Açık redüksiyon ve plak ile osteosentez uygulanan humerus diyafiz kırıklarında anterior veya posterior cerrahi yaklaşımların cerrahi skar oluşumu ve hayat kalitesine etkileri /
Yazar: HASAN KUMRU
Danışman: DOÇ. DR. MURAT YILMAZ
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Humeral kırıklar = Humeral fractures ; Humerus = Humerus ; Kemik plakları = Bone plates ; Kemik ve kemikler = Bone and bones ; Kırık fiksasyonu = Fracture fixation ; Skar = Cicatrix ; Yaşam kalitesi = Quality of life

Özet:
Giriş: Humerus diyafiz kırıkları tüm kırıkların %2-4 ünü oluşturmaktadır. Humerus diyafiz kırıklarında açık redüksiyon ve plak ile osteosentez sık kullanılan bir cerrahi tedavi yöntemidir. Bu çalışmada humerus diyafiz kırığı nedeniyle anterior veya posterior cerrahi yaklaşımla açık redüksiyon ve plak ile osteosentez uygulanan hastalarda seçilen cerrahi yaklaşımın, cerrahi skar oluşumu ve hayat kalitesine etkisi değerlendirildi. 
Gereç ve Yöntem: Kliniğimizde 2015-2021 yılları arasında humerus diyafiz kırığı nedeniyle anterior(s:24) ve posterior(s:21) cerrahi yaklaşımla açık redüksiyon ve plak ile osteosentez tedavisi uygulanan 45 hasta retrospektif olarak değerlendirilerek iki gruba ayrıldı. Takip süresi en az 6 ay olarak belirlendi. Hastaların cerrahi skarları Vancouver skar skalası ile cerrahi skarın hayat kalitesine etkisi DLQI kalite skorlaması ile değerlendirildi. Hastaların UCLA skorlaması, DASH-T skorlaması, modifiye constant skorlaması, omuz ve dirsek hareket açıklıkları, iyileşme oranları, sekonder sinir hasarı varlığı ve post op komplikasyon oranları değerlendirildi.
Bulgular: Hastalarda gruplar arası yaş, cinsiyet, kırık ekstremite, dominant taraf, takip süreleri ve AO sınıflandırmaları arasında anlamlı fark görülmedi. Yaklaşım türü anterior olanların Vancouver Skar Skorları, posterior olanlardan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha yüksek saptandı. Her iki grupta DLQI skorlaması açısından anlamlı bir fark gözlenmedi. Dirsek eklem hareket açıklığı anterior yaklaşımla opere edilen grupta daha yüksek bulundu. Omuz eklem hareket açıklığı her iki grupta benzerdi, UCLA skorlaması, DASH-T skorlaması, modifiye constant skorları gibi fonksiyonel skorlarda istatiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı. Post op komplikasyon oranları her iki grupta benzer bulundu. 
Sonuç: Anterior cerrahi yaklaşımın hastalarda yara skarı sorunu oluşturduğu saptandı. Her iki yaklaşım türünün, fonksiyonel skorlar ve hayat kalitesine etkisinin benzer olduğu gözlemlendi. Her iki grupta benzer kaynama ve komplikasyon oranları görüldü. 
Anahtar sözcükler: Humerus şaft kırığı, Açık redüksiyon, Plak ile fiksasyon, Anterior plaklama, Posterior plaklama

Abstract:
İntroduction: Humerus shaft fracture accounts for 2-4 % of all fractures. Open reduction and osteosynthesis with plate is a common surgical treatment method in humeral diaphyseal fractures. In this study, the effect of the chosen surgical approach on surgical scar formation and quality of life in patients who underwent open reduction and plate osteosynthesis with anterior or posterior surgical approach due to humeral diaphysis fracture was evaluated. 
Methods: Forty-five patients who underwent open reduction plate osteosynthesis with an anterior or posterior surgical approach due to humeral diaphysis fracture in our clinic between 2015 and 2021 were evaluated retrospectively and divided into two groups. Follow-up period was determined as at least 6 months The surgical scars of the patients were evaluated with the Vancouver scar scale and the effect of the surgical scar on the quality of life was evaluated with the DLQI quality score. UCLA scoring, DASH-T scoring, modified constant scoring, shoulder and elbow range of motion, healing rates, presence of secondary nerve damage and post-op complication rates were evaluated. 
Results: There was no significant difference between the groups in terms of age, gender, broken extremity, dominant side, follow-up periods and AO classifications. The Vancouver Scar Scores of the patients with the anterior approach were found to be statistically significantly higher than those with the posterior approach. No significant difference was observed in terms of DLQI scoring in both groups. Elbow range of motion was found to be higher in the group operated with the anterior approach. Shoulder range of motion was similar in both groups. There was no statistically significant difference UCLA score, DASH-T score, modified constant score in both groups. Post op complication rates were similar in both groups. 
Conclusion: It was determined that the anterior surgical approach caused wound scar problem in the patients. It was observed that the effects of both approaches on functional scores and quality of life were similar. Similar union and complication rates were seen in both groups. 
Keywords: Humeral shaft fracture, Open reduction, Plate fixation, Anterior plating, Posterior plating