Anonim ortaklıklar hukukunda korporatif düzlem ile bağlantılı paralel yargılamalar /
Yazar: YASEMİN MİLDON
Danışman: PROF. DR. TOLGA AYOĞLU
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Özel Hukuk Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2020
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Anonim ortaklıklar = Incorporated companies ; Korporatizm = Corporatism ; Paralel yargılamalar = Parallel proceeding ; Pay sahipleri = Shareholders ; Uyuşmazlık = Incompatibility

Özet:
Paralel yargılamalar kavramı ile birbirleriyle aynı, çok benzer veya bağlantılı
uyuşmazlıkların farklı yargı merciileri önüne taşınması hali ifade edilmektedir. Paralel
yargılamaların ikisinin de milli mahkemeler veya hakem heyeti önünde görülmesi ya da
birinin hakem heyeti diğerinin milli mahkemeler önünde görülmesi mümkündür. Paralel
yargılamalara konu uyuşmazlıklar iki başlık altında incelenebilir. Bunlardan ilki,
tarafları, konuları ve sebepleri aynı veya çok benzer olan davaların farklı yargı merciileri
önüne taşınması durumudur. İkinci durumda ise, uyuşmazlıkların anılan unsurları aynı
değildir. Bununla birlikte, söz konusu yargılamalar arasında nazara alınacak ölçüde bir
etkileşim bulunmakta, hatta bu etkileşim sebebiyle yargılamalar neticesinde verilecek
kararlar birbirleriyle çelişki arz edebilmekte ve biri diğeri için tenfiz engeli teşkil
edebilmektedir. Tenfiz kabiliyetine ilişkin benzer sakınca, tarafları, konuları ve sebepleri
aynı olan paralel yargılamalar açısından da söz konusudur. Anılan ayrımdan bağımsız
olarak paralel yargılamalar, taraflar için emek, zaman ve para kaybına sebep
olabilmektedir.
Yatırım uyuşmazlıkları, paralel yargılamaların örneklendiği bir alandır. Yatırım
tahkiminin enstrümanları yatırımcı ile ev sahibi devlet arasındaki yatırım sözleşmesi ve
devletler arasındaki iki veya çok taraflı yatırım anlaşmalarıdır. Taraflar, bu
enstrümanlardan faydalanmak suretiyle aynı uyuşmazlığı farklı yargı mercileri önüne
taşıyabilmektedirler. Bu kapsamda gündeme gelebilecek ilk hal, farklı yatırım
anlaşmalarına dayanılması suretiyle olur. Farklı yatırım anlaşmalarına dayanılabilmesi
içinse, bu anlaşmalardan faydalanabilecek farklı tabiyetlerdeki vatandaşların söz konusu
olması gerekmektedir. Anılan şart, farklı tabiyetlerdeki hem doğrudan hem de dolaylı
yatırımcılar tarafından dava açılması suretiyle yerine getirilmektedir. Yatırım
uyuşmazlıklarında paralel yargılamaların vuku bulduğu bir diğer hal ise, taraflar
arasındaki uyuşmazlığın hem iki veya çok taraflı yatırım anlaşmasına dayanılmak
suretiyle hakem heyeti önüne hem de ev sahibi devlet ile yatırımcı arasındaki yatırım
sözleşmesinin yetkilendirdiği yargı mercii önüne taşınmasıdır. Anılan durumda, iki veya
çok taraflı yatırım anlaşmasından doğan uyuşmazlık devletler umumi hukuku
düzleminde, yatırım sözleşmesinden doğan uyuşmazlık ise borçlar hukuku düzleminde
çözümlenecektir. Bu çalışmada, yatırım uyuşmazlıklarından doğan paralel yargılamalar
incelenmeyecek, anonim ortaklıklar hukukunda korporatif düzlem ile bağlantılı paralel
yargılamalar incelenecektir.
Bu çalışmanın ilk bölümünde, şirketi etkileyebilecek uyuşmazlıklar, korporatif
uyuşmazlıklar ve paysahipleri sözleşmelerinden kaynaklanan uyuşmazlıklar olarak iki
ana başlık altında incelenmek suretiyle arz ettikleri farklılıklara değinilmiştir. Korporatif
uyuşmazlıkların kaynakları incelenirken esas sözleşmeye odaklanılmış, esas
sözleşmenin korporatif olan ve korporatif olmayan içeriğine dair ayrım ortaya konmuştur. Devamında, paysahipleri sözleşmeleri ve bunlardan doğabilecek
uyuşmazlıklar genel hatlarıyla tanıtılmıştır. İlk bölümün sonunda, paysahipleri
sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıkların ne surette korporatif düzleme yansıyabileceği
konu alınmıştır. Bu kapsamda, paysahipleri sözleşmelerinin ihalleri ile korporatif
düzenlemelerin ihlallerine bağlanan yaptırımların arz ettikleri farklar açıklandıktan
sonra, paysahipleri sözleşmeleri hükümlerinin esas sözleşmeye yansıtılması ve şirketin
paysahipleri sözleşmesine taraf olması incelenmiş ve son olarak paysahipleri sözleşmesi
ile esas sözleşme etkileşiminin sebep olabileceği sorunlara değinilmiştir. Çalışmanın
ikinci bölümü ise, paralel yargılamaların tanımlanmasına, korporatif düzlem ve
paysahipleri sözleşmesi ilişkisinden doğan paralel yargılamaların sınıflandırılmasına ve
paralel yargılamaların sakıncalarının önlenmesi için başvurulabilecek çözüm
mekanizmalarına ayrılmıştır.
Anonim ortaklıkları etkileyen uyuşmazlıklar, korporatif düzlemde olduğu gibi
korporatif olmayan bir düzlemde de vuku bulabilir. Anonim ortaklığın korporatif
düzlemi, temelini TTK'da ve esas sözleşmede bulur. Anonim ortaklığın temel yapısı ve
paysahipleriyle ilişkisi, korporatif düzlemde şekillenir. Korporatif olmayan düzlem ise,
paysahiplerinin birbirleriyle ilişkilerini düzenledikleri, borçlar hukuku karakterli bir
sözleşme olan paysahipleri sözleşmeleri vasıtasıyla oluşturulur. Korporatif
uyuşmazlıklar doğrudan şirket bünyesinde etki doğurmakla birlikte, korporatif olmayan
düzlemdeki paysahipleri uyuşmazlıkları da şirketin işleyişini etkileyebilmekte ve şirkete
karşı çeşitli davalar yöneltilmesine sebep olabilmektedir. Bu kapsamda, paysahipleri
sözleşmesi hükümlerine esas sözleşmede yer verilmesine bağlı olarak, paralel
yargılamalar meydana gelebilecektir.
Paysahipleri sözleşmesi hükümlerine esas sözleşmede yer verilmesi ise iki farklı
şekilde gündeme gelir. Bunlardan ilki, paysahipleri sözleşmesi hükmü ile benzerlik arz
edebilecek TTK kurumlarına esas sözleşmede yer verilmesidir. Anılan durumda,
paysahipleri sözleşmesini ihlal eden bir fiil, aynı zamanda korporatif bir düzenlemeyi de
ihlal etmiş olabilecek ve bağlantılı paralel yargılamalar söz konusu olacaktır.
TTK md. 340 hükmünde düzenlenen emredici hükümler ilkesi uyarınca esas
sözleşmenin içeriğinde yer verilebilecek hususların ne minvalde kısıtlandığı doktrinde
tartışma arz eden bir konudur. Bu çalışmada, anonim ortaklığın temel yapısına aykırı
olmayan borçlar hukuku düzenlemelerine esas sözleşmede yer verilebileceği kabul
edilmiştir. Bu doğrultuda, paysahipleri sözleşmesi hükümlerine esas sözleşme metninde,
herhangi bir TTK kurumuyla bağlantı kurulmadan, borçlar hukuku taahhütleri olarak da
yer verilebilir. Bu durumda, esas sözleşme metninde, paysahipleri tarafından imza
edilmiş olan paysahipleri sözleşmesine paralel bir paysahipleri sözleşmesi yaratılmış
olacaktır. Böylece aynı fiil, biri paysahipleri arasında akdedilmiş paysahipleri
sözleşmesinin, diğeri de esas sözleşme metnindeki borçlar hukuku taahhütlerinin
ihlalinden kaynaklanan, tarafları, konuları ve sebepleri aynı olan paralel yargılamalara
sebep olacaktır. Bu senaryoda, kendisine dava yöneltilen paysahibinin fiilinin, esas
sözleşme metninde yer alan paysahipleri sözleşmesini ve taraflar arasında akdedilmiş
olan paysahipleri sözleşmesini ihlal etmesi söz konusudur. Paysahipleri sözleşmesi ve
esas sözleşme ihlaline dayanarak dava açan paysahibinin de aynı olması halinde
uyuşmazlıklar arasında taraf birliği sağlanmış olacaktır. Her iki davada da anılan ihlale
dayalı olarak davalı paysahibine aynı talebin yöneltilmesi halinde, uyuşmazlıklar arasındaki konu birliği sağlanmış olur. Dava sebebinin kapsamı açısından, hukuki
sebepler ve maddi vakıalar nazara alınabilir. Bununla birlikte, uyuşmazlıkların aynı olup
olmadığı hususunda kanaate varılırken, uyuşmazlıklara temel teşkil eden maddi vakıalar
değerlendirmeye esas alınacaktır. Anılan durumda da hem paysahipleri sözleşmesi hem
de esas sözleşmenin ihlali, dava sebebini teşkil eden vakıa olup uyuşmazlıklar arasındaki
sebep birliğini sağlar.
Paysahiplerinin şirkete karşı korporatif dava yöneltmesinin altında çeşitli sebepler
olabilir. Bunlar paysahipleri sözleşmesine dair bir anlaşmazlıktan ya da ortada
akdedilmiş bir sözleşme olmasa dahi paysahiplerinin aralarındaki hissedarlık ilişkisinden
kaynaklanabileceği gibi, ekonomik veya ailevi de olabilir. Bu durumda, paralel
yargılamalar değil, dava açma hakkının dürüstlük kuralına ve hakkın kötüye
kullanılması yasağına uygun olarak kullanıp kullanılmadığına dair bir değerlendirme söz
konusu olacaktır.
Paralel yargılamaların sakıncalarının önlenmesi için, bekletici mesele, davaların
birleştirilmesi, fer'i müdahale, forum non conveniens, anti-suit injunction, katılma,
konsolidasyon, derdestlik, tahkim itirazı mekanizmaları ve koordinasyon çalışmalarına
başvurulması değerlendirilebilir. Bu yöntemlerden hangisinin benimseneceği,
yargılamaların taraf, konu ve sebep unsurlarının ayniyet göstermesi veya aralarında
bağlantı olmasına göre farklılık arz eder.
Esas sözleşmede, paysahipleri sözleşmesi hükümleriyle benzerlik arz eden TTK
kurumlarına yer verilmesi halinde meydana gelebilecek, paysahipleri sözleşmesinden
doğan uyuşmazlıkların korporatif düzlemle ilişkisinden kaynaklanan bağlantılı
yargılamalar için, Türk Hukukunda bekletici mesele, davaların birleştirilmesi ve fer'i
müdahale kurumları; ayrıca Common law tarafından sunulan mekanizmalar olan forum
non conveniens doktrini ve anti-suit injunction kararlarına başvurulması
değerlendirilebilir.
Esas sözleşmenin korporatif olmayan hükümlerinin ve paysahipleri sözleşmesin
hükümlerinin ihlalinden doğan tarafları, konuları ve sebepleri aynı olan davaların farklı
yargı mercilerine taşınması suretiyle meydana gelen paralel yargılamalar söz konusu
olduğunda, milletlerarası derdestlik, anti-suit injunction ve tahkim itirazı kurumlarına
başvurulması gündeme gelebilecektir.
Paralel yargılamaların sakıncalarının önlenmesi için başvurulabilecek
mekanizmalardan, Common law hukuk sistemi kurumları olan forum non conveniens
doktrini ve anti-suit injunction kararlarının Türk hukukunda uygulama alanı bulup
bulamayacağının öncelikle değerlendirilmesi gerekmektedir. Forum non conveniens
doktrini, uyuşmazlık önüne gelen mahkemenin, uyuşmazlıkla daha bağlantılı bir
mahkemenin mevcut olması halinde, yargılama yapmaktan imtina etmesine dayanak
oluşturur. Forum non conveniens doktrini, davalı üzerinde baskı kurulması amacıyla
yabancı bir forumda dava açılması halinde, anılan forum hakiminin uyuşmazlığa
bakmaktan imtina etmesi suretiyle, paralel yargılamaların önlenmesine hizmet eder.
Türk hukuk sisteminin birtakım özellikleri ise, forum non conveniens doktrini ile
bağdaşmayacaktır. Öncelikle, Türk hukuk sisteminde taraflarca yetkilendirilen ya da
yetki itirazında bulunulmamış mahkemeler, önlerine gelen uyuşmazlık için yetkili olacaklardır. Diğer yandan, usul hukuku kuralları mahkemelerin yetkisini belirlerken,
zaten uyuşmazlıkla olan bağlantılarını nazara alarak düzenleme getirmektedir. AY md.
36/2 hükmü uyarınca da hiçbir mahkeme görev ve yetkisi dahilindeki davayı görmekten
kaçınamaz. Anılan sebeplerle, forum non conveniens doktrini, Türk hukuk sisteminde
uygulama alanı bulamayacak, Türk mahkemeleri uyuşmazlıkla daha bağlantılı bir
mahkemenin bulunduğu gerekçesine dayanarak önlerine gelen davayı görmekten imtina
edemeyeceklerdir.
Anti-suit injunction kararları ile, karşı tarafa zarar vermek ve üzerinde baskı
kurmak amacıyla açılan davalara devam edilmesi yasaklanabilmektedir. Bu kararlara
ayrıca, geçerli bir tahkim veya yetki sözleşmesini ihlal etmek suretiyle uyuşmazlığın
milli mahkemeler önüne taşınması veya yine geçerli bir tahkim sözleşmesine aykırı
olarak uyuşmazlığın başka bir hakem heyeti önüne taşınması halinde de
başvurulabilmektedir. Tarafların başka bir ülke mahkemesindeki yargılamaya devam
etmemesi için anti-suit injunction kararları verilmesi söz konusu olurken, başka bir
hakem heyeti önündeki yargılamaya devam etmeleri de anti-arbitration injunction
kararlarıyla önlenmeye çalışılmaktadır. Taraflar, tahkim yargılamasının korunması için
anti-suit injunction kararı verilmesini milli mahkemelerden talep edebilecekleri gibi,
hakem heyetinden de talep edebilirler. Tarafların mahkemedeki yargılamaya devam
etmesinin yasaklanması için Türk mahkemelerince anti-suit injunction kararları
verilmesi, Türk hukuk sistemine yabancıdır. Türk mahkemelerince bu yönde kararlar
verilmesi, HMK ve MÖHUK ile kurulan düzenle ve anayasal güvence altında olan hak
arama özgürlüğü ile bağdaşmamaktadır. Buna karşın, hakemler tarafından verilen antisuit injunction kararları için, farklı bir değerlendirmede bulunulması mümkündür.
Çünkü, aralarındaki uyuşmazlığı ihtiyari bir yargılama türü olan tahkim yargılamasına
tabi kılan taraflar, milli mahkemelerin yargılama yetkisinden kendi iradeleriyle
vazgeçmektedirler. Aynı zamanda, Türk hukukunda milletlerarası tahkim yargılaması
kapsamında hakemlerin zorlayıcı nitelikte olacak şekilde ihtiyati tedbirlere hükmetme
yetkileri yoktur. Bu sebeple, hakemler tarafından anti-suit injunction kararı verilmesi
suretiyle hak arama hürriyetinin kısıtlandığından söz edilemeyecektir.
Paralel yargılamalarının sakıncalarının önlenmesi için, uyuşmazlıklar arasında
taraf, konu ve sebep birliği bulunması ya da paysahipleri sözleşmesinin korporatif
düzlemle ilişkisinden kaynaklanan bir bağlantının söz konusu olması şeklindeki ayrımın
dışında, başvurulan uyuşmazlık çözüm yöntemine göre de bir ayrıma gidilmesi
gerekmektedir. Tahkim yargılaması, taraf iradelerine tabi bir uyuşmazlık çözüm
metodudur. Anılan sebeple, hakemlerin üçüncü kişileri bağlayacak nitelikte karar
vermeleri mümkün değildir. Yine kural olarak, taraf iradelerinin hilafına olmak üzere
üçüncü kişilerin tahkim yargılamasına dahil edilmesi de söz konusu olmaz. Bu husus,
Türk mahkemelerince yapılan yargılamalarda başvurulan fer'i müdahale ve davaların
birleştirilmesi mekanizmalarının, tahkimde de aynen uygulanmalarına engel teşkil eder.
Tahkim yargılaması esnasında, anılan kurumlarla benzerlik arz eden katılma ve
konsolidasyon mekanizmalarına başvurulabilecektir. Esasen milli mahkemeler için
öngörülmüş olan derdestlik ve bekletici mesele kurumlarının tahkimle ne surette
bağdaştığı hususunda ise farklı görüşler mevcuttur. Çalışmada, anılan tüm bu
mekanizmaların ne surette etkin bir çözüm sağlayacağı tartışılmıştır.

Abstract:
The term "parallel proceeding" is used to describe the situation where parties bring
the same, substantially the same or closely related conflicts before multiple judicial
authorities. Parallel proceedings may be pending before two arbitral tribunals, two state
courts or one arbitral tribunal on the one hand and one state court on the other hand. The
parallel proceedings may be concerning the same or substantially the same disputes or
closely related conflicts. Within the context of parallel proceedings, the same or
substantially the same disputes should be described as proceedings involving the same
cause of action, the same subject matter and the same parties. Within this framework, the
aforementioned issues or parties of the disputes may be not exactly but substantially the
same. This is not the case for the related proceedings. However, related proceedings are
so closely connected that they may result in conflicting decisions with each other and
this constitutes the risk of non-enforcement. Parallel proceedings concerning the same or
substantially the same disputes also incur the risk of non-enforcement. On a different
note, both types of parallel proceedings may cause waste of money, time and efforts for
the parties.
Investment disputes offer examples of parallel proceedings. Within this context,
parties have rights and obligations established by the contracts between investors and
state entities, in addition to the treaty-based rights arisen from BITs. Investors can allege
breach of different BITs concerning the same investment, by means of nationality of
direct and indirect shareholders. In other case, investors may either start proceedings in
accordance with the investment contract or the BIT. The dispute related to the
investment contract will be decided in accordance with the contractual rights and
obligations of the parties, while the disputes related to BITs shall be decided in
accordance with the public international law.
The parallel proceedings resulting from investment disputes are not the subject of this
study. In this study, parallel proceedings with respect to the joint stock company law are
studied.
In the first part of the study, the disputes which may have an impact on a company
are classified as corporate law disputes and disputes related to shareholders' agreements.
Then, differences between these two types of disputes are studied. The focus of the
study concerning the corporate law disputes is the articles of association and the
characteristics of its provisions. In the sequel, shareholders' agreements and the disputes
related to these agreements are presented. In the end of the first part, enforcement of the
corporate law provisions and shareholders' agreements are compared; respective
drafting of the articles of association and the shareholders' agreement, accession of the
company to the shareholders' agreement as a party, are analyzed. Finally,
inconveniences that may be caused by the interaction between the shareholders'
agreement and the articles of association are mentioned. In the second part of the study, parallel proceedings are defined, parallel proceedings concerning the interaction
between the shareholders' agreements and corporate law are classified and the
mechanisms to be applied for the prevention of the inconveniences of the parallel
proceedings are presented.
Both the corporate law disputes and contractual disputes can make an impact on
joint stock companies. Corporate law disputes arise from the provisions of the Turkish
Commercial Code or the articles of association of the company. These instruments
govern the corporate law structure including the key features of a joint stock company as
well as the relationship between the company and its shareholders. Contractual disputes
are within the frame of the law of obligations and they arise from the shareholders'
agreements, which regulates the relationships between the shareholders themselves.
While the corporate law disputes have a direct impact on joint stock companies,
shareholders' disputes also may affect the functioning of the company and hereby
several lawsuits may be filed against the company. Within this context, parallel
proceedings may occur resulting from the respective drafting of the articles of
association and the shareholders' agreement.
Respective drafting of the shareholders' agreement and the articles of association
comes up in two different ways. The first of these is to include the mechanisms provided
by the Turkish Commercial Code, which have similarities with the provisions of the
shareholders' agreement, in the articles of association. In this case, the same act may
violate a corporative provision of the articles of association or a provision of the Turkish
Commercial Code on the one hand and a provision of the shareholders' agreement on
the other, which could give rise to related proceedings.
The freedom of drafting the articles of association of joint stock companies is
limited by the principle of mandatory norms embodied under Article 340 of the Turkish
Commercial Code. Whether the contractual provisions can be validly inserted into the
articles of association without violating the principle of mandatory norms is
controversial. In the present study, it is accepted that the contractual provisions which
follow the key features of joint stock companies could be inserted in the articles of
association. From this point of view, certain provisions of the shareholders' agreements
may be inserted in the articles of association without any link with the mechanisms
provided by the Turkish Commercial Code, such as the undertakings under the law of
obligations. In this case, a "parallel" shareholders' agreement shall appear in the articles
of association. Thereby the same act may violate both the shareholders' agreement
executed between the shareholders and the contractual obligations regulated under the
articles of association. In this scenario, the parallel proceedings are between the same
parties and involve the same cause of action and the same subject matter. The fact which
causes the breach of the shareholders' agreement on the one hand and the breach of the
articles of association on the other, constitutes the same cause of action for both parallel
proceedings.
There may be various reasons for the shareholders to file a corporate lawsuit
against the company. These may be due to a dispute regarding the shareholders'
agreement, or regarding shareholder status even if there is no contract, also, it may be of
economic or familial nature. These scenarios are not about parallel proceedings. In this case the exercise of the right to sue in accordance with good faith and the prohibition of
abuse of rights might be evaluated.
For the prevention of the inconveniences of parallel proceedings; stay of
proceedings, consolidation of proceedings, intervention to case, forum non conveniens,
anti-suit injunction, joinder, consolidation of arbitral proceedings, lis pendens doctrine,
arbitration objection and coordination conferences should be taken into account.
Whether the proceedings are the same or related is decisive for the determination of the
mechanism to be applied.
With respect to the related proceedings resulting from the disputes related to the
shareholders' agreement and the disputes related to the corporative provisions of the
articles of association which have similarities with the provisions of the shareholders'
agreement, Turkish law offers the stay of proceedings, consolidation of actions,
intervention to case mechanisms, in addition to Common law mechanisms of forum non
conveniens and anti-suit injunction.
With respect to the parallel proceedings between the same parties and involving
the same cause of action and the same subject matter, which occur when the provisions
of shareholders' agreements are inserted in the articles of association without any link
with the mechanisms provided by the Turkish Commercial Code, such as the
undertakings under the law of obligations, lis pendens doctrine, anti-suit injunction and
arbitration objection may be of use.
Among the mechanisms that can be used to prevent the disadvantages of parallel
proceedings, it is necessary to evaluate whether the Common law legal system
institutions, forum non-conveniens doctrine and anti-suit injunction decisions could be
applied under Turkish law. Pursuant to the forum non conveniens doctrine, the courts
have discretion to decline exercising jurisdiction if an adequate alternate forum is
available. The forum non conveniens doctrine prevents parallel proceedings if the
parallel lawsuit is filed to resort pressure on the defendant. However, in the Turkish
legal system, courts chosen by a jurisdiction agreement or whose jurisdiction is not
contested will be competent to hear the dispute. Besides, with respect to the jurisdiction
rules, the competent court has already the required connection with the dispute. Pursuant
to the Turkish Constitution Art. 36/2, no court can refrain from hearing the case which is
within its jurisdiction. For these reasons, the forum non conveniens doctrine does not
comply with the Turkish legal system.
Anti-suit injunctions are addressed to enjoin parties from pursuing an action in a
foreign country court. Parties may apply for an anti-suit injunction where there is a
breach of an arbitration clause or jurisdiction agreement, or vexatious and oppressive
conduct of the defendant party. While the anti-suit injunctions enjoin the parties from
commencing or continuing court proceedings, anti-arbitration injunctions enjoin the
parties from arbitral proceedings. Parties may apply for anti-suit injunctions before the
national courts as well as the arbitral tribunal.
Anti-suit injunctions do not comply with the Turkish legal system either. Turkish
Code of Civil Procedure and Turkish International Private and Civil Procedure Code does not enable Turkish courts to grant such decisions. Such decisions do not comply
neither with the constitutional right to legal remedies. However, arbitral tribunals can
grant anti-suit injunctions. This is because, by the arbitration agreement, the parties
voluntarily waive the jurisdiction of the courts. On the other side, pursuant to Turkish
law, within the frame of the international arbitration, arbitral tribunals cannot grant
interim measures that are binding for execution offices or other official authorities.
Thus, anti-suit injunctions granted by arbitral tribunals do not infringe the right to legal
remedies.
For the prevention of the inconveniences of parallel proceedings, another
distinction shall be made with respect to the method of dispute resolution. The principle
of party autonomy in arbitration prevents arbitrators from issuing awards which are
binding on third parties. Along the same line, arbitrators cannot allow a third party to
join the proceedings unless agreed by both parties. Therefore, the mechanisms of
intervention to case and consolidation of actions cannot be applied in arbitral
proceedings; instead, joinder and consolidation of arbitral proceedings shall be of use for
the arbitral proceedings. Application of lis pendens doctrine and stay of proceedings in
arbitral proceedings is controversial. In this study, the effectiveness of all these
mechanisms to prevent the disadvantages of parallel proceedings is discussed.