Tip 2 diyabetes mellituslu hastalarda otonomi düzeyi, problem çözme becerisi ve bu iki değişken arasındaki ilişki
Autonomy level and problem solving ability of the patient with type 2 diyabetes mellitus and the relation between these two variables
Yazar: NURHAYAT POLAT
Danışman: PROF. DR. ŞERİFE KARAGÖZOĞLU
Cumhuriyet Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Hemşirelik Esasları Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2018
Konu: Hemşirelik = Nursing
Dizin: Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Diabetes mellitus-tip 2 = Diabetes mellitus-type 2 ; Problem çözme = Problem solving ; Özerklik = Autonomy

Özet:
Bu çalışma tip 2 diyabetes mellituslu hastalarda otonomi düzeyi, problem çözme becerisi ve bu iki değişken arasındaki ilişkinin belirlenmesi amacıyla tanımlayıcı ve analitik olarak yapılmıştır. Çalışmanın evrenini 01 Ağustos 2016-01 Ocak 2017 tarihleri arasında, Sivas'ta bir Devlet hastanesinin dahiliye ve endokrinoloji servislerinde tip 2 diyabet tanısı ile yatan hastalar oluşturmuştur. Çalışmanın örneklemini belirlenen servislerde yatan, en az 6 ay önce tip 2 diyabetes mellitus tanısı alan, araştırmaya katılmayı kabul eden, 18 yaş üstü,  bilinci yerinde, görme ve işitme engeli olmayan ve tanılanmış bir psikiyatrik hastalığı bulunmayan tüm hastalar oluşturmuştur. Çalışma verilerinin toplanmasında; Kişisel Bilgi Formu, Sosyotropi-Otonomi Ölçeğinin Otonomi Alt Ölçeği ve Problem Çözme Envanteri kullanılmıştır. Veriler SPSS 22.0 paket programına yüklenmiş ve istatistiksel analizde Kruskal Wallis ve Mann-Whitney U testleri kullanılmıştır. Çalışmamızda hastaların otonomi düzeyi orta düzeyin üstünde,  problem çözme becerisi düşük bulunmuş olup, aralarında istatistiksel olarak anlamlı (r= -0.158, p=0.005), negatif yönlü ve zayıf bir ilişki saptanmıştır. Bu bağlamda hastaların otonomi düzeyi düştükçe problem çözme becerilerinin de azaldığı söylenebilir. Bu sonuçlar doğrultusunda sağlık profesyonelleri tarafından diyabetik hastaların otonomi düzeyi ve problem çözme becerilerini artırmaya yönelik yaklaşımların benimsenmesi ve bireylerin bu yönde güçlendirilmesi önerilmiştir. 
Anahtar Kelimeler: Tip 2 Diyabetes Mellitus, Otonomi, Problem Çözme

Abstract:
This descriptive and analytic study was performed to detect the autonomy level and problem solving ability of the patient with type 2 diyabetes mellitus, and to define the relation between these two variables. The universe of the study was formed between 01 August 2016 and 01 January 2017 by the patients who were diagnosed as type 2 diyabetes mellitus and hospitalized in the İnternal Medicine and Endocrinology Units of a hospital in Sivas. The sample of the study were the patients who were diagnosed as type 2 diyabetes mellitus at least 6 months ago, hospitalized in the mentioned units, agreed with the study. These patients were older than 18 years, conscious and did not have any of the vision, hearing and psychological problems. To obtain descriptive information about the patient's data, the Patient Information Form, Autonomy Sub-scale of the Sociotropy-Autonomy Scale and the Problem Solving Envantery was used. The obtained data were loaded into the SPSS 22.0 package program and in the statistical analysis, Kruskal Wallis and Mann-Whitney U tests were used. In our study, the autonomy level of the patients were over the mean level and the problem solving ability were low and there was a statistically significant (r= -0.158, p=0.005), negative  and weak relation between them. We can emphasize that the problem solving ability is decreased with the autonomy level of the patients. By the light of these results we can suggest the health professionals to deal and to make an effort to increase the autonomy level and the problem solving ability of the diabetic patients.
Keywords: Type 2 Diyabetes Mellitus, Autonomy, Problem Solving