Ankara Şehir Hastanesinde çalışan aile hekimliği araştırma görevlilerinin kardiyopulmoner resüsitasyon hakkındaki bilgi, tutum ve görüşleri
Information, attitude, and views of family medicine research assistants working in Ankara City Hospital, on the cardiopulmonary resuscitation
Yazar: MURAT KARAHAN
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ BASRİ FURKAN DAĞCIOĞLU
Yıldırım Beyazıt Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine
Dizin: Aile hekimliği = Family practice ; Ankara = Ankara ; Bilgi = Knowledge ; Doktorlar = Physicians ; Doktorlar-aile = Physicians-family ; Kardiyopulmoner reanimasyon = Cardiopulmonary resuscitation ; Sağlık personeli = Health personnel ; Tutumlar = Attitudes ; Yaşam destek sistemleri = Life support systems

Özet:
Giriş: Çalışmamızda Ankara Bilkent Şehir Hastanesi Aile Hekimliği kliniğine bağlı araştırma görevlilerinin 2015 yılında yayınlanan kardiyopulmoner resüsitasyon kılavuzuna göre temel yaşam desteği ve ileri yaşam desteği hakkındaki bilgilerini, bilgileri üzerinde fark oluşturabilecek etkenlerini, tutumlarını ve endişelerini inceleyip değerlendirmeyi amaçladık.
Gereç ve yöntemler: Araştırmamıza Ankara Bilkent Şehir Hastanesinde 01.12.2019 – 01.05.2020 yıllarında çalışan toplam 136 aile hekimliği asistanı katıldı. Anketimizin ilk bölümünde; demografik bilgiler, araştırma görevlisinin kadrosu, resüsitasyon eğitimi ve geçmişini içeren, asistanların TYD ve İKYD hakkındaki tutumları ile kendisini ve çalışma arkadaşlarını değerlendirmesini içeren sorular ve ikinci bölümünde ise TYD ve İKYD ile ilgili 17 soru vardı. Sorular 2015 yılında Amerikan Kalp Derneği tarafından yayınlanan resüsitasyon kılavuzuna göre hazırlandı.
Bulgular: Çalışmaya katılım oranı %88' di. Çalışmaya katılan görevlilerin yaş ortalaması 31,38± 7,4 ve katılımcıların %64,7'sı kadın (n=88), %35,3'ü (n=48) erkekti. Araştırma görevlilerinin %78,7'si mezuniyet sonrasında resüsitasyon eğitimi almadığını belirtti. Çalışmaya katılan asistanların büyük bölümü (%96,3) KPR eğitimlerinin tekrar edilmesi gerektiğine inanmaktaydı. TYD ile ilgili toplam 8 soruya verilen yanıtlar incelendiğinde toplam doğruların ortalaması 4,4 ± 1,55; İKYD ile ilgili toplam 9 soruya verilen toplam doğru yanıtların ortalaması ise 4,2 ± 1,8 bulundu. Mezuniyet sonrası resüsitasyon eğitimi alan asistanların TYD başarı düzeyleri anlamlı olarak yüksek bulundu (p=0,041). Kılavuzları takip eden asistanların hem TYD hem de İKYD başarı düzeyleri anlamlı olarak yüksek bulundu (sırası ile p<0,001 ve p=0,017). Meslek hayatında KPR ihtiyacı olan bir hastanın müdahalesini birincil hekim olarak yöneten ve hastane dışında TYD uygulayan asistanların İKYD başarı düzeyleri daha yüksekti (sırası ile p=0,036 ve p=0,035). Araştırma görevlilerinin KPR uygularken en fazla tereddüt etme sebebi olarak aldıkları eğitimin yeteli olmaması belirtildi.
Sonuç: Çalışmamız, güncel KPR kılavuzunu takip eden, mezuniyet sonrası resüsitasyon eğitimi alan ve birinci hekim olarak KPR uygulayan ve yöneten araştırma görevlilerinin daha başarılı olduğunu göstermiştir. KPR eğitimi alanların ve endişe sebeplerinin birlikte değerlendirilip yorumlandığında   resüsitasyon eğitimlerinin ne şekilde verildiği, standartlara uygun olup olmadığı ve uygun şartlarda yapılıp yapılmadığı konusunun irdelenmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Resüsitasyon eğitiminin, uluslararası standartlarda güncellenen kılavuzlar eşliğinde teorik ve pratik derslerle tekrar edilmesi gerekmektedir

Abstract:
Introduction: In our study, we aimed to evaluate the knowledge, the factors that may make a difference on the knowledge levels, attitudes and concerns of Ankara Bilkent City Hospital Family Medicine Clinic research assistants, about basic life support and advanced life support, according to the cardiopulmonary resuscitation guideline published in 2015.
Material and methods: A total of 136 family medicine assistants working in Ankara Bilkent City Hospital between 01.12.2019 - 01.05.2020 participated in our research. In the first part of our survey; there were questions about demographic information, staff status of the research assistant, resuscitation training status and history, assistants' attitudes towards TYD and IYD, and evaluation of the self and the colleagues, and in the second part there were 17 questions about TYD and IKYD. The questions were prepared according to the resuscitation guide published by the American Heart Association in 2015.
Results: The participation rate was 88%. The average age of the staff participating in the study was 31.38 ± 7.4, and 64.7% of the participants were female (n = 88), and 35.3% (n = 48) were male. 78.7% of the research assistants stated that they did not receive resuscitation training after graduation. Most of the assistants (96.3%) who participated in the study believed that CPR training should be repeated. According to 8 questions related to BLS, the average of the total correct answers was 4.4 ± 1.55; the average of total correct answers given to 9 questions related to ACLS was 4.2 ± 1.8. BLS success levels of the researchers who attended resuscitation training after graduation were found to be significantly higher (p = 0.041). Both BLS  and ACLS  success levels of the assistants following the guidelines were found to be significantly higher (p <0.001 and p = 0.017, respectively). The ACLS success levels of the assistants who managed the intervention of a patient in need of CPR in their professional life as the primary physician and who performed BLS  outside the hospital were higher (p = 0.036 and p = 0.035, respectively). It was stated as the most frequent reason for hesitation when applying CPR was the insufficient education that the research assistants received.
Conclusion: Our study showed that the research assistants following the current CPR guide, who received post-graduate resuscitation training and who applied and administered CPR as the first physician were more successful than the others. When the CPR trainees and the causes of anxiety are evaluated and interpreted together, it is concluded that the way of resuscitation training, whether it is in compliance with the standards and whether it is performed under appropriate conditions, should be scrutinized. Resuscitation training should be repeated with theoretical and practical lessons, accompanied by guidelines updated at international standards