Diyabetik maküla ödeminde intravitreal anti-vegf sonuçlarımız
The results of intravitreal anti-vegf in diabetic macular edema
Yazar: GÖKHAN ÖZGÜR
Danışman: PROF. DR. BERRAK ŞEKERYAPAN GEDİZ
Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Göz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Göz Hastalıkları = Eye Diseases

Özet:
Amaç: Diyabetik maküla ödemi (DMÖ) tedavisinde, intravitreal ranibizumab (İVR) monoterapisi ile intravitreal ranibizumab + intravitreal triamcinolon (İVR + İVTA) kombinasyon tedavisinin, düzeltilmiş en iyi görme keskinliği (GK) ve santral fovea kalınlığı
(SFK) üzerine etkilerini araştırmak.
Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya, ETDRS sınıflamasına göre "klinik olarak anlamlı maküla ödemi" tanımına uyan ve SFK > 300 μm olan 37 hastanın 52 gözü dahil edildi. Tüm hastalara ilk olarak intravitreal 0.5 mg / 0,05 cc Ranibizumab enjeksiyonu uygulandı. Hastalar aylık kontrollere çağrıldı. Üst üste birer ay ara ile 2 ranibizumab enjeksiyonu sonrası SFK değişmeyen ve görme keskinliği artmayan 16 göze, intravitreal 0,5 mg / 0,05 cc İVR + 2 mg / 0,05 cc İVTA kombinasyon tedavisi uygulandı. Enjeksiyon öncesinde ve sonrasındaki 1., 3. ve 6. ay kontrollerinde görme keskinliği ve SFK değerleri kaydedildi. Verilerin karşılaştırılmasında t-test kullanıldı, p < 0.05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi.
Bulgular: Hastaların genel yaş ortalaması 60,7 ± 9,2 yıl olarak tespit edildi. Tüm hastalarda enjeksiyon öncesi ortalama görme keskinliği değeri 0,68 ± 0,42 logMAR iken, enjeksiyon sonrası 1.ayda 0,54 ± 0,42 logMar, 3.ayda 0,58 ± 0,44 logMar ve 6.ayda 0,59 ± 0,40 logMar olarak bulundu. Hastaların enjeksiyon öncesi görme keskinliğine göre 1. ve 3. ayda istatistiksel olarak anlamlı bir artış vardı (p < 0,05). Görme keskinliği 6. ayda da artmakla beraber istatistiksel olarak anlamlı değildi (p > 0,05). Hastaların enjeksiyon öncesi ortalama SFK değerleri 557,4 ± 157,7 μm iken, enjeksiyon sonrası 1.ayda 359,7 ± 154,5 μm, 3.ayda 449,8 ± 202,8 μm ve 6.ayda 446,0 ± 209,3 μm olarak bulundu. Preoperatif SFK‟ya göre, tedavi sonrası 1., 3. ve 6.ay kontrollerin tümünde istatistiksel olarak anlamlı azalma saptandı (p<0,05). Sadece İVR yapılanlar ile İVR + İVTA kombine tedavisi uygulanan hastalar, 6. ay sonuçları açısından karşılaştırıldığında ortalama görme keskinliği sırasıyla 0,60 ± 0,41 logMar ve 0,58 ± 0,38 logMar, ortalama SFK ise sırasıyla 419,35 ± 205,5 μm ve 487,0 ± 215,5 μm olarak bulundu. İki grup arasında, görme keskinliği ve SFK açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark izlenmedi (p > 0,05).
Sonuç: İntravitreal ranibizumab monoterapisi DMÖ‟de, görme keskinliğini artırmakta ve SFK‟yı azaltmaktadır. İntravitreal ranibizumab monoterapisinin yetersiz kaldığı, dirençli DMÖ olgularında İVR + İVTA kombinasyon tedavisinin uygulanması tedavinin etkinliğini artırabilir.
Anahtar Kelimeler: Diyabetik maküla ödemi; ranibizumab; triamsinolon asetat; dirençli diyabetik maküla ödemi; intravitreal enjeksiyon

Abstract:
Objective : To evaluate the effects of intravitreal ranibizumab (IVR) monotherapy and intravitreal ranibizumab + intravitreal triamcinolone (IVR + IVTA) combination therapy on best-corrected visual acuity (BCVA) and central foveal thickness (CFT) in the treatment of diabetic macular edema (DME).
Materials and Methods: This retrospective study included 52 eyes of 37 patients with "clinically significant macular edema" according to the ETDRS classification and with a CFT > 300 μm. All patients were initially treated with intravitreal injection of 0.5 mg/0.05 cc ranibizumab. Patients were called for monthly follow-up visits. Intravitreal 0.5 mg/0.05 cc IVR + 2 mg/0.05 cc IVTA combination therapy was performed in 16 eyes with no change in CFT and no improvement in BCVA after 2 consecutive monthly injections of ranibizumab,. BCVA and CFT values were recorded before and after injections at 1st, 3rd, and 6th month follow-up visits. The t-test was used for data comparison, and a p-value < 0.05 was considered as statistically significant.
Results: The mean age of the patients was 60.7 ± 9.2 years. The mean BCVA value was 0.68 ± 0.42 logMAR before injection and 0.54 ± 0.42 logMAR, 0.58 ± 0.44 logMAR, and 0.59 ± 0.40 logMAR at 1st, 3rd, and 6th month after injection, respectively. There was a statistically significant increase in BCVA at 1st and 3rd months compared to the pre-injection values (p < 0.05), but the increase in BCVA at 6th month was not statistically significant (p > 0.05). The mean CFT values before injection were 557.4 ± 157.7 μm and 359.7 ± 154.5 μm, 449.8 ± 202.8 μm, and 446.0 ± 209.3 μm at 1st, 3rd, and 6th month after injection, respectively. A statistically significant decrease in CFT was observed in all post-treatment follow-up visits compared to preoperative CFT (p < 0.05). The comparison of patients treated with IVR monotherapy and IVR + IVTA combination therapy  revealed that the mean BCVA values were 0.60 ± 0.41 logMAR and 0.58 ± 0.38 logMAR, and the mean CFT values were 419.35 ± 205.5 μm and 487.0 ± 215.5 μm at 6th month,, respectively. There was no statistically significant difference between the two groups in terms of BCVA and CFT (p > 0.05).
Conclusion: Intravitreal ranibizumab monotherapy is effective in improving BCVA and reducing CFT in DME. IVR + IVTA combination therapy may increase the effectiveness of treatment in cases of resistant DME where intravitreal ranibizumab monotherapy is insufficient.
Keywords: Diabetic macular edema; ranibizumab; triamcinolone acetonide; resistant diabetic macular edema; intravitreal injection.