SGLT-2 inhibitörlerinin diyabetik hastalarda tiyamin düzeylerine etkisi
Effect of SGLT-2 inhibitors on thiamine levels in diabetic patients
Yazar: MERVE ÖZÇETİN
Danışman: DOÇ. DR. OĞUZHAN SITKI DİZDAR
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Kayseri Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases
Dizin: Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Glükozüri = Glycosuria ; SGLT = SGLT ; Tiyamin = Thiamine ; İnhibitör = Inhibitor

Özet:
Amaç: Diyabetik hastalarda tiyamin eksikliği birçok çalışma ile gösterilmiştir. Glukozürinin böbrek tübül hücrelerinde tiyamin emilimini azaltarak eksikliğine yol açtığı bilinmektedir. SGLT-2 inhibitörleri son zamanlarda diyabet tedavisinde yer alan önemli ajanlardandır. Etkilerini böbrek tübül hücrelerinde glukoz emilimini azaltıp, glukozüriyi artırarak gösteren bu ajanların serum tiyamin düzeylerine etkisi bilinmemektedir. Bu çalışma ile amacımız, SGLT-2 inhibitörleri ile serum tiyamin düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemektir.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, Kayseri Şehir Hastanesi İç Hastalıkları ve Endokrinoloji Kliniği'nde diyabet tanısı ile takip edilen 54 hasta alındı. Hasta grubuna, mevcut diyabet tedavilerine SGLT-2 inhibitörü (dapagliflozin veya empagliflozin) eklenen 27 hasta dahil edildi. Kontrol grubu, SGLT-2 inhibitörü dışındaki diyabet ilaçlarını kullanan, HbA1c< 7 olup glukozürisi olmayan 27 hastadan oluşturuldu. Hastalar 3 ay boyunca takip edildi. Hastaların kan örneklerinden rutin diyabet tetkiklerine ek olarak serum tiyamin düzeyleri çalışıldı. Tiyamin düzeyleri, sıvı kromatografi-kütle spektrometresi/kütle spektrometresi (LC-MS/MS) metodu ile ölçüldü.  
Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların başlangıç ve 3. ay tiyamin düzeylerinde, SGLT-2 ve kontrol grubu arasında anlamlı fark izlenmemiştir. SGLT-2 grubundaki laboratuvar sonuçlarında 3 aylık değişim incelendiğinde tiyamin, kan glukozu, HbA1c ve kreatininde istatiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır. İlk başvuru sonuçlarında tiyamin düzeyleri 49,9± 21,3 ng/ml iken 3 aylık takip sonrası tiyamin düzeyleri 62,3± 29,7 ng/ml olup istatiksel açıdan anlamlı yüksek bulunmuştur (p=0,049). Kan glukozu, HbA1c ve kreatinin değerlerinde ise anlamlı bir azalma izlenmiştir (sırasıyla p<0,001, p<0,001 ve p=0,048). Kontrol grubunun 3. ay kontrollerinde tiyamin düzeyinde ve diyabet parametrelerinde anlamlı bir değişim olmamıştır (p=0,965).
Sonuç: Çalışmamızda SGLT-2 inhibitörlerinin glukozürik etkisine rağmen serum tiyamin düzeylerinde azalma saptanmamış olup, diyabet regülasyonundaki düzelme ile birlikte serum tiyamin düzeylerinde artış saptanmıştır. Çalışmamızla SGLT-2 inhibitörlerinin glukozürik etkisinin tiyamin üzerine olumsuz bir etkisinin olmadığı gösterilmiş olsa da, SGLT-2 inhibitörlerinin tiyamin emilim mekanizmasında nasıl bir rol üstlendiğinin ilave çalışmalarla aydınlatılması gerekmektedir.

Abstract:
Aim: Thiamine deficiency in diabetic patients has been shown in many studies. It is known that glucosuria reduces the absorption of thiamine in kidney tubule cells and leads to its deficiency. SGLT-2 inhibitors are among the important agents in the treatment of diabetes recently. The effects of these agents, which show their effects by decreasing glucose absorption in kidney tubule cells and increasing glucosuria, on serum thiamine levels are unknown. Our aim with this study is to examine the relationship between SGLT-2 inhibitors and serum thiamine levels.
Materials and Methods: 54 patients who were followed up with the diagnosis of diabetes in the Internal Medicine and Endocrinology Clinic of Kayseri City Hospital were included in the study. The patient group included 27 patients who added an SGLT-2 inhibitor (dapagliflozin or empagliflozin) to their existing diabetes treatment. The control group consisted of 27 patients who were using diabetes medications other than SGLT-2 inhibitors, had HbA1c < 7 and did not have glucosuria. The patients were followed for 3 months. In addition to routine diabetes tests, serum thiamine levels were studied from the blood samples of the patients. Thiamine levels were measured by liquid chromatography-mass spectrometry/mass spectrometry (LC-MS/MS) method.
Results: There was no significant difference between the SGLT-2 and control groups in the baseline and 3rd month thiamine levels of the patients included in the study. When the 3-month change in laboratory results in the SGLT-2 group was examined, a statistically significant difference was found in thiamine, blood glucose, HbA1c and creatinine. While thiamine levels were 49.9± 21.3 ng/ml at the first admission, after 3 months of follow-up, thiamine levels were found to be 62.3± 29.7 ng/ml and statistically significantly higher (p=0,049). A significant decrease was observed in blood glucose, HbA1c and creatinine values ​​(p<0.001, p<0.001 and p=0.048, respectively). There was no significant change in thiamine level and diabetes parameters in the 3rd month controls of the control group (p=0.965).
Conclusion: In our study, despite the glucosuric effect of SGLT-2 inhibitors, no decrease was found in serum thiamine levels, and an increase in serum thiamine levels was found with the improvement in diabetes regulation. Although our study showed that the glucosuric effect of SGLT-2 inhibitors does not have a negative effect on thiamine, the role of SGLT-2 inhibitors in the thiamine absorption mechanism needs to be clarified with additional studies.