Hekimlerde mesleki doyum düzeyleri ile umutsuzluk düzeylerinin ölçülmesi ve ilişkili faktörlerin değerlendirilmesi
Measuring the levels of professional satisfaction and despitelessness and the related factors evaluation in physicians
Yazar: ZELİHA YILDIZ
Danışman: PROF. DR. KAMİLE MARAKOĞLU
Selçuk Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine
Dizin: Araştırma görevlileri = Research assistants ; Umutsuzluk = Hopelessness ; İşgören doyumu =

Özet:
Amaç: Bu çalışmada Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde görev yapan öğretim üyeleri ve araştırma görevlilerinde mesleki doyum ve umutsuzluk düzeyinin değerlendirilmesi amaçlandı.
	Yöntem: Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde 07.04.2022 ile 16.09.2022 tarihleri arasında görev yapan çalışmaya katılmaya gönüllü 131 (%68) öğretim üyesi, 406 (%80) araştırma görevlisi olmak üzere 537 katılmış olup, genel katılım %76,7 (537/700) idi. Yüz yüze görüşme veya online yöntemle uygulanan ankette 26 sorudan oluşan Sosyodemografik Bilgi Formu, Minnesota Mesleki Doyum Ölçeği ve Beck Umutsuzluk Ölçeği uygulandı.
	Bulgular: Çalışmada yer alan 406 araştırma görevlisinin %53,9'u (n=219) kadın, %46,1'i (n=187) erkek olup 131 öğretim üyesinin %35,9'u kadın, %64,1'i erkekti. Araştırma görevlilerinin ortanca yaşı 29, öğretim üyelerin ortanca yaşı ise 45 idi. Günde 8 saat ve üstü çalışan hekimlerin umutsuzluk puanları (9,58±5,15), 8 saat altı çalışan hekimlerin umutsuzluk puanına (8,36±5,21) göre istatistiksel açıdan anlamlı derecede daha yüksekti (p=0,008). Katılımcılara "Branş seçiminizde etkili faktör nedir?" diye sorulduğunda; %86,4'ü (n=464) kendi isteğiyle, %7,1'i (n=38) başkalarının isteğiyle, %6,5'i (n=35) diğer seçeneğini işaretlemişti. Branşını kendi isteğiyle seçenlerin mesleki doyum puanları (3,13±0,63), başkalarının isteğiyle seçen hekimlerin puanına (2,83±0,74) göre istatistiksel açıdan anlamlı derecede yüksekti (p=0,016). "Tekrar seçme şansı verilse bulunduğunuz branşı seçer misiniz?" diye sorulduğunda %48,8'i (n=262) aynı branşı seçerim, %43'ü (n=231) kararsızım, %8,2'si (n=44) asla seçmem yanıtını vermiştir. Yine aynı branşı seçerim yanıtını veren hekimlerin mesleki doyum puanı (3,35±0,59) kararsız olan hekimlerin mesleki doyum puanına (2,94±0,57) ve asla seçmem yanıtını veren hekimlerin mesleki doyum puanına (2,47±0,67) göre istatistiksel açıdan anlamlı yüksekti (p<0,001). Mesleki doyum azaldıkça umutsuzluk puanlarının arttığı görüldü. Araştırma görevlilerinin %55,7'si (n=73) sözlü, %3,8'i (n=5) fiziki şiddete maruz kaldıklarını belirtmişlerdir. Şiddet ile ilgili duygulanım sorusunda "üzüntü", öğretim üyelerinin %34,4'ü (n=45), araştırma görevlilerinin %34.7'si (n=141) tarafından en sık belirtilen duyguydu.
Sonuç: Hastaların geleceğe umutla bakan, mesleğini şevkle yapan hekimlere ihtiyacı vardır, bu sebeple hem hasta sağlığı hem hekimlerin ruh sağlığı bakımından hekimlerin uzmanlık alanlarını seçerken kendilerini kanıtlayabilecekleri, isteklerine ve gelecek hedeflerine uygun bölümleri seçmelerine fırsat tanınmalıdır.

Abstract:
Aim: It was aimed to evaluate the level of professional satisfaction and hopelessness of faculty members and research assistants working at Selcuk University Faculty of Medicine.
	Material and Method: A total of 537 people, including 131 faculty members and 406 research assistants, volunteered to participate in the study working at Selcuk University Faculty of Medicine between 07.04.2022 and 16.09.2022. Sociodemographic Information Form consisting of 26 questions, Minnesota Occupational Satisfaction Scale and Beck Hopelessness Scale were applied in the questionnaire applied by face-to-face interview or online method.
	Results: Of the 406 research assistants in the study, 53.9% (n=219) were female, 46.1% (n=187) were male, and 35.9% of the 131 faculty members were female and 64.1% male. . The median age of the research assistants was 29, and the median age of the faculty members was 45. The hopelessness scores of the research assistants who worked 8 hours or more were statistically significantly higher than those who worked less than 8 hours (p=0.008). When the participants were asked, "What is the effective factor in your choice of branch?"; 86.4% (n=464) chose the other option voluntarily, 7.1% (n=38) at the request of others, and 6.5% (n=35) chose the other option. The occupational satisfaction scores of those who chose their branch voluntarily were statistically significantly higher than those who chose it voluntarily (p=0.016). When asked "Would you choose the branch you are in if given the chance to choose again?", 48.8% (n=262) would choose the same branch, 43% (n=231) are undecided, 8.2% (n=44) He replied that I would never choose. Again, the occupational satisfaction score of those who answered that I would choose the same branch was statistically significantly higher than those who were undecided and those who gave the answer I would never choose. It was observed that as job satisfaction decreased, hopelessness scores increased. 55.7% (n=73) of the research assistants stated that they were exposed to verbal violence and 3.8% (n=5) of them stated that they were exposed to physical violence. In the affective question about violence, "sadness" was the most frequently stated emotion by 34.4% (n=45) of the faculty members and 34.7% (n=141) of the research assistants.
Conclusion: Patients need physicians who look to the future with hope and practice their profession with enthusiasm, therefore, physicians should be given the opportunity to choose departments that are suitable for their wishes and future goals, in which physicians can prove themselves when choosing their fields of specialization in terms of both patient health and mental health.