Uluslararası Satım Sözleşmelerine İlişkin Birleşmiş Milletler Antlaşması (CISG) uyarınca alıcının sözleşmeden dönmesi
Avoidance of the contract by the buyer under the United Nations Convention on Contracts for the International Sale of Goods (CISG)
Yazar: IŞIL YELKENCİ
Danışman: PROF. DR. M. TURGUT ÖZ
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Özel Hukuk Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2013
Konu: Hukuk = Law

Özet:
Farklı devletlerde hüküm süren hukuk sistemleri arasındaki farklılık, öteden 
beri uluslararası ticaretin gelişmesinin önünde duran bir engel olarak algılanmıştır. 
Nitekim 20. yüzyılda ekonominin uluslararası niteliğinin güçlenmesi karşısında özel 
hukukun uyumlaştırılması konusunda yapılan çalışmalar hız kazanmıştır. 
UNCITRAL tarafından yürütülen çalışmalar neticesinde oluşturulan Milletlerarası
Mal Satımına İlişkin Sözleşmeler Hakkında Birleşmiş Milletler Antlaşması (United 
Nations Convention on Contracts for the International Sale of Goods, "CISG") Bu 
çerçevede özel bir önem taşımaktadır. Ulaştığı başarı ile diğer pek çok uluslararası
antlaşma arasından sıyrılan CISG, günümüzde lex mercatoria'nın önemli bir 
parçasını oluşturmaktadır. Antlaşma'nın görmüş olduğu yaygın uluslararası kabul 
karşısında Türkiye de kayıtsız kalamamış ve Antlaşma'ya taraf olmuştur. CISG, 
gerekli işlemlerin tamamlanmasını takiben 1.8.2011'de herhangi bir çekinceyle 
kayıtlanmış olmaksızın Türk hukuku açısından yürürlüğe girmiştir. Antlaşma'nın 
Türkiye'de yürürlüğe girdiği tarih, Türk satım hukukunda yeni bir dönemin 
başlangıcıdır. Böylelikle Türk satım hukuku "ikili bir yapıya" kavuşmuştur. CISG'ın 
uygulama alanı içinde olmayan satımlara, münhasıran CISG dışındaki Türk satım 
hukuku mevzuatı (TBK, TTK, TKHK) uygulanacaktır. CISG'ın uygulama alanı
içinde kalan satımlarda ise öncelikle CISG'a başvurulacak, CISG dışındaki Türk 
satım hukuku mevzuatına başvurulması ancak tâli olarak mümkün olacaktır. 
Yaygın kabul kazanan Antlaşma'nın en önemli özelliklerinden biri, common 
law ve civil law geleneklerini başarıyla kaynaştırmış olmasıdır. Civil law ailesine 
mensup olan Türk hukuku açısından, Antlaşma'da özellikle ifa engelleri sistemine 
nüfuz etmiş olan common law etkisi ilgi çekicidir. CISG'ın ifa engelleri sisteminin 
karakteristik özelliği, "yeknesak sözleşme ihlali anlayışı" çerçevesinde 
yapılandırılmış olmasıdır. Bu anlayış, CISG ifa engelleri sistemini İsviçre - Türk 
hukuklarında benimsenen sistemden ayırmaktadır. Fakat ifa engelleri sisteminin 
temel yaptırımlarından biri olan sözleşmeden dönme hakkını inceleyen bu çalışma, 
CISG'ın sadece common law veya sadece civil law ışığında açıklanamayacak 
kendine özgü otonom bir sistem kurduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. 
Çalışma, alıcının sözleşmeden dönme hakkını temel alan sınırlı bir bakış açısı
çerçevesinde CISG'ın otonom ifa engelleri sistemini incelemektedir. xix 
Sözleşmeden dönme kurumu, Antlaşma çerçevesinde diğer hukuk 
sistemlerinde olduğu gibi, favor contractus ilkesiyle dengelenmiştir. Favor 
contractus, sözleşmenin geçerli olarak kurulmasının ve varlığını korumasının 
desteklenmesini konu alan genel bir ilkedir. Bu ilke çerçevesinde, sözleşmenin 
ayakta tutulması, taraflardan birinin tek taraflı iradesiyle sona erdirilmesine nazaran 
tercih edilir. CISG da, alacaklıya, başka bir hukuki imkân ile tatmin edilmesinin 
mümkün olmadığı durumda sözleşmeden dönme hakkı tanımıştır. Başka bir deyişle, 
CISG için, sözleşmeden dönme, ultima ratio (son çare) olarak başvurulabilecek bir 
hukuki imkândır. 
Alıcının sözleşmeden dönme hakkı, CISG'ın sözleşmenin geçerli olarak 
ayakta tutulmasını destekleyici anlayışı doğrultusunda katı şartlara bağlanmıştır. 
CISG çerçevesinde alıcıya sözleşmeden dönme hakkı tanıyan temel hüküm m. 
49'dur. Fakat öne alınmış sözleşme ihlali durumunda dönme hakkı ile art arda 
teslimli sözleşmelerde dönme hakkı, m. 49'a ek olarak Antlaşma'da ayrıca 
düzenlenmiştir. CISG m. 49(1), alıcının sözleşmeden dönebileceği durumları
numerus clausus olarak iki bent halinde saymıştır. a) Alıcı, ilk olarak, satıcının 
sözleşmeyi esaslı olarak ihlâl ettiği durumda sözleşmeden dönebilir. CISG'ın ifa 
engelleri sisteminde alıcının sözleşmeden dönme hakkı, kural olarak esaslı ihlalin 
varlığına bağlanmıştır. Sözleşme esaslı olarak ihlal edildiği takdirde, alıcı, m. 
49(1)(a) uyarınca sözleşmeden dönebilir. Sözleşmenin esaslı ihlâli, m. 25'te 
tanımlanmıştır. Bu hüküm uyarınca, sözleşmenin esaslışekilde ihlâl edildiğinin kabul 
edilebilmesi, üç şartın bir arada bulunmasına bağlıdır. İlk şart, borçlunun bir 
yükümlülüğünü ihlâl etmiş olmasıdır. İkinci şart, bu ihlâlin alacaklı aleyhine bir 
olumsuzluğa sebep olmuş olması ve bu olumsuzluğun alacaklıyı sözleşmeden 
beklemekte haklı olduğu şeyden yani sözleşmesel menfaatten önemli ölçüde yoksun 
bırakmış olmasıdır. Üçüncü şart ise ihlâlin sebep olduğu bu sonucun borçlu 
tarafından öngörülmüş olması veya aynı konum ve koşullar içindeki makul bir kişi 
tarafından öngörülebilecek olmasıdır. b) CISG'ın ifa engelleri sisteminde alıcının 
sözleşmeden dönme hakkı, kural olarak esaslı ihlalin varlığına bağlanmış olsa da, 
satıcının satım konusu malları teslim etmemesi durumuna ilişkin istisnai bir 
düzenleme bulunmaktadır. CISG m. 49(1)(b)'deki bu istisnai düzenleme uyarınca, 
sözleşme konusu malları vadede teslim etmeyen satıcının kendisine tanınan mehile xx 
rağmen teslim borcunu ifa etmemesi veya ifa etmeyeceğini bildirmesi hâlinde, esaslı
ihlal mevcut olmasa bile sözleşmeden dönülebilir. Böylelikle sözleşmeden dönme 
hakkının mutlak olarak esaslı ihlal durumuna hasredilmesinin önüne geçilmiş ve 
istisnai olarak esaslı olmayan bir ihlalin sanki esaslıymış gibi sözleşmeden dönme 
hakkına dayanak oluşturması sağlanmıştır. Alıcının bu çerçevede sözleşmeden 
dönebilmesi için, üç şartın yerine gelmiş olması gerekir. Satıcı satım konusu malları
teslim etmemiş olmalıdır; satıcıya m. 47 uyarınca malların teslim edilmesi için belirli 
ve makul uzunlukta bir mehil tanınmış olmalıdır; satıcının sözleşme konusu malları
mehile rağmen teslim etmiş olmaması veya teslim etmeyeceğini bildirmesi 
neticesinde mehil sonuçsuz kalmış olmalıdır. 
Bu iki durumdan birinin varlığı kural olarak, alıcıya sözleşmeden dönme 
hakkı tanıyacaktır. Bununla beraber, Antlaşma'da, alıcının sözleşmeden dönme 
hakkını sınırlayan bazı hükümler bulunmaktadır. Kimi zaman alıcı, CISG m. 49(1) 
uyarınca sözleşmeden hakkına temel oluşturacak bir durumun varlığına rağmen, 
başka bir sınırlayıcı hüküm nedeniyle sözleşmeden dönme hakkından mahrum kalır. 
a) Alıcının sözleşmeden dönme hakkını sınırlayan bu hükümlerden ilki, satıcının 
ihlali giderme hakkıdır. Fakat satıcının ihlali giderme hakkının, alıcının sözleşmeden 
dönme hakkının önünde doğrudan ve mutlak bir engel oluşturmadığı belirtilmelidir. 
Yani sözleşme esaslı olarak ihlal edildiyse veya borcun hiç ifa edilmemesi karşısında 
tanınan mehilin sonunda ifa etmeme durumu devam ediyorsa; alıcı sözleşmeden 
dönebilir. Fakat satıcı sözleşmeye aykırı mal teslim ettiyse, kimi durumlarda ihlali 
giderme hakkı, esaslı ihlalin oluşmasını önleyerek alıcının sözleşmeden dönmesini 
engelleyebilecektir. b) CISG m. 82(1), malları teslim almış olduğu hâlde 
sözleşmeden dönmek isteyen alıcının sözleşmeden dönme hakkını, ek bir sınıra tâbi 
tutmuştur: Alıcının, teslim aldığı malları, teslim aldığı andaki duruma önemli ölçüde 
yakın bir durumda iade etmesi mümkün olmalıdır. Böyle bir iade mümkün değilse 
alıcı sözleşmeden dönemez. Bununla beraber, alıcının sözleşmeden dönme hakkını
sınırlayan bu koşul, m. 82(2)'de belirtilmiş olan istisnalardan herhangi biri varlığı
hâlinde uygulama bulmaz. c) Alıcının sözleşmeden dönme hakkını sınırlayan bir 
diğer hüküm de m. 80'dir. Bu hüküm uyarınca alıcı, satıcının sözleşmeyi ihlal 
etmesine kendi eylemi veya eylemsizliğiyle yol açtığı takdirde sözleşmeden 
dönemez. d) Alıcının sözleşmeden dönebilmesi için sözleşmeden dönme hakkıyla 
bağdaşmayacak bir seçimlik haktan yani aynen ifa veya semenin tenzili talebinden xxi 
faydalanmaması gerekir. e) Satıcının sözleşmeye aykırı mal teslim ettiği durumda, 
alıcının sözleşmeden dönebilmesi için malı muayene edip sözleşmeye aykırılığı m. 
39 uyarınca satıcıya ihbar yoluyla bildirmesi şarttır. İhbarda bulunmayan alıcı, diğer 
seçimlik hakların yanı sıra sözleşmeden dönme hakkını kaybeder. f) Satıcının üçüncü 
kişilerin hak ve taleplerinden âri olmayan mal teslim ettiği durumda alıcının 
sözleşmeden dönebilmesi için üçüncü kişinin hakkını veya talebini m. 43 uyarınca 
satıcıya ihbar yoluyla bildirmesi şarttır. İhbarda bulunmayan alıcı, diğer seçimlik 
hakların yanı sıra sözleşmeden dönme hakkını kaybeder. 
Antlaşma, belirli şartların sağlanmasını halinde sözleşme ilişkisinin ipso facto
(kendiliğinden) sona ermesini sağlayan bir mekanizma öngörmemiştir. CISG 
uyarınca sözleşmeden kurtulmak isteyen alıcının, sözleşmeden dönme hakkına temel 
oluşturacak bir durum ortaya çıktıktan sonra, CISG m. 49(2)'deki süre sınırlaması
içinde sözleşmeden dönme beyanında bulunması gerekir. Somut olaya m. 49(2)'deki 
süre sınırlamasının uygulanması için, alıcının sözleşmeden dönme beyanında 
bulunmasından önce malların teslim edilmiş olması gerekir. CISG m. 49(1)'den 
doğan bir dönme hakkına sahip olan ve m. 49(2)'deki koşulları sağlayan bir beyanda 
bulunan alıcı, beyanı gönderdiği anda sözleşmeden dönmüş olur. Alıcının 
sözleşmeden dönme yönündeki bildirimi, m. 27 uyarınca, gönderilmekle hüküm 
ifade eder. Buna bağlı olarak sözleşmeden dönülmesinin sonuçları devreye girer. 
Alıcının sözleşmeden dönmesi, tarafların henüz ifa etmemiş oldukları borçları
sona erdirir ve hâlihazırda ifa etmiş oldukları edimlerin edimlerden elde edilen 
yararlarla birlikte iadesini gerektirir (m. 81 vd.). Ayrıca taraflar uğradıkları zarara 
ilişkin olarak tazminat talebinde bulunabileceklerdir (m. 74 vd.). Böylelikle status 
quo ante sağlanmış olur. Bu çerçevede dönmenin sözleşmeyi dolaysız olarak 
etkileyecek bir güce sahip olmadığını kabul etmek, CISG bağlamındaki en uygun 
sonuç olacaktır. Dönme, sözleşmenin varlığını etkilemez. Başka bir deyişle, 
sözleşmeyi geriye veya ileriye etkili olarak geçersizleştirmez. Ancak sözleşmenin 
konusunu ileriye etkili olarak değiştirerek, sözleşmeyi ters yüz eder. Böylelikle 
sözleşme içerik değiştirip bir tasfiye ilişkisine dönüşerek varlığını sürdürür. 
Sözleşmeden dönmenin status quo ante'yi sağlayan iki ayağından ilki, m. 
81(1) uyarınca, henüz ifa edilmemiş olan borçlardan kurtarıcı etki (effet libératoire) xxii 
biçiminde görülür. Tarafların ifa etmemiş oldukları borçlar, dönmenin hüküm ifade 
etmesiyle birlikte kendiliğinden sona erecektir. Sözleşmeden dönmenin ifa edilmiş
olan edimleri geri sağlayıcı etkisi (effet récupératoire) ise status quo ante'yi sağlama 
amacının ikinci ayağını oluşturmaktadır. Bu çerçevede taraflar ifa etmiş oldukları
edimlerin, bu edimlerden elde edilen yararlarla birlikte iadesini karşı taraftan talep 
edebilir. İade talebi, taraflar arasında varlığını sürdüren sözleşmeye dayanır. Dönme 
üzerine status quo ante'nin sağlanabilmesi için, satım sözleşmesi çerçevesinde ifa 
edilmiş olan edimlerin yanı sıra, bu edimlerden elde edilen yararların da karşı tarafa 
iade edilmesi gerekir. Bu çerçevede satım bedelini iade edecek olan satıcı, satım 
bedeli üzerinde tasarrufta bulunabildiği döneme ilişkin olarak bir faiz ödemelidir. 
Satıcının faiz ödeme borcu, m. 84(1)'de düzenlenmiştir. Alıcı ise malları iade 
ederken bu mallardan elde ettiği yararların ve malları iade edemiyorsa bu mallardan 
elde ettiği ikame değerlerin karşılığını satıcıya ödeyecektir. Alıcının yararların 
karşılığını ödeme borcu, m. 84(2)'de düzenlenmiştir. 
Alıcının satıcıya verdiklerinin ve bunlardan elde edilen yararların iadesi, 
sözleşmeden dönen alıcıyı tatmin etmek için çoğu zaman yeterli olmaz. Sözleşmeden 
dönme hakkının doğmasına yol açan ihlalin alıcı nezdinde oluşturduğu zararın ayrıca 
tazmin edilmesi gerekir. Sözleşmeden dönen alıcı, uğramış olduğu zararın tazminini 
CISG m. 74 vd. uyarınca talep edebilir. CISG m. 74 uyarınca, "Taraflardan birinin 
sözleşmeyi ihlâli halinde ödenecek tazminat, mahrum kalınan kâr dâhil olmak üzere, 
ihlâlden dolayı diğer tarafın uğradığı zararın toplamına eşittir. Söz konusu tazminat, 
ihlâl eden tarafın sözleşmenin kurulması sırasında sözleşme ihlâlinin muhtemel 
sonucu olarak öngördüğü veya o tarihte bildiği veya bilmesi gerektiği veriler 
ışığında öngörmesi gerektiği zararı aşamaz." Bu hüküm uyarınca alıcının bir 
tazminat talebinde bulunabilmesi için öncelikle satıcının sözleşmeyi ihlal etmiş
olması gerekmektedir. Tazminat sorumluluğunun varlığı açısından satıcının 
sözleşmeyi ihlal etmiş olması yeterlidir, kusura gerek yoktur. Alıcı satıcının ihlaline 
dayanarak sözleşmeden döndüğüne göre, bu koşul hâlihazırda zaten yerine gelmiştir. 
Önemli olan, satıcının tazminat sorumluluğunun kapsamını belirlemektir. Tazmin 
edilecek zararın kapsamı, temelde çatışan iki ilke ışığında belirlenir. Tam tazmin 
ilkesi uyarınca kural, alıcının ihlal dolayısıyla uğramış olduğu zararın tamamının 
satıcı tarafından tazmin edilmesidir. Ancak diğer yandan öngörülebilirlik ilkesi 
uyarınca satıcı ancak sözleşmenin kurulması anında öngörebileceği zarardan ötürü xxiii 
sorumlu tutulabilecektir. Ayrıca nedensellik bağı ve alıcının zararı azaltma külfeti de 
satıcının tazminat sorumluluğunun kapsamını sınırlayan diğer kurumlardır. 
Sözleşmeden dönen alıcının zararının hesaplanmasına ilişkin genel hüküm, 
m. 74'tür. Antlaşma, sözleşmeden dönen alıcının ifa etmeme zararının hesaplanması
konusunu ayrıca özel olarak m. 75 ve 76'da düzenlemiştir. Sözleşmeden dönen 
alıcının uğramış olduğu ifa etmeme zararı, alıcı ikame bir işlem gerçekleştirmişse m. 
75 uyarınca ikame alım bedeline kıyasla somut olarak hesaplanabilir. Buna göre, 
alıcı, dönmeden itibaren makul bir süre içerisinde ve makul bir şekilde ikame mal 
satın alırsa, dönülen sözleşmedeki satım bedeli ile ikame işlemdeki satım bedeli 
arasındaki farkı talep edebilecektir. Böyle bir işlem yapılmamışsa alıcının ifa etmeme 
zararı, m. 76 uyarınca piyasadaki cari fiyata kıyasla soyut olarak hesaplanabilir. 
Buna göre alıcı, sözleşmede kararlaştırılan fiyat ile piyasadaki cari fiyat arasındaki 
farkı tazminat olarak talep edebilecektir

Abstract:
Variety of different legal systems in force in different countries has always 
been a barrier to development of international trade. Due to strengthening 
internationalization of economics in the 20th century, efforts to harmonize private law 
have accelerated recently. In this context United Nations Convention on Contracts 
for the International Sale of Goods (CISG), which is developed by UNCITRAL's 
efforts, deserves particular attention. CISG forms an integral part of lex mercatoria
with its outstanding success. Its world-wide acceptance has also attracted Turkey 
which became a party to the Convention. At the end of the required legal procedure, 
the CISG entered into force in Turkey on 1 August 2011 without any reservations. 
The Convention's entry into force in Turkey has marked a new era for Turkish sales 
law, which hereby transformed to a dualist structure. Contracts falling outside the 
CISG's sphere of application are exclusively governed by Turkish domestic sales law 
legislation (Turkish Code of Obligations, Turkish Commercial Code, Turkish 
Consumer Protection Code). Contracts within the CISG's sphere of application are 
subject to the Convention in the first place. Subsidiary recourse to Turkish domestic 
sales law legislation is only possible for external gaps. 
One of the most important qualities of the world-wide accepted Convention is 
its composite character blending common law and civil law traditions. Common law
influence on the Convention and particularly on its remedial system constitutes an 
appeal to Turkish law which is a member of civil law family. Characteristic property 
of the remedial system is its unified breach of contract concept, legacy of common 
law. Such a unified concept differentiates the Convention's remedial system from 
Swiss – Turkish one. However our study analyzing the remedy of avoidance aims to 
reveal the fact that the CISG features a unique and autonomous remedial system 
which cannot be explained merely in the light of common law or civil law. The study 
analyzes the autonomous remedial system with a limited point of view focusing on 
buyer's avoidance remedy. 
Remedy of avoidance within the Convention is balanced by favor contractus
principle, in parallel with other legal systems. Favor contractus is a principle 
promoting valid formation and maintenance of the contract. Maintenance of the xiv 
contract is preferred over its avoidance by a unilateral declaration of one party. 
However the CISG still grants the buyer a right to declare the contract avoided in 
cases where it is impossible for the buyer to be satisfied with another remedy. In 
other words, the remedy of avoidance is a remedy of last resort (ultima ratio). 
In line with the favor contractus principle, buyer's right to avoid is subject to 
strict conditions. Main provision granting the buyer a right to avoid the contract 
under CISG is Art. 49. Right to avoid in case of anticipatory breach and right of 
avoidance regarding installment contracts are held in addition to that main provision. 
Art. 49 enlists two numerus clausus conditions which grants the buyer a right to 
avoid the contract. a) Firstly, the buyer may declare the contract avoided if the failure 
by the seller to perform any of his obligations amounts to a fundamental breach of 
contract. As a rule, right to avoid is attached to fundamental breach within the 
remedial system of the Convention. In such a case the buyer may avoid the contract 
under Art. 49(1)(a). According to Art. 25, which defines the fundamental breach, 
there are three preconditions for a fundamental breach to occur. The first 
precondition is that the seller breaches any of his obligations. The second 
precondition is that the breach results in such detriment to the buyer as substantially 
to deprive him of what he is entitled to expect under the contract. The third 
precondition is that the seller has foreseen or a reasonable person of the same kind as 
the seller would have foreseen such a result. b) Despite the fact that the remedy of 
avoidance is attached to fundamental breach as a rule, there is an exceptional 
provision granting the buyer a right to avoid in case of non-delivery even if the 
breach is not fundamental. The buyer may declare the contract avoided in case of 
non-delivery if the seller does not deliver the goods within the additional period of 
time fixed by the buyer in accordance with Art. 47 or declares that he will not deliver 
within the period so fixed. There are three preconditions required for the buyer to 
avoid the contract under Art. 49(1)(b). There should be a case of non-delivery; the 
buyer should fix a reasonable additional period for the delivery to take place under 
Art. 47; the seller should fail to perform within the additional period. 
One of those two conditions grants the buyer the right to avoid the contract. 
However, the existence of some other provisions limiting the right to avoid should 
not be omitted. In some situations, the buyer may be deprived of the right to avoid xv 
despite the condition granting him such a right. a) First of the provisions limiting the 
buyer's right to avoid is the seller's right to cure. The seller's right to cure cannot be 
deemed as a direct and absolute barrier to buyer's right to avoid. If the contract is 
breached fundamentally or non-delivery persists despite an additional period granted, 
the buyer may avoid the contract regardless of seller's right to cure. However in case 
of delivery with non-conforming goods, the seller's right to cure may prevent the 
breach from being fundamental and block buyer's right to avoid. b) Art. 82(1) is 
another provision of that sort which limits the buyer's right to avoid in case the 
goods have already been delivered. The buyer loses the right to declare the contract 
avoided if it is impossible for him to make restitution of the goods substantially in 
the condition in which he received them. That limit does not apply for exceptions 
under Art. 82(2). c) Another provision liming buyer's right to avoid is Art. 80. The 
buyer may not rely on a failure of the seller and avoid the contract, if such failure 
was caused by buyer's act or omission. d) It is not possible for the buyer to combine 
the right to avoid with mutually incompatible remedies including specific 
performance and price reduction. e) In case of delivery with non-conforming goods, 
the buyer has to give notice to the seller specifying the nature of the lack of 
conformity, under Art. 39. Otherwise the buyer loses the right to rely on a lack of 
conformity and therefore avoid the contract. f) In case of delivery with goods 
encumbered with third party's rights or claims, the buyer has to give notice to the 
seller specifying the nature of such a right or claim, under Art. 43. Otherwise the 
buyer loses the right to rely on the provisions of Art. 41 or Art. 42 and therefore to 
avoid the contract. 
The Convention does not recognize the concept of ipso facto avoidance. The 
contract is not terminated automatically whenever certain required conditions are 
met. The buyer needs to declare the contract avoided by a notice within the time limit 
held under Art. 49(2), for the contract to be avoided. The time limit under Art. 49(2) 
is applicable only if the seller has delivered the goods. The buyer holding a right to 
avoid arising from Art. 49(1) and having declared the contract avoided by a notice 
fulfilling conditions of Art. 49(2) is deemed to have avoided the contract when he has 
dispatched the notice. According to Art. 27 the declaration to avoid becomes 
effective with its dispatch. Thus the consequences of avoidance step in at that 
moment. 
Avoidance of the contract releases both parties from their obligations under it 
and enables the party who has performed the contract to claim restitution from the 
other party (Art. 81 et. seq.). In addition to those, damages may be claimed (Art. 74 
et. seq.). Hereby the status quo ante is reestablished. In the context of the CISG's 
remedial system, the avoidance does not have any direct effect on the contract. In 
other words, the avoidance does not annihilate the contract retrospectively or 
prospectively. However, it transforms the content of the contract by reversing it 
upside down. Therefore, the contract persists as transformed into a restitutionary 
relationship. 
The first side of the avoidance reestablishing status quo ante, is its liberating 
effect (effet libératoire) from obligations not performed. The parties are released 
from their obligations arising from the contract with the effect of declaration to 
avoid. 
Recuperatory effect (effet récupératoire) of the avoidance constitutes its 
second side reestablishing status quo ante. The party who has performed the contract 
may claim restitution from the other party of whatever the first party has supplied or 
paid under the contract. Claim for restitution arises from the contract which survives 
as a restitutionary relationship despite avoidance. For the reestablishment of status 
quo ante, restitution of whatever the first party has supplied or paid under the 
contract is not enough. Benefits deriving from performance are also to be restituted. 
In this context, the seller must pay interest on the price from the date on which it was 
paid, if he is bound to refund the price. Seller's obligation pay interest is held under 
Art. 84(1). The buyer must account to the seller for all benefits which he has derived 
from the goods. Buyer's obligation to account for the benefits is held under Art. 
84(2). 
In many cases restitution of what he has performed under the contract will not 
be enough to satisfy the buyer. In such cases the buyer may also claim damages for 
the loss caused by the breach of the seller under Art. 74. According to Art. 74, 
"Damages for breach of contract by one party consist of a sum equal to the loss, 
including loss of profit, suffered by the other party as a consequence of the breach. xvii 
Such damages may not exceed the loss which the party in breach foresaw or ought to 
have foreseen at the time of the conclusion of the contract, in the light of the facts 
and matters of which he then knew or ought to have known, as a possible 
consequence of the breach of contract." Under this provision, it is required that the 
seller has breached the contract. Since the buyer avoids the contract based on a 
breach by the seller, such precondition is already fulfilled. The matter is to determine 
the extent of the loss to be compensated. The extent of the loss to be compensated is 
determined by two conflicting principles. According to the full compensation 
principle, on one hand, all the loss that is caused by the seller's breach has to be 
compensated. On the other hand, the foreseeability principle holds that the seller can 
only be held responsible for the loss that he knew or ought to have known at the time 
of the conclusion of the contract. Relation of causality and duty to mitigate losses are 
other concepts which limit the seller's responsibility for damages. 
The general provision as regards to the calculation of loss suffered by the 
buyer is Art. 74. The Convention also holds special provisions regarding the 
calculation of non-performance loss suffered by the buyer in case of avoidance: Art. 
75 and Art. 76. In case the avoiding buyer has conducted a substitute transaction, his 
loss may be calculated concretely based on that transaction. If the buyer has bought 
goods in replacement in a reasonable manner and within a reasonable time after 
avoidance, he may recover the difference between the contract price and the price in 
the substitute transaction. On the other hand in case the avoiding buyer has not 
conducted a substitute transaction, his loss may be calculated abstractly based on the 
current price for the goods. The buyer may recover the difference between the price 
fixed by the contract and the current price of the goods.