Tip 1 Diyabetes mellitus tanısı alan, kan şekeri regülasyonu sırasında geçici görme bulanıklığı şikayeti gözlenen ve gözlenmeyen hastalar arasındaki klinik ve laboratuvar farklılıkların araştırılması
Investigation of clinical and laboratory differences between patients diagnosed with Type 1 Diabetes mellitus with and without transient blurred vision during blood glucose regulation
Yazar: HİLAL ÖZTÜRK
Danışman: PROF. DR. HASAN ÖNAL
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Başakşehir Çam ve Sakura Şehir Hastanesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Çocuk Endokrinolojisi ve Metabolizma Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Amaç: Literatürde bazı çalışmalarda insülin tedavisi sonrasında görme bulanıklığı geliştiği bildirilmiştir. Hastalar takip edildiğinde bu görme bulanıklığı şikayetinin geçici olduğu 3-4 hafta süre içerisinde görmenin normale döndüğü gözlenmiştir. Çalışmamızdaki amaç bu görme bulanıklığını laboratuvar ve klinik parametreler ile açıklamaktır.
Yöntem: Bu prospektif çalışma Başakşehir Çam ve Sakura Şehir Hastanesi Çocuk Endokrin ve Metabolizma servisine yatan yeni tip 1 diyabet tanısı alan yaşları 0 ile 18 yaş arasındaki 100 çocukta yapılmıştır. Çocuklarda değerlendirilen değişkenler; boy, kilo, yaş, aile öyküsü, başvuru şekli (diyabetik ketoasidoz veya hiperglisemi), diyabet tanısı aldığı yaş, ketoasidozun derecesi, ketoasidoz süresi, lipit paneli, diyabetik antikorları, çölyak antikorları, HbA1c, Cpeptit, insülin, bu süreçte kaç kilo verdiği, taburculuk sırasında kullandığı insülin dozu, görme bulanıklığı şikayetinin olup olmamasıdır. 
Bulgular: Çalışmamıza dahil edilen 100 hastanın yaş ortalaması 10.31'dir. Hastaların %54'ü erkektir. Hastaların %51'i ketoasidoz ile başvurmuştur. Hastaların %17'sinde görme bulanıklığı gelişmiştir. Görme bulanıklığı olan hastaların ortalama yaşı daha yüksek, taburcu anındaki insülin dozu daha yüksek bulunmuştur. Cinsiyet, başvuru şekli, aile öyküsü arasında istatistiksel olarak önemli farklılık görülmemiştir. Görme bulanıklığı olanlarda adacık antikor pozitifliğinin (%100) olmayanlardan (%79.3) daha fazla olduğu saptanmıştır. Görme bulanıklığı, anti-GAD antikor pozitifliği, anti-TPO antikor pozitifliği ve ketoasidoz derecesi arasındaki önemli farklılık gözlenmemiştir. Hastalarda görme bulanıklığı gelişme olasılığını tahmin etmek için oluşturulan lojistik regresyon analizinde insülin dozunun önemli katkı yaptığı, dozdaki her bir birimlik artışın 1.14 kat görme bulanıklığı gelişme riskini artırdığı bulunmuştur.
Sonuçlar: Çalışmamızın sonuçları ve literatürdeki sınırlı sayıda çalışma Tip 1 diyabet tanısı alan hastaların, insülin tedavisi başlandıktan sonraki süreçte bulanık görme bulgusunun geliştiğini göstermektedir. Bu durumun patofizyolojisini açıklayan deneysel tasarımda çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Objective: In some studies in the literature, blurred vision has been reported to develop after insulin treatment. When the patients were followed up, it was observed that this blurred vision was transient and vision returned to normal within 3-4 weeks. The aim of our study is to explain this visual blurring with laboratory and clinical parameters.
Method: This prospective study was conducted in 100 children aged 0 to 18 years with newly diagnosed type 1 diabetes mellitus who were admitted to the Pediatric Endocrine and Metabolism ward of Başakşehir Çam and Sakura City Hospital. The variables evaluated in the children were height, weight, age, family history, mode of presentation (diabetic ketoacidosis or hyperglycaemia), age at diagnosis of diabetes, degree of ketoacidosis, duration of ketoacidosis, lipid panel, diabetic antibodies, celiac antibodies, HbA1c, Cpeptide, insulin, weight loss during this period, insulin dose used at discharge, and presence or absence of blurred vision.
Results: The mean age of the 100 patients included in our study was 9.79 years. The mean age at diagnosis was 10.31 years.  54% of the patients were male. 51% of the patients presented with ketoacidosis. Visual blurring developed in 17% of the patients. Patients with visual blurring had lower mean age, higher age at diagnosis and higher insulin dose at discharge. No statistically significant difference was found between gender, mode of presentation and family history. It was found that islet antibody positivity (100%) was higher in patients with visual blurring than in those without (79.3%). There was no significant difference between blurred vision, anti-GAD antibody positivity, anti-TPO antibody positivity and degree of ketoacidosis. Logistic regression analysis to predict the likelihood of developing blurred vision in patients showed that insulin dose made a significant contribution, with each unit increase in dose increasing the risk of developing blurred vision by 1.14 times.
Conclusions: The results of our study and a limited number of studies in the literature show that blurred vision develops. Experimentally designed studies are needed to explain the pathophysiology of this condition.