Hannah Arendt'in haklara sahip olma hakkı ve mülteci krizi
Hannah Arendt's right to have rights and the crisis of refugees
Yazar: IRMAK KEPENEK
Danışman: DOÇ. DR. BİRDEN GÜNGÖREN BULGAN
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2021
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Arendt, Hannah = Arendt, Hannah ; Mülteci hakları = Refugee rights ; Mülteciler = Refugees ; İnsan hakları = Human rights

Özet:
2. Dünya Savaşı'nın bitiminden birkaç yıl sonra yayımlanan 'Totalitarizmin
Kaynakları' eseri, Hannah Arendt'in totalitarizme sürece dair birçok ilginç tespitini
barındırır. Çalışmanın konusunu, bu tespitlerden insan hakları kavramına ilişkin
eleştirileri oluşturmaktadır. Arendt'e göre kişinin, bağlı olduğu devletin
korumasından mahrum kalması sonucunda insan haklarını ileri sürebileceği hiçbir
mekanizma kalmamasıyla insan haklarından çok daha temel, onu önceleyen bir
hakkın varlığı ortaya çıkmıştır. Yazarın 'haklara sahip olma hakkı' olarak
kavramsallaştırdığı bu hak, diğer bütün temel hakları anlamlı kılan bir ön şarttır.
1930'lardan itibaren uyruksuzlaştırma politikalarıyla devletlerinin siyasi çatısından
yoksun kalan mülteciler, bu şekilde insan haklarından çok temel bir haklarını;
haklara sahip olma haklarını kaybederler. Arendt bu hakkın kaybını, aynı zamanda
dünyada görüşlerinin ve fiillerinin anlam kazandığı bir yerden de mahrum olmak
olarak tanımlar. 2. Dünya Savaşı'nın tecrübeleri, Arendt'e göre devletlerinin
korumasından mahrum kalanlara karşı her türlü muamelenin hukukun denetimi
dışında bırakılmasından kaynaklanmıştır.
Arendt'in bu eleştirisi, çalışmada üç ayrı başlık altında değerlendirilecektir. İlk
olarak insan haklarının, Fransız İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi'nden itibaren
soyut ve var olmayan bir insana atıf yaparken aslında vatandaşlığa özgülenmiş
olduğu eleştirisidir. İkinci olarak Arendt'e göre insan haklarını yalnızca devletlerin
korumasına bırakmak başlı başına yeterli olmadığından ulus-üstü koruma hukuki
mekanizmalarına da ihtiyaç vardır. 2. Dünya Savaşı'nı takiben uluslararası hukukta
meydana gelen Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Uluslararası Ceza Mahkemesi gibi
ulus-üstü mahkemelerin kuruluşu gibi gelişmeler; Arendt'in dile getirdiği eleştirilerin
dünya kamuoyunda karşılık bulduğunu göstermektedir. Arendt'in insan haklarına
ilişkin çalışmada incelenecek üçüncü eleştirisi ise, insan haklarını insan doğasında
bulunduğu varsayılan merhamete emanet edilmemesini, insani krizlerin tekrar
etmemesi bakımından verdiği önemdir.
Arendt insan haklarının kaynağı olarak doğal hakları kabul eden yaklaşımı
eleştirirken, iki dünya savaşı arası dönemin tecrübelerini de dikkate alarak, doğal
olarak ve herkes için geçerli bir insan hakları yerine ancak bulunduğu toplum ve
devlet bağlamında hakları haiz olunabileceğini belirten Edmund Burke'ün
yaklaşımının pragmatik olarak tutarlı olduğunu öne sürer. Arendt'in bu yaklaşımı,
insan haklarının kültürel olarak göreceli olduğunu mu savunduğu sorusunu gündeme
getirir. Ancak hem Burke'ün görüşlerinin Arendt'in mülteciler yönünden tespit ettiği
sorunları derinleştirecek olması nedeniyle hem de insan onurunu güvenceye alacak
evrensel bir ilkeye yaptığı vurgu nedeniyle Arendt'in eleştirisinin Burke'ün
görüşlerinden ayrıldığı belirtilmektedir. Arendt'in görüşlerine yönelik bu ilk eleştiri,
haklara sahip olma hakkının doğrudan bir doğal hak eleştirisi içermesi nedeniyle
kavramın açıklandığı 1. Bölüm'de, hukuk felsefesi bağlamında incelenmiştir.
Aynı şekilde Jacques Rancière, Arendt'in insan haklarını yurttaş haklarıyla
eşitlemesinin, insan haklarını bir "totolojiye" ya da "hiçliğe" hapsettiği eleştirisinde
bulunur. Öte yandan Şeyla Benhabib Arendt'in, insan haklarını bakımından vatandaşlığın ön şart olduğu tespitinde bulunup insan haklarının temeli olarak
görülen doğal haklar yaklaşımını eleştirirken ne insan haklarının ne de kendi ortaya
koyduğu haklara sahip olma hakkının üzerine inşa edilebileceği bir temel sunduğu
dile getirir. Bu konunun önemi, ayrımcı bir sebebe dayanan zulüm tehdidiyle
ülkesinden kaçan, ülkesinin korumasından yararlanamayan mültecilerin hak
taleplerini hangi temele dayanarak öne sürebilecekleri konusunda ortaya çıkar. İnsan
haklarının ve Arendt'in kuramında onu mümkün kılan haklara sahip olma hakkının;
mültecinin bir toplum tarafından içerilme talebinin kabul edilmesinin hangi temelde
öne sürülebileceği, ahlak felsefesi bağlamında yapılacak geniş bir tartışmanın konusu
olarak 2. Bölüm'e bırakılmıştır.
Arendt'in insan hakları bakımından devlet mekanizmasına atfettiği önemi
anlayabilmek için, yazarın 'İnsanlık Durumu' eserine ve siyaset kuramının daha
kapsamlı bir incelemesine başvurmak gerekir. Arendt'e göre haklar; doğuştan var
olmayıp insanların bir topluluk bilinciyle karşılıklı olarak birbirlerine eşitliğe ilişkin
verdikleri sözle mümkün olur. Bu eşitleyici zeminden mahrum kalmakla insan,
Arendt'in düşünesinde yalnızca doğuştan getirdiği ırk, cinsiyet gibi değiştirilemez
özelliklerine indirgenmiş olup siyasi bir çatı olarak devletin korumasından mahrum
kalır. Moderniteyle kamusal alan ile özel alan arasındaki farkın silikleşmesi,
toplumsal meselelerin müzakere edilebileceği bir ortak zemin de ortadan kalkmış
olur. Arendt'e göre görüşleri ve sözleri anlamlı kılan bu kamusal alanı sağlayan bir
devletin korumasından mahrum kalan devletsizin artık hak öznesi olmaması
nedeniyle 2. Dünya Savaşı'nda devletsizlere yapılan bütün müdahaleler normal kabul
edilmiştir.
Arendt'in Antik Yunan düşüncesinden etkilendiği kamusal alan–özel alan ayrımına
dayanan bu düşünce, kişisel meselelerin toplumun tamamını ilgilendiren siyasi
konulara özgülenen konuşulduğu kamusal alana değil özel alana ait olduğu
görüşünün izlerini taşımaktadır. Öte yandan kamusal alana atfedilen bu önemin,
mülteciler gibi kamusal görünürlük açısından dezavantajlı kesimlerin, Arendt'in de
tespit ettiği sorunlarına çözüm getirmek yerine hak taleplerinin ifadesini zorlaştırarak
bir kısır döngüye hapsedeceği eleştirisiyle karşılaşır. Mültecinin siyasi özneliğine ve
sorunlarının dile getirebilmesine ilişkin bu eleştiri, siyaset felsefesi bağlamında
haklara sahip olma hakkının, farklı yazarların görüşleri çerçevesinde
konumlandırılmasını da gerektiren kapsamlı bir tartışmanın konusu olarak 2.
Bölüm'de ayrı bir başlıkta incelenecektir.
İnsan haklarına duyulan güvenini kaybetmiş bir neslin mültecilik deneyimi olan bir
üyesi olarak Arendt, kendisi gibi mültecilerin insan haklarına ilişkin hayal kırıklığını
bu deneyimine dayandırır. Siyasi bir çatının korumasından yoksun kalan
devletsizlerin yaşadığı tecrübe onların, kurumsal hukuki mekanizmalara dayanmayan
herhangi bir evrensel hak düşüncesine büyük bir şüpheyle yaklaşmalarına neden
olmuştur.
Çalışmanın 2. Bölümü, 1. Bölüm'de sorulan ancak cevabı, kapsamlı ve Arendt'in
eserlerinin dışında yapılacak bir incelemeyi gerektiren, yukarıda bahsedilen iki
cevaplanmamış soruya odaklanmıştır. Bunlardan ilki, Arendt'in getirdiği eleştirinin,
insan hakları ve haklara sahip olma hakkının öne sürülebilmesini mümkün kılan
herhangi bir temel sunmuyor oluşudur. Bu temelin aranması, haklara sahip olma
hakkının aynı zamanda mültecilerin sığınma talebinde bulundukları bir ülke için
ahlaki bir yükümlülüğe tekabül edip etmediği bakımından değerlendirilmiştir. Öte yandan insan haklarının temelinin doğal haklar değilse hangi temel üzerine inşa
edilebileceği sorusu üzerinde durulacaktır.
Arendt'e göre Immanuel Kant'ın, insan haklarının, barışçıl cumhuriyetlerden oluşan
bir uluslararası düzen ve insanlık tarafından güvence altına alınacağı inancı,
totalitarizm tecrübesiyle yanlışlanmıştır. Öte yandan Kant'ın ebedi barışın üçüncü
şartı olarak belirlediği konukseverlik hakkı, dünya vatandaşlığı hukukunun
sınırlarının evrensel konukseverlik koşullarına göre sınırlanmasını öngörür.
Bahsedilen şart, kalıcı ikamet izninin devletin egemenlik yetkileri kapsamında
olduğunu ancak düşmanca davranmayan ve reddi halinde hayatı tehlikede olacak
yabancının ikametinin reddinin de adil olmayacağını öngörür. Konukseverlik
hakkının, reddi halinde başvuru imkanına imkan vermeyen eksik bir sorumluluk
anlayışı barındırması nedeniyle, mültecilerin bir topluma kabul edilme talepleri
yönünden yetersiz bir güvence olduğu eleştirisinde bulunulmaktadır. Jacques
Derrida, Arendt'in insan haklarına ve sığınma hakkına yönelik endişelerini dikkate
alarak konukseverliğin bir etik talep olarak yapıbozumsal adalet anlayışıyla baştan
formüle edilmesine uğraşır.
Derrida, bu girişiminde Emmanuel Levinas'ın öteki etiği yaklaşımına başvurur.
Öteki etiği, Batı düşüncesinin 'ben' öznesine odaklanmasına karşılık 'öteki'ye
yönelik etik sorumluluğu merkeze alır. Ötekinin adalet talebiyle başlayan bu
sorumluluğun, somutlaşması ve belirginleşmesi için hak talepleri bağlamında
düşünülmesi; hukuki ve siyasi zemine aktarılması gerekir. Hukuk krizlerinin hukuka
yönelen etik talepleri dikkate almasını merkeze alan öteki etiği, vatandaşlığı ve
egemenlik haklarını değil mültecilerin hak taleplerini önceleyecek bir sığınma
yaklaşımına ön ayak olabileceği düşünülmektedir. Aynı zamanda Arendt'in Kant
eleştirisinden başlayıp ötekilik etiğine ulaşan hattı takip etmek, haklara sahip olma
hakkının hedeflediği dayanışmacı yaklaşımda eksik görülen temeli tamamlamaya;
mülteciyi önceleyen bir etik sorumluluğa yaklaşmak bakımından önemlidir.
Yapıbozumsal adalet yaklaşımı, ülkelerin hukuklarına yerleşen ve sığınma hakkının
kullanımını güçleştiren sistematik engelleri ve onların tutarlılık iddialarını tespit edip
yeniden değerlendirebilmek için zengin bir çerçeve sunar.
Haklara sahip olma hakkına dair 1. Bölüm'de dile getirilen ve bütüncül bir bakışla
cevaplanmak üzere 2. Bölüm'e bırakılan diğer önemli eleştiri, yazarın kamusal alana
atfettiği bunca önemin, kamusal alanın düzenli sakinler olmayan mülteciler gibi
dezavantajlı gruplar yönünden tespit ettiği sorunları, hedeflediğinin aksine,
sessizleştirme ve normalleştirme riskidir. Çalışmanın haklara sahip olma hakkının
siyaset felsefesi bağlamında değerlendirileceği bu kısmında Arendt'in hak özneliği
bakımından kamusal alana atfettiği önemin anlaşılabilmesi için, yine bütüncül bir hat
takip edilerek öncelikle kavramda Antik Yunan düşüncesinin biyolojik ihtiyaçlara
özgülenen, ev ile özdeşleşen 'yalın yaşam' (zoē) kavramı ile kamusal bir bir aradalık
ve müzakere zemini olan 'siyasi yaşam' (bios politikos) ayrımları üzerinde
durulmuştur. Antik Yunan'dan Arendt'e uzanan hattın devamında, haklara sahip
olma hakkının formüle edilme şeklinin, kamusal özneliği halihazırda engellerle
karşılaşan dezavantajlı grupların taleplerini görünmez kılacağı eleştirisi yer alır. Bu
eleştiri, Arendt'in mültecilerin sorunlarından birinin de kamusal alanın öznesi
olamaması olduğunu yadsıdığını; bu nedenle tespit ettiği sorunları derinleştirecek bir
yaklaşımı çözüm olarak sunduğu fikrini de barındırır. Bu endişe Arendt'in,
Amerikan Yüksek Mahkeme'nin eğitimde ırk ayrımcılığının anayasal olmadığına
ilişkin 1954 tarihli ünlü Brown v. Board of Education kararını takip eden süreçteki pozisyonuyla somutlaşmıştır. Arendt'in pozisyonu, onun akıl yürütmesinde,
temsiliyeti olmayan dezavantajlı grupların kamusal ve siyasi özne olabilmelerine
ilişkin endişeleri doğrular niteliktedir.
Siyaset felsefesi çerçevesinden Arendt'e bir diğer başka bakış, Giorgio Agamben'in
biyopolitika yaklaşımından gelir. Arendt'le benzer şekilde Antik Yunan'daki zoē -
bios politikos ayrımından yola çıkarak ondan farklı bir sonuca ulaşır. Arendt,
devletinin korumasından yoksun mültecinin tam da evrensel insan haklarının
şahsında somutlaşması gereken "gerçek hakların insanı" olması gerekirken insan
haklarının krizini gözler önüne seren bir figür olması nedeniyle çelişki olarak tespit
ettiği durum, Agamben açısından çelişki barındırmaz. İdeal bir duruma işaret etmese
de Agamben, mültecilerin hukuki durumunun sürekli yeniden belirlendiği, istisna
rejimleriyle yönetildiği politikaların kavranarak mültecinin öznesi olduğu, dışlama
rejimlerine hapsedilmediği, güvenceli bir hukuki statüyü barındıran yeni bir siyaset
düşüncesi için mültecilik kavramı üzerine düşünülmesini önemser. Günümüzde
mültecilerin sınırlarda yaşadığı çeşitli hak ihlalleri, Arendt ve Agamben'in
endişelerinin hala geçerli olduğunu, insan haklarının ve mültecilerin yaşadığı
ihlallerin, sistematik sorunların düşünsel kökenleri üzerine düşünmeyi zorunlu
kılmaktadır.
Arendt'in yıllar önce insan haklarının vatandaşlığa özgülenmiş olduğuna ilişkin
tespitini bugün aynı iddiayla savunmak, 2. Dünya Savaşı'nın ardından insan
haklarının evrensel ve bölgesel koruması hedefiyle kurulan uluslararası yargı
organlarının varlığı nedeniyle güç görünmektedir. Ancak bu organların varlığının
yanında mülteci hukukunun ve insan hakları hukukunun korumasını zayıflatacak
düzenlemelerle yaratılan gri alanlar ve mültecilerin dünya çapında yaşadığı hak
ihlalleri göz önünde bulundurulduğunda, insan hakları düşüncesinin ve onu koruyan
hukuki mekanizmaların düşünsel kökeninde mültecilerin haklara sahip olabilmesi ve
haklarını öne sürebilmesi bakımından birtakım engeller barındırıp barındırmadığının
düşünülmesi gerekir. Çalışma bu anlamda mültecilerin yaşadığı sistematik hak
ihlallerinin düşünsel bir zemini olup olmadığının araştırılmasına ve bunların
giderilebileceği bir yaklaşımın teorik olarak nasıl mümkün olabileceğine
odaklanmıştır. Sunduğu çözümün döngüselliği bir yanda dursa da Arendt'in
mültecilerin tecrübesinden yola çıkarak insan hakları krizlerine ilişkin 70 yıl önce
yaptığı, doğru soruları soran tespitlerinin bugün ne derece geçerli olduğunu
tartışmak; insan hakları teorisinin temel varsayımlarındaki çelişkilerin bugün hala
orada olup olmadığını görmek açısından önem taşır.

Abstract:
'The Origins of Totalitarianism', published a few years after the end of World War
II, incorporates Hannah Arendt's many interesting arguments regarding the
totalitarianism process. The thesis of the study consists of critics on the notion of
human rights, within the scope of mentioned arguments. According to Arendt, one's
destitution of her own state's legal protection means to lose a right that is more
fundamental and prioritized than human rights, as there are no means left to claim
human rights. This right, conceptualized by Arendt as 'the right to have rights', is a
prerequisite for all the other fundamental rights to be valid. As a result of the
increasing statelessness by states' policy since the 1930s, the stateless people who
became destitute of the state's political framework, lost their right to have rights with
all the other basic rights. Arendt also identifies this deprivation of rights as being
devoid of a spot in a world where ideas and actions reach significance. Arendt
suggests that, the acts against the people who were deprived of the state's protection
being exempt from the judicial review, provided an environment for the experiences
of World War II.
Arendt's criticism will be evaluated within three separate topics in this study. First is,
attribution of human rights to citizenship, as since French Declaration of Rights of
Man and the Citizen, references are being made to an abstract human who does not
exist. Second, as consignation of applications of human rights to states solely is not
sufficient, there is a legitimate need for supranational law mechanism. Following
World War II, foundation of supranational courts such as European Court of Human
Right and International Criminal Court, proves that Arendt's criticisms are
reciprocated on the international community. The third is, the high importance of not
consigning human rights to compassion, which is assumed to be prevalent in human
nature, to be able to prevent humanitarian crises from happening.
Arendt, while criticizing the approach that construes the source of human rights as
natural rights, taking the grim experiences within two world wars into consideration,
suggests that Edmund Burke's approach is pragmatically sound which Burke claims
human rights can be ensured only within the context of society and state, rather than
its being a natural right that is universal. This suggestion raises the question of
whether Arendt claims human rights are culturally relative or not. However, as
Burke's views have a potential to deepen the issues that Arendt determines on
refugees and as she emphasizes the importance of universal principles to ensure
human dignity, Arendt's criticism differs from Burke's views. This first criticism on
Arendt's suggestions is examined within the scope of philosophy of law, as 'the right
to have rights' incorporates a direct criticism of natural rights.
In a similar manner, Jacques Rancière also suggests that equalization of human rights
with citizenship rights, restrains human rights to a "tautology" or "void". On the
other hand, Seyla Benhabib claims that Arendt fails to offer a viable foundation for
human rights and right to have rights, her own manifestation, to be constructed upon,
for the sake of criticizing the view that acknowledges natural rights as the basis of human rights. The importance of this issue arises when the following question is
asked: On what basis the refugees that are unable to benefit from state protection and
left their relative countries because of discriminatory threats can claim their basic
rights? Regarding human rights and the right to have rights that enables the human
rights on Arendt's hypothesis; the basis that the demand of refugees to be included in
the society can be met, are studied in the Section 2 as the subject of a broad
discussion within the context of moral philosophy.
To be able to understand the relevance Arendt assigns to the state mechanism
regarding human rights, one needs to refer to the writer's "The Human Condition"
and a broader examination of political theory. According to Arendt, rights are not
inherited as one is born, but rather made possible by social organization, and by
agreeing on a common promise indicating equality. When a person is excluded from
this equalizing ground, she/he is reduced to her/his unalterable traits such as race and
gender, as she/he becomes deprived of state protection. As the distinction between
two spheres fade away with modernity, a common ground where public issues can be
discussed and negotiated also fades away, too. Arendt claims that, the stateless not
being a rightsholder subject on this discussion as the result of the state not providing
this common ground and legal protection, made all the atrocities of World War II
ordinary for the stateless.
Arendt's view that is inspired by Ancient Greek views of distinction between public
and private space, bear the traces of the stance that suggests personal interests belong
to private space, rather than the public sphere where the issues concerning all
segments of society are held. On the other hand, such importance attributed to public
sphere, may not only fail to address the issues detected by Arendts, of disadvantaged
segments of the society in terms of visibility; but may also restrain the legal claims
for human rights to a vicious cycle by making the expression of these claims more
difficult.
This criticism on the refugee's ability to be a political subject and to voice their
matters, will be studied in Section 2 as a part of a broader discussion which requires
referring various writers' stances on the right to have rights within the context of
political philosophy.
As a member of a generation which lost confidence in human rights, and a refugee
herself, Arendt predicates the frustration of refugees regarding human rights on her
own immigration experience. The experiences that stateless persons who were
deprived of a political and legal protection had to encounter, made them act with a
great suspicion towards any opinion on universal rights that does not originate from
an institutional legal mechanism.
Section 2 of this study is focused on the aforementioned two unanswered questions
that require a comprehensive approach including not only Arendt's work, but the rest
of the corpus, too. The first one is, the failure of Arendt's criticism to offer a viable
foundation for human rights and the right to have rights to be claimed. This
foundation will be evaluated on whether the right to have rights create a moral
obligation for the host country that the refugees demand rights from, or not.
Moreover, if not natural rights, what may be moral grounds of human rights?
Arendt suggests that, Immanuel Kant's belief that human rights will be guaranteed by an international order consisting of peaceful republics and humanity as a whole, is
falsified by totalitarianism. On the other hand, right of hospitality, which is defined
as the third condition for eternal peace by Kant, proposes the limitation of world
citizenship laws in accordance with conditions of universal hospitality. Mentioned
condition acknowledges that permanent residence permits are within the state's
sovereign authority, yet, it remarks the rejection of a foreigner's application whose
life is in danger and who is not hostile as unfair. There are criticisms of right of
hospitality being insufficient assurance within the context of refugees' demand to be
accepted to a society, as it accommodates a lacking sense of obligation since appeal
possibilities are ruled out in case of rejection. Jacques Derrida strives for the
reformulation of hospitality as an ethical demand, within a deconstructive justice
understanding, considering Arendt's criticism towards insufficient grounds for
human rights and the right to seek asylum.
Derrida makes an appeal to Emmanuel Levinas' 'ethics of the Other' approach.
Ethics of the Other centers around the ethical responsibility towards 'Other', as
opposed to the Western notion of centering around 'ego'. This ethical responsibility,
which originates from the other's demand of justice, needs to be considered in the
concept of demand of rights, and needs to be transferred to legal and political
grounds, for this responsibility to be clarified and concretized. The ethics of the
other, centering the consideration of ethical demands towards the law during legal
crises, is thought to be a catalyst for prioritization of refugees' demands of rights,
rather than citizenship. At the same time, following through the line that starts from
Arendt's criticism of Kant and reaches to the ethics of otherness is utterly important
to complete the missing part of the solidarist approach that is aimed by the right to
have rights, within the scope of converging towards an ethical obligation prioritizing
the rights of the refugee. Deconstructive justice approach presents a broad
framework to detect and reevaluate the systematic obstacles that are stationed in the
nation-states' judicial systems and their claims of consistency, which hampers the
exercising of the right to seek asylum.
Another significant criticism towards the right to have rights that is mentioned in
Section 1 and left to Section 2 to be answered in a holistic manner, was the risk of
silencing and normalizing the issues determined by the writer regarding
disadvantageous groups that are not regular dwellers of the public sphere such as
refugees, in spite of its intention being the opposite. In this section the study where
the right to have rights will be examined within the context of political philosophy, in
order to be able to comprehend the assigned importance of the public sphere in terms
of right ownership by Arendt, a holistic methodology will be followed through;
which dwells on the difference between Ancient Greek concepts of, 'bare life' (zoē)
which identifies with household and 'political life' (bios politikos) which is the
common negotiation ground of a society. Following through the line that starts from
Ancient Greece and reaches Arendt, the criticism of the way that the right to have
rights is formulated may invalidate the demands of disadvantaged groups that are
already encountering obstacles in terms of being a subject of public sphere. This
criticism also suggests that Arendt's neglection on the acknowledgement of refugees
being unable to be a part of the public sphere, hence her solution to it presents an
approach that might deepen the problematic issues detected by herself. This concern
is realized by Arendt's position following the famous case of Brown v. Board of
Education of the Supreme Court of the United States. Arendt's position corroborates the concerns about her reasoning, regarding disadvantaged groups being unable to
act as a public and political subject.
Another outlook on Arendt within the context of political philosophy is suggested by
Giorgio Agamben's biopolitics approach. Just like Arendt, he also bases his view on
Ancient Greek zoē - bios politikos distinction but reaches a different result. Although
the refugees that are deprived of state protection are pre-supposed to be 'real person
of rights' where the universal human rights should be actualized; Arendt determines
this case to be a contradiction of natural rights approach, as Arendt herself being a
figure revealing the human rights crises. Unlike Arendt, this case is not contradictory
according to Agamben. Even though Agamben does not point out an ideal situation,
by considering that legal status of refugees is constantly redetermined, he cares about
putting some thought on the notion of seeking asylum for a new political approach,
where the refugee is the subject by comprehending the politics of exceptional
administrations, where they aren't imprisoned in regimes of exclusion and which
contains a secure legal status. Various violations of refugee rights on borders in this
day and time, shows that Arendt's and Agamben's concerns are still valid, and
obliges us to think on the intellectual origins of the systematic problems and
violations that human rights and the refugees encounter.
Defending Arendt's conclusion that suggesting human rights are equalized with
citizenship with the same confidence level, seems to be difficult as the existence of
international judicial bodies aiming to ensure human rights globally and regionally is
still prevalent. However, along with the existence of these bodies, consideration of
the gray areas created by regulations weakening the assurance of refugee law and
human rights law, and the violations the refugees encounter all around the globe;
creates the necessity to think on whether the legal mechanisms ensuring the human
rights notion contain systematic obstacles for refugee's ability to claim rights or not.
This study focused on whether the systematic violations of refugee rights have an
intellectual basis or not, and how can a solution be made possible within the context
of law theory. Apart from the fact that Arendt's solution is cyclical, arguing how
valid still are the determinations within the scope of the human law crisis made by
her 70 years ago, is crucial to be able to notice whether the contradictions in
fundamental assumptions of human rights theory are still valid or not.






«Les origines du totalitarisme», publié quelques années après la fin de la Seconde
Guerre mondiale, intègre les nombreux arguments intéressants de Hannah Arendt
concernant le processus de totalitarisme. La thèse de l'étude consiste en des critiques
sur la notion de droits de l'Homme, dans la portée des arguments mentionnés. Selon
Arendt, le dénuement de la personnalité juridique de son propre État protection crée
un droit plus fondamental et prioritaire que les droits de l'Homme, car il n'y a plus
aucun moyen de revendiquer les droits humains. Ce droit, conceptualisé par Arendt
comme « le droit d'avoir des droits », est une condition préalable à la validité de tous
les autres droits fondamentaux. À la suite de la l'apatridie croissante par la politique
des États depuis les années 1930, les apatrides devenus dépourvus du cadre politique
de l'État, ont perdu leur droit d'avoir des droits avec tous les autres droits
fondamentaux. Arendt identifie également cette privation de droits comme étant
dépourvue de place dans un monde où les idées et les actions prennent une
signification. Arendt suggère que, les actes contre le les personnes privées de la
protection de l'État étant dispensées du contrôle juridictionnel, a fourni un
environnement pour les expériences de la Seconde Guerre mondiale.
La critique d'Arendt sera évaluée dans trois sujets distincts dans cette étude. D'abord,
l'attribution des droits de l'Homme et la citoyenneté, comme depuis la Déclaration
Française des Droits de l'Homme et le Citoyen, des références sont faites à un
humain abstrait qui n'existe pas. Deuxièmement, comme la consignation des
applications des droits de l'Homme aux États n'est pas suffisante seulement, il y a un
besoin légitime d'un mécanisme de droit supranational. Après la Seconde Guerre
mondiale, fondation de juridictions supranationales telles que la Cour européenne des
droits de l'Homme et la Cour pénale internationale, prouve que les critiques d'Arendt
sont réciproques à l'égard de la communauté internationale. Troisièmement, la
grande importance de ne pas confier les droits de l'Homme à la compassion, qui est
supposée d'être présent dans la nature humaine, pour pouvoir empêcher les crises
humanitaires de se produire.
Arendt, tout en critiquant l'approche qui considère la source des droits de l'Homme
comme droits naturelles, en tenant compte des sombres expériences des deux guerres
mondiales, suggère que l'approche d'Edmund Burke est pragmatiquement solide, ce
que Burke proclame que les droits de l'Homme peuvent être garantis uniquement
dans le contexte de la société et de l'État, plutôt que d'être un droit naturel qui est
universel. Cette suggestion soulève la question de savoir si Arendt revendique que
les droits de l'Homme sont culturellement relatifs ou pas. Cependant, comme les
points de vue de Burke ont le potentiel d'approfondir les problèmes qui Arendt se
prononce sur les réfugiés et comme elle souligne l'importance des principes
universels pour garantir la dignité humaine, la critique d'Arendt diffère des vues de
Burke. Cette première critique sur les suggestions d'Arendt sont examinées dans le
cadre de la philosophie du droit, comme « le droit d'avoir des droits» incorpore une
critique directe des droits naturels.
De manière similaire, Jacques Rancière suggère aussi que l'égalisation des droits de
l'Homme avec droits de citoyenneté, restreint les droits de l'Homme à une «
tautologie » ou à un «vide». D'autre part, Seyla Benhabib prétend qu'Arendt n'offre
pas une base viable pour les droits de l'Homme et droit d'avoir des droits, sa propre
manifestation, sur laquelle se construire, par souci de critiquer le point de vue qui
reconnaît les droits naturels comme la base des droits de l'Homme. L'importance de
ce problème se manifeste lorsque la question suivante est posée : sur quelle base les
réfugiés qui ne bénéficient pas de la protection de l'État et ont quitté leurs pays
respectifs en raison de menaces discriminatives peuvent revendiquer leurs droits
fondamentaux ? Concernant les droits de l'Homme et le droit d'avoir des droits qui
permet les droits de l'Homme sur l'hypothèse d'Arendt; la base selon laquelle la
demande des réfugiés d'être inclus dans la société peuvent être rencontrés, sont
étudiés dans la section 2 comme le sujet d'un large discussion dans le cadre de la
philosophie morale.
Pour être en mesure de comprendre la pertinence qu'Arendt attribue au mécanisme
étatique en ce qui concerne droits de l'Homme, il faut se référer à « La condition
humaine » de l'auteur et à un examen étendu de la théorie politique. Selon Arendt, les
droits ne s'héritent pas à la naissance, mais plutôt rendu possible par l'organisation
sociale, et en s'accordant sur une promesse commune indiquant l'égalité. Lorsqu'une
personne est exclue de ce terrain d'égalisation, elle est réduite à ses traits inaltérables
tels que la race et le sexe, au fur et à mesure qu'il devient privé de la protection de
l'état. Alors que la distinction entre deux sphères s'estompe avec la modernité, le
terrain commun où les problèmes publics peuvent être discutés et négociés s'estompe
également. Arendt affirme que, l'apatride n'étant pas titulaire de droits, sujet de cette
discussion à la suite de la l'État ne fournissant pas ce terrain d'entente et cette
protection juridique, a fait toutes les atrocités du Seconde Guerre mondiale ordinaire
pour les apatrides.
Le point de vue d'Arendt qui s'inspire des points de vue grecs anciens sur la
distinction entre espace public et l'espace privé, porte les traces de la position qui
suggère que les intérêts personnels appartiennent au espace privé, plutôt que la
sphère publique où les questions concernant tous les segments de la société sont
tenus. D'un autre côté, une telle importance attribuée à la sphère publique peut non
seulement manquer d'aborder les problèmes détectés par Arendt, des segments
défavorisés de la société en termes de visibilité; mais peut également restreindre les
revendications juridiques des droits de l'Homme à un cercle vicieux en faisant
l'expression de ces revendications plus difficile.
Cette critique sur la capacité du réfugié à être un sujet politique et à s'exprimer, va
être étudiée dans la section 2 dans le cadre d'une discussion plus large qui nécessite
de se référer aux positions des nombreux auteurs sur le droit d'avoir des droits dans
le contexte de la philosophie politique.
Étant membre d'une génération qui a perdu confiance dans les droits de l'Homme et
une réfugiée elle-même, Arendt attribue la frustration des réfugiés concernant les
droits humains à sa propre expérience d'immigration. Les expériences que les
apatrides privés d'unstatut politique et protection juridique ont dû rencontrer, les a
fait agir avec une grande méfiance envers toute opinion sur les droits universels qui
ne proviennent pas d'un mécanisme juridique institutionnel.
La section 2 de cette étude se concentre sur les deux questions sans réponses
susmentionnées qui nécessitent une approche globale incluant non seulement le
travail d'Arendt, mais le reste du corpus aussi. Le premier est l'échec de la critique
d'Arendt à offrir une base viable pour droits de l'Homme et le droit d'avoir des droits
à revendiquer. Cette fondation sera évaluée sur si le droit d'avoir des droits crée une
obligation morale pour le pays d'accueil que les réfugiés exigent des droits de, ou
non. De plus, s'il ne s'agit pas de droits naturels, quels peuvent être les bases moraux
de droits humains?
Arendt suggère que, la conviction d'Emmanuel Kant que les droits de l'Homme
seront garantis par un ordre international composé de républiques pacifiques et de
l'humanité dans son ensemble est falsifié par totalitarisme. En revanche, le droit
d'hospitalité, qui se définit comme la troisième condition pour la paix éternelle de
Kant, propose la limitation des lois sur la citoyenneté mondiale conformément aux
conditions de l'hospitalité universelle. La condition mentionnée reconnaît que les
permis de séjour permanents relèvent de l'autorité souveraine de l'État, pourtant, il
note le rejet d'une application d'étranger dont la vie est en danger et qui n'est pas
hostile comme injuste. Il y a critiques selon lesquelles le droit d'hospitalité est une
garantie insuffisante dans le contexte des demandes des réfugiés d'être acceptés dans
une société, car il s'accommode d'un manque de sens de l'obligation puisque les
possibilités de recours sont exclues en cas de rejet. Jacques Derrida s'efforce de
reformulation de l'hospitalité comme exigence éthique, au sein d'une compréhension
de justice déconstructive, compte tenu des critiques d'Arendt concernant les motifs
insuffisants pour les droits de l'Homme et le droit de demander l'asile.
Derrida fait appel à l'approche « éthique de l'Autre » d'Emmanuel Levinas. L'éthique
de la D'autre centre autour de la responsabilité éthique envers « l'Autre », par
opposition à l'Occident notion de centrage autour de « ego ». Cette responsabilité
éthique, qui naît de demande de justice de l'autre, doit être prise en compte dans le
concept de revendication de droits et doit être transférée à des motifs juridiques et
politiques, pour que cette responsabilité soit clarifiée et concrétisé. L'éthique de
l'autre, centrant la prise en compte des exigences éthiques vers le droit pendant les
crises juridiques, est considéré comme un catalyseur pour la hiérarchisation des
demandes des réfugiés de droits plutôt que la citoyenneté. En même temps, en
suivant la ligne qui part de la critique de Kant par Arendt et accédant à l'éthique de
l'altérité est tout à fait importante pour compléter la partie manquante de la démarche
solidaire que vise le droit d'avoir des droits, dans le cadre de la convergence vers une
obligation éthique privilégiant les droits des réfugiés. L'approche de la justice
déconstructive présente un cadre vaste pour détecter et réévaluer les obstacles
systématiques qui se dressent dans les systèmes judiciaires des États-nations et leurs
revendications de cohérence, ce qui entrave l'exercice du droit de demander l'asile.
Une autre critique importante du droit d'avoir des droits qui est mentionnée dans la
section 1 et laissé à la section 2 d'être répondu dans une manière holistique, était le
risque de faire taire et normaliser les problèmes déterminés par l'auteur concernant
les groupes défavorisés qui ne sont pas habitants réguliers de la sphère publique tels
que les réfugiés, bien que son intention soit la contraire. Dans cette section, l'étude
où le droit d'avoir des droits sera examiné dans le contexte de la philosophie
politique, afin d'être en mesure de comprendre l'importance attribuée à la sphère
publique en termes de propriété des droits par Arendt, une méthodologie holistique
sera suivi jusqu'au bout ; qui insiste sur la différence entre les concepts de la Grèce antique de « vie nue » (zoē) qui s'identifie à la vie domestique et à la « vie politique »
(bios politikos) qui est la terrain de négociation commun d'une société. En suivant la
ligne qui part de Ancient Grèce et atteint Arendt, la critique de la façon dont le droit
d'avoir des droits est formulé peut invalider les demandes de groupes défavorisés qui
rencontrent déjà des obstacles en tant que sujet de la sphère publique. Cette critique
suggère également que la négligence d'Arendt quant à la reconnaissance du fait que
les réfugiés ne peuvent pas faire partie de la sphère publique, par conséquent, sa
solution présente une approche qui pourrait approfondir les questions problématiques
détecté par elle-même. Cette préoccupation est réalisée par la position d'Arendt à la
suite de la célèbre affaire de Brown v. Conseil de l'éducation de la Cour suprême des
États-Unis. La position d'Arendt corrobore les inquiétudes suscitées par son
raisonnement, selon lequel les groupes défavorisés ne peuvent agir en tant que sujet
public et politique.
Une autre perspective sur Arendt dans le contexte de la philosophie politique est
suggérée par l'approche biopolitique de Giorgio Agamben. Tout comme Arendt, il
fonde également son point de vue sur la distinction zoē - bios politikos de Grèce
ancien, mais atteint un résultat différent. Bien que les réfugiés qui sont privées de la
protection de l'État sont présumées être une «l'homme réelle de droits» lorsque
l'universel les droits de l'homme doivent être actualisés; Arendt considère que ce cas
est en contradiction avec l'approche des droits naturels, Arendt étant elle-même une
figure révélatrice des crises des droits humains.
Contrairement à Arendt, ce cas n'est pas contradictoire selon Agamben. Même si
Agamben ne pointe pas de situation idéale, il se soucie de réfléchir à la notion de
demande d'asile pour une nouvelle approche politique où le statut juridique des
réfugiés est sans cesse redéfini, où le réfugié est le sujet en appréhendant la politique
des administrations marginalisants, où ils ne sont pas emprisonnés dans des régimes
d'exclusion et qui contient un statut juridique sécurisé. Diverses violations des droits
des réfugiés aux frontières en ce jour et le temps, montre que les préoccupations
d'Arendt et d'Agamben sont toujours valables, et nous oblige à penser sur les origines
intellectuelles des problèmes et violations systématiques que les droits de l'Homme
et la rencontre des réfugiés.
Défendre la conclusion d'Arendt selon laquelle suggérer que les droits de l'Homme
sont égaux à la citoyenneté avec le même niveau de confiance, semble difficile car
l'existence d'instances judiciaires internationales organismes visant à garantir les
droits de l'Homme aux niveaux mondial et régional sont toujours répandues.
Cependant, parallèlement à l'existence de ces organismes, la prise en compte des
zones d'ombre créées par les réglementations affaiblissant la garantie du droit des
réfugiés et du droit des droits de l'Homme, et les violations que les réfugiés
rencontrent partout dans le monde; crée la nécessité de se demander si les
mécanismes juridiques veillants à la notion de droits humains contiennent des
obstacles systématiques à la capacité des réfugiés de revendiquer droits ou non. Cette
étude a porté sur la question de savoir si les violations systématiques des droits des
réfugiés ont une base intellectuelle, et si une solution peut être rendue possible dans
le cadre de théorie du droit. Outre le fait que la solution d'Arendt est cyclique,
arguant de la validité sont ses déterminations dans le cadre de la crise du droit
humain prises par elle il y a 70 ans, est crucial pour pouvoir remarquer si les
contradictions dans les hypothèses fondamentales de théorie des droits de l'Homme
sont toujours valables ou non.