Çocuklarda batın travmalarının değerlendirilmesi (Bir çocuk travma merkezinin analizi)
Evaluation of pediatric abdominal trauma (Analyzes of a pediatric trauma center)
Yazar: TUĞBA ÖRNEK DEMİR
Danışman: DOÇ. DR. MÜJDEM NUR AZILI
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Bilkent Şehir Hastanesi / Çocuk Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Çocuk Cerrahisi = Pediatric Surgery
Dizin: Abdominal yaralanmalar = Abdominal injuries ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies ; Yaralar ve yaralanmalar = Wounds and injuries ; Çocuklar = Children

Özet:
GİRİŞ VE AMAÇ: Travma çocuklarda mortalite ve morbiditenin en sık sebebidir. Baş boyun en çok yaralanan bölge olmakla birlikte bunu sırasıyla toraks, ekstremite ve karın travmaları takip eder. Karın travmaları solid organ hasarında yüksek oranda nonoperatif tedavi edilir ve mortalitesi izole vakalarda oldukça düşüktür. Çalışmamızda amacımız, travma merkezimize başvurmuş karın travma bulgusu olan adli çocuk travmalarının değerlendirmesini yapmaktır.
MATERYAL METOD: 01.01.2015-31.12.2018 tarihleri süresince Dışkapı Yıldırım Beyazıt Eğitim Araştırma Hastanesi acil servisine 0-18 yaş aralığında travma nedeniyle başvurmuş adli olguların bilgileri, hastane veritabanından alınarak incelendi. Çocuklarda adli travmaların genel verileri, karın travmalı olgular ve izole karın travması saptanan hastaların genel verileri, görüntüleme yöntemleri, yapılan müdahaleler ve sonuçları ortaya konuldu. Karın travma olgularının fizik muayene bulguları, görüntüleme yöntemleri ve sonuçları arasındaki ilişki istatistiksel olarak değerlendirilerek literatür ile karşılaştırıldı.
BULGULAR: Çocuklarda adli travmalar ve karın travmaları en sık erkeklerde (%66,7-%66,1), en sık yaz mevsiminde meydana geldiği görüldü. Her iki grupta en sık sebep motorlu araç kazası (%53,2-58,2) iken, künt mekanizma oranı (%93,7-%96) belirgin yüksek görüldü. Karın travmaları tüm olguların %17'si idi. Karın travmalı olguların %28,4'ü yatırılarak tedavi edildiği, %98,2'si nonoperatif tedavi edildiği ve mortalitenin %2,7 olduğu görüldü. İzole karın travmalarında ise ex olan hasta yoktu. USG normal değerlendirilen olguların %86,7'sinde de BT normal
 
görülmesine rağmen, USG'de patoloji bulunan olguların sadece %45,3'ünde BT patolojiyi doğrulamıştır. Karın travmalı olgularda BT'nin laparotomi sayısını azalttığı görülmesine rağmen olguların %34,1'ine yapılan BT görüntülemenin üçte ikisinde patoloji saptanmadı. Penetran travma varlığında USG'den ziyade ilk görüntüleme yöntemi olarak BT yapıldığı görüldü. Bu durumda USG yapılan olgularda ise çoğunlukla patoloji saptanmadı.
SONUÇ: Çocukluk çağı travmaları giderek artan, önlenebilir olması nedeniyle önemli ve çoğunluğu acil serviste tedavi edilebilecek klinik öneme sahiptir. Çocuklarda karın travmalarının tanı ve tedavi yönetiminde görüntüleme yöntemlerinden ziyade olguların klinik durumuna göre karar verilmesi radyasyon maruziyeti ve gerekliliğinden fazla görüntüleme tetkikinin sayısını azaltacağı vurgulanmaktadır.

Abstract:
INTRODUCTION AND AIM: Trauma is the most common cause of death and morbidity in children. Although the head and neck is the most injured area, it is followed by thorax, extremity and abdominal traumas, respectively. Abdominal trauma is mostly treated non-operatively in solid organ trauma and its mortality is very low in isolated cases. The aim of our study is to evaluate the forensic child traumas with abdominal trauma findings who applied to our trauma center.
METHODS: Information of forensic cases, aged 0-18 years, who applied to the emergency department of Dışkapı Yıldırım Beyazıt Training and Research Hospital due to trauma between 01.01.2015 and 31.12.2018, were obtained from the hospital database and analyzed. General data of forensic traumas in children, cases with abdominal trauma and patients with isolated abdominal trauma, imaging methods, interventions and results were presented. The relationship between physical examination findings, imaging methods and results of abdominal trauma cases was evaluated statistically and compared with the literature.
RESULTS: All forensic traumas and abdominal traumas in children were seen most frequently in males (66.7-66.1%), the most common in summer. Motor vehicle accident (53.2-58.2%) was the most common cause in both groups. While the rate of blunt mechanism (93.7%-96%) was significantly higher. Abdominal traumas were 17% of all cases. It was observed that 28.4% of the cases with abdominal trauma were hospitalized, 98.2% were treated non-operatively, and the mortality was 2.7%. In isolated abdominal trauma, there was no patient with ex. CT confirmed the pathology only in  45.3% of  the cases with pathology. Although CT was  seen to
 
reduce the number of laparotomy in cases with abdominal trauma, no pathology was detected in two-thirds of the CT imaging performed in 34.1% of the cases. In the presence of penetrating trauma, CT was seen as the first imaging method rather than USG. In this case, no pathology was detected in the cases who underwent USG.
CONCLUSION: Childhood traumas are of clinical importance due to the increasing number of preventable and preventable traumas, most of which can be treated in the emergency department. It is emphasized that in the diagnosis and treatment management of abdominal trauma in children, making decisions based on the clinical condition of the cases rather than imaging methods will reduce radiation exposure and the number of imaging examinations more than necessary.