Deneysel bruselloz hayvan modelinde rifampisin ile moksifloksasin etkinliğinin karşılaştırılması
Comparison of rifampicin and moxifloxacin efficacy in an experimental model of animal brucellosis.
Yazar: NURBANU SEZAK
Danışman: PROF. DR. NEDİM ÇAKIR ; DOÇ. DR. ZİYA KURUÜZÜM
Dokuz Eylül Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı / Enfeksiyon ve Klinik Mikrobiyoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2004
Konu: Klinik Bakteriyoloji ve Enfeksiyon Hastalıkları = Clinical Microbiology and Infectious Diseases

Özet:
Pek çok ilimizde endemik olarak görülen bruselloz, ülkemiz için önemli bir 
sağlık sorunudur. Varolan sağaltım seçenekleri, relaps olasılığını ortadan 
kaldıramamaktadır. Ayrıca, çocuklarda, gebelerde ve yaşlılarda güvenle 
kullanılamaması, toksik yan etkilerinin fazla olması gibi nedenler, araştırıcıları 
yeni sağaltım seçenekleri ortaya koymaya yöneltmiştir. Bu çalışmanın amacı, 
yeni kinolonlardan olan moksifloksasinin deneysel bruselloz sağaltımındaki 
etkinliğini araştırmak ve rifampisinin etkinliği ile karşılaştırmaktır. 
Çalışmada kullanılan bakteri kökeninin moksifloksasin ve rifampisine 
karşı in vitro duyarlılığı, agar dilüsyon yöntemi kullanılarak çalışıldı. 
Çalışmada, 30 adet, sağlıklı, Wistar albino suşu rat, Brucella abortus 
S544 kökeni ile periton içi yol kullanılarak enfekte edildi. İnokülasyondan 14 gün 
sonra, deneklerden biri rastgele seçilerek, feda edildi. Bu ratın karaciğer ve 
dalak kültürlerinde Brucella abortus üretilmesi ve diğer tüm ratlarda RoseBengal testlerinin ve standart aglütinasyon testinin (SAT) pozitif olarak 
saptanması üzerine, kalan 29 rat 3 gruba ayrıldı. İlk grup, kontrol grubu olarak 
belirlendi ve bu grupta 9 rat yer aldı. Diğer iki grupta 10'ar rat yer aldı. İkinci 
gruba, 50 mg/kg/gün rifampisin, üçüncü gruba ise 10 mg/kg/gün moksifloksasin 
sağaltımı başlandı. Sağaltımlar orogastrik sonda yardımıyla ağız yolundan 
yapıldı. Sağaltımın tamamlanmasının ardından, tüm ratlar feda edilerek kan 
kültürü, dalak ve karaciğer kültürleri ekildi. Serolojik incelemeler yapıldı. 
Kullanılan bakteri kökeninin moksifloksasin için MİK değeri 1 µg/ml, 
rifampisin için 0,5 µg/ml olarak bulundu. 
Kontrol grubunda yer alan ratların tümünün dalak ve karaciğer 
kültürlerinde, %66'sının kan kültüründe Brucella abortus üremesi saptandı. 
Rifampisin sağaltımı alan gruptaki ratların %20'sinin dalak ve karaciğer 
kültürlerinde Brucella abortus üremesi saptandı. Bu grupta yer alan hiçbir ratın 
kan kültüründe Brucella abortus üremesi saptanmadı. Moksifloksasin sağaltımı 
alan gruptaki ratların %50'sinin dalak kültürlerinde, %40'ının karaciğer 
kültürlerinde ve %10'unun kan kültürlerinde Brucella abortus üremesi saptandı. 
78
Serolojik incelemelerde, sağaltım uygulanan grupların aglütinasyon titrelerinde, 
kontrol grubuna oranla belirgin gerileme olduğu saptandı. Bu gerilemenin, 
rifampisin sağaltımı uygulanan grupta moksifloksasin sağaltımı uygulanan 
gruptakine oranla daha fazla olduğu görüldü. 
Sonuç olarak, bu çalışmada elde edilen sağaltım başarısı oranı, 
moksifloksasinin bruselloz sağaltımında kullanılabilirliği konusunda umut 
vericidir. Serolojik inceleme sonuçları, kan kültürü sonuçları ve enfekte kalan 
denek sayıları, rifampisin sağaltımının daha üstün olduğunu destekler yönde 
olsa da moksifloksasinin bruselloz sağaltımındaki etkinliği, dikkate almaya 
değer bir konudur. Moksifloksasinin bruselloz sağaltımındaki etkinliği, yapılacak 
diğer çalışmalarda kombine kullanımdaki etkisinin denenmesi ve daha büyük 
çalışma grupları oluşturulması ile daha iyi aydınlatılabilecektir. 
Anahtar kelimeler: Bruselloz, Rat, Rifampisin, Moksifloksasin, Sağaltım

Abstract:
Brucellosis is an important health issue in Turkiye, and has been 
endemic in some regions. The "traditional" antimicrobial agents used to treat 
human brucellosis can not completely eliminate relapse possibility. Besides, in 
addition to this, they are not totally safe for children, pregnant women and 
elderly people and have toxic side effects. For this reason clinicians are still
investigating for better new treatment choices for brucellosis. The aim of this 
study is to investigate the efficacy of moxifloxacin in the treatment of 
experimental brucellosis and to compare its activity with rifampicin 
monotherapy. 
In vitro susceptibility of Brucella abortus S 544 strain, to rifampicin and 
moxifloxacin is investigated by agar dilution method. 
In this study, a total of 30 adult Wistar albino rats were used. Each 
animal was inoculated with bacterial suspension by intraperitoneally injection. 
After 14 days, all of them were found to be positive for anti-brucella antibodies, 
one of them was sacrificed and Brucella abortus was isolated from the 
specimen obtained from the spleen and liver. Of the remaning 29 rats were 
randomised into treatment and control groups. Control group was consist of 9 
rats and each treatment group was consist of 10 rats. Tap water was given to 
the control group, as placebo, where, rifampicin, 50 mg/kg per day, was given to 
the first treatment group and moxifloxacin, 10 mg/kg per day, was given to the 
second. The duration of therapy regimens in all groups were 21 days. After 
therapy was completed, the animals were sacrificed and spleen, liver and blood 
cultures were performed. Serolojical tests were made in order to detect antibrucella antibodies. 
The MIC of rifampicin was 0,5 µg/ml and the MIC of moxifloxacin was 
1µg/ml for Brucella abortus S 544. 
Spleen cultures yielded Brucella abortus in all of the animals in the 
control group, but 20% in the rifampicin group and 50% in the moxifloxacin 
80
group. Liver cultures yielded Brucella abortus in all of the animals in the control 
group, 20% in the rifampicin group and 40% in the moxifloxacin group. The 
positive blood culture rates were 66% in the control group and 10% in the 
moxifloxacin group. None of the blood cultures were positive in the rifampicin 
group. The anti-brucella antibody titers were dropped down in the sera of rats 
who received therapy compared with the control group. Titers were even lower 
in the rifampicin group compared with the moxifloxacin group. 
As a result of this study, moxifloxacin can be an alternative choice in the 
treatment of brucellosis. The results of serological tests and blood cultures, and 
the number of animals which remained infected are reflecting the superiority of 
rifampicin but it is attracting attention the efficacy of moxifloxacin. To 
determinate the efficacy of moxifloxacin in the treatment of human brucellosis 
seems to need further investigations on larger groups of animals and with 
combination regimens.
Key words: Brucellosis, Rat, Rifampicin, Moxifloxacin, Treatment