hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Baş ve boyun tümörlerinin eksternal radyoterapisinde simülasyon ve alan filmlerinden set-up hatalarının ölçülmesi
Measuring set-up errors from the simulation and portal films in external radiotherapy of head and neck tumors
Yazar: RASİM MERAL
Danışman: DOÇ. DR. MUSA ALTUN
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Radyasyon Onkolojisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1996
Konu: Radyoloji ve Nükleer Tıp = Radiology and Nuclear Medicine
Dizin: Bilgisayar destekli benzetim = Computer aided simulation ; Kafa ve boyun neoplazmları = Head and neck neoplasms ; Radyoterapi = Radiotherapy

Özet:
ÖZET Bu çalışmanın amacı kişiye özel bloklarla tedaviye alman baş ve boyun tümörlü hastaların radyoterapi süresince tedavi alanlarında ortaya çıkan değişikliklerin saptanmasıydı. Onbeş nazofarenks karsinomlu hastanın 30 karşılıklı paralel yan alanındaki değişiklikler, simülasyon ve alan filmleri ile saptanarak kullanılan ımmobilizasyon ve kişiye özel blok hazırlama tekniğinin hata payları iki parametre üzerinden hesaplandı, immobilizasyonda tedavinin simülatörden tedavi makinesine taşınması sırasında ortaya çıkan sistematik hata payı, tedavinin tekrarlanması sırasında olan raslantısal hata payı ve ikisini birlikte yansıtan toplam belirsizlik hesaplandı. Tedavi alanlarında simülasyondan tedaviye ortaya çıkan değişiklik, tedaviden tedaviye ortaya çıkan değişiklikten daha büyüktü (sırasıyla 0.48cm ve 0.42cm). Sistematik hata simülasyon filmi, 1. alan filmi ile karşılaştırılarak hesaplandığında daha yüksek bulundu (0.6 cm). Birinci alan filminde saptanan önemli hatalar düzeltilmeden tedaviye başlanmaması nedeniyle S.H.'nin bu şekilde hesaplanmasının gerçeğe daha yakın sonuç vereceği düşünüldü. Tedavinin tümünde tedavi alanlarındaki toplam belirsizlik 0.66 cm'ydi. Tedavi alanlarının %80'inde arkaya ve kaudale doğru kayma saptanması uyguladığımız immobihzasyon tekniğinin zayıf yönünün köpükten yapılan standart ense ve baş yastıkları olabileceğini düşündürüyordu.Bu sonuçlara göre, kişiye özel blokla tedaviye alınan baş ve boyun tümörlü hastaların, hesaplanan immobilizasyon hataları nedeniyle, planlanan hedef hacimlerinin, klinik hedef hacimlerinden 0.66 cm daha geniş olması gerektiğini, köpük yerine, ense ve baş yastığı yapımında deforme olmayacak malzeme kullanılmasını ve kişiye özel blokların üzerine monte edildiği perpleks plakaların sık sık kontrol edilmesi gerektiğini düşünüyor, sistematik hatanın simülasyon filmi ile 1. alan filmi karşılaştırılarak ölçülmesini öneriyoruz.

Abstract:
Mesane otoaugmentasyonu yapılan bir tavşan modelinde üroepitelin değişik flepler ile desteklenmesi ve sonuçları
The Results of coverage of autoaugmented bladder wall by various flaps in a rabbit model
Yazar: MEHMET ELİÇEVİK
Danışman: PROF.DR. CENK BÜYÜKÜNAL
İstanbul Üniversitesi / Cerrahpaşa Tıp Fakültesi / Çocuk Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1996
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Cerrahi flepler = Surgical flaps ; Divertikulum = Diverticulum ; Mesane = Urinary bladder

Özet:
ÖZET Yirmi tavşan dört ayrı gruba ayrıldı, ilk grupta yalnız mesane otoaugmentasyonu yapıldı. Diğer gruplarda bu işleme ek olarak oluşturulan divertikülün üzerine RAMF, RSMEC ve SMEC getirildi. Preop ve P07, P021, PO30, PO50'de sistometri yapıldı. Kap, Komp, BIP ve LPP değerleri bulundu. Preop ve PO50'de İVP ve VCUG çekildi. Tavşanlar PO50"de sakrifiye edilerek mesane histopatolojik açıdan değerlendirildi. Sistometri sonuçları istatiksel olarak değerlendirildi. Tüm gruplarda mesane otoaugmentasyonu işlemi ile anlamlı bir mesane kapasite artışı sağlandı. Ancak geç dönemde divertikül üzerinde gelişen fibrozis sonucu mesane kapasitesinin azaldığı bulundu. Bu durum RSMEC ve SMEC ile üroepitel desteklendiğinde önlendi. Kapasite ve kompliyansa olan etkinliği açısından en uygun destek dokusu olarak SMEC bulundu. RAMF divertikülde fibrozis yaratarak mesane kapasitesini azalttı ve mesanenin kompliyansını bozdu. Sonuçta, mesane otoaugmentasyonu sonrası oluşturulan divertikül mutlaka bir destek dokusu ile kuvvetlendirilmelidir. Çalışmamızın sonuçlarına göre en uygun destek dokusu SMEC'dir. 25

Abstract:
Akciğer karsinomu beyin metastazında prognostik faktörler ve radyoterapi /
Yazar: ESRA KAYTAN
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1996
Konu: Onkoloji = Oncology ; Radyoloji ve Nükleer Tıp = Radiology and Nuclear Medicine
Dizin: Akciğer neoplazmları = Lung neoplasms ; Beyin = Brain ; Neoplazm metastazları = Neoplasm metastasis ; Prognoz = Prognosis ; Radyoterapi = Radiotherapy

Özet:
SONUÇ-ÖZET Mayıs 1995-mayıs 1996 arasında İÜ. Onkoloji Enstitüsünde akciğer karsinomlu beyin metastazlı hastalarda prospektif randomize faz III bir çalışma yapılmıştır. Kırkbeş hastayı içeren çalışmada hastalar üç RT şemasına göre randomize edilerek kranyal RT'ye alınmışlardır. Buna göre 15 hastaya toplam iki haftada 10fr'da 30 Gy, 15 hastaya bir haftada 5fr'da 20 Gy, 15 hastaya üç haftada 15fr'da 40 Gy RT yapılmıştır. Gruplar arasında lokal kontrol ve sağkalım açısından anlamlı fark bulunmamıştır. Prognostik faktörlerin değerlendirilmesinde nörolojik fonksiyonel sınıflamanın ve LDH değerinin sağkalımı etkilediği, hıstopatoloji, beyin metastazının saptanma tarihi, metastaz saptandığında akciğerin durumu, tek veya multipl metastaz olması ve uygulanan RT şemalarının sağkalım üzerinde anlamlı etkisinin olmadığı ortaya konulmuştur.

Abstract:
Yaşlanmaya bağlı yazı ve imza değişiklikleri
Writing and signature changes due toaging
Yazar: NEVZAT ALKAN
Danışman: DOÇ.DR. ŞEBNEM KORUR FİNCANCI
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Adli Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1996
Konu: Adli Tıp = Forensic Medicine
Dizin: Yazı = Writing ; Yaşlanma = Aging

Özet:
ÖZET Öğrenmenin ilk yıllarındaki acemice hareketler sonucu oluşan yazı zamanla gelişime ve değişime uğrar ve yazmak zorlu ve çok dikkat gerektiren bir iş olmaktan çıkarak, daha hızlı ve otomatik bir hal alır. Yazının en fazla değişime uğradığı ikinci dönem ise yaşlılık dönemidir. Bu konudaki donanımı arttırmak ve yaşlıların yazı ve imza değişikliklerinin özelliklerini daha iyi ortaya koyabilmek amacıyla yapılan bu çalışmada yaşlı gruptan alman yazı ve imza örnekleri, kontrol grubu olarak seçilen gençlerden alınan örneklerle karşılaştırılarak, yaş ile oluşan yazı ve imza değişikliği kriterlerinin belirlenmesi için kullanılabilecek parametreler araştırılmıştır. Yaşlı grup ile genç grubun yazılan arasında belirgin farklılıklar bulunmuştur. Genel değerlendirmede yaşlı grup ile genç grup arasında gözlenen en önemli istatistiksel farklılıklar yazı..hızındaki azalma (p<0.01), harfler arası mesafenin uzaması (p<0.0001), okunakhlıkta bozulma (p<0.0001), yazı ve imza boyutunda artma (p<0.01) şeklinde yaşla ortaya çıkan değişikliklerdir. Adli Tıp uygulamasında yazı hızının azalması, harfler arası mesafenin uzaması gibi özellikler taklit yazı ve imzalar yönünden kuşku oluşmasma neden olan değişikliklerdir. Adli doküman incelemesi sırasında bu tür kuşkulan açıklığa kavuşturabilmek için yazı ve imza sahibinin yaşının bilinmesi ve yaşa bağlı oluşacak yazı değişikliklerinin göz önünde bulundurulması önem taşımaktadır. Adli doküman incelemesinde ciddi hatalara yol açabilecek yaşa bağlı yazı değişiklikleri ancak inceleme sırasında genellikle önemli bir veri olarak kullanılmayan yaşın da dikkate alınmasıyla çözümlenebilir. Adü doküman incelemesi de yalnız dokümanın incelenmesiyle sınırlandınlmayıp tüm adli olguların değerlendirilmesinde olduğu gibi bir bütün olarak ele alındığında ve tıbbi öyküsüyle birlikte değerlendirildiğinde bilirkişi olarak daha doğru, nesnel ve nitelikli hizmet sunulmasıyla yargının daha hızlı ve etkin olarak oluşması sağlanacak ve bunun neticesinde toplumda güvenli yaşam kalitesi arttınlabilecektir. 46

Abstract:
Degusint sistemle hazırlanan metal kuronların tam döküm metal kuronlarla laboratuvar uygulamaları açısından karşılaştırılması
A Comparison of the Degusint system crowns and the complete cast crowns according to laboratory applications
Yazar: BİRSEN EROL
Danışman: PROF. DR. ERDAL POYRAZOĞLU
İstanbul Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Protetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 1996
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Kronlar = Crowns ; Metal seramik alaşımları = Metal ceramic alloys

Özet:
Kıymetli ve kıymetsiz metal alaşımından hazırlanmış tam döküm metal kuronlar ile Degusint sistem kuronların kenar uyumları incelenmiş ve elde edilen kuronların kesit yüzeyleri ile mikro sertlikleri değerlendirilmiştir. Kuronlar, basamaklı ve şevli kenar bitim şekli içeren standardize edilmiş Ivorine dişler üzerinde hazırlandıktan sonra çinko fosfat simam ile Ivorine dişler üzerine simante edilmiştir. Simante edilen kuronlar polyester içerisine gömülerek bucco-lingual ve mesio-distal yönde kesitleri alınmıştır. Kenar uyumunun değerlendirilmesinde, kenar aralığı ve mutlak kenar uyumsuzuğu ölçümleri kullanılmıştır. Kenar aralığı ve mutlak kenar uyumsuzluk ölçümleri kıymetsiz metal alaşımları için maksimum değerler gösterirken, altın alaşımından hazırlanan tam döküm metal kuronlar ile Degusint sistem kuronlar arasında istatistiksel anlamlılık gözlenmemiştir. Degusint sistem kuronların kesit yüzeyi incelemelerinde döküm yöntemiyle hazırlanan kuronlara oranla daha fazla porozite içerdiği ve en düşük sertlik değerine sahip olduğu görülmüştür.

Abstract:
Marginal fit of complete cast crowns made from gold and base metal alloys and Degusint system crowns were investigated. The metallographic ground section and microhardness of all the crowns were evaluated. The crowns were constructed on standardized Ivorine teeth having shoulder and chamfer margin designs and cemented with zinc phosphate cement to their respective master dies. The cemented crowns were than embedded in polyester. They were sectioned buccolingually and mesiodistally. The marginal gap and the absolute marginal discreapancy were examined. The maximum absolute marginal discreapancy and marginal gap values were evaluated in base metal alloys, no significant difference were observed between the gold alloy and Degusint system crowns. The examination of sectioned surfaces indicated that Degusint system crowns showed less microhardness and more porosity than the gold and base metal alloy complete cast crowns.
Monoklonal antikor üreten hücrelere antibiyotiklerin etkisinin incelenmesi /
Yazar: ÖZLEM DEMİR
Danışman: PROF. DR. DEMİR TİRYAKİ
İstanbul Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Biyofizik Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 1996
Konu: Biyofizik = Biophysics
Dizin: Antibiyotikler = Antibiotics ; Antikorlar-monoklonal = Antibodies-monoclonal ; Hücreler = Cells

Özet:
Bu çalışmada penısılın G-K· tuzu. amoksısılın, ampisilin. az.idosilin. azitromısın. sefazolin. sefadizım. gentamisın sulfat, ofloksasin, siprofloksazin gibi antibıyotiklerın insan serum albuminine karşı monoklonal antikor üreten 1 G2 hücre kültür sisteminde antıkor sentezıne etkileri incelendi. Bu amaçla 1 G2 hücreleri, her bir antibiyotik için belirlenmiş minimum 
inhibisyon konsantrasyonunun (MIC) 5, 1 O, 25, 50 katı antibiyotiklere maruz bırakılarak, belirli zaman aralıklarında (8, 16, 24 saat) hücre kültür üst sıvıları alındı ve bu kültür üst sıvılarındaki antikor derişimi EUSA yöntemiyle belirlendi. 
Kullanılan antibiyotiklerden ofloksazin ve siprofloksazin,n antikor 
deriş iminde azalmaya, azidosilin ve azitromisinin MIC değerinin 1 O katı konsantrasyonda antikor derişiminde bir artışa neden olduğu, diğer antibiyotiklerin ise antikor derişiminde önemli bir değişikliğe yol açmadığı saptandı.

Abstract:
in this study, the effects of the antıbiotics such as the penicillin G-K ... salt, amoxicillin. ampicillın, azidocillin, azitromicin, cefazo\in, cefodizime, gentanıicin sulfate, ofloxacin and ciprofloxacin on the antibody synthesis in the 1 G2 celi cultural systern, that produces monoclonal antibodies against hunıan serum albumin have been investigated. For this purpose, 1G2 cells, having been gıven 5, 10, 25, 50, fo\d antibiotic doses of !he MIC values and 4, 8, 16, 24, hours later have been evaluated by their upper cultural liquids and by the ELISA method.
Among the antibiotics that were used, both ofloxacin and ciprofloxacin reduced !he antibody concentration. Azidocillin and a2itromicin increased the antibody concentration 10-fold MIC concentrations. 
On the other hand it was found !hal !he rest of the antibiotics used ın his study had no significant effect irrespective of MIC concentrations
Çocuklarda karşılaşılan ventriküler disritmilerin tedavisinde propafenonun etkililiği /
Yazar: ÜMİT ŞEN
Danışman: PROF.DR. TALAT CANTEZ
İstanbul Üniversitesi / Çocuk Sağlığı Enstitüsü
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1996
Konu: Kardiyoloji = Cardiology ; Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Aritmi-kardiyak = Arrhythmia-cardiac ; Kalp hastalıkları = Heart diseases ; Propafenon = Propafenone ; Taşikardi = Tachycardia

Özet:
ÖZET İ. Ü. İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Kardiyolojisi Polikliniği' ne başvuran, kronik ventriküler disritmili, yaş ortalaması 10.87 ± 3.63 olan 22 hasta üzerinde gerçekleştirilen bu çalışmada, propafenonun etkili olma oranı ve güvenilirliğini belirlemeyi hedefledik. Fizik muayeneleri ve laboratuvar tetkikleri yapılan hastalarda ventriküler erken vuru sıklığı, 24 saatlik Hotter EKG monitorizasyon ile saptandı. Yüzeyel EKG ile ventriküler disritmi tanısı alan ve 24 saatlik Holter monitorizasyonda, Lown sınıflamasına göre evre 111 ve üzerindeki asemptomatik ile evre II ve üzerindeki semptomatik (Göğüs ağrısı, çarpıntı, yorgunluk, baş dönmesi, morarma, senkop) 4 ile 16 yaş arası hastalar çalışmaya alındı. Hastalara 5-10 mg/kg dozları arasında değişen dozlarda propafenon tedavisine başlandı. Tedaviye yanıt vermeyen sustained ventriküler taşikardili 4 vaka dışındaki 1 8 vaka 6 ay, tedaviye yanıt veren 1 5 vaka 1 yıl boyunca izlendi. Bu dönemde ilaca başlandıktan sonraki ilk hafta ve daha sonra 1, 3, 6 ve 12. aylarda kontrol muayeneleri yapıldı. Her kontrolde fizik muayene, ekokardiyografı ve Holter monitorizasyon tekrarlandı. Kan sayımı ve biyokimyasal tetkikler, tedavi öncesi, 6 ve 12. aylarda yapıldı. Tüm bu parametrelerin istatiksel değerlendirilmesi sonucunda, yalnızca günlük ventriküler erken vuru sayısı ve maksimum kalp hızlarında anlamlı bir azalma olduğu saptandı. Bir yıllık izleme sonunda, ventriküler erken vuru sayısı 4253 ± 1885' den 651 ± 232' ye (p < 0.001), maksimum kalp hızı 128 ± 17' den 1 12 ± 9' a indi (p < 0.05). Vakaların % 50' sinde ventriküler erken vuru sıklığı % 80' den fazla azaldı. Ventriküler erken vuru sıklığında % 70 azalma vakaların % 59' unda elde edildi. Çalışmanın başarı kriterlerine göre, vakaların % 50' sinin tedaviye tam, % 18.2' sinin ise kısmen olumlu yanıt verdiği gözlendi. Propafenon tedavisi ile ventriküler taşikardi atakları bulunan 8 vakanın üçünde bu ataklar kaybolurken, geriye kalan tümü sustained ventriküler taşikardili 5 vakada yanıt alınamadı. 75Yan etki olarak üç hastada (% 13.7) iştahsızlık, bir hastada bulantı, bir hastada ejeksiyon fraksiyonunda düşme (Talasemi major vakası) ve bir hastada ağız çevresinde morarma ve aynı anda fenalık hissi görüldü. Gastrointestinal yan etkiler tedavide değişiklik yapmayı gerektirmezken, ağız çevresinde morarma ve fenalık hissinden yakınan hastada hipotansiyon saptandığı için tedaviye son verildi. Sonuç olarak, propafenonun, çocukluk çağında ventriküler disritmilerin tedavisinde etkili ve güvenilir bir ilaç olduğu kanısına varıldı. 76

Abstract:
Polietilen, tereftalat atıkların veya ara ürünlerinin fenolik reçinelerde ve poliüretanlarda kullanımı
Employment of polyethylene terephtalate waste or their intermediates in phenolic resins and polyurethanes
Yazar: TÜLİN BANU İYİM
Danışman: PROF.DR. MURAT ORBAY
İstanbul Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Kimya Mühendisliği Ana Bilim Dalı / Kimyasal Teknolojiler Bilim Dalı
Derece: Doktora, 1996
Konu: Kimya Mühendisliği = Chemical Engineering
Dizin: Fenolik maddeler = Phenolic matters ; Kimyasal atıklar = Chemical wastes ; Polietilen tereftalat = Polyethylene terephthalate ; Poliüretan = Polyurethane ; Reçine = Resin

Özet:
V OZ PolietUen Tereftalat Atıkların veya Ara Ürünlerinin Fenolik Reçinelerde ve Poliüretanlarda Kullanımı %35'e kadar Polietilen tereftalat(PET) içeren "yüksek orto" Novolak, rastgele Novolak ve Resol reçineleri karıştırma, fenolik reçine reaksiyonunun başında ilave veya fenolik reçine ile PET 'in çinko asetat mevcudiyetinde yüksek sıcaklıkta reaksiyonu ile hazırlanmaya çalışılmıştır. Bu reçineler ve bunların karşıt bağlanmış ürünleri FT1R spektroskopisi ile karakterize edilmiştir. Bu reçinelerden hazırlanan basınçla kalıplanmış test parçalarının mekanik özellikleri PET miktarları kadar üretim şartlarına da bağlı bulunmaktadır. Genelde düşük miktarda PET içeren ve de çinko asetat katalizörlü reaksiyonlarla hazırlanmış olanlar daha iyi basınç dayanımı göstermektedir. PET 'in hekzametilen tetraminle kalıplanması ise kauçuksu özellikler sağlamakta, bu da PET oranı yüksek olan karışım ve reaksiyon ürünlerinde yüksek büzülme özelliği sağlamaktadır. PET ayrıca toluen 2,4-diizosiyanat(TDİ) ile ksilen içerisinde 200-245°C'da reaksiyona sokularak dioller içerisinde çözülen ve iyi veya üstün özellikler gösteren poliüretan yüzey örtü filmleri hazırlanmasında kullanılabilen ara ürünler elde edilmiştir.

Abstract:
VI ABSTRACT Employment of Polyethylene Terephihalate Waste or Their Intermediates in Phenolic Resins and Polyurethanes. Preparations of "high ortho" novolac, random novolac and resol resins containing up to 35 weight % polyethylene terephthalate (PET) have been attempted by blending, adding at the beginning of phenolic resin reaction or by reacting phenolic resin with PET in the presence of zinc acetate at high temperatures. These resins and their crosslinked products were characterized by FTIR spectroscopy. Mechanical properties of compression moulded test pieces prepared from these resins depended on PET contents as well as preparation conditions. In general, better compression strengths were obtained with low PET contents and zinc acetate catalysed reactions. Molding PET with hexamethylene tetramine imparted rubbery properties which provided high strains at high PET contents in blends and reaction products. PET was also reacted with different amounts of toluene diisocyanate (TDI) in xylene at 200-245°C yielding intermediates which dissolved in diols and employed for preparing polyurethane surface coating films with good to superior properties.
Kırmızı demir pigmentinin (kırmızı Fe2O3 ) elde edilmesi /
Yazar: SEMA BİLGİN
Danışman: Y.DOÇ.DR. ŞÜKRÜ ÇAĞATAY
İstanbul Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Kimya Mühendisliği Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 1996
Konu: Kimya Mühendisliği = Chemical Engineering
Dizin: Demir oksit = Iron oxide ; Pigmentler = Pigments

Özet:
IV öz Kırmızı D@mir Pigmentinin ( Kırmızı Fe2Os ) Ekte Edilmesi Sentetik Fe203 pigmenti, FeCl3 çözeltisinden veya FeS04 çözeltilerinin nitrat asidi veya hava ile yükseltgenmesi sonucu elde edilmiştir. Elde edilen çökeltiler ya adi etüvde yada dondurarak kurutma metodu ile kurutulmuşlar ve daha sonra 300 °C ve 500 °C 'lerde kalsine edilmişlerdir. Kalsine edilmiş ürünler, Fe (II) ve Fe (III) oksit içeriğinin yanısıra yağ absorbsiyon sayılarının tayini ile karakterize edilmiş, bazı durumlarda da mikroskobik görüntülerinin fotoğrafları çekilmiştir. Bu çalışmada elde edilen kalsine sentetik demir oksit partiküllerinin yağ absorbsiyon sayılan, hemen hemen her durumda ticari demir oksit pigrnentlerinkinden daha yüksektir.

Abstract:
ABSTRACT Preparation of Red Iron Pigment (Red Fe203 ) Preparation of synthetic Fe203 has been attended from ferric chloride solutions, and ferrous sulphate solutions by oxidation with either nitric acid or air. The obtained precipitates were either oven or freeze dried, then calcined at 300 °C and 500 °C. These calcined products were characterized by the determination of ferric and ferrous oxide contents as well as oil absorption numbers, and then their micrographs were also obtained in some cases. Almost in all cases the oil absorption numbers of the calcined synthetic iron oxide particles obtained in this work were higher then those of commercial iron oxide pigments.
SA 51 yıldız alanının farklı yöntemlerle fotometrik incelenmesi
Photometric investigation of the star field SA 51 by different methods
Yazar: SELÇUK BİLİR
Danışman: PROF.DR. SELÇUK KARAALİ
İstanbul Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Astronomi ve Uzay Bilimleri Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 1996
Konu: Astronomi ve Uzay Bilimleri = Astronomy and Space Sciences
Dizin: Fotometrik analiz = Photometric analysis ; Yıldızlar = Stars

Özet:
ÖZ SA 51 YILDIZ ALANININ FARKLI YÖNTEMLERLE FOTOMETRIK İNCELENMESİ Galaktik koordinatları 1 = 189°.0, b = +21°.0, büyüklüğü 0.45 derece2 olan SA 51 yıldız alanı G =18.00 limit kadire kadar RGU fotometrisi ile incelenmiştir. Yıldızların popülasyon sınıflarına ayırımı "Yıldızların Uzay Dağılımları Yöntemi" (Karaali, 1994) ile, mutlak kadirlerin tayini ve evrimleşmiş yıldızların ayırımı ise yeni yöntemlerle yapılmıştır. Alanımızda (istatistik olarak) sadece Popülasyon I yıldızlan olup bunlara ait yoğunluk fonksiyonları gerek Gilmore - Wyse (1985) ve gerekse Buser - Rong (1994) modeli ile iyi uyuşmaktadır. Yeni yöntemlerle ayırımı yapılan geç tipten devlere ait Güneş civarındaki yoğunluk değerleri, yakın yıldızların yeni kataloğundaki D* = 6.92 değeri ile (Kul, 1994; Gliese - Jahreiss, 1992) çok iyi uyuşmaktadır. Işıma gücü fonksiyonu da Gliese (1969)' in ışıma gücü fonksiyonu ile iyi uyuşmaktadır. Buser - Fenkart (1990) Yöntemi ile elde edilen yoğunluk fonksiyonları ile ışıma gücü fonksiyonu için ise benzer uyumdan söz edilemez.

Abstract:
VI ABSTRACT PHOTOMETRIC INVESTIGATION OF THE STAR FIELD S A 51 BY DIFFERENT METHODS A starfield down to the limiting magnitude of G =18m00 in the direction to S A 51 with galactic coordinates 1 = 189°.0, b = +2T.0, and size 0.45 D° has been RGU photometrically investigated. The population types of stars have been determined by a method based upon their spatial distributions (Karaali, 1994), whereas the evaluation of the absolute magnitudes and the separation of evolved stars have been carried out by new methods. There is (statistically) only one population, i.e.: Population I, in our field for which density functions agree with the model of Gilmore and Wyse (1985) as well as with that of Buser and Rong (1994). The solar densities for late-type giants separated by the new method is very close to the value D* = 6.92 (Kul, 1994; Gliese - Jahreiss, 1992) in the new catalogue of nearby stars. Also the luminosity function agree well with that of Gliese (1969). The same agreements do not hold for the data obtained by the method of Buser and Fenkart (1990).