Erciyes fayı'nın aktif tektonik ve  paleosismolojik özellikleri (orta anadolu fay sistemi, Türkiye)
Active tectonic and paleosesimological features of the erciyes fault (Central Anatolian fault system, Turkey)
Yazar: İREM AVCU
Danışman: PROF. DR. HASAN SÖZBİLİR
Dokuz Eylül Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Uygulamalı Jeoloji Ana Bilim Dalı / Jeoloji Mühendisliği Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Jeoloji Mühendisliği = Geological Engineering

Özet:
Orta Anadolu Fay Sistemi, Anadolu Bloğu'nun içsel deformasyonunda önemli bir 
yere sahip olup, kuzeydoğudan güneybatıya doğru sırasıyla sol yanal doğrultu atımlı 
Deliler Fayı, çoğunlukla normal bileşenli Kayseri bölgesi diri fayları ve sol yanal 
doğrultu atımlı Ecemiş Fayı ile temsil olunur. 
Erciyes Fayı, Erciyes Stratovolkanı'nın ana çıkış merkezi olan Erciyes Dağı'nı ve 
Ali Dağı ve Lifos Tepe gibi parazit volkan konilerini kesen, 56 km uzunluğunda, 
K35⁰D genel doğrultusuna sahip ve kuzeybatıya eğimli normal ya da sol yanal 
doğrultu atım bileşenli normal fay parçalarından oluşan aktif bir yapıdır. Erciyes 
Fayı'nın üretebileceği maksimum deprem büyüklüğü 7,17 Mw, en büyük yer 
değiştirme 3,03 metre, ortalama yer değiştirme miktarı ise 1,17 metre olarak 
hesaplanmıştır. Paleosismolojik hendek çalışmalarına göre, Erciyes Fayı üzerinde 
son 27000 yıldan günümüze en az üç deprem meydana gelmiş en son depremden 
günümüze kadar yaklaşık 15000 yıl geçmiştir. Hendeklerde, volkanik etkinliği temsil 
eden tefra seviyeleri ve bu seviyeleri kesen fayların bir arada görülmesi, Erciyes 
Fayı'nın tarihsel dönemlerde Erciyes Volkanizması'na eşlik ettiğine işaret 
etmektedir. 2.73±08 milyon yıl yaşlı Valibaba ignimbiritindeki 273 metre düşey yer 
değiştirme miktarına göre, fayın uzun dönem yıllık kayma hızı 0,01 mm olarak 
hesaplanmıştır. Son depremden günümüze kadar geçen yaklaşık 15000 yılda
0,01mm/yıl'lık kayma hızı dikkate alındığında, 1,5 metre düşey atım meydana 
getirebilecek Mw 7,34 büyüklüğünde bir depremin yamulma enerjisinin biriktiği 
değerlendirilmektedir.

Abstract:
The Central Anatolian Fault System has an important place in the internal 
deformation of the Anatolian Block and is represented by the left-lateral strike-slip 
Deliler Fault, Kayseri region active faults that has mostly normal component and the 
left-lateral strike-slip Ecemiş Fault from northeast to southwest, respectively.
The Erciyes Fault is an active fault consisting of normal or left-lateral strike-slip 
component normal fault segments with a length of 56 km, a general direction of 
N35⁰E, and inclined to the northwest, cutting Erciyes Mountain, which is the main 
outlet center of the Erciyes Stratovolcano, and parasitic volcano cones such as Ali 
Mountain and Lifos Tepe. The maximum earthquake magnitude that the Erciyes 
Fault can produce is calculated as 7.17 Mw, the largest displacement is 3.03 meters, 
and the average displacement is 1.17 meters. According to paleoseismological trench 
studies, at least three earthquakes have occurred on the Erciyes Fault in the last 
27000 years and approximately 15000 years have passed since the last earthquake. 
The coexistence of tephra levels representing volcanic activity in the trenches and the 
faults cutting these levels indicate that the Erciyes Fault accompanied the Erciyes 
Volcanism in historical periods. According to the 273-meter vertical displacement 
amount in the 2.73±08 million-year-old Valibaba ignimbrite, the long-term annual 
slip rate of the fault was calculated as 0.01 mm. Considering the slip rate of 0.01 
mm/year in the approximately 15000 years since the last earthquake, it is considered 
that the strain energy of an earthquake with a magnitude of Mw 7.34, which could 
create a vertical slip of 1.5 meters, has accumulated.