Parkinson hastalarında ev egzersiz programının denge ve fonksiyonel kapasite üzerine etkisi
The effect of home exercise program on balance and functionalcapacity in patients with parkinson disease
Yazar: SENA TOLU
Danışman: DR. SUAT BERZEG
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Haydarpaşa Numune Eğt. ve Arş. Hastanesi / Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon = Physical Medicine and Rehabilitation

Özet:
Parkinson Hastalığı (PH), substantia nigra pars kompakta bölgesindeki dopaminerjik nöronların progresif hasarıyla seyreden ilerleyici nörodejeneratif bir hastalıktır. Hastalığı ilk olarak 1817 yılında İngiliz hekim James Parkinson tanımlamış ve "paralizi ajitans" olarak adlandırmıştır. Paralizi hareketin durmasını, ajitans ise tremoru ifade etmekteydi. Fransız doktor, Jean Marie Charcot, Hastalığın genel tanımlamasına müsküler rigidite, mikrografi, duysal değişiklikler ve birkaç başka özellik daha eklemiş ve hastalığa onu ilk olarak açıkça tarif eden hekimin adını vermiştir. Hastalık genel olarak istirahat tremoru, rigidite, akinezi/bradikinezi ve postural instabilite gibi motor semptomların yanında nöropsikiyatrik, gastrointestinal, duysal, otonomik ve uyku bozuklukları gibi non- motor semptomların da görüldüğü yavaş seyirli bir hastalıktır. PH genç erişkinlerde görülebilse de, sıklıkla yaşlı bireylerin hastalığıdır. Tüm dünyada ve populasyonlarda görülebilir. Prevalansı erkeklerde, kadınlara oranla biraz daha yüksektir. PH medikal tedavi, cerrahi uygulamalar ve rehabilitatif yaklaşımlara rağmen hastalarda fiziksel, psikolojik ve sosyal durumu etkileyen progresif özürlülüğe neden olan bir hastalıktır. PH'nın tedavisi yıllar süren uzun süreli bir maraton gibi düşünülebilir. Belirtilerden sorumlu olan dopamin hücrelerinin hasarını tamamen onaracak kesin bir tedavi henüz bulunamamış olmakla birlikte, hastalık belirtileri ilaçlarla önemli ölçüde düzeltilebilmektedir. Bugün levadopa tedavisi PH'nın semptomatik tedavisinde hala altın standardını korumaktadır. Ancak levodopa ile uzun süreli tedavi beklendiği kadar tatmin edici değildir çünkü tedavinin ilk birkaç yılı içerisinde levodopa ile ilişkili motor dalgalanmalar ve diskineziler oluşur. Bu nedenle hastalarda ileride oluşacak engelliliği önlemek ve uzun dönem fonksiyonları düzeltmek için nöroprotektif ve restoratif yeni tedavi stratejilerine odaklanılmalıdır. Seçilecek ilk ilaç hastanın yaşı, belirtilerin tipi, ağırlığı ve fonksiyonel etkilenmenin derecesi göz önüne alınarak belirlenmektedir. Halen PH tedavisinde en etkili ilaçlar beyinde eksilmiş olan dopamini yerine koyan veya onun etkisini taklit eden ya da dopaminin kimyasal yolla parçalanmasını engelleyerek etkisini arttıran preparatlardır. 
Medikal tedaviden yeterince yarar sağlanamadığı taktirde veya kullanılan ilaçların yan etkilerinden olan istem dışı hareketlerin tedavisinde seçilmiş hastalarda cerrahi tedavi uygulanabilmektedir. PH kronik ve progresif bir hastalık olması nedeniyle, ilerleyen dönemlerde sakatlığa yol açan ve hastaları günlük yaşam aktivitelerinde bağımlı hale getiren tablolar ile karşımıza çıkar. Sakatlık toplum sağlığını ilgilendiren temel bir problemdir. Sakatlık aşamasında hastalığın tanı ve medikal tedavisinin yanında rehabilitasyon da gündeme gelir. PH'da rehabilitasyonun amacı;postür ve denge bozukluğunu düzeltmek, normal eklem hareketlerini arttırmak, düzgün yürümeyi sağlayarak düşmeleri önlemek ve hastaları günlük yaşam aktivitelerinde bağımsız hale getirerek yaşam kalitesini yükseltmektir. PH rehabilitasyonunda bireysel fizyoterapi, mesleki terapi ve konuşma terapisi ile multidisipliner bir çalışma programı gereklidir. Bu hastalıkta rehabilitasyon ve fiziksel terapinin etkinliğinin araştırıldığı çalışmalarda hastaların fiziksel performansları ve günlük yaşam aktivitelerinde egzersizle düzelme sağlandığı gösterilmiştir ancak halen standart bir egzersiz protokolü mevcut değildir. Bu konuda kuşkusuz yeni çalışmalara ihtiyaç vardır. 
Bu tez çalışmasının amacı daha önce egzersiz eğitimi verilmemiş. Parkinson hastalarında ev egzersiz programının hastaların denge yetenekleri, düşme riski ve fonksiyonel kapasiteleri üzerine olan etkilerini araştırmaktır.

Abstract:
Parkinson's disease (PH) is a progressive neurodegenerative disease characterized by progressive damage of dopaminergic neurons in the substantia nigra pars compacta. The disease was first described by the British physician James Parkinson in 1817, and he called it al "paralysis agitance". Paralysis was the cessation of movement and agitance was tremor. The French doctor, Jean Marie Charcot, added muscular rigidity, micrography, sensory changes and a few other features to the general description of the disease and named the physician who first described the disease. The disease is generally a slow disease characterized by motor symptoms such as resting tremor, rigidity, akinesia / bradykinesia and postural instability, as well as non-motor symptoms such as neuropsychiatric, gastrointestinal, sensory, autonomic and sleep disorders. Although PH can be seen in young adults, it is often the disease of older individuals. It can be seen all over the world and in populations. Its prevalence is slightly higher in males than in females. PH is a disease that causes progressive disability that affects physical, psychological and social conditions in patients despite medical treatment, surgical procedures and rehabilitative approaches. The treatment of PH can be thought of as a long-term marathon that lasts for years. Although there has not yet been a definitive treatment to completely repair the damage of the dopamine cells responsible for the symptoms, the symptoms of the disease can be significantly improved with medications. Today, levadopa treatment still maintains the gold standard for symptomatic treatment of PH. However, long-term treatment with levodopa is not as satisfactory as expected because motor fluctuations and dyskinesias associated with levodopa occur within the first few years of treatment. Therefore, new neuroprotective and restorative treatment strategies should be focused on in order to prevent future disability and improve long-term function in patients. The first drug to be selected is determined by considering the patient's age, type of symptoms, severity, and degree of functional impairment. Currently, the most effective drugs in the treatment of PH are dopamine which substitutes or mimics the deficient dopamine in the brain or increases its effect by preventing the chemical breakdown of dopamine. Surgical treatment may be performed in selected patients in the treatment of involuntary movements which are one of the side effects of the medications used if medical treatment cannot be benefited sufficiently. Because PH is a chronic and progressive disease, it presents with disability in the later stages and makes patients dependent on daily living activities. Disability is a fundamental problem of public health. In addition to the diagnosis and medical treatment of the disease, rehabilitation comes into the agenda during the disability stage. The aim of rehabilitation in PD is to correct posture and balance disorder, to increase normal joint movements, to prevent falls by ensuring proper gait, and to improve the quality of life by making patients independent of daily living activities. PH rehabilitation requires individual physiotherapy, occupational therapy and speech therapy and a multidisciplinary study program. Studies on the effectiveness of rehabilitation and physical therapy in this disease have been shown to improve physical performance and daily living activities of patients with exercise, but there is currently no standard exercise protocol. There is no doubt that new studies are needed. The aim of this study  is to investigate the effects of home exercise program on balance ability, fall risk and functional capacity of patients with Parkinson's disease  who was not given exercise training before.