hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Başarılı Klasik Dekolman Ameliyatından sonra Makulanın Optik Koherens Tomografi( OCT ) ile Değerlendirilmesi
Assessment of the macula via Optical Coherence Tomography ( OCT )after  successful classical detachment surgery
Yazar: SELCEN ÇELİK
Danışman: PROF. DR. KUDRET DÜRÜK
Sağlık Bakanlığı / Tıp Fakültesi / Göz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Göz Hastalıkları = Eye Diseases

Özet:
Retina dekolmanı ciddi görme azalmasına neden olmaktadır. Retina dekolmanı nedeniyle skleral çökertme , pars plana vitrektomi, pnomatik retinopeksi gibi tedaviler uygulanmaktadır. Başarılı retina dekolman cerrahisinden sonra bazı hastalarda görme keskinliği istenilen düzeyde olmamaktadır. Bu durumdan çeşitli ameliyat öncesi ve sonrası faktörler sorumlu tutulabilir. İndirekt oftalmoskopi ile saptanamayan durumlar OCT ile saptanabilir.
Biz bu çalışmada başarılı retina dekolman cerrahisindgn sonra makulayı
OCT ile değerlendirdik ve görme keskinliği ile ilişkisini saptadık.
Ortalama yaşı 44.19 olan regmatojen retina dekolmanlı serklaj-krio-boşaltıcı ponksiyon yapılan 33 hastanın 33 gözü çalışmaya dahil edildi.Ameliyat sonrası 1.ayda tüm retinalar oftalmoskopik olarak yatışıktı.
Takip zamanları içerisinde tüm gozlerde tekrarlayan görme düzeyi ölçümleri arasında anlamlı bir artış saptandı. Takip zamanları içerisinde tüm gözlerde tekrarlayan retina kalınlığı ölçümleri arasında anlamlı bir azalma saptandı. Dört gözde epiretinal membran,bir gözde makula
deliği saptandı, otuz üç gözün 9'unda OCT de foveada retina altı sıvı saptandı. Bunların birinde kistoid makula ödemi mevcuttu. Dokuz gozün 8 inde 12. aya kadar retina altı sıvı kayboldu.Foveada retina altı sıvısı olan hastaların görme keskinliklerinde takip dönemlerinde klinik olarak saptanan artış istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı.
OCT, dekolman cerrahisinden sonra makuladaki değişiklikleri değerlendirmek için kullanılan güvenilir bir yöntemdir.

Abstract:
Retinal detachment causes severe vision loss. Scleral buckling, pars plana vitrectomy, and pneumatic retinopexy can used for treatment. Several preoperative and postoperative factors may be responsible for incomplete visual recovery following successful retinal detachment surgery. OCT can be used to identify pathologies that can not be detected with indirect ophthalmoscopy.
In this study, we examined the macula of patients who underwent successful retinal detachment surgery.
Thirty three eyes of 33 patients who underwent scleral buckle surgery for regmatogenous retinal detachment were included in the study. All retinas were attached ophthalmoscopically 1 month postoperatively. postoperative visual acuity increased during 12 months. Retinal thickness decreased during follow-up. Epiretinal membrane was detected in 4 patients.One patient had macular hole.
OCT showed subretinal fluid at the fovea in 9 eyes. In 8 of nine eyes subretinal fluid disappeared spontaneously up to 12 months. An increase in visual acuity occurred when fluid disappeared but this was not statistically significant.
OCT can be used to detect macular changes after retinal detachment surgery.
Kronik otitis medialı hastalarda saptanan nazal patolojiler
Nasal pathologies encountered in patients with chronic otitis media
Yazar: KAMRAN SARI
Danışman: PROF. DR. MÜGE ÖZCAN
Sağlık Bakanlığı / Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kulak Burun Boğaz ve Baş-Boyun Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Kulak Burun ve Boğaz = Otorhinolaryngology (Ear-Nose-Throat)

Özet:
Amaç: Bu çalışmada kronik otitis medialı (KOM) hastalarda nazal patolojiler araştırıldı. Gereç ve Yöntemler: Ocak 2007 ile Temmuz 2007 tarihleri arasında KOM tanısı olan 150 hasta (87 kadın, 63 erkek; ort. yaş 35.6; dağılım 7-78) ile kontrol grubu olan 100 hasta (57 kadın, 43 erkek; ort. yaş 43.9; dağılım 7-85) incelendi. KOM'lu hastalarda ve kontrol grubunda nazal patolojiler incelendi. Verilerin analizi SPSS 11,5 paket programında yapıldı.
Bulgular: İncelenen 150 KOM'lu hastanın 73'ünde septum deviasyonu (%48.7) saptandı. 100 hastadan oluşan kontrol grubunda 28 (%28) hastada septum deviasyonu saptandı. Ayrıca KOM'lu hastalarda ve kontrol grubunda alt konka hipertrofisi, paradoks orta konka ve Waters filmleri karşılaştırıldı ama istatiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı.
Sonuç: Yaptığımız bu çalışmada, KOM'lu hastalarda kontrol grubuna göre istatiksel olarak anlamlı oranlarda septum deviasyonu saptanması, bize KOM etyopatogenezinde bu patolojilerin rol oynayabileceğini düşündürmektedir. Bu nedenle fizik muayene ile çok kolay tespit edilebilen bu patolojinin tedavisinde gecikilmemesi ve KOM'lu hastalarda eşlik eden septum deviasyonunun ku¬lak operasyonundan önce tedavi edilmesi gerektiğini düşünmekteyiz.

Abstract:
Objective: Nasal pathologies encountered in patients with chronic otitis media were examined in the current study.
Material and Methods: One hundred and fifty patients (87 females, 63 males; mean age 35.6 years; range 7-78 years) diagnosed with chronic otitis media between January 2007 and July 2007 and one hundred healthy controls (57 females, 43 males; mean age 43.9 years; range 7-85 years) were examined. The nasal pathologies in the two groups were examined. The data were analyzed using SPSS package program.
Results: Nasal septal deviation was encountered in seventy-three (48.7%) patients with chronic otitis media, and in twenty-eight (28%) patients in the control group. The presence of inferior turbinate hypertrophy and paradoxical middle turbinate, and findings in Waters view radiographs of the patients with chronic otitis media and control subjects were also evaluated. There was no significant difference between the two groups in terms of the frequency of nasal pathologies. Conclusion: In our study, the significantly higher prevalence of septal deviation observed in pa¬tients with chronic otitis media compared to control group, suggests that nasal pathologies might play a role in the etiopathogenesis of chronic otitis media. We therefore postulate that treatment of such pathologies should not to be delayed considering that the condition is easy to diagnose on physical examination and accompanying septal deviation in patients with chronic otitis media should be treated before performing an ear surgery
Demir eksikliği anemisi ve HbA1c düzeyi arasındaki ilişki
The relationship between iron deficiency anemia and HbA1c level
Yazar: GÜLDEN BAYRAK
Danışman: DOÇ. DR. MEHMET MURAT SUHER
Sağlık Bakanlığı / Ankara Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Bu çalışmada, demir eksikliği anemili olgularda tedavi öncesi ve sonrası HbA1c düzeyleri karşılaştırıldı. Demir eksikliği anemisi olan 65 olgu ve kontrol grubu olarak demir eksikliği anemisi olmayan 40 olgu incelendi. Son 6 ay içinde demir tedavisi kullanan, diyabetes mellitus veya bozulmuş açlık glukozu olan ve eşlik eden başka sistemik hastalığı olanlar çalışma dışı bırakıldı. Olguların tamamının hemogram, serum demir, demir bağlama düzeyleri, transferrin saturasyonları, ferritin, HbA1c ve açlık kan glukozu düzeyleri kaydedildi. Anemili olguların tedavi sonrası kontrolleri demir tedavisinden 6 ay sonra yapıldı. Demir eksikliği anemisi grubunda HbA1c değerinin demir replasman tedavisi sonrasında tedavi öncesine göre anlamlı azaldığı gözlendi (p<0,001). Demir eksikliği anemili grubun tedavi sonrası HbA1c değeri ile kontrol grubunun HbA1c düzeyleri arasında anlamlı fark yoktu (p=0,641). Demir eksikliği anemisi olan diyabetik olguların HbA1c düzeyleri glisemik kontrolün takibi açısından yanıltıcı olabilir. Bu nedenle HbA1c temel alınarak yapılacak herhangi bir tetkik ya da tedavi uygulamasından önce demir eksikliği anemisinin düzeltilmesi uygun olacaktır.

Abstract:
In this study, HbA1c levels were compared before and after treatment in patients with iron deficiency anemia. Sixty-five patients with iron deficiency anemia and 40 cases without iron deficiency anemia as the control group were analyzed. Patients who had taken iron deficiency treatment last six months, who were diabetic or had impaired fasting glucose and having a concomitant disease were excluded from the study. Complete blood count, serum iron, iron-binding levels, transferrin saturation, ferritin, HbA1c and fasting blood glucose levels were recorded in all cases. Post-treatment control of anemia cases was performed 6 months after iron treatment. In the iron deficiency anemia group, it was observed that the HbA1c value decreased significantly after iron replacement therapy compared to before treatment (p<0.001). There was no significant difference between the post-treatment HbA1c levels of the iron deficiency anemia group and the HbA1c levels of the control group (p=0.641). HbA1c levels of diabetic subjects with iron deficiency anemia may be misleading in terms of monitoring glycemic control. For this reason, it would be appropriate to correct iron deficiency anemia before any examination or treatment based on HbA1c.
Anjiotensin dönüştürücü enzim geni insersiyon/delesyon polimorfizminin preeklampsi şiddeti ile ilişkisi
Angiotensin-converting enzyme gene insertion/deletion polymorphism and its association with the severity of preeclampsia
Yazar: ÖZLEM BANU TULMAÇ
Danışman: PROF. DR. AHMET NURİ DANIŞMAN
Sağlık Bakanlığı / Zekai Tahir Burak Kadın Sağlığı Eğitimi ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç:Preeklampsi sebebi bilinmeyen gebeliğe özgü bir multisistemik hastalıktır. Renin-anjiotensin sisteminin uygunsuz aktivasyonu preeklampside rol oynadığı iyi bilinmektedir. Bu çalışmada Anjiotensin dönüştürücü enzim geni insersiyon/delesyon polimorfizminin preeklampsi şiddeti ile ilişkisinin açığa kavuşturulması amaçlanmıştır.
Yöntem ve Bulgular:Nullipar ya da ilk gebeliğinde preeklampsi hikayesi olan preeklamptik ya da eklamptik 43 gebe çalışmaya alındı. Kesitsel bir gözlem araştırması yapıldı. Çalışmaya dahil edilen tüm olguların ayrıntılı obstetrik muayeneleri yapıldı. Olguların demografik özellikleri, laboratuvar bulguları, gebelik haftaları, önceki gebelik öyküleri kaydedildi. Obstetrik ultrasonografileri yapıldı. Çalışmaya dahil edilen 43 hastanın 24'ünde(%55,8) ağır preeklampsi mevcuttu. Geri kalan 19 (%44,2) preeklampsi şiddetli değildi. Hastalık şiddetiyle ADE gen polimorfizmi arasında ilişki gözlenmedi. DD genotipi daha yüksek sistolik kan basıncı ile ilişkili bulundu (p=0,04)
Sonuç: Çalışmamızda preeklampsi şiddetinin tahmin edilmesinde ADE gen polimorfizminin faydası olmadığı tespit edilmiştir. DD genotipi preeklamptik gebelerde sistolik kan basıncı yüksekliği için bir risk faktörü olarak tespit edilmiştir. Bu konuda randomize , prospektif, geniş populasyonlu çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
OBJECTIVE: Pre-eclampsia is a multisystemic, idiopathic pregnancy-specific disorder. The role of inappropriate activation of renin-angiotensin system is well known. In this study it is aimed to elucidate the relationship between angiotensin converting enzyme (ACE) gene insertion/deletion polymorphism and severity of pre-eclampsia.
STUDY DESIGN: Pre-eclamptic or eclamptic 43 women who were either nulliparous or had been
preeclamptic in their first pregnancy have been included to the study. It was a cross sectional observation study. Thorough obstetric examination was done for each patient. Demographic properties, laboratory findings, gestational ages and obstetric histories were recorded. Obstetric ultrasonographies were performed. Of the 43 patients included, 24 (55.8%) were suffering from severe pre-eclampsia. Other 19 (44.2%) patients were not severely ill. A correlation between preeclampsia severity and ACE gene polymorphism was not found. DD genotype was associated with higher systolic blood pressures (p=0.04).
CONCLUSION: In our study, in order to predict pre-eclampsia severity use of ACE gene polymorphism
has noyt been established. DD genotype was found to be a risk factor for systolic blood pressure increment in pre-eclamptic pregnants. Randomized, prospective studies with large populations are needed on this subject.
Sıfır-oniki ay arası çocuklarda gelişimsel kalça displazisi konservatif tedavi sonuçları
Conservative treatment results of developmental dysplasia of hip between the ages newborn and twelve months
Yazar: ENDER ALAGÖZ
Danışman: DOÇ. DR. DOĞAN ATLIHAN
Sağlık Bakanlığı / Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Bu tez çalışmasında Mart 2003 ile Mart 2006 ayları arasında, Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi 2. Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'nde, Pavlik bandajı ve/veya abdüksiyon cihazı ile tedavi edilen, yaşları bir ay ile 12 ay arasında değişen, 69 hastanın 107 gelişimsel kalça displazili kalçası incelenmiştir. Tedavi ettiğimiz 107 kalçadan 95'i erken dönemde radyolojik ve klinik olarak iyileşmiştir. Hastaların 12'sinde (%11) rezidüel displazi kalmıştır. Bir hastaya tedavinin üçüncü ayında, kapalı redüksiyon ve bilateral adduktor tenotomi uygulanmış ve takibinde klinik ve radyolojik olarak iyileşme olduğu saptanmıştır.
Gelişimsel kalça displazisi tedavisine erken başlanmasının önemi tartışılmaz bir gerçektir. Ancak bu çalışmada tedavisine 3 aylıktan önce başlanan hastaların oranı sadece %24,6'dır. Bu hastalığın halk sağlığı üzerine etkileri düşünüldüğünde; toplumun bu konuda eğitilmesi, uygun tarama yöntemlerinin yurt çapına yayılması ve tedavide klinikler arası koordinasyonun önemi açıkça görülmektedir.
Pavlik bandajının;
-	Uygulaması kolaydır,
-	Rahattır, redüksiyon yenidoğanın fizyolojik pozisyonuna yakın bir pozisyonda sağlanır,
-	Etkilidir ve zorlu manipülasyonlar gerektirmez,
-	Radyolojik ve ultrasonografik incelemeye izin verir, 
-	Avasküler nekroz oranı düşüktür,
-	Hastaneye yatış gerektirmez,
-	Kalçanın ekstansiyon ve adduksiyon dışındaki hareketlerine izin verir,
-	Tedaviye ilk aylarda başlandığında başarı oranı oldukça yüksektir.
Ancak Pavlik bandajı uygulanırken, uygulama prensiplerine uyulması ve doğru pozisyonda bandajlama, tedavinin başarısında hayati öneme sahiptir.

Abstract:
In this report we analyse 107 hips of 69 patients, who were treated with Pavlik harness and/or abduction orthosis in Ankara Training and Research Hospital 2. Orthopaedics and Traumatology Clinic, between March 2003 and March 2006. Ages of the patients were between one and 12 months. 95 of 107 hips healed as radiologically and clinically in early period of treatment. Residual dysplasia persisted in 12 patients (11%).
The possitive effects of early treatment of developmental dysplasia of the hip is supported with many reports. However in this study, the ratio of patients treated before three months of age were only 24.6%. when we think the effects of this disease over the millions, educating the people about thiss disease, developing the screening programs in all of the country is seemed to be the most important points of the treatment.
Diz ekleminin morfometrik değerlendirilmesi ve klinik önemi" Anatomik, radyolojik ve klinik çalışma"
Morphometric evaluation and clinical importance of the knee joint " Anatomic, radiological and clinical study"
Yazar: SERHAN ÜNLÜ
Danışman: DOÇ. DR. MURAT BOZKURT
Sağlık Bakanlığı / Ankara Dışkapı Yıldırım Beyazıt Eğitim Ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Diz eklemi = Knee joint ; Elektromanyetik rezonans = Electromagnetic resonance

Özet:
İnsan dizi karmaşık bir anatomik yapıya ve üç boyutlu hareket yeteneğine sahiptir. Bu yapının araştırılması ve anlaşılması ile beraber, bazı diz eklemini ilgilendiren hastalıkların belirlenmesi, tedavi edilmesi ve önlenmesi mümkün olmuştur. Önceleri bu araştırmalar sadece anatomik kadavra çalışmalarıyla sınırlıydı.  Günümüz teknolojisinin gelişmesiyle radyolojik teknikler kullanılır olmuştur. Özellikle de manyetik rezonans ile görüntüleme diz eklem hareketlerinin üç boyutlu incelenmesinde büyük ilerleme sağlamıştır. Morfometrik uyumsuzlukların dizde değişik klinik durumlarda (osteoartrit, patellafemoral bozukluklar vs.) neden olabileceği daha önce yapılan çalışmalarda belirtilmiş ama menisküs lezyonlarında diz morfometrisi incelenmemiştir.
Bu çalışmada amacımız MRG kullanılarak diz ekleminin geometrisinin incelenmesi, menisküs lezyonlarının oluşmasında diz morfolojisinin öneminin araştırılmasıdır.

Abstract:
The human knee has a complex anatomical structure and the ability to move in three dimensions. With the research and understanding of this structure, it has been possible to identify, treat and prevent some knee joint diseases. Previously, these studies were limited to only anatomical cadaver studies. With the development of today's technology, radiological techniques have been used. In particular, magnetic resonance imaging has made great progress in the three-dimensional examination of knee joint movements. It has been stated in previous studies that morphometric incompatibilities may cause knee in different clinical conditions (osteoarthritis, patellafemoral disorders, etc.), but knee morphometry in meniscal lesions has not been examined.
Our aim in this study is to examine the geometry of the knee joint using MRI and to investigate the importance of knee morphology in the formation of meniscus lesions.
Laparoskopik kolesistektomi ameliyatında uygulanan standart ve düşük karın içi basıncın ameliyat sonrası agrı üzerine etkisinin karşılaştırılması /
Yazar: NECATTİN FIRAT
Danışman: UZMAN AYSUN ŞİMŞEK ÇELİK
Sağlık Bakanlığı / Bezm-i Alem Vakıf Gureba Hastanesi / Genel Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Genel Cerrahi = General Surgery

Özet:
Geçmiş ve Amaç
Laparoskopik kolesistektomi sırasında oluşan karın içi basınç, postoperatif ağrı için bir faktör olarak kabul edilir. Bu prospektif, randomize klinik çalışma, farklı karın içi basınç değerlerinin visseral tip ağrı üzerindeki etkilerini belirlemeyi amaçlamaktadır.
Malzemeler ve yöntemler
Bu çalışmaya laparoskopik kolesistektomi yapılan 37 kadın dahil edildi. Çalışma için düşük basınç (8  mm Hg) ve standart basınç (SP: 12  mm Hg) tasarlanmıştır. İstatistiksel analiz, ortalama yaş, ağırlık, analjezik tüketimi, Nümerik Skala ile değerlendirilen postoperatif ağrı, anestezi süresi ve ameliyatı içermektedir.
Sonuçlar
Yaş, kilo, analjezik tüketimi ve Nümerik Skala değerleri karşılaştırıldığında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı.
Sonuçlar
Karın içi basıncı 8 mmHg ile 12 mmHg arasında postoperatif ağrı açısından anlamlı fark bulamadık. 12 mmHg'lik bir basıncın safra kesesinin laparoskopik ameliyatı için ideal bir basınç olduğunu düşünüyoruz.

Abstract:
Background and Purpose 
Intra-abdominal pressure created during laparoscopic cholecystectomy is accepted as a factor for postoperative pain. This prospective, randomized clinical study aims to determine the effects of different intra-abdominal pressure values on visceral-type pain.
Materials and Methods 
Thirty-seven women who underwent laparoscopic cholecystectomy were included in this study. Low-pressure (8 mm Hg), and standard-pressure (SP: 12 mm Hg), were designed for the study. The statistical analysis included mean age, weight, analgesic consumption, postoperative pain assessed by the Numeric Scale, duration of anesthesia, and operation.
Results 
No statistically significant difference was found between the groups comparing age, weight, analgesic consumption, and Numeric Scale values. 
Conclusions 
We did not find a significant difference between the intra-abdominal pressure of 8 mmHg and 12 mmHg in terms of postoperative pain. We think that a pressure of 12 mmHg is an ideal pressure for the laparoscopic operation of the gallbladder.
Anti-HCV pozitif hemodiyaliz hastalarında serum ferritin ileintra-eritrositer ferritin ilişkisinin araştırılması /
Yazar: HASAN MAĞIN
Danışman: PROF. DR. REFİK DEMİRTUNÇ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Haydarpaşa Numune Eğt. ve Arş. Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Hepatit C pozitif hemodiyaliz hastalarında serum ferritin düzeyi
inflamasyondan bağımsız olarak artmaktadır. Bu yükseklik vücut depo demirini
göstermemektedir. Bu nedenle depo demirini en iyi gösteren eritrosit ferritin
düzeyi olduğu düşünülmektedir. Eritrosit ferritini ile ilgili yapılan bir çok
çalışmada kronik böbrek yetmezliği hastalarında vücut depo demirini serum
ferritinden daha iyi gösteren bir belirteç olduğu ifade edilmektedir. Ancak
yaptığımız çalışmada Hepatit C pozitif hemodiyaliz hastalarında eritrositer
29
ferritin düzeyi ile serum ferritin arasında anlamlı pozitif bir korelasyon saptandı.
Bu da Hepatit C pozitif hemodiyaliz hastalarında vücut depo demiri olarak
eritrosit ferritin düzeyinin kullanılamayacağını göstermektedir.

Abstract:
Hepatit C pozitif hemodiyaliz hastalarında serum ferritin düzeyi
inflamasyondan bağımsız olarak artmaktadır. Bu yükseklik vücut depo demirini
göstermemektedir. Bu nedenle depo demirini en iyi gösteren eritrosit ferritin
düzeyi olduğu düşünülmektedir. Eritrosit ferritini ile ilgili yapılan bir çok
çalışmada kronik böbrek yetmezliği hastalarında vücut depo demirini serum
ferritinden daha iyi gösteren bir belirteç olduğu ifade edilmektedir. Ancak
yaptığımız çalışmada Hepatit C pozitif hemodiyaliz hastalarında eritrositer
29
ferritin düzeyi ile serum ferritin arasında anlamlı pozitif bir korelasyon saptandı.
Bu da Hepatit C pozitif hemodiyaliz hastalarında vücut depo demiri olarak
eritrosit ferritin düzeyinin kullanılamayacağını göstermektedir.