Diabetes mellitus hastalarında SGLT-2 inhibitörlerinin interatriyal ileti gecikmesi üzerine etkileri
The effects of SGLT-2 inhibitors on interatrial conduction delay in patients with diabetes mellitus
Yazar: MUHAMMED ERZURUM
Danışman: DOÇ. DR. TOLGA HAN EFE
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı / Kardiyoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Kardiyoloji = Cardiology
Dizin: Atriyal fibrilasyon = Atrial fibrillation ; Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Kalp hastalıkları = Heart diseases ; Sinyal nakli = Signal transduction ; İnhibitör = Inhibitor

Özet:
Yaygın bir kardiyak aritmi olan AF, önemli morbidite ve mortalite artışı ile ilişkili bir tür supraventriküler taşiaritmidir.  AF'nin  5 kat artmış inme riski ve 2 kat artmış mortalite riski ile ilişkili olduğu gösterilmiştir. Diabetes Mellitus, AF gelişimi için önemli risk faktörlerinden biridir. Altta yatan karmaşık patofizyoloji, yapısal, elektiksel, elektromekanik ve otonomik yeniden şekillenme ile ilgilidir. Glukoz düşürücü tedavilerin AF gelişimini etkileyebileceği belirtilmiştir. 
SGLT2 inhibitörü kullanan DM hastalarında AF sıklığının daha az olduğunu gösteren çalışmalar bulunmaktadır ve çeşitli mekanizmalar ileri sürülmüştür. Literatürde bu etkinin AF öngördürücüsü olan atriyal EMD ile ilişkisi olup olmadığı ve atriyal EMD azalmasının AF sıklığınının azalmasına katkısı konusunda veri yoktur. Bu temelden yola çıkarak çalışmamızda Tip 2 DM nedeniyle metformin tedavisi kullanırken, tedaviye eklenen SGLT-2 inhibitörlerinin bir AF ön gördürücüsü olan EMD üzerine etkilerini inceledik. Tedavisine SGLT2 inhibitörü eklenen DM hastalarında, AF sıklığının azalmasındaki mekanizmalara katkıda bulunmayı amaçladık. 
Elli hasta çalışmaya dahil edildi. SGLT2 inhibitörü başlangıcında ve 4. ay kontrolünde hastaların laboratuar, EKG ve ekokardiyografik parametreleri karşılaştırıldı. Atriyal elektromekanik özellikler doku Doppler görüntüleme kullanılarak değerlendirildi. Başlangıca göre hastalarda kilo kaybı, VKİ'de azalma, kan basıncı düşüşü, HbA1c, açlık glukozu, NT-proBNP ve LDL'de istatistiksel anlamlı azalma saptandı. EKG kontrollerinde QTc'nin kısaldığı izlendi. Başlangıçta ölçülen interatriyal ve intraatriyal EMD'nin kontrolde istatistiksel anlamlı olarak azaldığını tespit ettik. 
Bu bulgunun SGLT2 inhibitörü kullanan DM hastalarında AF sıklığının daha az görülmesinin açıklanmasına katkıda bulunabileceğini düşünmekteyiz. Ayrıca atriyal EMD sürelerinin ölçülmesi bu hasta grubunda tedavi sonrası AF gelişim riskinin azalıp azalmayacağı konusunda katkı sağlayabilir.

Anahtar Kelimeler: Atriyal Fibrilasyon, Atriyal İleti Gecikmesi, Diyabetes Mellitus, SGLT-2 inhibitörleri

Abstract:
AF, a common cardiac arrhythmia, is a type of supraventricular tachyarrhythmia associated with significant increased morbidity and mortality. It has been shown that AF is associated with a 5-fold increased risk of stroke and 2-fold increased risk of mortality. Diabetes Mellitus is one of the important risk factors for the development of AF. The underlying complex pathophysiology is related to structural, electrical, electromechanical and autonomic remodeling. It has been stated that glucose-lowering treatments may affect the development of AF.
There are studies showing a lower incidence of AF in DM patients using SGLT2 inhibitors, and various mechanisms have been suggested. There is no data in the literature on whether this effect is related to atrial EMD, which is a predictor of AF, and whether atrial EMD reduction contributes to the decrease in AF frequency. Based on this basis, in our study, we examined the effects of SGLT-2 inhibitors to the progress and effects on the EMD, a predictor of AF, while using metformin treatment for Type 2 DM. We aimed to contribute to the mechanisms in the reduction of the frequency of AF in DM patients with SGLT2 inhibitor added to their treatment.
Fifty patients were included in the study. Laboratory, ECG and echocardiographic parameters of the patients were compared at the beginning of the SGLT2 inhibitor treatment and at the 4th month follow-up. Atrial electromechanical properties were evaluated using tissue Doppler imaging. Compared to baseline, patients had a statistically significant decrease in weight loss, decrease in BMI, decrease in blood pressure, HbA1c, fasting glucose, NT-proBNP and LDL. Shortening of QTc was observed in ECG controls. We found that the interatrial and intraatrial EMD measured at baseline decreased statistically significantly in the control.
We think that this finding may contribute to the explaination of the lower incidence of AF in DM patients using SGLT2 inhibitors. In addition, the measurement of atrial EMD durations may contribute to whether the risk of AF development will decrease or not after the treatment in this patient group.

Keywords: Atrial Conduction Delay, Atrial Fibrillation, Diabetes Mellitus, SGLT-2 Inhibitors