Nietzsche`nin tragedyasında Decadence sorunu /
Yazar: H. GİZEM KILINÇ
Danışman: PROF. DR. SABRİ BÜYÜKDÜVENCİ
Ankara Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı / Sistematik Felsefe ve Mantık Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2007
Konu: Felsefe = Philosophy

Özet:
Nietzsche ilk eserinde tragedyanın doumuyla ve ölümüyle kendini görünür kılan süreci,Dionysos-Apollon ve Dionysos-Sokrates karıtlıı balamında ortaya koyar. Bu kavramçiftleri Nietzsche'nin ?bütün deerleri deitiri denemesi?nde yetkinletikçe ?güç istenci?neve decadence'a dönüür. Hatta yaam ve yaamın olumlanması Dionysos, Dionysosça olan,güç istenci, üstinsan, güçlü tip olarak kavramsallatırıldıı gibi yaamın yadsınmasıdecadence, Nihilizm, sürü insanı ve zayıf tip olarak kavramsallatırılır. Nietzsche bukavramlar eliinde Batı medeniyetinin decadence'ını tehir etme derdindedir. Bunun içindecadence öncesine dönerek ie tragedyanın doumundan balar. Koro, Aiskhylos, Sophoklesve Euripides tragedyanın doumundan ölümüne evrilen sürecin basamaklarıdır. Euripides,tragedyanın ölümünün ve çürümesinin gerçekletii son basamaktır. Çünkü büyük Helensahnesine Sokrates çıkar. Sokrates'le birlikteyse sahne zihindir. Koronun arkısı ise ?ötedünyanın? diyalogla hüküm süren yankısıdır.?Nietzsche'nin Tragedyasında Decadence Sorunu? adlı tezimizin amacı, tragedyanındeiim basamaklarını decadence kavramıyla ilikilendirmektir. Bunun için birinci bölümdetragedyayı Apollon-Dionysos ilikisi balamında ele alacak ve bu ilikiyi trajik kahraman,yazgı ve dramanın gelimesi eliinde çözümleyeceiz. Burada tragedyanın Apolloncukaynaının nasıl öne çıktıını ve tragedyanın Apolloncu bir etkinlie dönütüünügöstereceiz. kinci bölümde ise decadence kavramını tragedyayla birlikte düünmemizeolanak tanıyan Sokrates'i ve onun tragedyadaki temsilcisi Euripides'i, tragedyanınahlakiletirilmesinin öznesi olarak deerlendireceiz. Sonuçta ise Nietzsche'nin kültüründecadence'ıyla varoluun kavranmasında estetikten ahlaka düüü kastettiini göstermiolacaız.

Abstract:
In his first work, Nietzsche puts forward the process which brings itself to the front with thebirth and death of tragedy in the context of contrast between Dionysus-Apollo and Dionysus-Socrates. The couples of these concepts evolve/turn into ?will to power? and ?decadence? asthey come closer to perfection throughout Nietzsche?s ?effort to change all values?.Moreover, life and affirmation of life find expressions as the concepts of Dionysus,Dionysian, will to power, superman and the powerful while denial of life is conceptualized asdécadence, nihilism, the herd and the weak. Nietzsche tries to exhibit the décadence of theWestern civilization in the company of these concepts. To achieve this, he goes back to theperiod before décadence and begins with the birth of tragedy. The chorus, Aeschylus,Sophocles and Euripides are the steps of the process of tragedy?s birth evolving into its death.Euripides is the final step where the death of tragedy and its corruption take place. BecauseSocrates is on the stage of the Great Helen now. With the coming of Socrates the stage isreason and the song of the chorus is the echo of the ?other world? reigning through dialogue.My thesis titled ?The Question of Decadence In Nietzsche's Tragedy? aims to associate thestages of change in tragedy with the concept of decadence. To do this, in the first part we willdiscuss tragedy in the context of Apollon-Dionysus and analyze this relation while dealingwith the tragic hero, fate and the development of drama. We will display here how theApollonian root of tragedy came into prominence and also how tragedy became anApollonistic activity. In the second part, we will evaluate Socrates who enabled us to considerthe concept of décadence together with tragedy and also Euripides who is his representative intragedy as the subjects of moralization of tragedy. In the result part, we will display that bythe décadence of culture Nietzsche meant the fall from esthetics to ethics in realization ofexistence.