İş sözleşmesinin devri
Transfer of labour contract
Yazar: MERVE YALÇINKAYA
Danışman: PROF. DR. AZİZ CAN TUNCAY
Bahçeşehir Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Özel Hukuk Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2015
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Devir = Turnover ; Devir sözleşmesi = Contract of transfering ; Sözleşme devri = Contract transfer ; Sözleşmeler = Contracts ; Toplu iş hukuku = Turkish labor law ; Türk iş hukuku = Turkish labor law ; İş hukuku = Labour law ; İş sözleşmesi = Employment contract

Özet:
İş sözleşmesinin devri müessesesi, Türk İş Hukuku bakımından önce yargı içtihatlarında ve öğretide gündeme gelmiş, daha sonra uygulamada doğan ihtiyaçların bir gereği olarak yasal düzenlemelerde yerini almıştır. Zira, yasal düzenlemenin bulunmadığı dönemde dahi Borçlar Hukukuna hakim olan sözleşme serbestisi ilkesinin bir getirisi olarak sözleşmelerin iradi devri mümkün görünmekte ve bu doğrultuda yapılan sözleşmeler geçerli kabul edilmekteydi. 4857 sayılı İş Kanunu Taslağında yer almasına rağmen, kabul sürecince yasalaşmamış olan ''İş Sözleşmesinin Devri'', 10 yıl sonra yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda düzenlenmiştir.
Bilhassa holding ve şirket topluluklarında gündeme gelen bu müessese, sözleşme sona ermeksizin işçinin, rıza beyanı alınmak şartı ile bir işverenden başka bir işverene sürekli devrini konu almaktadır. İş Hukukunun daha çok tekdüze ve katı olan hukuki yapısının gelişmeye açık ve yenilikçi bir anlayışa dönüşmeye başlaması ile gittikçe yaygınlaşan ve çalışma hayatında görülen ihtiyaçların bir sonucu olarak beliren iradi devir, İş Hukukunda görülen üçlü iş ilişkilerinden biridir. İş sözleşmesinin devrinde, devrin sürekli olması onu geçici iş ilişkisinden; iradi olması ise işyeri devrinden ayıran başlıca nitelikleridir. Kanaatimizce önemli olan husus; devir anlaşması sonucunda işçinin haklarının korunmasıdır.  
 Yüksek Lisans çalışması olarak ele almaya çalıştığımız ''İş Sözleşmesinin Devri'' konulu bu çalışmamızda iş sözleşmesinin devri müessesesi gerek Bireysel İş Hukuku  gerekse Toplu İş Hukuku bakımından ele alınmıştır.

Abstract:
The alienation institution of the employment contract, in term of the Turkish Labor Law, has come to order firstly in jurisprudence and doctrine, and then took its place in the legislation due to the needs arising in practice. Indeed in the period of the absence of regulation, as a return of the principle of freedom of contract prevailing to the law of obligations, the voluntary alienation seemed possible and the agreements made accordingly were considered valid. Although included in the 4857 Draft Labor Law, the alienation of the employment contract enacted by a process of accepting was organized in the Turkish Code of Obligations.
In particular, this institution coming to order in the holding companies is subject to the continuous alienation from an employer to another employer without ending contract and with the condition of taking worker's declaration of consent. The voluntary alienation which appeared as a result of the needs occurred in working life and which is increasingly spreading with the fact that the legal structure of the Labor Law which is uniform and solid begins turning into an innovative approach is one of the tripartite business relationships seen in the Labor Law. In the alienation of the employment contract, the fact that the alienation is continuous distinguishes it from temporary business relationships and that the alienation is voluntary distinguishes it from the alienation of establishment. This is the main characteristic. We believe that the important point is the protection of worker's rights at the end of alienation agreement.
In our study called "The Alienation of the Employment Contract" that we tried to discuss as a master work, the alienation institution the employment contract was treated both in terms of Individual Labor Law and Collective Labor Law.