Sanal mağaza sözleşmesinin hukuki niteliği ve bu sözleşmeden doğan uyuşmazlıkların çözümü /
Yazar: YUNUS EMRE ÇAKIROĞLU
Danışman: PROF. DR. MEHMET ERDEM
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Özel Hukuk Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2022
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Elektronik ticaret = Electronic commerce ; Hukuki uyuşmazlıklar = Legal disputes ; Hukuki yapı = Judical structure ; Sanal mağaza = Virtual store ; Sözleşme şartlarının ihlali = Violation of contract terms ; Sözleşmeler = Contracts ; Uyuşmazlık = Incompatibility

Özet:
Ticari hayatın son yıllarda yoğun olarak internet üzerinden işliyor olması,
alıcıların oturdukları yerden mal ve hizmetlere ulaşmak istemesi, bu mal ve hizmetlere
ulaşırken de bunlar arasında kıyaslama yapmak istemeleri, birden çok satıcının aynı
nitelikteki ürününü bir arada görme isteği sanal mağazanın ortaya çıkmasına sebep
olmuştur. Fiziki hayattaki alışveriş merkezlerinin bir nevi sanal hali olan sanal
mağazalar, satıcıların mal ve ürünlerini sergilemek için ücret karşılığında edindikleri,
aynı internet sitesi üzerinden alıcının erişimine açılan mağazaları ifade etmektedir.
Alıcıların dünyanın her yerindeki ürünlere ulaşmak istemesi sanal mağazacılığın
global olarak hayatımıza girmesine sebep olmuştur. Ülkemiz özelinde sanal
mağazacılık faaliyetini yürüten N11, Hepsiburada, Trendyol gibi şirketler olduğu gibi
globalde de Aliexpress, Amazon, Alibaba gibi şirketler sanal mağazacılık faaliyetini
yürütmektedir.
Bu incelemenin konusu oluşturan ve sanal mağaza sözleşmesi olarak
adlandırılan sözleşmenin bir tarafını sanal mağaza edinerek ürünlerini satışa sunan
satıcı, diğer tarafını ise adeta bir alışveriş merkezi gibi faaliyet göstererek ücret
karşılığında bir internet sitesi üzerinden satıcılara sanal mağaza temin eden, alıcıların
bu internet sitesinden mal ve hizmet almasına aracılık eden taraf oluşturur.
6563 sayılı Elektronik Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanunda sanal mağaza
açarak mal ve hizmetlerini elektronik ticaret kapsamında satışa sunan gerçek veya
tüzel kişiler hizmet sağlayıcı olarak, bu elektronik ticarete ortam sağlayan gerçek ve
tüzel kişiler ise aracı hizmet sağlayıcı olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlardan hareketle
sanal mağaza sözleşmesinin bir tarafının hizmet sağlayıcı, diğer tarafının ise aracı
hizmet sağlayıcı olduğunu söylemek mümkün olacaktır.
Çalışmamızın ilk bölümünde sanal mağaza sözleşmesinin tanımını yapabilmek
için elektronik ortam, elektronik ticaret ve elektronik sözleşme kavramlarına
değinilmiş ve akabinde sanal mağaza sözleşmesinin tanımı yapılmıştır.
Nitekim sanal mağaza sözleşmesi kanunlarımızda yer alan bir isimli sözleşme
olmadığından bu sözleşmenin tanımının yapılması, taraflarının tespit edilmesi ve
hukuki niteliğinin ortaya konulması önem arz etmektedir. Sanal mağaza sözleşmesinin
hukukumuzda tanımlanmaması ve isimlendirilmemiş olması nedeniyle bu çalışma ile
sanal mağaza sözleşmesi kavramının literatüre kazandırılması da amaçlanmaktadır.
Bu bilgiler ışığında sanal mağaza sözleşmesi; aracı hizmet sağlayıcı ile hizmet
sağlayıcı arasında akdedilen, aracı hizmet sağlayıcının bir sanal mağazayı hizmet
sağlayıcıya mal ve hizmetlerini satışa sunabilmek için sürekli olarak sunmak ve bu
satışlara aracılık etmek borcunu üstlendiği, hizmet sağlayıcının ise buna karşılık bir
ücret ödemeyi taahhüt ettiği sözleşmedir.
Sanal mağaza sözleşmesinin aracı hizmet sağlayıcı olan tarafı tacir sıfatına haiz
olmakla birlikte hizmet sağlayıcı olan taraf genel olarak bir tacir olmakta ancak bazı
zamanlarda esnaf işletmesi niteliğinde de olabilmektedir. Bu nedenle sözleşmenin
hukuki niteliğini irdelerken bu husus göz önünde bulundurularak inceleme yapılmıştır.
Özellikle her iki tarafın da tacir olduğu sanal mağaza sözleşmelerinin acentelik
sözleşmesi ile çok benzer olduğu ve hatta acentelik sözleşmesi olarak
nitelendirilebileceğine değindik.
Sanal mağaza sözleşmesinin hukuki niteliğini ortaya koyduktan sonra bu
çalışmanın ikinci bölümünde sanal mağaza sözleşmesinin kuruluşu, geçerliliği,
tarafların yükümlülükleri ve sanal mağaza sözleşmesinin sona ermesi ele alınmıştır.
Hukukumuzda sanal mağaza sözleşmesi özel olarak düzenlenen bir sözleşme
olmaması sebebiyle borçlar hukukunun genel hükümlerine göre sözleşmenin kuruluşu,
geçerliliği ve sona ermesi ele alınmıştır. Sanal mağazanın kuruluşunda; bazı sanal
mağaza sözleşmelerinde aracı hizmet sağlayıcı genele açık biçimde icap yapmakta,
hizmet sağlayıcılar ise bazen sözleşme imzalayarak bazen de internet sitesi üzerinden
click-wrap yöntemi ile yani "onaylıyorum" şeklinde bir butona basarak kabul
beyanından bulunmakta ve sözleşme akdetmektedirler. Bazı sanal mağaza
sözleşmelerinde ise aracı hizmet sağlayıcılar icaba davet niteliğinde beyanda
bulunmakta, hizmet sağlayıcıların buna karşılık yaptığı icabı aracı hizmet sağlayıcı
değerlendirerek kabul beyanında bulunmakta ve sözleşme kurmaktadır.
Tarafların yükümlülükleri bakımından ise çeşitli sanal mağaza sözleşmeleri
irdelenerek bu sözleşmelerde yer alan hükümler ele alınmıştır. Ticari hayatın
vazgeçilmez bir parçası haline gelmiş olan genel işlem koşulu içeren sözleşmeler sanal
mağaza sözleşmesinde de karşımıza çıkmaktadır. Aracı hizmet sağlayıcı, sanal
mağaza edinmek isteyen tüm hizmet sağlayıcılarla yapabilmek için standart bir
sözleşme hazırlamakta, bu sözleşmeyi karşı tarafa sunarak müzakere etmeksizin kabul
etmelerini istemektedir. Bu durum da genel işlem koşullarının varlığına işaret etmekte,
sözleşmenin genel işlem koşulları bakımından denetime tabi tutulmasını
gerektirmektedir. Bu bölümde genel işlem koşulları bakımından sanal mağaza
sözleşmesi irdelenmiştir.
Sanal mağaza sözleşmesinde tarafların yükümlülükleri irdelenirken, hizmet
sağlayıcının mal ve hizmetlerini satmak için alıcı ile sözleşme kurduğuna, aracı hizmet
sağlayıcının ise bu sözleşmenin tarafı olmadığına, yalnızca yapılan alışverişe aracılık
ettiğine değindik. Ayrıca 6563 sayılı Elektronik Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında
Kanunda aracı hizmet sağlayıcının sanal mağazada satışa sunulan ürünlerin içeriğini
kontrol etme yükümlülüğü olmadığına dair bir hüküm yer almaktadır. Buna rağmen
mahkemelerde ürünlerin ayıplı olması sebebiyle aracı hizmet sağlayıcı aleyhine
hukuki başvurular yapıldığı görülmektedir. Yargıtay'ın bu konuda farklı yönde
kararları olmakla birlikte Yargıtay yakın tarihte verdiği bir kararda aracı hizmet
sağlayıcının satılan ürünlerdeki ayıptan sorumlu olmadığına hükmetmiştir. Bu kararın
doğru ve yanlış olduğunu düşündüğümüz yönleri, Yargıtay'ın diğer kararları ve
özellikle alıcının bir tüketici olması durumunda hakkaniyetin nasıl sağlanacağı hususu
bu çalışma ile açıklanmıştır.
Ayrıca bu bölümde, sözleşmenin sona ermesine ilişkin kısımda, aracı hizmet
sağlayıcının istediği zaman tek taraflı fesih hakkının sanal mağaza sözleşmelerinde yer
alması, bu feshin haklı olması durumu, haklı fesih olmaması durumunda aracı hizmet
sağlayıcının sorumluluğu ele alınmıştır. Nitekim sanal mağazaları üzerinden aynı
ürünü satan çok sayıda satıcı bulunmakta olup aynı ürünü satan ve satış sayısı ciddi
rakamlara ulaşmış bir satıcının sanal mağazasının haksız yere kapatılması, aynı ürünü
satan diğer satıcıların bir anda satış sıralamasında üst sıralara çıkmasına, sanal
mağazası kapatılan satıcının müşterilerini kaybetmesine yol açabilir. Haksız yapılan bir sözleşme feshi ve sanal mağaza kapatılması işlemi rekabet hukuku açısından
sorumluluk gerektirebilmekte, hakim durumu kötüye kullanma olarak
nitelendirilebilmektedir.
Çalışmamızın son bölümünde ise sanal mağaza sözleşmesinin ihlali ile ihlalin
sonuçlarına değindikten sonra bu sözleşmeden doğan uyuşmazlıkların çözümü ifade
edilmiştir. Uluslararası niteliği bulunan sanal mağaza sözleşmelerinde uygulanacak
hukuk seçimi, tahkim şartı konulması, yetkili mahkeme seçimi hususları önem arz
etmektedir.
Yabancılık unsuru içeren sanal mağaza sözleşmelerinde uygulanacak hukukun
seçimi, bu seçimin geçerliliği, eğer hukuk seçilmemişse ya da yapılan seçim geçersizse
hangi hukukun uygulanacağı irdelenmiştir. Uygulanacak hukuk Türk Hukuku ise ya
da sanal mağaza sözleşmesi yabancılık unsuru içermiyorsa yetkili mahkemenin nasıl
belirleneceği ortaya konulmuştur. Bu hususta medeni usul hukukundaki genel
kaideleri ele aldık. Kesin yetki durumu sanal mağaza sözleşmesinde söz konusu
olmadığından uyuşmazlık durumunda genel yetkili mahkeme olan davalının yerleşim
yeri mahkemesi ile ayrıca sözleşmelere ilişkin özel yetkili mahkeme olan sözleşmenin
ifa edileceği yer mahkemesi de yetkili olacaktır. Görev bakımından ise sanal mağaza
sözleşmesinin iki tarafının da tacir olması ya da bir tarafın tacir diğer tarafın esnaf
işletmesi niteliğinde olması durumunda görevli mahkemenin neresi olması gerektiğine
değinilmiştir.
Uyuşmazlıkların çözümünde alternatif hukuk yollarına gidilebilmesi, tahkime
başvurulabilmesi sözleşme serbestisi kapsamında mümkün olmakla birlikte bu hususta
kamusal birtakım sınırlamalar da söz konusudur. Özellikle sanal mağaza
sözleşmelerinin genel işlem koşulları muhteva etmesi nedeniyle tahkim şartının genel
işlem koşulu niteliğinde olarak karşı tarafa sunulması, bu şartın geçerli olup
olmayacağı hususunun tartışılmasını gerektirmiştir. Son bölümde sanal mağaza
sözleşmesinden doğan uyuşmazlıklar ayrıntılı olarak ele alındıktan sonra bu çalışma
sonlandırılmıştır.

Abstract:
The fact that commercial activities have been carried out over the Internet in
recent years, that buyers want to access goods and services from their homes and
compare the products they are going to purchase as part of the service they receive,
and that many buyers want to display the products of the same quality from more than
one seller together have led to the emergence of the virtual stores. Virtual stores, which
are a virtual form of actual shopping centers, refer to stores that sellers acquire for a
fee to display their goods and products, and are made available to the buyers via the
same website.
Because buyers want to reach products from all over the world, digital
merchandising at a global scale has become a part of our lives. Indeed, there are
companies such as N11, Hepsiburada and Trendyol that carry out digital
merchandising activities in Turkey, as well as companies such as Aliexpress, Amazon,
Alibaba operating in the global market.
The parties to the contract, which constitutes the subject of this analysis and is
referred to as the 'virtual store contract', include the seller, who sells their products
through a virtual store, and the other party, who provides virtual stores to sellers
through a website for a fee, acting as an intermediary to enable buyers purchasing
goods and services from the website, operating similarly to a shopping mall.
Law No. 6563 on the Regulation of Electronic Commerce defines 'service
provider' as real or legal persons who offer their goods and services for sale through
their virtual stores within the scope of electronic commerce, and 'intermediary service
provider' as real and legal persons who provide the environment for such electronic
commerce. With reference to these definitions, it can be said that parties to a virtual
store contract are the service provider and the intermediary service provider.
In the first chapter of our study, the concepts of electronic environment,
electronic commerce and electronic contract are explained in order to define the virtual
store contract.
Since the virtual store contract is not a nominate contract under Turkish laws, it
is essential that this type of contract is defined correctly to identify its parties and to
lay out its legal nature. The study also aims to introduce the concept of 'virtual store
contract' to the literature, as such contracts are not considered as nominate contracts
under Turkish laws. In light of this information, the virtual store contract can be
expressed as a contract executed between the intermediary service provider and the
service provider, where the intermediary service provider undertakes to provide a
virtual store to the service provider in a continuous manner to offer its goods and
services for sale and to act as an intermediary regarding such sales, and the service
provider undertakes to pay a fee in return.
The intermediary service provider party of the virtual store contract has the title
of merchant, while the party providing the service is generally a merchant, they may
also be a tradesmen enterprise. Accordingly, when studying the legal nature of the
contract, this aspect is taken into consideration. The study also mentions that the virtual
store contracts where both parties are merchants are particularly similar to the agency
contracts and can even be categorized as such.
After laying down the legal nature of the virtual store contracts, the second
chapter of the study deals with the establishment of a virtual store contract, its validity,
the obligations of the parties and the termination of the virtual store contracts. As the
virtual store contract is not a specially arranged contract as per our legal system, the
establishment, validity and termination of the contract are subject to the provisions of
the Code of Obligations. When establishing virtual stores, in some virtual store
contracts, the intermediary service provider makes a public offer, while the service
providers either sign a contract or use the click-wrap method, meaning that they simply
click a button on the website, to declare their acknowledgment and conclude a contract.
In other virtual store contracts, however, the intermediary service provider makes a
declaration having the characteristics of an invitation to offer, where the intermediary
service provider considers and accepts the offer made by the service provider in return
and concludes the contract.
Various virtual store contracts are analyzed and provisions included therein are
discussed in terms of the obligations of the parties. Contracts involving general
transaction conditions, which have become an indispensable part of commercial life,
are also present in virtual store contracts. The intermediary service provider drafts a
standard contract with all service providers who wish to acquire a virtual store,
presents this contract to the other party and requests that they accept the terms without
negotiation. This indicates that general transaction conditions are applied, and requires
the contract to be audited in terms of general transaction conditions. In this study,
virtual store contracts were examined in terms of general transaction conditions.
When exploring the obligations of the parties to the virtual store contract, it is
discussed that the service provider establishes a contract with the buyer to sell their
goods and services and that the intermediary service provider is not a party to this
contract, but merely mediates the transaction. In addition, the Law No. 6563 on the
Regulation of Electronic Commerce includes a provision that the intermediary service
provider is not obliged to check the content of the products offered for sale in the
virtual store. Despite the said provision, it is observed that legal action against the
intermediary service provider has been taken due to its products being defective.
Although the Court of Cassation has made various decisions on the issue, it has
recently ruled that the intermediary service provider is not liable for the defective
products sold. With this study, we attempted to explain the aspects of this decision that
we believe are right and wrong, other related decisions of the Court of Cassation, and
how to ensure justice, especially in cases where the buyer is a consumer.
We also mentioned the unilateral right of the intermediary service provider to
terminate the contract at any time being included in virtual store contracts, the
rightfulness of such termination, and the service provider's responsibilities in the event
that there is no rightful termination in the section on the termination of the contract in
this chapter. Indeed, there are many sellers selling the same product through their
virtual stores, and closing the virtual store of a seller who sells the same product and
whose sales have reached significant volume in an unrighteous manner may cause
others selling the same product to place higher in sales rankings, and the seller whose
virtual store is closed to lose their customers. Unjust contract termination and closure of the virtual store may give rise to liabilities as per the competition law and can be
characterized as an abuse of dominant position.
In the last part of the study, we discussed the violations of the virtual store
contract and the consequences of such violations and tried to explain the resolution of
the disputes arising from these contracts. The selection of the laws to be applied, the
inclusion of an arbitration clause, and the determination of the competent court are of
great importance for the virtual store contracts of international nature.
The applicable laws for the virtual store contracts containing foreign elements,
the validity of this selection, and the applicable law in the event that the law remains
unselected or the selection is invalid are discussed. We tried to explain how to
determine the competent court if the applicable law is Turkish Law or if the virtual
store contract does not contain any foreign elements. In this regard, we discussed the
general rules in the Code of Civil Procedure. Since there is no absolute jurisdiction in
the virtual store contracts, in case of a dispute, the court of the place of residence of
the defendant, which is the generally the competent court, and the court of the place
where the contract is to be executed, which is also the court with special jurisdiction
regarding the contracts, shall be authorized. Regarding titles, the study also discusses
the location of the competent court if both parties to the virtual store contract are
merchants or if one party is a merchant and the other is a tradesmen enterprise.
Although it is possible to resort to alternative legal remedies or arbitration in the
resolution of disputes within the scope of freedom of contract, there are certain public
limitations in this regard. The arbitration clause being presented as a general
transaction condition to the other party due to the fact that virtual store contracts
involve general transaction conditions has caused a discussion of whether this
condition would be valid or not. The study is concluded following a detailed discussion
of the disputes arising from the virtual store contract in the final section.













Le fait que la vie commerciale se déroule intensément en ligne ces dernières
années, que les acheteurs veuillent accéder aux articles et aux services depuis leur
domicile, qu'ils veuillent faire également, lors de l'accès à ces articles et services, des
comparaisons entre les produits qu'ils recevront, tout en désirant voir au même temps
les produits de même nature de plusieurs vendeurs, a conduit à l'apparition du magasin
virtuel. Les magasins virtuels qui sont une sorte de forme virtuelle de centres
commerciaux en vie réelle, signifient les magasins que les vendeurs acquièrent
moyennant un prix pour afficher leurs articles et produits, c.à.d. les magasins qui sont
mis à la disposition de l'acheteur sur le même site internet.
Le désir des acheteurs qui veulent atteindre les produits partout dans le monde a
donné lieu à l'introduction du magasin virtuel dans nos vies à l'échelle mondiale. Il
existe des entreprises telles que N11, Hepsiburada, Trendyol qui mènent des activités
de magasin virtuel dans notre pays, ainsi que des entreprises telles que Aliexpress,
Amazon et Alibaba qui mènent des activités de magasin virtuel dans le monde entier.
L'une des parties du contrat qui fait l'objet de cet examen et qui est nommé
comme contrat de magasin virtuel est le vendeur qui vend ses produits en acquérant le
magasin virtuel; l'autre partie est la partie qui, en fonctionnant presque comme un
centre commercial, fournit des magasins virtuels aux vendeurs sur un site internet
moyennant un prix et qui sert d'intermédiaire aux acheteurs pour acheter des articles
et des services sur ce site internet.
Selon la loi n° 6563 sur la Réglementation du Commerce Électronique, les
personnes physiques ou morales qui ouvrent un magasin virtuel et vendent leurs
articles et services dans le cadre du commerce électronique sont définies comme des
fournisseurs de services; les personnes physiques et morales fournissant des médias
pour ce commerce électronique sont définies comme des fournisseurs de services
intermédiaires. Se basant sur ces définitions, il sera possible de dire qu'une partie du
contrat de magasin virtuel est le fournisseur de services et l'autre partie le fournisseur
de services intermédiaire.
Dans la première section de notre étude, afin de définir le contrat de magasin
virtuel, on a mentionné les concepts de média électronique, de commerce électronique
et de contrat électroniques et fait par la suite, la définition du contrat de magasin
virtuel.
En fait, puisque le contrat de magasin virtuel n'est pas un contrat dénommé dans
nos lois, il est important de définir ce contrat, d'identifier les parties et d'établir sa
nature juridique. Étant donné que le contrat de magasin virtuel n'est pas défini et
nommé dans notre droit, cette étude vise également à faire gagner le concept de contrat
de magasin virtuel à la littérature. À la lumière de ces informations, on peut affirmer
que le contrat de magasin virtuel est un contrat conclu entre le fournisseur de services
intermédiaire et le fournisseur de services, dans lequel le fournisseur de services
intermédiaire s'engage à fournir en permanence un magasin virtuel au fournisseur de
services afin que ce dernier puisse vendre ses articles et ses services et à servir
d'intermédiaire pour ces ventes, tandis que le fournisseur de services s'engage à payer
un prix en retour.
Bien que la partie fournisseur de services intermédiaire du contrat de magasin
virtuel soit considérée comme un commerçant, la partie fournisseur de services est
généralement un commerçant, mais parfois elle peut également être une entreprise
artisanale. Par conséquent, cette matière a été tenue en compte au cours de l'examen
de la nature juridique du contrat. En particulier, nous avons mentionné que les contrats
de magasin virtuel dans lesquels les deux parties sont des commerçants, sont très
similaires au contrat d'agence et peuvent même être considérés comme des contrats
d'agence.
Après avoir établi la nature juridique du contrat de magasin virtuel, la deuxième
section de cette étude traite de l'établissement de la validité, des obligations des parties
et de la résiliation du contrat de magasin virtuel. L'établissement, la validité et la
résiliation du contrat sont discutés conformément aux dispositions générales du Code
des Obligations, car le contrat de magasin virtuel n'est pas un contrat spécialement
réglementé selon notre droit. Au cours de la mise en place du magasin virtuel, dans
certains contrats de magasin virtuel, les fournisseurs de services intermédiaires font
des invitations ouvertes au public, tandis que les fournisseurs de services concluent un contrat et déclarent leur accord parfois en signant un contrat, parfois en appuyant sur
le bouton «J'approuve» sur le site internet selon la méthode click-wrap. Dans certains
contrats de magasin virtuel, le fournisseur de services intermédiaire fait une
déclaration d'invitation, il évalue ensuite l'offre en réplique faite par le fournisseur de
services, déclare son accord et établit un contrat.
En ce qui concerne les obligations des parties, on a analysé divers contrats de
magasin virtuel et tenu en compte les dispositions de ces contrats. Les contrats qui
contiennent des conditions générales d'opération et qui sont devenus une partie
indispensable de la vie commerciale, apparaissent également dans les cas de contrat
de magasin virtuel. Le fournisseur de services intermédiaire prépare un contrat
standard en vue de conclure avec tous les fournisseurs de services qui souhaitent
acquérir un magasin virtuel, et leur demande d'accepter ce contrat sans négociation en
le soumettant à l'autre partie. Cela implique donc l'existence des conditions générales
d'opération et exige que le contrat soit audité en termes de conditions générales
d'opération. Dans cette étude, le contrat de magasin virtuel est examiné en termes de
conditions générales d'opération.
Lors de l'analyse des obligations des parties indiquées dans le contrat de magasin
virtuel, nous avons mentionné que le fournisseur de services conclut un contrat avec
l'acheteur pour vendre ses articles et services, tandis que le fournisseur de services
intermédiaire ne fait pas partie du présent contrat, ne faisant que servir d'intermédiaire
pour l'achat effectué. En outre, la loi n° 6563 sur la Réglementation du Commerce
Électronique contient une disposition selon laquelle le fournisseur de services
intermédiaire n'a aucune obligation de contrôler le contenu des produits proposés à la
vente dans le magasin virtuel. Cependant, on constate que des demandes légales ont
été introduites contre le fournisseur de services intermédiaire en raison des produits
défectueux devant les tribunaux. Bien que la Cour suprême ait pris des décisions
différentes à cet égard, la Cour suprême a statué dans une décision récente que le
fournisseur de services intermédiaire n'est pas responsable du défaut des produits
vendus. Nous avons essayé d'expliquer dans cette étude, les aspects de cette décision
que nous croyons être justes et faux, les autres décisions de la Cour suprême et
comment assurer l'équité, surtout si l'acheteur est un consommateur.
En outre, dans cette section, à la partie concernant la résiliation du contrat, nous
avons mentionné le droit de résiliation unilatérale à tout moment donné du fournisseur
de services intermédiaire inclus dans les contrats de magasin virtuel, la résiliation
justifiée et la responsabilité du fournisseur de services intermédiaire dans le cas où il
n'y a pas de résiliation justifiée. En fait, il y a beaucoup de vendeurs qui vendent le
même produit sur leurs magasins virtuels; la fermeture injuste du magasin virtuel d'un
vendeur qui vend le même produit et dont le nombre de ventes a atteint des chiffres
sérieux, peut provoquer autres vendeurs qui vendent le même produit à se hisser
aussitôt au sommet du classement des ventes et entraîner la perte des clients du
vendeur dont le magasin virtuel est fermé. La résiliation de contrat injuste et la
fermeture d'un magasin virtuel peuvent engager une responsabilité en termes de droit
de la concurrence, et le juge peut qualifier la situation actuelle comme un abus de
position dominante.
Dans la dernière section de notre étude, nous avons essayé d'expliquer le
règlement des litiges découlant de ce contrat après avoir mentionné la violation du
contrat de magasin virtuel et les conséquences de la violation. Les matières relatives à
la sélection du droit à appliquer dans les contrats de magasin virtuel de nature
internationale, à la clause d'arbitrage et à la sélection du tribunal compétant sont
importantes.
Le choix du droit à appliquer dans les contrats de magasin virtuel contenant un
caractère étranger, la validité de ce choix et le droit à appliquer au cas où un droit n'est
pas choisi ou le choix est invalide sont analysés. Nous avons essayé d'expliquer
comment on peut déterminer un tribunal compétent si le droit à appliquer est le droit
Turc ou si le contrat de magasin virtuel ne contient pas de caractère étranger. À cet
égard, nous avons pris en considération les principes généraux du droit de la Procédure
Civile. Étant donné que la compétence définitive n'est pas en cause dans le contrat de
magasin virtuel, en cas de litige, en tant que juridiction de compétence générale, la
juridiction du lieu où demeure le défendeur sera compétente; également, en tant que
juridiction exclusive relative aux contrats, la juridiction du lieu où le contrat sera en
vigueur sera compétente. Au point de vue compétence matérielle, on a également
mentionné la juridiction qui devra être compétente si les deux parties du contrat de magasin virtuel sont des commerçants ou si l'une des parties est un commerçant et
l'autre une entreprise artisanale.
Bien qu'il soit possible de recourir à d'autres voies juridiques pour le règlement
des différends et de demander l'arbitrage dans le cadre de la liberté contractuelle, il
existe également certaines limitations publiques à cet égard. En particulier, étant donné
que les contrats de magasin virtuel sont soumis à des conditions générales de
négociation, la présentation de la clause d'arbitrage en tant que condition générale de
négociation à l'autre partie a nécessité une discussion sur la question de savoir si cette
exigence serait applicable ou non. Cette étude prend fin après un examen détaillé des
différends découlant du contrat de magasin virtuel dans la dernière section.