Timokinonun sitotoksisitesinin ve genotoksik özelliklerinin in vitro değerlendirilmesi
visit genotoxic properties in the in vitro cytotoxicity evaluation Timokino
Yazar: PELİN GÜZELSOY
Danışman: DOÇ. DR. SEVTAP AYDIN
Hacettepe Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Farmasötik Toksikoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2016
Konu: Eczacılık ve Farmakoloji = Pharmacy and Pharmacology
Dizin: Genotoksisite = Genotoxicity ; Hücre dizisi = Cell line ; Lenfositler = Lymphocytes ; Sitotoksisite = Cytotoxicity ; Timokinon = Thymoquinone ; İn vitro = In vitro

Özet:
Timokinon (TK), Nigella sative L. tohumunun uçucu yağından elde edilen ana aktif fenolik bir bileşiktir ve geleneksel olarak yüksek antioksidan özellikleri nedeniyle birçok hastalıkta yaygın olarak kullanılır. TK'nun in vitro and in vivo çalışmalarda antiinflamatuvar, antimikrobiyal ve antikanser gibi birçok faydalı etkilere sahip olabildiği ileri sürülmektedir. Fenolik bileşiklerin DNA hasarını önlemede, DNA onarım mekanizmalarını düzenlemede, kanserojenezi inhibe etmede önemli bir role sahip olabileceği iddia edilmektedir. Bu çalışmada TK'nun farklı hücre hatlarında Thiazolyl Blue Tetrazolium Bromide (MTT) yöntemi ile sitotoksitesine ve insan lenfositlerinde alkali comet yöntem ile genotoksisitesine odaklanıldı. DNA hasarı DNA kuyruk yoğunluğu, kuyruk momenti ve kuyruk göçü olarak ifade edildi. TK'nun V79 (Çin hamster akciğer fibroblast), HeLa (insan serviks adenokarsinoma) ve HepG2 (insan hepatosellüler karsinoma) hücreleri için IC50 değerleri sırasıyla 102 μM, 461 μM ve 364 μM'dır. İnsan lenfositlerinde, tek başına TK 1-5 μM konsantrasyonlarında DNA kuyruk yoğunluğu cinsinden ifade edilen DNA hasarını anlamlı olarak arttırmadı, ancak daha yüksek konsantrasyonlarında DNA zincir kırıklarını anlamlı olarak arttırdı (10-50 μM) (p<0.05). Tek başına TK 1-10 μM konsantrasyonlarında DNA kuyruk momenti ve göçü cinslerinden ifade edilen DNA hasarını anlamlı olarak arttırmadı, ancak daha yüksek konsantrasyonlarında(25 μM ve 50 μM)  DNA hasarını anlamlı olarak arttırdı (p<0.05). TK 1-10 μM konsantrasyonlarında 50 μM H2O2 ile indüklenen DNA hasarını anlamlı olarak azalttı (p<0.05), ancak TK çalışılan en yüksek 50 μM konsantrasyonunda tüm DNA hasar parametrelerini değiştirmedi. Sonuç olarak, bulgularımız hücre tiplerine göre farklı sitotoksik profile sahip olan TK'nun serviks ve karaciğer kanser hücre gelişimi ve ilerlemesine karşı bir rol alabileceğini gösterebilir, ancak bu etkinin doğrulanması ve antikanser ilaçlar ile etkileşmelerini belirlemek üzere daha ileri in vitro ve in vivo çalışmalar gereklidir

Abstract:
Thymoquinone (TQ), the main active phenolic compound from the volatile oil of Nigella sative L. seeds has been commonly used traditionally for several diseases due its high antioxidant properties. TQ has suggested to have many beneficial effects such as antiinflamatory, antimicrobial, and anticancer effects in in vitro and in vivo studies. Phenolic compounds are suggested to have an important role in the prevention of DNA damage, regulation of DNA repair mechanisms, and inhibition of carcinogenesis. This study was focused on the cytotoxicity of TQ in different cell lines using Thiazolyl Blue Tetrazolium Blue (MTT) assay and its genotoxicity in human lymphocytes using alkaline comet assay. DNA damage was expressed as DNA tail intensity, tail moment, and tail migration. The IC50 doses of TQ in Chinese hamster fibroblast (V79), human cervix adenocarcinoma (HeLa), and human hepatocellular carcinoma (HepG2) cells were 102 μM, 461μM, and 363 μM, respectively. In human lymphocytes, TQ alone did not significantly induce DNA damage expressed as DNA tail intesity at the concentrations of 1-5 μM, however, it significantly induced DNA strand breakages at the higher concentrations (10-50 μM) (p<0.05). TQ alone did not induce DNA damage expressed as DNA tail moment and migration at the concentrations of 1-10 μM, however, it significantly induced DNA damages at the higher concentrations (25 μM and 50 μM) (p<0.05). TQ significantly reduced 50 μM H2O2-induced DNA damage at the concentrations of 1-25 μM (p<0.05), however, TQ did not change all DNA damage parameters at the highest studied concentration of 50 μM. In conclusion, our results may suggest that TQ having different cytotoxicity profiles according to cell types might have a role against the developing and progression of cervix and liver cancers, however in order to confirm this effect and to determine the interactions between anticancer drugs and TQ, the further in vitro and in vivo studies are needed.