Gericoult, Goya ve Delacroix' nın resimlerindeki romantik yaklaşımın irdelenmesi
Study of the romantic approach in the paintings of Gericoult, Goya and Delacroix
Yazar: HAKAN CİNGÖZ
Danışman: YRD. DOÇ. İRFAN OKAN
Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Resim Ana Bilim Dalı / Resim Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2008
Konu: Güzel Sanatlar = Fine Arts
Dizin: Resimler = Pictures ; Romantizm = Romanticism

Özet:
19.yy. Avrupa'da başlangıcı, ortası ve sonu devrim olan bir çağdır. Politik, endüstriyel ve kültürel devrim, işçilerin, kadınların, yerlilerin özgürlük ve eşitlik arayışı söz konusudur.Bu çağ aynı zamanda modernleşmenin ve büyük ekonomik-politik güçler arasın birleşme çağıdır. Sanata da, dönemin huzursuzluğu ile değişim, modernleşme, başkaldırı ve otoritenin yeni tarifi gibi özellikleri damga vurur. Avrupa tarihinde ilk kez, resim heykel ve yeni üretim medyası ( litografi, ağaç baskı ve fotograf) demokrasi ve hakimiyet araçları olarak yer alır. 19.yy.ın başında, sanat demokratikleşir. Kilise ve devlet gibi onu kontrol eden kurumların dışına çıkar sanatçılar ve kapitalist modernleşmeye direnç başlar.Goya, 1799'da Caprichos gravür serisiyle İspanyol monarşisini ve soyluların ön yargısını ve cehaletini eleştirir. O, aklın ışığında özgürlük yolunda ilerlemeye çalışan reform yanlısı bir ressamdır. Ressam olarak cehaletin getirdiği yıkım ve yozlaşma kadar savaşın dehşetini de gözler önüne serer.Géricault ve Delacroix da Goya gibi farklı teknikler kullanarak içinde bulundukları toplumu eleştirirler. Géricault delilerin portrelerini yapar, herkesin unutmak istediği, iktidar için utanç kaynağı olan bir deniz kazasını `Medusa'nın Salı adlı yapıtında anıtsal bir resme dönüştürür. Delacroix da egzotik ve `orient'in kumaşı altından batı toplumunu dolaylı yoldan eleştirir. `Sardanapalus'un Ölümü' bir başyapıttır ve bu eser için aslında Delacroix'nın otoportresidir diyebiliriz.Söz konusu ressamların sanatının politik bir yönü vardır. Ancak bu ortaklığın yanı sıra insanın bireysel, derin ve içsel girdaplarını resimlerine taşımış olmaları da onları bizim gözümüzde birleştiren bir özelliktir. Goya'nın `Kara Resimler'inde, Géricault'nun delileri resmettiği portrelerinde, vahşi atlarında, Delacroix'nın Sardanapalus'unda bunu görmek mümkündür.Yaşadıkları çağın ağır yükünü omuzlarında taşırken bir yandan da kendi travmalarıyla baş etmeye çalışır ressamlar. Politik yanlarıyla öznel dünyalarını harmanlayarak burada konu edilen başyapıtlarını ortaya koyarlar.Anahtar Kelimeler: Resim, Romantizm, Géricault, Delacroix, Goya, .

Abstract:
19th century is an age which has revolution at the begining, in the middle and at the end. Political, industrial and cultural revolution and the search for freedom and equality for the workers, women and indigenous people was in question.It was also an age of economic modernization and political consolidation among the major political and economic powers. The visual arts of the epoch were also indelibly marked by restiveness, change, modernization, reblliousness, and the re-imposition of authority. For the first time in European history, painting and sculpture, as well as the new reproductive media (litography, wood engraving, and photography) were available as insturments of democracy as well as of domination. The democratization of art-that is, the emancipation of artists from the controlling institutions of church and state- and resistance to capitalist modernization were phenomena that could be observed at the very beginning of the nineteenth century.Goya, condemned the prevailing ignorance and prejudice of the Spanish monarchy and clergy in his series of etchings, the Caprichos (1799). Goya was a reformist, guided by the reason and the zeal for independence. The painter shows us the horrors of war as well as the destruction of the ignorance and the degeneration.Using different insturments, Géricault and Delacroix criticize the world they are living in like Goya. Géricault makes the portraits of the insane and he creates a masterpiece from a subject which everyone wanted to forget and the rulers were ashamed of with `The Raft of Medusa?. Delacroix also indirectly criticizes the western culture using the cover of the `egzotic? and the `orient?. `The Death of Sardanapalus? is a masterpiece and it is a kind of selfportrait of Delacroix.Those three painters? art has a political side. They also have a common feature by the way they express the human nature?s personal and deep turmoils. We can observe this when we look at Goya?s `Black Paintings?, Géricault?s insane and wild horses and Delacroix?s `Sardanapalus?.While carrying the heavy burden of their epoch those painters also try to deal with their own traumas. They create their masterpieces which we considered here by mixing their personal world with the political one.Key Words: Painting, Romanticism, Géricault, Delacroix, Goya.