Allantoinin mandibular distraksiyon osteogenezisi üzerine etkilerinin deneysel olarak incelenmesi
Experimental investigation of the effects of allantoi̇n on mandi̇bular di̇stracti̇on osteogenesi̇s
Yazar: YONCA KANAT
Danışman: PROF. DR. MEHMET CİHAN BEREKET
Ondokuz Mayıs Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Ağız, Diş, Çene Hastalıkları ve Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2024
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry

Özet:
Amaç: Bu çalışma, deneysel distraksiyon osteogenezinde lokal allantoin uygulamasının akut etkilerini araştırmayı hedeflemektedir.
Materyal ve Metot: Çalışmamızda toplam 14 adet yetişkin Yeni Zelanda Tavşanı kullanıldı. Sol mandibula korpusunda uzatma elde etmek istediğimiz deneklere genel anestezi altında distraksiyon apareyi yerleştirildi. Operasyon alanı kontrol grubunda serum fizyolojik ile yıkanırken, deney grubunda bölgeye allantoin (1mg\kg) uygulandı. Latent evre için 5 gün beklendikten sonra distraksiyon evresine geçildi. Günlük 0,7 mm olacak şekilde 10 gün boyunca kemik segmentleri distrakte edildi. Deney grubundaki deneklerin kallus alanına distraksiyonun ilk gününde lokal allantoin (1 mg\kg) enjeksiyonu yapıldı. Denekler 28 günlük konsolidasyon evresinden sonra yüksek doz genel anestezi altında sakrifiye edildi. Sakrifiye edilen tavşanlardan bilgisayarlı tomografik (BT) görüntüler alınarak yeni oluşan kemik alanının kemik mineral yoğunluğu (HU) hesaplandı. Distraksiyon alanından alınan blok şeklindeki kemikler %10'luk formaldehit solüsyonu ile fikse edildi. Fiksasyonu tamamlanan kemikler %5'lik formik asit solüsyonunda 90 gün bekletilerek dekalsifiye edildi. Dekalsifiye olan dokuların stereolojik incelemesi kör olarak çift kontrollü yapıldı. Yeni kemik hacmi, yeni bağ doku hacmi ve yeni damar hacminin "mm3" olarak hesaplanmasında Cavalieri Hacim Ölçüm Yöntemi kullanıldı. İmmünohistokimyasal değerlendirmelerde anti-RUNX2 ve anti-BMP2 antikorları kullanıldı.
Bulgular: Yapılan bilgisayarlı tomografik incelemelerde deney grubunda elde edilen kemiğin mineral yoğunluğu (HU), kontrol grubuna göre anlamlı bir şekilde artış göstermiştir. Stereolojik incelemelerde elde edilen yeni kemik , yeni bağ doku ve yeni damar hacmi deney grubunda kontrol grubuna göre daha fazla olması anlamlı bulunmuştur. İmmünohistokimyasal incelemelerde, anti-RUNX2 aktivitesinin deney grubundaki bağ doku alanında ve anti-BMP2 ile boyanan kesitlerde deney grubunda bağ doku infiltrasyon alanlarının daha yoğun pozitif boyandığı gözlenmiştir. 
Sonuç: Lokal allantoin uygulamasının, tavşan mandibulasında uygulanan distraksiyon osteogenezinde kemik iyileşmesi üzerine akut etkilerinin olumlu olduğu görülmüştür.

Abstract:
Objective: This study aims to investigate the acute effects of local allantoin application on experimental distraction osteogenesis.
Material and Method: A total of 14 adult New Zealand rabbits were used in our study. A distraction apparatus was placed under general anesthesia on the subjects for whom we wanted to obtain lengthening in the left mandibular corpus. The control group washed the operation area with saline, while the experimental group applied allantoin (1 mg/kg) to the same area. After waiting 5 days for the latent phase, the distraction phase was started. Bone segments were distracted for 10 days with a daily distraction rate and frequency of 0.7x1 mm. Local allantoin (1 mg/kg) was injected into the callus area of the subjects in the experimental group on the first day of distraction. After a consolidation phase of 28 days, the rabbits were sacrificed under high-dose general anesthesia. Computed tomographic (CT) images were obtained from the sacrificed rabbits, and the bone mineral density (HU) of the newly formed bone area was calculated. Block-shaped bones from the distraction area were fixed with a 10% formaldehyde solution. The fixed bones were decalcified in a 5% formic acid solution for 90 days. Stereological analysis of decalcified tissues was performed in a blinded, double-controlled manner. Stereological analysis of decalcified tissues was performed in a blinded, double-controlled manner. The Cavalieri Volume Measurement Method was used to calculate new bone volume, new connective tissue volume, and new vessel volume in "mm3". Anti-RUNX2 and anti-BMP2 antibodies were used in immunohistochemical evaluations.
Results: In CT examination, the HU of the bone obtained in the experimental group was significantly increased compared to the control group. It was found significant that the volume of new bone, new connective tissue and new vessels obtained in stereological analysis was higher in the experimental group than in the control group. It was observed that anti-RUNX2 activity was more intense in the connective tissue area in the experimental group, and the connective tissue infiltration areas in the experimental group were more intensely positively stained in the sections stained with anti-BMP2.
Conclusion: The acute effects of local allantoin application on bone healing in distraction osteogenesis of the rabbit mandible were found to be positive.