hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Patellofemoral osteoartritte artroskopik lateral retinakular gevşetmenin etkinliği /
Yazar: OĞUZHAN ÇİMEN
Danışman: PROF. DR. DOĞAN ATLIHAN
Sağlık Bakanlığı / Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2006
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Bu çalışmaya Ocak ve Kasım 2004 tarihleri arasında artroskopik lateral retinaküler gevşetme uygulanan 35 hasta dahil edildi. Tüm hastalarda patellofemoral osteoartrit mevcuttu. Hastalar preoperatif ve postoperatif 3,6,12 ve 18. aylarda Vizüel Anolog Skala (VAS) ve The Western Ontario ve McMaster Universiteleri (WOMAC) OA indeksi ile değerlendirildi. Çalışmaya alınan hastaların 28'i kadın (%80), 7'si ise erkekti (%20). Hastaların ortalama yaşı 53,9 (39-67) idi. Hastaların hem VAS hem de WOMAC skorları postoperatif dönemde preoperatif döneme göre istatistiksel olarak anlamlı ölçüde azaldığı görüldü (p<0.05). Bu azalma postoperatif erken dönemde başlayıp 18. ayda da devam etti. Erken postoperatif dönemde 2 hastada efüzyon gelişti. Başka komplikasyon görülmedi. Sonuç olarak patellofemoral osteoartriti olan hastalarda lateral retinakular gevşetmeyle 18 aylık takipte başarılı sonuç alınmıştır. Sonuçlarımıza göre, gerek izole patellofemoral osteoartritte, gerekse patellofemoral osteoartritin baskın olduğu genel diz osteoartritinde, birinci basamak cerrahi tedavi olarak lateral retinaküler gevşetmeyi düşünmek akıllıca olabilir.

Abstract:
This study included 35 patients who underwent arthroscopic lateral retinacular release between January and November 2004. All patients had patellofemoral osteoarthritis. Patients were evaluated preoperatively and at postoperative 3, 6, 12 and 18 months with the Visual Analogue Scale (VAS) and The Western Ontario and McMaster Universities (WOMAC) OA index. Of the patients, 28 (80%) were female and 7 (20%) were male. The mean age of the patients was 53.9 (39-67). Both VAS and WOMAC scores of the patients were statistically significantly reduced in the postoperative period compared to the preoperative period (p<0.05). This decrease started in the early postoperative period and continued at the 18th month. In the early postoperative period, effusion developed in 2 patients. No other complications were observed. In conclusion, lateral retinacular release is successful in patients with patellofemoral osteoarthritis at 18-month follow-up. According to our results, in either isolated patellofemoral osteoarthritis or patellofemoral osteoarthritis-predominant general knee osteoarthritis, it may be wise to consider lateral retinacular release as a first-step surgical treatment.
Dr. Sami Ulus Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinde Eylül 2003 Aralık 2005 tarihleri arasında  gastroözefageal reflü hastalığı tanısı ile izlenen hastaların değerlendirilmesi /
Yazar: HATİCE EKE GÜNGÖR
Danışman: UZMAN FULYA G. DEMİRÇEKEN
Sağlık Bakanlığı / Ankara Dr. Sami Ulus Çocuk Sağl. ve Has. Eğt. ve Arş. Hast.
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2006
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Gastroözefageal reflü (GÖR) son yıllarda adından çok bahsedilen, çözümlenmemiş pek çok tıbbi sorundan sorumlu tutulan, çocukluk çağının sık görülen gastrointestinal sistemle ilgili önemli klinik  problemlerinden biridir.
GÖR çeşitli nedenlere bağlı olarak özefagus alt sfinkterinin geçici olarak  gevşemesi sonucu mide ve barsaktan özefagusa ağızdan alınan katı ve sıvı gıdalara ek olarak, asit, pepsin, pankreas ve safra sekresyonları ile midede bulunan gazın  hareketidir (10). Özefagusa 24 saat içinde toplam bir saate kadar olan asit reflüleri sıklıkla semptom vermez ve bu durum fizyolojik reflü olarak kabul edilir. Bunun bir hastalık olarak kabul edilmesi için haftada bir veya daha fazla pirozis ve/veya regürjitasyonun bulunması gerekir (1). Regürjitasyon ve pirozis yakınmaları olmaksızın öksürük, larenjit bulguları (ses kısıklığı ,boğazda sürekli bir şey varmış hissi, boğaz ağrısı vb), göğüs ağrısı, sıkıntı hissi, ve hışıltılı solunum (wheezing) gibi extraözofageal reflü bulguları olan olgularda özefagusta endoskopik ve/veya biopsi ile hasar saptanması ya da özefageal pH monitoriasyonda asidik reflünün tespitiyle gastroözefageal reflü hastalığından (GÖRH) söz edilir (2).
GÖRH hayatın ilk bir yılı içinde %80 oranında gerilemesine rağmen önemli morbidite ve hatta kimi zaman mortalite nedeni olarak karşımıza çıkmaktadır (3). Gastroözefageal reflü olgularının büyük bir çoğunluğunda minör reflü atakları görülmesine rağmen, bunların 1/300'ünde ciddi reflü ve reflüye bağlı komplikasyonlar meydana gelmektedir (3). Tekrarlayan kusma, öksürük, solunum sıkıntısı, hışıltı, aspirasyon pnömonisi, larenjit, substernal yanma, göğüs ağrısı, huzursuzluk, iştahsızlık, apne, ani bebek ölümü, üst gastrointestinal sistem (GİS) kanaması ve  buna bağlı demir eksikliği anemisi görülmektedir (3,4). Bu çalışmayla GÖRH nedeniyle departmanımızda değerlendirilen çocukların yakınma özellikleri, eşlik eden diğer hastalıkları, beslenme durumları, tanı yöntemleri, tedavileri ve tedavi sürelerinin incelenmesi amaçlanmıştır.

Abstract:
Multipl sklerozda transkranyal  manyetik stimülasyon sonuçları ile ekspanded dizabilite status skalası skorları arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi
Evaluation of the relationship between transcranial magnetic stimulation results and espanded disability status scale scores in multiple sclerosis
Yazar: GÜLTEN ÖZDEMİR
Danışman: DR. JALE AĞAOĞLU
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Okmeydanı Eğitim. ve Araştırma. Hastanesi / Nöroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2006
Konu: Nöroloji = Neurology

Özet:
MS'de görüntüleme yöntemleri süregelen akson-doku yıkımı ve erken nörodejenerasyonu
göstermede yetersiz kalmaktadır. Bunun için TMS gibi yeni
elektrofizyolojik çalısmalar hız kazanmıstır. Çalısmamızda MS'li hastalarda TMS ile
EDSS skoru degerlendirmesi arasında nasıl bir iliski kurulabilecegi arastırıldı.
Bu çalısmada Mc Donald's Tanı Kriterlerine göre kesin MS tanılı 85 kadın, 46
erkek toplam 131 hasta randomize olarak seçildi. 53 kontrol grubuyla karsılastırıldı.
Hasta grubu rutin nörolojik muayenesiyle degerlendirilerek EDSS skorlarına göre
gruplandırıldı. TMS degerlendirilmesinde, Medelec Synergy EMG cihazı ve magstim
200 manyetik stimulasyon cihazı kullanıldı.
Tüm MS'li hasta olgularımızda kontrol grubuna göre SMI zamanı %48.2,
kranial latansta %49.6, kranial amplitüdde %83.2 oranında anormal bulgu saptandı.
(116 olguda) %88.5 oranında en az bir parametrede anormal bulgu saptandı.
EDSS skoru 0-2 arasında olan 66 olgunun; SMI zamanında %28.8 , kranial
latansta %25.8, kranial amplütüdde %77.3 oranında anormal bulgu saptandı. EDSS
skoru 2-4 arasında olan 33 olgunun; SMI zamanında%57.6 , kranial latansta %63.6 ,
kranial amplütüdde %84.8 oranında anormal bulgu saptandı. EDSS skoru 4 ve
üzerinde olan 32 olgunun; SMI zamanında %81.2, kranial latansta %84.3, kranial
amplütüdde %93.7 oranında anormal bulgu saptandı
Piramidal tutulumu olan 80 hasta grubunda kranial latansta %62.5, SMI
zamanında %60, kranial amplitüdde %85 oranında anormal bulgu saptandı.
Piramidal tutulumu olmayan 51 hasta grubunda kranial latansta %29.4 oranında, SMI
zamanında %31.4 oranında kranial amplitüdde % 70.4 oranında, anormal bulgu
saptandı .
Bizim çalısmamızda klinik dizabilitesi olan MS hastalarında, EDSS skoruyla,
TMS'de SMI bulguları arasında pozitif korelasyon saptandı. TMS'nin ayrıca motor
yollarında etkilenmesi olmayan, klinik olarak sessiz hastalarda erken nörodejenerasyona
ve aksonal hasarlanmaya ait önemli ipuçları verebilecegi saptandı.
TMS uygulaması; nörodejeneratif ve nöroprotektif tedaviye baslama zamanı ve
tedavinin takibinde bizlere oldukça yararlı olabilecek bir yöntem gibi görünmektedir.
Bu konuda TMS ile dikkatle planlanmıs daha fazla çalısma destegine ihtiyaç
duyulmaktadır.

Abstract:
.
Pes ekinovarusun konservatif tedavisindeponseti yöntemi /
Yazar: HASAN BASRİ SEZER
Danışman: PROF. DR. ÜNAL KUZGUN
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Pes ekinovarus tedavisinde konservatif tedavinin önemi giderek artmaktadır. Ponseti
yöntemi son 10 yılda tekrar gündeme gelmiş ve büyük ilgi görmüştür. Bu çalışmada pes
ekinovarus tedavisinde Ponseti yöntemi ile tedavi sonuçlarımızın değerlendirilmiştir.
Sağlık Bakanlığı İstanbul Şişli Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi 1. Ortopedi ve
Travmatoloji Kliniğinde Ağustos 2004 ile Nisan 2007 tarihleri arasında Ponseti tekniği ile
tedavi edilen pes ekinovarus mevcut olan 26 hastanın 42 ayağı çalışmaya dahil edildi.
Hastalar her alçılama öncesinde ve sonrasında Pirani skoru ile, ilk başvuru ve son takibinde
Dimeglio skoru ile değerlendirildi. Son alçı çıkarıldıktan sonra ayak abduksiyon cihazı
kullanıldı. Bütün vakalara tenotominin genel anestezi altında yapılması dışında Ponseti
yöntemine tamamen uyularak alçılı tedavi uygulandı. Alçılama sonrasında ayak abduksiyon
cihazı kullanıldı. Bu çalışma Ponseti tedavisindeki deneyimlerimizi yansıtmaktadır.
Tedavi başlangıcında ortalama yaş 2,34 hafta (üç gün-dört ay) idi. Olguların ortalama
takip süresi 17,25 ay (7-43 ay) olarak belirlendi. 3 vakanın 6 ayağı dirençli, diğerleri idiopatik
pes ekinovarus olarak değerlendirildi. Erkek hastaların 10 tanesi (%47), kız hastaların hepsi
bilateral olgulardı. Tek taraflı tutulumu olan 9 olgunun sol, 2 olgu sağ tarafı idi. Ortalama 6,1
adet alçı ile tüm hastalarda tam düzelme sağlandı. Ayağın ön kısmının abduksiyonu
tamamlandıktan sonra tenotomi ihtiyacı olan 4 hastanın 7 ayağına (%17) tenotomi uygulandı.
Alçı öncesi total Pirani skoru ortalama 4,19'dan 0,69'a geriledi. Dimeglio Skoru 13,24'ten
4,07'e geriledi. 3 olguda ayakkabıya uyumsuzluk nedeni ile nüks gözlendi. Nüks görülen
olgular tekrar alçılama ile tedavi edildi. Olgularımızın hiçbirinde major komplikasyon
gözlenmedi ve büyük cerrahi girişim gerekmedi.
Pes ekinovarus tedavisinde gerektiği zaman minimal ek cerrahi girişimler ile
desteklenecek doğru alçılı tedavi ile mümkün oldukça konservatif kalınarak başarılı tedavi
mümkündür. Ponseti primer ve nüks hastaların tedavisinde etkin, ucuz ve tekrarlanabilir bir
yöntemdir. Ayakkabıya uyum nükslerin önlenmesi için hayatidir.

Abstract:
Sekonder amiloidoz saptanan 59 vakada klinik ve laboratuar bulgularının analizi
Analysis of clinical and laboratory findings in 59 cases with secondary amiloidosis
Yazar: KADİR GÖKHAN ATILGAN
Danışman: DOÇ. DR. ALİ RIZA ODABAŞ
Sağlık Bakanlığı / Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Nefroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Yan Dal Uzmanlık, 2007
Konu: Nefroloji = Nephrology

Özet:
Amiloidoz; protein yapıda, fibriller içeren çözünmeyen bir maddenin hücre dışı dokuda
birikimi ile kendini gösteren hastalıklara verilen genel isimdir. AA amiloid fibrillerini
oluşturan serum AA (SAA) proteini karaciğerde yapılan bir akut faz reaktanıdır. SAA yapımı
inflamasyon veya malignite gösteren olgularda artar. Kronik infeksiyonlar (romatoid artrit ve
varyantları, ankilozan spondilit, psöriatik artrit, reiiter sendromu), neoplastik hastalıklar
(Hodgkin hastalığı, makroglobulinemi, lenfoma, renal hücreli karsinom, ağır zincir hastalığı,
Castleman hastalığı) daha nadir olarak Chron, Behçet, Gaucher hastalığı ve sistemik lupus
eritematozusa sekonder amiloidoz nedeni olabilir. Ülkemizde en sık karşılaşılan amiloidoz
tipi AA-amiloidozdur. Ülkemizde AA-amiloidozun en sık nedeni Ailevi Akdeniz Ateşi (FMF)
hastalığıdır. AA- amiloidozda klinik seyir ilerleyicidir. Renal tutulum renal replasman
tedavisi gerektirecek düzeye gelir.
Çalışmamızdaki amacımız bu bilgilerden hareketle AA-amiloidoz tanısı almış hastalarımızda
klinik ve laboratuar bulgularını analiz etmek; en sık AA-amiloidoz nedeni olan Ailevi
Akdeniz Ateşi'ne bağlı AA-amiloidoz klinik ve laboratuar sonuçları ile diğer amiloidoz
nedeni hastalıklara bağlı AA-amiloidoz klinik ve laboratuar bulgularını karşılaştırmak
olacaktır.

Abstract:
Amyloidosis; It is the general name given to the diseases that are manifested by the
accumulation of an insoluble substance in protein structure, fibrillar in extracellular tissue.
Serum AA (SAA) protein, which forms AA amyloid fibrils, is an acute phase reactant made in
the liver. SAA production increases in cases with inflammation or malignancy. Chronic
infections (rheumatoid arthritis and its variants, ankylosing spondylitis, psoriatic arthritis,
reititary syndrome), neoplastic diseases (Hodgkin's disease, macroglobulinemia, lymphoma,
renal cell carcinoma, heavy chain disease, Castleman disease) more rarely Chron, Behçet,
Gaucher disease and systemic lupus may be the cause of amyloidosis secondary to
erythematosus. The most common type of amyloidosis in our country is AA-amyloidosis. The
most common cause of AA-amyloidosis in our country is Familial Mediterranean Fever
(FMF) disease. The clinical course is progressive in AA-amyloidosis. Renal involvement
reaches the level requiring renal replacement therapy.
Our aim in this study is to analyze the clinical and laboratory findings of our patients
diagnosed with AA-amyloidosis based on this information; The most common cause of AA-
amyloidosis is comparing the clinical and laboratory results of AA-amyloidosis due to
Familial Mediterranean Fever and the clinical and laboratory findings of AA-amyloidosis
related to other diseases.
Hipertansif hastalarda alkolik olmayan yağlıkaraciğer hastalığı sıklığı ve eşlik edenhastalıklar açısından tedaviye yanıtınincelenmesi /
Yazar: YASEMİN KORKUT TÜRKMEN
Danışman: DOÇ. DR. YÜKSEL ALTUNTAŞ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine

Özet:
Alkole bağlı olmayan karaciğer yağlanması (NAYKH) toplumda % 10-24 oranında
görülmektedir. Bu hastalığın, karaciğerde basit yağlanma ile başlayıp steatohepatite, fibroza
ve en son siroza kadar ilerleyebileceği günümüzde kabul edilmektedir.
Obezite, tip 2 diyabet ve dislipidemi etyolojide önemlidir. NAYKH'nın patogenezinde
pek çok faktör tespit edilmiştir. Tedavide, egzersiz ve metabolik durumun düzeltilmesi glisemi
ve hiperlipidemi kontrolü önerilir. Günümüzde NAYKH tedavisi ile ilgili sınırlı sayıda
çalışma mevcuttur. Diyet, yaşam şekli değişikliği ile kilo verilmesinin yanında antihipertansif,
antidiyabetik, dislipidemik tedavi sonrası bazı çalışmalarda kısmi histolojik düzelmenin
olduğu gösterilmiştir. Bu çalışmada, NAYKH'da ve diyet ile egzersiz ile beraber
antihipertansif, antidiyabetik, dislipidemik tedavi sonrası hepatosteatoz etkinliği
değerlendirildi.
Çalışma kapsamına Şişli Etfal Hastanesi Hipertansiyon polikliniğine başvuran ve en az
6 aydan beri karaciğer enzim düzeylerinde (aminotransferazlarda) yükseklik bulunan, viral ve
otoimmun göstergeleri negatif ve yapılan karaciğer ultrasonografisinde yağlanma tespit edilen
34
141 hasta alındı. Hastalara hastalıklarına yönelik medikal tedavileri yanında diyet ve egzersiz
yaklaşık 12 ay süre ile verildi. Hastalar belirli periyotlarda polikliniğimizce izlendi. Başlangıç
ve son kontrol değerlendirmelerindeki batın USG'lerinde karaciğerdeki yağlanma dereceleri
tedavi öncesi ve sonrası karşılaştırıldı. Çalışmaya alınan, 141 hastanın yaş ortalaması 54,1
±11,0 yıl idi. Hastaların 93'ü (% 66) kadın, 48'i (% 34) erkek idi. Araştırılan gruptaki
hastaların % 24,8'inde diyabetes mellitus ve % 7'sinde kardiyovasküler hastalık eşlik
ediyordu.
Hastaların tedaviye yanıt oranları, batın USG'lerinde karaciğerdeki yağlanma
dereceleri düzeylerine ve laboratuvar verilerine bakılarak değerlendirildi.
Sonuç olarak, diyet ile egzersiz tedavisi NAYKH'lığı olan hastalarda antidiyabetik,
dislipidemik, antihipertansif tedaviden farklı değildir, yanıt oranları istatistiksel olarak anlamlı
olmamaktadır. Antidiyabetik, dislipidemik, antihipertansif tedavileri arasında da fark
görülmemektedir. Hastalarda kan basıncı, dislipidemi, diyabet kontrolü sağlanmasına rağmen
bu durumun NAYKH kontrolünde yeterli olmaması nedeniyle farklı etyolojik faktörlerde
araştırılmalı ve bu sebeplere yönelik yeni tedavi stratejileri geliştirilmelidir.

Abstract:
Framingham risk skorlama sistemine göre düşük ve yüksek riskli dislipidemik hastalarda lipoprotein(a)' nın risk faktörü olarak değeri ve majör risk faktörleriyle ilişkisi
The value of lipoprotein(a) as a risk factor and its association with major risk factors in high and low-risk dyslipidemic patients according to framingham risk scoring
Yazar: BETÜL EKİZ BİLİR
Danışman: UZMAN DURMUŞ ŞENDAĞ
Sağlık Bakanlığı / SSK İstanbul Göztepe Eğitim Hastanesi / Dahiliye Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases

Özet:
Lp(a)'nın koroner kalp  hastalığı  için  güçlü, bağımsız bir öngörücü  olduğunu öne  sürençalışmalara karşılık, böyle bir ilişki olmadığını savunan pek çok çalışma sonucu da bulunmaktadır.Lp(a)'nın   Framingham   risk   skorlama   sistemine   göre   bir   risk   faktörü   olarak   kabul   edilipedilemeyeceğini sorguladığımız bu çalışmada, Lp(a) düzeyi   ile Framingham risk grubu arasındaistatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptayamadık. Lipoprotein (a) düzeyi ile trigliseritler arasındaistatistiksel olarak anlamlı pozitif bir ilişki saptanmasına rağmen,   yaş, cinsiyet, sigara kullanımı,HT, DM varlığı, total kolesterol, HDL kolesterol ve  LDL ile Lp(a) yüksekliği arasında anlamlı birilişki bulunamamıştır

Abstract:
While there are some studies suggesting that Lp(a) is a strong and independent predictor of coronary heart disease, some other studies conclude that there is not present such a relationship between these parameters. In our study that we interrogated the predictive value of Lp(a) as a risk factor according to the Framingham risk scoring system, there is not a statistically significant relationship between the Lp(a) level and Framingham risk group. Although there is a statistically significant positive relationship between TG levels and high levels of Lp(a),  there is not such a relationship between Lp(a)'s high levels and other parameters such as age, sex, smoking status, HT, DM, total cholesterol, HDL cholesterol and LDL cholesterol.
Tekrarlayan öne omuz çıkıklarında modifiye bristow ameliyatı sonuçlarımız /
Yazar: HASAN GÖÇER
Danışman: PROF. DR. MÜCAHİT GÖRGEÇ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Sağlık Bakanlığı Haseki Eğitim Araştırma Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'nde Şubat 2000 - Kasım 2005 tarihlerinde rekürren omuz çıkığı nedeniyle 32 hastanın 22'sine modifiye Bristow Tekniği uygulanmış olup, bu çalışmaya son kontrolleri yapılan 19 hastayı değerlendirmeyi amaçladık.
Hastaların  17'si erkek, 2'si kadın idi. operasyon esnasındaki ortalama yaş 24.52 (17-46), ortalama takip süresi 34 ay (24-75 ay). 
En az üç defa çıkık oluşan semptomatik ve klinik şikayeti olan hastalar opere edildi. çıkık sayısı ortalama 9.94 (4-20).
hastaların ortalam dış rotasyon kaybı 25, iç rotasyon kaybı 8.68, abduksiyon kaybı 22 derece olarak saptandı.
Rowe skorlama sistemi kullanılarak stabilite, hareket açıklığı, fonksiyon kapasitesini değerlendirdik. Vakalarımızın  16 (%84.2) çok iyi ve iyi, 2'si(%10.52) orta, 1(%5.26) kötü olarak değerlendirildi.
Her tedavi protokolünde  olduğu gibi patolojinin oluşmasındaki sebepler ve cerrahın uyguladığı travma sebebiyle bir takım komplikasyonlar kaçınılmazdır. bu komplikasyonların tedavi sonrasında hastanın günlük yaşam aktivitesini engellemeyecek düzeyde olması amaçlanmalıdır. Sonuç; tekrarlayan omuz çıkıklarında bir çok cerrahi teknik olmakla birlikte cerrahın tecrübe ve deneyimi, uyguladığı tekniğin kurallarına uyması, iyi bir rehabilitasyonla başarılı sonuç elde edilebilir.

Abstract:
The Ministry of Health Haseki Training and Research Hospital for Orthopedics and Traumatology Clinic in February 2000 - November 2005 because of shoulder dislocation recurrent in modified to 22 of the 32 patients were performed by Bristow technique , the aim of this study made final checks of the 19 patients evaluated.
And 17 patients were male, 2 were female. The mean age at operation 24.52  years (17-46) and the mean follow-up period was 34 months (24-75 months).
At least three times with symptomatic and clinical complaint of the patients were operated dislocation. The average number of dislocation 9.94 (4-20).
Average loss of external rotation of 25, loss of internal rotation of 8.68, loss of abduction was found to be 22 degrees.
Using the Rowe scoring system, stability, range of motion, we evaluated the function capacity. 16 of our cases (84.2%) very well and good, 2 (10.52%), and 1 (5.26%) were assessed as bad.
Each treatment causes a number of complications due to trauma in the formation of the pathology as well as the protocol and surgeon inevitably follow. After treatment of these complications to interfere with the patient's daily activities should be aimed not at the level. 
Result; Although the surgeon's experience and knowledge of many surgical techniques in recurrent shoulder dislocation, to comply with the technical rules that apply, successful results can
İn vitro fertilizasyon sonrası doğan çoçuklarda astım ve diğer allerjik hastalıkların görülme sıklığı
Frequency of asthma and other allergic diseases in children born after in vitro fertilization
Yazar: SEMA AYLAN GELEN
Danışman: PROF. DR. FEYZULLAH ÇETİNKYA
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Çocuk Hematolojisi Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Hematoloji = Hematology ; Çocukluk dönemi = Childhood

Özet:
Bu çalışmada uluslararası kabul gören International Study of Asthma and
Allergies in Childhood (ISAAC) anketleri kullanılarak IVF uygulaması sonucunda
doğan çocuklarda astım ve allerjik hastalıkların prevalansı araştırılmış ve kontrol grubu
olarak sağlık personellerinin çocukları ile karşılaştırılmıştır.
 Çalışmaya 158 IVF uygulaması sonucu doğan olgu ve 102 kontrol grubu
alınmıştır. Anketler ailelerin sözlü onayı alınarak doldurulmuştur.
 IVF sonucu doğan çocukların %19'unda, kontrol grubunun ise % 17,6'sında
vizing saptanmıştır (p>0.05). Son bir yılda vizing IVF grubunun %13,3'ünde, kontrol
grubunun %8,8'inde bildirilmiştir (p>0.05). Herhangi bir astım ilacı kullanımı, akut
vizing nedeniyle acil servise başvurma ve doktor tanılı astma prevalansı açısından IVF
sonucu doğan çocuklar ile kontrol grubu arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır
(p>0.05). Gruplar arasında allerjik rinit ve atopik dermatit prevalansı yönünde de
anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0.05).
 Sonuç olarak astım, allerjik rinit ve atopik dermatit sıklığı IVF uygulaması
sonucu doğan çocuklarda spontan gebelik sonrası doğan çocuklarla aynı bulunmuştur.

Abstract:
In this study, questionaires of International Study of Asthma and Allergies in
Childhood (ISAAC) which are accepted worldwide are used, and prevalence of asthma
and allergic diseases in children born after IVF pregnancies is investigated and compared
with the control group of children of healthcare providers.
 158 children born after IVF pregnancies and 102 children in control group are
included to the study. Questionaires are filled after the oral consent of the families had
been taken.
 Wheesing has been observed in 19% of the children born after the IVF
pregnancies and 17,6% of the control group (p>0.05). No significant difference in use of
any anti-asthmatic agent, admission to emergency with the complaint of wheesing or
asthma prevalence diagnosed by clinicians between the children achieved by IVF
pregnancies and the control group (p>0.05). Furthermore, there is no significant
difference in the prevalence of allergic rhinitis and atopic dermatitis between the two
groups (p>0.05).
 In conclusion prevalence of asthma, allergic rhinitis and atopic dermatitis is
found to be the same in the children born after IVF pregnancies and spontaneous
pregnancies.