Bankacılık kanunu'nun 160'ıncı maddesinde ve Türk Ceza Kanunu'nun 247'nci maddelerinde yer alan zimmet suçu
Debit crime according to article 160 in banking code and article 247 in Turkish Criminal Code
Yazar: ÇAĞATAY UYGUN
Danışman: PROF. DR. YENER ÜNVER
Yeditepe Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Hukuk Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2019
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Bankacılık = Banking ; Bankalar Kanunu = Banking Law ; Kamu personeli = Public personnel ; Suç = Crime ; Türk Ceza Hukuku = Turkish criminal law ; Türk Ceza Kanunu = Turkish Penal Code ; Zimmet = Embezzlement

Özet:
Kamu malları aleyhine işlenen bir suç türü olan Zimmet suçu, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 247 ila 249'uncu maddelerinde hükme bağlanmıştır. Aslında Zimmet suçu, bir tür görevi kötüye kullanmadır. Zira görevi kötüye kullanma kişinin devlet memuru olması sebebiyle sahip olduğu nüfuzu kötüye kullanarak işlediği suç olup, zimmet suçunda kişiye görevi nedeniyle teslim edilen malların kötüye kullanılması ayrı bir suç olarak düzenlenmiştir.   Bu nedenle görevi kötüye kullanma suçunun özel bir görünümüdür. Bu suçun faili, kanunda özel olarak tanımlanmış olup, kamu alanında çalışan kamu görevlisi suçun failidir. Zimmet, özgü bir suç olduğundan, kamu görevlisi olmayanların suça iştiraki mümkündür. Türk Ceza Kanunu'nun 247'inci maddesine göre Zimmet Suçunun, maddi unsuru, "kamu görevlisinin zilyetliğindeki veya koruma ve gözetimi altındaki malı kendisinin veya başkasının zimmetine geçirmesidir", manevi unsuru ise, genel olarak kasttır.
Bankacılık Hukuku alanında zimmet suçunda, ilk başlarda devlet bankaları hariç bankaların, özel hukuk tüzel kişisi olmalarına karşın ekonominin temel yapı taşlarından olmaları ve halkın mevduatını toplamaları nedeniyle bankaların mal varlıklarının da kamu yararı amacıyla korunması kabul edilmiştir. Bu nedenle 5411 Sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160'ıncı maddesinde banka çalışanlarının, bankanın ve mevduat sahiplerinin zararına olacak şekilde zimmete para geçirilmesini suç olarak düzenlemiş bulunmaktadır. Bankacılık Kanunu'nu kapsamında düzenlenmiş olan bu suç mahsus bir suç olup daha önceleri emniyeti suiistimal suçunu teşkil etmekte iken 4389 sayılı Bankalar Kanunu'ndan başlayarak konunun önemi nedeniyle ayrı bir suç olarak düzenlenmiştir. Ancak bugün devlet bankalarının çalışanları emekli sandığına tabi olmayıp özel banklarda çalışanlarla aynı statüde olduklarından artık emniyeti suiistimal suçundan değil 5411 sayılı Bankacılık Kanunu kapsamında bankacılık zimmetinden sorumlu bulunmaktadırlar.
Zimmet Suçu, kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyişi aleyhine işlenen suçlardan olup, Bankacılık Zimmeti ise daha genel anlamda toplumsal alanı etkileyen ekonomik suçlardandır Zimmet Suçu olarak TCK. ve Bankacılık Kanunu kapsamında düzenlenen bu iki suçun ortak özellikleri yanında, doğrudan kamu mallarını koruma amacı güden genel zimmet suçu yanında kamu yararı gereğince, banka ve mevduat sahiplerinin mal varlığını koruma amacı güden Bankacılık alanındaki zimmet suçunun ayrımı bu incelemenin konusunu teşkil etmektedir.

Abstract:
Debit crime, a type of offense committed against public goods, is adjudicated in the Turkish Criminal Law, numbered 5237, articles between 247-249. In fact, debit is a crime, a kind of abusing duty. For this reason, it is a criminal offense for the abuser to abuse his influence because he is a special aspect of the crime of abuse and abuse of goods that have been handed over because of the misdemeanor charge was committed as a separate offense. For this reason, this crime is a special aspect of the offense of abuse The perpetrator of the criminal offense, which is specially defined in  law and works in the public domain. Because embezzlement is a committed crime, it is possible for a non-public officer to participate in this crime. According to article 247 Turkish Criminal Code, objective elements of the offense  of Debit Penalty is "the property of the public officer in possession or under the protection and supervision of the embezzlement of the person himself or someone else", and the subjective element of the offense is the general intent.
In the field of Banking Law, it was initially accepted that the banks, other than the state banks, are private legal entities, but because of the main constituent of the economy and the deposits of the people, the assets of the banks are also protected for public purposes. For this reason, in Article 160 of the Banking Law No. 5411, it is a criminal offense that bank employees, bankers and deposit owners will be subjected to embezzlement at the expense of their owners. This crime is regulated under the Banking Law as a specified crime. This crime was constituted as a crime of abuse of security and it was regulated as a separate offense because of its importance starting from the Banking Law No. 4389. However, since the employees of state banks are not subject to retirement and they are in the same status as those employed in private banks, they are no longer responsible for embezzlement but are responsible for the banking under the Banking Law No. 5411.
Embezzlement offense is from crimes committed against the credibility and functioning of the public administration however Banking embezzlement offense is an economic crime affecting the social area in a more general sense. In addition to the common characteristics of these two crimes organized under the Penal Code and the Banking Law, protection of public goods is aimed at general embezzlement, and protection of the assets of banks and deposit owners in accordance with the public good is constitutional issue of separation of embezzlement crime in the field of banking is the theme of the thesis.