Obstetrik brakial pleksus paralizisinde geç dönem önkol restorasyonu
Late restoration of forearm deformities in obstetrical brachial plexus palsy
Yazar: HAYRİ ÖMER BERKÖZ
Danışman: PROF. DR. TÜRKER ÖZKAN
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi = Plastic and Reconstructive Surgery

Özet:
Obstetrik brakial pleksus paralizisi en dramatik doğum komplikasyonlarından biridir. Erken dönemde yoğun fizik tedavi ile takip edilen hastaların çoğunda yeterli düzelme sağlanmasına rağmen, yaklaşık % 10 vakada yaş ilerledikçe paraliziye sekonder kontraktür ve kemik deformitelerinin de tabloya katıldığı ağır sekeller gelişir. 
Genel olarak cerrahi girişimler ikiye ayrılabilir, bunlar genellikle 18 aydan önce gerçekleştirilen primer sinir cerrahisi ve çoğunlukla 2 yaşından sonra gerçekleştirilen kas gevşetme ve tendon transferleri ile karakterize palyatif girişimlerdir. Primer sinir cerrahisi sonrasında her zaman tam bir iyileşme beklenmemekte ve bu hastalar ileriki yaşlarda bazı sekellerle karşımıza çıkmaktadırlar.
Geç dönem obstetrik brakial pleksus paralizisi (takip süresi en az 10 ay) olan 83 hastaya önkol ve el fonksiyonunun arttırılması amacı ile 243 prosedür uygulandı. Geç dönem önkol sekelleri lezyon bölgelerine göre dirsek, önkol, el bileği, parmaklar ve başparmak olmak üzere 5 grupta incelendi. Buna göre 14 hasta dirsek, 48 hasta önkol, 50 hasta el bileği, 18 hasta parmaklar ve 49 hasta ise başparmak deformitelerinin restorasyonu için opere edildi. Geç dönem obstetrik paralizi sekellerinde sıklıkla aynı hastada birden fazla (1-4 arası) bölgede sorun mevcuttu. Uygulanan girişimler tendon transferleri ve tenodezler gibi yumuşak doku prosedürleri ile el bileği artrodezi ve çeşitli osteotomiler gibi kemik prosedürlerini kapsamaktaydı.
Özellikle önkol supinasyon deformitesini düzeltmek amacıyla kendi geliştirdiğimiz brakioradialis rerouting pronatoplasti tekniğini kullandık. Sonuçta aktif pronasyon hareketinde ortalama 63,5°'lik bir kazanç elde ettik. Ayrıca total aktif hareketteki ortalama 53,2°'lik kazanç bu prosedürün önkol fonksiyonelliğine olan katkısını göstermektedir. 
Elde ettiğimiz sonuçlar ışığında primer cerrahi tedavi şansını kaçırmış veya primer cerrahi tedavi sonrası üst ekstremite fonksiyonlarında yeterli düzelme sağlanamamış hastalarda, geç dönem önkol sekellerine yönelik palyatif cerrahi girişimler ile tatmin edici düzeyde fonksiyonel ve postüral düzelme elde edilebileceği kanısındayız.

Abstract:
Obstetrical brachial plexus palsy is one of the most dreadful complications during delivery. Although most of patients recover spontaneously with the help of intensive physical therapy during the early course of disease, approximately 10% of all patients develop contractures and bone deformities secondary to paralysis.
Surgical interventions can be summarized under two main categories; one comprises primary surgery done at the first 18 months aiming at damaged nerves and the other is muscle release and tendon transfers done mostly after 2 years of age. Total recovery of upper extremity is not usually expected after primary nerve surgery and this group of patients present with the sequelae of brachial plexus birth plasy.
243 procedures designed to improve forearm and hand function in patients with late obstetric brachial plexus palsy were performed in 83 patients, with minimum 10 months of follow-up in all patients. Patients devided into 5 groups considering anatomic localization of deformity as elbow, forearm, wrist, fingers and thumb. Number of patients were 14 for elbow, 48 for forearm,50 for wrist, 18 for fingers and 49 for thumb group. Usually one patient may have multiple sequelae that involve more than one (1 to 4) anatomic localization. Preffered interventions were soft tissue procedures like tendon transfers and tenodesis; and bone procedures like wrist arthrodesis and various osteotomies.
Especially in cases with forearm supination deformity, we utilized a brachioradialis pronatoplasty technique developed in our center. At the end of the therapy process, the gain at active pronation movement was 63.5°. In addition, the 53.2° gain at total active movement demonstrates the contribution of this procedure to the functionality of forearm.
Our results clearly show that patients can benefit from palliative surgerys where primary nerve repair is not considerable due to advanced age or where the upper extremity function is not restored fully despite primary nerve surgery. We hold the opinion that satisfactory postural and functional improvement can be achieved with the use of palliative interventions.