Kronik kalp yetmezliğinde inspiratuar kas eğitiminin fonksiyonel kapasite üzerine etkilerinin araştırılması
Effects of inspiratory muscle training on functional capacity in patients with chronic heart failure
Yazar: MERAL BOŞNAK GÜÇLÜ
Danışman: PROF. DR. HÜLYA ARIKAN
Hacettepe Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2009
Konu: Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon = Physical Medicine and Rehabilitation

Özet:
Kalp yetmezliğinde inspiratuar kas eğitiminin fonksiyonel kapasite üzerine etkilerini araştıran çalışmalar sınırlıdır. Bu nedenle, bu çalışma, inspiratuar kas eğitiminin fonksiyonel kapasite üzerine etkilerini araştırmak için ileriye dönük ve randomize kontrollü olarak planlandı. Çalışmaya 34 kalp yetmezliği (NYHA II-III, EF<% 40) hastası alındı. Onyedi hastaya (tedavi grubu) MİP'in % 40'ında, 17 hastaya (kontrol grubu) ise, MİP'in % 15'inde altı hafta boyunca inspiratuar kas eğitimi uygulandı. Tedavi öncesi ve sonrası hastaların solunum fonksiyonları testi spirometre ile, solunum kas kuvveti ağız basınç ölçüm cihazı ile, fonksiyonel kapasite 6-dakika yürüme testi ile, dispne Modifiye Borg Ölçeği ve Modified Medical Research Council dispne ölçeği ile, yorgunluk Yorgunluk Şiddet Ölçeği ile, yaşam kalitesi Nottingham Sağlık Profili ve SF-36 ile ve depresyon Montgomery Âsberg Depresyon Ölçeği ile değerlendirildi. Tedavi öncesi ve sonrası ekokardiyografik değerlendirme ve serum B-tipi Natriüretik Peptid ölçümleri kaydedildi. İnspiratuar kas eğitimi, her iki grubun solunum kas kuvvetinde istatistiksel olarak anlamlı bir artış sağladı (p<0.05). Akciğer hacmi ve fonksiyonel kapasite tedavi grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde artarken (p<0.05), kontrol grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir değişiklik olmadı (p>0.05). Eğitim sonrası Nottingham Sağlık Profili ile ölçülen yaşam kalitesi, tedavi grubunda artarken (p<0.05), kontrol grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir değişiklik olmadı (p>0.05). SF-36 yaşam kalitesi ölçeğine göre, hem tedavi, hem de kontrol grubunda yaşam kalitesi fiziksel fonksiyonellik, enerji/yorgunluk, sosyal fonksiyonellik ve genel sağlık alt bölümlerinde istatistiksel olarak anlamlı iyileşmeler görüldü (p<0.05). Her iki grupta, da inspiratuar kas eğitimi sonrası yorgunluk ve depresyon istatistiksel olarak anlamlı olarak azalırken (p<0.05), dispne sadece tedavi grubunda azaldı (p<0.05). Her iki grupta inspiratuar kas eğitimi sonrası ekokardiyografik bulgular ve B-tipi Natriüretik peptid seviyelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir değişiklik olmadı (p>0.05). Sonuç olarak, kalp yetmezliğinde inspiratuar kas eğitimi uygulaması hastaların akciğer hacimleri, inspiratuar ve ekspiratuar kas kuvveti, fonksiyonel kapasite ve yaşam kalitesini arttırır; depresyon, dispne, ve yorgunluk algılamasını azaltır. Altı haftalık inspiratuar kas eğitimi, kardiyak fonksiyonları ve BNP değerlerini değiştirmek için yeterli olmayabilir.Anahtar Kelimeler: Kalp yetmezliği, fonksiyonel kapasite, solunum fonksiyonları, dispne, yorgunluk, depresyon, BNP, ekokardiyografi.

Abstract:
Studies investigating the effects of inspiratory muscle training on functional capacity in patients with heart failure are limited. Therefore, the purpose of this prospective, randomized controlled study was to investigate the effects of inspiratory muscle training on functional capacity in patients with heart failure. Thirty-four patients with heart failure (NYHA II-III, EF<40%) participated in this study. Seventeen patients (treatment group) received inspiratory muscle training at 40% of MIP, and 17 patients (control group) received inspiratory muscle training at 15% of MIP for six weeks. Before and after the treatment, pulmonary function using spirometry, respiratory muscle strength using mouth pressure device, functional capacity using 6-minute walk test, dyspneae using Modified Borg Scale and Modified Medical Research Council dyspnea scale, fatigue using Fatigue Severity Scale, quality of life using Nottingham Health Profile and SF-36, and depression using Montgomery Âsberg Depression Scale were evaluated. Echocardiographic findings and B-type Natriuretic peptide levels were recorded. Inspiratory muscle training significantly increased respiratory muscle strength in both groups (p<0.05). Lung volumes and functional capacity increased significantly in the treatment group (p<0.05); however, no statistically significant improvements were seen in the control group (p>0.05). Quality of life measured using Nottingham Health Profile significantly improved in the treatment group (p<0.05), but no statistically significant improvements were seen in the control group (p>0.05). Quality of life measured using SF-36 was significantly improved in treatment and control group?s quality of life dimensions including physical functioning, energy/vitality, social functioning, and general health (p<0.05). While fatigue and depression decreased significantly in both groups, dyspnea decreased significantly, only in treatment group (p<0.05). A statistically significant improvement was not seen in echocardiographic findings and B-type Natriuretic peptide levels after six weeks of training period (p>0.05). In conclusion, inspiratory muscle training improves lung volumes, respiratory muscle strength, functional capacity, and quality of life, and decreases depression, dyspnea and fatigue perception in patients with heart failure. A six-week inspiratory training period may not be sufficient to improve echocardiographic findings and B-type Natriuretic peptide levels.Keywords: Heart failure, functional capacity, pulmonary function, dyspnea, fatigue, depression, BNP, echocardiography