Platon'da varlık ve bilgi bağlamında ad, adlandırma ve adlandırılan ilişkisi
The relationship of name, naming and the named in the context of being and knowledge in Plato
Yazar: İHSAN GÜRSOY
Danışman: ÖĞR. GÖR. KAAN ATALAY
İstanbul Bilgi Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe ve Toplumsal Düşünce Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2015
Konu: Dilbilim = Linguistics ; Felsefe = Philosophy
Dizin: Adlandırma = Naming ; Adlar = Nouns ; Bilgi felsefesi = Information philosopy ; Dil felsefesi = Philosophy of language ; Dilbilim = Linguistics ; Felsefe = Philosophy ; Orijin = Origin ; Platon = Platon ; Varlık felsefesi = Existence philosophy

Özet:
Kratylos'ta Platon her ne kadar dilin kökeni ya da adları verenin (nomothétês) kimliği gibi meselelerin üzerinde açıklıkla durmamışsa da, birçok yorumcunun ittifakla işaret ettiği gibi, varlık ve bilgi hakkındaki görüşlerini dil bağlamında ortaya koymuştur. Biz öncelikle Kratylos'u nasıl okuduğumuzu ortaya koyup, ardından Platon'un ad, adlandırma ve adların doğruluğuyla ilgili özgün bir görüşünün olduğunu, onun doğalcı ya da uzlaşmacı olamayacağını iddia edeceğiz. Çünkü hem doğalcı görüşü hem uzlaşmacı görüşü savunanlar, hem de onların çağdaş yorumcuları, adı — eskiler gibi adlandırılanla olmasa da— sesle ya da kavramla karıştırmaktadır. Ad hakkında en eski zamanlardan beri bilinen, —varlığın mertebeler halinde kavranmasına dayanan— dörtlü tasnif düzenini tekrar hatırlatıp ona Platon'un idealarını ekleyerek özgün bir dil felsefesine ulaşılabileceğini iddia edecek, bu muhayyel dil felsefesinin muhtemel sonuçlarından bazılarını, anakronik bir seyirle göstermeye çalışacağız. Ek bölümde ise Müslüman dilbilimcilerin dilin kökeni hakkındaki tartışmalarını özetleyip, bu verilerle Platon'un hem dil hem de ruh anlayışının uyuşma imkânlarını gözden geçireceğiz. Bu alt bölümün sonucu olarak, köken dil soruşturmasının tarihsel bir soruşturmadan başka bir anlamı olamayacağını, çünkü köken dilin —peşine düşenlerin umduğunun aksine— lisanların ilkinden başka bir şey olamayacağını iddia edeceğiz.

1) Ad
2) Naming
3) Adların Doğruluğu 
4) Kratylos 
5) Dilin kökeni

Abstract:
Although Plato, in his Cratylus, did not dwell clearly on such issues as the origin of language or the identity of that which gives the names (nomothétês), he did reveal his opinions about being and knowledge in the context of language, as many commentators unanimously point out. I will primarily explain my reading of Cratylus and then argue that Plato holds an original opinion about name, naming, and the correctness of names and that he cannot be either a naturalist or a conventionalist. The reason for this is, the proponents of both the naturalistic and the conventional opinions as well as their contemporary commentators confuse name with sound or concept, albeit unlike the ancients, who confused it with the named. By reminding the quadruple classification scheme, known about name since ancient times —a scheme based on the comprehension of being as ontological levels— and then by adding Plato's ideas to it, I will argue that it is possible to achieve an "original language" philosophy, and I will try and demonstrate some of the possible consequences of this imaginary philosophy of language through an anachronistic course. In the addendum chapter, I will summarize the discussions of Muslim linguists about origin of language, and then I will review the possibilities of coherence between the resulting data from this summary and Plato's understanding of both language and soul. As a result of this sub-section, I will argue that the investigation into the original language cannot have any other meaning except that of a historical investigation, because the original language —contrary to the hopes of those seeking it— cannot be anything other than the first of all vernacular.

1) Name
2) Naming
3) Correctness of Names
4) Cratylus
5) Origin o