Tip 2 diyabet mikroalbüminürisi olan hastalarda D vitamini ve ürik asit ilişkisi
The relationship of vitamin D and uric acid in patients with type 2 diabetes microalbuminuria
Yazar: GÖZDE BUHUR SARİ
Danışman: PROF. DR. HARUN AKAR
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İzmir Bozyaka Eğt. ve Arş. Hast. / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases ; İç Hastalıkları = Internal diseases
Dizin: Albüminüri = Albuminuria ; Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Diabetes mellitus-tip 2 = Diabetes mellitus-type 2 ; Mikroalbüminüri = Microalbuminuria ; Vitamin D = Vitamin D ; Ürik asit = Uric acid

Özet:
Giriş: Diyabetes Mellitus sürekli tıbbi bakım gerektiren, kronik, tüm organizmayı etkileyen bir metabolizma bozukluğudur. Hastalığın akut ve komplikasyon risklerini azaltmak için hem sağlık çalışanlarının hem de hastların sık eğitim almaları gerekmektedir. Diyabetik nefropatinin erken bulgusu albüminürinin olmasıdır. D vitamini insülin duyarlı dokularda insülin direncini azaltmakta, rölatif olarak insülin direncindeki azalma sebebiyle kan şekerindeki regülasyona yardımcı olur. Diyabetli bireylerde serum ürik asit düzeyinin artmış olduğunu bildiren çok çalışma mevcuttur.
Amaç: Çalışmamızda diyabetik nefropatinin evrelerinden olan mikroalbuminürisi olan hastaların vitamin d ve ürik asit düzeyleri arasındaki ilişkiyi saptamayı amaçladık.
Gereç Yöntem: Çalışmamız, Ocak 2018 - Ocak 2020 tarihleri arasında T.C.S.B Sağlık Bilimleri Üniversitesi İzmir Tepecik Eğitim Ve Araştırma Hastanesi Endokrinoloji Polikliniği ve Genel Dahiliye polikliniğine başvurmuş olan 100 tip 2 Diyabet mikroalbüminürili hasta olarak planlandı. Hasta grubu olarak çalışma kriterlerini sağlayan mikroalbüminürisi pozitif 52 tip 2 diyabet mellituslu hasta; kontrol grupları olarak, mikroalbüminürisi negatif 30 tip 2 diyabetes mellituslu olgu (mikroalbüminüri kontrol) ve 30 sağlıklı birey (sağlıklı kontrol) çalışmaya dahil edildi.
Bulgular: Çalışmamızda olgu ve kontrol gruplarında açlık, tokluk glukoz düzeyi, HbA1c ile mikroalbüminüri anlamlı ilişkide saptanmıştır. Ek olarak mikroalbüminürinin etyopatolojisinde rol alan dislipidemi ile mikroalbüminüri korelasyon göstermemesine rağmen olgu grubunda istatistiksel olarak anlamlı ve yüksek saptanmıştır. Nöropati olan grupta mikroalbüminüri istatistiksel olarak anlamlı ve yüksek saptanmıştır. Ürik asit ve mikroalbüminüri arasında anlamlı korelasyon olmamasına rağmen olgu ve kontrol grupları arasında anlamlı ilişki saptanmıştır. Olgu grubunda ürik asit daha yüksek bulunmuştur. Vitamin D ile mikroalbüminüri arasında anlamlı korelasyon ve ilişki saptanamamıştır. Ancak mikroalbüminürili grupların Vitamin D oranları daha düşük saptanmıştır.
Tartışma: Çalışmamızda mikroalbüminüriyi düzeltemedeki önemli rollerden birinin glukoz regülasyonu olduğunu düşününce olgu grubunda öncelikle yaşam tarzı değişikliklerine ve diyete uyumsuzluk olabileceğini düşündük. Aynı zamanda dislipideminin de olması, yaşam tarzı değişikliği ve diyete uyumsuzluğu destekler niteklikte idi. Mikroalbüminürili kişilerin VKİ'sinin belirgin yüksek olmasının olası nedenleri olarak oncelikle yasam tarzı değişikliklerine ve diyete uyumsuzluk olduğunu düşünmekteyiz. Mikroalbuminuri penceresinden değerlendirdiğimizde, kontrollü diyabetten kontrolsüz diyabete doğru ilerledikçe ürik asit seviyesinin artması diyabetin kontrolsüzken ürik asitin arttığını saptamamıza sebep olmuştur. Çalışmamızda literatürle uyumlu şekilde diyabetik mikroalbüminürik olgularda serum ürik asit düzeyleri yüksek saptanmıştır. Çalışmamızda mikroalbüminürinin tek başına D vitamini ile değerlendirilemeyeceği için istatistiksel olarak anlamlı çıkmadığını düşünmekteyiz. Multifaktöryel olan nefropati ve albuminürinin diğer faktörleri aynı şekilde olan hasta grupları üzerinde tekrar çalışılması gerektiğini düşünmekteyiz.
Sonuç: Glukoz regülasyonu iyi olmayan, diyet ve yaşam tarzı değişikliklerine uyumsuz, olasılıkla insülin direnci olan, ürik asit düzeyi artmış, dislipidemiye yatkınlığı olan vücud kitle indeksi belirgin artmış kişilerde mikroalbüminürinin daha fazla olabileceği kanaatindeyiz. Vitamin D için ise multifaktöryel nefropati üzerindeki etkisinin daha geniş gruplarda araştırılması gerektiğini düşünmekteyiz. Diyabetik mikroalbüminürik olguların yönetiminde titiz kan şekeri, kan basıncı, vücud kitle indeksi ve hiperlipidemi kontrolü yanı sıra, optimal ürik asit ve vitamin D düzeylerinin sağlanabilmesinin göz önünde bulundurulması gerekmektedir. 

Anahtar Kelimeler:	Tip 2 Diabetes Mellitus, mikroalbüminüri, Vitamin D, albüminüri

Abstract:
Introduction: Diabetes Mellitus is a chronic metabolic disorder that affects the whole organism and requires continuous medical care. In order to reduce the acute risks and complication of the disease, healthcare professionals and patients both need to receive frequent training. An early sign of diabetic nephropathy is albuminuria. Vitamin D reduces insulin resistance in insulin-sensitive tissues and it helps the regulation of blood sugar due to the relative decrease in insulin resistance. There are many studies reporting that the serum uric acid level is increased in individuals with diabetes.
Aim: In our study, we aimed to determine the relationship between vitamin D and uric acid levels in patients with microalbuminuria, which is one of the stages of diabetic nephropathy.
Materials and Methods: Our study was planned including 100 patients with type 2 diabetes and have microalbuminuria who applied to T.C. Ministry Health University of Health Sciences Tepecik Training and Research Hospital, Endocrinology Outpatient Clinic and General Internal Medicine Outpatient Clinic between January 2018 and January 2020. Fifty two patiens with microalbuminuria positive and type 2 diabetes mellitus met the study criteria were patient group, as control group 30 microalbuminuria negative cases with type 2 diabetes mellitus (microalbuminuria control) and 30 healthy individuals (healthy control) were included in the study.
Results: In our study; fasting, postprandial glucose levels, HbA1c and microalbuminuria were found to be significantly correlated in the case and control groups. Additionally although dyslipidemia, which has a role in the etiopathology of microalbuminuria, did not have a correlation with microalbuminuria, it was found to be statistically significant and high in the case group. Microalbuminuria was found to be statistically significant and high in the patients have neuropathy. Although there was no significant correlation between uric acid and microalbuminuria, a significant correlation was found between the case and control groups. Uric acid was found higher in the case group. There was no significant correlation or relationship between vitamin D and microalbuminuria. However, levels of vitamin D were lower at the groups with microalbuminuria. 
Discussion: Considering that one of the important roles in correcting microalbuminuria in our study was glucose regulation, we thought that there might be non-compliance with lifestyle changes and diet in the case group. The presence of dyslipidemia at the same time supported lifestyle changes and diet incompatibility. We think that the possible reasons for the significantly higher BMI of people with microalbuminuria are primarily lifestyle changes and non-compliance with diet. When we evaluated it from the microalbuminuria window, the increase in uric acid level as we progressed from controlled diabetes to uncontrolled diabetes caused us to detect that uric acid increased when diabetes was uncontrolled. Uric acid levels were found high in our study in accordance with the literature. We thought that it was not statistically significant because of microalbuminuria could not be evaluated with vitamin D alone. We think that multifactorial nephropathy and albuminuria should be studied again on patient groups who shares the same other factors.
Conclusion: We think that microalbuminuria may be more common in people with poor glucose regulation, incompatible with diet and lifestyle changes, possibly insulin resistance, increased uric acid level, and a markedly increased body mass index, who are prone to dyslipidemia. We think that the effect of vitamin D on multifactorial nephropathy should be investigated in larger groups. In the management of diabetic microalbuminuric cases, meticulous blood sugar, blood pressure, body mass index and hyperlipidemia control and optimal uric acid and vitamin D levels should be considered.

Keywords: Type 2 Diabetes Mellitus, microalbuminuria, Vitamin D, albuminuria