Rus dış politikasının şekillenmesinde Neo-Avrasyacılık yaklaşımının rolü: Kırım örneği
The role of Neo-Eurasianism in shaping Russian foreign policy: The case of Crimea
Yazar: LÜTFİYE HİLAL ŞENYURT
Danışman: DOÇ. DR. ALİ BİLGENOĞLU
Aydın Adnan Menderes Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Uluslararası İlişkiler ve Güvenlik Çalışmaları Anabilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Uluslararası İlişkiler = International Relations

Özet:
Coğrafya üzerine geliştirilen politika bilimi anlamına gelen "Jeopolitik" uluslararası ilişkilerdeki güç dinamiklerini ve stratejik hareketleri anlamak için önemli bir araçtır. Jeopolitik teorilerde önemine sıkça değinilen "Avrasya" ise en geniş anlamıyla, Avrupa ve Asya kıtalarını kapsayan bölgeyi tanımlamak için kullanılmaktadır. Dünya hâkimiyetinin belirlendiği en önemli merkez olarak anılan Avrasya, tarih boyunca güçlü devletlerin hâkimiyet mücadelesi verdiği kilit bölge konumundadır. Avrasya'nın coğrafi ve tarihi okumasının siyasallaşması ile kavram, coğrafi adlandırmanın ötesine geçmiş ve bir ideoloji doğurmuştur. Rus dış politikasına yön veren iki ana düşünce akımı Batıcılık ve Slavcılık'a karşı üçüncü bir yol olarak görülen Avrasyacılık, 20. yüzyıl Rus jeopolitik ekolündeki en yaygın düşünce akımıdır. 1930'lardan sonra etkisini yitirmeye başlayan Avrasyacılık düşünce akımı, 1990'larda Neo-Avrasyacılık/ Yeni Avrasyacılık adı ile yeniden gündeme gelmiştir. Hem Sovyetlerin dağılışını açıklamak hem de Rusya'nın içerisinde bulunduğu kaosu çözümlemek için ortaya çıkan Neo-Avrasyacılık; Batı ile ortak geçmişe sahip olmadıklarını, Sovyet coğrafyasında özellikle yakın çevresinde "biz" duygusuyla hareket eden ortak bir Avrasya ulusu yaratmayı vurgulamaktadır. Putin dönemine kadar ideolojik boyutta seyir gösteren Neo-Avrasyacılık, özellikle Putin dönemi ile birlikte siyasetin ve dış politikanın belirleyici aktörlerinden birisi haline gelmiştir. Neo-Avrasyacılık yaklaşımının Rus dış politikasına yansımasının en somut örneklerinden biri olarak Kırım'ın ilhakı gösterilmektedir.

Abstract:
The science of "Geopolitics", which means the political science developed on geography, is an important tool for understanding power dynamics and strategic movements in international relations. "Eurasia", the importance of which is frequently mentioned in geopolitical theories, is used in its broadest sense to describe the region covering the European and Asian continents. Eurasia, known as the most important center where world domination is determined, is a key region where powerful states have struggled for dominance throughout history. With the politicization of the geographical and historical reading of Eurasia, the concept went beyond geographical naming and created an ideology. Eurasianism, seen as a third way against the two main currents of thought that guide Russian diplomacy, Westernism and Slavism, is the most common thought in the 20th century Russian Geopolitics. The Eurasianism movement of thought, which began to lose its influence after the 1930s, came to the fore again in the 1990s under the name Neo-Eurasianism. Neo-Eurasianism, which emerged to explain both the collapse of the Soviets and to resolve the chaos that Russia is in, emphasizes that they do not have a common past with the West and that they want to create a common Eurasian nation that acts with a sense of "us" in the Soviet geography, especially in its immediate vicinity. Neo-Eurasianism, which had an ideological course until the Putin era, has become one of the determining actors of politics and foreign policy, especially with the Putin era. The Annexation of Crimea is shown as one of the most concrete examples of the reflection of the Neo-Eurasianism in Russian foreign policy.