Yaşlı bireylerde geriye doğru yürüme eğitiminin ayak biyomekaniği, denge ve kinezyofobi üzerine etkisi: Randomize kontrollü çalışma
Effect of backward walking training on foot biomechanics, balance and kinesiophobia in elderly individuals: Randomized controlled study
Yazar: AYŞE TORAMAN KARAGÜLMEZ
Danışman: DOÇ. DR. BAHAR ANAFOROĞLU
Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Fizyoterapi ve Rehabilitasyon = Physiotherapy and Rehabilitation
Dizin: Ayak = Foot

Özet:
Bu çalışma huzurevinde kalan yaşlı bireylerde GDYE'nin ABEPH'ne, ayak postürüne ve fonksiyonlarına, alt ekstremite kas kuvvetine, denge ve mobilite yeteneğine, kinezyofobi durumuna ve düşme insidansına etkisini araştırmak amacıyla planlandı. 
Çalışmamız GDYE ve İDYE grubuna randomizasyonu yapılan 52 birey ile tamamlandı. Bireylerin değerlendirilmesinde, SMMT, ZKYT, 10-mYT, 3-mGYT, 6DYT, ABEPH Değerlendirmesi, APİ, AFİ, SOKT, TKÖ, UDES kullanıldı. Çalışmamızda sekiz hafta, haftada iki gün, 50 dk bir gruba GDYE verilirken, diğer gruba da eşit süre ve sıklıkta İDYE verildi.  
Eğitim sonrasında tüm test ve ölçeklerden alınan puan ortalamaları gruplar arasında incelendiğinde, kognitif durum (p=0,014), ABEPH [10º DF (sol p=0,005)], alt ekstremite kas kuvveti (p<0,001), denge ve mobilite yeteneği (p=0,003), kinezyofobi seviyesi (p<0,001), ileri (p=0,003) ve geriye yürüme hızı (p<0,001), fonksiyonel egzersiz kapasitesi (p=0,018) bakımından, GDYE'nin İDYE'den daha iyi durumda olduğu saptandı. Ayrıca eğitim öncesi ve sonrası değerlerden elde edilen farklar iki grup arasında incelendiğinde ise, GDYE İDYE'ye kıyasla ABEPH [10⁰ DF (sağda p=0,021; solda p=0,007), 10⁰ PF (sağda, p=0,014)], alt ekstremite kas kuvveti (p<0,001), denge ve mobilite yeteneği (p<0,001), kinezyofobi seviyesi (p<0,001), düşme korkusu (p=0,019), 10-mYT ve 3-mGYT hızı (p<0,001), fonksiyonel egzersiz kapasitesi (p<0,001) üzerinde daha etkili bulundu. Ancak verilen eğitimlerin, kognitif durum (p=0,104), ABEPH'nde [10⁰ PF (sağ p=0,653), 20⁰ PF (sağ p=0,104; sol p=0,755)], APİ'nin tüm kriterleri ve düşme insidansı üzerindeki etkileri bakımından birbirine üstünlükleri yoktu.
Çalışmamız sonucunda huzurevinde yaşayan yaşlı bireylerde GDYE'nin ABEPH, alt ekstremite kas kuvveti, denge ve hareket yeteneği, kinezyofobi düzeyi, yürüme hızı, düşme korkusu ve fonksiyonel egzersiz kapasitesi üzerine daha etkili olduğu göz önüne alındığında, geriatrik rehabilitasyon planına GDYE'nin öncelikli olarak dahil edilmesi tavsiye edilir. Ayrıca gelecekte yapılacak çalışmalarda GDYE'den elde edilen kazanımların uzun vadede devam edip etmediğinin belirlenmesi için değerlendirmelerin uygun zaman aralıklarında tekrarlanması gerekmektedir.

Abstract:
This study was planned to investigate the effect of BWT on AJPS, foot posture and functions, lower extremity muscle strength, balance and mobility ability, kinesiophobia status and fall incidence in older adults living in nursing homes.
 Our study was completed with 52 individuals who were randomized to the GDY and IDYE groups. Our study was carried out with 52 individuals who were randomized to the GDYE and IDYE groups. In the evaluation of individuals, SMMT, TUGT, 10-mWT, 3-mBWT, 6MWT, AJPS Assessment, FPI, FFI, Sit-Stand Chair Test, TKS and FES-I were used. In our study, one group was given BWT for 50 minutes, two days a week for eight weeks, while the other group was given FWT for equal duration and frequency.
When the average scores obtained from all tests and scales after the training were examined between the groups, cognitive status (p = 0.014), ABEPH [10º DF (left p = 0.005)], lower extremity muscle strength (p<0.001), balance and mobility ability (p =0.003), kinesiophobia level (p<0.001), forward (p=0.003) and backward walking speed (p<0.001), functional exercise capacity (p=0.018), BWT was found to be in better condition than FWT. When the differences obtained from the pre- and post-training values were examined between the two groups, it was observed that, BWT was found to be more effective on AJPS [10⁰ DF (right p=0.021; left p=0.007), 10⁰ PF (right p=0.014)], lower extremity muscle strength (p<0.001), balance and mobility ability (p<0.001), kinesiophobia level  (p<0.001), fear of falling (p=0.019),  10-mWT and 3-mBWT speed (p<0.001), and functional exercise capacity (p<0.001) than FWT. However, the trainings provided were not superior to each other in terms of their effects on cognitive status (p=0.104), AJPS [10⁰ PF (right p=0.653), 20⁰ PF (right p=0.104; left p=0.755)], all criteria of FPI and the incidence of falls.
As a result of our study, considering that BWT is more effective on AJPS, lower extremity muscle strength, balance and mobility ability, kinesiophobia level, walking speed, fear of falling and functional exercise capacity in older adults living in nursing homes, it should be primarily recommended to include BWT in geriatric rehabilitation plan. In addition, in future studies, evaluations should be repeated at appropriate time intervals to determine whether the gains obtained from BWT continue in the long term.