Barrett özofagus hastalığına genetik duyarlılıkta oksidatif DNA hasarı, DNA onarım kapasitesi ve ilgili bazı gen polimorfizmlerinin rolünün araştırılması
Investigating the role of oxidative DNA damage, DNA repair capacity and related genetic polymorphisms in individual susceptibility of Barrett?s esophagus
Yazar: ELA KADIOĞLU
Danışman: PROF. DR. ALİ ESAT KARAKAYA
Gazi Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Farmasötik Toksikoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2008
Konu: Genetik = Genetics
Dizin: Toksikoloji = Toxicology

Özet:
Barrett özofagus hastalığının etiyolojisinde rol oynayan genetik değişimlerin belirlenmesi, özellikle yüksek risk altındaki bireylerin özofagus adenokarsinoma tipi kanserden korunmasında etkili olabilecek biyogöstergelerin geliştirilmesine olanak sağlayacaktır.Çalışmamızın amacı, Barrett özofagus hastalığının etiyolojisinde, oksidatif stres ile ilgili olarak, oksidatif DNA hasarının ve GSH konsantrasyonunun, bireysel duyarlılık ile ilgili olarak da DNA onarım kapasitesinin, GSTM1, MnSOD Ala16Val ve hOGG1 Ser326Cys genetik polimorfizmlerinin rolünü incelemekti. Ayrıca oksidatif stres ile ilgili incelediğimiz parametrelerin bireysel duyarlılık ile ilişkisini de araştırdık. Çalışmamız, klnik olarak teşhis edilen Barrett özofagus hastaları (n=40) ve sağlıklı kontrol grubundan (n=40) oluşturuldu.Hasta ve kontrol grubunda bazal DNA hasarı, H2O2 indüksiyonu sonucunda oluşan pirimidin ve pürin baz hasarı, hücrelerin H2O2 indüksiyonuna duyarlılıkları, % DNA onarım kapasitesi, pirimidin ve pürin baz hasarlarının yüzde onarılma kapasiteleri, spesifik endonükleazlar (Endo III ve Fpg) kullanılarak modifiye edilen, Comet yöntemi ile periferal kan lenfositlerinde incelendi. Hasta grubunun kontrole göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bazal DNA hasarı ve pirimidin baz hasarına sahip olduğu gözlendi (p<0,05). Hasta grubunun, kontrole göre H2O2 indüksiyonuna daha duyarlı olduğu gözlendi (p<0,001). Hasta ve kontrol grubundaki %DNA onarım kapasitesi, pirimidin ve pürin baz hasarlarının yüzde onarılma kapasiteleri istatistiksel olarak farklı değildi (p>0,05). GSH konsantrasyonunun, sigara içen hastalarda kontrole göre anlamlı derecede düştüğü gözlendi (p<0,05). PCR-RFLP metodu ile incelediğimiz genetik varyasyonların hiçbirinin, tek başına veya kombine olarak, Barrett özofagus hastalığına yakalanma riskini arttırmadığı sonucuna vardık. Ancak, hOGG1 Cys mutant alelini taşıyan hasta grubunun Ser alelini taşıyanlara göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek pirimidin baz hasarına sahip olduğunu gözledik (p<0,05). Çalışmamızın sonuçları, Barrett özofagus hastalığının gelişiminde, oksidatif DNA hasarının rolü olabileceğine, ancak bu hastalığa bireysel duyarlılıkta DNA onarımının ve GSTM1, MnSOD Ala16Val ve hOGG1 Ser326Cys genetik polimorfizmlerinin rolü olmadığına dikkat çekmektedir.

Abstract:
Determination of the genetic alterations, which play a role in the ethiology of the Barrett?s esophagus, will provide developing new biomarkers to protect the high risk population, against esophageal adenocarcinoma disease.The aim of our study was to investigate the role of oxidative DNA damage, GSH concentration as oxidative stress parameters and DNA repair capacity, GSTM1, MnSOD Ala16Val and hOGG1 Ser326Cys genetic polymorphisms as individual susceptibility parameters in the ethiology of Barrett?s esophagus. We have also investigated the relation of these two group of parameters. Our study was consisted of Barrett?s esophagus patients who are clinically diagnosed (n=40) and a healthy control group (n=40).Basal DNA damage, pyrimidine and purine base damage afer H2O2 induction, H2O2 sensitivity, DNA repair capacity%, oxidized pyrimidine and purine base damage repair%, were evaluated in peripheral blood lymphocytes with modified Comet assay by using spesific endonucleases (Endo III and Fpg). The patient group showed elevated levels of basal DNA damage and pyrimidine base damage as compared to control group (p<0,05). The H2O2 sensitivity was also elevated in patient group as compared to control group (p<0,05). DNA repair capacity%, oxidized pyrimidine and purine base damage repair capacity% were not statistically different between patient and control group (p>0,05). GSH concentration was found to be significantly lower in smoking patients than controls (p<0,05). None of the genetic variations either alone or in combination, changed the risk of having Barrett?s esophagus disease as determined with PCR-RFLP method. However, patients carrying the Cys mutant allele showed elevated levels of pyrimidine base damage, as compared to patients carrying Ser wild allele (p<0,05). In conclusion, the results of this study points out the role of oxidative DNA damage in Barrett?s esophagus however, DNA repair capacity, GSTM1, MnSOD Ala16Val and hOGG1 Ser326Cys genetic polymorphisms seem to have no effect on individual susceptibility in progressing the disease.