Ratlarda MC. farlane flep modelinde transkutanöz elektrik  sinir stimülasyonu ve ultrason uygulanarak ön koşullamanın flep yaşamı üzerine etkileri
The effects of pre-conditioning BY using transcutanous electric nerve stimulation and ultrasound on flap survival
Yazar: OSMAN SERDAR BERK
Danışman: DOÇ. DR. CEMAL ALPER KEMALOĞLU ; ÖĞR. GÖR. SERCAN YÜCEL
Erciyes Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi = Plastic and Reconstructive Surgery
Dizin: Cerrahi flepler = Surgical flaps ; Cerrahi-plastik = Surgery-plastic ; Doku yaşaması = Tissue survival ; Rekonstrüktif cerrahi prosedürleri = Reconstructive surgical procedures ; Sıçanlar = Rats ; Transkütanöz elektriksel sinir stimülasyonu = Transcutaneous electric nerve stimulation ; Ultrasonografi = Ultrasonography ; Ön koşullama = Pre-conditioning

Özet:
Giriş ve Amaç: Flepler, rekonstrüktif cerrahide sıklıkla uygulanan cerrahi işlemlerdendir. Kısmi flep yetmezlikleri rekonstrüktif cerrahinin öngörülemeyen komplikasyonlarıdır. Bu nedenle flepte doku kaybını azaltabilmek amacıyla çeşitli metotlar denenmiştir. Transkutanöz elektriksel sinir stimülasyonunun (TENS) ve ultrasonun (US) yara iyileşmesini artırmasının hücresel ve fizyolojik mekanizmasını açıklamak üzere deneyler yapılmıştır. Bu çalışmanın amacı random patern deri fleplerinin ön koşullamasında TENS ve¬ US uygulamasının dokuların yaşayabilirliğine etkisini araştırmaktır. 
Gereç ve Yöntem: Çalısmada 50 adet 4 aylık erkek Spraque-Dawley cinsi ratların sırtında 2 × 8 cm boyutlarında modifiye McFarlane flepleri kaldırıldı. Hayvanlar ağırlıkları açısından fark olmayacak şekilde 10 hayvandan oluşan 5 gruba ayrıldı; kontrol grubu, cerrahi geciktirme grubu, TENS grubu, US grubu ve TENS+US grubu. Flepler kaldırıldıktan 14 gün sonra flep canlılık oranları fotoğraflanarak ölçüldü. Gruplardaki her denekten biyopsi alındı. Tüm gruplarda doku Vascular Endothelial Growth Factor (VEGF) düzeyleri ölçüldü ve histopatolojik hasar parametreleri (nekrotik hücreler, fibroblast-fibrosit sayısı, polimorf nüveli lökosit infiltrasyonu ve vasküler yoğunluk) değerlendirildi. Elde edilen veriler istatistiksel olarak değerlendirildi. 
Bulgular: Flep nekroz oranı kontrol grubunda %52,22 ± 9,71; cerrahi geciktirme grubunda %16,57 ± 4,80; tens grubunda %32,45 ± 7,61; usg grubunda %32,95 ± 8,09; usg+tens grubunda %35,83 ± 8,05 idi. Gruplar arasında flep nekrozu açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu saptandı (p <0,001). Çalışma gruplarında elde edilen doku VEGF düzeyi kontrol grubunda 28,65 ± 7,87 pg/mg protein, cerrahi geciktirme grubunda 53,52 ± 29,94 pg/mg protein, TENS grubunda 64,20 ± 40,07 pg/mg protein, US grubunda 89,68 ± 45,67 pg/mg protein, US+TENS grubunda 63,34 ± 18,72 pg/mg protein idi. Gruplar arasında doku VEGF düzeyleri bakımından anlamlı farklılık olduğu saptanmıştır (p<0,001). Bu fark, US grubu ile kontrol grubu arasında (p=0,021) ve US+TENS grubu ile kontrol grubu arasındadır (p=0,002).
Gruplar arasında; gözlenen nekroz skorları, fibroblast-fibrosit skorları, vasküler yoğunluk skorları ve polimorf nüveli lökosit skorları bakımından istatistiksel olarak anlamlı bir faklılık bulunmamıştır. 
Sonuç: TENS ve US uygulaması yapılan deneklerde flep canlılık oranları kontrol grubuna göre artış gösterdi. Ancak bu alternatif metotlarla yapılan ön koşullamaların hiç birisi flep canlılık oranları bakımından cerrahi flep geciktirmesinden başarılı olamamışlardır.

Abstract:
Introduction and Aim: Flaps are the most common surgical procedures in reconstructive surgery. Partial flap necrosis is an unpredictable complication of reconstructive surgery. For this reason, various methods have been tried to reduce flap necrosis. Experiments have been conducted to explain the cellular and physiological mechanism by which transcutaneous electrical nerve stimulation (TENS) and ultrasound (US) to enhance wound healing. The aim of this study is to investigate the effect of TENS and US application on the survival of tissues in the preconditioning of random pattern skin flaps.
Materials and Methods: In the study, modified McFarlane flaps of 2 × 8 cm in size were removed on the backs of 50, 4-month-old male Spraque-Dawley rats. The animals were divided into 5 groups of 10 animals with no difference in weight; control group, surgical delay group, TENS group, US group, and TENS + US group. Flap viability rates were measured visually 14 days after the flap operation. A biopsy was taken from each subject in the groups. Tissue Vascular Endothelial Growth Factor (VEGF) levels were measured in all groups, and histopathological damage parameters (necrotic cells, fibroblast-fibrocyte count, polymorphous leukocyte infiltration, and vasculer density) were evaluated. The data obtained were analyzed statistically.
Results: The rate of flap necrosis was 52.22 ± 9.71% in the control group; 16.57 ± 4.80% in the surgical delay group; 32.45 ± 7.61% in the TENS group; 32.95 ± 8.09% in the US group; and 35.83 ± 8.05% in US+TENS group. A statistically significant difference was found between the groups in terms of flap necrosis (p <0.001). The tissue VEGF level obtained in the study groups was 28.65 ± 7.87 pg/mg protein in the control group, 53.52 ± 29.94 pg/mg protein in the surgical delay group, 64.20 ± 40.07 pg/mg protein in the TENS group, It was 89.68 ± 45.67 pg/mg protein in US group and 63.34 ± 18.72 pg/mg in the US + TENS group. A significant difference was found between the groups in terms of tissue VEGF levels (p<0.001). This difference is between the US group and the control group (p = 0.021) and between the US + TENS group and the control group (p=0.002).
There is no statistically significant difference was found between groups in terms of histopathological damage parameters (tissue necrosis, fibroblast-fibrocyte, vascular density, and leukocyte with pleomorphic nuclei).
Conclusion: Flap survival rates increased in subjects who underwent TENS and US application compared to the control group. However, none of the preconditions made with these alternative methods were successful as surgical flap delay in terms of flap viability rates.