Sinema TV'nin nesneler sistemi düşüncesi üzerinden tekrar yorumlanması
Reinterpretation of cinema and television through the thought of the system of objects
Yazar: HÜSEYİN KIRMIZI
Danışman: PROF. DR. OĞUZ AHMET ADANIR
Dokuz Eylül Üniversitesi / Güzel Sanatlar Enstitüsü / Film Tasarımı Ana Sanat Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2017
Konu: Güzel Sanatlar = Fine Arts ; Radyo-Televizyon = Radio and Television ; Sosyoloji = Sociology
Dizin: Baudrillard, Jean = Baudrillard, Jean ; Benzetim = Simulation ; Görsellik = Visuality ; Modern toplum = Modern society ; Nesnellik = Objectivity ; Sinema = Cinema ; Sinematografi = Cinematography ; Televizyon = Television ; Tüketim = Consumption ; Tüketim toplumu = Consumption society

Özet:
Bilindiği gibi sinematograf, 20. yüzyılın başlarında ticareti yapılan ve kullanımı yaygınlık kazanan bir teknik nesnedir. Bu devrim niteliğindeki aygıt; kısa sürede, tüm sanat dünyasının çehresini değiştirmiştir. Çünkü artık kendinden önceki tüm sanatların bir birleşimi olarak görülen sinema sanatının, doğmuş olduğu düşünülmektedir. Sinemanın gerçekten bir sanat olup olmadığı ise ilk günden bu güne daima tartışma konusu olarak kalmıştır. Sinematograf nesnesinin kapsamlı etkisi, kuşkusuz sadece sinema filmlerinin ortaya çıkmasına sebep olmamıştır. Sinema üretimi tüm bir topluma yayıldığında; modern toplum kendini aramak ve ifade etmek adına sinematografın teknik özelliklerinden faydalanmaya da başlamıştır. Bu durum oldukça doğaldır. Çünkü insanoğlu duygu ve düşüncelerini sanat adı altında dışa vuran tek canlıdır. İster duvar resimleri, isterse yontma taşlar, şiirler, romanlar ya da tiyatro olsun; tüm bu insani çabalar sanat ürününe yönelik olmuştur.  Fakat yine tarihte ilk defaya mahsus olarak sinema sanatının doğuşuyla birlikte, insanoğlu kendisi ile sanat üretimi arasına teknolojik bir nesne sokmuş ve ele aldığı sanat ürün ile dolaylı bir şekilde (optik aracılığı) ilişki kurmaya başlamıştır. İşte o günden bu güne sinemanın, bir eğlence aracı, yeniden üretim teknolojisi, ritüel, büyü, yeni bir dil ya da gösterge sistemi olup olmadığı tartışılagelmiştir. Bu bağlamda sinema belki bunların hepsi, anlam verilemez bir karışımıdır. Belki de Bertolt Brecht' in söylediği doğrudur ve sinema uygulayımı, bir hiçten yola çıkarak bir şeyler yaratan bir uygulayıma benzemektedir.

Öyleyse sinemayı hem bir hiç hem de anlamlı bir karışım yapan şeyi incelemek gereklidir. Birçok kuramcı ve düşünür açısından bu durum, modern insanın anlam yaratma çabasıyla ilişkilidir. Bu doğrultuda sinemada anlam yaratma çabası, kişiler ve nesneler arasında geçen bir oyuna ya da gösteriye benzetilebilir. Bu yüzden sinemada karşımıza çıkan kişi ve nesnelerin doğrudan mı yoksa dolaylı şekilde mi perdeye yansıtılması gerektiği, gerçekçi ve gerçeküstücü sinema ayrımını da gündeme getirir. Modern sinemanın toplumsal etki gücünün arttığı bu yıllarda, yani 1960 ve 1970'ler boyunca, sinema ve televizyon ikilisi üzerine çalışmalar da yaygınlık gösterir. Böylece sinema sanatının; sosyoloji, antropoloji, psikoloji ve felsefe gibi diğer disiplinlerle kurmuş olduğu bağlar da sorgulanır.

Bu noktada bu çalışmanın merkezine oturttuğumuz Jean Baudrillard'ın "Nesneler Sistemi" (1968) isimli çalışması, böylesine bir çabanın sosyolojik – antropolojik boyutuna benzetilebilir. Jean Baudrillard'ın öne sürdüğü nesne sistematiği;  patafizik (düşsel yorumlamalar bilimi) özellikler gösterir ve kültürel yaşamın neredeyse tüm üretim – tüketim alanlarına yönelir. Bu yüzden teknik bir nesne olarak görülen sinematografı ve modern bir sanat olan sinemayı anlamak adına da yine önemli bir başvuru kaynağı olarak değerlendirilebilir. Bu bağlamda çalışmamızın temel hedefi; düşünürün simülasyon kuramından faydalanarak, sinema ve televizyon evreninin belirli bir parçasının incelenmesi şeklinde özetlenebilir. Bu doğrultudan hareketle, özellikle "modern tüketim kültürümüzün görselleştirmesine" ilişkin süreç ve bu kapsamlı sürecin sinema üretimi üzerindeki etkisi sorgulanmak istenmiştir. Bu bağlamda sinematograf ve video kamera gibi imge üretim teknolojilerinin, modern görsel kültür ile kurmuş olduğu ilişkiyi - çalışmanın her bölümünde - göz önünde tutmamız gerekmiştir. Bu yüzden ismini "Sinema ve TV'nin Nesneler Sistemi Düşüncesi Üzerinden Tekrar Yorumlanması" şeklinde belirlediğimiz bu çalışma, sinema ve televizyonun birer gösterge – nesne teknolojisi olarak değerlendirilmesi doğrultusunda araştırma çerçevesini sınırlandırmıştır.

Abstract:
The cinematograph is a technical device that was traded and gained great popularity in the turn of the 20th century. The invention of this revolutionary device was considered as the birth of cinema, which fuses all the previous art forms together, and it has instantly transformed the entire world of art. Yet, the act of cinema production is still controversial about whether being a form of art or not. The whole broad effect of the cinematograph device was not just limited to the emergence of cinema movies. When the production of cinema spreaded widely, the modern society started to utilize the technical aspects of cinematograph to discover and express itself. This impact is totally natural as the humankind is the only organism that expresses its thoughts and feelings through the mediums of art. Murals, carved stones, poetry, novels or theatrical plays were all humankind's effort leaning towards the product of art, however by the birth of cinema,  humankind put for the first time a technological object between itself and and the artwork, and thereof led to an indirect relationship with the art object through the optical devices. Ever since that day, it is argued that whether the cinema is an entertainment tool, a reproduction technology, ritual, magic, a new language or a new system of signification. In this sense, the cinema is maybe all of them, an inconceivable mixture, or as Bertolt Brecht stated, the act of cinema seems to be a production rooted from nothingness.
 
In that case, it should be examined what makes cinema both a nothingness and also a meaningful mixture. Accordingly, the effort of creating the meaning in the cinema can be regarded as a play or a show between the figures and objects. Therefore, the question of whether these figures and objects should be presented as directly or indirectly emerges the differentiation of the realist and the surrealist cinema in front. In the years of 1960s and 1970s when the influence of the modern cinema rised over the society, the researches about the cinema and television also increased widely. So, the relations of the cinema art with the other disciplines such as sociology, anthropology, psychology and philosophy also questioned.

At this point, the book "The System of Objects" (1968) by Jean Baudrillard, which is the basis of this thesis work, covers the sociological, anthropological dimensions of this questioning. "The System of Objects" proposed by Baudrillard shows pataphysical properties and inspects all the production-consumption fields of cultural life. Therefore, this book can be evaluated as an important source to understand the technical device 'cinematograph' and the modern art 'cinema'.  In this context, the main goal of the thesis work can be summarized as the writer's partial investigation of the cinema and television universe through the simulation theorem. For this reason, especially the process related to 'the visualization of the modern consumption culture' and the impact of this extensive process on the cinema production are questioned. Therefore necessarily, the relationship settled between image production technologies (like cinematograph and video camera) and modern visual culture is considered in every chapter. Also, the research of this thesis named "Reinterpretation of Cinema and Television Through the Thought of The System of Objects" is limited within the boundaries of evaluating the cinema and television as as an indicator – object technology.