi gerekmektedir. 

Özellikle kişilere karşı suçlar bakımından, suçun nefret ve ayrımcılık saikiyle işlenmesinin tüm suçlar bakımından geçerli, daha fazla cezayı gerektiren bir nitelikli hal olarak düzenlenmesi önerilmektedir. Bu noktada nefret ve ayrımcılığın kapsamının kişilerin sahip oldukları ırk, din, dil, mezhep, cinsiyet ve cinsel yönelim özelliklerini de içerisinde barındıracak şekilde geniş değerlendirilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır. 

Bazı suçların eşe karşı işlenmesi daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hal olarak düzenlenmiş olup bu düzenlemeler isabetli olmakla birlikte yeterli değildir. Eski eş ve partnerin de bu nitelikli hal kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Kadına yönelik şiddet olaylarının eşe karşı olduğu kadar eski eş ve partnere de yöneldiği sıklıkla görülmektedir. Bu nedenle de eski eş ve partnerin de eş ile birlikte bu nitelikli haller içerisinde bulunması gerekmektedir. 

Hakimin somut cezayı, olayın özelliklerini ve failin kusurunu göz önünde bulundurarak kanunda öngörülen alt ve üst sınırlar içerisinde takdir edebilmesi cezanın bireyselleştirilebilmesi bakımından önemlidir. Ancak Türk Ceza Kanunu'nda yer alan bazı ağır suçların karşılığında öngörülen sabit cezaların (ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ve müebbet hapis cezası) bulunduğu görülmektedir. Karşılığında sabit ceza öngörülen suçlarda hakimin tapabileceği tek şey suçun oluşup oluşmadığını takdir etmektir. Bu durum da cezanın bireyselleştirilmesini engellemektedir. Bu nedenle de bu suçlarda sabit cezalar yerine alt ve üst sınırı yüksek olan basamaklı cezaların öngörülmesi gerektiği kanaatine ulaşılmıştır.

Yapılan incelemeler sonucunda neticesi sebebiyle ağırlaşan suçların cezasının da alt ve üst sınırlı olarak belirlenmesi gerektiği kanaatine ulaşılmıştır. Çünkü neticesi sebebiyle ağırlaşan suçlar çeşitli suçların unsurlarını içerisinde barındırmaktadır. Bunun yanında neticesi sebebiyle ağırlaşan suçlarda ağır neticeye kasten veya taksirle sebep olunması mümkündür. Kanunun bu hali itibariyle somut olayda cezayı belirleyecek olan hakimin, failin ağır neticeye kasten veya taksirle sebep olması arasında bir ayrım gözetebilmesi mümkün olmamaktadır. Ağır neticeye kasten sebep olunması ile taksirle sebep olunması fiilin haksızlık içeriğini etkileyeceğinden bu suçlar bakımından basamaklı cezaların öngörülmesi gerekmektedir. 

Kanunda yardım etme şekilleri; suç işlemeye teşvik, suç işleme kararını kuvvetlendirme veya fiilin işlenmesinden sonra yardım edeceğini vaat etme, suçun nasıl işleneceğine ilişkin yol gösterme, fiilin işlenmesinde kullanılan araçları sağlama ve suçun işlenmesinden önce ve işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırma şeklinde düzenlenmiştir. Görüldüğü üzere yardım etme çok farklı şekillerde ortaya çıkabilmektedir. Bu nedenle de süreli hapis cezalarında yapılacak indirim oranının cezanın yarısı olarak sabit bir biçimde öngörülmesi hakimin somut olayda yardımın şekli ve mahiyetinin haksızlık içeriğini değerlendirilmesine izin vermekten uzaktır. Kanaatimizce, indirim oranının hakimin takdir edebileceği şekilde oranlı olarak değiştirilmesi gerekmektedir.

Somut cezanın belirlenmesi, bazı aşamaların birbirini takip etmesi sonucu tamamlanmaktadır. Bu aşamalardan ilki, temel cezanın belirlenmesi aşaması olup bu aşamada TCK m. 61/1'de yedi bent halinde sayılan kriterler göz önünde bulundurularak kanunda alt ve üst sınırı gösterilen bir miktar cezanın belirlenmesi söz konusu olmaktadır. Temel ceza belirlendikten sonra olayda varsa olası kast ve bilinçli taksir hükümleri ve suçun nitelikli hallerine ilişkin hükümler uygulanacak ardından da TCK m. 61/5 kapsamında sonuç ceza belirlenecektir. Cezanın belirlenmesi bakımından önem arz eden bir husus da 2019 yılında ceza hukukumuza dahil edilen seri muhakeme usulü ve basit yargılama usulüne ilişkin açıklamalara da bu bölümde yer verilmiştir. 

Kanunda suçların karşılığında öngörülen basamaklı cezaların alt ve üst sınırları arasında geniş bir aralığın olması cezanın bireyselleştirilebilmesi bakımından hakimin elini güçlendirmekte ise de; cezaların alt ve üst sınırları arasındaki farkın çok fazla olması özellikle belirlilik ve eşitlik ilkelerine aykırı sonuçlara yol açabilecek niteliktedir. TCK'nın özel hükümleri incelendiğinde hakime cezanın belirlenmesi hususunda geniş bir takdir yetkisi verildiği görülmüştür. Hakimin takdir yetkisini doğru bir şekilde kullanıp kullanmadığının denetimi gerekçe zorunluluğu ile sağlanmaktadır. Hakimin bu geniş takdir yetkisi içerisinde fail bakımından doğru cezaya hükmedip hükmetmediğinin denetimi bakımından gerekçenin önemi büyüktür. Gerekçenin soyut ve genel sözcüklerle yapılan açıklamalarla sınırlı olmaması, yasal ve yeterli olması gerekmektedir. Gerekçede, verilen kararın hangi temele dayandırıldığının açık olarak gösterilmesi gerekmektedir. Bu şekilde bireyin kanun yolu hakkını kullanabilmesi, iddia ve savunma makamında bulunanların ileri sürmüş oldukları iddiaların gereği gibi incelenip incelenmediğini bilmesi ve verilen yargı kararlarının sebeplerinin toplum tarafından da öğrenilebilmesi sağlanmış olacaktır. 

Çalışmanın üçüncü bölümünde takdiri indirim nedenleri ile birlikte cezanın failin şahsında bireyselleştirilebilmesi bakımından önemli olan, kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi (TCK m. 50) ve hapis cezasının ertelenmesi (TCK m. 51) kurumlarına da bu bölümde yer verilmiştir. TCK m. 61 bakımından hem temel cezanın hem de sonuç cezanın belirlenmesi aşamasında göz önünde bulundurulan kıstaslar fiilin haksızlık içeriğine ilişkindir. Takdiri indirim nedenleri, TCK m 61/5'te sonuç cezanın belirlenmesinde göz önünde bulundurulacak hususlardan biri olarak düzenlenmişse de takdiri indirim nedenleri tamamen failin kişilik özelliklerine ilişkindir. Failin geçmişi, suç sonrası davranışları gibi, yargılama konusu fiilden bağımsız olarak failin kişilik özellikleri ve yaşam biçimi cezada indirim yapılabilmesi bakımından hakimin göz önünde bulundurabileceği hususlardır. Bu anlamda, fiilin cezalandırılabilmesinin şartları dışında kalan faile ilişkin unsurlar cezanın bireyselleştirilmesi aşamasında dikkate alınmaktadır. Bu nedenle de takdiri indirim nedenlerinin cezanın belirlenmesi başlığı altında ikinci bölümde değil, diğer bireyselleştirme araçları ile birlikte üçüncü bölümde incelenmesi uygun görülmüştür. 

Çalışmanın son bölümü ise; cezanın hesaplanması ve mahsup kurumlarına ayrılmıştır. Bu bölümde cezanın hesaplanması sürecine hakim olan ilkeler ve bu süreçte uyulması gereken kurallar açıklanmıştır. Öncelikle hapis cezasının ardından da para cezasının nasıl hesaplanacağı açıklanmıştır. Mahsup konusuna da bu bölümde yer verilmiştir. Mahsup kurumunun hukuki niteliği açıklandıktan sonra kişinin şahsi hürriyetini sınırlandıran hallerin neler olduğu ve bu sürelerin cezadan ne şekilde mahsup edileceği açıklanmıştır.

Abstract:
In our study, the issue of determination and individualization of punishment has been discussed in all its aspects. In the study, the topics of determination of punishment (Article 61 of Turkish Penal Code), reasons for discretionary reduction (art. 62 of  Turkish Penal Code ) and deduction (art. 63 of  Turkish Penal Code) in the Third Chapter of the Turkish Penal Code No. 5237, titled Determination and Individualization of Punishment, and the means of individualization of punishment. The issues of converting a one-term prison sentence into alternative sanctions (Article 50 of the Turkish Penal Code) and postponement of the prison sentence (Article 51 of the Turkish Penal Code) are explained.

In the first part of the study, general information about punishment is given. First of all, different views in the doctrine regarding the definition of punishment are given. After explaining the concept of punishment, it is explained what the qualities that should be in a punishment are. The purpose of the punishment, which is important for the determination of the punishment, is also included in this section and evaluations have been made. In the first part, the types of punishment are given lastly. By making a distinction according to the legal values they are directed to, the types of punishments are explained together with the opinions in favor and against them.

In our opinion, a sanction must have some elements in order to have a criminal nature. Firstly; It must be regulated in the law in return for the crime and before that crime is committed. In accordance with the principle of personality of the punishments, the punishment should be imposed only on the person who committed the crime and it should be executed on that person. In accordance with the principle of natural judge, the authority to impose a penalty on a person belongs to the judicial body established by law before the person commits a crime and has jurisdiction over that crime. Punishment must necessarily include deprivation of rights. This deprivation of rights may be directed to the freedom of the person or to his or her property. Punishment should be intimidating and deterrent to both the perpetrator and potential criminals in the community, in order to achieve prevention purposes. In addition, in terms of the person who committed the crime, it must be capable of reintegrating him into society. Preventive purposes should not exceed the lower and upper limits of the penalty stipulated in the law. In addition, the gravity of the act and the fault of the perpetrator should not exceed, it should be proportional to the gravity of the act and the fault of the perpetrator.

Punishment has certain qualities that it must have. In accordance with the principle of legality in crime and punishment, penalties must be prescribed before the act that constitutes a crime is committed in the laws duly enacted by the legislature. In accordance with the principle of certainty of laws involving crime and punishment, a person must be able to clearly understand which acts are legitimate and which are criminals. In addition, the person should be able to clearly understand the type and weight of the sanction he will face when he commits an act that constitutes a crime from the text of the law. Since criminal law sanctions involve the heaviest interventions in the rights and freedoms of individuals, these sanctions should be resorted to as a last resort. If the person commits the crime, the penalty that least interferes with his rights and freedoms should be preferred. If this penalty will not be sufficient, the heavier penalty should be preferred. In this sense, the punishment should be proportional to the gravity of the act committed and the fault situation of the perpetrator while committing the act. While determining the penalty, the fault of the perpetrator and the severity of the act should be taken as a criterion. The trial court must determine the penalty by accurately measuring these two measurement units.

Absolute theories, relative theories, and mixed theories have emerged about the purpose of punishment. In our opinion, it is necessary to adopt the mixed theory regarding the purpose of punishment. The punishment should have a deterrent effect both for the person who committed the crime and for the other people who make up the society. Seeing that when a crime is committed, it is not left unanswered will have a deterrent effect both for the person who committed the crime and for potential criminals in the society. The execution of the sentence must also have a quality that will ensure the correction of the offender. Thus, the person will avoid committing crimes in his next life, and in this way, both the person who has committed a crime before and the society will be protected from committing new crimes. It should be stated that punishment serves the purposes of atonement and justice as well as preventive purposes. Even if the criminal is a person who does not need correction, or even if no one in the society knows that he has committed this crime or is being punished, he will still be punished for his act.

In the second part; The issue of determining the penalty is discussed. In this section, first of all, the principles regarding the determination of punishment are given. Then, the rules regarding the determination of punishment from history to the present were explained, and it was aimed to better understand the subject. Although the subject of determination and individualization of punishment in Turkish criminal law constitutes the basis of our study, explanations regarding the practices in the United States, Germany, England and Austria are included in order to understand how the process of determining the punishment in comparative law is carried out in order to make comparisons. The distinction between abstract and concrete determination of punishment is given in this section. After the explanations about the abstract determination types, the problematic regulations in the penal code and the proposed solutions are given. After the explanations regarding the abstract determination of the punishment were made, explanations were made regarding the determination of the concrete punishment carried out by the judicial organs.

When the Turkish Penal Code No. 5237 is examined, it has been determined that some changes should be made regarding the abstract general determination. For example; The judge should be able to use his discretion in terms of qualified elements where the content of injustice can change according to the nature of the concrete case.

In particular, in terms of crimes against persons, we suggest that the commission of the crime with the motive of hatred and discrimination be regulated as a qualified case that is valid for all crimes and requires more punishment. At this point, it has been concluded that the scope of hatred and discrimination should be evaluated broadly, including the characteristics of race, religion, language, sect, gender and sexual orientation.

The perpetration of some crimes against the spouse is regulated as a qualified case requiring heavier punishment, and these regulations are correct. However, it is not enough. The ex-spouse and partner should also be evaluated within the scope of this qualified situation. It is frequently observed that violence against women is directed not only against the spouse, but also against the ex-wife and partner. For this reason, the former spouse and partner must be in these qualified situations together with the wife.

It is important that the judge can appreciate the concrete punishment within the lower and upper limits stipulated in the law, taking into account the characteristics of the event and the fault of the perpetrator. However, it is seen that there are fixed penalties (aggravated life imprisonment and life imprisonment) stipulated for some serious crimes in the Turkish Penal Code. The only thing that the judge can worship in crimes for which a fixed penalty is prescribed is to appreciate whether the crime has occurred. This situation prevents the individualization of punishment. For this reason, it has been concluded that cascading penalties with high upper and lower limits should be prescribed instead of fixed penalties for such crimes.

As a result of the examinations, it has been concluded that the punishment of crimes aggravated by the result should be determined as lower and upper limits. Because crimes aggravated by the result contain elements of various crimes. In addition to this, it is possible to cause serious consequences intentionally or negligently in crimes that become more serious due to the result. As of this state of the law, it is not possible for the judge, who will determine the penalty in the concrete case, to distinguish between the perpetrator causing the serious result intentionally or negligently. Since causing a serious result willfully or negligently will affect the unfairness of the act, cascading penalties should be prescribed for these crimes.

Ways of aiding in the Turkish penal code; It is regulated as encouraging to commit a crime, strengthening the decision to commit a crime or promising to help after the crime has been committed, guiding on how to commit the crime, providing the tools used in committing the crime, and facilitating the execution by helping before and during the committing of the crime. As you can see, aiding can come in many different forms. For this reason, stipulating a fixed reduction rate as half of the sentence to be made in term imprisonment is far from allowing the judge to evaluate the unfairness of the form and nature of the aiding in the concrete case. In our opinion, the discount rate should be changed proportionally as the judge can appreciate.

The determination of the concrete penalty is completed as a result of the succession of some stages. The first of these stages is the determination of the basic penalty, and at this stage, it is possible to determine a certain amount of penalty, the lower and upper limits of which are indicated in the law, taking into account the criteria listed in seven paragraphs in Article 61/1 of the Turkish Criminal Code. After the basic penalty is determined, the provisions regarding possible intent and deliberate negligence, if any, and the qualified forms of the crime will be applied, and then the final penalty will be determined within the scope of article 61/5 of the Turkish Criminal Code. An important issue in terms of determining the penalty is the explanations regarding the speedy trial process and the simplified, which were included in our criminal law in 2019, are also included in this section.

The fact that there is a wide range between the lower and upper limits of the stepped penalties stipulated in the law for crimes strengthens the judge's hand in terms of individualizing the punishment. However, the fact that the difference between the lower and upper limits of the penalties is too large can lead to results that are contrary to the principles of certainty and equality.

When the special provisions of the Turkish Penal Code are examined, it is seen that the judge is given a wide discretion in determining the penalty. The control of whether the judge uses the discretionary power correctly or not is provided by the necessity of justification. The justification is of great importance in terms of checking whether the judge has decreed the right punishment for the perpetrator within this wide discretionary power. The justification should not be limited to explanations made in abstract and general words, but should be legal and sufficient. In the justification, it is necessary to clearly show the basis on which the decision is based. In this way, it will be ensured that the individual can exercise his/her right to legal remedy, and that those in the prosecution and defense office know whether the allegations they have put forward are properly examined. In addition, it will be ensured that the reasons for the judicial decisions made in a democratic society can be learned by the society.

In the third part of the study, along with the reasons for discretionary reduction, the institutions of converting short-term imprisonment to alternative sanctions (Article 50 of the Turkish Penal Code) and postponement of the prison sentence (Article 51 of the Turkish Penal Code), which are important in terms of individualizing the punishment in the person of the perpetrator, are also included in this section. In terms of article 61 of the Turkish Penal Code, the criteria taken into account during the determination of both the basic penalty and the final penalty are related to the unfair content of the act. Although the reasons for discretionary reduction are regulated in article 61/5 of the Turkish Penal Code as one of the issues to be considered in determining the final sentence, the reasons for discretionary reduction are entirely related to the personality traits of the perpetrator. The perpetrator's background, post-criminal behavior, personality traits and lifestyle of the perpetrator are matters that the judge can consider in terms of reducing the sentence regardless of the act that is the subject of the trial. In this sense, the factors related to the perpetrator, which are outside the conditions of the punishment of the act, are taken into account at the individualization stage of the punishment. For this reason, it was deemed appropriate to examine the reasons for discretionary reduction in the third section together with other individualization tools, not in the second section under the title of determining the penalty.

The last part of the study is; Calculation of the penalty and allocated to the deduction. In this section, the principles that dominate the process of calculating the penalty and the rules to be followed in this process are explained. First of all, it is explained how the prison sentence and then the fine will be calculated. The issue of deduction is also included in this section. After explaining the legal nature of the deduction, the situations that limit the personal freedom of the person and how these periods will be deducted from the punishment are explained.