Genç yetişkinlerin algıladıkları ebeveyn ilişkileri tarzlarının ve bağlanma stillerinin romantik ilişkilerdeki öznel iyi oluş düzeylerini yordamadaki rolünün incelenmesi
Investigating the role of perceived parental relationship styles and attachment styles of young adults in predicting subjective well-being levels in romantic relationships
Yazar: ÇİĞDEM BİNGÖL
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ NAZİFE ÜZBE ATALAY
Başkent Üniversitesi / Eğitim Bilimleri Enstitüsü / Eğitim Bilimleri Ana Bilim Dalı / Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Eğitim ve Öğretim = Education and Training ; Psikoloji = Psychology

Özet:
Bu araştırmanın amacı; 18-35 yaş aralığındaki genç yetişkinlerin algıladıkları ebeveyn ilişki 
tarzlarının ve bağlanma stillerinin romantik ilişkilerde öznel iyi oluşu yordama düzeyinin
incelenmesidir. Araştırma, 125 erkek, 225 kadın olmak üzere toplamda 350 genç yetişkinle 
yürütülmüştür. Araştırmanın verileri Algılanan Ebeveyn İlişkisi Ölçeği, Yakın İlişkilerde 
Yaşantılar Envanteri (YİYE-1) ve Romantik İlişkilerde Öznel İyi Oluş Ölçeği kullanılarak 
elde edilmiştir. Ayrıca katılımcıların demografik bilgilerine ulaşmak amacıyla kişisel bilgi 
formu kullanılmıştır. Araştırmanın bağımlı değişkeni olan romantik ilişkilerde öznel iyi oluş
düzeyi demografik değişkenler kapsamında incelendiğinde; romantik ilişkilerde öznel iyi 
oluş düzeyinin cinsiyete göre farklılaşmadığı; 26-35 yaş aralığındaki katılımcıların ise daha 
yüksek düzeyde romantik ilişkilerde öznel iyi oluş düzeyine sahip oldukları sonucu elde 
edilmiştir. Bağımlı değişkenin alt boyutlarına bakıldığında, evli olan katılımcıların ilişki 
doyumlarının daha yüksek olduğu ve eğitim düzeyi lise olan katılımcıların aileye olmaya 
karar vermede daha fazla güçlük yaşadıkları saptanmıştır. İlişki süresi değişkeni 
kapsamında, ilişki süresi 0-12 ay olan katılımcıların daha güçlü bir partner iletişimine sahip 
oldukları; ayrıca baba eğitim düzeyinin bağımlı değişken ile anlamlı olarak farklılaşmadığı, 
anne eğitim düzeyinin ise katılımcıların partnerlerine zaman ayırma düzeylerine etki ettiği 
belirlenmiştir. Regresyon analizi sonuçlarına göre, katılımcıların annenin babaya karşı 
ilgisiz olduğuna dair sahip olunan algının ve bağlanma stillerinin romantik ilişkilerde öznel 
iyi oluş düzeylerini anlamlı olarak yordadığı görülmüştür. Bulgular alanyazın ışığında 
tartışılmış ve ileride yapılacak çalışmalar için önerilerde bulunulmuştur.

Abstract:
The purpose of this study is to investigate the levels of perceived parental relationship styles 
and attachment styles among young adults aged 18-35 and their prediction of subjective 
well-being in romantic relationships. The research was conducted with a total of 350 young 
adults, consisting of 125 males and 225 females. Data for the study were obtained using the 
Perceived Parental Relationship Scale, the Experiences in Close Relationships Inventory 
(ECRI-1), and the Subjective Well-Being in Romantic Relationships Scale. Additionally, a 
personal information form was used to collect demographic information from the 
participants. When examining the dependent variable of subjective well-being in romantic 
relationships in terms of demographic variables, it was found that the level of subjective 
well-being in romantic relationships did not differ significantly by gender, but participants 
between the ages of 26-35 had higher levels of subjective well-being in romantic 
relationships. Regarding the sub-dimensions of the dependent variable, it was found that 
married participants had higher relationship satisfaction, and participants with a high school 
education experienced more difficulties in deciding to form a family. Concerning the 
variable of relationship duration, participants with a relationship duration of 0-12 months 
had stronger partner communication. Additionally, the father's education level did not 
significantly differ in relation to the dependent variable, while the mother's education level 
was found to influence the participants' levels of allocating time to their partners. According 
to the results of the regression analysis, participants' perceptions of maternal indifference 
towards paternal care and attachment styles significantly predicted their levels of subjective 
well-being in romantic relationships. The findings were discussed in light of the literature, 
and recommendations for future studies were provided.