Diabetik ratlarda kantaronun deri yarası üzerine etkisi
The effect of Hypericum Perforatum on skin wound in diabetic rats
Yazar: MEHMET ALTIPARMAK
Danışman: DOÇ. DR. TEOMAN ESKİTAŞÇIOĞLU
Erciyes Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2012
Konu: Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi = Plastic and Reconstructive Surgery
Dizin: Diabetes mellitus-deneysel = Diabetes mellitus-experimental ; Sarı kantaron = Hypericum perforatum ; Yara iyileşmesi = Wound healing ; Yaralar ve yaralanmalar = Wounds and injuries

Özet:
Giriş ve Amaç: Normal bir yara iyileşmesi; inflamatuar faz, proliferatif faz ile olgunlaşma ve yeniden yapılanma fazlarını içerir. Bu fazlardan herhangi birinde oluşacak gecikme veya olumsuzluk yaranın kapanmaması veya iyileşmede gecikme ile sonuçlanır. Diabet, yara iyileşmesini etkileyen önemli sistemik hastalıklardan biridir. Sık görülmesi ve yara iyileşmesi üzerindeki olumsuz etkilerinden dolayı diabetik hastalardaki cerrahi yaralar günümüzde hala problem olarak karşımıza çıkmaktadır. Ülkemizde yaygın olarak bulunan kantaron çiçeği, geleneksel yöntemlerle hazırlanarak kantaron yağı (oleum Hypericum Perforatum) haline dönüştürülmesi sonucunda çeşitli rahatsızlıklarda kullanılmaktadır. Literatürde kantaron yağının normal yaralardaki olumlu etkisi gösterilmişse de, problemli yaralar üzerindeki etkisi üzerinde yapılmış bir çalışmaya rastlanmamamıştır. Bozuk yaralara örnek teşkil etmesi bakımından diabet seçilmiştir. Gereç ve Yöntemler: Ağırlıkları 350-400 gr arasında değişen toplam 54 adet SpraqueDawley ratın interskapular bölgelerinden birbirine paralel ve aralarında en az 2 cm aralık olacak şekilde 2 adet 4 cmlik insizyonel yara oluşturuldu. Dorsal bölgenin kaudaline ise kenar uzunlukları 3 cm olan bir kare şeklinde eksizyonel yara oluşturuldu. Her grupta 9 rat olacak şekilde diabetik, kontrol, oral kantaron, topikal kantaron, oral zeytinyağı ve topikal zeytinyağı adlarıyla rastgele 6 grup oluşturuldu. Kontrol grubu hariç diğer gruplara 30 mg/kg dozunda streptozotosin verildi ve 1 hafta sonra alınan kan şekeri 200 mg/dl üzerinde olanlar çalışmaya dahil edildi. Kontrol grubuna ve diabetik gruba cerrahi işlemden sonra biopsilerin alımı dışında bir işlem yapılmadı. Tedavi gruplarına ise 21 gün boyunca oral kantaron ve oral zeytinyağı gruplarına 1,25 ml/kg dozunda kantaron veya zeytinyağı gavaj yoluyla verildi. Topikal kantaron ve topikal zeytinyağı gruplarında ise 21 gün boyunca yaraların üzerine ince bir tabaka halinde kantaron veya zeytinyağı sürüldü. Postoperatif 1, 3.ve 7.günlerde histopatolojik inceleme için soldaki insizyonel yaralardan 1x1 cm boyutlarında biopsiler alındı. Postoperatif 21.günde ise sağdaki insizyonel yaradan kopma kuvveti ve hidroksiprolin ölçümü için 1x1 cm ölçülerinde biopsi alındı. Yine 21.günde eksizyonel yaralar, histopatolojik inceleme için çıkarıldı ve ratlar sakrifiye edildi. ixBulgular: Kopma kuvveti bakımından değerlendirildiğinde oral ve topikal kantaron gruplarında diabetik gruba göre anlamlı oranda yüksek olduğu (p<0,05), topikal zeytinyağının ise anlamlı değere yakın olduğu (p?0,051) tespit edildi. Oral zeytinyağının kopma kuvveti üzerinde anlamlı bir etkisine rastlanmadı. Doku hidroksiprolin konsantrasyonunun oral ve topikal kantaron gruplarında diabetik gruba göre anlamlı oranda yüksek olduğu (p<0,05), topikal zeytinyağının anlamlı değere yakın olduğu (p?0,053) ve oral zeytinyağının ise anlamlı etkisinin olmadığı gösterildi. Eksizyonel yaralardaki kontraksiyon bulgularının gruplarda istatistiksel anlamda bir fark yaratmadığı fakat oral kantaron ve oral zeytinyağının yüksek kontraksiyon bulgularına sahip olduğu bulundu. Yeni damar oluşumu açısından 7.gündeki anjiogenezin oral ve topikal kantaron gruplarında diabetik gruba göre yüksek, 21.günde ise düşük olduğu fakat istatistiksel olarak anlamlı olmadığı gösterildi. Üçüncü gündeki inflamatuar hücre yoğunluğunun oral kantaron ve topikal zeytinyağı gruplarında diabetik gruba göre anlamlı oranda yüksek olduğu (p<0,05) ve oral zeytinyağının nispeten daha düşük fakat diabetik gruba göre yüksek olduğu gösterildi. Topikal kantaronun ise etkisinin olmadığı görüldü. Fibroblastik aktivite bulgularının 21.günde oral kantaron ve topikal zeytinyağı gruplarında anlamlı oranda yüksek olduğu (p<0,001) görüldü. Kollajen yoğunluğunun 3.günde oral kantaron ve topikal zeytinyağı grubunda anlamlı oranda yüksek olduğu (p<0,05) gösterildi. Yaraların 7.gündeki epitelizasyon düzeyleri açısından oral kantaron ve topikal zeytinyağı gruplarında diabetik gruba göre yüksek fakat istatistiksel olarak anlamlı değere yakın (p?0,052) bulundu. Diğer günlerdeki değerlerde anlamlı bir fark saptanmadı. Tedavi gruplarının etki skoru bakımından değerlendirildiğinde ise oral kantaronun diğer tedavi gruplarına göre daha potent olduğu gösterildi. Sonuç: Bu çalışma, oral kantaronun topikal kantarona ve üretiminde kullanılan zeytinyağına göre bozuk yaraların iyileşmesinde daha etkili sonuç verdiği ve immüniteyi düzenleyici olarak görev yapmış olabileceğini gösterdi. Bu, histopatolojik, biyokimyasal ve mekanik bulgularla desteklendi. Bu çalışmada elde edilen sonuçların klinikte diabetik hastalarda kantaronun kullanımı konusunda literatüre katkı sağlayacağıkanısındayız. Anahtar kelimeler: kantaron, diabet, yara iyileşmesi

Abstract:
A normal wound healing includes the inflammatory, proliferative and remodelling phases. A delay or impairment in these phases result in wound dehiscence or a latency in wound healing. Diabetes is an important systemic factor affecting wound healing. Because it is prevalent and it has adverse effects on wound healing, surgical wounds in diabetic patients are still remaining as a problem in the present day. As a common plant in our country, St.John?s wort is traditionaly prepared as an oily extract (oleum Hypericum Perforatum) and used as a folk remedy for various diseases. Although the beneficial effects of hypericum perforatum on normal wound healing are revealed in the literature, there is no study on problematic wounds. Diabetes is chosen to be a sample of problematic wounds. Materials and Methods: : In order to make an incisional wound model on 54 SpraqueDawley rats weighing 350-400 gr, we incised at least 2 cm spaced 2 parallel 4 cm cutaneous wounds on the interscapular region and sutured the skin edges. A square shaped excisional wound was made with a margin of 3cm caudal of the dorsal region. The rats were divided into 6 groups randomly as diabetic, control, oral hypericum perforatum, topical hypericum perforatum, oral olive oil and topical olive oil which every group had 9 rats each. Streptozotocin was administered intraperitoneally in a dose of 30 mg/kg to every group except the control group and blood glucose levels of the rats higher than 200 mg/dl 1 week after it were included in the study. There were no procedures carried out in control and diabetic groups except taking biopsies. A dose of 1,25 ml/kg hypericum perforatum or olive oil were administered orally to the oral hypericum perforatum and oral olive oil groups for 21 days. To the topical hypericum perforatum and topical olive oil groups, hypericum perforatum or olive oil were applied as a thin layer on the wounds for 21 days. In postoperative days 1, 3 and 7, bipopsies of 1x1cm were taken from the left incisional wounds for histopathological analysis. In postoperative day 21, biopsies of 1x1cm were taken from the right incisional wounds for tensile strength and hydoxyproline analysis. The excisional wounds were taken completely for histopathological examination on day 21 and the rats were sacrificed. xiFindings: According to tensile strength, oral and topical hypericum perforatum groups were significantly higher compared to the diabetic group (p<0,05) and the topical olive oil is found to have a nearly significant result (p?0,051). There have no significancy in oral olive oil group on tensile strength. Tissue hydroxyproline concentrations were significantly higher in oral and topical hypericum perforatum groups than the diabetic group (p<0,05) and the topical olive oil was nearly significant (p?0,053). Oral olive oil had no sgnificant effect on tissue hydroxyproline. Contraction rates in excisional wounds had no statistically significant difference between groups but oral hypericum perforatum and oral olive oil groups had the higher contraction rates. In day 7, oral and topical hypericum perforatum had higher angiogenesis than the diabetic group and in day 21, they had lower but it was not statistically significant. Inflammatory cell density in day 3 was significantly higher in oral hypericum perforatum and in topical olive oil compared with the diabetic group (p<0,05). Oral olive oil however, had relatively lower but still higher inflammatory cell density compared with the diabetic group. Topical hypericum perforatum had no effect on this parameter. In day 21, oral hypericum and topical olive oil had significantly higher fibroblastic activity (p<0,001). Collagen density was significantly higher in day 3 in oral hypericum and topical olive oil groups (p<0,05). Epitelization in day 7 was high in oral hypericum perforatum and topical olive oil but nearly significant (p?0,052). There were no statistically significant differences in other days. According to the potency rate of treatment groups, oral hypericum perforatum had a higher potency rate compared with the other treatment groups. Result: This study has proved that oral hypericum perforatum had more positive effects on problematic wounds compared with topical hypericum perforatum and olive oil which is used in producting the oleum hypericum perforatum. And also it is shown that oral hypericum perforatum had an immunmodulatory effect on problematic wounds. This was supported by histopathological, biochemical and mechanical findings. These results could be an addition to the literature about the clinical usage of hypericum perforatum on diabetic wounds. Keywords: hypericum perforatum, diabetes, wound healing