Koroner anjiyografi veya elektif perkütan koroner girişim yapılan demir eksikliği anemisi olan hastalarda intravenöz demir karboksimaltoz tedavisinin kontrast madde nefropatisi gelişimi üzerine etkisi
The effect of intravenous iron carboxymaltose therapy on the development of contrast material nephropathy in patients with iron deficiency anemia undertaking coronary angiography or elective percutaneous coronary intervention
Yazar: AYŞE SÜNBÜL
Danışman: PROF. DR. TAHSİN BOZAT
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Bursa Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Kardiyoloji = Cardiology
Dizin: Anemi-demir eksikliği = Anemia-iron deficiency ; Böbrek fonksiyon testleri = Kidney function tests ; Böbrek hastalıkları = Kidney diseases ; Cerrahi-kardiyovasküler = Surgery-cardiovascular ; Demir = Iron ; Kalp hastalıkları = Heart diseases ; Kontrast maddeler = Contrast media ; Koroner anjiyografi = Coronary angiography ; Koroner arter hastalığı = Coronary artery disease

Özet:
GİRİŞ VE AMAÇ: Koroner arter hastalığı (KAH) dünya genelinde birçok insanı etkilemekte ve görülme yaşı gün geçtikçe küçülmektedir. Dünyada ölümlerin en sık nedeni halen koroner arter hastalıklarıdır (1). KAH tanı ve tedavisinde altın standart yöntem konvansiyonel anjiyografidir (KAG) (2). Koroner anjiyografinin önemli komplikasyonlarından biri kontrast madde nefropatisidir (KMN). KMN gelişiminde en önemli faktör böbrek fonksiyonlarının bozukluğudur. Anemi birçok çalışmada kontrast nefropati için risk faktörü olarak belirlenmiştir. Biz de bu çalışmamızda demir eksikliği anemisi olan hastalarda demir tedavisinin KMN gelişimi üzerine etkisini araştırmayı amaçladık.
MATERYAL VE METOD: Çalışmaya kardiyoloji kliniğine başvuran, demir eksikliği anemisi olan, elektif olarak KAG veya perkütan koroner girişim (PKG) planlanan, ejeksiyon fraksiyonu (EF) <%50 olan toplam 100 hasta prospektif olarak dahil edildi. Hastalar işlem öncesi demir tedavisi alan ve almayan olmak üzere 50'şer kişilik iki gruba randomize edildi. Demir tedavisi alan gruba işlemden 5-10 gün önce intravenöz 1000mg demir karboksimaltoz verildi. Çalışmaya alınan hastaların demografik, biyokimyasal ve ekokardiyografik parametreleri, KAG veya PKG sırasında kullanılan kontrast madde miktarı ve işlem ile ilgili özellikler kaydedildi. İşlemden 48-72 saat sonra böbrek fonksiyon testleri tekrar değerlendirildi. Anemi; kadınlar için hemoglobin değeri <12g/dL, erkekler için <13g/dL olarak tanımlandı. KMN; kontrast madde verildikten 48-72 saat sonra bakılan kreatinin değerinde 0,5mg/dL ve/veya bazal değere göre %25 oranında artış olarak tanımlandı.
BULGULAR: Çalışmaya katılan hastalardan demir tedavisi alanlarla almayanlar arasında genel demografik özellikler açısından anlamlı fark izlenmedi. Sadece vücut kitle indeksi demir tedavisi almayan grupta anlamlı olarak daha yüksek tespit edildi (29,8 vs 27,2; p<0,01). Tüm hastaların %18'inde (18 hasta) KMN gelişti. Demir tedavisi almayan 13 hastada (%26) KMN gelişirken, demir tedavisi alan 5 hastada (%10) KMN gelişti (p=0,03). KMN gelişen hastalarda ortalama Mehran risk skoru 6,6; KMN gelişmeyenlerde 7,2 olup gruplar arası anlamlı bir fark izlenmemiştir (p=0,49). KMN gelişen ve gelişmeyenler hastalar değerlendirildiğinde; demografik özellikler açısından anlamlı fark izlenmedi. KMN gelişimini predikte etme açısından risk faktörleri tek değişkenli ve çok değişkenli lojistik regresyon analizi ile değerlendirildi. İşlem sırasında kullanılan kontrast madde miktarı / kreatinin oranı (OR:1,008 (GA:1,0003-1,01); p=0,049) ve demir tedavisi uygulamasının (OR: 0,30 (GA:0,09-0,97); p=0,044) hem tek değişkenli hem de çok değişkenli analizde KMN gelişimini öngördüğü saptandı. 
SONUÇ: Kullanılan kontrast madde miktarının kreatinin değerine oranı ve demir tedavisi uygulanmaması KMN gelişimi için bağımsız prediktörlerdir. Demir eksikliği anemisi olan hastalarda intravenöz demir tedavisi KMN insidansını azaltmaktadır.

Abstract:
INTRODUCTION: Coronary artery disease (CAD) affects many people around the world and the age of incidence is getting smaller day by day. Coronary artery diseases are still the most common cause of death in the world (1). The gold standard method in the diagnosis and treatment of CAD is conventional angiography (CAG) (2). One of the important complications of coronary angiography is contrast induced nephropathy (CIN). Renal dysfunction is the most important factor in the development of CIN. Anemia has been identified as a risk factor for contrast nephropathy in many studies. In this study, we aimed to investigate the effect of iron therapy on the development of CIN in patients with iron deficiency anemia.
METHOD: A total of 100 patients who applied to the cardiology clinic, had iron deficiency anemia, and had an EF <50% were scheduled for elective CAG or PCI, were prospectively included in the study. The patients were randomized into two groups of 50, each with and without iron treatment before the procedure. The group receiving iron treatment was given intravenous 1000mg iron carboxymaltose 5-10 days before the procedure. The demographic, biochemical and echocardiographic parameters of the patients included in the study, the amount of contrast material used during CAG or PCI and the characteristics of the procedure were recorded. Renal function tests were re-evaluated 48-72 hours after the procedure. Anemia, hemoglobin value was defined as <12g/dL for women and <13g/dL for men. CIN was defined as a 0.5mg/dL increase in creatinine value measured 48-72 hours after contrast agent administration and/or 25% increase compared to baseline value.
RESULTS: There was no significant difference in terms of general demographic characteristics between the patients who received iron therapy and those who did not. Only the body mass index was found to be significantly higher in the group that did not receive iron treatment (29.8 vs 27.2; p<0.01). CIN developed in 18% (18 patients) of all patients. CIN developed in 13 patients (26%) who did not receive iron therapy, while CIN developed in 5 patients (10%) who received iron therapy (p=0.03). The mean Mehran risk score was 6.6 in patients who developed CIN; it was 7.2 in those who did not develop CIN, and no significant difference was observed between the groups (p=0.49). When the patients who developed and did not develop CIN were evaluated; no significant difference was observed in terms of demographic characteristics. Risk factors for predicting the development of CIN were evaluated with univariate and multivariate logistic regression analysis. The amount of contrast material used during the procedure / creatinine ratio (OR: 1.008 (CI: 1.0003-1.01); p=0.049) and iron treatment (OR: 0.30 (CI: 0.09-0.97)); p=0.044) was found to predict the development of CIN in both univariate and multivariate analysis.
CONCLUSIONS: The ratio of the amount of contrast agent used to the creatinine value and the absence of iron therapy are independent predictors for the development of CIN. Intravenous iron therapy reduces the incidence of CIN in patients with iron deficiency anemia.