Total kalça protezi planlanan hastalarda spinopelvik hareketin erken dönem kalça insitabilitesine olan etkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of the effect of spinopelvic movement on early period hip instability in patients planned for total hip replacement
Yazar: OĞUZ ÇETİN
Danışman: PROF. DR. ALPASLAN ÖZTÜRK
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Bursa Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Hareket analizi = Motion analysis ; Kalça = Hip ; Kalça eklemi = Hip joint ; Kalça protezi = Hip prosthesis ; Kalça çıkıkları = Hip dislocation ; Pelvik kemikler = Pelvic bones ; Protez başarısızlıkları = Prosthesis failure ; Protezler ve implantlar = Prostheses and implants ; Çıkıklar = Dislocations

Özet:
Giriş ve Amaç: TKA sonrası çıkıkları malpozisyonlar, yumuşak doku dengesizlikleri, hasta uyumsuzluğu, polietilen içlik aşınması gibi sebeplerin yanında son yıllarda spinopelvik hareket bozukluğuna bağlı olarak gelişebilmektedir. Bu çalışmada, TKA öncesi spinopelvik hareket analizi yapılan olgular ile yapılmayan olgular karşılaştırıldı.  
Gereç ve Yöntem: Ocak 2018- Aralık 2021 tarihleri arasında TKA öncesi ve sonrası 1. ve 2. yılda yatarak, ayakta ve oturarak çekilen radyografilerde LL, SE, PT  ile spinopelvik hareket analizi yapılan kalçalar Grup 1 (61 hasta, 63 TKA) ve Ocak 2016 - Aralık 2021 tarihleri bu analiz yapılmadan TKA uygulananlar ise Grup 2 (62 hasta, 62 kalça) olarak adlandırıldı. Asetabulum ve kalça kırığı ve Crowe III-IV GKD'ye sahip olgular ile revizyon olguları dışlandı. Tüm olgularda posteolateral yaklaşım ile TKA yapıldı. 
Bulgular: Gruplar cinsiyet, yaş, boy ve VKİ arasında farklılık yoktu (p=0,652, p=0,571, p=0,085, p=0,050). İki grupta da önceden LF'si olanlarda çıkık görülmedi. Grup 1'de TKA öncesi ve sonrası 1. ve 2. yılda ayakta ort. SE'de (p=0,762; p=0,301; p=0,470) ve sPT'de (p=0,683; p=0,459; p=0,600) farklılık saptanmadı. TKA sonrası 1. ve 2. yılda oturarak ort. SE yüksek (p<0,001; p=0,003) olup sPT (p=0,004; p=0,043) düşüktü. Grup 1'de TKA öncesi ve sonrası 1. ve 2. yılda ort. ayakta Aİ arasında fark yok iken (p=0,152; p=0,118) oturarak Aİ daha düşüktü (p=0,004; p=0,048). TKA sonrası ort. oturarak kalça fleksiyonlarında 1. ve 2. yıl artış saptandı (p<0,001; p<0,001). TKA öncesi hipermobil kalçalarda (Grup 1) ∆SE (p<0,001) ve ∆sPT (p<0,001) 1. ve 2. yılda daha düşüktü. Hipomobil 1 hastada ise ∆SE (p=0,002) ve ∆sPT 1. ve 2. yılda TKA öncesine göre daha yüksekti p=0,036; p=0,037). Oturarak ölçülen APPt dışında (p=0,011) tüm parametrelerde (SE, sPT, AİA, PFA, KSİ, AV) TKA sonrası 1. ve 2. yıllar arasında farklılık saptanmadı. Grup 1'de 1 çıkık ve Grup 2'de ise 3 çıkık olup sadece Grup 2'de bir kadın hastada açılı içlik ile revizyon yapıldı. Toplam 26 hipermobil kalçadan TKA sonrası 1. yılda 18 ve 2. yılda ise kalan 8'in 2'sinde normal mobiliteye dönüş oldu. TKA öncesi toplam 7 kifotik hastadan 4'ü hipermobil iken, kalan 3'ü normal mobiliteye sahipti. Hipermobil kifotiklerin 3 tanesinde kifoz düzelmedi. Hipomobiliteli kalçada asetabular AV'nin TAL'a göre 10º arttırıldı. Bu hastada da TKA öncesinde 8º olan ΔSE TKA sonrası 1. yılda 13°'ye arttı. VKİ>25 olan hafif obez ve >30 olan obezlerde TKA sonrası pelvik mobilitede önemli bir azalma görülmemiş olup VKİ normal (18,5-24,9) olan grupta ΔsPT (p=0,031, p=0,003) ve ΔSE (p=0,003, p=0,028) değerlerinde önemli azalma bulduk. Erkeklerde kadınlara göre TKA sonrası 1. ve 2. yılda ort. ΔsPT ve ΔSE değerlerinin TKA öncesine göre anlamlı derecede daha düşük olduğunu gördük (p=0,003, p=0,037). 
Sonuç: TKA öncesi spinopelvik analiz ile önceden lumbosakral enstrumantasyonu ve füzyonu bulunmayan bir hastamızda hipomobilite tespit ederek otururken anterior takılma ve posterior çıkığı önlemek amacıyla ameliyatta asetabular protezin AV'sini arttırarak konumlandırmamız sonucu TKA sonrası olası bir çıkığı önlememiz gözönüne alındığında TKA öncesi tüm hastalarda spinopelvik analizin yapılmasının gerekli olduğunu düşünmekte ve önermekteyiz. Çalışmamızda, TKA sonrası SE'de sadece otururken artış görmemiz ve ayakta iken herhangi bir SE değişikliği tespit etmememiz ise oturur pozisyonda TKA öncesi yan grafilerde LL ve SE ölçümlerinin önemini ortaya koymaktadır. Ayrıca, hipermobilitenin büyük çoğunluğunun TKA sonrası 1. yılda normal mobiliteye evrilmesi nedeniyle bu hastalarda asetabular AV'nin azaltılmaması bunun yerine normal AV pozisyonunda konumlandırılma yapılması gerekmektedir. Fakat, VKİ>25 olan hafif obez ve >30 olan obezlerde TKA sonrası pelvik mobilitede önemli bir azalma görülmemektedir. 
Anahtar kelimeler: Anteversiyon, anteinklinasyon, çıkık, dual mobilite protez, hipermobilite, hipomobilite, mobilite, spinopelvik hareket, takılma, total kalça protezi,

Abstract:
İntroduction and Aim: Dislocations after THA; In addition to causes such as malpositions, soft tissue imbalances, patient incompatibility, polyethylene underwear wear, it may develop due to spinopelvic movement disorder in recent years. In this study, patients who had spinopelvic movement analysis before THA were compared with those who did not.
Materials and Methods: Hips with LL, SS, PT and spinopelvic movement analysis on radiographs taken in lying, standing and sitting in the 1st and 2nd years before and after THA between January 2018 and December 2021 Group 1 (61 patients, 63 hips) and January 2016 - December 2021 Group 2 (62 patients, 62 hips) was defined as those who underwent THA before this analysis was performed. Cases with acetabulum and hip fractures and Crowe III-IV DDH and revision cases were excluded. THA was performed with a posteolateral approach in all cases.
Results: There was no difference between the groups in terms of gender, age, height and BMI (p=0.652, p=0.571, p=0.085, p=0.050). No dislocation was observed in patients with pre-existing LF in either group. In Group 1, there was no difference in standing mean SS (p=0,762; p=0,301; p=0,470) and sPT (p=0,683; p=0,459; p=0,600)  at 1 and 2 years before and after THA. In the 1st and 2nd years after THA, sitting mean SS (p<0,001; p=0,003)  was high and sPT (p=0,004; p=0,043) was low. In Group 1, there was no difference (p=0,152; p=0,118)  between the mean standing AI before and after THA at the 1st and 2nd years, but the AI was lower by sitting (p=0.004; p=0.048). After THA, an increase in the mean sitting hip flexion was detected in the 1st and 2nd years (p<0,001; p<0,001). In hypermobile hips Group 1 before THA, ∆SS (p<0,001) and ∆sPT(p<0,001)  were lower at 1 and 2 years. In 1 hypomobile patient, ∆SS (p=0,002, p=0,002)  and ∆sPT (p=0,036; p=0,037 were higher at 1 and 2 years than before THA. No difference was found between the 1st and 2nd years after THA in all parameters (SS, sPT, AİA, PFA, CSİ, AV) except for APPt measured by sitting (p=0,011). There was 1 dislocation in Group 1 and 3 dislocations in Group 2, and only one female patient in Group 2 underwent revision with an angled insert. A total of 26 hypermobile hips returned to normal mobility in 18 of the first year after THA, and in 2 of the remaining 8 in the second year.While 4 out of 7 kyphotic patients were hypermobile before THA, the remaining 3 had normal mobility.Kyphosis did not improve in 3 of the hypermobile kyphotics. In the hypomobilized hip, acetabular AV was increased by 10° compared to TAL. In this patient, the ΔSS increased from 8° before THA to 13° in the 1st year after THA. There was no significant decrease in pelvic mobility after THA in mildly obese patients with BMI >25 and obese >30, but we found significant reductions in ΔsPT (p=0,031, p=0,003) and ΔSS (p=0,003, p=0,028) values in the group with normal BMI (18.5-24.9). We found that the mean ΔsPT and ΔSS values were significantly lower in males than females at the 1st and 2nd years after THA compared to before THA (p=0.003, p=0.037).
Conclusion: In a patient who did not have previous lumbosacral instrumentation and fusion with pre-THA spinopelvic analysis, we detected hypomobility and positioned the acetabular prosthesis by increasing the AV during the surgery to prevent anterior insertion and posterior dislocation while sitting, considering that we could prevent a possible dislocation after THA, it is recommended to perform spinopelvic analysis in all patients before THA. We consider it necessary and recommend it. In our study, the fact that we saw an increase in SS after THA only while sitting and we did not detect any changes in SS while standing reveals the importance of LL and SS measurements in the lateral radiographs before THA in the sitting position. In addition, since the majority of hypermobility evolves to normal mobility at 1 year after THA, acetabular AV should not be reduced in these patients, but instead should be positioned in the normal AV position. However, there is no significant decrease in pelvic mobility after THA in mildly obese patients with BMI >25 and obese >30.
Keywords: Anteversion, anteinclination, dislocation, dual mobility prosthesis, hypermobility, hypomobility, mobility, spinopelvic movement, entrapment, total hip replacement