Tip 2 diyabetes mellituslu hastalarda CRP/lenfosit oranı ile kan şekeri regülasyonu ve diğer metabolik parametler arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi
Associations between CRP/lymphocyte ratio, blood sugar regulation and other metabolic parameters in patients wi̇th type 2 diabetes mellitus
Yazar: TUĞRUL SAĞDIÇ
Danışman: DOÇ. DR. GÜLALİ AKTAŞ
Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / İç Hastalıkları Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases
Dizin: Biyobelirteçler = Biomarkers ; C reaktif protein = C reactive protein ; Diabetes mellitus-tip 2 = Diabetes mellitus-type 2

Özet:
Giriş: Tip 2 diyabetes mellitus (T2DM) öngörülerin çok ötesinde büyüyen bir küresel salgın haline gelmiştir. T2DM ile düşük dereceli inflamasyon arasındaki etyopatogenez ilişkisi yeni ve önemli bir konu olup, bu ilişkiyi belirlemek için birçok biyomarker araştırılmaktadır.  CRP/Lenfosit oranı (CLR) kolay ulaşılabilir ve ucuz bir inflamatuvar belirteçtir. Kronik, düşük dereceli inflamasyonla karakterize hastalıklarda CLR'nin efektif bir marker olduğu gösterilmiştir. Bu nedenle çalışmamızda CLR ile T2DM ve T2DM'deki kan şekeri regülasyonu ilişkisini incelemeyi amaçladık.  
Materyal-Metod: Çalışmamıza Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi İç Hastalıkları polikliniğine Mart 2022-Ağustos 2022 tarihleri arasında başvuran T2DM tanılı hastalar alındı. Hastaların sosyodemografik özellikleri, laboratuvar parametreleri ve antropometrik ölçümleri kaydedildi. T2DM'li hastalar glikolize hemoglobin (HbA1c) düzeylerine göre iyi kontrollü (HbA1c<7%) ve kötü kontrollü (HbA1c≥7%) DM olarak 2 gruba ayrıldı. Kontrol grubuna ise herhangi bir kronik hastalığı olmayan 18 yaş üstü kişiler dahil edildi. CLR, CRP değerinin lenfosit sayısına bölünmesiyle hesaplandı. İyi ve kötü kontrollü T2DM'li vaka grubu ile kontrol grubunun genel karakteristikleri, laboratuvar parametreleri ve CLR değerleri karşılaştırıldı.
Bulgular: Çalışmamıza 385 hasta dahil edildi. Çalışma grupları, bir hastalığı bulunmayan 113 sağlıklı kontrol ve 272 T2DM tanılı hasta olarak belirlendi. T2DM hastalarının CLR değeri (3,51 (0,03-21,78)) kontrol grubundakinden (0,65 (0,02-2,92)) anlamlı olarak yüksekti (p<0,001). Hastalarda CLR ile HbA1c, glukoz, kreatinin, spot idrar protein/kreatinin ve spot idrar mikroalbumin/kreatinin oranı arasında anlamlı pozitif korelasyon saptandı. 2,1998 ve üzerindeki CLR değerinin T2DM'yi predikte etmedeki duyarlılığı %63,2, özgüllüğü %97,3 olarak bulundu (AUC: 0,823; p<0,001; %95 GA: 0,784-0,863). Kötü diyabetik kontrole sahip hastaların (n=171) CLR değeri 4,76 (0,06-21,78) iken iyi diyabetik kontrollü hastaların (n=101) CLR değeri 2,53 (0,03-12,07) idi (p<0,001). 6,123 değeri ve üzerindeki CLR'nin kötü diyabetik kontrolü göstermedeki duyarlılığı %41,2, özgüllüğü ise %86,1 olarak tespit edildi (AUC: 0,648; p<0,001; %95 GA: 0,583-0,714). CLR artışı kötü diyabetik kontrol için bağımsız bir risk faktörüdür (p<0,001; OR: 1,139; %95 GA: 1,039-1,250).
Sonuçlar: CLR'nin T2DM'i öngörmede yüksek duyarlılık ve yüksek özgüllüğe sahip olması, kötü kontrollü T2DM ve iyi kontrollü T2DM ayrımını göstermede yüksek özgüllüğe ve orta düzey duyarlılığa sahip olması ve serum kreatinin, spot idrar protein/kreatinin, spot idrar mikroalbumin/kreatinin gibi değerlerle arasında anlamlı korelasyon bulunması CLR'nin T2DM için tanısal ve prognostik bir biyomarker olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir.

Abstract:
İntroduction: Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) has become a growing global epidemic far beyond predictions. The etiopathogenesis relationship between T2DM and low-grade inflammation is a new and important issue, and many biomarkers are being investigated to determine this relationship. CRP/Lymphocyte ratio (CLR) is an easily accessible and inexpensive inflammatory marker. CLR has been shown to be an effective predictor in diseases characterized by chronic, low-grade inflammation. Therefore, in our study, we aimed to examine the relationship between CLR and T2DM and blood sugar regulation in T2DM.
Material-Method: Patients with T2DM who presented to Internal Medicine outpatient clinics of Bolu Abant İzzet Baysal University hospital between March 2022 and August 2022 were included to the study. Sociodemographic characteristics, laboratory parameters and anthropometric measurements of the patients were recorded. Patients with T2DM were divided into 2 groups according to their glycosylated hemoglobin (HbA1c) levels as well-controlled (HbA1c<7%) and poorly controlled (HbA1c≥7%) DM. In the control group, people over the age of 18 without any chronic disease were included. CLR was calculated by dividing the CRP value by the number of lymphocytes. The general characteristics, laboratory parameters and CLR values of the well and poorly controlled case group with T2DM and the control group were compared.
Results: 385 patients were included in our study. Study groups were determined as 113 healthy controls without any disease and 272 T2DM patients. The CLR value of type 2 diabetes patients (3.51 (0.03-21.78)) was significantly higher than that of the control group (0.65 (0.02-2.92)) (p<0.001). A significant positive correlation was found between CLR and HbA1c, glucose, creatinine, spot urine protein/creatinine and spot urine microalbumin/creatinine ratio in patients. CLR value of 2.1998 and above was found to have a sensitivity of 63.2% and a specificity of 97.3% in predicting T2DM (AUC: 0.823; p<0.001; 95% CI: 0.784-0.863). The CLR value of patients with poor diabetic control (n=171) was 4.76 (0.06-21.78), while the CLR value of patients with good diabetic control (n=101) was 2.53 (0.03-12.07) (p<0.001). The sensitivity and specificity of the CLR value of 6.123 and above in demonstrating poor diabetic control was 41.2% and the specificity was 86.1% (AUC: 0.648; p<0.001; 95%CI: 0.583-0.714). Increased CLR is an independent risk factor for poor diabetic control (p<0.001; OR: 1.139; 95% CI: 1.039-1.250).
Conclusions: A number of facts including, high sensitivity and high specificity of CLR in predicting T2DM, high specificity and moderate sensitivity of CLR in distinguishing poorly controlled T2DM from well-controlled T2DM, its significant correlation with serum creatinine, spot urine protein/creatinine, spot urine microalbumin/creatinine suggest that CLR can be used as a diagnostic and prognostic biomarker for T2DM.