Behçet hastalarında ve sistemik skleroz hastalarında kromozom instabilitesinin diepoksibütan ile indüklenerek incelenmesi
Investigation of chromosomal instability in behçet?s disease patients and systemic sclerosis patients with diepoxybutane induction
Yazar: SEZGİ ARPAĞ
Danışman: DOÇ. DR. AYHAN DEVİREN
İstanbul Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Tıbbi Biyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2009
Konu: Genetik = Genetics ; Romatoloji = Rheumatology
Dizin: Behçet sendromu = Behcet syndrome ; Diepoksibütan = Diepoxybutane ; Kromozom delesyonu = Chromosome deletion ; Kromozom düzensizlikleri = Chromosome aberrations ; Kromozomlar = Chromosomes ; Skleroz = Sclerosis

Özet:
Behçet Hastalığı patogenezi tam olarak açıklığa kavuşmamış, immunogenetik kökenli, kronik, inflamatuar, multisistemik bir hastalıktır. Hastalık özellikle İpek Yolu üzerindeki ülkelerde sık görülmektedir. Kliniğinde oral ülserler, deri lezyonları, oküler semptomlar, damar tutulumları ve genital ülserasyonlar bulunup özellikle genç erişkinleri etkilemektedir. Literatürdeki pek çok genetik çalışmada hastalık HLA-B51, MICA ve bunlar gibi birçok MHC geninin yanında pek çok çevresel faktör ile de ilişkilendirilmiştir. Sistemik Skleroz; ciltte ve iç organların bağ dokusunda kollajen birikimi ile karakterize, patogenezi halen netleşmemiş sistemik bir hastalıktır. Hastalığın gelişiminden bu güne kadar pek çok infeksiyöz, kimyasal ve fiziksel ajan sorumlu tutulmuştur. Hastalık ile ilgili çok sayıda genetik çalışma bulunmasına rağmen bulgular hastalığı açıklamada yetersiz kalmaktadır. Bu çalışmada 20 Mukokutanöz Hafif Behçet hastasından, 20 Ağır Behçet hastasından, 10 Reküran Aftöz Stomatitli hastadan ve 10 Sistemik Skleroz Hastasından alınan perifer kanı örneklerinde Diepoksibütan ile uyarılan kromozom kırıkları incelendi. Çalışmada 20 kişilik sağlıklı kontrol grubu kullanıldı. Elde edilen bulgular Mukokutanöz Hafif Behçet hastalarında izlenen kromozom kırıklarının kontrol grubuna oranla anlamlı derecede artmış olduğunu gösterdi. Ayrıca Rekürran Aftöz Stomatitli olgular ile kontrol grubu kromozom kırık oranları arasında ileri derecede anlamlı fark bulundu. Örneklere yapılan sitogenetik analizlerde ise herhangi bir sayısal veya yapısal kromozom anomalisine rastlanmadı. Çalışmanın sonuçları; anlamlı fark gözlenen gruplarda normal populasyona göre daha fazla DNA hasarı meydana geldiğini ve tamir mekanizmalarında bir sorun olabileceğini ortaya koymaktadır.

Abstract:
Behçet?s Disease is a chronic, inflammatory, mutlisystemic disease with an immunogenetic basis and unknown etiology. It is most common in the countries on Silk Road. Clinical features of the disease are; oral ulcerations, skin lesions, ocular and vascular symptoms and genital ulcerations. The disease usually affects young adults. The disease has been reported to be associated with HLA-B51, MICA and many MHC genes as well as environmental factors. Systemic Sclerosis is a systemic disease characterized by progressive fibrosis of skin and multiple organs with unclear pathogenesis. Infectious, chemical and physical agents have been investigated for the development of disease. Among the numerous researches on the disease, none of them has yet been enough to explain the pathogenesis. In this study, to investigate chromosome breaks induced with Diepoxybutane; we worked with the peripheral blood samples of 20 Mild Mucocutaneous Behçet Disease patients, 20 severe Behçet Disease patients, 10 patients with Recurrent Aphthous Stomatitis and 10 Systemic Sclerosis patients. We also used 20 healthy individuals for control group. We found significant increase in chromosome breakage with the Mild Mucocutaneous Behçet Disease patients in comparison to the healthy controls. In addition, we also found highly significant increase in chromosome breakage with the patients with Recurrent Aphthous Stomatitis in comparison to the healthy controls. There were no numerical or structural abnormalities in our patients in the cytogenetic analysis. Our results showed that the groups with the excessive chromosome breaks have increased DNA damage than normal population and might have problems within their DNA repair mechanisms.