Otoimmün metaplastik atrofik gastritli hastalarda görülen hiperplastik poliplerin klinik önemi
Clinical significance of hyperplastic polyps in patients with autoimmune metaplastic atrophic gastritis
Yazar: LEYLA TATAR
Danışman: PROF. DR. ARİF İRFAN SOYKAN
Ankara Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Gastroenteroloji = Gastroenterology ; İç Hastalıkları = Internal diseases
Dizin: Gastrinler = Gastrins ; Gastrit = Gastritis ; Metaplazi = Metaplasia ; Polipler = Polyps

Özet:
Otoimmün gastrit, mide oksintik mukozanın atrofi ve metaplastik mukoza ile değişimi ile giden kronik atrofik gastrittir. Otoimmün gastrit'te paryetal hücrelerde H+/K+ ATPase karşı otoantikorlar mevcuttur. Histopatolojik olarak kronik inflamasyon, glandüler atrofi ve epitelyal metaplazi görülür.
            Otoimmün gastrit'te olguların çoğu klinik olarak asemptomatiktir. Bazı hastalar ise demir, vitamin B12 eksikliği ve başka nedenle yapılan incelemelerde saptanan polip, nöroendokrin tümör nedeni ile başvurabilirler. Hiperplastik poliplerin patogenezi net olarak bilinmemekle birlikte mukozal hasara karşı abartılı rejeneratif bir yanıt sonucu oluştukları düşünülmektedir. Bu çalışmanın amacı otoimmün gastritli hastalarda gastrik hiperplastik polip sıklığı ve klinik önemini ortaya koymaktır.
            Çalışmamıza merkezimiz Gastroenteroloji Kliniği Endoskopi Ünitesinde Mart 2013-Temmuz 2020 tarihleri arasında yapılmış toplam 32602 hastanın özefagogastroduodenoskopi işlemleri retrospektif olarak tarandı. Hiperplastik polip ve/veya otoimmün gastrit saptanan hastalar çalışmaya dahil edildi. 
              Çalışmamızda otoimmün atrofik gastritli hastalarda gastrik hiperplastik polip daha sık saptanmıştır (48/32602; 23/414, p:<0.001). Hiperplastik polip olanlarda polip gelişimine etkisi olabilecek parametrelerden gastrin, anti-paryetal hücre antikoru (APCA) ve histopatolojik bulguların etkisi araştırılmıştır. Otoimmün gastritli hastaların, gastrik hiperplastik polip olanlar ve olmayanlar arasında APCA pozitiflik oranı %88,8/89,5 p=0.967, gastrin ortanca değerleri 832/776pg/mL p=0.601. Histopatolojik olarak atrofi, iltihap, aktivite, intestinal metaplazi sırası ile p=0.09, 0.5, 0.2 ve 0.8 olarak bulunmuştur. Enterokromaffin hücre benzeri (ECL) hiperplazisi %57,7 /43,4 p=0.06 saptandı. 
             İki grup arasında ferritin, vitamin B12 ve D vitamini gibi nutrisyonel parametreler karşılaştırıldığında gruplar arasında anlamlı farlılık bulunamamıştır (p=0.5, 0.8 ve 0.14). 
              Otoimmün gastrit zemininde gelişen hiperplastik polipli hastalar, otoimmün gastriti olmayan hiperplastik polipli hastalarla karşılaştırıldığında, histopatolojik olarak atrofi, iltihap, aktivite ve intestinal metaplazi otoimmün atrofik gastritli hastalarda daha belirgin olarak bulunmuştur (p<0.001). Polip yerleşim yeri bakımından fark bulunamamıştır. Nutrisyonel parametrelerden ferritin ve vitamin B12 düzeyleri otoimmün atrofik gastritli hastalarda daha düşük bulunmuştur (p<0.001).
            Çalışmamızda otoimmün gastrit grubunda kadın cinsiyet üstünlüğü saptandı (264/147). Hiperplastik polip olanlar arasında yaş ve cinsiyet farklılığı saptanmadı. Gastrik hiperplastik polibi olan tüm gruplar karşılaştırıldığında otoimmün gastrit tanısı olan grubun yaş ortalaması otoimmün gastrit tanısı olmayan gruptan istatistiksel olarak anlamlı olacak şekilde daha gençti. Bu durum otoimmün gastritte daha sık ve daha erken yaşta hiperplastik polip geliştiği sonucunu desteklemektedir. Histopatolojik değerlendirmede otoimmün gastrit tanısı olan grup içinde hiperplastik polip olan ve olmayanlar arasında farklılık saptanmadı ancak otoimmün gastrit tanısı olmayan gruptan istatistiksel anlamlı olacak şekilde ayrıldı. Otoimmün gastritte hiperplastik polip oluşumuna histopatolojik evreleme, APCA, Gastrin düzeyi, ECL hiperplazisi ve Helicobacter Pylori(H.Pylori) eşlik etmesinin katkısı olmadığı görüldü. Otoimmün gastritte hiperplastik polibin eşlik etmesi klinik antitede değişikliğe neden olmadığı görüldü. Otoimmün gastrit tanısı olanlarda demir, ferritin ve vitamin B12 daha düşük saptanması, otoimmün gastrit kliniği nedeni ile görülmüştür.
            Hastalarımızın hiçbirinde displazi ve neoplazi saptanmamıştır.
            Otoimmün gastritte hiperplastik polip daha sık görülmektedir ve bunun kronik inflamasyon nedeni ile olduğu düşünülmektedir. Ancak gastrin düzeyi, APCA varlığı, histopatolojik evreleme ve ECL hiperplazisinin polip gelişiminde rol aldığına dair veri elde edilememiştir. 


Anahtar Kelimeler: Otoimmün atrofik gastrit, Hiperplastik polip, APCA, Gastrin, Histopatolojik evreleme

Abstract:
Autoimmune gastritis is chronic atrophic gastritis with atrophy of the gastric oxyntıc mucosa and its replacement with metaplastic mucosa. In autoimmune gastritis, there are autoantibodies against H + / K + ATPase in parietal cells. Histopathologically, chronic inflammation, glandular atrophy and epithelial metaplasia are seen.
               Most of the cases in autoimmune gastritis are clinically asymptomatic. Some patients may apply because of iron, vitamin B12 deficiency and polyps, neuroendocrine tumors detected in examinations performed for other reasons.Although the pathogenesis of hyperplastic polyps is not known clearly, they are thought to be the result of an exaggerated regenerative response to mucosal damage. The aim of this study is to reveal the frequency and clinical importance of hyperplastic polyps in patients with autoimmune gastritis.
              In our study, the esophagogastroduodenoscopy procedures of a total of 32602 patients performed between March 2013-July 2020 in the Gastroenterology Clinic Endoscopy Unit were retrospectively screened. Patients with hyperplastic polyps and / or autoimmune gastritis were included in the study.
            In our study, gastric hyperplastic polyp was found more frequently in patients with autoimmune atrophic gastritis (48/32602, 23/414; p: <0.001). In patients who have hyperplastıc polyp, the effects of gastrin, anti-parietal cell antibody (APCA) and histopathological findings which may effect polyp development were investigated. APCA positivity rate of patients with autoimmune gastritis, those with and without gastric hyperplastic polyps was 88.8% / 89.5 p = 0.967, gastrin median values were 832 / 776pg / mL p = 0.601. Histopathologically; atrophy, inflammation, activity, intestinal metaplasia were found to be p = 0.09, 0.5, 0.2 and 0.8, respectively. Enterocromaffin cell-like (ECL) hyperplasia was 57.7% / 43.4 p = 0.06.
           When nutritional parameters such as ferritin, vitamin B12 and vitamin D were compared between the two groups, no significant difference was found between the groups (p = 0.5, 0.8 and 0.14).
          When patients with hyperplastic polyps developing on the background of autoimmune gastritis are compared with patients with hyperplastic polyps without autoimmune gastritis; in histopathological way, atrophy, inflammation, activity and intestinal metaplasia were more prominent in patients with autoimmune atrophic gastritis (p <0.001). There was no difference in terms of polyp location. Ferritin and vitamin B12 levels among nutritional parameters were found to be lower in patients with autoimmune atrophic gastritis (p <0.001).
            In our study, female gender superiority was found in the autoimmune gastritis group (264/147). No age or gender difference was found among those with hyperplastic polyps. When all groups with gastric hyperplastic polyps were compared, the mean age of the group diagnosed with autoimmune gastritis was statistically significantly younger than the group without autoimmune gastritis. This situation supports the conclusion that hyperplastic polyps develop more frequently and at an earlier age in autoimmune gastritis. In the histopathological evaluation, no difference was found between those with and without hyperplastic polyps in the group with a diagnosis of autoimmune gastritis, but they were separated from the group without autoimmune gastritis in a statistically significant way. Histopathological staging, APCA, Gastrin level, ECL hyperplasia and Helicobacter Pylori (H. Pylori) accompanying hyperplastic polyp formation in autoimmune gastritis were not found to contribute. It was observed that the presence of hyperplastic polyps in autoimmune gastritis did not cause any change in the clinical entity. Lower levels of iron, ferritin and vitamin B12 were observed in patients with autoimmune gastritis due to the autoimmune gastritis clinic.
            No dysplasia or neoplasia was found in any of our patients.
            Hyperplastic polyps are more common in autoimmune gastritis and this is thought to be due to chronic inflammation. There was no data showing that gastrin level, the presence of APCA, histopathological staging and ECL hyperplasia play a role in the development of polyp.


Key Words: Autoimmune gastritis,  Hyperplastic polyp, APCA, Gastrin, Histopathological staging