Köpeklerde kalça displazisinin erken tanısında pennhip distraksiyon ve O.F.A. (Hayvan Ortopedi Birliği) radyografik görüntüleri ile fiziksel muayene yöntemlerinin karşılaştırılmalı olarak kullanımı
Comparison of the O.F.A. (Orthopedic Foundation for Animals) and pennhip distraction radiographic views with physical examinations method in the early diagnosis of dogs with hip dysplasia
Yazar: EBRUHAN ZENGİN
Danışman: PROF. DR. SERHAT ÖZSOY
İstanbul Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Cerrahi (Veterinerlik) Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2009
Konu: Veteriner Hekimliği = Veterinary Medicine
Dizin: Kalça displazisi-köpek = Hip dysplasia-canine ; Kalça çıkıkları = Hip dislocation ; Köpekler = Dogs ; Radyografi = Radiography ; Veteriner hekimlik = Veterinary medicine

Özet:
Bu çalışma İstanbul Üniversitesi Veteriner Fakültesi Cerrahi Anabilim Dalı Küçük Hayvan Kliniği'ne Şubat 2006 ? Nisan 2008 tarihleri arasında kalça displazi rahatsızlığı veya kontrolü amacıyla getirilen 100 köpek üzerine yapıldı ve erken dönemde tanı amaçlandı. Hasta sahibinden alınan ayrıntılı anamnezi takiben hastanın klinik ve radyolojik muayenesi yapıldı. Muayene bulgularının yardımıyla olguların klinik sınıflandırılması ve olası kalça displazisi yönünden PennHIP distraksiyon indeksi ile Norberg-Olsson açı değerleri ve fiziksel muayene yöntemleri karşılaştırıldı. Klinik muayeneye göre; olguların %55'i pozitif, %45'i negatif olarak belirlendi. Klinik belirtileri pozitif olanların subjektif sınıflandırması yapıldığında %45,46'sının hafif, %38,18'inin orta, %16,36'sının ileri seviyede displastik olduğu saptandı. Çalışmada yer alan köpeklerin NA'na göre %57'si bilateral, %29 unilateral olmak üzere, toplam %86'sı, Dİ'ne göre ise %84'ü bilateral, %12'si unilateral olmak üzere, toplam %96'sı olası kalça displazisi risk grubu içinde yer aldı. NA skalasına göre risk grubunda yer alan 86 olgunun 17'sinin hafif, 50'sinin orta, 19'unun ileri seviyede; Dİ skalasına göre ise risk grubunda yer alan 96 olgunun 23'ünün hafif, 31'inin orta, 42'sinin ileri seviyede olası displazi oluşumu tespit edildi. Fiziksel muayene bulguları pozitif algılanan olguların dağılımı incelendiğinde; dorsal yatış pozisyonunda yapılan testlerden, Ortolani'ye göre bilateral %23, unilateral %20 toplam %43 pozitif, Barlow'a göre ise bilateral %2, unilateral %3 toplam %5 pozitif; lateral yatış pozisyonunda yapılan testlerden, Ortolani'ye göre bilateral %46, unilateral %22, toplam %68 pozitif, Barden'e göre ise bilateral %35, unilateral %18, toplam %53 oranlarında eklem gevşekliği pozitif saptandı. Çalışmaya dahil olan köpeklerin klinik ve radyolojik ikinci kontrolleri 20 olguda tekrarlanabildi. Bu grupta yer alan 5 olguya cerrahi müdahale yapıldığı için, 15'i değerlendirmeye alındı. İlk muayene ve kontrol sonrası elde edilen bulguların karşılaştırılması yapıldığında tutarlılık gözlendi.Sonuç olarak; kompleks bir hastalık olan kalça displazisinin erken tanısında başarılı olunabilmesi için periyodik kontrollerin yapılması ve mümkün olan olgularda tanının erken konulmasıyla, hastalığın sağaltım ve eradikasyonunda mesafe alınabileceği düşünülmektedir.

Abstract:
This study was included one hundred dogs, which were referred to Istanbul University, Faculty of Veterinary Medicine Surgery Small Animal Clinic with hip dysplasia complaints or to check-up and aimed to early diagnosis of the disease. Following the anamnesis, records were taken from the patient-owner, clinical and radiological examinations were completed. Clinical classification of the dogs were made by aid of examination findings and physical examination methods were compared with PennHIP distraction index and Norberg-Olsson angle in terms of possible hip dysplasia. The clinical symptoms was determined as positive in 55% and as negative in 45% of the dogs based on clinical examination. Based on subjective classification of the dogs, which have positive clinical symptoms, it is determined that the percentage of mild, moderate and severe dyplastic dogs were 45,46%, 38,18% and 16,36%, respectively. The proportion of the dogs which are in the risk group of possible hip dysplasia was 86% (57% bilateral and 29% unilateral) in total, according to the NA; and was 96% (84 % bilateral and 12 %unilateral) in total according to the DI. It is determined that; out of 86 cases, the possible dyplasia formation were mild in 17 dogs, moderate in 50 dogs and severe in 19 dogs, which are in the risk group according to the NA scale; while out of 96 cases, the possible dyplasia formation were mild in 23 dogs, moderate in 31 dogs and severe in 42 dogs, which are in the risk group according to the DI scale. It is observed that among the dogs with positive findings in the physical examination; in dorsal positioning tests, Ortalani test gives positive results in proportion of bilateral 23%, unilateral 20% and 43% in total; while based on Barlow test, the results were bilateral 2%, unilateral 3% and 5% positive in total. Based on lateral positioning tests; the joint laxity were determined in proportion of bilateral 46%, unilateral 22% and 68% in total with Ortalani test; while the results were bilateral 35%, unilateral 18% and 53% positive based on Barden test. The clinical and radiological second controls could be performed for 20 dogs in the study. Because of the surgery had been performed in 5 dogs, 15 dogs were evaluated in this group. It is observed that the findings of first examination were consistent with the findings obtained after control. It is concluded that to be successful in the early diagnosis of hip dyplasia, which is a complex disease, to perform periodical controls and, if available diagnosing the disease earlier may advance the management and eradication of the disease.