Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının uygulanması: Türkiye örneği
Implementation of judgments of the European Court of Human Rights: The Turkish example
Yazar: MUAMMER ÖZ
Danışman: PROF. DR. AKİF EMRE ÖKTEM
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2022
Konu: Hukuk = Law

Özet:
Bir mahkemeye başvururken başvurucunun temel amacı dava sonucunda elde
edeceği karardan öte kararın işaret ettiği ihlalin ortadan kaldırılmasıdır. İhlalin ortadan
kaldırılması için çeşitli mekanizmalar vardır. İç hukukta kararların uygulanması icra
daireleri ve kolluk marifeti ile yapılmaktadır. Uluslararası hukukta iç hukuktaki gibi
bir icra birimi ve kolluk gücü olmadığından kararların uygulanması daha büyük
zorluklar içerir. Türkiye'nin yargılama yetkisini tanıdığı AİHM de bu zorluluklarla
yüzleşmektedir.
Bu tez, genel çerçevede uluslararası hukukta ihlal kararlarının uygulanmasını
incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda, özellikle AİHM'in tespit ettiği hak
ihlallerinin nasıl ortadan kaldırılacağı ve ihlal kararlarının nasıl uygulanacağı
açıklanmaya çalışılmıştır. Mevcut durumda Türkiye'de AİHM kararlarının nasıl
uygulandığı ve uygulamada çıkan sorunlar belirlenmeye gayret edilmiştir.
Bu amaçla, öncelikle uluslararası hukukta ihlallerin ortadan kaldırılması ve
tekrarlanmaması için belirlenen temel ilkeler ortaya konmaya çalışılmıştır. Tezin ilk
kısmında ihlalin ortadan kaldırılması için devletlerin sorumlulukları, uluslararası
mahkeme kararları ve uluslararası metinlerle açıklanmaya çalışılmıştır.
Uluslararası hukukta bir ihlal durumunda, sorumlu devletin ihlali durdurma,
onarma ve tekrarlanmama garantisini vermesi gerekir. Bu sistemin temel özelliği
giderimleri niteliklerine göre ayırmaktır. Ayrımın temeli ise ihlalin sürecine
dayanmaktadır. Eğer ihlal devam ediyorsa durdurma giderim tedbiri uygulanacaktır.
İhlal sona ermiş ise öncelikle eski hale iade, sonrasında tatmin ve tazmin yöntemine
başvurulacaktır. Eğer geleceğe yönelik ihlallerin engellenmesi gerekiyorsa
tekrarlanmama garantisi verilecektir.
Giderim tedbirleri bir bütün olup bunların adeta bir hekimin hastanın uygun
tüm tedavileri gerektiği şekilde tek tek veya toplu olarak uygulayacağı bir sistemdir.
Özellikle tazminatın asıl ve birincil giderim yöntemi olduğu düşüncesi, yanlış olmanın
dışında insan hakları düşüncesi ile taban tabana zıt bir kabuldür.
İlk bölümün ikinci kısmında Avrupa Konseyi sisteminde kararların uygulanma
usulü ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu bölümde konu ile doğrudan ilgili pilot dava
usulü ve kararların uygulanmadığının tespiti için AİHM'e gönderilmesini içeren "ihlal
prosedürü", Bakanlar Komitesinin kararların uygulanmasının denetim usulü ve
uygulanmaması durumunda ne tür tedbirler aldığı açıklanmıştır.
Kararların uygulanmaması Avrupa Konseyi'nin temel sorunlarından biri
olarak durmaktadır. Avrupa Konseyi bağlamında uzmanlar ve yetkililer dava
yoğunluğunun insan hakları sistemi tıkamaya başladığını ve sisteminin çökmesine
sebep olabileceğini ifade etmektedir. Bunu engellemek için alınacak en önemli tedbir,
kararların etkin bir şekilde uygulanmasıdır.
Avrupa Konseyi yapısı gereği oydaşmacı bir sistemdir. Yani üyelerinin insan
hakları, demokrasi ve hukukunun üstünlüğü çerçevesinde iş birliğine dayanan,
üyelerin birbirleri ve Avrupa Konseyi organları ile çok boyutlu iş birliğine ve teşvikine dayanan bir sistemdir. Bu anlamda Avrupa Birliği gibi ekonomik ve siyasi bir birliğe
dayanan, regülasyon ve yaptırım ile standartları uygulatan bir yapıdan oldukça
farklıdır.
Avrupa Konseyi sisteminde kararların uygulanmaması sorununun çözümü iş
birliği ve teşvike dayanmaktadır. Kararların uygulanması, Avrupa Konseyi organları
olan Bakanlar Komitesi, Parlamenterler Meclisi ve İnsan Hakları Komiseri ile
Kararların İcrası Dairesi gibi birimleri içine alan, üye devletler ve üye devletlerin
yasama, yargı ve yürütmenin etkin bir şekilde iş birliğini gerekli kılar. Kararların İcrası
Dairesi tarafından tespit edilen uygulanmama sorunlarının Bakanlar Komitesinin
denetimi ve baskısı, Parlamenterler Meclisinin araştırma, rapor ve soruşturmaları ve
İnsan Hakları Komiserinin teşvik ve çözüm önerileri ile taraf devletlerin yasama,
yürütme ve yargı organları ile kurulan çok boyutlu ilişki ile çözülebilecektir.
Avrupa Konseyi'nde kararların uygulanması önemli oranda Bakanlar
Komitesinin siyasi denetimi yolu ile sağlanmaktadır. Bu anlamda pilot dava usulü,
kararların uygulanması usulüne hukuki bir bakışı ifade etmektedir.
Pilot dava usulü, AİHM'in 2004 yılından verdiği Broniowski/Polonya
kararından beri uyguladığı bir yargılama usulüdür. Pilot dava usulü, dinamik yorum
metodunun en orijinal uygulamalarından biridir. AİHM, Sözleşme kapsamında
düzenlenen farklı usulleri bir araya getirerek yeni bir usul ortaya koymuştur. AİHM
bu pilot dava usulünü benimsemesinin en temel iki sebebinden biri iş yükünün altından
kalkılamayacağı kadar artmasıdır. Diğer sebep ise kararların etkin bir şekilde
uygulanmamasıdır.
Pilot dava usulü konusunda yaşanan başka önemli bir sorun da tekrarlanan
davaların dondurulması ve iç hukukta yeni oluşturulan başvuru yolu sebebi ile
davaların düşürülmesidir. AİHM'in pilot dava uygulaması sonucu bu davalar tekrar iç
hukuka geri dönmektedir. Eğer gerekli giderim sağlanamaz ise AİHM'in bu davaları
tekrar incelemesi gerekecektir. Başarı şansı düşük olan ve taraf devletin kapsamlı bir
çözüm önerisi getirmediği davalarda ise tekrarlanan davaların iç hukuka geri
gönderilmesi yerine ihlale karar verilmesi başvurucuların hakkını korumak anlamında
daha etkili bir yoldur.
Pilot dava uygulamasının özellikle esasa ilişkin yaygın ihlal durumunda önemli
sorunlar bulunmaktadır. Aslında bu davada her biri tam olarak diğerlerinin kopyası
olmadığı aksine her davanın kendine özel bir hikâyesinin olduğu bir seri ihlal durumu
vardır. Bu farklı ihlalleri tek bir pilot kararla çözmek kolay değildir. Aksine birbirinden
farklı birçok durumu görmezden gelerek standart bir çözüm bulunması ihlalin
görünmez olması sonucunu doğurmaktadır.
Kararların uygulanmadığının tespiti için AİHM'e gönderme usulüne, 14 No'lu
Protokolün yürürlüğe girdiği 2010 yılından beri iki kez başvurulmuştur. Önemli bir
araç olmakla birlikte yaygın bir şekilde kullanılması durumunda bu müessese de
itibardan düşecektir.
Son bölümde Türkiye'de kararların nasıl uygulandığı ve uygulama konusunda
çıkan sorunlar ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu bölümde tüketici bir şekilde bütün
kararları incelemek yerine yaygın ve sistematik sorunlara karşılık gelen ihlal grupları
örnekleme metodu ile seçilmeye gayret gösterilmiştir. Kararların uygulanmasında
karşılaşılan sorunlara çözüm önerileri getirilmeye çalışılmıştır.
Taraf devletler, AİHS 1. maddesine göre Sözleşme'deki hakları yetki sınırları
içinde herkese tanıyacağını ve 46. maddeye göre AİHM kararlarını uygulayacağını
açıkça kabul etmişlerdir. Dolayısı ile taraf devletler, Sözleşme'yi imzalayarak
uluslararası anlamda AİHM kararlarını uygulamayı taahhüt etmiştir.
İç hukuk açısından bakıldığında ise AİHS, Anayasa'nın 90. maddesine göre
kanun hükmündedir. Dolayısıyla AİHS 1. ve 46. maddesi kapsamında Türkiye'nin
kararlara uyma yükümlülüğü iç hukuk anlamında da bağlayıcıdır. Ayrıca Anayasa'nın
90/son maddesinde anlaşıldığı üzere temel hak ve özgürlükleri düzenleyen bir
uluslararası sözleşme olan AİHS ile kanunlar arasında çıkan ihtilaflarda AİHS
hükümlerinin uygulanacağı düzenlenmiştir. Dolayısıyla AİHS ve AİHM kararları
Türk iç hukukunda da bağlayıcıdır.
Türkiye, aleyhine en çok ihlal kararı verilen ve kararları uygulamayan ülkelerin
başında gelmektedir. Konseyin en eski üyelerinden olmasına rağmen ihlal yoğunluğu
açısından Sözleşme'ye 90'lı yıllarda dâhil olan eski komünist ülkeler kategorisindedir.
AİHM Büyük Dairesini,11.7.2022 tarihli Kavala/Türkiye "ihlal prosedürü"
kararı Türkiye'nin kararları uygulanmaması sorununu yeni bir boyuta taşımıştır.
Türkiye, kararları uygulamadığının AİHM tarafından resmi olarak tespit edildiği ikinci
ülke olmuştur. Türkiye'nin Kavala/Türkiye kararını uygulamamaya devam etmesi
durumunda, Avrupa Konseyi üyeliğinin durdurulması ve üyelikten çıkarılması
gündeme gelebilecektir.
Türkiye'nin başarılı şekilde uyguladığı kararlar genellikle usule ilişkin spesifik
ihlal kararlarıdır. Örneğin DGM'nin asker üyesinin kaldırılması gibi. Bunun dışında
usule ilişkin kapsamlı sorunlar konusunda bazı tedbirler alınsa da kapsamlı çözüm
getirilmesi noktasından uzaktır.
Önemli ihlal gruplarını oluşturan esasa ilişkin ihlallerin çoğu sistematik ve
yapısal bir soruna işaret etmektedir. Bu sorunlar konusunda pek çok mevzuat
değişikliği ve kimi idari tedbirler alınsa da sorunun gerçek anlamda çözülmesi
mümkün olmamıştır.
Sorunların çözümünü engelleyen en önemli sebeplerden birisi giderimlerin bir
bütün olarak algılanmaması ve sorunlara arızi çözümler bulunmasıdır. Bunların
başında pek çok önemli ihlal durumunu ortadan kaldırma için sadece tazminat
ödemekle yetinmesi gelmektedir.
Türkiye'de var olan "unutma kültürü", kararların uygulanmaması sorununa
çözüm bulunamamasının en önemli sebeplerinden birisidir. Bu ise mağdurlar için ilk
giderim olan haksızlığın dile getirilmesini engellemektedir. Kendini ifa edememe,
mağdurlar açısından açık bir yara gibi çözümün diğer aşamalarına geçilmesini
engellemektedir.
Makul olmayan uzun yargılama sürelerinde asıl giderim yargılamanın bir an
önce sonuçlandırılmasıdır. Buna yönelik olarak belirli süreleri geçen davalar için öne
alma, duruşma aralarını kısa tutma, istinaf mahkemesince incelenme gibi özel giderim
mekanizması bulunması gerekir. Ancak bunlardan sonra ödenecek bir tazminat faydalı
olacaktır.
Yine benzer şekilde zorunlu göç durumunda mağdurlara tazminat ödemekle
yetinmek sorunu görmezden gelmek anlamına gelecektir. Öncelikle mağdurlar
açısından gerçeği bilme hakkının kullanılması gerekir. Bu bağlamda zorunlu göçün
aydınlatılması için hakikat komisyonlarının kurulması gerekir. Bundan sonraki en
önemli aşama faillerin cezalandırılmasıdır. Bu iki konu kalıcı bir çözüm için ön şarttır.
Daha sonra mağdurların ve çocuklarının rehabilite edilmesi ve köye dönmek
isteyenlere imkân tanınması gerekmektedir. Ancak bu şartlar meydana geldikten sonra
eksik kalan ve başka şekilde telafisi olmayan ihlaller için tazminat ödenmesi
mümkündür. Bütüncül bir bakış açısı olmadan sadece tazminat ödenmesi çoğu
durumda mağdurlar açısından sus payı olarak algılanmaktadır. Sorunun temellerine
inilmeden bulunan çözümler ise uzun vadede başka sorunlara kaynaklık etmektedir.
Türkiye'nin kararların uygulanması konusunda yaşanan önemli bir sorun
devletin negatif yükümlülüğü konusundaki anlayış sorunudur. Bunun en güzel örneği
TCK ve Terörle Mücadele Kanun'unda yapılan değişikliklerde "tahkir, tezyif ve
sövme kastı bulunmaksızın, sadece eleştirmek maksadıyla yapılan düşünce
açıklamaları cezayı gerektirmez" ve "haber verme sınırlarını aşmayan veya eleştiri
amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz" şeklindeki değişikliktir.
Aslında ifade özgürlüğünü geliştirmek amacı ile yapıldığı belirtilen bu
değişiklikler aksi bir sonuç doğurmaktadır. İfade özgürlüğünün sınırlamanın asıl,
özgürlüğün istisna olması sonucunu doğurmaktadır. Bu sorunun aşılmasının yolu ise
kanunlarda ifade özgürlüğünü sınırlayan hükümler, "özgürlük asıl-sınırlama
istisnadır" ilkesine göre tekrar gözden geçirilmesidir.
Kararların etkin bir şekilde uygulanmasını engelleyen en önemli sebeplerden
birisi de ilgili makamların ve kamuoyunun gerekli kararlılığı ve iradeyi
göstermemesidir. İhlale sebep olan birçok dava yapısal bir sorundan
kaynaklanmaktadır. Bu sorunların çözümü ise ancak kapsamlı ve uzun vadeli bir
program uygulanması ile mümkündür.
Kararların etkin bir şekilde uygulanabilmesi için yürütmenin ve hükümetin
kararlı bir şekilde süreci takip etmesi, geniş halk kitlelerini rahatsız edecek kimi
durumda ikna ve rehberlik etmesi, sürecin sağlıklı şekilde ilerlemesi için hayati bir
öneme sahiptir.
Olması gerekenin aksine olarak Türkiye'de yaygın şekilde AİHM kararları,
yürütme makamları ve yöneticilerce eleştirilmektedir. Her ne kadar bu ifadeleri
genellikle Avrupa Konseyi kurumları nezdinde resmi olarak dillendirilmese de
kararların uygulanması sürecini baltalamaktadır. Bir kısım AİHM kararları sistematik
ve yaygın bir soruna işaret etmektedir. Bu tür bir sorunun çözümü de yıllarca sürecek
bir programla mümkün olabilir. Fakat kararların uygulanması konusunda yöneticilerin
olumsuz söylem ve tutumları bu çalışmaların altını oymaktadır.
Siyasilerin bu söylemlerinden yargı erkinin de etkilendiği sıklıkla
görülmektedir. Siyasiler tarafından yapılan açıklamalardan sonra tutuklanma ve daha
önce salınan kişilerin tekrar tutuklandığı örnekler görülmektedir. Benzer şekilde
AİHM kararlarını etkisiz kılacak yargı kararları da bu açıklamaların ardından
alınmaktadır.
Aslında bu durum Türk yargı sisteminin bağımsızlık ve tarafsızlık sorununu
açıkça göstermektedir. Hâkim ve savcı atamalarının objektiflikten uzak olması, hâkim
ve savcıların yer değiştirme ve terfilerinin güvence sisteminin yetersizliği görevlerini
yaparken bağımsız karar almalarını engellemektedir.

Abstract:
When applying to a court, an applicant mainly aims at removing the violation
pointed out by the judgement rather than obtaining a judgement at the end of the trial.
There are several mechanisms for the elimination of the violation. In domestic law,
enforcement bodies and law enforcement agencies execute the judgements. In
international law, it is much more difficult to execute judgements since there are no
such enforcement bodies and law enforcement agencies as in domestic law. The
ECtHR, whose jurisdiction Turkey recognizes, also faces these challenges.
This thesis aims at examining in a general framework the execution of
judgements on violation in international law. In this context, it tries to explain how the
violations of rights determined by the ECtHR will be eliminated and how the
judgements on violation will be executed. Efforts have been exerted to determine how
the judgements of the ECtHR are currently executed in Türkiye as well as the problems
faced while implementing these judgements.
At first hand, it has been tried to set out the fundamental principles specified to
eliminate and prevent the repetition of the violations in international law, accordingly.
The first part of the thesis focuses on the responsibilities of states in terms of
eliminating the violations based on the judgements of the international courts and
international instruments.
In the event of a violation in the international law, the respondent state should
guarantee that the violation will be eliminated, compensated and will not be repeated.
The main feature of this system is that remedies will be separated as per their
characteristics. This distinction is based on the process of the violation. If the violation
continues, a remedial measure will be applied to cease the violation. If the violation
has ended, first an action of restitution will be applied, then a measure for the
satisfaction and compensation of the applicant will be considered. If future violations
are to be prevented, non-recurrence will be guaranteed.
Remedial measures constitute a unity and they are parts of a system in which a
physician will apply all appropriate treatments to the patient one by one or collectively
as required. In particular, it is wrong to consider that compensation is the main and
primary method of remedy and it is also completely contradictory in terms of human
rights.
In the second part of the first chapter, execution method of the judgements in
the Council of Europe have been explained. In this section, the pilot trial procedure
which is directly related to the subject and the "violation procedure" in which the
judgements are referred to the ECtHR in order to detect the failure of execution, the
supervision procedure which covers the execution of the judgements of the Committee
of Ministers and the types of measures in case of non-implementation have been dealt
with.
Non-execution of the judgements remains one of the main problems of the
Council of Europe. Within the framework of the Council of Europe, experts and authorities are of the opinion that high number of cases has started to clog the system
and may cause a collapse of the system. The most significant measure for the
prevention of this collapse is the effective execution of the judgements.
The Council of Europe has a system favouring consensus as required by its
nature. In other words, this system is built on the cooperation among its members based
on human rights, democracy and the rule of law and the members as well as the bodies
of the Council of Europe encourage a multidimensional cooperation between each
other. It is therefore quite different from the European Union which relies on economic
and political cooperation and has the standards applied through regulations and
sanctions.
In the system of the Council of Europe, the problem of non-execution of the
judgements are sought to be solved on the basis of cooperation and by promoting
collaboration. The execution of the judgements involves the bodies of the Council of
Europe, such as the Committee of Ministers, the Parliamentary Assembly and the
Commissioner for Human Rights, and the Department for the Execution of Judgements
and requires the effective cooperation of the legislative, judicial and executive units of
the member states. The problems due to the non-execution of the judgements identified
by the Department for the Execution of Judgements can be resolved through the
supervision and pressure of the Committee of Ministers; the examinations, reports and
investigations of the Parliamentary Assembly; the encouragement by and proposals
for solutions of the Human Rights Commissioner, and a multidimensional relationship
among the legislative, executive and judicial bodies of the Contracting States.
Political supervision of the Committee of the Ministers has a primary role in
execution of the judgements in the Council of Europe. Accordingly, a pilot trial
procedure reflects a legal approach for the procedure on the execution of the
judgements.
The pilot trial procedure has been applied by the ECtHR since 2004 when the
Court rendered its judgement about the case Broniowski v. Poland. A pilot trial
procedure is one of the most original practices of a dynamic interpretation method.
The ECtHR has united different procedures regulated under the Convention and
introduced a new procedure. One of the two main reasons for the ECtHR to adopt this
pilot trial procedure is that the workload has increased so much that the Court cannot
handle this load anymore. The other reason is that the judgements are not effectively
executed.
Another significant problem encountered during the pilot trial procedure is that
the cases which are brought before the Court again and again will be suspended and
these cases will be dismissed because of a new remedy formed in the domestic law.
Since the ECtHR applies the pilot trial procedure, these cases are referred to the
domestic law. If the necessary remedies cannot be guaranteed, the ECtHR will have to
deal with these cases again. In cases where the chances of success are low and the
Contracting State could not provide a comprehensive solution, it is a more effective
way to decide on the violation in order to protect the rights of the applicants instead of
referring the repeated cases to the domestic law.
A pilot trial procedure causes important problems especially in case of
violations based on merits. In fact, such cases involves a series of violation with
particular characteristics and specific background rather than violations which are
exactly the same. It is not easy to resolve such different violations through a single
pilot judgement. On the contrary, deciding on a standard solution by ignoring several conditions, which are quite different from each other results in disregarding the
violation itself.
The referral procedure for the determination of the non-execution of the
judgements to the ECtHR has been applied twice since 2010, when Protocol No. 14
entered into force. Even though it is a crucial tool, if used widely, this procedure will
also be disregarded.
In the last part, how the judgements are currently executed in Türkiye and the
problems encountered in practice have been tried to be clarified. In this section, instead
of examining all decisions in a consuming way, the violation groups corresponding to
common and systematic problems have been tried to be selected though the sampling
method. This thesis also tries to provide suggestions for the solution of the problems
encountered in the execution of the judgements.
In accordance with the Article 1 of the ECHR, Contracting States clearly agree
to grant the rights specified in the Convention to everyone within the limits of their
jurisdiction and to execute the judgements of the ECtHR as per the Article 46.
Therefore, Contracting States have undertaken to execute the judgements of the
ECtHR internationally by signing the Convention.
With respect to the domestic law, the ECHR has the force of law in accordance
with the Article 90 of the Constitution. Therefore, in the domestic law, it is also binding
for Türkiye to comply with the judgements within the scope of Articles 1 and 46 of
the ECHR. Furthermore, Article 90/final article of the Constitution provides for that
the provisions of the ECHR will be applied in cases of conflicts between the ECHR,
which is an international agreement governing fundamental rights and freedoms, and
the laws. As a result, the ECHR and the judgements of the ECtHR are also binding in
the Turkish domestic law.
Türkiye ranks at the initial positions among the countries against which there
is the highest number of judgements on violation and which do not execute the
judgements. Although Türkiye is one of the oldest members of the Council of Europe,
it is listed in the category of former communist countries, which were included in the
context of the Convention in the 1990s as per the intensity of violations.
The judgement on "violation procedure" by the Grand Chamber of the ECtHR
on 11.07.2022 in the case of Kavala v. Türkiye has paved a new way for Türkiye
because of its non-execution of the judgements. Türkiye has been the second country
determined by the ECtHR in terms of non-execution of the judgements. If Türkiye
continues its non-execution of the judgement on the case of Kavala v. Türkiye, there
will be an issue of whether its membership will be suspended and cancelled.
Judgements successfully executed by Türkiye are often about specific
procedural violations such as the cancellation of the membership of the military
personnel of the State Security Court. Apart from this, although certain measures have
been taken regarding comprehensive procedural problems, it is far from offering a
broad solution.
Most of the violations based on the merits forming the main groups of
violations point to a systematic and structural problem. Even though several legislative
amendments have been introduced and some administrative measures have been taken
for these problems, it has not been possible to truly solve the problem.
One of the main reasons preventing the solution for these problems is the
failure to regard the remedies as a whole and to find incidental solutions. Apart from
these, paying compensation is considered sufficient to eliminate several important
violations.
The "culture of forgetting" in Türkiye is one of the most important reasons
behind the failure to find a solution for the non-execution of judgements. This prevents
the expression of injustice, which is the first remedy for victims. The inability to
express himself/herself is an obstacle to move on to the other stages of the solution for
the victims as if there was an open wound.
The real remedy during the unreasonable long periods of trial processes is the
conclusion of the proceedings at once. To this end, there should be a special redress
mechanism such as initiating cases earlier, keeping the breaks between hearings short,
and examining these cases before the court of appeals. Only when a compensation to
be paid following these phases will be advantageous.
Furthermore, considering that paying compensations to the victims of forced
migration would be sufficient implies disregarding the real problem. First of all, the
victim should benefit from the right to know the truth. To that end, it is essential to
form committees of truth to shed light on the forced migration. The most important
step following this phase is to punish perpetrators. These two issues are prerequisites
for a lasting solution. Then, the victims and their children should be rehabilitated and
those who want to return to their home should be have the opportunity to do so.
Following these conditions, it will be possible to pay compensation for violations that
are incomplete and cannot be compensated in any other way. Paying compensations
without a holistic point of view is often perceived as a voice of silence for the victims.
Solutions which do not reflect the core of the problem result in other problems in the
long run.
The main problem on the execution of the judgements in Türkiye lies on the
understanding of the negative obligation of the state. The best example of this
understanding can be observed in the amendments to the Turkish Penal Code and AntiTerrorism Law wording as "expressions of thought expressed solely for the purpose
of criticizing, without the intention of defamation, denigration and cursing shall not be
subject to punishment" and "however, the expression of thought in the form of
criticism and the expression of thoughts which do not go beyond news reporting do
not constitute an offence"
In fact, these amendments which were intended to enhance the freedom of
expression have resulted in otherwise. This implies the fact that restricting the freedom
of expression is the main element and the freedom is an exception. This problem can
be resolved by reviewing the provisions restricting the freedom of expression in the
laws based on the principle of "freedom is the main element-restriction is the
exception".
One of the most important reasons preventing the effective execution of the
judgements is that the relevant authorities and the public are not able to have the
necessary determination and will. The reason of violations in most of the cases is a
structural problem. The solution for these problems is only possible when a
comprehensive and long-term program can be applied.
The executive bodies and the government should monitor the process
decisively and it is essential that they have the key role of persuading and guiding the
broad public in certain cases which may cause dissatisfaction in the public in order to
ensure a good progress in the process.
Contrary to the specific norms, in Türkiye, the judgements of the ECtHR are
often criticised by the executive bodies and the authorities. Although this approach is
not put into words officially before the institutions of the Council of Europe, it blocks
the execution of the judgements. A certain part of the ECtHR judgements point to a systematic and common problem. Such a problem can be resolved via a program to
last for years. However, negative expressions and attitudes of the leaders towards the
execution of the judgements undermine these efforts.
It is often observed that the judicial power are affected from such expressions
of the politicians. There are certain instances of arrests following the statements made
by politicians and re-arrests of those who were previously released. Similarly, judicial
decisions that will render the judgements of the ECtHR ineffective are taken after these
statements.
In fact, this clearly reveals the problem of independence and impartiality in the
Turkish judicial system. The lack of objectivity in the appointments of judges and
prosecutors and the inadequacy of the security system for the relocation and promotion
of judges and prosecutors prevent them from taking independent decisions while
performing their duties.







Le requérant, quand il fait un recours à un tribunal pour la violation des droits
de l'homme, a pour but d'enlever les effets de résultats injustes de la violation, lesquels
sont montrés dans la décision du tribunal. Pour réparer les conséquences de ladite
décision, il y a des mécanismes traditionnels de systèmes de droit interne, comme le
commissaire de justice ou la police. En droit international, les mécanismes d'exécution
manquent, donc il y a des grandes difficultés pour faire exécuter des décisions prises
par les tribunaux. Ces difficultés similaires sont valides aussi pour les décisions du
CEDH.
La thèse, dans son plan générale, essaye d'examiner l'exécution des décisions
de violence rendues par les tribunaux internationaux. Dans ce contexte, on s'est
concentré surtout sur l'exécution des décisions de CEDH et la réparation des
conséquences crée par la violence des droits protégés. On a essayé d'éclairer la façon
d'exécution des décisions de CEDH en Turquie et de constater les problèmes actuels
concernant le sujet.
Pour mieux définir la situation, premièrement, on a constaté des principes de
droit international pour enlever les effets des violations et pour la prévention de la
violence. Au premier chapitre, on s'est concentré sur la responsabilité de l'Etat partie
à CEDH, sous la lumière de la jurisprudence des tribunaux internationaux et des textes
internationales.
En cas de violation d'un droit fondamental, l'État responsable est due à arrêter
le cas violant, réparer les conséquences et à garantir la prévention de cette violation
selon les règles de droit international. Il y a une répartition entre les mécanismes de
réparation. Si la violation continue, d'abord il faut l'arrêter. Si la violation s'est
terminé, à premier abord, une restitutio in integrum et après les dommages et intérêts
sont obligatoires. Si on veut éviter les futurs violations possibles, il faut garantir à ne
pas répéter la violation.
Les mesures de la réparation, dans sa totalité, sont comme la thérapie d'un
médecin, qu'est appliquée à la fois individuel et à la fois collectif. L'idée selon laquelle
les dommages et intérêts est la principale méthode de la réparation n'est pas seulement
erroné, mais aussi est contraire au fondement de l'idée des droits de l'homme.
Dans la seconde partie du premier chapitre, on a essayé d'analyser la procédure
d'exécution des décisions dans le système du Conseil de l'Europe. Dans ce chapitre,
on a étudié la procédure de l'arrêt pilote concerné avec le sujet de la thèse, la procédure
de violation avec laquelle on contrôle l'exécution des décisions, la procédure de
contrôle d'exécution de Comité des Ministres et les mesures nécessaires qui doivent
être prises en cas de non-exécution.
La non-exécution des décisions semble-t-il l'un des problèmes principaux de
Conseil de l'Europe. Les autorités de Conseil et les experts de droits de l'homme parle
d'un effondrement probable du système de Conseil à cause des nombres de requête
adressé à CEDH. Pour empêcher une telle situation, la mesure le plus important est
d'exécuter les décisions effectivement.
Le Conseil de l'Europe est fondé sur un système consensuel. C'est à dire le
système est fondé sur la coopération des États membres du Conseil, sous la lumière de
démocratie, les droits de l'homme et l'État de droit. Dans ce contexte, la structure du
Conseil est totalement différente de l'Union Européen, qui est fondé sur l'union
politique et économique et qui essaye d'assurer appliquer les normes standardisés et
des mêmes régulations.
Dans le système de Conseil de l'Europe, la solution de la non-exécution des
décisions de la Cour est basée sur la coopération et l'encouragement. L'exécution des
décisions nécessite à la coopération des autorités des États membres(pouvoir législatif,
pouvoir exécutif et pouvoir judiciaire), et des offices de Conseil, tel de la Comité des
ministres, Assemblée parlementaire, Commissaire aux droits de l'homme et le Service
de l'exécution des arrêts de la CEDH. Les problèmes de non-exécution constatée par
le Service de l'exécution des arrêts, peuvent être résolus avec la participation
multidimensionnelle des organes de Conseil et des autorités de l'État membre: le
contrôle et la pression de Comité des ministres, les recherches, les rapports et les
enquêtes de l'Assemblée parlementaire et l'encouragement et les propositions de
Commissaire aux droits de l'homme ont tous besoin de la coopération des autorités
nationales.
Chez le Conseil de l'Europe, le contrôle politique de l'Assemblée
parlementaire a une place très importante pour l'exécution des décisions. Donc, la
procédure de l'arrêt pilot présente la vision juridique du Conseil.
La procédure de l'arrêt pilote est utilisé par la CEDH, depuis l'affaire
Broniowski contre Pologne en 2004. Cette procédure est un exemple très bien de la
méthode de commentaire dynamique. La CEDH a inventé cette procédure en élaborant
les différentes procédures existant dans la Convention. La principale raison de
l'invention de cette méthode par la Cour est de diminuer la charge de travail de la
Cour. L'autre est l'exécution efficace des décisions.
Un autre problème se vient de la cessation des affaires répété et la décision de
non-lieu au droit interne, à cause d'un nouveau recours, A la conséquence de l'arrêt
pilote de CEDH, les affaires retournent au droit interne. Si on ne trouve pas une
réparation suffisante au droit interne, la CEDH va réexaminer la requête. Si l'État
partie n'essaye pas de trouver une solution compréhensive pour la requête en question,
la décision de la violation va être plus efficace pour la protection des droits du
requérant au lieu de la remise en cause de l'affaire dans le droit interne.
Il y a des questions importantes dans la pratique de l'arrêt pilote, quand il y a
des violations répandues au niveau essentiel. En fait, chaque affaire a son propre
histoire et il y a des petites différences entre les affaires. Ce n'est pas facile à trouver
une solution à des différentes problèmes dans un arrêt pilote. En plus, les solutions
standardisés sans prenant en considération des différences pratiques dans des divers
recours, parfois cause à se cacher de la violation.
La procédure pour la constatation de la non-exécution des décisions de CEDH,
est utilisée deux fois depuis l'entrée en vigueur de la Protocole n. 14 en 2010. Même
si cette voie de recours est très importante, la pratique excédante possible de cette
procédure peut causer à la perte de son prestige.
Le dernier chapitre de travail étudie la pratique de l'exécution des arrêts de
CEDH et les problèmes existants dans la Turquie. On a essayé de choisir les affaires
modèles pour les problèmes systématiques et de les analyser au lieu d'étudier tous les
arrêts concernant la Turquie. On a essayé de trouver des solutions aux problèmes
confrontés dans l'exécution des arrêts.
Les États membres ont accepté à donner les droits à tous à la lumière de l'article
1 de la CEDH et à exécuter les décisions de CEDH selon le droit international. Donc,
les États membres sont engagés, au niveau international, à exécuter les décisions de la
Cour en signant la Convention.
Au droit interne, les dispositions de la Convention ont la force de loi, selon
l'article 90 de la Constitution turc. Donc, l'État membre est lié non seulement au
niveau international, mais aussi selon le droit interne, pour exécuter les décisions de
CEDH. En plus selon le dernier alinéa de l'article 90 de la Constitution turc, les
dispositions de la CEDH ont la priorité quand il y a une contradiction entre le droit
interne et la Convention. Donc, la Convention et les décisions de la Cour sont
contraignantes même au niveau interne.
La Turquie est entre les pays qui violent la Convention au plus. Même si elle
est l'un des plus anciens membres du Conseil, la fréquence de la violation de la Turquie
est dans la catégorie des anciens pays communistes qui ont signé la Convention aux
années 90s.
La décision de la procédure de manquement de la Grande Chambre de la CEDH
le 11.7.2022, Kavala c. Turquie est apporté le problème de la non-exécution des
décisions à un plus haut niveau. Maintenant, la Turquie est le deuxième pays qui est
déterminé par la CEDH pour la non-exécution de ses décisions. Si le pays continue à
ne pas exécuter cette décision, il y a la possibilité de la cessation d'être membre du
Conseil européen.
Les décisions de violation exécutées par la Turquie sont des violations
spécifiques sur la procédure, comme l'exemple du Tribunal de sûreté de l'État. Même
si des différentes mesures procédurales ont été prises, ça ne suffit pas pour une solution
compréhensive.
La plupart des importantes violations matérielles de la Turquie montrent
l'existence d'un problème structurel et systématique. Malgré les changements de la
législation et des mesures administratives, il n'y a pas encore une solution effective.
L'un des raisons qui empêche de trouver la solution aux problèmes est le
manque de la perception globale des questions en cause et l'effort de trouver des
solutions temporaires comme l'idée que la compensation est suffisante pour empêcher
les violations.
"La culture de l'omission" en Turquie est l'un des plus importantes raisons de
la non-exécution des décisions. Cette culture empêche pour la victime de l'expression
de la violation subie. Le problème de non-expression de la victime aussi empêche à
passer aux autres phases de la solution.
La vraie indemnité pour des longues durées de jugement est l'obtention d'une
décision exécutable. Pour arriver à cette fin, il faut qu'il existe des différents
mécanismes telle l'anticipation des procès ou l'examen devant la Cour d'appel. La
compensation est utile après ces voies extraordinaires.
Le cas de l'indemniser les immigrants en cas de la migration forcée est pareil
pour la négligence de ce problème. D'abord les victimes devraient avoir le droit de
savoir la réalité. Dans ce contexte, il faut établir des commissions de vérité et de
réconciliation pour éclairer la migration forcée. La deuxième étape est la répression
des auteurs. Ces deux sujets sont à la base d'une solution permanente. En suit, il faut
la réhabilitation des enfants et donner aux gens la possibilité de retourner aux villages.
Après ces indemnités, la compensation est utile pour les violations non-indemnisables.
Le paiement d'une somme pour la compensation devient comme un prix de silence
pour les victimes. En plus, les solutions passagères causent aux nouveaux problèmes
dans le futur.
L'un des problèmes de l'État pour la non-exécution des décisions est le
problème de la perception de la notion de l'obligation négative. Le meilleur exemple
de ce problème est les changements du code pénal et la loi contre le terrorisme. Selon
les changements, "sans l'intention de la mépris, la dérision et l'injure, les expressions
faite seulement pour la critique nécessitent pas la sanction et l'expression d'opinions
qui ne dépasse pas les limites du reportage ou qui est faite à des fins de critique ne
constitue pas un crime.
Ces changements qui ont étés faits pour le développement de la liberté
d'expression ont créés des conséquences contraires. Le texte est compris que la
restriction de la liberté d'expression est la règle, pendant la liberté est une exception.
Pour surmonter ce problème il faut avoir une recherche totale pour les règles
législatives, sous la lumière du principe de la liberté est la règle et la restriction est une
exception.
L'une des raisons les plus importantes qui empêchent l'exécution effective des
décisions est l'incapacité et le manque de la volonté nécessaire des autorités
compétentes. De nombreux cas de violations sont liés au problème structurel. La
solution effective à ces problèmes n'est possible qu'avec la mise en œuvre d'un
programme complet à long terme.
Pour l'exécution effective des décisions, l'administration et le gouvernement
doivent suivre le processus de manière décisive, persuadant et guidant dans certains
cas qui peut déranger le public. C'est d'une importance vitale pour le bon déroulement
du processus.
Contrairement à ce qui devrait être, les décisions de la CEDH sont largement
critiquées par le gouvernement et les administrateurs en Turquie. Bien que ces
déclarations ne soient pas formellement exprimées au sein des institutions du Conseil
de l'Europe, elles compromettent l'exécution des décisions. Certains arrêts de la CEDH
signalent un problème systématique général. La solution à un tel problème peut être
possible avec un programme qui doit durer pendant des années. Cependant, les
déclarations et attitudes négatives des autorités quant à l'exécution des décisions
fragilisent ces travaux.
Il est possible de constater que le pouvoir judiciaire est également influencé par
ces discours politiques. Après les déclarations des politiciens, il y a des exemples d'arrestations et de réarrestations de ceux qui ont été libérés auparavant. De même, les
décisions judiciaires qui rendront les décisions de la Cour européenne des droits de
l'homme inopérantes sont prises après ces déclarations.
En fait, cette situation montre clairement le problème d'indépendance et
d'impartialité du système judiciaire turc. Le manque d'impartialité dans la nomination
des juges et des procureurs et l'insuffisance du système de sécurité pour la
relocalisation et la promotion des juges et des procureurs les empêchent de prendre des
décisions indépendantes dans l'exercice de leurs fonctions.