Asemptomatik diyabetik hastalarda gastroözofageal reflü varlığının impedans yöntemi ile değerlendirilmesi
The assessment of gastroesophageal reflux in asymptomatic diabetic patients using impedance tecnique
Yazar: SUUT GÖKTÜRK
Danışman: DOÇ. DR. FİLİZ AKYÜZ
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Gastroenteroloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Gastroenteroloji = Gastroenterology
Dizin: Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Empedans = Impedance ; Gastrointestinal hastalıklar = Gastrointestinal diseases ; Gastroözofageal reflü = Gastroesophageal reflux

Özet:
Giriş ve amaç : Gastroözofageal reflü hastalığı (GÖRH) ve özofagusl dismotilitesi diyabetik hastalarda sık görülmektedir. GÖRH, diyabetik hastalarda pek çok neden ile (mide boşalma zamanında gecikme, dismotilite vb.) oluşabilir. Bu hastalarda yapılan GÖRH çalışmaları sıklıkla semptomatik hasta gruplarında yapılmıştır. Özellikle nöropatisi olan hastalar asemptomatik olabilirler. Bu çalışmada GÖR semptomları açısından asemptomatik olan diyabetik hastalarda impedans yöntemi ile reflü sıklığının araştırılması ve sağlıklı kontrol grubu ile kıyaslanması amaçlandı. 
Materyal metod : Çalışmaya GÖRH semptomları olmayan 19 kontrol grubu ve 35 DM'lu hasta grubu alındı. Vakaların demografik özellikleri, laboratuvar değerleri, DM'lu hastaların hastalık süreleri, komplikasyonları, tedavileri kayıt edildi. Hastaların hepsine manometri ve 24 saatlik pH impedans incelemesi ve gastroskopi yapıldı. Kontrol grubunda her vakaya impedans incelemesi yapıldı. Gastroskopi ve manometrik inceleme kabul edenlere yapıldı. DM'lu hastalar kendi aralarında VKİ'ne göre obez ( VKİ > 30 kg/m2 ) ve obez olmayan ( VKİ < 30 kg/m2) olmak üzere iki gruba ayrıldı. 
Bulgular :. DM'lu hastalarda kontrol grubuna göre ortalama yaş ( p=0.02), glikoz ve HBA1C ( p= 0.00 ) düzeyleri daha yüksek idi. Kontrol grubunda özofajit saptanmazken, hasta grubunda 2 hastada ( % 7.5 ) endoskopik olarak özofajit görüldü (p > 0.05 ). DM'lu hastalarda ( % 45.5 ) kontrol grubuna göre ( % 11 ) özofagus dismotilite sıklığı daha fazla idi ( p = 0.04 ). Nöropati varlığı dismotilite için bağımsız risk faktörü olarak saptandı. İmpedans testinde DM'lu hastalarda kontrol grubuna göre ort. Demeester skoru ( 25.6±32.5 ve 11.2±17, p=0.01) ve bolusa maruz kalma zamanı (2.1±1.3 ve 1.3±1.3 dak, p=0.009 ) daha yüksek idi. Alt grup analizlerinde bu farkın obez DM'lu hastalar ile kontrol grubu arasında olduğu görüldü (p < 0.05 ). Komplikasyon olmayan DM'lu hastalarda ortalama DMS, patolojik asit reflü ve özofagus dismotilitesi görülme oranları komplikasyonlu hastalara göre daha yüksek idi (p < 0.05). Hem kontrol grubunda hemde DM'lu hastalarda ort. DMS ile BET arasında pozitif korelasyon saptandı ( Kontrol grubu ; p= 0.000, R=0.869, DM grubu ; p= 0.000, R=0.652 ).
Sonuç : GÖRH semptomları açısından asemptomatik olan DM'lu hastalarda özofagus dismotilitesi ve asid reflü sıktır. Bu durum hiperglisemiden ziyade, özellikle nöropati ve obezite ile ilişkilidir.

Abstract:
Introduction and Aim: Gastroesophageal reflux disease (GERD) and esophageal dysmotility occur frequently in patients with diabetes. GERD in diabetics has been attributed to several causes including dysmotility and delay in the emptying of the stomach. So far, most of the studies have only involved patients with symptomatic GERD. However, some patients, especially those with neuropathies may be asymptomatic. The aim of this study was to determine the prevalence of GERD in asymptomatic diabetic patients compared to healthy controls, using pH-impedance monitoring.
Materials and method: 19 healthy controls with no GERD symptoms and 35 patients with diabetes were enrolled in the study. Demographic and laboratory characteristics; duration, complications and treatment in patients with diabetes were reported. Esophageal manometry, 24 hour pH-impedance study and gastroesophageal endoscopy were performed on all patients. In the control group, impedance study was performed on all subjects, while gastroesophageal endoscopy and esophageal manometry were performed on those who consented to the procedures. Patients with diabetes were categorized as obese (BMI>30 kg/m2) or non-obese (BMI<30 kg/m2) and both groups were compared to healthy controls.  
Results: The mean age (p=0.02), blood glucose and HbA1C levels (p= 0.00) of the patients with diabetes were higher than the control group. Endoscopy revealed esophigitis in two patients with diabetes (7.5%), but it was not observed in the control group (p > 0.05).   Esophageal dysmotility was higher in diabetics (45.5%) compared to the control group (11%) (p = 0.04). Neuropathy was found to be an independent risk factor for dysmotility. Mean Demeester score ( 25.6±32.5 and 11.2±17, p=0.01) and bolus exposure time (2.1±1.3 min. and 1.3±1.3, p=0.009 ) in the impedance studies were higher in patients with diabetes compared to the control group. According to the subanalysis, the difference was mainly between obese diabetics and the control group ( p < 0.05 ). Mean DMS, pathological acid reflux and esophageal dysmotility values were higher in patients without complications of diabetes (p < 0.05). Positive correlation was observed between DMS and BET in both diabetes and control groups (control; p= 0.00, R=0.869, DM group; p= 0.00, R=0.652).
Conclusion: Esophageal dysmotility and acid reflux is common in diabetic patients without gastroesophageal reflux symptoms. This is associated with the existence of neuropathy and obesity rather than hyperglycemia.