hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Postterm gebelerde total antioksidan düzeylerinin incelenmesi
The assessment of total antioxidant levels in postterm pregnancies
Yazar: SERDAR KAYA
Danışman: PROF. DR. AYŞE FİLİZ YAVUZ
Sağlık Bakanlığı / Ankara Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç: Bu çalışmada term gebelerle kıyaslandığında postterm gebelerdeki antioksidan aktivite düzeylerinde meydana gelen değişimin incelenmesini amaçladık.

Materyal ve Metod: Çalışmaya 41. gebelik haftasını tamamlamış 50 gebe çalışma grubu olarak, 37-39. gebelik haftaları arasında aktif doğum eylemi başlamamış 53 gebe ise kontrol grubu olarak alındı. Her iki grupta hastaların yaş, gravida, parite, abort parametreleri kaydedildi. Hastalardan serum total antioksidan aktivitesini değerlendirmek amacıyla alınan örneklerde serum total antioksidan aktivite (TAS) ölçümü yapıldı. 
Bulgular: Çalışma ve kontrol gruplarının ortalama yaş, gravida, parite ve abortus sayıları benzerdi ve anlamlı bir fark tespit edilemedi. Çalışma grubunda TAS seviyesi kontrol grubuna göre anlamlı şekilde düşük bulundu (p=0,006)

Sonuç: Postterm gebelikler, term gebelikler ile kıyaslandığında daha düşük antioksidan aktivite seviyeleri göstermektedir.

Abstract:
Objective: This study aims at analysing the change in the levels of antioxidant activity in post-term pregnancies with a comparative outlook on term pregnancies. 

Materials and Method: In this study, a group of 50 pregnant women that have just completed the 41st week functioned as the study group, and a group of 53 women in their 37th and 39th weeks, whose active labour has not started yet, functioned as the control group. Parameters of age, gravity, parity and abortion of the women in each group are recorded. Total Antioxidant Serum (TAS) activity is tested in those samples taken from the patients for evaluating the TAS activity.

Results: The numbers of average age, gravity, parity and abortion in these two groups were similar and no important difference is detected. However, in the study group, TAS level is found to be considerably low (p=0,006) when compared to the levels in the control group.

Conclusion: When compared with term pregnancies, postterm pregnancies show much lower levels of antioxidant activity.
Tip 2 diyabetik hastalarda oral antidiyabetik tedaviden insülin tedavisine geçiş süresi
Transition time from oral antidiabetic therapy to insulin therapy in type 2 diabetic patients
Yazar: NURAY AYDEMİR
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ MUSTAFA TEMİZEL
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Okmeydanı Eğitim. ve Araştırma. Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases

Özet:
Amaç: Diyabetik hastalarda hayatlarının bir döneminde insülin tedavisine gereksinim olur. Çalışmamızda tip 2 diyabetik hastaların insülin tedavisine geçiş süresini araştırdık.
Gereç ve yöntem: Çalışmada İç hastalıkları ve Diyabet polikliniklerince takip edilen ve insülin kullanan toplam 140 tip 2 diyabetik hasta değerlendirilmiştir. Hastaların yaşı,cinsiyeti, eğitim durumu, diyabet başlangıç yaşı, sigara kullanımı, insülin tedavisine başlama zamanı, Vücut Kitle İndeksi (VKİ) ve eşlik eden hastalıkları not edildi. 
Bulgular: 140 hastanın 52'si (%37.1) erkek, 88'i (%62.9) kadın idi. Eğitim düzeyi olarak 19'u (%13.5) okur-yazar değil, 28'i (%20) okur-yazar, 67'si (%48) ilkokul mezunu, 26'sı (%18.5) lise-üniversite mezunudur. Sigara içen ve içmeyenlerin sayısı-oranı sırasıyla 30 (%21.4) ve 110 (%78.6), hipertansyonu olan ve olmayanların sayısı-oranı sırasıyla 35 (%25) ve 105 (%75), diyabet başlangıç yaşı 46.58 ± 10.54 yıl ve VKİ 29.14 ± 4.60 olarak saptandı. Hastaların oral antidiyabetik tedavisinden insülin tedavisine geçiş süresi 9.93 ± 6.67 yıl olarak belirlendi. 
Sonuç: Hastaların oral antidiyabetik tedavisinden insülin tedavisine geçiş süresi 9.93 ± 6.67 yıl olarak saptandı.

Abstract:
Objective: Insulin therapy is required in diabetic patients at some time in their lives. In our study, we investigated the transition period of type 2 diabetic patients to insulin treatment.
Metod: A total of 140 type 2 diabetic patients who were followed-up by Internal Diseases and Diabetes outpatient clinics and using insulin were evaluated in the study. The age, gender, educational status of the patients, age of onset of diabetes, smoking, time to start insulin treatment, Body Mass Index (BMI) and accompanying diseases were noted.
Results: 52 (37.1%) of 140 patients were male and 88 (62.9%) were female. In terms of education level, 19 (13.5%) are illiterate, 28 (20%) are literate, 67 (48%) are primary school graduates, 26 (18.5%) are high school-university graduates. The number-ratio of smokers and non-smokers was 30 (21.4%) and 110 (78.6%), respectively; the number-ratio of those with and without hypertension was 35 (25%) and 105 (75%), respectively; the age of onset of diabetes was 46.58 ± 10.54 years and BMI was found to be 29.14 ± 4.60. The duration of transition from oral antidiabetic treatment to insulin therapy was 9.93 ± 6.67 years.

Conclusion: The transition time of the patients from oral antidiabetic treatment to insulin therapy was 9.93 ± 6.67 years.
2006-2009 yılları arasında iç hastalıkları servisimizde yatan asitli hastalarda etyolojik inceleme
Etiological research in patients with ascites hospitalized at internal medicine service for the years of 2006-2009.
Yazar: YUSUF HAYDAR ERTEKİN
Danışman: PROF. DR. NECATİ YENİCE
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Okmeydanı Eğitim. ve Araştırma. Hastanesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine ; Gastroenteroloji = Gastroenterology
Dizin: Asit sıvısı = Ascitic fluid ; Hepatit = Hepatitis ; Hipertansiyon-portal = Hypertension-portal ; Karaciğer sirozu = Liver cirrhosis

Özet:
Normalde periton boşluğunda 100-200 ml sıvı olabilir. Asit daha fazla miktarda sıvının birikimidir. Fizik muayene ve USG-BT-MR gibi görüntüleme yöntemleri ile tespit edilebilir. Asit; portal hipertansiyon, malignite, enfeksiyon, böbrek hastalıkları, endokrin hastalıklar, pankreas-biliyer sistem hastalıkları ile oluşabilir. Bu retrospektif çalışmaya 2006-2009 yıllarında S.B. Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesi 3. İç Hastalıkları Kliniğinde yatan ve batında asit tesbit edilen 69 hasta dahil edilmiştir. Ülkemizde sirozun en sık sebebi ise viral hepatitlerdir.

Abstract:
Normally, there can be 100-200 ml fluid in the peritoneal cavity. Ascites is accumulatşon of fluid more than that amount. It can be detected with physical examination and imaging methods like USG-CT-MR. Ascites can be developed with portal hypertension, malignancy, infection, renal disease, endocrine diseases, pancreas-bilier system diseases. In this retrspective study, 69 patients who had ascites were investigated between the years 2006-2009 in our clinic. Cirrhosis was found to be the most common cause of cirrhosis in our country.
Başvuru sırasında ölçülen papp-a düzeyi ilebaşarılı perkütan koroner girişimsonrasındaki st segment gerilemesiarasındaki ilişki
The relationship between the papp-a level measured during the applicationand the st segment regressi̇on  after successful percutaneous coronary interventi̇on
Yazar: SEÇKİN SATILMIŞ
Danışman: DOÇ. DR. GÜLŞAH TAYYARECİ
Sağlık Bakanlığı / Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Kardiyoloji = Cardiology

Özet:
Amaç: Bu çalışmada serum pregnancy associated plasma protein-A ( PAPP-A)  seviyelerinin primer perkütan koroner girişim yapılan hastalarda reperfüzyon başarısı ile ilişkisi incelendi.
Çalışma Planı: Primer perkütan koroner girişim planlanan 83 hastanın işlem öncesi kan örnekleri alındı. İşlem sonrası elektrokardiyografi ( EKG ) değerlendirmesinde ST segment rezolusyonu no-reflow göstergesi olarak kabul edildi. Kan PAPP A  seviyeleri ile no-reflow ilişkisi değerlendirildi.
Bulgular: Çalışmamıza toplam 83 hasta ( 17 kişi no-reflow; 66 kişi kontrol grubu) dahil edildi.  No-reflow grubunda erkek cinsiyet sıklığı daha fazla, ağrı-balon ve kapı-balon süresi daha uzundu. Diğer aterosklerotik risk faktörleri ve laboratuar parametreleri arasında iki grup arasında anlamlı fark saptanmadı. No-reflow grubunda kontrol grubuna göre  PAPP-A seviyeleri arasında anlamlı fark saptanmadı ( NO-reflow(-)3,72±2,46 ng/ml vs NO-reflow(+) 3,44±3,3 ng/ml; p= 0,76).
Sonuç: STYMI tanısıyla primer PKG uygulanan hastalarda başvuru anında bakılan PAPP-A  seviyelerinin elektrokardiyografik olarak değerlendirilen "no-reflow" fenomeni sıklığıyla ilişkisi saptanmamıştır.

Abstract:
Objective: In this study, the relationship between serum pregnancy associated plasma protein-A (PAPP-A) levels and reperfusion success in patients who underwent primary percutaneous coronary intervention was investigated.
STUDY DESIGN: Blood samples were taken from 83 patients who were planned to have primary percutaneous coronary intervention. In the post-procedure electrocardiography (ECG) evaluation, ST segment resolution was accepted as a no-reflow indicator. No-reflow relationship was evaluated with blood PAPP A levels.
Results: A total of 83 patients (17 no-reflow; 66 control group) were included in our study. In the no-reflow group, male sex frequency was higher, and pain-balloon and door-balloon duration were longer. There was no significant difference between the other atherosclerotic risk factors and laboratory parameters between the two groups. There was no significant difference in PAPP-A levels compared to the control group in the no-reflow group (NO-reflow (-) 3.72 ± 2.46 ng / ml vs NO-reflow (+) 3.44 ± 3.3 ng / ml; p = 0.76).
Conclusion: PAPP-A levels observed at the time of admission were not related to the frequency of "no-reflow" phenomenon evaluated electrocardiographically in patients undergoing primary PCI with the diagnosis of STYMI.
Multipl skleroz hastalarında IL-7 reseptör alfa gen polimorfizminin araştırılması
IL-7 receptor alpha gene polymorphism in patients with multiple sclerosis
Yazar: MİRAÇ AYŞEN ÜNSAL
Danışman: PROF. DR. NİHAL IŞIK ; PROF. DR. GÜHER SARUHAN DİRESKENELİ
Sağlık Bakanlığı / Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Nöroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Nöroloji = Neurology

Özet:
Amaç: IL-7RA'nın T244I varyantı olan rs6897932, multipl skleroz (MS) gelişme riski ile ilişkili bulunan ilk polimorfizmlerden biridir. Birçok çalışmada MS ve bu polimorfizmin birlikteliği kanıtlanmış olmakla birlikte, bazı çalışmalar bu ilişkiyi doğrulayamamıştır. Çalışmaların tutarsız sonuçları, hastalık gelişiminde bu polimorfizmin rolünün etnisite ile ilişkili olduğunu düşündürmektedir. 
Yöntem: Biz Türkiye'de, geniş bir MS hasta grubunda ve sağlıklı kontrollerde rs6897932 polimorfizmini araştırdık.
Bulgular: Çalışmamızda, IL-7RA rs6897932 polimorfizmindeki genotip frekanslarında anlamlı bir fark bulunmadı. Hasta ve kontrol grupları arasında C ve T allelleri arasında anlamlı bir fark yoktu. 
Tartışma: Bu çalışma, Türkiye'de yaşayan MS hastaları üzerinde rs6897932 polimorfizmi ile hastalık ilişkisini değerlendiren ilk araştırmadır.

Abstract:
Introduction: The T244I variant of the IL-7RA gene, rs6897932, is one of the first polymorphisms found to be associated with the development of multiple sclerosis (MS). Although several studies provided evidence for the association of MS and this variant, other studies could not confirm this result. These inconsistent results suggest that the role of this polymorphism in the development of disease is associated with ethnicity.
Methods: We investigated rs6897932 polymorphisms in a large cohort of patients with MS and healthy controls in a Turkish population.  
Results: In our study, there were no significant differences in genotype frequencies in the IL-7RA rs6897932 polymorphism and no significant difference between C and T alleles in patients with MS and controls.
Conclusion: This study is the first to evaluate the risk of the rs6897932 polymorphism in Turkish patients with MS.
Tekrarlayan gebelik kayıplarında trombofililer
Thrombophilia in recurrent pregnancy losses
Yazar: GAZİ YILDIZ
Danışman: UZMAN NİLGÜN TANDOĞAN
Sağlık Bakanlığı / Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç: Faktör V Leiden (G1691A), protrombin G20210A ve MTHFR C677T gen
mutasyonlarına bağlı gelişen trombofilinin tekrarlayan gebelik kaybındaki rolünün,
bu mutasyonların prevalansı ile araştırılarak ortaya konulması amaçlanmıştır.
Gereç ve yöntem: Bu çalışmaya 2006-2008 yılları arasında SB. Göztepe Eğitim ve
Araştırma Hastanesi 3. Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği'ne başvuran 104 olgu
dahil edildi. Çalışma grubu olarak 20. gebelik haftası öncesinde en az üç düşüğü olan
57 olgu ile kontrol grubu olarak en az bir canlı doğumu olan, düşüğü veya gebelik
komplikasyonu olmayan 47 olgu dahil edildi. Periferik kanda maternal Faktor V
Leiden (G1691A), protrombin G20210A ve MTHFR C677T gen mutasyonları
incelendi.
Bulgular: Faktör V Leiden (G1691A), protrombin G20210A ve MTHFR C677T gen
mutasyonları açısından tekrarlayan gebelik kaybı olan çalışma grubu ile kontrol
grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark gösterilememiştir (p>0.05). Ayrıca
multiple gen mutasyonu görülme oranları da gruplara göre istatistiksel olarak anlamlı
farklılık göstermemektedir (p>0.05). 
Sonuçlar: Tekrarlayan gebelik kaybı öyküsü olan hastalarda rutin Faktör V Leiden
(G1691A), protombin G20210A ve MTHFR C677T gen mutasyonları taraması
önerilmemektedir.Ancak tromboemboli öyküsü gibi ilave risk faktörleri olan hastalar
trombofili taraması açısından değerlendirilebilirler.
Anahtar kelimeler: Tekrarlayan gebelik kaybı, trombofili

Abstract:
Purpose: To determine the prevalence and role of thrombophilia due to Factör V
Leiden (G1691A), prothrombin G20210A and MTHFR C677T gene mutations in
recurrent pregnancy loss.
Materials and Method: 104 cases admitted to the 3. Obstetrics and Gynecology
Outpatient Clinic of Goztepe Training and Research Hospital between 2006 and
2008 were included into the study. The study group consisted of 57 cases with a
history of 3 miscarriages before the 20th gestational week and the control group
consisted of 47 cases with at least one prior live birth without any history of
miscarriage or pregnancy complications. The maternal blood was evaluated for
Factor V Leiden (G1691A), prothrombin G20210A and MTHFR C677T gene
mutations. 
Findings: A statistically significant difference in the Factor V Leiden (G1691A),
prothrombin G20210A and MTHFR C677T gene mutations between the study and
control groups could not be detected (p>0.05). Furthermore, no statistically
significant difference was found between the groups in the prevalence of multiple
gene mutations (p>0.05). 
Conclusions: The routine screening of Factör V Leiden (G1691A), prothombin
G20210A and MTHFR C677T gene mutations in patients with a history of recurrent
pregnancy loss is not recommended. However, patients with a history of
thromboembolic disease may benefit from screening for thrombophilia. 
Key words: Recurrent pregnancy loss, thrombophilia
Geriatrik hastalarda obstrüktif uyku apne-hipopne sendromunun klinik ve polisomnografik olarak değerlendirilmesi
Clinical and polysomnographic evaluation of obstructive sleep apnea-hypopnea syndrome in geriatric patients
Yazar: EMİNE CEREN ERSÖZ ÜNLÜ
Danışman: DOÇ. DR. MUHARREM DAĞLI
Sağlık Bakanlığı / Ankara Dışkapı Yıldırım Beyazıt Eğitim Ve Araştırma Hastanesi / Kulak Burun Boğaz ve Baş-Boyun Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Kulak Burun ve Boğaz = Otorhinolaryngology (Ear-Nose-Throat)

Özet:
Obstrüktif uyku apne hipopne sendromu (OUAS);  uyku sırasında üst hava yolunun sürekli olarak tekrarlayan tıkanmaları ile seyreden,  orta yaştaki erişkin popülasyonda;  kadında %2 ve erkekte %4 oranlarında görülen bir tablodur..İlerleyen yaşla beraber OUAS görülme sıklığı artmaktadır. OUAS oluşumunda en önemli risk faktörleri yaş, cinsiyet ve obezite olarak düşünülmektedir. Ayrıca sistemik hastalıkların obstrüktif uyku apnesini kötüleştirdiği, OUAS'ın da bu sistemik hastalıklardan kaynaklanan mortalite ve morbiditeyi artırdığı düşünülmektedir. Çalışmamızda hastanemize başvuran 65 yaş üzerindeki hastaların polisomnografik ve klinik bulgularını ve risk faktörleriyle ilişkisini değerlendirdik. Çalışmaya alınan 55 hastadan 37'si erkek, 18'i kadındı. 31'inde VKİ'i 30'un altında, 24'ünde VKİ 30 ve üzerindeydi. Hasta grubunun 24'ünde hipertansiyon, 6'sında tip II diabetes mellitus ve 6'sında koroner arter hastalığı mevcuttu. Obezitenin, cinsiyetin ve sistemik hastalıkların polisomnografik bulgular ve EUS üzerine etkisi değerlendirildi. Sonuç olarak sadece obezitenin daha yüksek AHİ değerleriyle ilişkili olduğu görüldü. Diğer risk faktörleri ile OUAS arasında ilişki saptanmadı.

Abstract:
Obstructive sleep apnea syndrome (OSAS), seen 2% of female and 4% of male adults; and caused becasuse of continuous obstructions of the upper airway during sleep. Prevalenve of OUAS is increasing with aging. The major risk factors affecting the occurance of OSAS are considered to be age, gender and obesity. Besides, systemic diseases may aggravate obstructive sleep apnea and also OSAS may increase the morbidity and mortality of these diseases. In our study we evaluate polisomnografic and clinical findings of patients aged over 65 and the relationship with risk factors. In 55 patients; 37 of them were men, 18 of them were women. BMI was under 30 in 3 patients and it was 30 and over in 24 patients. 24 of them had hypertension, 6 had type II diabetes mellitus, and, 6 had coronary hearth disease. We evaluate the effect of obesity, gender and systemic diseases on polisomnographic findings and ESS. Among these risk factors only obesity was related with higher AHI. There was not any relation with other risk factors.
Servikal ıntraepitelyal neoplazilerde tanı yöntemlerinin ve tedavi sonuçlarının değerlendirilmesi
Evaluation of diagnostic methods and treatment results in cervical intraepithelial neoplasia (cin)
Yazar: CEM YENER
Danışman: UZMAN NİMET GÖKER
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Kliniğimizde uygulanan sitolojik tarama kapsamında, 30/11/2007 ile 30/04/2009 tarihleri arasında, şikayetle veya şikayetsiz kontrol amacıyla gelen 5376 hastadan smear alındı. 92 smear sonucu servikal intraepitelyal neoplazi kabul edilerek çalışma grubuna katıldı. Çalışmamızda, 92 hastanın kolposkopik biyopsi ve tedavi sonuçları retrospektif olarak incelenerek, geleceğe dönük yeni statejiler ve prosedürler planlanmasının sağlanması amaçlanmaktadır. Anormal Pap smearli hastaların değerlendirilmesi ve takibi özellikle düşük dereceli lezyonlarda tartışma konusudur. ASCUS grubunda %62.5 hafif displazi, %2.5 orta ve ağır displazi, LGSIL grubunda %73.4 hafif displazi, %10.5 orta ve ağır displazi saptanmıştır. Servikal biyopsi patolojisinin doğruluğuna göre pap smear sonuçları karşılaştırılarak duyarlılık, özgüllük, PKD,  NKD değerleri sırasıyla %86, % 48, %66, %74 olarak hesaplanmıştır. Piyes patolojisinin doğruluğuna göre servikal biyopsi patoloji sonuçları karşılaştırılarak duyarlılık, özgüllük, PKD, NKD değerleri sırasıyla %91, %75, %83, %86 olarak hesaplanmıştır.

Abstract:
Within the scope of cytological screening applied in our clinic, smears were taken from 5376 patients who came for control with or without complaints between 30/11/2007 and 30/04/2009. Cervical intraepithelial neoplasia was accepted as a result of 92 smears and joined the study group. In our study, it is aimed to retrospectively analyze the colposcopic biopsy and treatment results of 92 patients, and to plan new strategies and procedures for the future. Evaluation and follow-up of patients with abnormal Pap smears is controversial, especially in low-grade lesions. Mild dysplasia was found in 62.5%, moderate and severe dysplasia in 2.5% in ASCUS group, and mild dysplasia in 73.4%, moderate and severe dysplasia in LGSIL group in 10.5%. By comparing pap smear results according to the accuracy of cervical biopsy pathology, sensitivity, specificity, PKD, and NKD values ​​were calculated as 86%, 48%, 66% and 74%, respectively. By comparing the cervical biopsy pathology results according to the accuracy of the specimen pathology, sensitivity, specificity, PKD, and NKD values ​​were calculated as 91%, 75%, 83%, and 86%, respectively.
Çocuk femur kırıklarının tedavisinde kanal içi tek titanyum elastik çivinin etkinliği
Efficacy of single titanium elastic nail in the treatment of child femur fractures
Yazar: CAFER ÖZGÜR HANÇERLİ
Danışman: PROF. DR. HALUK AĞUŞ
Sağlık Bakanlığı / SSK İzmir Tepecik Eğitim Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Bu çalışmada tek bir titanyum elastik çivi ile tedavi edilen 6-12 yaş arası çocuk femur kırıklarında rotasyonel stabilite araştırıldı.
Çalışmanın amacı; iki adet titanyum esneyebilen çivinin kullanılamayacağı kadar dar medüller kanalı olan ve ameliyat süresinin kısa tutulması gerektiği hastalarda, tek bir titanyum esneyebilen çivi ile tedavi edilen 11 çocuk femur kırığının rotasyonel stabilitesinin araştırılmasıydı.
Femur medüller kanal çapı dar olan  veya  ek yaralanması olan 11 hasta çalışmaya alındı. Hastaların femoral anteversiyon açıları ameliyat sonrası 2. günde ve 6. ayda bilgisayarlı tomografi eşliğinde ölçüldü ve istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Ameliyat sonrası 2. günde ölçülen anteversiyon açıları ortalama 18º  (1°-35°) ve 6.ayda ölçülen anteversiyon açıları ortalama  16° (1°-32°) idi (p=0.34). 
Özet olarak 4-11 yaş arası çocuk femur kırıklarında zorunlu durumlarda tek bir titanyum esneyebilen çivi ile tedavinin uygulanabileceği sonucuna varıldı.

Abstract:
The purpose of this study is to evaluate the rotational stability of femur fractures in 6-12 aged children which were treated by single titanium elastic nail.
The aim of the study is to investigate the rotational stability of 11 child femur fracture, which it was impossible to use two titanium elastic nail because of the narrow medullary canal and the patient's situation; that the procedure had to be done in a short duration time.
Our cases were 11 patients that had a narrow femoral medullary canal and additional trauma. Femoral anteversion angles of the  treated side were measured on the postoperatively second day and after six month by computarized tomography and these values were compared statistically. The mean anteversion angle value was 18° (1°-35°) on the second day and 16° (1°-32°) after six months (p=0.34). 
As a conclusion; in 6-12 aged childrens' femoral fractures a single titanium elastic intramedullary nail can be usefull for osteosynthesis if it's mandotary.