Falanks ve metakarp kırıklarındaki cerrahi sonuçlarımız
Our surgical results in phalanx and metacarpal fractures
Yazar: MURAT TAŞKIN
Danışman: PROF. DR. ORHAN KARSAN
Atatürk Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı / Tıp Eğitimi Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Kemik vidaları = Bone screws ; Metakarpal kemikler = Metacarpal bones ; Parmak falanksları = Finger phalanges

Özet:
Giriş ve amaç: El kırıkları ve çıkıkları insanlarda en sık görülen yaralanmalardandır. Proksimal falanks ve metakarp kırıklarının tedavisi, kırığın yer değiştirme derecesine ve kırık redüksiyonunun sürdürülmesindeki zorluğa dayanır. Bu yaralanmaların çoğu stabil olduğundan genel olarak kapalı düzeltme sonrası uygulanan uygun bir splint ve erken eklem hareketine başlanarak tedavi edilse de instabil kırıklarda farklı cerrahi tedaviler gerekebilmektedir. Kırığın konumu ve kırık paternine göre kapalı redüksiyon ve kirschner telleri ile pinleme, eksternal fiksatör, açık redüksiyon sonrası plak ve vida ile tespit, intramedüller(im) vida ile tespit gibi çeşitli cerrahi yöntemler kullanılmaktadır. Toplumda sık olarak görülmesine ve bu konuda çok sayıda çalışma yapılmasına rağmen bu kırıkların tedavisinde bir altın standart belirlenememiş, her yöntemin birbirine karşı artı ve eksileri olduğu söylenmiştir. Yapılan son çalışmalar sonucunda bu kırıkların tedavisinde kalıcı eklem sertliğini önlemek için uzun süreli immobilizasyondan kaçınıp erken dönemde hareket başlanması ve yumuşak doku hasarı, tendon yapışıklığı ve enfeksiyon gibi komplikasyonlara yol açmamak için mümkün olan en az yumuşak doku hasarı ile tespit önerilmektedir. Bizde bu çalışmamızda kırık tespitinde kanüllü başsız kompresyon vidası ile intramedüller tespiti diğer bir cerrahi tedavi yöntemi olan kapalı redüksiyon sonrası perkutan pinleme(KRPP) ile karşılaştırarak postoperatif 6 aylık süreçte elin klinik ve fonksiyonel sonuçlarını karşılaştırmayı amaçladık. 
Gereç ve yöntem: Tek merkezli prospektif olarak yapılan bu çalışma Haziran 2021- Eylül 2022 tarihleri arasında Erzurum Atatürk Üniversitesi ortopedi ve travmatoloji polikliniğine veya acil servise metakarp ve/ veya falanks kırığı ile başvuran ve cerrahi tedavi yapılan hastalarla yapıldı. Postoperatif düzenli kontrollere gelen, en az 6 aylık takibi olan 100 hasta aydınlatılmış onamları alınarak kendi rızası ile çalışmaya dahil edildi. Takiplerde kırığın radyolojik olarak kaynaması, eklem hareket açıklığı, Jamar dinamometresi ile kavrama gücü değerlendirildi. Quick-DASH ve VAS skorlarına bakıldı. 
Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 100 hastanın 50'sine kapalı redüksiyon sonrası kanüllü başsız kompresyon vidası ile im tespit yapılırken diğer 50 hastaya kapalı redüksiyon sonrası perkutan pinleme yapıldı. İntramedüller tespit yapılan hastaların ortalama yaşı 32,82±13,30, KRPP grubunun ortalama yaşı 34,78±12,17 idi. İntramedüller tespit yapılan hastalarda ortalama işe dönüş süresi KRPP yapılan gruba göre anlamlı daha kısa gözlendi(p<0,001). Postoperatif birinci ayda bakılan metakarpofalangeal(MKF) ve proksimal interfalangeal(PIF) eklem hareket açıklıkları im vida grubunda anlamlı yüksek bulunurken (p<0,001), ikinci ve üçüncü ayda bakılan MKF ve PIF eklem hareket açıklığı açısından anlamlı fark bulunamadı. Postoperatif birinci ayda bakılan VAS ve Quick DASH skorları im vida grubunda anlamlı daha düşük(p<0,001) bulunurken postoperatif 6.ayda VAS ve Quick DASH skorları açısından anlamlı fark yoktu. Postoperatif 1.ayda bakılan kavrama gücü im vida grubunda anlamlı yüksek(p<0,001)bulunurken postoperatif 6.ayda anlamlı fark yoktu. 
Sonuç: Cerrahi tedavi gerektiren metakarp ve falanks kırıklarında kanüllü başsız kompresyon vidası ile im tespit diğer yöntemlere güvenilir bir alternatiftir. Uzun dönem sonuçlarında diğer yöntemlere benzer klinik sonuçlar sunsa da yumuşak dokulara daha az zarar verip daha az komplikasyon izlenmesi ve daha erken bir işe dönüş sağlaması nedeniyle uygun kırıklarda tercih edilebilir bir tedavi yöntemidir.

Abstract:
Introduction and purpose: Hand fractures and dislocations are among the most common injuries in humans. Treatment of proximal phalanx and metacarpal fractures is based on the degree of fracture displacement and the difficulty in sustaining fracture reduction. Since most of these injuries are stable, they are generally treated with an appropriate splint applied after closed correction and early joint movement, although unstable fractures may require different surgical treatments. Various surgical methods such as closed reduction and pinning with Kirschner wires, external fixator, Plak and screw fixation after open reduction, intramedullary screw fixation are used according to the fracture location and fracture pattern. Although it is seen frequently in the community and there are many studies on this subject, no gold standard has been determined in the treatment of these fractures, and it has been said that each method has advantage and disadvantage against each other. As a result of recent studies, in order to prevent permanent joint stiffness in the treatment of these fractures, it is recommended to avoid long-term immobilization, start movement in the early period, and fixation with the least possible soft tissue damage in order to avoid complications such as soft tissue damage, tendon adhesion and infection. In this study, we aimed to compare the clinical and functional results of the hand in the postoperative 6-month period by comparing intramedullary fixation with cannulated headless compression screw and closed reduction after percutaneous pinning, which is another surgical treatment method in fracture fixation.
Materials and methods: This single-center, prospective study was conducted with patients who applied to Erzurum Atatürk University orthopedics and traumatology outpatient clinic or emergency service with metacarpal and/or phalanx fractures and underwent surgical treatment between June 2021 and September 2022. 100 patients with at least 6 months of follow-up, who came to regular postoperative controls, were included in the study with their own consent, after obtaining their informed consent. In the follow-ups, radiological union of the fracture, range of motion, and grip strength were evaluated with Jamar dynamometer. Quick-DASH and VAS scores were checked.
Results: In 50 of the 100 patients included in the study, IM fixation was performed with a cannulated headless compression screw after closed reduction, while percutaneous pinning was performed in the other 50 patients after closed reduction. The mean age of the patients with intramedullary fixation was 32.82±13.30 years, and the mean age of the CRPP group was 34.78±12.17 years. The mean time to return to work was observed to be significantly shorter in patients with intramedullary fixation compared to the group that underwent CRPP (p<0.001). While the metacarpophalangeal (MKF) and proximal interphalangeal (PIF) joint ranges of motion were found to be significantly higher in the im screw group (p<0.001) in the first month postoperatively, there was no significant difference in terms of MKF and PIF joint range of motion measured at the second and third months. While the VAS and Quick DASH scores at the postoperative first month were significantly lower (p<0.001) in the im screw group, there was no significant difference in terms of VAS and Quick DASH scores at the postoperative 6th month. While the grip strength at the postoperative 1st month was significantly higher (p<0.001) in the im screw group, there was no significant difference at the postoperative 6th month.
Conclusion: Im fixation with cannulated headless compression screw is a reliable alternative to other methods in metacarpal and phalangeal fractures requiring surgical treatment. Although it provides clinical results similar to other methods in long-term results, it is a preferable treatment method in suitable fractures because it gives less complications to soft tissues and provides an earlier return to work.