OTA/AO 23C3 distal radius kırığı olan hastalarda kırık hatları ve parçalanma bölgelerinin haritalanması
Fracture lines and comminution zones in OTA/AO type 23C3 distal radius fractures: The Distal Radius Map
Yazar: ABDULHAMİT MİSİR
Danışman: DOÇ. DR. KAHRAMAN ÖZTÜRK
Sağlık Bakanlığı / Metin Sabancı Baltalimanı Kemik Hastalıkları Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2016
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
AMAÇ
Distal Radius kırıkları acil serviste en sık karşılaşılan kırıklardır. El bileği eklemi kompleks
anatomik ve biyomekanik yapıya sahiptir. Bu nedenle kırık geliştiğinde değerlendirme ve
tedavi planlamasında zorluklarla karşılaşılır. Eklem içi parçalı distal Radius kırıklarında en iyi
tedavi yöntemi le ilgili bir konsensüs mevcut değildir.
OTA/AO ve Fernandez sınıflama sistemleri distal Radius kırıklarında sıklıkla kullanılır. Her
iki sınıflandırma sisteminin de düşük gözlemci içi ve gözlemcilerarası güvenilirliği mevcuttur.
Ayrıca, eklem içi kırık paternleri hakkında bilgi vermemektdirler. Bu çalışmanın amacı
OTA/AO 23C3 distal Radius kırığı olan hastaların BT görüntüleri kullanılarak kırık hatları ve
parçalanma bölgelerinin tanımlanmasıdır.
MATERYAL VE METOT
Aksiyel tomografi görüntüleri kullanılarak, tek cerrah tarafından tedavi edilmiş 34 OTA/AO
23C3 distal radius kırığı analiz edildi. Her kırık için kırık hatları ve parçalanma bölgeleri
çizildi. Elde edilen haritalar dijital ortamda grafik programı yardımıyla üstüste yerleştirilerek
tüm kırıkları içeren kırık hattı ve parçalanma bölgesi haritaları elde edildi. Bu haritalar
üzerinden majör ve minör kırık hatları belirlendi. Kırık paternleri ortaya çıkarıldı. Bir merkezi
majör ve 4 periferik minör kırık bölgesi tanımlandı.
BULGULAR
Majör kırık hatlarının tamamının (100%) distal Radius eklem yüzeyi merkezinden geçtiği
izlendi. Bir santral majör ve 4 periferik minör bölgelerin ''Tarihi su testisi''şeklini
oluşturduğu gözlendi. Her hastada en az 4 kırık fragmanı olduğu belirlendi. Tüm hastalarda
(100%) parçalanma izlendi. Bu parçalanmanın distal Radius eklem yüzeyi merkezinde ve
dorsoradial kadrana doğru uzanım gösterdiği belirlendi.
SONUÇ
Bu çalışmada OTA/AO 23C3 distal Radius kırıkları için uygun kırık paterni tanımlanmıştır.
Tanımlanan patern: merkezi yerleşmiş dordoradial kortekse uzanım gösteren parçalanma
bölgesi, Lister tüberkülü bölgesi, medial bölge, volar bölge ve radial bölgelerden
oluşmaktadır. Bu patern majör kırık hatlarının uzanımı neticesinde oluşmuştur. Tanımlanan
bu kırık paterni yeni sınıflandırmaların geliştirilmesi, uygun cerrahi yaklaşımların seçilmesi
ve yeni implant tasarımları gibi konularda yol gösterici olabilir.

Abstract:
OBJECTIVES
Distal radius fractures are the most common fractures seen in the emergency
department. Wrist joint has complex anatomy and biomechanics. These cause difficult
evaluation and treatment planning when fracture develops. There is not a consensus about
best treatment method of intra-articular distal radius fractures. OTA/AO and Fernandez
fracture classification systems are used commonly for distal radius fractures. Both these
systems have low intra-observer and inter-observer reliability. Also, they cannot identify
intra-articular fracture patterns. Aim of this study was defining fracture lines and
communition zones in OTA/AO 23C3 distal radius fractures from CT images.
METHODS
Using axial computed tomography images, 34 consecutive OTA/AO 23C3 fractures
treated by a single surgeon were analyzed. For each fracture, a map of the fracture lines and
zones of comminution was drawn. Each map was digitized and graphically superimposed to
create a compilation of fracture lines and zones of comminution. Based on this compilation,
major and minor fracture lines were identified and fracture patterns were defined. Specifically
1 central major and 4 peripheral minor area was identified.
RESULTS
One hundred percent of major fracture lines were involved in the central region of distal
radius articular surface. 1 major central zone and 4 minor peripheral zones described as an
''ancient water bottle'' shape. Therefore, at least 4 main fragments existed in every single
case. Comminution was present in all cases (%100), and it was predominantly located
centrally and in the dorsoradial quarter.
CONCLUSIONS
There is a consistent fracture pattern underlying the majority of OTA/AO type 23C3
distal radius fractures that could be defined as: central comminution zone with dorsoradial
extension, Lister tubercle, medial, volar and radial zones. These result from a major fracture
line extending from the central zone to dorso-radial cortex. The comminution commonly
distinguishing distal radius fractures occurs from secondary fracture lines through the centrum
of the distal radius articular surface and in the dorsoradial region close to it. Knowledge of
this constant pattern should influence surgical approaches and possibly implant design.