Spinal anestezi ile opere olan geriatrik hastalarda sedasyon yöntemlerinin postoperatif deliryum ile ilişkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of the relationship between sedation methods and postoperative delirium in geriatric patients operated with spinal anesthesia
Yazar: CANSU GAZİOĞLU
Danışman: PROF. DR. ŞEMSİ MUSTAFA AKSOY
Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Anestezi ve Reanimasyon = Anesthesiology and Reanimation

Özet:
Amaç: Hızla yaşlanan nüfusla birlikte geriatrik hasta popülasyonu da artmaktadır. Bu hastalarda anestezi yönetimi özel dikkat gerektirmekte, hastaların çoğunda karşılaşılan komorbiditeler anestezisti rejyonal anestezi yöntemlerine yöneltmektedir. Rejyonel anestezi sırasında sıklıkla kullanılan sedatif ajanların kognitif beceriler üzerine olumsuz etkileri bilinmektedir. Prokognitif özellikleri vurgulanan deksmedetomidinin geriatrik hastalarda postoperatif deliryum üzerine etkisini remifentanil ile kıyaslayan bir çalışmaya rastlanmamıştır. Çalışmamızda bu iki ajan ile intraoperatif sedasyonun geriatrik hastalarda postoperatif deliryum ile ilişkisini anlamayı amaçladık. 
Gereç ve Yöntem: Bu çalışma etik kurul onayı alındıktan sonra, spinal anesteziyle alt ekstremite cerrahisi planlanan 65 yaş ve üstü ASA I-II-III hastalarda yapıldı. Tüm hastalara preoperatif CAM testi uygulandı. Olgular deksmedetomidin grubu (Grup D, n = 38) ve remifentanil grubu (Grup R, n = 38) olarak iki gruba ayrıldı. Hastalara intraoperatif EKG, NİKB, SpO2 ve BİS monitorizasyonu yapıldı. Spinal anestezi sonrası Grup D'de deksmedetomidin 0.5 mcg/kg hızında 10 dakika verildikten sonra 0.2 mcg/kg/saat hızında infüzyon devam edildi. Grup R'de 0.1 mcg/kg hızında 5 dakika verildikten sonra 0.05 mcg/kg/saat hızında infüzyon devam edildi. Çalışma boyunca hemodinamik, solunumsal veriler kaydedildi. Sedasyon düzeyi BİS ve RASS ile takip edilerek hafif sedasyon sınırlarında tutuldu. Cerrahinin sonlanmasını takiben sedasyonun kesilmesinden sonra olguların takibi postoperatif bakım ünitesinde Modifiye Aldrete Skoru 9 oluncaya kadar yapıldı. Postoperatif 24. saat, 72. saat ve postoperatif 30. günde ilk testi yapan araştırmacı tarafından CAM ve RASS tekrarlandı.
Bulgular: Deksmedetomidin grubunda ilk 72 saatte 2 hastada, remifentanil grubunda ise uzun dönem takipte 30. günde 1 hastada deliryum tespit edilmiş olup, anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0,05).
Sonuç: Geriatrik hastalarda sedasyon ajanı olarak deksmedetomidin ve remifentanil kullanımının postoperatif deliryum sıklığı yönünden etkisi benzerdir. 
Anahtar Kelimeler: Deksmedetomidin, remifentanil, postoperatif deliryum, spinal anestezi, sedasyon

Abstract:
Objective: With the rapidly aging population, the geriatric patient population is also increasing. Anesthesia management in these patients requires special attention, and the comorbidities encountered in most of the patients lead the anesthetist to regional anesthesia methods. It is known that sedative agents, which are frequently used during regional anesthesia, have negative effects on cognitive skills. No study has been found comparing the effect of dexmedetomidine with its procognitive features on postoperative delirium in geriatric patients with remifentanil. In our study, we aimed to understand the relationship between these two agents and intraoperative sedation and postoperative delirium in geriatric patients.
Materials and Methods: This study was performed in ASA I-II-III patients aged 65 and over who were scheduled for lower extremity surgery under spinal anesthesia, after ethics committee approval. Preoperative CAM test was applied to all patients. The cases were divided into two groups as dexmedetomidine group (Group D, n = 38) and remifentanil group (Group R, n = 38). Intraoperative ECG, NIBP, SpO2 and BIS monitoring were performed on the patients. After spinal anesthesia, dexmedetomidine was given in Group D at a rate of 0.5 mcg/kg for 10 minutes and then infusion at a rate of 0.2 mcg/kg/hour. In Group R, after 5 minutes of loading at a rate of 0.1 mcg/kg, infusion was given at a rate of 0.05 mcg/kg/hour. Hemodynamic and respiratory data were recorded throughout the study. The level of sedation was followed by BIS and RASS and kept within the light sedation limits. After the cessation of sedation following the end of the surgery, the patients were followed up in the postoperative care unit until the Modified Aldrete Score was 9. CAM and RASS were repeated by the investigator who performed the first test at the postoperative 24th hour, 72nd hour, and postoperative 30th day.
Results: Delirium was detected in 2 patients in the dexmedetomidine group in the first 72 hours, and in 1 patient in the remifentanil group on the 30th day of long-term follow-up, and no significant difference was found (p>0.05).
Conclusion: The effects of dexmedetomidine and remifentanil use as sedation agents in geriatric patients are similar in terms of the frequency of postoperative delirium.
Keywords: Dexmedetomidine, remifentanil, postoperative delirium, spinal anesthesia, sedation