Yaşamının ilk 1 yılında pulmoner stenoz nedeniyle balon valvuloplasti yapılan hastaların uzun dönem izlemi
The long-term follow-up of patients who underwent balloon valvuloplasty due to pulmonary stenosis in the first year of their lives
Yazar: HATİCE ZELİHA KILIÇ
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ SERRA KARACA
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
AMAÇ: Bu çalışmayla, pulmoner stenoz nedeniyle balon valvuloplasti işlemi yapılan 1 yaş altı çocuklarda işlem sonrası prognozun seyri, gelişen komplikasyonlar ve tekrarlı işlemlerin analiz edilmesi amaçlanmıştır. 
YÖNTEM: Bu çalışmada İstanbul Tıp Fakültesi (İTF) Çocuk Kardiyoloji Kliniği'nde izlenen, valvüler pulmoner stenoz (PS) nedeniyle yaşamının ilk 1 yılında pulmoner balon valvuloplasti (BVP) yapılmış 70 çocuk hasta incelendi. Hasta verilerine Çocuk Kardiyoloji Bilim Dalı Polikliniği arşivindeki hasta dosyalarından ve dijital hastane veri tabanından erişildi. Eksik veriler hastalar kontrollere çağrılarak tamamlandı. Hastaların demografik bilgileri, klinik, ekokardiyografik ve kardiyak kateterizasyon bulguları retrospektif olarak değerlendirildi. Hastaların yaşı, cinsiyeti, tartısı, semptomları, PS'nin ciddiyeti ve yeri, PS'ye eşlik eden konjenital kalp hastalıkları, ekokardiyografi ve kardiyak kateterizasyon ile basınç ölçümleri, pulmoner anulus ve kullanılan balon çapları, işleme bağlı gelişen komplikasyonlar, işlem sonrası takiplerde sağ ventrikül-ana pulmoner arter sistolik gradiyentleri, tekrarlı yapılan işlem ve cerrahi müdahaleler hasta takip formuna kaydedildi. 
BULGULAR: Çalışmamızda orta ve ağır PS nedeniyle BVP yapılan 70 hasta incelendi. Hastaların %59'u erkek (n=41), %41'i (n=29) kız olup, yaş ortalamaları 91,6  80,2 gündü. Tümünde valvüler PS mevcuttu ve en sık eşlik eden konjenital kalp hastalığı patent foramen ovale idi. BVP ile sağ ventrikül-ana pulmoner arter sistolik gradiyentinde ≥ %50 düşüş sağlanan hastaların işlemi başarılı kabul edildi ve başarı oranı %80'di. Kardiyak kateterizasyon ile ölçülen sistolik gradiyent ortalaması 75.0  20.5 mmHg olup, BVP ile 28.4  12.6 mmHg'ye geriledi (p<0.001). İşlem başarısı displastik kapaklı hastalarda anlamlı derecede düşüktü (p<0.001). BVP'nin bir komplikasyonu olarak pulmoner yetmezlik gelişen hastalarda balon/anulus çap oranının beklenenden yüksek oranda (≥1.4) olması anlamlı saptandı (p=0.049). Uzun dönem izlemde hastaların %84'üne işlem tekrarı gerekmedi. Restenoz gelişmesi ile displastik kapak yapısı arasında anlamlı bir ilişki saptandı (p=0.011).

SONUÇ: Cinsiyet, balon çapı, anulus çapı, balon/anulus çap oranı ve başlangıçtaki sağ ventrikül-ana pulmoner arter sistolik gradiyentinin BVP işlemi başarısında önemi bulunmamaktadır. Displastik kapak yapısına sahip olmak, hem işlem başarısı hem de rezidüel ve restenoz gelişmesi açısından risk faktörüdür. Kullanılan balon/anulus çap oranının ≥1.4 olması, pulmoner yetmezlik gelişme riskini arttırmaktadır.

Abstract:
OBJECTIVE: This study aims to analyze the post-procedural prognosis, complications, and recurrent procedures in infants under the age of 1 who underwent balloon valvuloplasty (BVP) due to pulmonary stenosis (PS).

METHOD: The study included 70 pediatric patients who had valvular pulmonary stenosis (PS) and underwent pulmonary balloon valvuloplasty (BVP) within the first year of life, followed at the Istanbul University Istanbul Faculty of Medicine, Pediatric Cardiology Clinic. Patient data were accessed from the archives of the Pediatric Cardiology Department and the digital hospital database. Missing data were completed by calling patients for follow-ups. Demographic information, clinical, echocardiographic, and cardiac catheterization findings of patients were retrospectively evaluated. Patient age, gender, weight, symptoms, severity and location of PS, associated congenital heart diseases, echocardiography and cardiac catheterization pressure measurements, pulmonary annulus and balloon diameters used, complications related to the procedure, right ventricle-main pulmonary artery systolic gradients in post-procedural follow-ups, and recurrent procedures and surgeries were recorded in the patient follow-up form.

RESULTS: The study examined 70 patients who underwent BVP due to moderate and severe PS. 59% were male (n=41), and 41% were female (n=29), with a mean age of 91.6 ± 80.2 days. All had valvular PS, and the most common associated congenital heart disease was patent foramen ovale. The procedure was considered successful in patients with ≥50% reduction in right ventricle-main pulmonary artery systolic gradient after BVP, with a success rate of 80%. The mean systolic gradient measured by cardiac catheterization was 75.0 ± 20.5 mmHg, reduced to 28.4 ± 12.6 mmHg after BVP (p<0.001). Procedure success was significantly lower in patients with a dysplastic valve (p<0.001). A significant association was found between the development of moderate pulmonary regurgitation as a complication of BVP and a balloon/annulus diameter ratio >1.4 (p=0.049). In long-term follow-up, 84% of patients did not require a repeat procedure. A significant relationship was found between the development of residual and restenosis and a dysplastic valve structure (p=0.011).

CONCLUSION: Gender, balloon diameter, annulus diameter, balloon/annulus diameter ratio, and the initial right ventricle-main pulmonary artery systolic gradient do not play a significant role in the success of BVP. Having a dysplastic valve structure is a risk factor for both the success of the procedure and the development of restenosis. A balloon/annulus diameter ratio ≥1.4 increases the risk of developing pulmonary insufficiency.