Non-iskemik dilate kardiyomiyopati hastalarında tüm ekzom dizi analizi
Whole exome sequence analysis in patients with non-ischemic dilated
Yazar: FEVZİ NURDAN
Danışman: PROF. DR. HAKKI TAŞTAN
Gazi Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Biyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Genetik = Genetics ; Kardiyoloji = Cardiology
Dizin: Moleküler genetik = Molecular genetic

Özet:
Kardiyomiyopatiler, kalbin miyokardiyumunun bir hastalık grubunu temsil eder ve hem kalp kası hastalıklarını hem de kalp kası boyutu, şekli ve işlevi üzerinde olumsuz etkilere yol açan hastalıkları içerir. Kardiyomiyopatiler; dilate kardiyomiyopati (DKM), hipertrofik kardiyomiyopati (HKM), restriktif kardiyomiyopati (RKM), aritmojenik sağ ventriküler kardiyomiyopati (ARVK) olarak sınıflandırılmıştır. DKM sol ventrikül (LV) veya biventriküler dilatasyon ve sistolik disfonksiyon ile kendini gösteren bir kalp kası hastalığıdır. Dilate kardiyomiyopati altta yatan nedenlere göre iskemik dilate kardiyomiyopati (IDKM) ve non iskemik dilate kardiyomiyopati (NIDKM) olarak sınıflandırılır. NIDKM, birden fazla nedeni olan ve kalp yetmezliği (KY) ve hatta ani kardiyak ölümü (AKÖ) içeren bir klinik tabloya sahip en yaygın kardiyomiyopatidir. NIDKM, koroner arter hastalığı (KAH) veya artmış yükleme koşulları (hipertansiyon, kapak hastalığı) yokluğunda sol ventrikül genişlemesi ve global sistolik fonksiyon bozukluğu olarak tanımlanır. DKM'ye en az 40 farklı gendeki mutasyonların neden olabileceği bilinmektedir. Hayvan modelleme çalışmalarıyla ilişkili genler dikkate alındığında, DKM'ye neden olabilecek genlerin sayısı 100'den fazladır. DKM hastalarının yaklaşık %40-50'sinde patojenik varyantlar tanımlanmış ve DKM' ye katkıda bulunan birçok gen belirlenmiştir. Bu çalışmada, NIDKM tanısı ile yönlendirilmiş 18 hastanın 127 genden oluşan kardiyomiyopati paneli ile yapılan yeni nesil dizi analizi (YND) sonuçları ve klinik bilgileri retrospektif olarak incelenmiştir. Sonuç olarak 18 hastadan 12'sinde( %66,67) yalnızca klinik önemi belirsiz varyantlar tespit edilirken, 5'inde (%27,77) muhtemel patojen varyant, 1'inde(%5,55) ise patojen varyant tespit edildi. Bir hastada daha önce veri tabanlarında bildirilmemiş bir varyant belirlendi. Daha geniş çaplı çalışmalar ile klinik önemi belirsiz varyantların hastalıkla ilişkisi daha iyi anlaşılacak ve yeni birçok varyant tespit edilebilecektir.

Abstract:
Cardiomyopathies represent a group of diseases of the myocardium of the heart and includes both heart muscle diseases and diseases that cause adverse effects on heart muscle size, shape and function cardiomyopathies; It has been classified as dilated cardiomyopathy (DCM), hypertrophic cardiomyopathy (HCM), restrictive cardiomyopathy (RCM), and arrhythmogenic right ventricular cardiomyopathy (ARVC). DCM is a heart muscle disease manifested by left ventricular (LV) or biventricular dilatation and systolic dysfunction. Dilated cardiomyopathy is classified according to the underlying causes as ischemic dilated cardiomyopathy (IDCM) and non-ischemic dilated cardiomyopathy (NIDCM). NIDCM is the most common cardiomyopathy with multiple causes and a clinical picture that includes heart failure (HF) and even sudden cardiac death (SCD). NIDCM is defined as left ventricular enlargement and global systolic dysfunction in the absence of coronary artery disease (CAD) or increased loading conditions (hypertension, valvular disease). It is known that DCM can be caused by mutations in at least 40 different genes. Considering the genes associated with animal modeling studies, the number of genes that can cause DCM is more than 100. Pathogenic variants have been identified in approximately 40-50% of DCM patients, and many genes have been identified that contribute to DCM. In this study, the results of next generation sequencing (NGS) analysis with a cardiomyopathy panel consisting of 127 genes of 18 patients referred with the diagnosis of NIDCM and the clinical information of these patients were retrospectively reviewed. As a result, only variants of uncertain clinical significance were detected in 12 (66,67%) of 18 patients, probable pathogenic variants were detected in 5 (27,77%) and pathogenic variant in 1 (5,55%). A variant not previously reported in databases was identified in one patient. With larger studies, the relationship of variants with uncertain clinical significance with the disease will be better understood and many new variants will be detected.