Yeni tanı aşikar ve subklinik hipertiroidi hastalarında sarkopeninin değerlendirilmesi /
Yazar: EBRU ENGİN
Danışman: DOÇ. DR. ASLI TUFAN ÇİNÇİN
Marmara Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Geriatri = Geriatrics
Dizin: Hipertiroidizm = Hyperthyroidism ; Kas distrofileri = Muscular dystrophies ; Tiroid hastalıkları = Thyroid diseases

Özet:
Giriş ve amaç: Sarkopeni olumsuz sağlık sonuçlarıyla ilişkili ilerleyici jeneralize bir
iskelet kası hastalığıdır. Primer (yaşa bağlı) ya da ikincil sebeplerle ortaya
çıkabilmektedir. İskelet kası fizyolojisi tiroid disfonksiyonlarından etkilenmektedir.
Bu bağlamda çalışmamızda hipertiroidi ve sarkopeni ilişkisini değerlendirmeyi
amaçladık.
Gereç ve yöntem: Araştırmamıza Şubat 2020 ve Ağustos 2020 tarihleri arasında,
Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi Genel Dahiliye
polikliniğine başvuran, aşikar hipertiroidi tanısı alan 13 hasta ve subklinik hipertiroidi
tanısı alan 13 hasta dahil edilmiştir. Tiroid fonksiyon bozukluğu olmayan sağlıklı 30
kişi kontrol grubu olarak alınmıştır. Çalışmaya katılmayı kabul eden hasta ve kontrol
grubu kişilerin onamları alınmıştır. Aktif enfeksiyon, romatolojik/ inflamatuar
hastalık, diyabetes mellitus tanısı olanlar, vücut kompozisyonunu ve tiroid fonksiyon
testlerini etkileyen ilaç kullanımı, kalp pili, ekstremitede sakatlık, protez bulunanlar
ve gebelik durumu olanlar çalışmadan hariç tutulmuştur. Aşikar hipertiroidi TSH <
0,34 mU/L iken sT4 > 1,12 ng/dL ve/veya sT3 > 4,37 ng/L olması ; Subklinik
hipertiroidi ise TSH< 0,34 iken sT4 ve sT3 normal referans aralıkta olması (sT4 için
0.61–1.12 ng/dL; sT3 için 2.6–4.37 ng/L) olarak belirlenmiştir. Araştırmaya katılan
kişilerin cinsiyet, yaş, mevcut hastalıkları, kullandıkları ilaçlar, alışkanlıkları, boy ve
ağırlıkları kaydedilmiştir. Sarkopeni risk değerlendirmesi için SARC-F anketi; kas
kuvveti değerlendirmesi için el kavrama kuvveti ölçümü ve sandalyeden kalkma testi;
kas kütlesi değerlendirme için biyoelektrik impedans analizi ile SMMI ölçümü ve
esnemeyen mezura ile baldır çevresi ölçümü; fiziksel performans değerlendirmesi için
4 metre yürüme hızı testi yapılmıştır. Katılımcıların poliklinik başvuruları sırasında
istenmiş olan görüntüleme ve kan tetkik sonuçları hastane sistemi üzerinden kontrol
edilerek kaydedilmiştir.
Bulgular: Çalışmamıza 26 hipertiroidi hastası dahil edilmiştir. Hastaların ortanca yaşı
44,9 (21-76) olup; hastaların 16'sı (%61,5) kadın 10'u (%38,5) erkektir. Aşikar ve
subklinik hipertiroidi grubunda el kavrama kuvveti ve baldır çevresi düşüklüğü kontrol grubuna göre anlamlı bulunmuştur (sırasıyla p= 0,007; p= 0,008). Aşikar ve subklinik
hipertiroidi grubunda kontrol grubuna göre sarkopeni varlığı anlamlı bulunmuştur (p=
0,007). Aşikar hipertiroidi grubunda subklinik hipertiroidi grubuna göre sarkopeni
olasılığı artmıştır (OR:2,44 %95CI: 0,26-31,87). Hipertiroidi hastalarında sT4
yüksekliği sarkopeni olasılığını artırmaktadır (OR: 6,0 %95 CI: 0,59- 79,23). sT4 değeri
normal aralıkta olan hastaların %88,2'sinde sarkopeninin olmadığı öngörülmüştür
(%95 CI: %63,6- %98,5).
Sonuç: Çalışmamızda hipertiroidi hastalarında kontrol grubuna göre sarkopeni varlığı
istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Son kılavuzlar ışığında sarkopeninin sadece
yaş ile ilgili olmadığı, eşlik eden hastalıkların varlığında da sekonder sarkopeni
gelişme riskinin olduğu bilinmektedir. Bir endokrin patoloji olan hipertiroidi
varlığında da sarkopeninin gelişebileceğini bilerek bu açıdan da tedavi modalitelerini
geliştirmek önemlidir. Sarkopeni çalışmalarında tanı koyarken her ülkeye özgü eşik
değerler kullanımı da yaygınlaştırılmalıdır.
Anahtar sözcükler: aşikar hipertiroidi, sarkopeni, subklinik hipertiroidi

Abstract:
Introduction: Sarcopenia is a progressive and generalized skeletal muscle disease associated with adverse health outcomes. It can occur due to primary (age-related or secondary reasons. Skeletal muscle physiology is affected by thyroid dysfunctions. In this context, we aimed to evaluate the association between hyperthyroidism and sarcopenia in our study.
Methods: In our study, 13 patients with overt hyperthyroidism and 13 patients with subclinical hyperthyroidism presenting to Marmara University Pendik Research and Application Hospital General Internal Medicine outpatient clinic between February 2020 and August 2020, were included. Thirty people without thyroid dysfunction were taken as the control group. The consents of the patients and control group who accepted to participate in the study were obtained, those with an active infection, rheumatological/ inflammatory disease, diabetes mellitus, drug use affecting body composition and thyroid functions, pacemaker, limb disability, prosthesis, and pregnancy status were excluded from the study. Overt hyperthyroidism with TSH <0.34 mU/ L and fT4> 1.12 ng/ dL and/or fT3> 4.37 ng / L; Subclinical hyperthyroidism was determined as TSH <0.34, while fT4 and fT3 were within the normal reference range (0.61-1.12 ng/ dL for fT4; 2.6–4.37 ng/ L for fT3). The gender, age, current diseases, medications, habits, height, and weight of the participants were recorded. SARC-F questionnaire for sarcopenia risk assessment; handgrip strength measurement and chair stand test for muscle strength assessment; SMMI measurement with bioelectrical impedance analysis and calf circumference measurement with a rigid tape measure for muscle mass evaluation; A gait speed test was performed for physical performance evaluation. The results of imaging and blood tests requested during the outpatient clinic applications of the participants were checked and recorded through the hospital system.
Results: 26 hyperthyroidism patients were included in our study. The median age of the patients is 44.9 (21-76); 16 of the patients (61.5%) were female and 10 (38.5%) were male. In the overt and subclinical hyperthyroid group, low handgrip strength and low calf circumference were found significant compared to the control group (p = 0,007; p = 0,008, respectively). The presence of sarcopenia was found significant in the overt and subclinical hyperthyroid group compared to the control group (p = 0,007). The probability of sarcopenia was increased in the overt hyperthyroid group compared to the subclinical hyperthyroid group (OR: 2,44, 95% CI: 0,26- 31,87). FT4 elevation increases the likelihood of sarcopenia in hyperthyroid patients (OR: 6.0, 95% CI: 0,59-79,23). It was predicted that 88,2% of the patients with fT4 values in the normal range did not have sarcopenia (95% CI: 63,6% -98,5%).
Conclusion: According to our study, the presence of sarcopenia in patients with hyperthyroidism compared to the control group is statistically significant. In light of the latest guidelines, it is known that sarcopenia is not only related to age but also has a risk of developing secondary sarcopenia in the presence of concomitant diseases. Knowing that sarcopenia may also develop in the presence of hyperthyroidism, which is an endocrine pathology, it is precautionary to improve treatment modalities in this respect. When making a diagnosis in studies of sarcopenia, the use of threshold values specific to each country should also be expanded.
Keywords: overt hyperthyroidism, sarcopenia, subclinical hyperthyroidism