Acil tıp asistanlarının uyguladığı wellness aktivitelerinin tükenmişlik düzeyine ve iş doyumuna etkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of the effect of wellness activities used by emergency medicine assistants on the level of burnout and job satisfaction
Yazar: ELİF KIZILKAYA
Danışman: PROF. DR. HAVVA ŞAHİN KAVAKLI
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Bilkent Şehir Hastanesi / Acil Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Acil Tıp = Emergency Medicine

Özet:
Giriş ve Amaç: Sağlığın korunması geliştirilmesinde en önemli görev hekimlere düşmektedir. Toplum sağlığının korunması kadar hekimin kişisel sağlığının korunması da önem arz etmektedir. Tıp eğitimi zorlu ve stresli bir yoldur. Bu yolda hekimlerin çeşitli sebepler ile tükenmişlik yaşadığı ve iş doyumlarının azaldığı gözlenmiştir. Bu çalışmamızda asistan hekimlerin kişisel iyilik halini değerlendirilerek, tükenmişliğe ve iş doyumuna etkisi araştırılmıştır. Gereç ve Yöntem: Tek merkezli, kesitsel, anket çalışması olarak planlandı. 3 aşamalı anket formu hazırlandı. Birinci aşamada kişisel iyilik hali değerlendirmesi sağlayan, soruların araştırmacılar tarafından belirlendiği form kullanıldı. İkinci aşamada Maslach Tükenmişlik ölçeği ve üçüncü aşamada Mesleki Doyum ölçeği kullanıldı.  Araştırmada istatistiksel analizler için SPSS 26.0 (SPSS Inc. Chicago, 
USA, IBM) kullanıldı. Tanımlayıcı istatistikler kısmında kategorik değişkenler sayı, yüzde verilerek, sürekli değişkenler ise ortalama ± standart sapma ve ortanca (en küçük- en büyük değer) ile sunulmuştur. Bulgular: Çalışmaya toplam 124 asistan hekim katıldı. Çalışmaya katılan hekimlerin mesleki doyum ölçeği, duygusal tükenmişlik, duyarsızlaşma, kişisel başarı puan ortalaması sırasıyla 58, 21,10 ve 13 bulundu. Hekimlerimizin %76.6'sı tükenmişlik yaşadığını düşünüyor, %46.8'i bununla mücadele için faaliyette bulunuyordu. Çoğu asistan iyilik halini orta olarak değerlendirdi. %79.8'i acilden memnun olduğunu belirtti. Acilden memnun olanların, olmayanlara göre istifa oranı anlamlı düşük bulundu. Asistanların %83.9'u gelirinin yeterli olmadığını, %93.5'i düzensiz beslendiğini, %62.9'u düzenli egzersiz yapmadığını, %79.8'i uyku problemi yaşadığını ve %87.9'u fiziksel/sözel şiddete maruz kaldığını belirtti. Gelirinin yeterli olmadığını düşünenlerin, düzensiz beslenenlerin, düzenli egzersiz yapmayanların, uyku problemi yaşayanların, şiddete maruz kalanların mesleki doyumları düşük ve duygusal tükenme durumu yüksek görüldü. Sonuç: Çalışmamız ile asistan hekimlerin iyilik halini değerlendirip, iş doyumunu ve tükenmişliğini etkileme seviyeleri incelenmiştir. Asistan hekimlerimizin çoğunluğunun acil branşından memnun olduğu görüldü. Mesleki doyumları orta düzeyde, duygusal tükenmişlik ve duyarsızlaşma durumları yüksek, buna karşın kişisel başarı noksanlığı yüksek görüldü. Uyku problemi olanların, düzenli egzersiz yapmayanların, psikolojik destek alanların, şiddete uğrayanların, mobbinge uğradığını düşünenlerin ve tükenmişlik yaşadığının düşünenlerin mesleki doyumları düşük, tükenmişlik seviyeleri yüksek tespit edilmiştir.

Abstract:
Introduction: The most important task in protecting and developing health falls on physicians. The protection of the personal health of the physician is as important as the protection of public health. Medical education is a difficult and stressful path. It has been observed that physicians experience burnout and their job satisfaction decreases due to various reasons. In this study, the personal well-being of resident physicians was evaluated and its effects on burnout and job satisfaction were investigated. Methods: It was planned as a single-center, cross-sectional, survey study. A 3-stage survey form was prepared. In the first stage, a form was used that provided personal well-being assessment, with questions determined by the researchers. In the second stage, the Maslach Burnout Scale and in the third stage, the Job Satisfaction Scale were used. SPSS 26.0 SPSS Inc. Chicago, USA, IBM) was used for statistical analyses in the study. In the descriptive tatistics section, categorical variables were presented as numbers and percentages, and continuous variables were presented as mean ± standard deviation and median (minimum-maximum value). Results:  A total of 124 resident physicians participated in the study. The mean scores of the participating physicians on the occupational satisfaction scale, emotional exhaustion, depersonalization, and personal accomplishment were found to be 58, 21, 10, and 13, respectively. 76.6% thought they were experiencing burnout, and 46.8% took action to combat it. Most residents evaluated their well being as moderate. 79.8% stated that they were satisfied with the emergency department. The resignation rate of those who were satisfied with the emergency department was found to be significantly lower than those who were not. 83.9% of the residents stated that their income was insufficient, 93.5% had irregular diets, 62.9% did not exercise regularly, 79.8% had sleep problems, and 87.9% were exposed to physical/verbal violence. It was observed that those who thought their income was insufficient, had irregular diets, did not exercise regularly, had sleep problems, and were exposed to violence had low occupational satisfaction and high emotional exhaustion. Conclusion: Our study evaluated the well-being of resident doctors and examined the levels of affecting job satisfaction and burnout. It was observed that the majority of our resident doctors were satisfied with the emergency department. Their professional satisfaction was at a moderate level, emotional exhaustion and depersonalization were high, and personal accomplishment deficiency was high. It was observed that those with sleep problems, those who did not exercise regularly, those who received psychological support, those who were subjected to violence, those who thought they were subjected to mobbing, and those who thought they were experiencing burnout had low professional satisfaction and high burnout levels.