COVID-19 pandemi döneminde sağlık çalışanlarının çocuk istismarı ve ihmali konusundaki bilgi ve farkındalık düzeylerinin, tutum ve davranışlarının değerlendirilmesi
Evaluation of knowledge and awareness levels, attitudes and behaviors of healthcare professionals on child abuse and neglect during the COVID-19 pandemic period
Yazar: ALEYNA GEBİÇ YILMAZ
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ ÖZGEN GÖNENÇ ÇEKİÇ
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Trabzon Tıp Fakültesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı / Tıp Eğitimi Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine
Dizin: Bilgi düzeyi = Level of knowledge ; COVID 19 = COVID 19 ; Davranış = Behavior ; Farkındalık = Awareness ; Pandemiler = Pandemics ; Sağlık personeli = Health personnel ; Tutumlar = Attitudes ; Çocuk ihmali = Child negligence ; Çocuk istismarı = Child abuse ; Çocuk istismarı-cinsel = Child abuse-sexual

Özet:
GİRİŞ: Çocuk istismarı ve ihmali (Çİİ), bulunduğumuz çağda hem tıbbi hem de toplumsal bakımdan zamanla daha da ehemmiyet gösterilmesi gereken bir problem haline gelmiştir. Bu konuyla ilgili gerektiği kadar bildirim yapılmaması, bu sorunu nitelendirme aşamasındaki kısıtlılıklar, bu problemin görmezden gelinmesi ve gizlenmesi olguların ciddiyetini    arttırmaktadır. Çalışmamızda COVID-19 pandemi döneminde sağlık çalışanlarının Çİİ konusunda bilgi ve farkındalık düzeyini, tutum ve davranışlarını belirlemeyi hedefledik.
MATERYAL VE METOD: Çalışmamız Şubat 2022-Nisan 2022 tarih aralığında SBÜ Trabzon Kanuni Eğitim ve Araştırma Hastanesinde gerçekleştirilmiştir. Aktif çalışan ve çocuk hasta bakı alanı olan 201 sağlık çalışanına, literatür taranarak oluşturulan anket içeriği yüz yüze uygulanmıştır. Anket formu 3 bölüm halinde hazırlanmış olup toplam 36 sorudan oluşturuldu. Birinci bölümde cinsiyet, yaş, medeni durum gibi sosyodemografik özellikleri içeren 11 soru; ikinci bölümde Çİİ ile ilgili tutum ve davranışlara yönelik 6 soru; 3. Bölümde, Çİİ ile ilgili bilgilerin değerlendirilmesine yönelik doğru, yanlış veya fikrim yok seçeneklerinden birinin seçildiği 19 soru bulunmaktadır.
BULGULAR: Katılımcıların yaş ortancası 30[10] idi. Katılımcıların 67'si (%33,3) mezuniyet sonrası Çİİ konusunda eğitim aldıklarını belirtti. Katılımcıların 108'inin (%53,7) meslek hayatında Çİİ ile karşılaştığı görüldü. Şüphelenilen Çİİ vakalarında en çok ebeveyn tepkisi konusunda (%34,8) zorlanıldığı görüldü. Katılımcılara kurumlarında Çİİ'ye yönelik standart bir prosedür varlığı sorulduğunda en çok bilmiyorum (%69,2) yanıtı verildi. Katılımcılara Çİİ konusunda bilgi düzeyini belirlemek amacıyla sorulan 19 soru içerisinde doğru sayısı ortancası 13 [4] (%68,4) olarak bulundu. Mezuniyet sonrası Çİİ eğitimi alan kişilerin doğru sayısına göre karşılaştırılmasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandı (p<0,001). Çalışmaya dahil edilen sağlık çalışanlarının meslek hayatlarında ve pandemi döneminde Çİİ ile karşılaşma durumu ile önermelere doğru cevap verenler arasındaki fark istatiksel olarak anlamlı idi (p<0,001, p<0,001). Kurumda Çİİ'ye yönelik standart bir prosedür varlığını bilme durumunun, eğitim alma durumuna göre karşılaştırılmasında; mezuniyet sonrası eğitim almayan katılımcılardan 24 (%49,0) kişi evet, 9(%69,2) kişi hayır, 101(%72,7) kişi bilmiyorum şeklinde yanıt verdi ve bu istatiksel olarak anlamlı idi(p=0,010). Sağlık çalışanlarının Çİİ ile karşılaşma durumunda bildirim yapmazlarsa yapmama nedeninin eğitim durumuna göre karşılaştırılmasında; Çİİ eğitimi almayanlar ile bildirim yapma prosedürünü bilmeyenler ve sosyal olarak kendini korumak isteyenler arasında istatistiksel anlamlı fark saptandı (p=0,031, p=0,043).
SONUÇ: Çalışmamıza katılan sağlık çalışanlarının COVID-19 pandemi döneminde Çİİ ile ilgili bilgi düzeylerinin eksik olduğu, tutum ve davranışlarında kendilerine güvenmedikleri görüldü. Bu sonuçlara göre, Çİİ konusunda hizmet içi eğitimlerde düzenlemeler yapılması ve eğitimlerin yaygınlaştırılması, sağlık çalışanlarının Çİİ konusunda daha bilinçli ve kendilerine güvenli olmalarını sağlayabilir.
ANAHTAR SÖZCÜKLER: Çocuk istismarı, İhmal, Bilgi düzeyi, Davranış, Farkındalık

Abstract:
INTRODUCTION: Child abuse and neglect (CAAN) has become a problem that needs to be given more importance in time, both medically and socially. The fact that not enough notifications are made about this issue, the limitations in characterizing this problem, and the ignoring and concealment of this problem increase the severity of the cases. In our study, we aimed to determine the level of knowledge and awareness, attitudes and behaviors of healthcare professionals about CAAN during the COVID-19 pandemic period.
MATERIAL AND METHOD: Our study was carried out between February 2022 and April 2022 at SBU Trabzon Kanuni Training and Research Hospital. The questionnaire content, which was created by scanning the literature, was applied face-to-face to 197 health workers who are actively working and are in the field of pediatric patient care. The questionnaire form was prepared in 3 parts and consisted of 36 questions in total. In the first part, 11 questions including sociodemographic characteristics such as gender, age, marital status; in the second part, 6 questions about attitudes and behaviors related to child abuse and neglect; In the 3rd section, there are 19 questions in which one of the options of true, false or I have no idea is selected for the evaluation of the information about the CAAN neglect.
RESULTS: A total of 201 healthcare professionals were included in our study. The median age of the participants was 30[10]. 67 of the participants (33.3%) stated that they received training on CAAN after graduation. It was observed that 108 (53.7%) of the participants had encountered CAAN in their professional life. It was observed that the most difficult one (34.8%) was the parental reaction in suspected child abuse and neglect cases. When the participants were asked about the existence of a standard procedure for child abuse and neglect in their institution, the most common answer was I don't know (69.2%). In order to determine the level of knowledge of the participants, 19 propositions with positive and negative answer options were asked. The median number of correct answers among 19 questions was 13 [4] (68.4%). There was a statistically significant difference between them when comparing the number of people who received child abuse and neglect education after graduation according to the correct number (p<0.001). A statistically significant difference was found between the health workers included in the study, encountering child abuse and neglect in their professional lives and during the pandemic period, and those who answered the statements correctly (p<0.001, p<0.001). In the comparison of knowing the existence of a standard procedure CAAN in the institution, according to the status of receiving training; Among the participants who did not receive postgraduate education, 24 (49.0%) answered yes, 9 (69.2%) answered no, 101 (72.7%) did not know, and this was statistically significant (p=0.010). In the comparison of the reasons for not doing so in case of encountering child abuse and neglect of the health care workers, according to their education level; There was a statistically significant difference between those who did not receive child abuse and neglect training and those who did not know the reporting procedure and those who wanted to protect themselves socially (p=0.031, p=0.043).
CONCLUSION: It was observed that the healthcare professionals who participated in our study lacked their knowledge about CAAN during the COVID-19 pandemic, and they did not trust themselves in their attitudes and behaviors. According to these results, making arrangements in in-service trainings on CAAN and disseminating the training can make healthcare professionals more self-conscious and self-confident about CAAN.
KEY WORDS: Child abuse, Neglect, Knowledge, Behavior, Awareness