Depresif bozuklukta repetetif transkraniyal manyetik uyarım (RTMU) tedavisine yanıt açısından öngörücü (prediktif) etkenlerin araştırılması
Investigation of predictive factors in response to repetetive transcranial magnetic stimulation (RTMS) therapy in depressive disorder
Yazar: ÖZGEN ÖZÇELİK
Danışman: DOÇ. DR. MUSTAFA MEHMET ERYILMAZ ; DR. ÖĞR. ÜYESİ BUKET CİNEMRE
Akdeniz Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Psikiyatri = Psychiatry
Dizin: Depresif bozukluk = Depressive disorder ; Depresyon = Depression ; Obsessif kompülsif bozukluk = Obsessive compulsive disorder ; Transkraniyal manyetik uyarı = Transcranial magnetic stimulation

Özet:
Amaç:  Depresif bozukluk (MDB) yaygınlığı her geçen yıl giderek artan; kişide hemen her alanda yüksek düzeyde işlevsellik kaybına yol açan bir ruhsal hastalıktır. Tedaviye dirençli depresyon tedavisinde öne çıkan seçeneklerden bir tanesi nöromodülatör bir yöntem olan Repetetif Transkraniyal Manyetik Uyarımdır (rTMU). Kişiselleştirilmiş tıp yaklaşımı ise son yıllarda psikiyatri alanında önem kazanmaya başlamıştır. Bu bağlamda çeşitli tedavi yöntemleriyle ulaşılan etkinlik düzeylerinin her bir psikiyatrik hastalık ve hasta için klinik ve biyolojik öngörücülerini belirlemek her geçen gün daha fala önem kazanmaktadır. Çalışmamızda depresyonun rTMU ile tedavisinde remisyon açısından farklı demografik ve klinik özelliklerin ne düzeyde öngörücü nitelikte olduğu retrospektif bir yaklaşımla incelenmesi amaçlanmıştır. 
    Yöntem:  Akdeniz Üniversitesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilimdalı Transkraniyal Magnetik Uyarım(TMU) Polikliniği'ne 01 Şubat 2019- 01 Haziran 2020 tarihleri arasında başvuran, DSM-5 tanı ölçütlerine göre depresif bozukluk tanısı ile rTMU tedavisi uygulanan hastalar çalışmaya alınmıştır (N=120).  Bu hastalar, yeterli süre ve dozda uygulanmasına rağmen en az bir antidepresan ilaç tedavisine yeterli yanıt alınmadığı için TMU tedavisine yönlendirilmiştir. Çalışmada en az 20 seans rTMU tedavisini tamamlanmış olan hastalara  ait tıbbi kayıtlardan elde edilen klinik ve demografik özelliklerin remisyona girme ile ikişkisi araştırılmıştır. Bunun için hastalar remisyona girenler ve girmeyenler olarak iki grtuba ayrılarak sözü edilen özellikler açısından karşılaştırıldıktan sonra oluşturulan regresyon analiz modeliyle remisyon açısından hangi özelliklerin en yüksek yordayıcılığa sahip olduğu analiz edilmiştir. 
    Sonuçlar: TMU tedavisi almış olan depresyon hastalarında remisyona girmeyi öngörücü faktörlerin araştırıldığı bu çalışmada tedavi öncesinde depresyonun şiddetli olmasının remisyona girme olasılığını azaltığı,  tedavinin ikinci haftasında depresyon şiddetindegözlenen azalmanın remisyona girme olasılığını arttırdığı gözlenmiştir. 
    Tartışma ve sonuç: Bu bulgular kişiselleştirilmiş psikiyatride kişiselleştirilmiş tıp uygulamaları açısından önemli olabilir. Zira; remisyonu öngörücü özelliklerin bilinmesi TMU tedavisine uygun hastanın seçilmesi ve tedavi sürecinde erken dönemde tedavi etkinliğinin önceden kestirilebilmesi gibi önemli avantajlar sağlayabilir.

Abstract:
Objective: The prevalence of depressive disorder (MDD) is increasing with each passing year; it is a mental illness that causes a high level of loss of functionality in almost every area of the person. One of the prominent options in the treatment of treatment-resistant depression is Repetitive Transcranial Magnetic Stimulation (rTMS), which is a neuromodulatory method. Personalized medicine approach has gained importance in the field of psychiatry in recent years. In this context, it becomes more and more important to determine the clinical and biological predictors of the efficacy levels achieved by various treatment methods for each psychiatric disease and patient. In our study, we aimed to examine, with a retrospective approach, to what extent different demographic and clinical features are predictive of remission in the treatment of depression with rTMS.
    Method: Patients who applied to the Transcranial Magnetic Stimulation (TMS) Polyclinic of the Department of Mental Health and Diseases of Akdeniz University between February 01, 2019 and June 01, 2020, who were diagnosed with depressive disorder according to DSM-5 diagnostic criteria and were treated with rTMS, were included in the study (n=120). These patients were referred to TMS treatment because they did not respond adequately to at least one antidepressant drug treatment despite being administered for a sufficient duration and dose. In the study, clinical and demographic characteristics obtained from the medical records of patients who completed at least 20 sessions of rTMS treatment with remission were investigated. For this purpose, the patients were divided into two groups as those in remission and not in remission, and after comparing them in terms of the mentioned characteristics, predictors of remission were analyzed with a regression analysis model.
      Discussion and conclusion: These findings may be important for personalized medicine applications in personalized psychiatry. Knowing the predictive features of remission may provide important advantages such as selecting the appropriate patient for TMS treatment and predicting the effectiveness of treatment early in the treatment process. In order to confirm the accuracy of all these results, comparative studies with larger samples and longitudinal follow-up are needed.