Yoğun bakımda yatan KOAH'lı hastalarda müzik terapinin dispne şiddeti ve yaşam bulgularına etkisi: randomize kontrollü bir çalışma
The effect of music therapy on dyspnoea severity and life findings in COPD patients hospitalised in intensive care unit: A randomised controlled study
Yazar: HAFİZE AYDEMİR
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ KAMURAN CERİT
Süleyman Demirel Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / İç Hastalıkları Hemşireliği Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Hemşirelik = Nursing

Özet:
Çalışma, 2. basamak yoğun bakım ünitesinde KOAH tanısı ile yatan hastalarda müzik terapinin dispne şiddeti ve yaşam bulguları üzerindeki etkisinin incelenmesi amacıyla randomize kontrollü çalışma olarak yapılmıştır. Bu çalışma bir ilçe devlet hastanesi 2. basamak yoğun bakım ünitesinde, 01.01.2024-19.04.2024 tarihleri arasında yatan 60 hasta ile yapılmıştır. Müzik terapi için deney grubuna (n=30) bir gün süre ile sabah saatlerinde, toplam 30 dakika kulaklık ile Hüseyni makamında enstrümantal pasif müzik dinletisi uygulanmıştır. Kontrol grubuna (n=30) hiçbir uygulama yapılmamıştır. 
Verilerin toplanması için Demografik Veri Formu, Modifiye Borg Ölçeği ve Yaşam Bulguları Kayıt Çizelgesi kullanılmıştır.  Veriler SPSS-27 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Sosyodemografik veriler için sayı ve yüzdelikler hesaplanmıştır. Deney ve kontrol grupları arasındaki farklılıkları incelemek için normal dağılan verilerde bağımsız örneklem t-testi, normal dağılmayan verilerde Mann Whitney U testi uygulanmıştır. Grup içi karşılaştırmalarda veriler normal dağılıyor ise, bağımlı değişken T-testi, normal dağılmıyor ise Wilcoxon testi uygulanmıştır. Analizler 0,05 anlamlılık düzeyinde uygulanmıştır.
Deney ve kontrol gruplarının demografik özellikleri, sağlıkla ilişkili özelliklerinin homojen olduğu tespit edilmiştir. Deney ve kontrol grubu dispne şiddeti ve yaşam bulguları açısından karşılaştırıldığında, istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. Ancak deney grubunun grup içi ön-test son-test karşılaştırmalarında hem ilk ölçüme (1. ölçüm) hem de müzik terapiden hemen önceki ölçüme göre (2. ölçüm) müzik terapi uygulandıktan sonraki ölçümlerde (3. ve 4. ölçüm) dispne şiddeti, sistolik kan basıncı ve nabız hızında azalma meydana geldiği; oksijen satürasyonunda ise artma sağlandığı bulunmuştur. Kontrol grubunda ise sadece 1. ölçüme göre 3. ve 4. ölçümlerde istatistiksel fark bulunmuştur. Sonuç olarak müzik terapinin dispne şiddeti ve yaşam bulguları üzerinde belirgin bir etkisinin olmadığı söylenebilir.  Hemşireler hastalarda dispne şiddeti, yaşam bulguları ve genel rahatlama açısından kısa süreli rahatlama sağlamak için müzik terapiyi kullanabilirler. Gelecek araştırmalarda geniş örneklem grupları ile farklı müzik türlerinin etkisi incelenebilir; farklı kontrol değişkenleri dikkate alınarak yeni çalışmalar planlanabilir. Ayrıca fizyolojik değişimlerin ve çevresel faktörlerin etkisi göz önünde bulundurulmalı; müzik terapi uygulama süresi artırılmalıdır.

Abstract:
The study was conducted as a randomized controlled study to examine the effect of music therapy on dyspnea severity and vital signs in patients diagnosed with COPD in the secondary care intensive care unit. This study was conducted with 60 patients hospitalized in the secondary level intensive care unit of a district state hospital between 01.01.2024 and 19.04.2024. For music therapy, the experimental group (n=30) was given passive instrumental music in the Hüseyni maqam with headphones for a total of 30 minutes in the morning for one day. No application was made to the control group (n = 30).
Demographic Data Form, Modified Borg Scale and Vital Signs Recording Chart were used to collect data. Data were analyzed using SPSS 27 program. Numbers and percentages were calculated for sociodemographic data. To examine the differences between the experimental and control groups, independent sample t-test was applied to normally distributed data and Mann Whitney U test was applied to non-normally distributed data. In intra-group comparisons, if the data were normally distributed, the dependent variable T-test was applied, and if it was not normally distributed, the Wilcoxon test was applied. Analyzes were applied at the 0.05 significance level.
It was determined that the demographic and health-related characteristics of the experimental and control groups were homogeneous. When the experimental and control groups were compared in terms of dyspnea severity and vital signs, no statistically significant difference was found. However, in the intra-group pre-test-post-test comparisons of the experimental group, the severity of dyspnea, systolic and systolic in the measurements after the application of music therapy (3rd and 4th measurements) compared to both the first measurement (1st measurement) and the measurement just before the music therapy (2nd measurement). There is a decrease in blood pressure and pulse rate; It was found that oxygen saturation increased. In the control group, a statistical difference was found only in the 3rd and 4th measurements compared to the 1st measurement. As a result, it can be said that music therapy had no significant effect on dyspnea severity and vital signs.  Nurses can use music therapy to provide short-term relief to patients in terms of dyspnea severity, vital signs, and general relaxation. In future research, the effects of different music genres can be examined with large sample groups; New studies can be planned by taking different control variables into account. Additionally, the effect of physiological changes and environmental factors should be taken into consideration; Music therapy application time should be increased.