hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Koroner arter by-pass grefti olarak kullanılan sol internal mammarian arterin postoperatif açıklığının değerlendirilmesinde renkli doppler dupleks ultrasonografi bulgularıyla koroner anjiografi sonuçlarının karşılaştırılması
Comparision of color duplex doppler ultrasonography findings and coronary angiography results in the evaluation of postoperative patency of the left internal mammarian artery used as a coronary artery by-pass graft
Yazar: FATİH ÇANKAL
Danışman: DOÇ. DR. TURHAN CUMHUR ; DR. TÜLAY YÜKSEL ÖLÇER
Sağlık Bakanlığı / Ankara Türkiye Yüksek İhtisas Eğt. ve Arş. Hastanesi / Radyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Radyoloji ve Nükleer Tıp = Radiology and Nuclear Medicine

Özet:
Sol internal mammarian arter (LIMA), günümüz pratiğinde sol ön inen arter (LAD) için tercih edilen grefttir.  Bu çalışma, renkli dupleks Doppler ultrasonografinin LIMA greft açıklığının değerlendirilmesindeki rolünü belirlemek amacıyla planlandı.  LIMA-LAD anastomozlu 30 hasta çalışmaya alındı.  Ultrasonografik inceleme sol supraklaviküler yaklaşımla yapıldı. Teknik nedenlerle 27 hastada  renkli dupleks doppler ultrasonografi ile sol internal mammarian arter akımı ölçülebildi.  Bu hastalara takip eden hafta koroner anjiyografi yapıldı.  Pik sistolik hız, sistolik/diyastolik hız oranı, pulsatilite indeksi ve rezistivite indeksi anlamlı greft darlığı olan hastalarda daha yüksekti (p<0,05).  Diyastolik hızda azalma eğilimi olmasına rağmen aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0,05).  Testin anlamlı darlığı saptama duyarlılığı %95, özgüllüğü %83,3, negatif öngörü değeri %95 ve pozitif öngörü değeri %71,4 idi.  Sonuç olarak, renkli dupleks Doppler ultrasonografi, koroner anjiyografi için yönlendirilecek hastaları tespit etmek için diğer invaziv olmayan testlerle birlikte kullanılabilir.

Abstract:
Summary: Left internal mammarian artery (LIMA) is the preferred graft for left anterior descending artery (LAD) in today's practice. This study was planned to determine the role of color duplex Doppler ultrasonography on evaluation of LIMA graft patency. Thirty patients with LIMA-LAD anasto- moses were enrolled in the study. Ultrasonographic examination was done by left supraclavicular approach. Left internal mammarian artery flow could be measured by color duplex doppler ultrasonography in 27 patients because of technical reasons. Coronary angiography was performed in these patients in the following week. Peak systolic velocity, systolic/dias- tolic velocity ratio, pulsatility index and resistance index were higher in patients with significant graft stenosis (p<0,05). Although there was a trend for decrease in diastolic velocity, the difference was not statistically significant (p>0,05). The sensitivity of the test to detect significant stenosis was 95%, specificity was 83,3%, negative predictive value was 95%, and positive predictive value was 71,4%. As a result, color duplex Doppler ultrasonography can be used with other non-invasive tests to detect patients to be guided for coronary angiography.
Evre T1 mesane tümörlerinde invazyon derinliğinin prognostik önemi /
Yazar: MEHMET AKYÜZ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Üroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Üroloji = Urology
Dizin: Mesane neoplazmları = Urinary bladder neoplasms ; Prognoz = Prognosis

Özet:
1990-1998 yıllan arasında kliniğimizde yüzeyel mesane tümörü tanısıyla tedavi edilip histopatolojik evreleri pTl olarak belirlenen toplam 62 hastadan retrospektif inceleme sonucu tanısı teyit edilen 53 olguda muskularis mukoza invazyonuna göre pTla ve pTlb altgrupları oluşturulmasımn kişisel prognozu belirlemedeki önemi araştırıldı. Eşit grade'li vakalar arasında yapılan karşılaştırmada gerek tümör rekurrensi ve gerekse tümör progresyonu açısından pTla ve pTlb altgrupları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı (p > 0.20 ve p = 0.20). Literatürde daha geniş vaka serileriyle yapılan bazı çalışmaların da bulgularımızı desteklediği göz önüne alınarak, henüz; evre pTl mesane karsinomlanm histopatolojik olarak altgruplara ayırmanın ve buna bağlı olarak tedavi protokollerinde değişiklik yapmanın gerekmediği; ayrıca ürolog ve patologun daha koordineli bir çalışma içerisinde olması gerektiği kanısına varıldı.

Abstract:
Tip 2 diyabetes mellitus ile serum fibrinojen düzeyleri arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi
Evaluation of the relationship between type 2 diabetes mellitus and serum fibrinogen levels
Yazar: EREN GÜRKAN
Danışman: PROF. DR. BİRSEL KAVAKLI
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Kartal Dr. Lütfi Kırdar Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases

Özet:
Amaç: Tip 2 diyabetes mellitus (DM)'un plazma fibrinojen düzeylerine etkisini değerlendirmek.
Materyal ve Metod: Çalışma grubumuz 1998-1999 yılları arasında Lütfi Kırdar Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesi iç hastalıkları uzman polikliniğine başvuran 50 tip 2 DM hasta ve 50 sağlıklı kontrol grubu üzerinde gerçekleştirilmiştir. Gruplar arası değerlendirmede yaş değişkeninde korelasyon analizi, fibrinojen düzeylerinde Student-T ve ANOVA test, diğer değişkenlerde ki-kare testi ile uygulanmıştır.
Bulgular: Plazma fibrinojen düzeyinin yaşla pozitif korelasyon gösterdiği (p=0,005) fakat DM varlığının bu duruma etki etmediği gözlendi. Tip 2 DM varlığında ortalama plazma fibrinojen düzeyi 372,21±69,2 mg/dl, kontrol grubunda ise 336,86 ± 59,92 mg/dl olarak ölçüldü. Bu durum istatistiksel açıdan anlamlıydı (p=0,005).
Sonuç: Plazma fibrinojen düzeyi yüksekliği koroner arter hastalığı (KAH) için bağımsız risk faktörüdür. Tip 2 DM'de artmış KAH riski vardır. Bu risk artışına hemostatik bozukluk olarak plazma fibrinojen düzeyi de katkı sunmaktadır.

Abstract:
Abstract
Background: To assess type 2 diabetes mellitus (DM) impact on plasma fibrinogen levels
Material and Methods: Our study group consisted of 50 patients with type diabetes and 50 healthy control groups who applied to the Internal Medicine Specialist Policlinic of Lütfi Kırdar Kartal Training and Research Hospital between 1998- and 1999. Intergroup analysis was performed by age-related correlation analysis, fibrinogen levels by Student-T, ANOVA test, and other variables by chi-square test.
Results: Plasma fibrinogen level correlated positively with age (p = 0,005) but DM presence did not affect this condition. Mean plasma fibrinogen level was measured as 372,21±69,2 mg/dl in type 2 DM and 336,86 ± 59,92 mg/dl in the control group. This statistical significance was significant (p=0.005).
Conclusion: Elevated plasma fibrinogen level is an independent risk factor for coronary artery disease (CAD). Type 2 DM has an increased risk of CAD. Plasma fibrinogen levels also contribute to hemostatic abnormalities in this increased risk.
Şişli Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde 1993-1998 yılları arasında yenidoğan ünitesi faaliyetinin değerlendirilmesi ve perinatal mortalite /
Yazar: H. CENGİZ KANİ
Danışman: PROF. DR. ASİYE NUHOĞLU
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Bebek ölümleri = Infant mortality ; Hastaneler = Hospitals

Özet:
Şişli Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniklerinde 01.01. 1993-31.12.1998 yılları arası 6 yıllık döneminde doğan bebekler incelendi. Şubat 1993 yılında hizmete açılan ve 23.06.1993 yılında itibaren yenidoğan bakım hizmetlerini veren Şişli Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi Kadın Doğum Klinikleri yenidoğan ünitesi faaliyetleri ve etkinliği irdelendi. Yenidoğan sorunlarını I. Kademede saptayıp sorunlar patolojiye yol açmadan etkin, basit ve ucuz yöntemlerle çözülebilecek bir çok sorunda etkili olduğu ve tedaviyi gerektirecek yenidoğan hastalıklarında tanıyı koyarak gerekli yenidoğan kliniklerine en uygun koşullarda transportunun sağlanmasında başarılı olduğu görüldü. 22 haftalık ve daha üstü gestasyonel yaşa sahip bebekler ve 500 g üzerindeki bebeklerin çalışma kapsamına alındığı 01.01.1994 -31.12.1994 arası 5 yıllık dönemde Perinatal Mortalite oranı (PNMR) :%o39,42 Fetal Mortalite oranı: %o29,69 erken Neonatal Mortalite oranı (ENMR): %o 10,90 bulundu. Perinatal mortalite bulgularının ülke içi ve ülke dışı çalışmalarla uygunluk gösterdiği tespit edilip, çalışmamızın sonunda, perinatal mortalitenin önemli bir kısmını oluşturan ölü doğumların iyi bir antenatal takiple ciddi bir şekilde düşürülebileceği ve bunun için etkin, kolay ulaşılabilir gebelik takip hizmetlerinin oluşması gerektiği ve bu konuda gebelerin tanıtım faaliyetleri ile bilgilendirilip heveslendirilip konunun öneminin anlatılması ile mümkün olacaktır. 73

Abstract:
Tibia ve femur kırıklarında oymasız kilitli intramedüller çivi uygulamalarımız ve kliniğimiz sonuçları
The results of unreamed interlocking intramedullary nailing in long bone fractures
Yazar: ALİ REİSOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. HALUK AĞUŞ
Sağlık Bakanlığı / SSK İzmir Tepecik Eğitim Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
SSK İzmir Tepecik Eğitim hastanesi 2. Ort. ve Trav. Kliniğinde oymasız kilitli intramedüller çivileme ile tedavi edilen femur veya tibia kırıklarını inceledik. Bu kırıklar klasik intramedüller çivileme ile tedavi edilemeyecek olan instabil kırıklardı. 71 olgunun 77 kırığına intramedüller çivileme  kapalı yada mini açık redüksiyon ile uygulandı. 42 tibia (27 kapalı, 15 açık kırık) ve 35 femur (25 kapalı, 10 açık) kırığının sonuçları incelendi.  Statik kilitleme yapılan olgularda kallus görüldükten sonra, dinamik kilitleme yapılanlarda ise 3 hafta sonra kısmi yüklenmeye izin verildi. Sonuçlar Johner ve Wrush kriterlerine göre değerlendirildi.Ortalama takip süremiz 18 ay idi. Tüm hastalarda kaynama sağlandı.Radyolojik iyileşme tibia kırıklarında 5.6 ay, femur kırıklarında 4.4 ayda görüldü. Mükemmel yada iyi sonuç izole tibia kırıklı 24 olguda (%88.5)ve izole femur kırıklı 14 olguda (%93) elde edildi. Açık kırıklı dört olguda kronik osteomyelit gelişti. Oymasız kilitli intramedüller çivilemenin, instabil femur ve tibia kırıklarında, ekleme çok yakın olanlar haricinde,kullanılabilecek  etkili bir tedavi yöntemi olduğunu düşünüyoruz.

Abstract:
We evaluated the results of unreamed interlocking intramedullary nailing in the treatment of unstable femoral and tibial diaphyseal fractures in Tepecik Education and Research hospital.Unreamed interlocking intramedullary nailing was performed with closed or mini-open reduction in 77 fractures of 71 patients . There were 42 tibial (27 closed,
15 open) and 35 femoral (25 closed, 10 open) fractures. Partial weightbearing was allowed in patients with static and dynamic locking after the observation of callus formation and three weeks after the operation, respectively. The results were evaluated according to the criteria by Johner and Wrush. Mean follow-up was18 months .Union occurred in all patients. Radiologic healing took 5.6 months in tibial and 4.4 months in femoral fractures. Perfect or good results were obtained in 24 patients (88.5%) with isolated tibial, and in 14 patients (93%) with isolated femoral fractures. Chronic osteomyelitis occurred in four patients with open fractures.We concluded that unreamed interlocking intramedullary nailing is an effective method in unstable femoral and tibial fractures, with the exception of fractures close to the joints.
Yenidoğan sepsisi (382 olgunun retrospektif olarak incelenmesi) /
Yazar: RUKİYE ÜNSAL
Danışman: DR. SEZEN SARIBAŞ
Sağlık Bakanlığı / Ankara Dr. Sami Ulus Çocuk Sağl. ve Has. Eğt. ve Arş. Hast. / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Bu çalışmada Dr. Sami Ulus Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Merkezi Yenidoğan Bakım Ünitesinde 1994-1997 yılları arasında yenidoğan sepsisi tanısıyla izlenen 176 preterm, 206 fullterm olmak üzere 382 olguda klinik ve laboratuvar özellikler, mortalite ve bunu etkileyen risk faktörlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır.. Çalışmanın yapıldığı 4 yıllık dönemde yenidoğan sepsis sıklığı %12 olarak saptandı.. Sepsis sıklığı pretermlerde %26.5, fulltermlerde %8. 14 bulundu.. Doğum ağırlığı olguların 199'unda (%52) 2500 gr. üzerinde, 183 'ünde (%48) altında bulundu.. Olguların 206'sı (%53.9) fullterm, 176' sı (%46. 1) pretermdi.. Hastaların 138'i (%36. 1) erken, 166'sı (%43.5)geç ve 78'i (%20.4) nosokomial sepsis tanısı aldı. Yıllara göre erken, geç ve nosokomial sepsis oranlarında iiststistiksel fark bulunmadı.. Nosokomial sepsiste preterm oranı %89.7, erken sepsiste %42.8 ve geç sepsiste %28.3 bulundu.. Kan kültüründe üreme oranı %41. 1 olarak belirlendi. Kan kültüründe elde edilen 167 üreme sıklık sırasıyla klebsiella (51), S. epidermidis (29), S. aureus (27), streptokoklar (24), E. coli (15), pseudomonas (6), kandida (5) ve diğer bakteriler (10) saptandı.. E. coli ve S. epidermidis 1994'de, klebsiella ise 1995, 1996 ve 1997'de en sık izole edilen patojenler oldu.. Erken sepsiste S. aureus ve streptokoklar, geç sepsiste S. aureus ve S. epidermidis, ve nosokomial sepsiste en sık klebsiella belirlendi.. Olguların 206'sına LP yapıldı, 47' sinde menenjit saptandı. Bunların da 23 'ünde (%48.94) BOS kültüründe üreme oldu.. Antibiyogramlarda çalışılan antibiyotikler içinde imipeneme duyarlılık ve ampisilline dirençlilik en yüksek bulundu.. Hastalarımızda mortalite %29.9'du. Mortalite 1994'de %35.5, 1995'de %34.5, 1996'da %33 ve 1997'de %14.5 olarak saptandı. 68Doğum ağırlığı 1000 gramın altında olanlarda mortalitede anlamlı artış saptandı. Gestasyon haftası 30'un altında olanlarda mortalitede anlamlı artış saptandı. Ayrıca şunlardan birinin varlığında mortalitede anlamlı artış saptandı: İntrauterin gelişme geriliği, hipotermi, apne, arrest, solunum sıkıntısı, sklerema, şok, YDP, trombositopeni, asidoz, kan şekeri düzensizliği, kesin sepsis, nosokomial sepsis ve menenjit. Kandida sepsisi %80, klebsiella ve pseudomonas %50, E. coli %46.7, streptokoklar %33.3, S. epidermidis %27.6 ve S. aureus %22.2 oranında mortaliteye neden oldu. 69

Abstract:
Ritodrin ve hidrasyon ile birlikte uygulanan nifedipinin, tokolitik etkinlik, maternal yan etkiler ve neonatal sonuçlar açısından karşılaştırılması
Comparison of ritodrin and nifedipine co-administered with hydration in terms of tocolytic efficacy, maternal side effects, and neonatal outcomes
Yazar: EBRU ALPER
Danışman: DR. YAVUZ CEYLAN
Sağlık Bakanlığı / SSK İst. Bakırköy Doğ. Kadın ve Çoc. Has. Eğt. ve Arş. Hast. / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Değişik ülkelerde yapılmış çalışmalar göz önüne alınarak, preterm doğum insidansının %10 olduğu söylenebilir. Neonatal mortalitenin % 83'ü 37. Haftadan önce doğan bebeklerde ve bu neonatal kayıpların da %66'sı 29. Haftadan önceki doğumlarda görülmektedir (3). 29. Haftadan önceki doğumlarda gestasyonel yaş sağkalım için daha önemli bir belirteçken, bu haftadan sonra, doğum ağırlığı, sağkalım için daha büyük önem taşımaktadır. Bunlara ek olarak, 29. Haftaya kadar erkek bebeklerdeki mortalite oranları, kızlarınkinin 2 katıdır. İkizlerde de mortalite tekiz gebeliklerin 3-4 katıdır.

Abstract:
Considering the studies conducted in different countries, it can be said that the incidence of preterm birth is 10%. 83% of neonatal mortality is seen in babies born before 37th week and 66% of these neonatal losses are seen in deliveries before 29th week (3). While gestational age is a more important predictor for survival in deliveries before 29 weeks, birth weight is more important for survival after this week. In addition, the mortality rates for boys up to 29 weeks are twice that of girls. Mortality in twins is 3-4 times higher than in singleton pregnancies.
Hiperemezis gravidarumda helicobacter pylori infeksiyonunun rolü
The role of heli̇cobacter pylori̇ i̇nfecti̇on i̇n  hyperemezi̇s gravi̇darum
Yazar: NİLAY KARACA
Danışman: UZMAN METİN NURLUOĞLU
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Bakırköy Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Eğt. ve Arş. Hastanesi
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Erken gebelik dönemlerinde, gebelerdeki en büyük sorunlardan birisi bulantı ve kusma yakınmalarının olmasıdır. Emezis gravidarum adı verilen bu tabloya daha çok sabahları bulantı ve kusmaların eşlik etmesi nedeniyle sabah hastalığı adı da verilmektedir. Hiperemezis gravidarumda ise kusmaların şiddetli ve sürekli hal hazanması, dehidratasyon , kilo kaybı ve elektrolit imbalansı meydana gelir.
Günümüz obtetrisyenlerinin sık karşılaştığı klinik antitelerden biri olan hiperemezis gravidarumun etyolojisinde hormonal,metabolik, nörolojik, allerjen ve psikosomatik faktörlerin olabileceği düşünülmüş ancak etyoloji tam olarak aydınlatılamamıştır. Son birkaç yıldır etyolojide lokal faktörlerinde etkili olabileceği düşünülerek yapılan çalışmalarda özellikle helicobacter pylori infeksiyonu üzerinde dikkatler toplanmıştır.
Bu çalışmadaki amacımızhiperemezis gravidarumun etyolojisinde rol alan ya da kolaylaştırıcı bir lokal faktör olabileceğini düşündüğümüz helicobacter pylori infeksiyonunun seropozitiflik oranlarını incelemek ve bu oranların hiperemezis gravidarumla olan ilişkisini ortaya koymaktır.

Abstract:
In early pregnancy, one of the biggest problems in pregnant women is nausea and vomiting. This condition, called emesis gravidarum, is also called morning sickness due to the presence of nausea and vomiting in the morning. In hyperemesis gravidarum, vomiting occurs in severe and continuous state, dehydration, weight loss and electrolyte imbalance.
Hormonal, metabolic, neurological, allergen and psychosomatic factors may be considered in the etiology of hyperemesis gravidarum, which is one of the most common clinical entities encountered today by obtetrians, but the etiology has not been fully elucidated. Considering that it may be effective in local factors in the etiology in the last few years, attention has been paid to helicobacter pylori infection.
The aim of this study was to investigate the seropositivity rates of helicobacter pylori infection and to determine the relationship between these rates and hyperemesis gravidarum.
Kliniğimizde koledok taşı nedeniyle uygulanan cerrahi yöntemler ve sonuçlarımız
Surgical procedures performed due to common bile duct stones and their outcomes
Yazar: CEM TUĞMEN
Danışman: DOÇ. DR. RAGIP KAYAR
Sağlık Bakanlığı / SSK İzmir Tepecik Eğitim Hastanesi / Genel Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Genel Cerrahi = General Surgery

Özet:
Bu çalışmada safra taşına bağlı tıkanma sarılığının tedavisinde kullanılan t tüp drenaj, transduodenal sfinkteroplasti, koledokoduednostomi yöntemleri irdelendi. Yöntemler arasında her hastaya uygulanabilecek standart bir yaklaşım çıkartmak mümkün olmaz. Ancak her üç tekniğinde hitap ettiği ortak endikasyon grupları mevcuttur. Bu gibi durumlarda Koledokoduedenostomi uygulama kolaylığı, operasyon süresi, yaşlı hastalarda ve acil koşullarda kullanılabilmesi ile maliyetinin düşük olması gibi avantajları sayesinde akla gelen ilk seçenek olabilmektedir. 
Koledok taşından korunmak ve taş oluşumunu engellemek konusunda henüz elimizde çok fazla olanak yoktur. Nonoperatif ve non invaziv yöntemlerle tedavi konusu umut verici olmakla birlikte deneysel aşamadadır. Bu nedenle irdelenen cerrahi teknikler günümüzde pek çok merkezde hastalar için kurtarıcı olmaktadır.

Abstract:
In this study, treatment approches (t tube drenaige, trasnduodenal sphincteroplasty and choledochoduodenostomy) used into the commen bile duct stones are evaluated. Defining a standart approach for all patients is not appropriate. But there are indication groups for all three techniques.In this cases, choledochoduodenostomy is the first treatment option because of simple use, operation time, cost effectiveness and applicability for urgent and old patients.
Unfortunately, there are no choice for prevention of common bile duct stones. Nonoperative and non invaziv approaches are promissing but still they are in experimental level. Because of that, evaluated techniques are currently life saving for many patients.
Diabetik nefropatide eritropoietin
Eritropoietin in diabetic nephropathy
Yazar: DİDEM DERELİ
Danışman: DR. ZİYAETTİN GÜNAL
Sağlık Bakanlığı / SSK İzmir Tepecik Eğitim Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
AMAÇ: Biz bu çalışmada, böbrek peritubuler hücreleri tarafından üretilen eritropoietin'in kan düzeyinin diyabetik nefropatinin erken tanı ve takibinde yeri olup olamayacağını araştırdık. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmaya 160 Tip II diyabetik hasta ve 40 sağlıklı kontrol grubu olmak üzere toplam 200 olgu alındı. Bu olgular böbrek fonksiyonlarına göre 5 ayrı grupta sınıflandırıldı (Normal, mikroalbuminorik, makroalbuminürik kreatinin klirensi normal makroalbuminürik kreatinin klirensi düşük ve kontrol). Bu gruplar kan EPO, EPOXHb, böbrek fonksiyonları ve kilinik gidişleri açısından incelendi. BULGULAR: Kan EPO ve EPOXHb değerlerinin, mikroalbuminüri evresinden de önce düşme eğiliminde olduğunu ve hızlı klinik gidiş ile düşük EPO ve EPOXHb değerlerinin birlikteliğini saptadık. SONUÇ: Bu sonuçlar diyabetik nefropatili hastaların tanı ve izleminde yeni bir ölçüt için umut vericidir.

Abstract:
AIM: In this study we investigated if erithropoietin levels which produced by renal peritubuler cells was a prognostic marker for early diagnosis of diabetic nephropahy. MATERIAL AND METHODS: In this study 160 Type II diabetic patients and 40 healthy volunteers were investigated. Five groups were made according to their renal functions. (Normal renal function, microalbuminüric macroalbuminüric with normal creatinin clearence, macroalbuminüric with low creatinin clearence and control group). Blood EPO, EPOXHb, renal functions and their clinical prognosis were investigated in all groups. RESULTS: We determined that blood EPO and EOXHb levels begin to reduce before microalbuminuric phase end low EPO and EPOXHb values are related to rapid progression. CONCLUSION: These findings showthat serum EPO measurements are valuable as as a criteria for early diagnosis of diabetic nephropathy.