Mülkiyet hakkı bağlamında gümrük kaçakçılığı suçlarına uygulanan tedbir ve yaptırımlar
Measures and sanctions applied to crimes of customs smuggling within the context of the right to property
Yazar: TARIK MAVİLİ
Danışman: DOÇ. DR. ÖZEN ÜLGEN ADADAĞ
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2022
Konu: Hukuk = Law ; Kamu Yönetimi = Public Administration
Dizin: Gümrükler = Customs ; Kamu hukuku = Public law ; Kaçakçılık = Smuggling ; Kaçakçılık suçları = Smuggling crimes ; Mülkiyet = Property ; Mülkiyet hakkı = Property right ; Müsadere = Confiscation ; Tedbir kararları = Injunctions

Özet:
Devletler, gümrük kaçakçılığı suçu ile mücadele kapsamında önleyici ve
cezalandırıcı birçok idari ve adli düzenlemeler yapmakta, yine bu çerçevede kaçak
eşyaya elkonulması, kaçak eşyanın naklinde kullanılan taşıma aracının alıkonulması,
kaçak eşyanın tasfiyesi ve müsaderesi gibi tedbir ve yaptırımlara başvurmaktadırlar.
Ceza Hukuku'nun da konusu olan söz konusu tedbir ve yaptırımlar, 1982 Anayasası
ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi tarafından müştereken koruma altına alınan temel
hak ve özgürlüklerden birisi durumundaki mülkiyet hakkının kullanımını
sınırlandırmaktadırlar. Suç ile mücadeleye yönelik olarak kamu makamlarınca
uygulanan tedbir ve yaptırımlar neticesinde, mülkiyet hakkına müdahale edilen
kişilerce Anayasa'ya ve AİHS'ne aykırı davranıldığı ve mülkiyet hakkının ihlal
edildiği iddiası ile bireysel başvuru yoluna gidilebilmektedir1.
Çalışmanın ilk bölümünün birinci kısmında gümrük kaçakçılığı suçunun tanımı
yapılmaya çalışılacak, ikinci kısımda ise ayrıca elkoyma, taşıma aracının
alıkonulması, tasfiye ve müsadere tedbir ve yaptırımları açıklanacaktır. Ayrıca gümrük
personeline tanınan ve yine bir koruma tedbiri niteliğinde olan arama işlemine de yer
verilecektir.
Dinamik bir yapıya sahip olan gümrük kaçakçılığı suçu, ekonomik nitelikte bir
suçtur. Suçun eşya ile ilgili olması ve parasal bir değer ifade etmesi, suçu şiddet
içermeyen ekonomik bir suç haline getirmektedir.
Gümrük kaçakçılığı suçu, dış ticarete konu olan her türlü eşya ile ilgili olarak
gümrük idaresinin yanıltılması veya eşyanın hiç beyan edilmeksizin gümrük idaresinden gizlenmesi suretiyle tarife ve tarife dışı önlemlerden kaçınmaya yönelik
fiil ve hareketlerdir. Suçun konusu, ticarete konu olan herhangi bir eşyadır.
Çalışmada gümrük kaçakçılığının kavramsal tanımının yapılması
amaçlanmaktadır. Ayrıca, vergi kaçırmaya ya da vergi dışı diğer önlemleri aşmaya
yönelik fiillerin kabahat yahut suç olarak tasnifinin ne şekilde yapılması gerektiği
belirlenmeye çalışılacaktır.
Gümrük kaçakçılığı suçu söz konusu olduğunda özel hayata müdahale niteliği
taşıyan "arama" tedbiri de ayrı bir önem kazanmaktadır. 21.03.2007 tarihli ve 5607
sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nda2
gümrük personeline arama konusunda
geniş bir yetki tanınmış ve kaçak eşya, her türlü silah ve uyuşturucu madde
bulunduğundan şüphe edilen kap, ambalaj veya taşıma aracı ile kişilerin üzerinde
arama yapılabileceği hüküm altına alınmıştır. 5607 sayılı Kanun uyarınca arama
tedbiri, 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu3
hükümlerine
istinaden yürütülecektir (5607 s. Kanun, m.9/1).
Elkoyma, 5271 sayılı Kanun'un 116 vd. maddelerinde arama tedbiri ile birlikte
düzenlenmiş geçici nitelikte bir tedbir iken müsadere, 26.09.2004 tarihli ve 5237 sayılı
Türk Ceza Kanunu'nun4
54 ve 55 inci maddelerinde bir güvenlik tedbiri olarak
düzenlenmiştir. 5607 sayılı Kanun, gümrük kaçakçılığı suçu şüphesine istinaden
uygulanacak elkoyma tedbirinin 5271 sayılı Kanun hükümleri (5607 s. Kanun, m.9/1)
ve müsaderenin 5237 sayılı Kanun hükümleri uyarınca uygulanacağını hüküm altına
almıştır (5607 s. Kanun, m.13).
Çalışmada gümrük kaçakçılığı suçları kapsamında uygulanan tedbir ve
yaptırımlar örnek yargı kararları eşliğinde açıklanacaktır.
Çalışmanın ikinci bölümünün birinci kısmında mülkiyet hakkının kavramsal
tanımı yapılacak ve Anayasa'da ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde düzenlenişi
ele alınacaktır. İkinci kısımda gümrük kaçakçılığı suçlarına istinaden uygulanan tedbir
ve yaptırımlara ilişkin mülkiyet hakkı ihlaline yol açtığı iddiası ile yapılan bireysel başvurulara dair Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin örnek
kararları irdelenecektir.
1982 Anayasası'nın 35 inci ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin Ek (1) no.lu
Protokol'ünün 1 inci maddeleri ile müştereken koruma altına alınan mülkiyet hakkı,
malik ile sahip olduğu şey arasındaki bağdır5
.
Mülkiyet hakkı, hukuk düzeni sınırları içerisinde kalmak şartıyla malike eşyasını
dilediği gibi kullanma, ondan dilediği gibi yararlanma ve üzerinde dilediği gibi
tasarrufta bulunma yetkisini vermektedir6
.
Mülkiyet hakkı, 1982 Anayasası'nda ve AİHS'de benzer şekilde düzenlenmiş
ve normatif yapısı gereği hak üç sütun üzerine kurulmuştur; 1- Mülkiyete saygı ilkesi,
2- Mülkiyetten yoksun bırakma ve 3- Mülkiyetin kontrolü.

Anayasa'nın ve Sözleşme'nin birinci cümlelerinde yer verilen mülkiyete saygı
ilkesi, herkesin mülkiyet hakkına sahip olduğunu ve malikin eşyası üzerinde sahip
olduğu mülkiyet hakkına devlet ve diğer herkes tarafından saygı gösterilmesini ifade
etmektedir. Bu kural ile mülkiyet hakkı güvence altına alınmıştır7
.
Anayasa'nın ve Sözleşme'nin ikinci cümlelerinde bahsedilen mülkiyetten
yoksun bırakma, malikin eşyası üzerindeki mülkiyet hakkından kesin bir şekilde ve
herhangi bir süreye tabi olmaksızın mahrum bırakılması anlamında kullanılmaktadır8
.
Anayasa'nın ve Sözleşme'nin üçüncü cümlelerinde bahsedilen mülkiyetin
kullanımının kontrolü, malik için mülkiyet hakkının kullanımını ortadan kaldırmamak
şartıyla sınırlayan her türlü işlemi içermektedir9.
Çalışmada, mülkiyet hakkına yapılan müdahaleler üzerine yapılan bireysel
başvurular sonucunda verilen örnek kararlar incelemek suretiyle üç ilkenin anlam ve
sınırlarına dair tespitlerde bulunulması amaçlanmaktadır.
Mülkiyet hakkına müdahale edilen herkes, hakkın ihlal edildiği iddiası ile
bireysel başvuru yoluna başvurabilmektedirler.
Bireysel başvuruya ilişkin yapılan idari ön inceleme neticesinde başvurunun
komisyona havalesine karar verilmesi halinde, başvuru kabul edilebilirlik
incelemesine tabi tutulmakta ve bu aşamada başvurucunun bireysel başvuru yoluna
gidebilme yetisine sahip olup olmadığı, bireysel başvurunun ikincil bir yol olduğu
kuralına uyulup uyulmadığı ile başvuru hakkının kötüye kullanılıp kullanılmadığı
denetlenmektedir.
Bireysel başvurunun kabul edilebilir olduğuna karar verildikten sonra
başvurunun esastan incelenmesine geçilmektedir. Bu aşamada cevap aranan sorular şu
şekilde belirtilebilir:
1- Anayasa ve Sözleşme uyarınca tanınan bir mülk varlığı söz konusu mudur?
2- Mülkiyet hakkına müdahale edilmiş midir?
3- Müdahale hangi kural kapsamında değerlendirilmelidir?
4- Müdahale hukukilik/kanunilik ilkesine uygun mudur?
5- Müdahale kamu yararı amacına yönelik midir?
6- Müdahale ölçülü müdür?10
Mülkün varlığının tespitinde başvuruya konu olayda başvurucunun 1982
Anayasası ve AİHS tarafından korunan mülkiyet hakkı kapsamında bir mülkünün olup
olmadığı araştırılmaktadır. Anayasa ve AİHS tarafından koruma altına alınan mülkiyet
hakkı mevcut olan mal, mülk ve varlıkları kapsamaktadır. Bunun istisnaları ise belli
hallerde bir "ekonomik değer" veya icrası olanaklı olan "alacağı" elde etmeye
yönelik meşru beklentilerdir11.
Mülkün varlığının tespitinden sonra müdahalenin varlığı ve türü
incelenmektedir. Müdahalenin varlığının tespiti ile müdahalenin mülkiyete saygı
ilkesi, mülkiyetten yoksun bırakma ve mülkiyetin kontrolü kurallarından hangisi
kapsamında ele alınacağı belirlenmektedir.
Müdahalenin ihlal oluşturup oluşturmadığı sırasıyla üç ölçüt kapsamında teste
tabi tutulmaktadır; 1- Hukukilik/Kanunilik İlkesi, 2- Meşru Amaç İlkesi ve 3-
Ölçülülük İlkesi.
Mülkiyet hakkına yapılan müdahalenin ihlale neden oluşturmaması mutlak
olarak hukukilik/kanunilik ilkesine riayet edilmesine bağlıdır12. Anayasa Mahkemesi,
mülkiyet hakkına müdahalenin mutlak surette bir kanuna dayandırılmış olmasını
aramakta iken Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kanuni düzenleme ile birlikte içtihat
haline gelmiş yargı kararlarının da mülkiyet hakkının sınırlandırılmasında müdahaleye
dayanak oluşturabileceğini kabul etmektedir.
Mülkiyet hakkına yönelik müdahaleler meşru amaç ilkesine uygun şekilde
gerçekleştirilmelidir. 1982 Anayasası'nda ve AİHS'de müdahalenin meşru amacı
kamu yararının sağlanması olarak belirtilmiştir. Bu sebeple mülkiyet hakkına yönelik
müdahalelerin kamu yararı amacı dışında herhangi bir saik ile gerçekleştirilmesi söz
konusu değildir13
.
Ölçülülük ilkesi uyarınca mülkiyet hakkına yönelik müdahalenin kabul edilebilir
olması müdahalenin kamu yararı amacını gütmesinin yanında ayrıca kamu yararının
gereklilikleri ile bireyin temel hak ve özgürlüklerinin korunmasına yönelik menfaati
arasındaki adil dengenin sağlanmasına bağlıdır14
.
Ölçülülük ilkesi "elverişlilik", "gereklilik" ve "orantılılık" olmak üzere üç alt
ilkeden oluşmaktadır. "Elverişlilik" müdahalenin ulaşılmak istenilen amacı
gerçekleştirmeye müsait olmasını, "gereklilik" müdahalenin zorunlu olmasını ve "orantılılık" müdahale ile bireyin menfaati ve kamu yararı arasında adil bir dengenin
gözetilmesi gerekliliğini ifade etmektedir15
.
Gümrük kaçakçılığı suçlarına istinaden mülkiyet hakkına yapılan müdahalelerde
birey aleyhine olacak şekilde orantısız bir külfet yüklendiğinin tespiti mülkiyet
hakkının ihlali kararının verilmesine neden olmaktadır.
Çalışmada gümrük kaçakçılığı suçlarına ilişkin uygulanan tedbir ve yaptırımlar
neticesinde ihlal iddiası ile yapılan başvurulara istinaden Anayasa Mahkemesi ve
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından müdahalelerin ilkeler ışığında
değerlendirilmesi irdelenecek ve ihlallerinin engellenmesine yönelik çözüm
önerilerinde bulunulacaktır.

Anahtar Kelimeler: Gümrük Kaçakçılığı Suçu, Elkoyma, Müsadere, Mülkiyet Hakkı, Bireysel Başvuru.

Abstract:
States make many preventive and punitive administrative and judicial
regulations within the scope of combating the crime of customs smuggling, and in this
context, they apply to measures and sanctions such as seizure of smuggled goods,
detention of the transport vehicle used in the transport of smuggled goods, liquidation
and confiscation of smuggled goods. The aforementioned measures and sanctions,
which are also the subject of the Criminal Law, limit the use of the right to property,
which is one of the fundamental rights and freedoms that are jointly protected by the
1982 Constitution and the European Convention on Human Rights. As a result of the
measures and sanctions implemented by the public authorities for the fight against
crime, individual applications can be made with the allegation that the people whose
property rights are interfered with are acting in violation of the Constitution and the
ECHR and that the right to property is violated.
In the first part of the first chapter of the study, the definition of the customs
smuggling crime will be tried to be made, and in the second part, the seizure, detention
of the transport vehicle, liquidation and confiscation measures and sanctions will be
explained. In addition, the search process, which is given to the customs personnel and
which is also a protection measure, will also be included.
The customs smuggling crime, which has a dynamic structure, is an economic
crime. The fact that the crime is related to the goods and has a monetary value makes
the crime a non-violent economic crime.
The subject of customs smuggling crime is any commodity that is tradable.
Crime is the acts and behaviors aimed at avoiding tariff and non-tariff measures by
misleading the customs administration regarding all kinds of goods subject to foreign trade or by concealing the goods from the customs administration without any
declaration.
In the study, it is aimed to make the conceptual definition of customs smuggling.
In addition, it will be tried to determine how the acts aimed at evading tax or
circumventing other non-tax measures should be classified as misdemeanors or crimes.
When it comes to customs smuggling crime, the "search" measure, which is an
intervention to private life, gains a special importance. In the Anti-Smuggling Law No.
5607 dated 21.03.2007, customs personnel have been given wide authority to search
and it is stipulated that people can be searched with containers, packages or transport
vehicles suspected of containing smuggled goods, all kinds of weapons and drugs.
Pursuant to Law No. 5607, the search measure will be carried out in accordance with
the Criminal Procedure Law No. 5271 dated 04.12.2004.
While the seizure is a temporary measure, confiscation is regulated as a security
measure in Articles 54 and 55 of the Turkish Penal Code dated 26.09.2004 and
numbered 5237. Pursuant to Law No. 5607, the seizure measure to be applied on
suspicion of customs smuggling crime will be applied in accordance with the
provisions of Law No. 5271 and confiscation in accordance with the provisions of Law
No. 5237.
In the study, the measures and sanctions applied within the scope of customs
smuggling crimes will be explained with sample judicial decisions.
In the first part of the second chapter of the study, the conceptual definition of
the right to property will be made and its arrangement in the Constitution and the
European Convention on Human Rights will be discussed. In the second part,
exemplary decisions of the Constitutional Court and the European Court of Human
Rights will be examined on individual applications made with the allegation that the
measures and sanctions applied for customs smuggling crimes result in a violation of
property rights.
The right to property, which is jointly protected by Article 35 of the 1982
Constitution and Article 1 of Protocol No. 1 to the European Convention on Human
Rights, is the link between the owner and what he owns. The right to property gives
the owner the authority to use his property as he wishes, to benefit from it as he wishes,
and to dispose of it as he wishes, provided that it remains within the limits of the legal
order.
The right to property is regulated in similarly in the 1982 Constitution and the
ECHR, and due to its normative nature, the right is built on three pillars; 1- The
principle of respect for property, 2- Deprivation of property, and 3- Control of
property.
The principle of respect for property, which is included in the first sentences of
the Constitution and the Convention, states that everyone has the right to own property
and that the property right of the owner on his belongings is respected by the state and
everyone else. With this rule, the right to property is guaranteed.
The deprivation of ownership mentioned in the second sentences of the
Constitution and the Convention is used to mean the deprivation of ownership of the
owner's property in a definite manner and without being subject to any period of time.
The control of the use of property mentioned in the third sentences of the
Constitution and the Convention includes any action that limits the use of the property
right for the owner, provided that it does not abolish it.
In the study, it is aimed to determine the meaning and limits of the three
principles by examining the sample decisions made as a result of individual
applications on the interventions to the right to property.
Anyone whose right to property is interfered with can apply for an individual
application claiming that the right has been violated.
If the application is decided to be referred to the commission as a result of the
preliminary administrative examination in the individual application, in the admissibility examination, it is checked whether the applicant has the ability to resort
to the individual application remedy, whether the individual application is a secondary
remedy, whether the rule is complied with, and whether the right of application is
abused.
After it is decided that the individual application is admissible, the application
starts to be examined on the merits. The questions to be answered at this stage can be
stated as follows:
1- Is there a property recognized in accordance with the Constitution and the
Convention?
2- Has the right to property been interfered with?
3- Under which rule should the intervention be evaluated?
4- Is the intervention in accordance with the principle of legality?
5- Is the intervention for the purpose of public interest?
6- Is the intervention measured?
In the determination of the existence of the property, it is investigated whether
the applicant has a property within the scope of the property right protected by the
Constitution and the ECHR in the event subject to the application. The right to
property, which is protected by the Constitution and the ECHR, covers the existing
possession, property and assets. Exceptions to this are legitimate expectations of
obtaining an "economic value" or enforceable "receivable" in certain circumstances.
After determining the existence of the property, the existence and type of
intervention is examined. With the determination of the existence of the interference,
it is determined which of the principles of respect for property, deprivation of property
and control of property will be dealt with.
Whether the interference constitutes a violation is tested under three criteria,
respectively; 1- The Principle of Legality, 2- The Principle of Legitimate Purpose, and
3- The Principle of Proportionality.
The fact that the interference with the right to property does not cause a violation
depends on the absolute observance of the principle of legality. While the
Constitutional Court seeks that the interference with the right to property should be
based on a law, the European Court of Human Rights accepts that the judicial decisions
that have become case-law together with the legal regulation can also form a basis for
the interference in the limitation of the property right.
Interferences with the right to property must be carried out in accordance with
the principle of legitimate purpose. The legitimate purpose of the intervention is stated
in the 1982 Constitution and the ECHR as the provision of the public interest. For this
reason , it is out of question that interventions to the right to property are carried out
with any motive other than the purpose of public interest .
In accordance with the principle of proportionality, the admissibility of an
interference with the right to property depends on the establishment of a fair balance
between the requirements of the public interest and the interests of the individual for
the protection of fundamental rights and freedoms, as well as pursuing the purpose of
public interest.
The principle of proportionality consists of three sub-principles: "suitability",
"necessity" and "proportionality". "Suitability" means that the intervention is suitable
for achieving the aim to be achieved, "necessity" means that the intervention is
necessary, and "proportionality" means that a fair balance should be observed between
the intervention and the interest of the individual and the public interest.
The determination of disproportionate burden on the individual in the
interventions to the property right due to customs smuggling crimes, leading to a
violation decision.
In the study, the evaluation of the interventions by the Constitutional Court and
the ECHR in the light of principles, based on the applications made with the claim of
violation as a result of the measures and sanctions applied regarding the customs
smuggling crimes, will be examined and solution proposals will be made for the
prevention of violations.

Keywords: Customs Smuggling Crime, Seizure, Confiscation, Right of Property, Individual Application.






Les États édictent de nombreuses réglementations administratives et judiciaires
préventives et répressives dans le cadre de la lutte contre le délit de contrebande
douanière, et dans ce contexte, ils appliquent des mesures et sanctions telles que la
saisie des marchandises de contrebande, la détention du véhicule de transport utilisé
pour le transport des marchandises de contrebande marchandises, liquidation et
confiscation des marchandises de contrebande. Les mesures et sanctions
susmentionnées, qui font également l'objet du droit pénal, limitent l'exercice du droit
de propriété, qui est l'un des droits et libertés fondamentaux protégés conjointement
par la Constitution de 1982 et la Convention européenne des droits de l'homme. Du
fait des mesures et sanctions mises en œuvre par les pouvoirs publics pour lutter contre
la criminalité, des recours individuels peuvent être introduits au motif que les
personnes dont les droits de propriété sont enfreints agissent en violation de la
Constitution et de la CEDH et que le droit à la propriété est violé.
Dans la première partie du premier chapitre de l'étude, la définition du délit de
contrebande douanière sera tentée, et dans la deuxième partie, la saisie, la détention du
véhicule de transport, les mesures de liquidation et de confiscation et les sanctions
seront expliquées. De plus, le processus de recherche, qui est confié au personnel des
douanes et qui est également une mesure de protection, sera également inclus.
Le délit de contrebande douanière, qui a une structure dynamique, est un délit
économique. Le fait que le crime soit lié aux biens et ait une valeur monétaire fait du
crime un crime économique non violent.
Le sujet du crime de contrebande douanière est toute marchandise qui est
échangeable. Les délits sont les actes et comportements visant à éviter les mesures
tarifaires et non tarifaires en induisant l'administration douanière en erreur concernant toutes sortes de marchandises faisant l'objet d'un commerce extérieur ou en dissimulant
les marchandises à l'administration douanière sans aucune déclaration.
Dans l'étude, il s'agit de faire la définition conceptuelle de la contrebande
douanière. En outre, il sera tenté de déterminer comment les actes visant à échapper à
l'impôt ou à contourner d'autres mesures non fiscales doivent être qualifiés de délits
ou de crimes.
Lorsqu'il s'agit de délit de contrebande douanière, la mesure de « perquisition »,
qui est une intervention dans la vie privée, prend une importance particulière. Dans la
loi anti-contrebande n° 5607 du 21.03.2007, le personnel des douanes a reçu de larges
pouvoirs de fouille et il est stipulé que les personnes peuvent être fouillées avec des
conteneurs, des colis ou des véhicules de transport soupçonnés de contenir des
marchandises de contrebande, toutes sortes d'armes et médicaments. Conformément à
la loi n° 5607, la mesure de perquisition sera exécutée conformément à la loi de
procédure pénale n° 5271 du 04.12.2004.
Alors que la saisie est une mesure temporaire, la confiscation est réglementée en
tant que mesure de sécurité dans les articles 54 et 55 du Code pénal turc du 26.09.2004
et numéroté 5237. Conformément à la loi n° 5607, la mesure de saisie à appliquer en
cas de suspicion de douane le délit de contrebande sera appliqué conformément aux
dispositions de la loi n° 5271 et la confiscation conformément aux dispositions de la
loi n° 5237.
Dans l'étude, les mesures et sanctions appliquées dans le cadre des délits de
contrebande douanière seront expliquées avec des exemples de décisions judiciaires.
Dans la première partie du deuxième chapitre de l'étude, la définition
conceptuelle du droit de propriété sera faite et son agencement dans la Constitution et
la Convention européenne des droits de l'homme sera discuté. Dans la deuxième partie,
des décisions exemplaires de la Cour constitutionnelle et de la Cour européenne des
droits de l'homme seront examinées sur des recours individuels formulés avec
l'allégation que les mesures et sanctions appliquées pour les délits de contrebande
douanière entraînent une violation des droits de propriété.
Le droit de propriété, qui est protégé conjointement par l'article 35 de la
Constitution de 1982 et l'article 1 du Protocole n° 1 à la Convention européenne des
droits de l'homme, est le lien entre le propriétaire et ce qu'il possède. Le droit de
propriété donne au propriétaire le pouvoir d'utiliser son bien comme il l'entend, d'en
profiter comme il l'entend et d'en disposer comme il l'entend, pourvu que cela reste
dans les limites de l'ordre juridique.
Le droit de propriété est réglementé de la même manière dans la Constitution de
1982 et la CEDH, et en raison de sa nature normative, le droit repose sur trois piliers ;
1- Le principe du respect de la propriété, 2- La privation de propriété, et 3- Le contrôle
de la propriété.
Le principe du respect de la propriété, inscrit dans les premières phrases de la
Constitution et de la Convention, stipule que chacun a le droit de posséder des biens
et que le droit de propriété du propriétaire sur ses biens est respecté par l'État et par
tous. Avec cette règle, le droit de propriété est garanti.
La privation de propriété mentionnée dans les deuxièmes phrases de la
Constitution et de la Convention s'entend de la privation de propriété des biens du
propriétaire d'une manière déterminée et sans être subordonnée à aucun délai.
Le contrôle de l'usage des biens mentionné aux troisièmes phrases de la
Constitution et de la Convention comprend toute action qui limite l'usage du droit de
propriété pour le propriétaire, à condition qu'il ne le supprime pas.
Dans l'étude, il s'agit de déterminer le sens et les limites des trois principes en
examinant des exemples de décisions rendues à la suite des recours individuels sur les
ingérences au droit de propriété.
Toute personne dont le droit de propriété est enfreint peut présenter une demande
individuelle en prétendant que le droit a été violé.
S'il est décidé de renvoyer la demande à la commission à la suite de l'examen
administratif préliminaire de la demande individuelle, lors de l'examen de recevabilité, il est vérifié si le demandeur a la possibilité de recourir au recours de la demande
individuelle, si la demande individuelle est un recours secondaire, si la règle est
respectée et si le droit de recours est abusé.
Après qu'il a été décidé que la requête individuelle est recevable, la requête
commence à être examinée au fond. Les questions auxquelles il faut répondre à ce
stade peuvent être énoncées comme suit :
1- Existe-t-il un bien reconnu conformément à la Constitution et à la Convention
?
2- Le droit de propriété a-t-il été enfreint ?
3- En vertu de quelle règle évaluer l'ingérence ?
4- L'intervention est-elle conforme au principe de légalité ?
5- L'intervention est-elle dans un but d'intérêt public ?
6- L'intervention est-elle mesurée ?
Lors de la détermination de l'existence de la propriété, il est recherché si le
demandeur possède une propriété dans le cadre du droit de propriété protégé par la
Constitution et la CEDH dans le cas faisant l'objet de la demande. Le droit de propriété,
qui est protégé par la Constitution et la CEDH, couvre la possession, les biens et les
biens existants. Les exceptions à cette règle sont les attentes légitimes d'obtenir une
« valeur économique » ou une « créance » exécutoire dans certaines circonstances.
Après avoir déterminé l'existence du bien, l'existence et le type d'intervention
sont examinés. Avec la détermination de l'existence de l'ingérence, il est déterminé
lequel des principes de respect de la propriété, de privation de propriété et de contrôle
de la propriété sera traité.
La question de savoir si l'ingérence constitue une violation est évaluée selon trois
critères, respectivement ; 1- Le Principe de Légalité, 2- Le Principe de But Légitime,
et 3- Le Principe de Proportionnalité.
Le fait que l'ingérence dans le droit de propriété ne cause pas de violation dépend
du respect absolu du principe de légalité. Alors que la Cour constitutionnelle souhaite que l'ingérence dans le droit de propriété soit fondée sur une loi, la Cour européenne
des droits de l'homme admet que les décisions judiciaires devenues jurisprudentielles
ainsi que la réglementation légale peuvent également constituer une base pour
l'ingérence dans la limitation du droit de propriété.
Les atteintes au droit de propriété doivent être réalisées conformément au
principe de la finalité légitime. Le but légitime de l'intervention est énoncé dans la
Constitution de 1982 et la CEDH comme la disposition de l'intérêt public. Pour cette
raison, il est hors de question que des interventions sur le droit de propriété soient
effectuées pour un motif autre que l'intérêt public.
Conformément au principe de proportionnalité, l'admissibilité d'une ingérence
dans le droit de propriété dépend de l'établissement d'un juste équilibre entre les
exigences de l'intérêt général et les intérêts de l'individu pour la protection des droits
et libertés fondamentaux, ainsi que comme poursuivant un but d'intérêt public.
Le principe de proportionnalité se compose de trois sous-principes :
« convenance », « nécessité » et « proportionnalité ». « Convenance » signifie que
l'intervention est adaptée pour atteindre l'objectif à atteindre, « nécessité » signifie que
l'intervention est nécessaire et « proportionnalité » signifie qu'un juste équilibre doit
être observé entre l'intervention et l'intérêt de l'individu et du intérêt public.
La détermination de la charge disproportionnée sur l'individu dans les
interventions au droit de propriété en raison de délits de contrebande douanière,
conduisant à une décision de violation.
Dans l'étude, l'évaluation des interventions de la Cour constitutionnelle et de la
CEDH à la lumière des principes, sur la base des demandes formulées avec l'allégation
de violation à la suite des mesures et sanctions appliquées concernant les délits de
contrebande douanière, sera examinée. et des propositions de solutions seront faites
pour la prévention des violations.

Mots clés : Délit de contrebande en douane, Saisie, Confiscation, Droit de propriété, Candidature individuelle.