Medial menisküs protrüzyonu ile medial stabilizatörlerin hasarı ve osteoartrit arasındaki ilişkinin araştırılması
İnvestigation of the relationship between medial meniscus protrusion and the i̇njury of medial stabilisators as well as osteoarthritis
Yazar: HASAN ALİ EKŞİLİ
Danışman: DOÇ. DR. UĞUR TOPRAK
Süleyman Demirel Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Radyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2018
Konu: Radyoloji ve Nükleer Tıp = Radiology and Nuclear Medicine
Dizin: Diz = Knee ; Diz eklemi = Knee joint ; Ligamentler = Ligaments ; Menisküs = Meniscus ; Osteoartrit = Osteoarthritis ; Osteoartrit-diz = Osteoarthritis-knee

Özet:
Medial Menisküs Protrüzyonu ile Medial Stabilizatörlerin Hasarı ve Osteoartrit
Arasındaki İlişkinin Araştırılması
AMAÇ: Medial menisküs protrüzyonunun, meniskokollateral ligament ve
diğer posteromedial köşe stabilizatörlerinin hasarı ve osteoartrit arasındaki ilişkinin
araştırılması amaçlanmıştır.
MATERYAL METOD: Retrospektif olarak 214 diz MR olgusu ile çalışıldı.
Proton ağırlıklı koronal ve sagittal kesitlerden anterior ve medial protrüzyon
miktarları ölçüldü. Medial stabilizatörler, meniskotibial ve meniskofemoral bağlar,
gastroknemius ve semimembranozus tendonlarının varsa hasar tipleri kaydedildi.
Medial menisküs ve çapraz bağların anormallikleri, eklem effüzyonu ve eklemi
oluşturan kemik ve kıkırdak yapıların hasar durumu değerlendirildi.
BULGULAR: Değerlendirilen 214 olgunun 85'i (% 39.7) erkek, 129'u (%
60.3) kadındı. Hastaların yaşları 18-81 arasında değişmekteydi (ortalama 48.2).
Hastaların boy ortalaması 1.68 cm iken ağırlık ortalaması 80.5'dı. Kadınların yaş
ortalaması daha büyük, boyları daha kısa ve vücut ağırlıklarının daha az oldugu
görülmüştür (p<0.001).
Medial menisküste 172 olguda (%80) anteriora, 209 olguda (%97) mediale
protrüzyon mevcuttu. Yaş ile meniskal hasar (p=0.002), meniskotibial (p<0.001) ve
meniskofemoral bağ (p=0.002) hasarları artmaktadır. Menisküs dejenerasyonu yaş ile
artmıştır (p=0.002). Medial protrüzyon yaş (p<0.001) ve vücut ağırlığı (p = 0.027) ile
artmaktadır.
Meniskal hasarı olan hastalarda meniskotibial ve meniskofemoral bağ hasarı
daha sık görülmüştür (p<0.001). Meniskal hasarı olan hastalarda semimembranozus
tendonunda yaralanma anlamlı oranda yüksek bulunmuştur (p=0.009).
Menisküsü normal olanlarda meniskotibial ve meniskofemoral bağ hasarı
görülme yüzdesi hem meniskal dejenerasyon hem de yırtık olanlara oranla anlamlı
düzeyde düşük bulunmuştur (sırasıyla p<0.001, p<0.01).
Menisküs dejenerasyonu olanların medial protrüzyon değerleri, hem meniskal
yırtık hastalarından (p=0.01) hem de menisküsü normal p<0.001 olan gruptan
fazladır.
Meniskotibial bağ hasarı olan hastalarda meniskofemoral bağ hasarının
görülme olasılığı da yüksek bulunmuştur (p<0.001). Bu hastalarda medial
menisküsün mediale protrüzyonu anlamlı olarak yüksek iken (p<0.001) anteriora
protrüzyonu ile anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (p=0.472).
Meniskotibial bağ hasarı olanlarda anterior protrüzyon değerleri farklı
değildir (p>0.05). Meniskotibial bağ hasarı olanlarda medial protrüzyon daha fazladır
(p<0.001). Meniskofemoral bağ hasarı olan hastalarda medial menisküsün mediale
protrüzyonu anlamlı olarak yüksek iken (p<0.001) anteriora protrüzyonu ile anlamlı
bir ilişki saptanmamıştır (p=0.272)
Tibial kondromalazi olgularında meniskotibial (p=0.018) ve meniskofemoral
bağ (p=0.019) hasarı ve medial menisküsün anteriora (p=0.002) ve mediale
(p=0.001) protrüzyonu daha yüksektir. Femurda kondromalazi olanlarda
meniskotibial bağ hasarı daha sık saptandı (p=0.021).
Eklem içi effüzyonu olan hastalarda medial menisküsün hem mediale
(p<0.01) hem de anteriora protrüzyonu daha sık görülmüştür (p<0001)
SONUÇ: Medial menisküsün özellikle mediale protrüzyonu diz
posteromedial köşe yapılarının hasarı konusunda uyarıcıdır. Protrüzyonun
meniskokollateral ligamanların hasarını da işaret ettiği bilinmelidir. Çünkü
meniskotibial ve meniskofemoral ligamentler diz stabilizasyonunda oldukça
önemlidir.
Anahtar Kelimeler: Diz Osteoartriti, Medial Menisküs, Meniskofemoral bağ,
Meniskotibial bağ, Protrüzyon

Abstract:
İnvestigation of the Relationship between Medial Meniscus Protrusion and the
İnjury of Medial Stabilisators as well as Osteoarthritis
PURPOSE: In this study, we aimed at investigating the relationship between
medial meniscus protrusion and osteoarthritis as well as the injury of the
meniscocollateral ligament and other posteromedial corner stabilisators.
MATERIALS AND METHODS: Knee magnetic resonance imaging studies
of 214 cases were evaluated retrospectively. The amount of anterior and medial
protrusions/displacements were measured in milimeters from the coronal and sagital
proton density weighted images. The types of injury, if there is any, were noted of
the medial stabilisators, meniscotibial and meniscofemoral ligaments, gastrocnemius
and semimembranous tendons. The abnormalities of the medial menisci and cruciate
ligaments, presence of joint effusion and any injury to the bony and cartilagenous
structures of the joints were evaluated.
RESULTS: Eighty five (39.7%) of the cases were male while 129 (60.3%)
were female. The age range of the patients were in between 18 and 81 (mean age
48.2). The mean height of the patients was 1.68 cm while the mean weight was 80.5
kg. It was noted that the mean age of the female patients was bigger; they were
shorter and their body weights were less (p<0.001)
The medial meniscus was protruded anteriorly in 172 cases (80%) and
medially in 209 cases (97%). Meniscal injury (p=0.002), meniscotibial (p<0.001) and
meniscofemoral (p=0.002) ligament injuries are more frequntly encountered with the
increasing age. The incidence of medial protrusion increases with age (p<0.001) and
body weight (p=0.027).
Meniscotibial and meniscofemoral ligament injuries were more frequently
encountered in patients with meniscal injury (p<0.001). Semimembranous tendon
injury was significantly higher in patients with meniscal injury p=0.009).
The frequence of meniscotibial and meniscofemoral ligament injury was
significantly lower in patients with normal menisci when compared to patients with
both meniscal degeneration and tear (p<0.001 and p<0.01, respectively).
The amount of medial protrusion was higher in patients with meniscal
degeneration when compared to both the patients with meniscal tear (p=0.001) and
those with normal menisci (p<0.001).
The incidence of meniscofemoral ligament injury was also found out to be
more in patients with meniscotibial ligament injury (p<0.001). While the medial
protrusion of the medial meniscus was significantly high (p<0.001) in these patients,
there was no significant association for anterior protrusion (p=0.472).
Anterior protrusion values were not significant in patients with meniscotibial
ligament injury (p>0.05). Medial protrusion was more frequently encouentered in
patients with meniscotibal ligament injury. (p<0.001). While the medial protrusion of
the medial meniscus was significantly higher (p<0.001) in patients with meniscofemoral ligament injury, there was not any statistically significant difference
for anterior protrusion (p=0.272).
The incidences of meniscotibial (p=0.018) and meniscofemoral (p=0.019)
ligament injury as well as anterior protrusion (p=0.002) and medial protrusion
(p=0.001) of the medial meniscus were higher in patients with tibial chondromalacia.
Meniscotibial ligament injury was more frequently encountered in patients with
femoral chondromalacia (p=0.021).
It was found out that both the medial and anterior protrusion of the medial
meniscus (p<0.01 and p<0.001, respectively) were more frequent in patients with
joint effusion.
CONCLUSION: Medial protrusion of the medial meniscus should be an
alerting finding for the injury of posteromedial corner structures of the knee. It
should be kept in mind that protrusion is also an important finding for the
synchronious meniscocollateral ligament injury, because meniscotibial and
meniscofemoral ligaments are very important in knee stabilisation.
Key Words: Knee osteoarthritis, Magnetic resonance imaging, Medial meniscus,
Meniscofemoral ligaman, Meniscotibial ligaman, Protrusion