Kronik delta hepatitinde Hepatit B virusu yüzey antijeni titresi ile hepatit delta virusu replikasyon düzeyi ve inflamatuvar aktivite arasında bir ilişki var mıdır?
Is there any corelation between inflamatory activity and delta viral replication level and HBsAg level in chronic delta hepatitis?
Yazar: BİNNUR PINARBAŞI ŞİMŞEK
Danışman: PROF. DR. SABAHATTİN KAYMAKOĞLU
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Gastroenteroloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Gastroenteroloji = Gastroenterology
Dizin: Hepatit = Hepatitis ; Hepatit B = Hepatitis B ; Hepatit B antijenleri = Hepatitis B antigens ; Hepatit B virüsü = Hepatitis B virus ; Hepatit D = Hepatitis D ; Karaciğer = Liver

Özet:
Hepatit D virus infeksiyonu, bütün dünyada görülen ancak bazı ülke ve bölgelerde daha sık rastlanan ciddi seyirli bir karaciğer hastalığıdır. Hastalık hızlı progresyon göstermekte ve olguların yaklaşık %70'inde 5-10 yıl içinde siroz gelişmektedir. Mortalitesini arttıran bir başka faktör ise, HDV infeksiyonu seyrinde gelişen hepatoselüler karsinomadır. Hepatit B virus aşılama programlarının yaygınlaşması ile birlikte, ülkemizde de dünyadaki prevalansına paralel olarak azalma göstermekle birlikte, halen ciddi bir sağlık sorunu olmaya devam etmektedir.Hepatit D virusunun patogenezine ilişkin veriler de sınırlıdır. Klinik gözlemler ve bazı araştırmalar virusun immun aracılıklı hasar meydana getirdiğine ve sitopatik bir virus olmadığına işaret etmektedir. Mevcut tedavi seçenekleri çok etkin olmayıp, HDV'na karşı yeni antiviral ilaçların geliştirilme çabaları büyük bir gayretle devam etmektedir.Günümüzdeki biyokimyasal ve virolojik tanı yöntemleri ışığında hastalığın seyri hakkında kesin bir öngörüde bulunmak pek mümkün görülmemektedir. Mevcut koşullarda hastalığın ciddiyetini en iyi yansıtan parametre, karaciğer biyopsisindeki histopatolojik bulgulardır. Histopatolojik bulgular ile korele olduğu saptanan non-invaziv bir parametrenin tespiti, klinik takibi kolaylaştıracak ve antiviral tedavi uygulanan hastalarda da tedaviye cevabın değerlendirilmesine ışık tutacaktır.Bu çalışma kronik HDV infeksiyonunda kantitatif serum HDV RNA, HBsAg ve HBV DNA düzeylerinin belirlenmesi ve bu parametreler ile biyokimyasal aktivite, histolojik aktivite indeksi ve fibrozis arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi amacıyla düzenlenmiştir. Bu bağlamda 46'sı naif kronik HDV ve 87'si naif kronik HBV (33'ü HBeAg pozitif ve 54'ü HBeAg negatif) infeksiyonlu toplam 133 hasta çalışmaya alındı. Hastaların biyokimyasal ve viral göstergelerinin analiz edilmesi amacıyla kan örneği alındığı gün, karaciğer biyopsilerinin yapılmış olması koşulu arandı.Kronik HDV infeksiyonunda serum HBsAg düzeyleri ile HDV replikasyonu arasında pozitif yönde bir korelasyon saptandı. Hepatit D virus viremisi oldukça değişken olup, viremi düzeyi ile biyokimyasal aktivite arasında olduğu gibi, histolojik aktivite indeksi ve fibrozis evresi arasında da bir ilişki saptanmadı. Ayrıca, kronik HDV infeksiyonunda sirotik ve presirotik hasta gruplarında viremi düzeyi ve serum HBsAg düzeyleri benzer bulundu ve sirozu öngören başlıca parametreler; serum AST, GGT, total bilirubin yüksekliği, trombositopeni, hipoalbüminemi ve PT zamanında uzama olarak belirlendi.Kronik HDV infeksiyonlu hastalarda eşlik eden HBV DNA pozitifliğinin biyoşimik ve histopatolojik açılardan olumsuz yönde bir etki göstermediği belirlendi. Nitekim serum HBV DNA'sı negatif olan grup, değişik düzeylerde HBV viremisi eşlik eden grup ile karşılaştırıldığında, serum transaminaz düzeyleri ve histopatolojik bulgular (nekroinflamatuvar aktivite ve fibrozis) açısından bir farklılık bulunmadı.. Benzer şeklide, HBV DNA'sı pozitif olan grupta HBsAg titresi, negatif olan gruptan farksız bulundu.Serum HBsAg düzeyi açsısından HDV ve KBH (HBeAg pozitif ve negatif gruplar) grupları karşılaştırıldığında; HBeAg pozitif KBH grubunda HBsAg düzeyi kronik HBeAg negatif KBH grubundaki hastalardan anlamlı olarak daha yüksek iken, HDV infeksiyonlu hastalar ile benzer düzeylerde saptandı.Kronik B hepatitli hastalar genel olarak değerlendirildiğinde, serum HBV DNA ile HBsAg düzeyleri arasında pozitif yönde korelasyon olduğu saptandı. Ayrıca kronik HDV infeksiyonlu hastalarda kronik HBV infeksiyonlulara göre karaciğer biyopsisindeki nekroinflamatuvar aktivite ve fibrozisin daha belirgin olduğu görüldü.Kronik B hepatitli HBeAg pozitif ve negatif hastalar kendi içlerinde demografik ve biyoşimik olarak karşılaştırıldığında; HBeAg pozitif gruptaki hastaların daha genç olması dikkati çekti. Virolojik özellikler bakımından yapılan karşılaştırmada, HBeAg pozitiflerin serum HBV DNA ve HBsAg titreleri, HBeAg negatif gruptan istatistiksel anlamlı olarak yüksek bulundu. Nekroinflamasyon ve fibrozis açısından, her iki grup benzer bulundu.Sonuç olarak; kronik D hepatitinde HDV'nin viral yükü, HBsAg titresi ile paraleldir. Karaciğer biyopsisindeki histolojik aktivite ve fibrozis evresi ile ne HDV ne de HBV viremisi arasında bir ilişki bulunmadı. HBsAg titresi yükseklik bakımından sırasıyla HBeAg pozitif, delta ve HBeAg negatif hepatitliler şeklinde sıralandı. Kronik delta hepatiti kronik B hepatitine göre daha ciddi bir hastalıktır.

Abstract:
Hepatitis D virus infection is a liver disease with serious consequences. Although hepatitis D infection is seen worldwide, it is more frequent in certain countries and geophraphic regions. The disease shows rapid progression with development of cirrhosis in 70% of patients in 5 to 10 years. Development of hepatocellular carcinoma during the course of HDV infection causes an increase in mortality. In accordance with the worldwide data, hepatitis B vaccination has lead to a decrease in the prevalence of hepatitis D in our country. Yet, hepatitis D infection still remains as a serious health problem.There is limited information about the pathogenesis of chronic hepatitis D. Clinical observation and some studies have suggested that HDV brings about immune mediated injury and that HDV is not a cytopathic virus. The response with the present treatment options is not satisfactory and continuous efforts to develop new antiviral drugs for HDV are currently underway.The present biochemical and virological diagnostic tools are not sufficient to predict the course of HDV infection. Histopathological findings on liver biopsy is the best currently available modality reflecting the severity of HDV infection. Development of a non-invasive parameter showing correlation with histopathological findings will not only enable a more practical patient follow up but also results in more accurate assessment of treatment response.Our study aimed to determine the levels of quantitative HDV RNA, HBsAg and HBV DNA levels in chronic hepatitis D infection and assess the relationship of these parameters with biochemical diseases activity, histological activity index and fibrosis. Of the 133 patients enrolled in our study, 46 were chronic naive chronic hepatitis D and 87 chronic naive chronic hepatitis B (33 patients with HBeAg positive, 54 patients with HBeAg negative). All patients in the study group had undergone liver biopsy on the day their blood samples were taken for biochemical and virological studies.A positive correlation was detected between HBsAg levels and HDV replication. The viremia of hepatitis D showed a great variability. No correlation was present between the level of viremia with biochemical activity, histological activity and fibrosis stage. Comparison of viremia of HDV infection and HBsAg levels during the precirrhotic and cirrhotic period showed no difference between the two groups. Increase in AST, GGT, total bilirubin levels, thrombocytopenia, hypoalbuminemia and prolongation of PT were determined as predictors of development of cirrhosis.Our findings showed the co presence of HBV DNA positivity did not bring about negative effects on biochemical and histopathological disesae activity. Serum transaminase levels and histopathological findings (necroinflammatory activity and fibrosis) were no different in between patients with HBV DNA negative and positive. Similarly, HBsAg levels showed no significant difference between HBV DNA positive and HBV DNA negative groups.When compared to the patients with chronic hepatitis D and B (including HBeAg positive and negative groups), HBsAg levels were found to be significantly higher for HBeAg positive patients than for HBeAg negative patients, but it was similar between patients with HBeAg positive and chronic hepatitis D.Evaluation of chronic hepatitis B patients yielded a positive correlation between serum HBV DNA and HBsAg levels. In addition, it was detected that the necroinflamatory activity and fibrosis in liver biopsy were more evident in patients with HDV infection when compared to patients with chronic HBV infection.The comparison of the demographic data and biochemical parameters of HBeAg positive and HBeAg negative chronic HBV patients showed that patients with HBeAg positivity were younger. The comparison of the same group for virological featues demonstrated that HBV DNA and HBsAg titers were significantly higher in HBeAg positive patients. The two groups showed similar characteristics regarding necroinflammatory activity and fibrosis.In conclusion, we determined that viral load in HDV infection shows correlation with titers of HBsAg. Histological activity and level of fibrosis on liver biopsy is not influenced by the level of HDV or HBV viremia. HBsAg titers were highest in HBeAg positive patients followed by HDV positive patients and lowest in HBeAg negative patients. Chronic delta hepatitis is a more serious disease than chronic hepatitis B.