Kronik ayak bileği instabilitesi olan sporcularda duyusal hedefli ayak bileği rehabilitasyon stratejilerini takiben verilen denge eğitiminin postural kontrol, eklem hareket açıklığı, fonksiyon ve kinezyofobi üzerine etkisinin incelenmesi
The investigation of the effect of balance training following sensory targeted ankle rehabilitation strategies on postural control, joint range of motion, function and kinesiophobia in athletes with chronic ankle instability
Yazar: AYNUR MERVE ZÜMRE
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ PELİN PİŞİRİCİ ; DR. ÖĞR. ÜYESİ SERKAN UZLAŞIR
Bahçeşehir Üniversitesi / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı / Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Fizyoterapi ve Rehabilitasyon = Physiotherapy and Rehabilitation
Dizin: Ayak bileği = Ankle ; Ayak bileği eklemi = Ankle joint ; Denge = Equilibrium ; Eklem hareket açıklığı = Range of motion-articular ; Fonksiyonel yetkinlik = Functional competency ; Hareket korkusu = Kinesiophobia ; Hasta eğitimi = Patient education ; Postural denge = Postural balance ; Spor = Sports ; Spor yaralanmaları = Athletic injuries

Özet:
Çalışmamızın amacı, kronik ayak bileği instabilitesi (KAİ) olan sporcularda izole duyusal (STARS (ST)), izole motor (denge eğitimi (DE)) ve kombine hedefli (denge+STARS (SDE)) tedavi yaklaşımlarının; postural kontrol, dorsifleksiyon eklem hareket açıklığı (DFEHA), fonksiyon ve kinezyofobi üzerine etkilerini kıyaslamaktır. Çalışmaya; 18-25 yaşları arasında, Fonksiyonel Ayak Bileği İnstabilitesi Tanımlaması (IdFAI) anketi ile KAİ tanısı konulmuş 21 sporcu dahil edildi. Sporcular DE (n=7), ST (n=7) ve SDE (n=7) gruplarına randomize edildi. Denge, DFEHA, fonksiyon, kinezyofobi değerlendirmelerinde sırasıyla; Y denge testi, ağırlık aktarmalı hamle testi, Ayak ve Ayak Bileği Kullanılabilirlik Ölçeği (FAAM-GYA, FAAM-S), Tampa Kinezyofobi Ölçeği kullanıldı. Tüm değerlendirmeler, tedavi başında ve sonunda tekrarlandı. 6 hafta boyunca, DE grubuna hop to stabilizasyon, ST grubuna STARS programı ve SDE grubuna 2 hafta STARS'ın ardından 4 hafta hop to stabilizasyon uygulandı. Tedavi programı tüm gruplara, 6 hafta, haftada 3, 20'şer dakika uygulandı. İstatistiksel analizler hem gruplar arası hem de grup içi zaman (ön test, son test) olarak gerçekleştirildi. Her üç grupta da grup içi değerlendirmede posterolateral ve posteromedial yönlerdeki dengede ve kinezyofobide anlamlı düzeyde artış görüldü (sırasıyla, p=0,000, p= 0,000, p= 0,000)). DE ve SDE gruplarında, grup içi değerlendirmede FAAM-GYA, FAAM-S, IdFAI skorlarında ve DFEHA'da anlamlı düzeyde artış görüldü (sırasıyla, (p = 0,001, p= 0,001), (p=0,001, p= 0,000), (p=0,000, p= 0,000), (p=0,04, p= 0,019)). Değerlendirme sonuçlarında, gruplar arası değerlendirmede istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. Sonuç olarak, sıralı uygulanan STARS; DE ve izole STARS'a karşı üstünlük sağlamamıştır. İzole STARS, KAİ defisitlerinin tedavisinde tek başına yeterli değildir. STARS'ın, KAİ rehabilitasyonunda tamamlayıcı tedavi olarak uygulanmasını tavsiye etmekteyiz.

Abstract:
The aim of our study is to analyze the use of isolated sensory (STARS (ST)), isolated motor (balance training (BT)) and combined targeted (balance+STARS (SBT)) treatment approaches, in athletes with chronic ankle instability (CAI) to compare the effects on postural control (PC), dorsiflexion joint range motion (DFROM), function and kinesiophobia. Twenty-one athletes aged 18-25 years diagnosed with CAI using the Identification of Functional Ankle Instability (IdFAI) questionnaire were included. Athletes were randomized into BT (n=7), ST (n=7), and SBT (n=7) groups. In the evaluations of PC, DFROM, function, and kinesiophobia, respectively; Y balance test, weight-bearing lunge test, Foot and Ankle Ability Measure (FAAM-ADL, FAAM-S), Tampa Scale of Kinesiophobia were used. All assessments were repeated at the beginning and end of treatment. During 6 weeks, hop to stabilization was applied to the BT group, STARS program to the ST group, and STARS to the SBT group for 2 weeks, followed by hop to stabilization for 4 weeks. The treatment program was applied to all groups for 6 weeks, 3 days a week, for 20 minutes. Statistical analyzes were performed both between groups and within the group time (pre-test, post-test). There was a significant increase in balance in posterolateral and posteromedial directions and kinesiophobia in the intragroup evaluation in all three groups (respectively p=0,000, p= 0,000, p= 0,000)). In the BT and SBT groups, there was a significant increase in FAAM-ADL, FAAM-S, IdFAI scores and DFROM in the within-group evaluation (respectively, (p = 0,001, p= 0,001), (p=0,001, p= 0,000), (p=0,000, p= 0,000), (p=0,04, p= 0,019)). No statistically significant difference was found between the groups. As a result, the sequentially applied STARS program; balance training and isolated STARS did not provide superiority. Isolated STARS alone is not sufficient for the treatment of CAI deficits. We recommend that STARS be used as a complementary therapy in CAI rehabilitation.