Yenidoğanın geçici takipnesinde inhale salbutamol tedavisinin etkinliğinin araştırılması
Effect of inhaled salbutamol for the treatment of transient tachypnea of the newborn
Yazar: DİDEM ARMANGİL
Danışman: PROF. DR. MURAT YURDAKÖK
Hacettepe Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Yenidoğanın geçici takipnesi (YGT), kendi kendini sınırlayan ve çok az bir destekle çoğu kez 2-5 günde gerileyen bir hastalıktır. YGT, yenidoğan bebeklerde solunum sıkıntısının en sık nedenidir. Temel risk faktörleri sezaryenle doğum, gebelik yaşına göre doğum ağırlığının büyük olması (LGA), maternal diyabet, maternal astım ve erkek cinsiyettir. Akciğer sıvısında absorbsiyonun gecikmesi YGT'nin temel nedeni olarak kabul edilmektedir. Gebelik boyunca yeterli miktarda akciğer sıvısının bulunması; normal akciğer büyümesi ve fetusun intrauterin hayattan ekstrauterin hayata geçişini tamamlayacak olan gelişim için kritik önem taşımaktadır. Doğumdan hemen sonra yaşama adaptasyonda hava yollarındaki sıvının temizlenmesi önemlidir. YGT gelişiminde, akciğerlerin sıvı sekresyonundan sıvı absorpsiyonuna geçemeyişi ve epiteliyal sodyum kanalları (ENaC) ekspresyonundaki immatürite önemli rol oynar. Her ne kadar YGT benign ve kendini sınırlayan bir hastalık olsa da bazen hipoksi, solunum yetmezliği ve pulmoner hava kaçakları eşlik edebilir. Uzamış takipne, hastanede yatış süresini, antibiyotik kullanımını ve ailevi anksiyeteyi uzatabilir. Bu bebekler laboratuvar testlerinin yapılmasını, yenidoğan yoğun bakım ünitesinde (YYBÜ) yakın izlemi gerektirirken aynı zamanda ileri yaşlarda artmış astım riski taşırlar. YGT'nin güncel tedavisi oksijen desteği ve intravenöz sıvı uygulamasını içeren destekleyici tedavidir. Epinefrin ve furosemidin YGT tedavisinde etkili olduğunu gösteren çalışma bulunmamaktadır. Literatürde YGT'nin spesifik ve etkin tedavisine ilişkin veri bulunmamaktadır. Beta-2 adrenerjik agonistler (ß2AA) akciğer lümeninden plazmaya aktif Na+ transportunu arttırarak akciğerden sıvı absorbsiyonunu sağlarlar. Beta-2 adrenerjik reseptörlerin (ß2AR) ß2AA'larla uyarılmasıyla hücre içinde siklik adenozin monofosfat (cAMP) ve protein kinaz A (PKA) artarak ENaC ve sodium potasyum adenozintrifosfataz (Na+-K+-ATPaz) aktisitesi artar. YGT'nin başlangıcında etkili olacak bir tedavi ile bu hastalıktan kaynaklanacak tedavi yükü ve kaynak kullanımı azalacaktır. Bu çalışmada ßAA olan inhale salbutamolün YGT tedavisinde etkinliğinin incelenmesi ve ßAA'ların yenidoğan bebeklerde güvenli olup olmadığının incelenmesi planlandı. Randomize, plasebo kontrollü ve çift kör bir çalışma yapıldı. Ocak 2007 ile Ocak 2009 arasında yenidoğan yoğun bakım ünitesinde izlenmiş 34 ile 39. gebelik haftaları arasında doğan toplam 54 bebeğe inhale salbutamol veya serum fizyolojik verildi. Bu bebeklerin 32'sine salbutamol, 22'sine serum fizyolojik verildi. Tedaviye verilen cevap solunum sayısı, inspire edilen havadaki oksijen fraksiyonu yüzdesi (FiO2) ve yaş akciğer klinik skoruna bakılarak inhale salbutamol tedavisinden önce ve tedaviden sonraki 30. dakikada, 1 ve 4 saat sonra değerlendirildi. Tek doz nebulizasyon sonrasında salbutamol grubunda solunum sayısı, yaş akciğer klinik skoru ve FiO2'de anlamlı düzelme olduğu gözlendi (p<0.05). Tedavi sonrası ortalama pH, parsiyel oksijen basıncı (pO2) ve parsiyel karbondioksit basıncı (pCO2) kontrol grubu ile karşılaştırıldığında salbutamol grubunda daha iyi olduğu saptandı. YYBÜ'de hastanede yatış süresine bakıldığında salbutamol grubunda bu sürenin daha kısa olduğu saptandı (p<0.05). Salbutamol tedavisi sonrasında kalp hızında artış, serum potasyum (K+) ve glukoz değerlerinde değişiklik saptanmadı. Bu çalışma, YGT'nin klinik ve laboratuvar bulguları üzerine inhale salbutamol tedavisinin, etkin bir tedavi olduğunu gösteren ilk klinik çalışmadır ve tedavi sırasında taşikardi, hipokalemi ve hiperglisemi yan etkileri gözlenmemiştir.

Abstract:
Transient tachypnea of the newborn (TTN), is a self-limiting disorder that requirs minimal intervention and resolves within 2 to 5 days. TTN is the most frequent cause of neonatal respiratory distress. Main risk factors are cesarean delivery, large birth weight, maternal diabetes, maternal asthma and male gender. Delayed resorption of this pulmonary fluid has been accepted as the central problem of this condition. Throughout gestation, the presence of an adequate amount of lung fluid is critical for normal lung growth and development for the fetus to complete transition from intrauterine to extrauterine life. Adaptation to breathing air at birth requires cellular processes to initiate fluid clearance. The inability of the fetal lung to switch from fluid secretion to fluid absorption and an immaturity in the expression of epithelial Na-channel (ENaC) may play an important role in the development of TTN. Although TTN is a benign and self-limited disease, sometimes it may be associated with hypoxemia, respiratory failure and pulmonary air leak syndromes. Prolonged tachypnea may increase the risk of hospitalization duration, antibiotic use, parental anxiety. Affected infants often undergo evaluation with laboratory testing, close monitoring in a neonatal intensive care unit (NICU) and they carry a higher risk of asthma in older age. Currently, treatment for TTN is supportive, including supplemental oxygen and administration of intravenous fluids. There are no reports in the current literature proving the effect of epinephrine and furosemide in the TTN. There is no published data of specific and effective treatment for TTN. Beta-2 adrenergic agonists (ß2AA) result in the reabsorption of the fetal lung fluid by increasing active Na+ transport from lung lumen to plasma. Stimulation of the ß2AR with ß2AA causes an increase in cyclic adenosine monophosphate (cAMP) and protein kinase A (PKA), which leads to an increase the activity of ENaC, Na+-K+-ATPase. A therapy that is effective early in the course of TTN would decrease treatment burden and resource utilization. In this study our objective was to evaluate the efficacy of inhaled salbutamol, a ßAA for the treatment of TTN and to determine whether inhaled salbutamol is safe in newborn infants. We conducted a randomized, double blinded, placebo controlled trial. Inhaled salbutamol or salin was administered to 54 TTN infants whom were followed in our newborn intensive care unit with gestational age ranging from 34 to 39 weeks between January 2007 and January 2009. Of these infants, 32 received salbutamol and 22 received normal salin. The response to salbutamol therapy was evaluated by determining respiratory rate, FiO2 and clinic score of TTN before nebulization and after 30 th minute, 1 and 4 hours after administration of salbutamol. After one dose of nebulization, salbutamol group showed significant improvement in respiratory rate, clinic score of TTN and FiO2 (p<0.05). After treatment the mean pH, pO2 and pCO2 values were better in salbutamol group compared with placebo group (p<0.05). Duration of hospitalization in NICU was also statistically shorter in salbutamol group (p<0.05). There was no increase in heart rate and no change in serum potassium (K+) and glucose levels after salbutamol treatment. This is the first clinical trial studying that inhaled salbutamol treatment was effective for both clinical and laboratory findings of TTN and we did not identify any adverse events during treatment including tachycardia, hypocalemia and hyperglisemia.