Adjuvan tedavisini tamamlamış mide kanserli hastalarda nükse etki eden faktörler
Factors affecting recurrence in gastric cancer patients who have completed adjuvant treatment
Yazar: ABDULLAH ALTINSOY
Danışman: DOÇ. DR. OKTAY BOZKURT
Erciyes Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Amaç: Bu çalışmanın amacı Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde veya dış 
merkezde tanı almış, takip ve tedavi süreci devam eden mide kanserli hastaların tanı 
anındaki prognostik faktörlerinin, nüks ve sağkalım üzerine etkisinin incelenmesidir.  
Hastalar ve Yöntem: Bu çalışmaya 2007-2023 yılları arasında Erciyes Üniversitesi Tıp 
Fakültesi Hastanesi Medikal Onkoloji Ana Bilim Dalında veya dış merkezde tanı almış, 
takip edilen 300 mide kanserli hasta dahil edilmiştir. Hastaların klinik bilgi ve verilerine 
bilgisayar otomasyon sistemi ve hasta dosyaları retrospektif olarak incelenerek ulaşıldı. 
Hastaların demografik özellikleri, komorbid hastalıkları, tümörün histopatolojik 
değerlendirmesi, uygulanan cerrahi tipi, nüks ve metastaz durumu, uygulanan tedavi 
modaliteleri, tanı anındaki laboratuvar parametrelerinin değerlendirilmesi ve sağkalım 
analizi yapıldı. Topladığımız verilerin istatistiksel analizi için SPSS 22.0 programı 
kullanıldı. 
Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 300 hastanın en küçük yaş 33, en büyük yaş 88 olup, 
median yaş olarak 55 görülmüştür. K/E oranı yaklaşık 1/2 olarak tespit edildi. Yaş ve 
cinsiyetin nüks ve sağkalım üzerine etkisinin olmadığı görüldü. Hastaların %58'inin takip 
ve tedavi süresince exitus olduğu tespit edildi. Hastaların yaklaşık %54'ünde komorbid 
hastalık durumu varlığı görüldü. Tanı anında komorbid hastalık durumunun nüksü 
arttırdığı, hastalıksız sağkalımı negatif yönde etkilediği görülmüştür. Bu hastaların 
histopatolojik tanılarına bakıldığında; %66 adenokarsinom, %24 taşlı yüzük hücreli 
karsinom, %5 müsinöz adenokarsinom ve %5 de diğer kanser tanıları olarak gelmiştir. 
Hastaların yaklaşık %35'i takip süresince nüks etmiştir. Bunların çoğu uzak metastaz 
şeklindedir. En yoğun metastaz bölgeleri karaciğer, periton ve lenf nodu olarak 
görülmüştür. Tümör yerleşiminin antrum-pilor ve korpusda daha çok görüldüğü ve bu 
yerleşimli olanların daha geç nüks ettikleri tespit edilmiştir. Hastaların %26'sı kötü 
diferansiyasyon, %24'ü orta diferansiyasyon, %10'unda ise iyi diferansiyasyon 
görülmüştür. %40'lık bir hasta grubunda diferansiyasyon verilerine ulaşılamamıştır. 
Histopatolojik parametrelerden serozal invazyon, lenfovasküler invazyon varlığı ve lenf 
nodu evrelemesinin ve TNM evresinin artması hem nüks riskini, hem de ölüm riskini 
xii 
arttırdığı tespit edilmiştir. Çalışmamızdaki hastaların %68,7'inde perinöral invazyonun 
görüldüğü, perinöral invazyonu olanların %43,2'sinde nüks olduğu görülmüştür. 
Perinöral invazyonun sağkalım ve nüks açısından etkisi görülmemiştir.  Bunun dışında 
hastaların ECOG-PS arttıkça hem genel sağkalım hem de hastalıksız sağkalım negatif 
yönde etkilenmiştir. Cerrahi tipinin de genel sağkalımda etkili olduğu görülmüştür. Total 
gastrektomi yapılanların, subtotal gastrektomiye göre ölüm riskinin daha çok arttığı, fakat 
cerrahi tipinin hastalıksız sağkalım üzerine etkisinin olmadığı bulunmuştur. Çalışmadaki 
hastaların %62'sinde kilo kaybı semptomlarının olduğu tespit edilmiştir. Çalışmamızdaki 
hastaların aldıkları tedavi modalitelerine bakıldığında en çok %62 oranında oksaliplatin 
bazlı, %10 sisplatin bazlı, %11 FU bazlı ve %17 oranında da diğer KT protokollerini 
aldığı görülmüştür. Ayrıca adjuvan RT alanların %96'sının KRT şeklinde aldığı 
bilinmektedir. Çalışmamıza dahil olan hastaların tanı anında %60'ının anemik olduğu 
görülmüştür. Tanı anındaki hemoglobin ve albümin durumunun sağkalım üzerine 
etkisinin olmadığı tespit edilmiştir. Biyokimyasal parametrelerden tanı anında bakılan 
NLR, PLR ve CA 19-9 değeri arttıkça; hastanın nüks ve ölüm riskinin arttığı, genel 
sağkalım ve hastalıksız sağkalımın azaldığı tespit edilmiştir. Bir diğer tümör markırı olan 
CEA değeri tanı anında yüksek ise nüks riski artmış, fakat sağkalıma etkisinin olmadığı 
görülmüştür. 
Sonuç: Mide kanseri dünyada ve ülkemizde ciddi mortal seyreden bir hastalıktır. Tanı 
anında prognozu kötü yönde etkileyen birçok prognostik faktörün tespit edilmesi, takip 
ve tedavi süresince kansere bağlı morbiditeyi ve mortaliteyi azaltacaktır. Bu amaçla genel 
sağkalım ve hastalıksız sağkalımın arttırılması hedeflenerek birçok çalışma yapılmış ve 
yapılmaya devam etmektedir. 
Anahtar kelimeler: Genel sağkalım,  hastalıksız sağkalım,  mide kanserleri, nüks ve 
ölüm riski, prognostik faktörler

Abstract:
Aim:  The aim of this study is to investigate the effects of prognostic factors at the time 
of diagnosis on recurrence and survival of gastric cancer patients who were diagnosed at 
Erciyes University Medical Faculty Hospital or an external center and whose follow-up 
and treatment process is ongoing. 
Patients and Methods: This study included 300 gastric cancer patients who were 
diagnosed and followed up at the Department of Medical Oncology at Erciyes University 
Faculty of Medicine Hospital or at an external center between 2007 and 2023. Clinical 
information and data of the patients were obtained by using the computer automation 
system and by retrospectively reviewing the patient files. Demographic characteristics of 
the patients, comorbid diseases, histopathological evaluation of the tumor, type of surgery 
applied, recurrence and metastasis status, applied treatment modalities, evaluation of 
laboratory parameters at the time of diagnosis and survival analysis were performed. 
SPSS 22.0 program was used for statistical analysis of the collected data. 
Results:  The youngest age of the 300 patients included in the study was 33, the oldest 
age was 88, and the median age was 55. The female/female ratio was found to be 
approximately 1/2. It was observed that age and gender had no effect on recurrence and 
survival. It was determined that 58% of the patients died during the follow-up and 
treatment period. Approximately 54% of the patients had a comorbid disease condition. 
It has been observed that comorbid disease status at the time of diagnosis increases 
recurrence and negatively affects disease-free survival. When the histopathological 
diagnoses of these patients were examined; 66% were adenocarcinoma, 24% were signet 
ring cell carcinoma, 5% were mucinous adenocarcinoma and 5% were other cancer 
diagnoses. Approximately 35% of patients had recurrence during the follow-up period. 
Most of these were distant metastases. The most common metastatic sites were the liver, 
peritoneum, and lymph nodes. It was determined that tumor localization was more 
common in the antrum-pylorus and corpus and that those with these localizations recurred 
later. Poor differentiation was seen in 26% of the patients, moderate differentiation in 
24%, and good differentiation in 10%. Differentiation data could not be obtained in a 40% 
xiv 
patient group. It has been determined that the presence of serosal invasion, 
lymphovascular invasion, and increasing lymph node staging and TNM stage among 
histopathological parameters increase both the risk of recurrence and the risk of death. In 
our study, 68.7% of the patients had perineural invasion, and 43.2% of those with 
perineural invasion had recurrence. Perineural invasion did not have an effect on survival 
and recurrence. In addition, as the ECOG-PS of the patients increased, both overall 
survival and disease-free survival were negatively affected. The type of surgery was also 
found to be effective in overall survival. Total gastrectomy was found to have a greater 
risk of death than subtotal gastrectomy, but the type of surgery had no effect on disease
free survival. 62% of the patients in the study had symptoms of weight loss. When the 
treatment modalities received by the patients in our study were examined, it was seen that 
the majority of the patients received oxaliplatin-based treatment at a rate of 62%, 
cisplatin-based treatment at a rate of 10%, FU-based treatment at a rate of 11%, and other 
KT protocols at a rate of 17%. It is also known that 96% of those who received adjuvant 
RT received it in the form of CRT. It was observed that 60% of the patients included in 
our study were anemic at the time of diagnosis. It was determined that hemoglobin and 
albumin status at the time of diagnosis had no effect on survival. It has been determined 
that as the biochemical parameters NLR, PLR and CA 19-9 values measured at the time 
of diagnosis increase, the patient's risk of recurrence and death increases, and overall 
survival and disease-free survival decrease. If the CEA value, another tumor marker, is 
high at the time of diagnosis, the risk of recurrence increases, but it has been observed 
that it has no effect on survival. 
Conclusion: Gastric cancer is a serious disease with a fatal outcome in the world and in 
our country. Detection of many prognostic factors that adversely affect prognosis at the 
time of diagnosis will reduce cancer-related morbidity and mortality during follow-up 
and treatment. For this purpose, many studies have been conducted and continue to be 
conducted with the aim of increasing overall survival and disease-free survival. 
Keywords: Overall survival, disease-free survival, gastric cancers, risk of recurrence and 
death, prognostic factors