The effect of long-term use of pioglitazone on bone mineral density
Pioglitazon kullanan ve kullanmayan diabetes mellitus'lu hastaların dexa kemik yoğunluk ölçümlerinin değerlendirilmesi
Yazar: MUHAMMED BAHADDİN DURAK
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ ALPAY YEŞİLALTAY
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıklar (İmmünoloji) Ana Bilim Dalı / İç Hastalıkları Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases
Dizin: Diabetes mellitus = Diabetes mellitus ; Diabetes mellitus-tip 2 = Diabetes mellitus-type 2 ; Pioglitazon = Pioglitazone

Özet:
Uzun süre pioglitazon kullanan Diabetes Mellitus (DM) hastalarında osteoporoz görülme sıklığını araştırmak ve pioglitazon ile bu osteoporozun nedeni arasındaki ilişkiyi belirlemek.
Yöntem
Veriler daha sonra 2 yıldan uzun süredir pioglitazon kullanan hastalar ile pioglitazon deneyimi olmayan hastalar arasında karşılaştırıldı. Kemik mineral yoğunluğu (BMD) ölçümü için DEXA kullanıldı.
Sonuç
2 yıldan uzun süre pioglitazon kullanan hastalar ile pioglitazon deneyimi olmayan hastalar karşılaştırıldığında yaş, cinsiyet, hastalık süresi, açlık plazma glukozu ve HbA1c düzeylerinde farklılık saptanmadı. Pioglitazon kullanan hastalarda L1-L4 vertebra kemik mineral yoğunluğu T skoru -1,3 iken pioglitazon kullanmayan grupta -0,9 idi (p<0,05). Her iki grupta da kemik mineral yoğunluğu açısından anlamlı fark bulundu. Hastalık süresi < 10 yıl BMD düzeyi, > 10 yıl olanlara göre T-skoru daha yüksek. Bu veriler hastalık yaşı ilerledikçe kemik mineral yoğunluğunun azaldığını desteklemektedir. Hastaların yaşına göre yapılan KMY ölçümünde, 50 yaş altı olgularda 60 yaş üstü olgulara göre istatistiksel olarak daha yüksek KMY düzeyi saptandı.
Klinik kullanımda DM ve insülin direnci için tercih edilen ilaç pioglitazon olsa da uzun süreli kullanımda pioglitazonun kemik metabolizması üzerine olan etkileri nedeniyle yakın takip önerilmektedir.

Abstract:
This study aimed to explore the incidence of osteoporosis in patients with Diabetes Mellitus (DM) who have been on a long-term pioglitazone regimen, and to ascertain the link between pioglitazone usage and the onset of osteoporosis.
Methods
We enrolled patients prospectively and conducted a comparative analysis between two groups of DM patients: those who had been using pioglitazone for a period exceeding two years, and those with no history of pioglitazone use. Bone Mineral Density (BMD) was assessed using Dual Energy X-ray Absorptiometry (DEXA).
Results
There were no significant differences in age, gender, disease duration, fasting plasma glucose levels, and HbA1c levels between pioglitazone users and non-users. However, a significant variation was found in the BMD measurements. Patients on pioglitazone had an L1-L4 vertebra BMD T-score of -1.3, compared to -0.9 in non-users (p<0.05), signifying a substantial divergence in BMD between both cohorts. Furthermore, it was observed that patients with a disease duration of less than 10 years had higher BMD T-scores compared to those with disease durations exceeding 10 years, suggesting a decrease in BMD with increased disease longevity. Moreover, a higher BMD was observed in patients aged less than 50 years in comparison to those aged over 60 years.
Conclusions
Despite the clinical preference for pioglitazone in the management of DM and insulin resistance, our findings suggest that it may affect bone metabolism adversely in the long run. Hence, careful monitoring is advised during extended periods of pioglitazone use.
To investigate the incidence of osteoporosis in patients with Diabetes mellitus (DM) who use pioglitazone for a long time and to determine the relationship between pioglitazone and the cause of this osteoporosis.