Kronik hepatit B tanılı çocuk hastaların tanı, tedavi, takip ve prognozlarının retrospektif araştırılması
Retrospective evaluation of diagnosis, follow up, treatment and prognosis in naive children with chronic hepatitis B infection
Yazar: ERGİN CUCU
Danışman: PROF. DR. EMİNE KOCABAŞ
Çukurova Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2014
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Hepatit B = Hepatitis B ; Hepatit B virüsü = Hepatitis B virus ; Prognoz = Prognosis ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies ; Sağlık kayıtları = Health records ; Tedavi = Treatment ; Teşhis = Diagnosis ; Çocuklar = Children

Özet:
Amaç: Kronik hepatit B, çocuklarda asemptomatik taşıyıcılıktan siroza kadar ilerleyebilen, ergenlik çağında hepatoselüler karsinom ile karşımıza çıkabilen geniş spektrumlu kronik bir hastalıktır. Tedavisiz hastalar spontan serokonversiyona uğrayabilir. İnterferon merkezli tedavilerin çocukluk çağında sınırlı etkisi mevcuttur.
Bu çalışmanın amacı Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Enfeksiyon Hastalıkları Kliniğinde Kronik Hepatit B tanısı ile izlenen hastaları değerlendirmek ve iki tedavi şeklinin etkinliğini araştırmaktır.
Gereç ve yöntem: Bu retrospektif çalışmada Balcalı Hastanesi Çocuk  Enfeksiyon Hastalıkları Kliniğimizde Ocak 2008 tarihi ile Aralık 2013 tarihleri arasında Kronik Hepatit B tanısıyla takip edilen 227 çocuk hasta incelendi. Hastaların demografik ve klinik özellikleri, biyokimyasal, serolojik ve virolojik özellikleri değerlendirildi.
227 hastadan 70 (%30,8)'i spontan serokonversiyon geliştirdi. Spontan serokonversiyon geliştirmeyen  diğer 157 hastanın 49 (%31.2)' u monoterapi ve kombine terapi olarak iki farklı tedavi modeli ile tedavi edildi. Monoterapi grubu (grup 1); interferon alfa tedavisi verilen (5 MU/m2 doz, haftada 3 kez, subkütan enjeksiyon ile 6 ay) 25 hastadan oluştu, kombine terapi (grup 2) ise 12 ay lamivudin tedavisi (4mg/kg hergün, oral, maksimum 100 mg) ve interferon (5 MU/m2 doz, haftada 3 kez, subkütan enjeksiyon ile 6 ay) verilen 24 hastadan oluşmuştur.
Tüm Testler Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesi Merkez Laboratuarlarında çalışıldı.
İstatistiksel analiz bioistatistik anabilim dalında İBM SPSS version 20 ile değerlendirildi. P <0.05 değerleri anlamlı kabul edildi.
Sonuçlar: 227 Kronik Hepatit B tanılı çocuk hasta retrospektif incelendi. 70 hasta (%30,8) tanı anında veya izlem süresinde spontan serokonversiyon geliştirdi. 157 hastada spontan serokonversiyon gelişmedi ve 49 hasta iki farklı tedavi yöntemi ile tedavi edildi.
Hastaların %56'sına tanı aile taraması sırasında konuldu. Hastaların aile bireylerinden en az birisinde hepatit B enfeksiyonu pozitifliği oranı %85,9; annede bu oran %60,4 olarak bulundu. Vertikal geçiş %54,6 iken hastaların  % 74 ü asemptomatik idi.
Spontan serokonversiyon geliştiren hastalar spontan serokonversiyon geliştirmeyen hastalar ile karşılaştırıldı. Spontan serokonversiyon geliştiren hastaların ortalanca yaşı (192 ay) ve ortanca tanı yaşı (132 ay) spontan serokonversiyon geliştirmeyen hastalara oranla istatistiksel olarak daha yüksek bulundu (156 ve 109 ay) (p<0,05). Spontan serokonversiyon oranı erkeklerde istatistiksel daha düşük idi(p<0,05). Spontan serokonversiyon oranı, düşük viral yükü olanlarda,  tanı esnasında düşük ALT değerleri olanlarda ve anti HAV IgG pozitif olanlarda daha yüksek bulundu (p<0,05). Spontan serokonversiyon geliştirmeyen grupta yüksek ailesel ve vertikal bulaş oranı saptandı.
Tartışma:Bu çalışmanın sonuçlarina göre Kronik Hepatit B tanısı konulan hastalar  tedavi kriterlerini karşılamıyor ise, spontan serokonversiyon gelişimi açısından ortalama 10 yıl izlenmelidir. Hepatit A seronegatif hastalarda Hepatit A aşılaması spontan serokonversiyonu başlatabilir. Bu konuda daha fazla detaylı çalışma gereklidir.
Bu çalışmada interferon monoterapisi ile interferon ve lamivudin kombine tedavisi alan grupların tedaviye cevap ve serokonversiyon oranlarının karşılaştırılmasında istatistiksel anlamlı fark bulunmadı. Bu iki tedavi çeşidinin potansiyel faydalarını ortaya koymak için geniş çaplı hasta grupları ile çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Background and Aim: The spectrum of Chronic Hepatitis B infection in children ranges from asymptomatic carriage  with minimal disease, to cirrhosis and risk of hepatocellular carcinoma in adulthood. Untreated infection may lead to natural seroconversion and reduced risk of further disease. Interferon-based therapies have limited efficacy in childhood.
The aim of the present study was to evaluate naïve children with Chronic Hepatitis B infection and to compare the therapeutic efficacy of two different regimens in patients with Chronic Hepatitis B infection who had been followed-up  in the Department of Pediatric Infectious Diseases of Cukurova University Faculty of Medicine.
Patients and Methods: In this retrospective study,  227  naive  children with chronic hepatitis B Chronic Hepatitis B infection  who had been  followed-up  at the out-patient pediatric infectious disease clinics of  Balcali Hospital from 2008 January  to 2013 December  were evaluated.  These 227 children's demographic and clinical features;  risk factors; biochemical, serological and virological feature were also evaluated.
Of the total 227 pediatric patients who had Chronic Hepatitis B infection, while 70 ( 30.8% )  had spontanenous seroconversion, 157 (69.2%) did not have spontanenous seroconversion. Of the total 157 pediatric patients who had Chronic Hepatitis B infection,  49 ( 31.2% ) were treated with two  different treatment modalities, 108 ( 68.8% ) had been followed-up with Chronic Hepatitis B infection.
A total of  49 children were prospectively allocated  to two  random treatment groups i.e. monotherapy  and combination therapy. In the monotherapy groups; 25  patients in the first group (Group 1) received interferon-alpha  (IFN-α) in a dose of 5 MU/m², subcutaneous injection, thrice/weekly alone for 6 months. In the combination groups; 24  patients in the second group (Group 2) received Lamuvidin for 12 months (peroral, 4mg/kg per day dose, max.100 mg, daily) and  IFN-α added to Lamuvidin for 6 months in a dose of 5 MU/m² (s.c., thrice/weekly ).
All tests were done in the Laboratories of the Balcali Hospital of Cukurova University, Faculty of Medicine. 
Statistical analysis was performed by SPSS software program (version 20.0). Comparisons between the groups were made with Mann-Whitney U test, Chi square test, Ficher's Exact test, Kruskal-Wallis test.  A two-tailed P value < 0.05 was considered significant.
RESULTS In this study 227  naive  children with Chronic Hepatitis B infection were evaluated retrospectively . Of the total 227 pediatric patients who have Chronic Hepatitis B infection, 70(30.8%) developed either spontaneous seroconversion or seroconversion during their six year follow-up period. Of 157 patients who did not develop spontaneous seroconversion, 49 were treated with two different treatment modalities as they met the treatment criteria. 
56% of the patients were identified during family screening. The existence of hepatitis B in the family was 85,9%, maternal hepatitis B was 60,4% and vertical transmission  rate was 54,6%. 74% of the patients were asemptomatic.
When the patients who had spontaneous seroconversion and those who had no spontaneous seroconversion are examined, it is seen that the average age  (192 months) and diagnosis period (132 months) in the patients with spontenous seroconversion was statistically higher  and longer than those without spontenous seroconversion (156 vs 109, respectively) (p<0.01). The rate of spontaneous seroconversion in males was statistically lower (p<0.01). Spontaneous seroconversion was statistically greater in the patients who had lower viral load and ALT value at the time of the diagnosis  and who had IgG antibodies against hepatitis A virus (p<0.01, p<0.05 respectively). The patients with no spontaneous seroconversion had statistically higher familial and vertical contamination (p<0.05).
Discussion: The findings of this study suggest that long follow-up period (an avareage of 10 years) for the patients who have been diagnosed with chronic hepatitis B and who do not meet the treatment criteria is essential in terms of spontenous seroconversion development. Hepatitis A vaccination in seronegative patients may induce spontaneous seroconversion. However, more detailed research studies are needed about this subject. 
In this study, no statistically significant difference was found in terms of response to treatment between the two different treatment modalities given to the patients who met treatment criteria. The potential benefits of  these two theuropatic regimens need to be futher investigated  to confirm these results with larger number of patients.