Hodgkin Lenfoma hastalarında genomik insitabilitenin sitogenetik biyomarkerlerle araştırılması
Assesment of genetic instability with cytogenetic biomarkers in patients with Non-Hodgkin Lymphoma
Yazar: OKTAY PERDECİ
Danışman: PROF. DR. ŞÜKRÜ ÖZTÜRK
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Genetik = Genetics

Özet:
Giriş. Hodgkin-dışı Lenfomalar (HDL) hematolojik tümörler arasında klinik davranış, morfoloji, hücre kökeni, etioloji ve patogenez yönünden çok heterojen bir hastalık grubunu oluştururlar. Tüm Hodgkin-dışı lenfomaların %90'ında sitogenetik anomali saptanmaktadır. Kromozom anomalilerinin hastalığın oluşumundaki rolleri çok kesin bilinmemekle birlikte onkogen ve anti onkogenlerin bu kromozom anomalileri ile tümör oluşumunda rolü olduğu düşünülmektedir. Bu çalışmada sitogenetik biyomarkerler kullanılarak hastalığın tedavi öncesi ve sitotoksik tedavi sonrası döneminde genomik instabilite araştırılmıştır.Materyal-Metod. Hodgkin Dışı Lenfoma Hastalarında yeni tanı konulmuş tedavi öncesi grup, kemoterapisi tamamlanmış grup ve KT + RT tamamlanmış grupta genomik instabilite, sitogenetik biyomarkerlerle (Kardeş Kromatid Değişimi ve Mikronukleus Analizi) araştırıldı. Araştırmaya yeni tanı konmuş tedavi başlanmamış 29 hasta, kemoterapisi tamamlanmış 29 hasta, kemoterapi ve radyoterapi yapılmış 16 hasta dahil edildi. Kontrol grubu 25 sağlıklı bireyden oluşturuldu.Sonuçlar. KKD sıklığı açısından yapılan analizde tedavi öncesi HDL olgularında istatistiksel olarak anlamlı yükseklik tespit edildi.(p=0.038) Ancak tedavi sonrası gruplarda anlamlı farklılık tespit edilemedi. MN sıklığı açısından yapılan analizde HDL olgularının tedavi öncesi ve sonrası gruplarında kontrol grubu ile karşılaştırıldığında belirgin olarak anlamlı yükseklik tespit edildi ( p=0,000 ).Sonuç: HDL hastalarında tedavi öncesi grupta KKD sıklığının artmış olarak saptanması ile hastalarda DNA hasarında artışın ortaya çıkarılabileceği ve bu artışın etyopatogenezinde önemli bir rol oynayabileceği öne sürülebilir. Aynı zamanda tedavi öncesi grupta kardeş kromatid değişimi yüksek bulunan hastalara ikincil kanser gelişimi açısından daha sıkı takip edilmesi gerektiği önerilebilir. KT ve KT + RT almış gruplarda KKD sıklığının normal olarak saptanması, KT ve RT' nin uzun dönemde tedavi edici etkisine bağlı olabilir. MN sıklığının HDL hastalarının tedavi öncesi ve sonrası gruplarında kontrol grubuna göre yüksek olarak saptanması hastalığın doğal bir süreci olabileceği gibi DNA onarım sistemindeki bozukluklarla da ilişkili olabilir. Kemoterapi ve Radyoterapi görmüş olan hastalarda, MN sıklığının kontrol grubuna göre yüksek olarak saptanması aksine KKD sıklığının yüksek olarak saptanmaması, aynı zamanda MN ölçüm yönteminin uygulamasının daha kolay ve güvenilir olması nedeniyle genotoksisitenin araştırılmasında daha informatif bir yöntem olduğunu düşündürmektedir.

Abstract:
Background: Non-Hodgkin Lymphoma (NHL) is a heterogeneous group of a disease due to their clinical behavior, morphology, cellular origin, etiology and pathogenesis. Cytogenetic anomaly is present in 90% of all Non-Hodgkin lymphoma. Although the role of chromosomal anomaly is not known exactly in the pathogenesis of the disease, oncogenes and anti-oncogenes are suspected to cause chromosomal anomalies and emergence of the tumor. In this study genomic instability before and after cytotoxic therapy evaluated using cytogenetic biomarkers.Methods: Cytogenetic biomarkers; Sister Chromatid. Chromatid Exchange (SCE), and Micronucleus Analysis (MN) used to evaluate cytogenetic instability in three groups of NHL patients. 29 newly diagnosed patient with no previous therapy, 29 patient who completed chemotherapy and 16 patient who received both chemotherapy and radiotherapy. 25 healthy individual included as the control group.Results: Frequency of SCE was determined to be significantly high in the pre-treatment group (P: 0.038) and no statistically difference was found in post-treatment groups. Micronucleus analysis revealed statistically significant difference in pretreatment and post-treatment groups of HDL patients comparing to the control group (P: 0.000).Conclusion : Determination of increased frequency of SCE in NHL patients with no previous treatment may increase DNA damage which might be an important point in the etiopathogenesis of the disease. Meanwhile, patients with high SCE before treatment should be recommended to be carefully followed for the risk of development of a secondary malignancy. Determination of a normal SCE frequency in treated patients may be the long term result of therapeutic effects of chemotherapy and radiotherapy. High MN frequency in all HDL patients comparing to the control group might be due to a defeat in DNA repair mechanism or because of the nature of the disease. Determination of high MN frequency in post-treatment group comparing to the control group and normal SCE frequency in the treated group, meanwhile the measurement of MN frequency being more easy and reliable makes this method more informative in evaluating genotoxicity.