Hepatoselüler karsinom tanılı hastalarda transarteriyel kemoembolizasyon (TAKE) uygulamasının etkinliği ve güvenirliği
Retrospective evaluation of the safety and  efficacy of  drug-eluting  beads transarterial chemoemobolization ( DEB-TACE) in the treatment of hepatocellular carcinoma
Yazar: AYDAN MÜTİŞ ALAN
Danışman: DOÇ. DR. FEYZA GÜNDÜZ
Marmara Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2018
Konu: Gastroenteroloji = Gastroenterology
Dizin: Karaciğer = Liver ; Karaciğer hastalıkları = Liver diseases ; Karaciğer neoplazmları = Liver neoplasms ; Karsinoma = Carcinoma ; Karsinoma-hepatoselüler = Carcinoma-hepatocellular ; Kemoembolizasyon = Chemoembolization ; Kemoembolizasyon-terapötik = Chemoembolization-therapeutic ; Neoplazmlar = Neoplasms ; Prognoz = Prognosis ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies

Özet:
Giriş  
Hepatoselüler karsinom (HCC) karaciğerin en sık görülen primer tümörüdür ve kanser nedenli ölümlerde dördüncü sıradadır. Transarteriyel kemoebolizayon (TAKE) tedavisi günümüzde ileri evre HCC tedavisinde önerilen lokal ablatif tedavilerdendir. Çalışmamızın amacı ileri evre HCC nedeni ile DEB (Drug eluting beads)-TAKE uygulanmış hastalarda tedavinin etkinliğini, güvenirliğini ve prognoza etkili faktörleri retrospektif olarak değerlendirmektir.
Gereç ve Yöntem
Kliniğimizde takipli olan ve Girişimsel Radyoloji tarafından Ocak 2011-Mart 2018 tarihleri arasında HCC nedeniyle TAKE uygulanan 133 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. DEB-TAKE uygulanması sonrası yanıt değerlendirmesi 30 ve 90. günler arasında çekilen batın görüntülemelerinde (BT veya MRG ile) mRecist kriterlerine göre yapıldı. Tedaviye yanıt oranları, progresyonsuz ve genel sağkalım süreleri, yan etki profili ve prognostik faktörler araştırıldı. 
Bulgular
Tanı anında ortalama yaş 65,4'tü ve hastaların %77,4'ü erkekti. En sık etyolojik faktör Kronik Hepatit B enfeksiyonuydu (%57,1). Hastaların 122'sinde (%91,7) siroz vardı. Barcelona evreleme sistemine göre 16'sı (%13) erken evre, 58'i (%48) intermediate, ve 48'i (%39) ileri (advanced) evreydi. 78 (%64) hasta Child A evresindeydi. Medyan takip süresi 14 aydı (min 1 ay -maks 77 ay). Medyan progresyonsuz ve genel sağ kalım sırasıyla 4 ve 11 ay bulundu. Komplet yanıt (CR) 20 (%17), parsiyel yanıt (PR) 36 (%32), stabil hastalık (SD) 24 (%21) ve progrese hastalık (PD) 35 (%30) hastada vardı. Hastalık kontrol oranı %70 ve objektif yanıt oranı %49 bulundu. En sık görülen yan etki karaciğer enzim yüksekliği ve karın ağrısıydı. Tek ve çok değişkenli analizde tedavi sonrası AFP ≥ 400 ng/ml olması hem progresyonsuz hem de genel sağ kalım üzerinde etkili bağımsız prognostik faktör olarak bulundu. Child-Pugh sınıflaması ve tümör boyutu >7cm olması ise sadece genel sağkalıma etkili bağımsız prognostik faktörlerdi.
Sonuç
 DEB-TAKE unrezektabl HCC tanılı hastalarda etkili ve kolay tolere edilebilen bir tedavi yöntemi olarak karşımıza çıkmaktadır. Child-Pugh sınıflaması ve tümör boyutu genel sağ kalım üzerine etkili bağımsız prognostik faktörler, tedavi sonrası AFP> 400ng/ml olması ise progresyonsuz ve genel sağ kalım üzerine etkili prognostik faktörler olarak bulundu. Prospektif çalışmalar tedavi etkinliğini ve prognostik faktörleri daha iyi değerlendirmek için aydınlatıcı olacaktır.

Abstract:
Introduction 
 Hepatocellular carcinoma (HCC) is the most common primary liver malignancy and fourth most common cause of cancer-related deaths in the worldwide. Transarterial chemoembolization (TAKE) therapy is currently recommended in the treatment of unresectable HCC. The purpose of our study is to assess the efficacy, safety and prognostic factors of the treatment retrospectively in patients who have undergone DEB (Drug Eluting Beat) -TAKE.
 Material and Method
 Retrospective analysis of data from 133 patients with unresecetabl HCC who treated with DEB- TAKE and followed in Marmara University Pendik Training and Research Hospital Gastroenterology Science Department between January 2011- March 2018 was performed. Control images were performed between thirty and ninety days after DEB-TAKE. We evaluated response according to mRecist criteria. Response rates, progression-free and overall survival, side effect profile and prognostic factors were investigated.
Results
 At the time of diagnosis, the mean age was 65,4 years and 77,4% of the patients were male. Hepatitis B infection was the most common etiologic risk factor (57.1%). 122 patients had cirrhosis. According to the Barcelona staging system, 16 patients (13%) were in the early stage, 58 patients (48%) were in the intermediate stage and 48 patients (39%) were in the advanced stage. 78 (64 %) patients were Child-pugh stage A. Median follow-up duration was 14 months (min 1 month-max 77 months). Median progression-free survival and overall survivals were 4 and 11 months, respectively. There were complete response (CR) in 20 patients (17%), partial response (PR) in 36 patients (32%), stable disease (SD) in 24 patients (21%) and progressed disease (PD) in 35 (30%) patients. The disease control rate was 70% and the objective response rate was 49%. The most common side effects were liver enzyme elevation and abdominal pain. In the univariate and multivariate analysis, posttreatment AFP ≥ 400 ng/ml was found to be an independent prognostic factor on both progression-free survival and overall survival. Child-Pugh classification and tumor size >7 cm were independent prognostic factors on overall survıval.
Conclusion
 DEB-TAKE is effective and a tolerable treatment method for unresectable HCC patients. Child-Pugh classification and tumor size> 7 cm were found to be independent prognostic factors on overall survival. Posttreatment AFP> 400ng / ml had a prognostic factor on progression-free survival and overall survival. Prospective studies are needed to better evaluate the efficacy and prognostic factors of treatment.

Keywords: Hepatocellular carcinoma, DEB-TAKE, prognostic factor