Kur`an Lafzının Hz. Peygamber`e nisbeti problemi
The Problem of relation the articulation of the Qur`an to the holy prophet
Yazar: NEZİR MAVİŞ
Danışman: Y.DOÇ.DR. ABDULCELİL CANDAN
Yüzüncü Yıl Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Temel İslam Bilimleri Ana Bilim Dalı / Tefsir Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2005
Konu: Din = Religion

Özet:
8. ÖZET"Kur'ân Lafzının Hz. Peygamber'e Nisbeti Problemi" başlığını taşıyanbu çalışmamızda; sırf bir alıcı konumunda bulunan Hz. Peygamber (s)'invahyin inşâ ve tertibinde bir rolünün söz konusu olmadığı, aracılık göreviyüklenilen melek (Cebrâûl)'ten aldığı Kur'ân vahyini, aynen olduğu gibiinsanlara teblûğ ettiği, bu nedenle de manası gibi Kur'ân lafzının da ilâhûkaynaklı olduğu teması işlenmektedir.Allâh-insan iletişimini ifade eden ve Allâh-peygamber doğrultusundatek yönlü bir şekilde cereyan eden "vahy"deki tüm eylem ve sonuçların Allâh'aait olduğu görülmektedir. Vahyi Peygamber'in kalbinde toplama (cem'), onuokutma (kıraat) ve açıklama (beyân) fiillerinin tümünün Allâh tarafındanüstlenilmiş olması, Kur'ân vahyini şüpheden arındırarak, Hz. Peygamber'inyükünü azaltmaktadır.Manası gibi lafzının da ilâhû kaynaklı oluşu, Kur'ân vahyinin "işitsel"ve "sözel" boyutlar içermesinden de anlaşılmaktadır. Nitekim vahy almaesnasında Hz. Peygamber'in dilini kıpırdatmak suretiyle gelen vahyi okuyarakezberlemeye çalışması, Kur'ân vahyinin işitilebilecek söz, okunabilecek metinolarak indiğine kanıttır.Söz, zihinsel/içsel ve soyut olan mananın dışsal ve somut karşılığıdır.Telaffuz (konuşma), insanın algılama alanı dışında soyut olarak bulunanmananın, somutlaşarak, insan algı ve kavrama dairesine uzanması sürecidir.Bir bütünün iki parçası gibi olan bu iki unsurun birbirinden ayrı düşünülmesiolanaksızdır. Buna göre, Peygamber'in kalbine "ilkâ" edilen vahyin aynızamanda lafız unsurunu da içermesi gerekmektedir. Aksi halde anlamın lafza,muhtevanın forma dönüşmesinin keyfiyeti açıklık kazanmaz.Kur'ân lafzının Hz. Peygamber'e nisbetine mesned teşkil ettiği belirtilen69. Hâkka 40. âyeti tefsir eden müfessirlerin çoğunluğu, Kur'ân'ı hem manahem lafız olarak Allâh'a nisbet etmektedir. Âyetteki nisbet; Kur'ân'ın şâir veyakâhin sözü olmayıp, peygamberlerin Allâh'tan aldığı türden ilâhû bir "söz"olduğu anlamındadır.Allâh tarafından, Cebrâûl (a.s) aracılığıyla Hz. Muhammed (s)'eindirildiği için Kur'ân hem mana hem de lafız olarak Allâh'a nisbetedilmektedir. Kur'ân lafzının Hz. Peygamber'e nisbeti, O'nun Kur'ân'la olanilgisi nedeniyledir. Buna göre, Kur'ân, vahyine aracı olması bakımındanMeleğe, O'nun alarak, insanlara ulaştıran ve uygulayan olması yönüyle de Hz.Peygamber'e nisbet edilmektedir.101Hz. Peygamber hiçbir şekilde vahy dolaşımında ve tahakkuk etmesindebelirleyici ve etkin bir rol oynamamıştır, bu nedenle de aldığı Kur'an vahyihem anlam, hem de lafız (form/söz-dizimi) olarak otantik ve orijinaldir.

Abstract:
9. SUMMARYIn this study of our, which is entitled as ?The Problem of Relating TheArticulation of The Qur'an to The Holy Prophet? the main point which is thatThe Holy Prophet (peace be upon him) was only a receiver who did not have arole in construction and organization of the revelation and that he preached thesame Qur'an revelation to people as he received from The Angel (Gabriel) whowas responsible for mediation, so just like its meaning the articulation of theQur'an is also devine sourced is processed.It is obvious that all the actions and consequences in "revelation" whichaccures single directed from Allah to the prophet and which states thecommunication between Allah and man belong to Allah. Allah's taking over allthe verbs that are to collect the revelation in the prophet's heart (cem'), to haveread it (kiraat) and to explain (beyân) not only shows that the Qur'an waspurified off doubts and it was to lighten the prophet's load but also that "themessenger" did not interfere with the revelation.Like its meaning its articulation being devine stemmed is understoodfrom the Qur'an revelation to be consisting "audial" and "verbal" dimensions,too. In addition at the time of memorize the coming revelation by stirring histongue as reading it is a proof that the Qur'an was sent as an audible utteranceand a readable script.Utterance is the external and obscure equivelent of the meaning whichis cognitive/internal and abstract. Articulation is a duration in which meaning isabstract and out of human perception which then becomes obscure and reachesperception and comprihension frame.It is impossible to recognize these two components-which are like thetwo pieces of a whole-seperated from one another. According to this, it isnecessary that the revelation which was put in the heart of the prophet shouldalso contain "articalution" component. Otherwise, it will not be clear howmeaning turns to utterance and how content turns to form.In relation to the claim that the articulation of the Qur'an belongs to theprophet, most of the interpreters of the Qur'an who interpreted 69. Hakka 40.verse say that the Qur'an both in terms of meaning and articulation belongs toAllah. The relation in the verse means that the Qur'an is not a proet's or asoothsayer's utterance but is a kind of devine utterance that the prophetsreceived from Allah.The Qur'an both in terms of its meaning and articulation is being relatedto Allah since it qas sent by Allah to Holy Muhammed (peace be upon him) viaGabriel (peace be upon him). To relate the articulation of the Qur'an to