Avrupa Birliği sosyal güvenlik sistemi ve Türkiye'nin uyumu
Sosyal security system in Eropean Union and Turkeys's alignment
Yazar: TAHSİN ÇAYIROĞLU
Danışman: PROF. DR. GÜROL ÖZCÜRE
Ordu Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2019
Konu: Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri = Labour Economics and Industrial Relations ; İşletme = Business Administration
Dizin: Avrupa Birliği = European Union ; Sosyal güvenlik = Social security ; Sosyal güvenlik sistemleri = Social security systems ; Türkiye = Turkey ; Uyum = Adaptation ; Üyelik = Membership

Özet:
Avrupa Birliği'ne tam üyelik sürecinde Türkiye, sosyal güvenlik politikaları alanında da Avrupa'dan bağımsız düşünülemez. Sosyal güvenlik boyutuyla, müzakere sürecinin önemli fasıllarından biri olan 2 sayılı Kişilerin Serbest Dolaşımı her geçen gün önemi ve ağırlığı artan ulusal ve uluslar üstü uyumu zorunlu kılan bir sisteme dönüşmüştür. Türkiye'nin bu kapsamda sayılan yönergelere uyumu konusunda sorunlar karşımıza çıkmaktadır. Küreselleşen dünyada sosyal güvenlik haklarının transferlerinden serbest dolaşıma kadar birçok konu ortada durmaktadır. Bu da Türkiye'nin tam üyelik sürecinde önemli bir adımdır. 
AB ile Türkiye arasında imzalanan Ankara Antlaşması (1963) ve Katma Protokol (1970) maddeleri uyarınca, 1986 yılı başından beri serbest dolaşımın başlaması ve serbest dolaşım haklarından yararlanan işçilerin sosyal güvenliğinin sağlanması hedeflenmiştir. Bu konudaki görüşmeler değişen koşullar nedeniyle zaman zaman kesintiye uğramıştır. AB üyesi ülkelerde üç milyonu aşan Türk işgücü ve ailelerinin mevcut sosyal güvenlik hakları yeterli olmasa da, Ortaklık Konseyi kararları ve protokollerle kısmen kazanımlar sağlanmıştır. İşçilerin sosyal güvenlik hakları ve bu hakların transferleri gibi konular, Türk Sosyal Güvenlik Sistemi'nin AB'ye uyumunu zorunlu kılmaktadır. Bunun için 19 sayılı Fasıl görüşmelerine bir an önce başlanması ve karşılıklı eşgüdümü sağlayacak teknolojik ve yönetimsel alt yapının kurulması önem taşımaktadır.

Abstract:
Turkey that has full membership process to the European Union can not be considered independent from Europe in the field of social security policies. Within the social security dimension, Free Movement of Persons No. 2 which is one of the important chapters of the negotiation process, has become a system that necessitates national and transnational cohesion which is increasing in importance and weight. Turkey has encountered problems in complying with the guidelines mentioned in this context. In the globalized world, there are many issues ranging from transfers of social security rights to free movement. This is an important step in the process of Turkey's full membership.
According to Ankara Agreement (1963) progressively signed between the EU and Turkey and the provision of Additional Protocol (1970), it is  aimed to start free movement and to ensure the social security of workers benefiting from free movement since the beginning of 1986. Negotiations on this issue were interrupted from time to time due to changing conditions. Although the existing social security rights of the Turkish labor force and their families exceeding three million in the EU member countries are not sufficient, some gains have been achieved through Association Council resolutions and protocols. The social security rights of workers and the transfer of these rights necessitate the harmonization of the Turkish Social Security System with the EU. For this, it is important to start the negotiations of Chapter 19 as soon as possible and to establish a technological and managerial infrastructure that will ensure mutual coordination.