İnterfalangeal eklem kırıklı çıkıklarının "Pin and rubber" yöntemi ile tedavisinin klinik ve radyolojik sonuçları (Retrospektif çalışma)
Clinical and radiological results of the treatment of interfalangeal joint fracture dislocation with the "Pin and rubber" method (Retrospective study)
Yazar: GÖKHAN SAYER
Danışman: PROF. DR. CEMİL YILDIRIM TÜRK
Erciyes Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Eklemler = Joints ; Kırıklar-kemik = Fractures-bone ; Parmak eklemi = Finger joint ; Parmaklar = Fingers ; Tedavi = Treatment ; Yaralar ve yaralanmalar = Wounds and injuries

Özet:
Amaç: Bu çalışmanın amacı kliniğimizde pin and rubber yöntemi ile tedavi edilen interfalangeal eklem yaralanmalarının radyolojik ve klinik sonuçlarını değerlendirerek tedavi yönteminin etkinliğini belirlemektir.
Yöntem: Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı'na, 2015-2020 yılları arasında, interfalangeal eklem yaralanması ile  başvuran ve pin and rubber yöntemi ile tedavi edilen, 18 yaş ve üzeri  olan hastalar çalışmaya dahil edildi. Açık kırık ve çoklu parmak yaralanması olan hastalar çalışma dışı bırakılarak 32 interfalangeal yaralanma retrospektif olarak değerlendirildi. 8 hasta çalışmaya katılmayı reddettiği için toplam 24 hastanın 24 parmağı değerlendirmeye alındı. Hastaların yaş, cinsiyet, yaralanan parmak, dominant el olup olmadığı, yaralanma şekli, tedaviye kadar geçen süre, kırık tipi ve etkilenen  eklem verileri kaydedildi. Son kontrole gelen hastaların eklem grafileri çekildi ve kaynama değerlendirildi. Fonksiyonel sonuçlar için; parmak gonyometresi ile eklem hareket açıklıkları hesaplandı, Strickland-Glogovac parmak fonksiyonu ölçüm skalası, DASH Skoru ve VAS sonuçları değerlendirildi. Elde edilen veriler veriler IBM SPSS Statistics Standard Concurrent User V 26 (IBM Corp., Armonk, New York, ABD) istatistik paket programında değerlendirildi. Analiz sonucunda p değeri 0.05'ten küçük olan farklar istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi.
Bulgular: Çalışmaya katılan hastalarda ortanca yaş değeri 30 (18-69) yıl, erkek/kadın oranı 2.4 bulundu. Her iki elin eşit oranda etkilendiği ve en çok yaralanan parmağın dördüncü parmak (%54.2) olduğu görüldü. Yaralanmanın en sık düşme (%52.4) sonrası gerçekleştiği ve en sık kırık tipinin midfalanks volar dudak kırığı (79.2) olduğu görüldü. Cerrahi tedaviye kadar geçen süre ortanca değeri 3 (1.2-5.7) gün olarak bulundu. Çalışmaya katılan hastaların ortalama takip süresi 25 (16.25-31.75) ay olup; hastaların ortanca DASH skoru 4.16 (0.00-7.50), ortanca VAS sonucu 4 (0,00-8,00), ortanca  PİF eklem hareket açıklığı (PİF EHA) 90 (80.00-98.75) derece, ortanca DİF eklem hareket açıklığı (DİF EHA) 55 (36.25-80.00) derece olarak bulundu. Strickland-Glogovac Skalasına göre 11 hastada (%45,8) mükemmel, 4 hastada (%16,7) iyi, 6 hastada (%25) orta,3 hastada ise (%12,15) kötü sonuç elde edildi. Çalışmaya katılan hastalarda DİF EHA ve PİF EHA ile DASH skoru ve VAS sonucu  arasında güçlü negatif yönde korelasyon tespit edildi (p<0,01). Çalışmaya katılan hastaların hepsinde kaynamanın gerçekleştiği görüldü. 
Sonuç: Bu çalışmada interfalangeal eklem kırık veya kırıklı çıkıklarının pin and rubber yöntemi ile tedavisinin; hastalarda kayda değer bir eklem hareket açıklığı kaybına neden olmayan, kolay uygulanabilen, etkin bir tedavi yöntemi olduğu kanaatine varıldı.  
Anahtar Sözcükler: Pin and rubber ,interfalangeal eklem, proksimal interfalangeal eklem kırıklı çıkığı

Abstract:
Objective: The aim of this study is to determine the effectiveness of the treatment method by evaluating the radiological and clinical results of interphalangeal joint injuries treated with the pin and rubber method in our clinic.
Method: Patients aged 18 and over who were admitted to the Department of Orthopedics and Traumatology at Erciyes University Faculty of Medicine, between 2015-2020, with interphalangeal joint injuries and treated with the pin and rubber method were included in the study. Patients with open fractures and multiple finger injuries were excluded from the study, and 32 interphalangeal injuries were evaluated retrospectively. Since 8 patients refused to participate in the study, a total of 24 fingers of 24 patients were evaluated. Age, gender, injured finger, dominant hand, type of injury, time until treatment, type of fracture and affected joint data of the patients were recorded.Joint radiographs of the patients who came for the last visit were taken and union was evaluated. For functional results; Range of motion was calculated with finger goniometer, Strickland-Glogovac finger function measurement scale, DASH Score and VAS results were evaluated. The data obtained were evaluated in the IBM SPSS Statistics Standard Concurrent User V 26 (IBM Corp., Armonk, New York, USA) statistics package program. As a result of the analysis, differences with a p value less than 0.05 were considered statistically significant.
Results: The median age of the patients included in the study was 30 (18-69), and the male / female ratio was 2.4. It was observed that both hands were affected equally and the most injured finger was the fourth finger (54.2%). It was observed that injury occurred most frequently after a fall (52.4%) and the most common type of fracture was midphalangeal volar lip fracture (79.2%). The median value of the time until surgical treatment was found to be 3 (1.2-5.7). The average follow-up period of the patients participating in the study was 25 months (16.25-31.75); median DASH score of patients 4.16 (0.00-7.50), median VAS result 4 (0.00-8.00), median active PIP joint range of motion (PIP ROM) 90 (80.00-98.75), median active DIP range of motion (DIP ROM) found 55 (36.25-80.00). According to the Stickland-Glogovac Scale, 11 patients (45.8%) had excellent, 4 patients (16.7%) good, 6 patients (25) moderate, and 3 patients (12.15) poor results. A strong negative correlation was found between DIP ROM and PIF ROM, and DASH score and VAS result in patients included in the study (P<0.01). Union was observed in all patients participating in the study. Pin-trackt infection was seen in 3 patients and they were treated with oral antibiotics. Unlike the literature, phalanx condyle fractures were seen in two patients.
Conclusion: Interphalangeal joint injuries are difficult to manage and in the treatment of such injuries with pin and rubber traction method; High functional results can be achieved by causing minimal damage to soft tissues and ensuring proper preservation of joint bone and ligament anatomy.
Keywords: Pin and rubber, interphalangeal joint, proximal interphalangeal joint fracture dislocation