Kardiyak arrest ile başvuran hastaların tıbbi öykülerinin, elektrokardiyografik, biyokimyasal ve koroner anjiyografik özelliklerinin ve uygulanan tedavinin hastane içi ve uzun dönem sağ kalıma etkileri
The effects of medical histories, electrocardiographic, biochemical and coronary angiographic features and treatment on in-hospital and long-term survival of patients presenting with cardiac arrest
Yazar: UFUK AYDOĞDU
Danışman: PROF. DR. SAİT TERZİ
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Kardiyoloji = Cardiology
Dizin: Elektrokardiyografi = Electrocardiography ; Kalp durması = Heart arrest ; Koroner anjiyografi = Coronary angiography ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies ; Sağkalım = Survival

Özet:
Giriş: Hastanemiz İstanbul'da üçüncü basamak bir kardiyoloji merkezi olarak bu hasta popülasyonu için hem doğrudan başvuru hem de diğer sağlık birimlerinden ilgili hastaların sevk edildiği bir kardiyoloji kliniğidir. Bu nedenle ani kardiyak arrest hastalarının yoğun olarak toplandığı, takip ve tedavilerinin yapıldığı bir kliniktir. Tıbbi literatürde geniş çaplı çalışmaların pek yapılamadığı ani kardiyak arrest konusunda, deneyimimiz ve veri tabanımızı kullanarak, bu hastalardaki hastane içi ve uzun dönem sağ kalım oranlarını ve bunu öngördüren ve etkileyen faktörleri bulabilmeyi amaçlayarak bu çalışmayı gerçekleştirdik. Çalışmamızı ani kardiyak arrest tanısı ile hastanemize yatışı yapılıp girişimsel koroner anjiyografi uygulanan hastalar üzerine tasarladık.
Metod: Tek merkezli ve retrospektif olarak tasarladığımız çalışmaya hastanemize 2013-2020 yılları arasında kardiyak arrest tanısı ile yatışı yapılan ve girişimsel koroner anjiyografi uygulanan 171 hasta (ortalama yaş 57,6±12,8 yıl; erkek cinsiyet oranı %80,7) dahil edilmiştir. Hastane içi ortalama takip süresi 10,6±19,8 gün olup, uzun dönem ortalama takip süresi 409,7±580,4 gündür. Tüm hastalar önce hastane içi mortalite varlığına göre iki gruba ayrılmış (hastane içi mortalite görülen hastalar ve sağ olarak taburcu edilen hastalar), bundan bağımsız olarak daha sonra da tüm hastalar uzun dönemde mortalite varlığına göre iki gruba ayrılmışlardır (uzun dönem takipte mortalite görülen hastalar ve sağ olarak takip edilen hastalar). Bu gruplar arasında sağ kalıma etkili olabileceği düşünülen prediktörlerin gruplar içindeki değerleri karşılaştırılmıştır.
Bulgular: Hastane içi mortalitede, ölen ve sağ taburcu edilen hastalar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olan faktörler: Yaş (ölen grupta ortalama 60,9±11,6; sağ olan grupta 54,8±13,2; p=0,002), diyabet varlığı (ölen grupta %37, sağ olan grupta %21,1, p=0,028), kardiyak arrestin gerçekleştiği yer (hastane dışında kardiyak arrest oranı ölen grupta %54, sağ olan grupta %30; hastene içi kardiyak arrest oranı ölen grupta %46, sağ olan grupta %70; p=0,002) ve başarısız perkütan koroner girişim uygulanmasıdır (ölen grupta %16, sağ olan grupta %2,2; p=0,003). Uzun dönem mortalitede ölen ve sağ olan hastalar arasında istatistiksel anlamlı fark olan faktörler: Yaş (ölen grupta ortalama 61,1±11,4; sağ olan grupta 53,5±13,2; p<0,001), kardiyak arrestin gerçekleştiği yer (hastane dışında kardiyak arrest oranı ölen grupta %51,1; sağ olan grupta %29,9; hastene içi kardiyak arrest oranı ölen grupta %48,9; sağ olan grupta %70,1; p=0,008), başarısız perkütan koroner girişim uygulanması(ölen grupta %16, sağ olan grupta %2,2; p=0,003), CABG kararı verilmesi (ölen grupta %9,6; sağ olan grupta %1,3;
p=0,013)ve taburculuk sonrası kontrollerde düşük (<40) sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonuna sahip olunması (ölen grupta %72,7; sağ olan grupta %22,7; p=0,002) ve korunmuş (≥50) ejeksiyon fraksiyonuna sahip olunmasıdır (ölen grupta %9,1; sağ olan grupta %41,3; p=0,002). ST elevasyonunun varlığı, koroner arter hastalığı,PKG/CABG öyküsü, koroner anjiyografi sonrası medikal tedavi kararı verilmesi ve başarılı PKG uygulanması, olaydan koroner lezyonun yerleşimi ve SYNTAX-1 skorunun hastane içi ve uzun dönem mortaliteye anlamlı katkısı gösterilememiştir.Koroner arterlerinde anlamlı darlık bulunmayan ve tek damar hastalığı olanlarda hastane içi ve uzun dönem takipte mortalite, iki damar, üç damar ve sol ana koroner hastalarına kıyasla daha düşük tespit edilmiştir (p=0,012 ve p=0,001). Hastane içi ve uzun dönem mortalite oranları sırasıyla, anlamlı koroner darlığı bulunmayan hastalarda %29,4 ve %35,3; tek damar hastalarında %36,1 ve %39,3 iken, iki damar hastalarında %60 ve %70; üç damar hastalarında %50 ve %62,5; LMCA hastalarında %76,9 ve %84,6'dır.Tek damar hastaları kendi içinde, darlığın bulunduğu koroner artere göre değerlendirildiğinde ise, hastane içi ve uzun dönem takipteki mortalite oranları sırasıyla; LAD darlıklarında %30,8 ve %33,3; CX darlıklarında %33,3 ve %44,4; RCA darlıklarında %53,8 ve %53,8 bulunmuş olup, istatistiksel anlamlı fark tespit edilmemiştir (p=0,266 ve p=0,304). Tek damar hastalarının %63,9'u (n=39) LAD hastası iken %14,8'i (n=9) CX hastası, %21,3'ü (n=13) RCA hastasıdır.
Sonuç: Ani kardiyak arrestin %48,5 hastane içi ve %45 uzun dönem mortalite oranları ile çoğunlukla erkeklerde görülen ve üretken yaşlarda da görülebilen önemli bir sağlık sorunu olduğu görülmüştür. Kardiyak arrest hastalarında, ileri yaşın, diyabetin, olayın hastane dışında gelişmesinin, gerekli revaskülarizasyonun sağlanamamasının (başarısız PKG uygulanması ve CABG kararı verilmesi ancak yapılamaması), sol ana koroner hastalığı ve çok damar hastalığı olmasının, taburculuk sonrası sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunun düşük olmasının mortaliteyi artıran faktörler olduğu gösterilmiştir. Kardiyak arrestin hastane içinde gelişmesi ve korunmuş ejeksiyon fraksiyonuna sahip olunmasının da sağ kalımı artıran faktörler olduğu gösterilmiştir.

Abstract:
Background: As a tertiary cardiology center in Istanbul, our hospital is a cardiology clinic where both direct referrals and related patients from other health units are referred for this patient population. For this reason, it is a clinic where sudden cardiac arrest patients are frequently gathered, followed up and treated. We carried out this study with the aim of finding the in-hospital and long-term survival rates in these patients and the factors that predict and affect it, using our experience and our database, on sudden cardiac arrest, which is not widely studied in the medical literature. We designed our study on patients who were hospitalized with a diagnosis ofsudden cardiac arrest and underwent interventional coronary angiography.
Methods: 171 patients (mean age 57.6 ± 12.8 years; male gender ratio 80.7%) who were admitted to our hospital with a diagnosis of cardiac arrest between 2013 and 2020 and underwent invasive coronary angiography were included in the study we designed as a single center and retrospective. Mean follow-up time in hospital was 10,6±19,8 days and long-term mean follow-up was 409,7±580,4 days. All patients were first divided into two groups according to the presence of in-hospital mortality (patients with and without in-hospital mortality), and independently of this, all patients were divided into two groups according to the presence of long-term mortality (patients with and without long-term mortality). Among these groups, the values of predictors thought to be effective on survival were compared within the groups.
Results: Factors with statistically significant difference in in-hospital mortality between patients who died and were discharged alive were: Age (mean 60.9 ± 11.6 in the deceased group; 54.8 ± 13.2 in the survived group; p = 0.002), presence of diabetes ( 37% in the deceased group, 21.1% in the survived group, p = 0.028), the place where the cardiac arrest occurred (the rate of out-of-hospital cardiac arrest was 54% in the deceased group, 30% in the survived group; in-hospital cardiac arrest rate was 46% in the deceased group, in thesurvived group with 70%; p = 0.002), unsuccessful percutaneous coronary intervention (16% in the deceased group, 2.2% in the survived group; p=0.003). Factors with a statistically significant difference in long-term mortality between patients who died and who survived: Age (mean 61.1 ± 11.4 in the deceased group; 53.5 ± 13.2 in the survived group; p <0.001), location of cardiac arrest ( the rate of out-of-hospital cardiac arrest was 51.1% in the group who died; 29.9% in the survived group; in-hospital cardiac arrest rate 48.9% in the group who died; 70.1% in the survived group; p = 0.008), failed percutaneous coronary intervention ( 16% in the deceased group, 2.2% in the survived group; p = 0.003), making the CABG decision (9.6% in the deceased group; 1.3% in
the survived group; p = 0.013) and having a low (<40) left ventricular ejection fraction at follow-up (72.7% in the deceased group; 22.7% in the survived group; p = 0.002) and conserved (≥50) ejection fraction (9.1% in the deceased group; 41.3% in the survived group; p = 0.002). The presence of ST elevation, history of coronary artery disease and PCI / CABG, medical treatment decision after coronary angiography and successful PCI application, location of the culprit coronary lesion, and SYNTAX-1 score have not been shown to significantly contribute to in-hospital and long-term mortality. Patients who did not have significant stenosis in their coronary arteries and had single-vessel disease had lower mortality during in-hospital and long-term follow-up compared to patients with two vessels, three vessels and left main coronary (p = 0.012 and p = 0.001). In-hospital and long-term mortality rates were 29.4% and 35.3% in patients without significant coronary stenosis, respectively; 36.1% and 39.3% in single-vessel disease, 60% and 70% in two-vesselsdisease; 50% and 62.5% in three-vesselsdisease; It is 76.9% and 84.6% in LMCA-disease. When patients who have single-vessel disease are evaluated according to localizationof coronary artery stenosis, in-hospital and long-term mortality rates are respectively; 30.8% and 33.3% in LAD strictures; 33.3% and 44.4% in CX strictures; It was found 53.8% and 53.8% in RCA strictures, and no statistically significant difference was found (p = 0.266 and p = 0.304). While 63.9% (n = 39) of single vessel-disease patients were LAD-disease patients, 14.8% (n = 9) were CX-disease patients and 21.3% (n = 13) were RCA-disease patients.

Conclusion: Sudden cardiac arrest has been found to be an important health problem with 48.5% in-hospital and 45% long-term mortality rates, which is mostly seen in men and can be seen in reproductive ages. In cardiac arrest patients, advanced age, diabetes, out-of-hospital occurence of the event, failure to provide the necessary revascularization (unsuccessful PCI application and CABG decision but not being made), presence of left main coronary lesion or multi-vessels disease and low left ventricular ejection fraction after discharge have been shown to be factors that increase mortality. It has been shown that in-hospital occurance of cardiac arrest and having a preserved ejection fraction are also factors that increase survival.