Pediatrik romatoloji kliniğinde oligoartiküler juvenil idiyopatik artrit tanısı ile takip edilen hastaların prognostik değerlendirilmesi
Prognostic evaluation of patients with oligoarticular juvenile idiopathic arthritis in paediatric rheumatology clinic
Yazar: MERVE HALICI KANMAZ
Danışman: PROF. DR. BETÜL SÖZERİ
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Çocuk Romatoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Amaç:  Juvenil idiyopatik artrit (JİA) 16 yaşından önce başlayan, bir veya daha fazla eklemi tutan en az altı hafta devam eden, yumuşak doku şişliği ve efüzyonu ile ortaya çıkan, periferik eklemlerde kronik sinovitle karakterize çocukluk çağının en sık görülen romatolojik hastalığıdır.     Literatürde pediatrik oligoartiküler JİA hastalarını değerlendiren sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır. Oligoartiküler JİA'da hastaların yaklaşık yarısı hastalık başlangıcında çoğunlukla dizde monoartrit şeklinde sadece tek eklem tutulumu ile karşımıza gelir. Eklem bulguları genellikle gerileyip ciddi bir fonksiyon kaybına yol açmaz. Bu grupta temel morbidite nedeni olarak göz tutulumu eklem tutulumuna göre ön plandadır. Hastaların yaklaşık %25-30 kadarında sinsi olarak başlayan kronik ön üveit (iridosiklit) ortaya çıkmaktadır. Oligoartiküler juvenil idiyopatik artrit tanısı alan hastaların klinik özelliklerinin karşılaştırılması, alevlenme ve remisyon sıklığının belirlenmesi, olası uzun dönem etkileri ve komplikasyonların belirlenmesi, prognostik değerlendirilmesinin yapılması amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Sağlık Bilimleri Üniversitesi Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Romatoloji Kliniğinde Haziran 2016-2022 tarihleri arasında yapılan laboratuvar tetkikleri, genetik kan tetkikleri, aile öyküsü gibi incelemelerde ILAR sınıflamasına göre oligoartiküler JIA tanısı almış çocuk hastalar içerisinden tanı kriterlerine uygun 509 hasta çalışmaya dahil edildi. Veriler IBM SPSS Statistics 18 © Copyright SPSS Inc. 1989, 2010 yazılımı kullanılarak analiz edildi, istatistiksel anlamlılık düzeyi 0,05 olarak kabul edildi.  Bulgular: Hastaların 318'i (%62,5) kız, 191'i (%37,5) erkek olmak üzere toplam 518 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Çalışmamızda hastaların tanı yaşı ortalaması 8,2 ± 4,6 yıl, şikayetlerin başlangıç yaşı ortalama 7,1 ± 4,3 yıl saptandı. Hastaların 449'u (%88,2) persistan, 60'ı (%11,8) extended oligoartiküler JİA alt tipine ait bulundu. Tanı sırasında en sık tutulan eklem %52,5 ile sol diz olurken, bunu %44,2 ile sağ diz, %9 ile sağ ayak bileği, %8.4 sol ayak bileği takip etmiştir. Hastaların 155'inde  (%30,6) ek hastalık görülmüş olup en sık eşlik eden hastalık  FMF (%7,9) olarak görülmüştür. Hastalar son vizitteki aktif ve inaktif hastalık durumuna göre gruplara ayrıldığında inaktif grupta DMARD, kortikosteroid ve biyolojik ilaç kullanım oranı yüksek bulunmuş olup istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmıştır.Sonuç: JİA yıllarca aktif ve inaktif ataklar halinde seyreden kronik gidişli bir hastalıktır. Hastaların yaklaşık yarısında kalıcı remisyon gözlenmekte olup erişkin yaşta hastalığın sürdüğü hasta sayısı göz ardı edilemeyecek düzeydedir. Hastaların erken dönemde DMARD tedavisinin başlanması ve yanıt alınamayan durumlarda biyolojik tedavi denenen hastalarda remisyon oranı daha yüksek görülmüştür. Bu ilişki daha geniş kapsamlı çalışmalarla onaylanmalıdır.

Abstract:
Objective:  Juvenile idiopathic arthritis (JIA) is the most common rheumatologic disease of childhood characterized by chronic synovitis in peripheral joints with onset before the age of 16 years, involving one or more joints, persisting for at least six weeks, presenting with soft tissue swelling and effusion. There are limited number of studies evaluating pediatric oligoarticular JIA patients in the literature. Approximately half of the patients with oligoarticular JIA present with only one joint involvement at the onset of the disease, mostly monoarthritis of the knee. Joint findings usually resolve and do not lead to a serious loss of function. In this group, ocular involvement is the main cause of morbidity compared to joint involvement. Approximately 25-30% of patients develop chronic anterior uveitis (iridocyclitis) with insidious onset. The aim of this study was to compare the clinical characteristics of patients diagnosed with oligoarticular juvenile idiopathic arthritis, to determine the frequency of exacerbation and remission, to determine possible long-term effects and complications, and to make prognostic evaluation. 
 
Materials and Methods: A total of 509 pediatric patients who were diagnosed with oligoarticular JIA according to ILAR classification according to laboratory tests, genetic blood tests, family history, etc. performed in the pediatric rheumatology clinic of Health Sciences University Ümraniye Training and Research Hospital between June 2016 and 2022 were included in the study. Data were analyzed using IBM SPSS Statistics 18 © Copyright SPSS Inc. 1989, 2010 software and statistical significance level was accepted as 0,05. Results: A total of 518 patients, 318 (62.5%) female and 191 (37.5%) male, were included in the study. The mean age at diagnosis was 8.2 ± 4.6 years and the mean age at onset of symptoms was 7.1 ± 4.3 years. 449 (88.2%) patients belonged to the persistent and 60 (11.8%) to the extended oligoarticular JIA subtype. The most commonly involved joint at the time of diagnosis was the left knee with 52.5%, followed by the right knee with 44.2%, the right ankle with 9%, and the left ankle with 8.4%. 155 (30.6%) of the patients had comorbidities and the most common comorbidity was FMF (7.9%). When the patients were divided into groups according to active and inactive disease status at the last visit, the rate of DMARD, corticosteroid and biological drug use in the inactive group was found to be high and a statistically significant difference was found. Conclusion: JIA is a chronic disease with active and inactive attacks for years. Permanent remission is observed in about half of the patients, and the number of patients with persistent disease in adulthood is not negligible. The remission rate was higher in patients in whom DMARD treatment was initiated in the early period and biological therapy was tried in cases where no response was obtained. This relationship should be confirmed by more comprehensive studies.