Nörojenik mesaneli çocuk hastalarda klinik radyolojik ve ürolojik izlem sonuçları
Clinical radiological and urological follow-up results in children with neurogenic bladder
Yazar: ILHAM BAYRAMOV
Danışman: PROF. DR. DEMET EĞLENOĞLU ALAYGUT
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İzmir Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases
Dizin: Böbrek = Kidney ; Meningomiyelosel = Meningomyelocele ; Mesane = Urinary bladder ; Mesane hastalıkları = Urinary bladder diseases ; Mesane-nörojenik = Urinary bladder-neurogenic ; Radyografi = Radiography ; Spinal disrafizm = Spinal dysraphism

Özet:
Amaç:  Nörojen mesane konjenital spinal disrafizmlerin farklı tipleri veya edinsel (travma, kaza, cerrahi) gibi nedenlerle karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada nörojen mesane tanısı alan çocuk hastaların demografik, radyolojik ve klinik izlem sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. 
		Gereç ve yöntem: Çalışma, Sağlık Bilimleri Üniversitesi İzmir Tepecik Uygulama ve Araştırma Merkezi, Çocuk Nefroloji Kliniği'nde Ocak 2010–Ocak 2020 tarihleri arasında izlenmiş nörojen mesane tanılı hastaların geriye dönük değerlendirmesi ile yapılmıştır. 153  çocuk olgunun demografik, klinik, radyolojik ve tedavi parametreleri retrospektif olarak değerlendirilmiştir. 
Hastaların cinsiyeti, tanı yaşı, başvuru yakınmaları, nörojen mesane etyolojisi, antenatal tanısının olup olmadığı not edildi. Başvuru yakınması olarak mesanede glob gelişimi, idrar kaçırma, idrar yaparken zorlanma, sık idrar yolu enfeksiyonu (İYE) geçirme, şant enfeksiyonu, rutin takip olarak belirlendi. Nörojen mesane etyoloji olarak ise olgular anorektal malformasyon, hidrosefali, edinsel nedenler opere meningomyelosel (MMC), posterior üretral valv (PUV), spina bifida, tetherede kord, üreterosel olarak gruplandı. Olguların eşlik eden anomalilerine bakıldı. Arnold Chiari, hidrosefali, ventriküloperitoneal  şant (VP), renal anomali varlığı ve eşlik eden sendromlara bakıldı. Tanı anındaki görüntüleme ve labaratuvar sonuçları değerlendirildi. Yine olguların tanı anındaki ultrasonografilerine göre üriner sistem dilatasyon (UTD) sınıflamasına göre mevcut hidronefrozları UTD 1,2,3 olarak gruplanmıştır. hastaların ilk tanı anındaki ürodinami sonuçları mesane kapasitesi (normal, düşük, artmış) ve komplians (normal, azalmış) olarak değerlendirildi. Tedavi bulguları hastaların TAK yapıp yapmaması, antikolinerjik tedavi alıyor olup olmamak ve uygulanan cerrahi tedaviler olarak değerlendirildi. İzlem ile ilgili olarak olguların İYE sıklıkları, izlem süreleri, son kontrol sıraısndaki UTD leri, son vezikoüreteral reflü durumları, son DMSA'lar ve varsa izlem sonu ürodinamide mesane kapasitesi kompliansı ve son böbrek fonksiyon testleri (BFT) değerlendirildi. 

	Bulgular:  Çalışmaya 92 'si (% 60,1) kız toplam 153 hasta dahil edildi. Olguların ortalama tanı yaşı median  15 ay (0-301) idi. En sık başvuru yakınmalarına bakıldığında 85'i (%55,6) yakınması olmaksızın  takip amaçlı başvurmuştu. Bunu ikinci sıklıkta %26,1 (40 olgu) ile sık idrar yolu enfeksiyonu geçirme izledi. Toplamda glob gelişimi ve idrar yolu enfeksiyonu da dahil alt üriner sistem semptomları ve takip olarak iki gruba ayırdığımızda olguların %55,6 sı (68 vaka) diğer nedenler içerisinde idi. Nörojen mesane etyolojisine bakıldığında 114 olgu (%74.5) opere meningmyelosel vakası idi. İkinci sıklıkta ise 18 olgu (%11,8) ile edinsel nedenler vardı. Antenatal tanı 105 (% 68,6) olguda var idi. Eşilk eden renal patolojilere bakıldığında toplamda 19 hasta vardı ve ve bunların 6'sında (%31,6) at nalı böbrek ve 6'sında da böbrek taşı varlığı ile en çok oranda eşil eden anomalilerdi. Tanı anında olguların 7'sinde (%4,6) kronik böbrek hastalığı vardı. Tanı anında 45 hasta (%29,4) vezikoüreteral reflü, 22 hstada ise (%36,7) UTD 3 dilatasyon vardı. DMSA sı olan 141 hastanın %7,8 inde bilateral renal skar mevcuttu. Toplamda 122 hasta (%85,3) TAK yapmakta idi. 16 hastaya ise farklı cerrahiler uygulanmıştı. Olguların medyan izlem süresi 40 ay idi. Nörojen mesane tipinin, VP şant varlığının son izlem UTD'si, son VUR durumu ve mesane değerlendirmesi ile ilgisi istatistiksel olarak gösterilemedi. Ancak renal anomalisi olan grupta izlem sonu DMSA'lar daha kötü saptandı (p=0,029). Olguların tanı anındaki UTD değerleri ile tanı sonu UTD değerleri farklı idi (p< 0,003) Yine TAK yapılan grup ilke yapılmayan grup arasında ilk ve son UTD dağılımları farklı bulundu (p<0,001) Son UTD'de değeri 3 olan olgularda İYE sıklığı istatistiksel olarak UTD si olmayan ve daha düşük değerlerde olanlardan yüksek idi (p<0,001). 
Sonuç: Bu çalışma da tanı anında UTD değeri yüksek olan vakalarda tekrarlayan İYE nin daha sık olduğu, tanı anında skarlı böbreğe sahip olanların ve renal anomalisi olanların izlem sonunda daha ilerleyici renal skarları olduğu, mesane kapasitesi düşük olanlarda VUR olasılığının daha az olduğu, nörojen mesane tipinin, tedavi şeklinin, TAK yapmanın renal skar, VUR ve İYE ile ilişkisi olmadığı gösterilmiştir. Belli izlem protokollerinin uygulandığı prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Aim: Neurogenic bladder is encountered due to different types of congenital spinal dysraphisms or acquired (trauma, accident, surgery). In this study, it was aimed to evaluate the demographic, radiological and clinical follow-up results of pediatric patients diagnosed with neurogenic bladder.
	Materials and Methods: The study was carried out with the retrospective evaluation of patients with neurogenic bladder who were followed up in Health Sciences University İzmir Tepecik Application and Research Center, Pediatric Nephrology Clinic between January 2010 and January 2020. Demographic, clinical, radiological and treatment parameters of 153 pediatric cases were evaluated retrospectively.
The gender of the patients, age at diagnosis, complaints at presentation, neurogenic bladder etiology, and antenatal diagnosis were noted. Globe development in the bladder, urinary incontinence, difficulty urinating, frequent urinary tract infection (UTI), shunt infection, and routine follow-up were determined as the presenting complaints. As neurogenic bladder etiology, the cases were grouped as anorectal malformation, hydrocephalus, acquired causes, operated meningomyelocele (MMC), posterior urethral valve (PUV), spina bifida, tethered cord, ureterocele. The accompanying anomalies of the cases were examined. Arnold Chiari, hydrocephalus, ventriculoperitoneal shunt (VP), presence of renal anomaly and accompanying syndromes were evaluated. Imaging and laboratory results at the time of diagnosis were evaluated. Again, according to the ultrasonography at the time of diagnosis, the existing hydronephrosis was grouped as UTD 1,2,3 according to the urinary system dilatation (UTD) classification. The urodynamic results of the patients at the time of first diagnosis were evaluated as bladder capacity (normal, low, increased) and compliance (normal, decreased). The treatment findings were evaluated as whether the patients had CIC, whether they were receiving anticholinergic treatment or not, and the surgical treatments applied. Regarding the follow-up, the frequency of UTIs, the duration of follow-up, the UTDs at the last control, the last vesicoureteral reflux status, the last DMSAs, and if any, the bladder capacity compliance in the urodynamics and the end kidney function tests (BFT) at the end of the follow-up were evaluated.
	Results: A total of 153 patients, 92 of whom (60.1%) were girls, were included in the study. The median age at diagnosis of the cases was 15 months (0-301). Considering the most common admission complaints, 85 (55.6%) of them applied for follow-up without any complaint. This was followed by frequent urinary tract infections with 26.1% (40 cases) in the second frequency. When we divided them into two groups as glob development and lower urinary system symptoms including urinary tract infection and follow-up, 55.6% of the cases (68 cases) were among other causes. Considering the neurogenic bladder etiology, 114 cases (74.5%) were operated meningmyelocele. In the second frequency, there were acquired causes with 18 cases (11.8%). Antenatal diagnosis was present in 105 (68.6%) cases. Considering the accompanying renal pathologies, there were 19 patients in total, and the most common anomalies were horseshoe kidneys in 6 (31.6%) and kidney stones in 6 of them. At the time of diagnosis, 7 (4.6%) of the patients had chronic kidney disease. At the time of diagnosis, 45 patients (29.4%) had vesicoureteral reflux and 22 patients (36.7%) had UTD 3 dilatation. 7.8% of 141 patients with DMSA had bilateral renal scarring. A total of 122 patients (85.3%) were performing CIC. Different surgeries were applied to 16 patients. The median follow-up period of the cases was 40 months. The relationship between neurogenic bladder type, presence of VP shunt, final follow-up UTD, final VUR status, and bladder evaluation could not be statistically demonstrated. However, DMSAs at the end of follow-up were worse in the group with renal anomaly (p=0.029). The UTD values ​​at the time of diagnosis and the UTD values ​​at the end of the diagnosis were different (p< 0.003) Again, the first and last UTD distributions were found to be different between the CIC group and the non-primary group (p<0.001). were higher than those without and with lower values ​​(p<0.001).

	Conclusion: In this study, recurrent UTI is more common in cases with a high UTD value, recurrent UTI is more common in cases with a known scarred kidney and renal anomaly is more progressive at the end of the follow-up, VUR is less in those with limited education, neurogenic patient type, CIC is present in the same study. we have fun with the scar, VUR and shape. Recommendation of certain follow-up protocols.