Ekspresif tavırda yalnızlık (1900-1950) resim sanatı
Loneliness in expressive manner(1900-1950) painting art
Yazar: BURÇAK ERDAL
Danışman: PROF. FUAT ACAROĞLU
Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Resim Bölümü / Resim Ana Sanat Dalı / Resim Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2010
Konu: Güzel Sanatlar = Fine Arts
Dizin: Ekspresyonizm = Expressionism ; Resim sanatı = Painting art ; Yalnızlık = Loneliness

Özet:
Resim sanatında Yalnızlık teması sanatın her döneminde kendini gösteren bir anlatım biçimi olarak karşımıza çıkmamıştır. Geleneksel sanatta sanatçı kendi iç gerçekliğini daima dış gerçekliğin arkasında tutmuştur. Hatta kendi psikolojisini gösterme korkusunu bile yaşamıştır.Yalnızlık kavramı ekspresif tavrın doğuşu ile kendini göstermeye başlamıştır. İç dünyanın gerçekliği, dış dünyanın görünüşü üzerinde baskınlık göstermesi ile birlikte sanatçı kendi içsel-ruh durumunu göstermede bir sakınca görmemiştir. Psikolojinin bilim dalı olarak ele alınmasıyla başlayan bu süreç 19.yy'ın sonlarından, 20.yy'ın ortalarına doğru daha da belirginlik kazanmıştır. Bu süreçte (1900?1950) yalnızlık temasını ana tema olarak gösteren (metafizik akımı dışında) bir akım yoktur. Ancak dışavurumcu pek çok akım yalnızlık kavramını doğrudan değil dolaylı olarak anlatmıştır. Ekspresif tavrın görülmesiyle birlikte özellikle Alman sanatçılarda baş gösteren dışavurumcu anlayış, sanatçıları kendi iç dünyalarının gerçeğini de anlatma yolunu denemeleri ile birlikte yalnızlık, şiddet, ölüm, korku gibi kavramlarda resimlerde görülmeye başlamıştır.Yalnızlık teması çoğu zaman sanatçının kendi ruhsal durumundan doğmuştur. Bazen savaşın getirdiği olumsuz sonuçlardan, bazen teknolojinin insanoğlunu yalnızlığa sürüklemesinden de tepkisel olarak doğabilir. Ancak bu resimler yalnızlığı doğrudan yansıtmaz. Bir his-sezgi olarak gösterir. Sanatçı, duruşlarda gizli olan bu ruhsal durumu büyük bir ustalıkla iç gerçekliğe gönderme yaparak gösterir. Ruhsal durum ve tepki, yalnızlığı belirleyen ve de besleyen en önemli olgudur.ANAHTAR KELİMELER: Yalnızlık, Dışavurum, Psikoloji, Duygu, Munch

Abstract:
The theme of Loneliness at drawing art as a narration style doesn?t come accross us in every period of art. In traditional art, artist has always kept his/her own inner reality behind outer reality. Moreover, artist has suffered from the fear of showing his/her own psychology.The notion of loneliness has began to show itself with the birth of expressive attitude. Besides, the reality of inner world?s showing pressure on the outlook of outer world, it didn?t hesitate to show the inner mood of the artist himself/herself. The process which has begun with discussing the the psychology, has gained more clarity from the late 19th century to middle of 20th century. In this process (1900?1950) there is no trend which shows loneliness theme as the main theme (except for metaphysic). But many expressionist trends narrated the loneliness theme not directly but indirectly. With the appearance of expressive attitude, the expressionist understanding which is seen among German artists, by the artists? trying to narrate their inner worlds, it has begun to be seen in notions such as loneliness violence, death, fear at drawings.The theme of Loneliness is usually born from the artist?s psychological condition. It may born as a reaction occasionally to the negative results of wars or the loneliness that the technology lead to human beings. Nevertheless, those paintings don?t reflect the loneliness directly. They show it as ?sensation- perception?. The artist points this spiritual situation which is hidden in the postures by refering to to the inner reality professionally. Spiritual situation and reaction are the most important features that determine and support the loneliness.KEY WORDS: Loneliness, Expressionism, Psychology, Emotion, Munch