Medya cepheleri ve mimarlık ilişkisinin incelenmesi
Researching the relationship between media facades and architecture
Yazar: DEMET BAŞARAN
Danışman: DOÇ. DR. FATMA ERKÖK
İstanbul Teknik Üniversitesi / Fen Bilimleri Enstitüsü / Mimarlık Ana Bilim Dalı / Mimari Tasarım Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2016
Konu: Mimarlık = Architecture

Özet:
Teknolojinin her alanda hızlanarak geliştiği ve dijital üretimlerin hayatımızın her
alanına dahil olduğu günümüzde, medya ve görsel iletişim mecralarının, bireylerin
yaşam biçimleri ve mekan algısı üzerinde yarattığı değişiklikler de hızla artmakta ve
farklı boyutlar kazanmaktadır. Bu noktada, gerçek ve sanal dünya arasında bir
arayüzü temsil eden ve medyanın; dönüştürülebilir, kentle bütünleşebilir ve bireyler
arasında paylaşılabilir bir ortam olarak kentlinin hayatına girmesine olanak tanıyan,
mimarlıkta yeni bir dönem açan "medya mimarlığı", ele alınması gereken önemli bir
kavram olarak ortaya çıkmaktadır. Bu terim, medya (iletişim araçlarının çoğul hali)
ve mimarlık pratiğinin birleşimi sonucu oluşan üretimleri temsil eder.
Tezde, medyanın mimarlık üzerindeki etkisi medya cepheleri üzerinden
okunmaktadır. Tez medya cephelerinin, mimarlık üretiminde açtığı yeni boyutları
araştırmaktadır. Bu araştırma, medya cephelerinin mimarlık alanındaki hem
potansiyellerini hem de risklerini sunmaktadır. Çalışmada medya cephelerinin
araştırma konusu olarak ele alınma nedeni, giderek çoğalan, mimarlığı dönüştüren ve
kentte insanların algılama ve davranış biçimlerine etki eden önemli güncel bir konu
olmasıdır. Tez boyunca medya cepheleri, kuramsal incelemenin ardından, önce kent
ölçeğinde daha sonra bina ölçeğinde; genelden özele doğru ele alınmaktadır.
Madde ve ışık arasında gelişen, yeni medya ürünleriyle farklı boyutlar kazanarak
karmaşıklaşan arayüzler, gerçek mekan ve sanal ortam arasında oluşan dinamik bir
döngüyü ifade etmektedir. Benzer bir etkileşim, daha geniş bir çerçevede teknoloji ve
toplum olguları arasında görülebildiği gibi, devamlı olarak birbirlerini şekillendiren
medya cepheleri ve kentli bireyin içinde bulunduğu sistemde de öne çıkmaktadır.
Çalışmada, 2. bölümde yeni medyanın etkisiyle bütünleşen dijital ve fiziksel
mekanların yeni sosyal ve mekansal pratikleri getirdiğine işaret edilmektedir.
Ardından medya cephelerinin tarihsel gelişim süreci değerlendirilmektedir. Projeler
üzerinden, cephelerin insan ile olan etkileşimi incelenmekte ve sosyal yaklaşım
biçimleri belirlenmektedir. Tezde, örnekler üzerinden kentteki medya mimarlığı
yaklaşımları; demokratik, kapitalist ve gerilla yaklaşımı olarak 3‟e ayrılmaktadır.
Sanallık kavramı ile, fiziksel ortamlar melezleşmeye başlamıştır. Dijital ekranların,
sanal ortamlar oluşturmasıyla artırılmış gerçeklik ve sanal gerçeklik durumları
gelişmektedir.
Tezin 3.bölümünde medya cepheleri; ticari pazarlama kullanımı, sanatsal, eğlence,
kamusal hizmet, cephede detay çözümü ve toplumsal medya iletişimini sağlayan
örnekleri ile karşımıza çıkar. Bu örnekler üzerinden, medya cephelerinin iletişimi
güçlendirdiği, sosyal etkileşimi arttırdığı, bilgi edinme yollarımızı genişlettiği,
bireylerin mekan algısını değiştirdiği ve eğlenceli bir ortam yarattığı pozitif olarak
değerlendirilen sonuçlara varılmaktadır. Öte yandan, medya cephelerinin
çoğalmasının, görüntü kirliliğine sebep olma, insanların duyu organlarında
yorgunluğa yol açma, tüketiciliğin artması, duyarsızlaşma ve kimliksizleşme gibi
risklerinin olduğu da ortaya çıkmaktadır.
Tezin 4.bölümünde, medya cephelerinin bina ölçeğindeki öncü örnekler ile mimarlık
alanına ne tür katkılar sağladığı ve ne gibi yenilikler açtığına dair araştırmalar
yapılmaktadır. Medya cephelerinin mimarlık alanında görünür kılmak istediklerini
anlamak adına örnekler üzerinden somut ilişkiler kurulmaktadır. Medya cephelerinin
mimarlıkta açtığı yeni boyutlar örneklerin desteğiyle; mimarlık nesnesini
farklılaştırması, mimarlığın programlanabilirliğini geliştirmesi ve bilişim
teknolojilerinin etkisiyle deneysellikte yeni durumlar yaratması etrafında
toplanmaktadır. Bu noktada, medya; yapının cephesini, akışkan ve çevresiyle
etkileşimli bir hale dönüştürmektedir. Yüzey, sensör ve akıllı teknolojilerle pek çok
veriyi hesaplayarak yeni bilgiye dönüştürüp kullanabilme yetisine sahip olur. Bu da,
istenilen zaman istenilen veriye müdahale edip, cephedeki durumu değiştirebilme ve
programlayabilme imkanı sunar. Yapının cephesi, mimari bir üretimden çok, artık
bilgi aktaran bir arayüze dönüşür. Bilgisayar teknolojileri ile, cepheyi kontrol etmek
kolaylaşır. Sanallık boyutu ile, yapı maddesizleşmeye, duyularımıza yeni deneyimler
katan ortamlar sunmaya başlar. Yeni deneyimler hedefleyen ve dinamikleriyle
mimarlık üretimlerinin sınırlarını zorlayan „medya heykeli‟ denebilecek
alışılagelmişin dışındaki formlara sahip yapıların üretimi artmaktadır. Cephe, statik
boyuttan koparak, hareketli, etkileşimi barındıran üretimlere dönüşür. Yapının
çevresiyle kurduğu iletişim boyutu farklılaşmakta, cepheler yeni koşullar
oluşturmaktadır.
Tez, mimarlıkta cephelerin, iletişim kurmamızı sağlayan, çevreye adapte olan,
dinamik, akışkan ve programlanabilir kendi davranışını tanımlayan mekanizmalara
dönüştüğü kanısına varmaktadır.

Abstract:
Today technology have been developed increasingly in every field, digital
productions have been included in every field of our lives and however changes
caused by media and visual means of communication on the individuals‟ lifestyles
and space perceptions have risen up increasingly and acquired different perceptions.
"Media Architecture" is an important concept to discuss in architecture, which
represents an interface between real and virtual world and allows media to come into
the life of citizens as a transformable, city-integrated and shareable environment
between individuals and has initiated a new era in architecture. This concept
represents the productions arising out following the combination of media ( plural
form of the means of communication) and architecture.
In the current thesis effect of media on architecture is read over media façades.
Thesis deals with the new dimensions created by media façades in architectural
production. According to Brynskov (2009), the typical example of media architecture
is media façade. The surface of building transforms by the information and aim with
the lights, sensors or animations. Once walls are replaced with screens, architecture
disappears in the virtual image, Virilio argues (Ebsen,2011). Relevant research offers
both potentials and risks of media façades in architectural production. The reason of
discussing media façades is the fact that it is a significant and actual subject which
grows gradually, transforms architecture and affects the perception and behavioral
patterns. Media façades are discussed from the general to the specific at first urban
scale and then building scale throughout the thesis.
Interfaces which develop between substance and light, become more complicated by
gaining different dimensions with new media products represents a dynamic circle
arising out between real space and virtual environment. As seen in a larger frame
between technology and virtual environment similar interaction come to the forefront
in the media façades shaping each other and the system where urbanite takes place.
In the 2nd part of study refers, digital and physical spaces become integrated with the
effect of new media are concluded first to bring new social and spatial practices. And
then development process of media façades is assessed historically. Its interaction
with human being is analyzed over projects and social approach ways are
determined. In the current thesis urban media architecture is divided in 3 parts:
democratic, capitalist and guerilla approaches. Democratic approach which offers the
people more flexible and dynamic spaces, second way is capitalist approach that use
by the companies for increasing the advertisement and consumption. The last one is
guerilla approach as using „do it yourself‟ tactics which trigger society to provide
their own media façade.
With the concept of virtuality physical environments start to hybridize. Augmented
reality and virtual reality have developed thanks to the virtual platforms created by
digital screens. Augmented reality integrates with the digital datas and environment
in real time.
However, virtual reality creates artificial environment which is totally different from
existing environment. Media façades generally contain virtual space as existing but
non-physical in itself. This creates many opportunities and relationships in the space
which has many possibilities. So media architecture turns into a platform which have
been using for the communication tool between people in urban space.
In the 3rd part of the study points out the types of media façades according to their
social usage. It is divided in 6 parts. Media façades appear with the use of
commercial marketing, artistic field, entertainment, public service, detail solution at
the façade and the examples ensuring social media communication. It is inferred
from such examples with positive results that media façades strengthen the
communication and increase the social interaction, that ways of get information
become larger and change perception of the individuals on the space and that an
entertaining environment is created so. On the other hand it follows that increase in
the number of media façades may cause visual pollution, cause fatigue in the sense
organs and may have some risks like the increase in consumerism, depersonalization
and disidentification.
The study is also supported with the survey to learn public opinions about media
façades. Zorlu Center Light Festival area was chosen for the survey. There were two
questions asked. One of them was about the power of media façades and the other
one was about the content of them. With this survey, it is shown that, people find the
media in urban space as an impressive communication tool. Also, they remarked to
want to see artistic content of media façades more than the others.
The focal point of the thesis is 4th part. In this part, there are the researches intended
to show how media façades affect architecture with leading examples at building
scale and what kind of innovation it initiates. It focuses specially, the relationship
between architecture and media façades. Concrete associations are established on the
examples in order to understand what media façades desire to make visible in
architecture. New dimensions created by media façades in architecture gathers
around the new events created by them in experimentality with the effect of
architectural object differentiated by them, architecture developed by them in terms
of programmability and information technologies at the end of thesis. At this point
media makes the façade of the structure interactive with the fluid and its
environment. Surface is capable of calculating many data and transforming them into
new information and using it so thanks to sensor and smart technologies. It allows
intervening in the data at any time and any place, changing the situation at the façade
and programming it. Façade of the structure turns to an interface conveying
redundant information rather than an architectural production. It becomes easier to
control the facade thanks to computer technologies. With the dimension of virtuality
structure starts to offer new environments incorporating new experiences into our
senses and dematerialization. Production of the structures with unusual forms
considered media statue pushing the limits of architectural production with new
experiences and formation of dynamic surface. Façade becomes mobile and turns to
the productions containing interaction. Dimension of the communication of the
structure with its environment becomes different and façades establish different
conditions.
In conclusion the study shows that, with the developing technology media
architecture productions will increase and spread rapidly day by day. As a result of
the research, some of the features of media façades are regarded more significant for the
future of architecture. More dynamic, fluid and compatible spaces are going to
develop. Some of the façades will generate their energy. With the sensors and
computational technology, media façades may spread to neighborhoods. It is going to
be a communicative and easily accessible system which transforms the existing
building or creates new hybrid environments.