Hiperbarik oksijen tedavisi gören hastalarda klinik ve laboratuvar bulguların diyabetik ayak osteomiyelit tanısındaki değeri
Diagnostic accuracy of clinical and laboratory testing in the diagnosis of diabetic foot osteomyelitis in patients undergoing hyperbaric oxygen therapy
Yazar: MESUT MUTLUOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. GÜNALP UZUN
GATA / Haydarpaşa Eğitim Hastanesi  / Sualtı Hekimliği ve Hiperbarik Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Deniz ve Sualtı Hekimliği = Marine and Underwater Medicine ; Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases
Dizin: Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Osteomiyelit = Osteomyelitis

Özet:
Çalışmamızda, diyabetik ayak osteomiyelitinde, klinik ve laboratuar bulgularının tanıdaki değerleri araştırılmıştır. Çalışmaya 2007 ve 2008 yılları arasında polikliniğimize diyabetik ayak nedeni ile başvuran hastalar arasından, klinik değerlendirmelerinde osteomiyelit şüphesi taşıyan, uygun tedaviye rağmen uzun süreli iyileşmeyen yarası bulunan ve yara zemininde kemiği açıkta bulunan toplam 65 hasta dâhil edilmiştir. Hastalar kapsamlı bir diyabetik ayak takip formu ile izlenmiş, demografik özellikleri ve yara karakteristikleri kaydedilmiş, belirli aralıklarla ayak muayenesinden geçirilmişlerdir. Osteomiyelit tanısı manyetik rezonans görüntüleme ve/veya kemik biyopsisi sonucuna göre konmuştur. Otuz dokuz (%60) hastada osteomiyelit tespit edilmiştir. Osteomiyeliti olan ve olmayan hastalar klinik ve laboratuar bulguları açısından karşılaştırıldığında, sadece eritrosit sedimentasyon hızının 70 mm/s'nin üzerinde olması ve kemik temas testi pozitifliği gruplar arasında anlamlı düzeyde farklı bulunmuştur. Eritrosit sedimentasyon hızının osteomiyelit tanısı koymadaki duyarlılığı (%66), özgüllüğü (%61), pozitif prediktif değeri (%72) ve negatif prediktif değeri (%55) olarak bulunmuştur. Kemik temas testinin duyarlılığı (%66) ve özgüllüğü (%64), pozitif prediktif değeri (%87) ve negatif prediktif değeri (%62) olarak bulunmuştur. Sonuç olarak, ayak ülseri bulunan ve klinik olarak osteomiyelit şüphesi taşıyan diyabetik hastalarda, klinik bulgular arasında kemik temas testi ve laboratuar bulguları arasında da eritrosit sedimentasyon hızının 70 mm/s'nin üstünde olması, osteomiyelit tanısını koymada değerli bulunmuştur.

Abstract:
We investigated the diagnostic accuracy of some clinical and laboratory findings in the diagnosis of osteomyelitis of the foot in diabetes. A total of 65 diabetic patients with non-healing foot ulcers or with an exposed bone of the foot, who attended our outpatient clinic during 2007 and 2008 were included in the study. Patients were followed by a comprehensive diabetic foot form. Demographic factors and wound characteristics were recorded. Patient populations were well matched in terms of age, diabetes exposure and HbA1c levels. Osteomyelitis was diagnosed by magnetic resonance imaging and/or bone culture. Thirty nine (60%) of the patients were diagnosed to have osteomyelitis. We did not find any significant difference between the two groups in terms of wound area or depth. Among inflammatory markers, only an erythrocyte sedimentation rate higher than 70 mm/h has shown significant difference between the two groups. The sensitivity of the test in diagnosing diabetic foot osteomyelitis was 66%, specifity was 61%, positive predictive value was 72% and negative predictive value was 55%. Probe to bone test reached statistical significance between the two groups. Sensitivity, specifity, positive and negative predictive values for probe to bone test were %66, %62, %87 and %84, respectively. As a conclusion, probe to bone test and an erythrocyte sedimentation rate higher than 70 mm/h were found to be valuable tools in diagnosing osteomyelitis in patients with diabetic foot syndrome with clinical suspicion of osteomyelitis.