Çocukluk çağı plevral efüzyon nedenleri, klinik bulguları ve yönetimi; retrospektif bir analiz
Childhood  pleural effusions, clinical findings and management; a retrospective analysis
Yazar: GÜNAY KAPLAN
Danışman: DOÇ. HALİL İBRAHİM YAKUT
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Çocuk Sağlığı ve Has. Hematoloji Onkoloji Eğt. Arş. Hastanesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Hematolojik Onkoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2019
Konu: Göğüs Hastalıkları = Chest Diseases ; Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Ampiyem = Empyema ; Plevra hastalıkları = Pleural diseases ; Plevral efüzyon = Pleural effusion ; Pnömoni = Pneumonia ; Çocuk hastalıkları = Child diseases ; Çocuklar = Children

Özet:
Amaç: Plevral efüzyon çocukluk çağında sıktır ve en sık nedeni
pnömonilerdir. Çalışmadaki amacımız 6 yıllık süreçte plevral efüzyon tanısı alan
hastaların etyolojik sınıflamasını yapmak ve yıllar içerisinde değişen parapnömonik
efüzyonların dinamiğini değerlendirmektir.
Gereç ve Yöntemler: Ocak 2012-Aralık 2017 tarihleri arasında plevral
efüzyon tanısı ile çocuk servislerinde takip edilen 0-18 yaş arası 135 hasta
retrospektif olarak değerlendirildi. Hastaların demografik, anamnez, fizik muayene,
laboratuvar, görüntüleme, tedavi bilgileri 'SPPS for Windows 17.0' prorgramı
kullanılarak analiz edildi.
Bulgular: Plevral efüzyon tanılı 135 hastanın 74'ü (%54,8) erkek 61'i
(%45,2) kız hastadan oluşmaktaydı. Hastaların ortalama yaşı 8,4±5,3 saptandı.
Hastaların 78'i (%57,8) parapnömonik efüzyon, 14'ü (% 10,4) sepsis, 10'u (%7,4)
romatolojik hastalık tanısı aldı. Hastaların yarısından fazlasında (%59,2) kronik
hastalık tespit edildi. Bu hastalıklar içerisinde en sık nörolojik hastalıkların olduğu
saptandı (%17,5). Verisine ulaşılabilen 127 hastanın 94'üne (% 74) torasentez
yapılmıştı; 70'ine (%55,5) göğüs tüpü takılmıştı. Parapnömonik efüzyon tanısı alan
hastaların 42'si (%53,8) basit parapnömonik efüzyon, 36'sı (%46,2) komplike
parapnönomik efüzyon (ampiyem) tanısı aldı. En çok izole edilen etken
Streptococcus pneumoniae olarak saptandı. Ampiyem tedavisinde en çok fibrinolitik
tedavinin tercih edildiği görüldü. Plevra sıvısında 'pH ≤7,1' ve 'LDH ≥1000'
saptanması ampiyem tanılı hastalarda basit parapnömonik efüzyon tanılı hastalara
göre anlamlı bulundu (sırasıyla p:0,003 ve p:0,001). Konjuge pnömokok aşısının
yapılmasıyla basit parapnömonik efüzyon ve ampiyem gelişimi arasında ilişki
saptanmadı (p:0,556). Plevral efüzyon tanısı ile takip edilen hastaların 12'si (%8,9)
vefat etmişti.
Sonuç: Hastaların yarısından fazlası parapnömonik efüzyon tanısı almıştı.
Ampiyem sayısında son üç yılda artış görülmektedir. Bu durum aşılama ile önüne
geçilemeyen invaziv suşların varlığını düşündürmektedir. Erken evrede tanı ve
tedaviye yönelik daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.

Anahtar Kelimeler: Pediatrik plevral efüzyon, parapnömonik, ampiyem

Abstract:
Aim: Pleural effusion is common in childhood and pneumonia is the most
common cause. The aim of this study was to evaluate the etiology of pleural effusion
patients and to evaluate the dynamics of the parapneumonic effusions that changed
over the years.
Material and Methods: Between January 2012 and December 2017, 135
patients aged 0-18 years who were diagnosed with pleural effusion were evaluated
retrospectively. Demographic, history, physical examination, laboratory, imaging,
treatment information of the patients were analyzedusing the SPSS for Windows
17.0 program.
Result: Of 135 patients with pleural effusion, 74 (54,8%) were male and 61
(45,2%) were female. The mean age of the patients was 8,4±5,3 (57,8%) patients had
parapneumonic effusion, 14 (10,4%) had sepsis and 10 (7,4%) had rheumatologic
disease. More than half of the patients (59,2%) had chronic disease. Among these
diseases, the most common neurological diseases were found (17,5%). Of the 127
patients whose data could be accessed, 94 (74%) were performed thoracentesis;70
(55,5%) chest tube was inserted. Of the patients diagnosed with parapneumonic
effusion, 42 (53,8%) were diagnosed with simple parapneumonic effusion and 36
(46,2%) were diagnosed with complicated parapneumonic effusion (empyema). The
most commonly isolated agent was Streptococcus pneumoniae. Fibrinolytic therapy
was the most preferred treatment for empyema. Detection of 'pH ≤ 7,1' and 'LDH ≥
1000' in pleural fluid was found to be significant in patients with empyema
compared to patients with simple parapneumonic effusion, respectively (p:0.003)
and (p:0.001). There was no correlation between conjugated pneumococcal
vaccination and simple parapneumonic effusion and empyema development
(p: 0.556). Twelve (8,9%) of the patients who were followed up with the diagnosis of
pleural effusion died.
Conclusion: More than half of the patients were diagnosed with
parapneumonic effusion. The number of empyema has increased in the last three
years. This suggests the presence of invasive strains which cannot be prevented by
vaccination. Further studies are needed for diagnosis and treatment in early stage.

Key Words: Pediatric pleural effusion, parapneumonic, empyema