İbn Kesîr, Ebû Ca'fer ve Âsım kırâatlerinin mukayeseli incelenmesi ve kırâat-anlam ilişkisi (Tevbe-Tâhâ Sûreleri bağlamında)
Comparative examination of Ibn Kathir, Abu Ca'fer and Asim's readings and recitation-meaning relationship (In the context of Tevbe-Tâhâ Surahs)
Yazar: MEHMET MEMİŞ
Danışman: DOÇ. DR. FATİH KANCA
Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kur’an-ı Kerim Okuma ve Kıraat İlmi Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Din = Religion

Özet:
Kırâat ilmi, Kur'an kelimelerinin eda ve ferş yönüyle Kırâat İmam ve ravileri silsilesiyle Hz. Peygamber'e isnad edilen bir ilim dalıdır. Kırâat ilmi usul ve ferş farklılıkları olmak üzere iki ana unsurdan oluşur. Ferşî farklılıklar anlama etki etmektedir. Manaya etki etmesi dolayısıyla Kur'an'da bulunan ferşî kelimeler, tefsir ve meallerin konusu olmuştur.
Ülkemizde yaygın olarak Âsım kırâatine göre Mushaf'lar basılmakta ve okunmaktadır. Mealler, Kur'an'ın içeriğini, vermek istediği mesajları, temel ilke ve esaslar çerçevesinde açıklamak amacıyla yapılmaktadır. Ülkemizde yapılan meallerin ekser kısmı, Âsım kırâati çerçevesinde değerlendirilmiştir. Kur'an meallerinde kırâatlerin kullanılmasının bir fayda olacağı kanaatiyle, çalışmamızda Kûfe kırâat imamı Âsım, Mekke kırâat imamı İbn Kesîr ve Medine kırâat imam Ebû Ca'fer kırâatlerini hem usul hem ferş olarak ele aldık. Bu imamların kırâatlerindeki ferşî farklılıkların anlama etkisini değerlendirdik. Bazı ayetlerde diğer kırâat imamlarının (Hamza, Kisâî ve Halefü'l-Âşir gibi) okuyuşlarına da yer verdik
Meal Kur'an temel mesajını en sade bir biçimde aktarma vazifesi görmektedir. Mealler yapılırken anlamla doğrudan ilgisi olan ferşî farklılıklar göz ardı edilmemelidir. Bu bağlamda bir kırâat vechi (Âsım kırâati) yerine Kırâat-i Aşere kapsamına giren diğer bütün mütevatir kırâatler değerlendirilmelidir. Çünkü mütevatir kırâat özelliği taşıyan ferşü'l-hurûf, Kur'an hükmünde olup anlam açısından tefsirler kullanıldığı gibi meallerde de yer verilmesi gereklidir.

Abstract:
The science of Qira'ah is a branch of science that is attributed to the Prophet Muhammad through the Qira'ah Imam and the lineage of the Qira'ah ravs with the aspect of the performance and the ferş of the words of the Qur'an. The science of Qira'ah consists of two main elements: procedural differences and differences in the fars. The procedural differences deal with Qur'anic practices such as gesture, silence, wasıl, hazf, isbat, fasl, wadl, silence, ismam, transfer, imalah, ibdal, and tahqik. These practices do not affect the meaning. The main basis of these practices is to provide convenience in recitation.
The second part of the science of qiraat is the fars al-hurūf. Farsh al-hurūf is the source of issues such as the understanding of the Qur'an, the emergence of different richness of meaning, and reaching judgment from some ayahs. In this context, farsi differences are a set of words that do not contain opposite meanings (ıt does not make haram as halal and halal as haram), but contain interchangeable meanings.
In the direction of understanding the Qur'an, interpretations appear as a different study. Interpretation is the act of translating the meaning of the Qur'an from Arabic into a language other than Arabic. Today, there are about 250 Turkish Qur'anic interpretations. Our study consists of two parts. The first part will evaluate the science of Qiraat in terms of conceptual and historical phases. In the second part, a comparison of Turkish interpretations will be made in terms of ferşü'l-hurûf (words that affect the meaning).