Tıp eğitiminde simülasyonun önemi ve simülasyon eğitimi ile acil tıp ekibinin kardiyopulmoner resüsitasyon uygulamasında takım performansının artırılması
The importance of simulation in medical education and improving the emergency team performance on cardiopulmonary resuscitation by using simulation based education
Yazar: DEMET ARI YILMAZ
Danışman: PROF. DR. CUMA YILDIRIM
Gaziantep Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Acil Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2014
Konu: İlk ve Acil Yardım = Emergency and First Aid
Dizin: Acil tıp = Emergency medicine ; Acil tıp servisleri = Emergency medical services ; Benzetim = Simulation ; Benzetim tekniği = Simulation technique ; Kardiyopulmoner reanimasyon = Cardiopulmonary resuscitation ; Takım çalışması = Team work ; Tıp eğitimi = Education-medical

Özet:
AMAÇ: Bu çalışmada tıp eğitiminde simülasyonun önemini, simülasyonla eğitimin kardiyo-pulmoner resüsitasyonda takım performansını artırıp artırmadığını ve tıp eğitiminin kalitesini artırmak için yapılması gerekenleri araştırdık.
MATERYAL VE METOD: Çalışma Eylül 2013 ve Kasım 2013 tarihleri arasında Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Acil Tıp Anabilim Dalı tarafından yürütüldü. Tıp fakültesi 3. Sınıf öğrencilerinden gönüllü olan 120 kişi 4 gruba ayrılarak Temel Yaşam Desteği eğitimi verildi. Eğitim yöntemleri olarak; geleneksel yolla eğitim, basit manken üzerinde simülasyon yöntemi ile eğitim, yüksek teknoloji içeren manken üzerinde simülasyon yöntemi ile eğitim ve kendi kendine eğitim yöntemleri uygulandı. Takım performansı değerlendirmesi için kontrol listeleri kullanıldı. Uygulamalar kamera ile kaydedildi. İstatistiksel olarak verilerin analizinde Independent-Samples T testi, One-Way Anova (Robust Test: Brown-Forsythe) , Post Hoc analizler için Tukey ve Games-Howell, Paired-Samples T test, Repeated Anova (Wilks' Lambda), Mc-Nemar testi Monte Carlo Simülasyon tekniği ve Pearson Chi-Square testi kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık değeri p<0,05 olarak kabul edildi.
BULGULAR: Tüm grupların cinsiyet ve yaş ortalamalarına göre dağılımları arasında anlamlı bir fark yoktu (sırasıyla p=0,311-0,217). Tüm grupların teorik bigi düzeylerinin eğitimler sonrası arttığı test edildi. Bu artışta gruplar arasında anlamlı bir farklılık yoktu (p>0,067). Ancak teorik bilgi düzeylerindeki bu artış takım performansı düzeylerindeki artışla uyumlu değildi. Takım performansı ve beceri yeterliliğinde simülasyonla eğitilen 2 grup diğer gruplara göre anlamlı ölçüde daha başarılı bulundu (p<0,001). Simülasyonla eğitilen bu iki grubun arasında performans değerlendirmelerinde anlamlı bir fark yoktu (p=1). Geleneksel yöntem ile eğitilen grupla kendi kendine eğitim alan grup arasında takım performansı açısından anlamlı bir fark yoktu(p=1) ancak beceri değerlendirmesinde kendi kendine eğitim alan grup daha başarılı oldu (p=0,018). Uygulanan anket sonuçlarına göre öğrencilerin kendine olan güveni genel olarak artmıştı(p<0,001). Performans değerlendirmeleri için kullanılan kontrol listeleri kendi aralarında mükemmel düzeyde korelasyon göstermekteydi (p<0,001).
SONUÇLAR: Simülasyonla eğitim tekniği resüsitasyon gibi karmaşık olayların yönetilmesinde takım performansını, beceri düzeyini ve öğrencilerin kendilerine olan güvenlerini artırmaktadır. Bu nedenle tıp eğitimine entegre edilmesi gerekmektedir.

ANAHTAR KELİMELER: Simülasyon, resüsitasyon, takım performansı.

Abstract:
AIM: In this study, the importance of simulation in medical education, the simulation based training is able to enhance the team performance on cardiopulmonary resuscitation or not, and the needs to improve the quality of medical education were investigated.
MATERIAL AND METHOD: This study was performed between September 2013 and November 2013 in Emergency Department of Gaziantep University Medical Faculity. One hundred and twenty participants from the third class of Medical Faculity were divided into 4 groups and Basic Life Support training was given. Traditional training, simülation based training on simple manikin, simülation based training on high fidelity manikin and self training methods were applied. The check lists were used to evaluate the team performance. Applications were recorded by audio-visual camera system. Independent-Samples T test, One-Way Anova, Tukey and Games-Howell for Post Hoc analysis, Paired-Samples T test, Repeated Anova, Mc-Nemar test Monte Carlo simulation technique, and Pearson Chi-Square tests were used. P<0.05 was considered statistically significant.
FINDINGS: There were no significant differences between the groups in age and sex (p=0.311, p=0.217). Knowledge was increased after trainings but no significant differences were detected between groups. This increase in knowledge was not compatible with the increase in the levels of team performance. Simulation based trained groups had significantly better team performances and skill levels than the other groups (p<0.001). There were no significant differences between simple manikin and high fidelity manikin groups on the team performance (p=1). There were no significant differences between traditional training and self training groups on team performance (p=1), but there was a significant difference in skill levels of these groups; the self training group was better than traditional training group (p=0.018). According to the results of the questionnaires self confidence of the participants were elevated after the trainings (p<0.001). The check lists used in team performance evaluations were showing excellent correlation between each other.
CONCLUSION: Simulation based training improves the team performances, skill levels and the self confidences of the students. Therefore it should be integrated into medical education.

KEY WORDS: Simulation, resuscitation, team performance.