1950 sonrası Türk hikâyesinde anlatıcı - anlatım teknikleri ilişkisi: Orhan Kemal, Leylâ Erbil, Mustafa Kutlu
Relation between narrator - expression techniques in Turkish story after 1950: Orhan Kemal, Leylâ Erbil, Mustafa Kutlu
Yazar: SİNAN BAKIR
Danışman: YRD. DOÇ. DR. K. İRFAN KARAKOÇ
Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2015
Konu: Türk Dili ve Edebiyatı = Turkish Language and Literature
Dizin: Anlatım = Expression ; Anlatım teknikleri = Narrative techniques ; Erbil, Leyla = Erbil, Leyla ; Hikaye = Story ; Hikaye anlatma = Story telling ; Kemal, Orhan = Kemal, Orhan ; Kutlu, Mustafa = Kutlu, Mustafa ; Türk hikayesi = Turkish story

Özet:
1950 sonrasında müstakil bir tür olarak yeni bir mecrada yol alan, büyük bir gelişme gösteren ve bu döneme damga vuran hikâye türü, anlatım teknikleri ile anlatıcılar ilişkisi bakımından da altın çağını yaşar. Yeni akımların, eğilimlerin tanındığı bu dönemde, türün biçim ve içeriğinde köklü değişiklikler olur. Bu tezde üç yazar odağa alınmıştır. Leylâ Erbil'in şahsında varoluşçuluğun etkisindeki yeni hikâye anlayışının dil ve anlatım tekniği ile anlatıcılar ilişkisi aydınlatılmaya çalışılmıştır. Önceki dönemde eser vermesine rağmen hikâyelerinin çoğunu 1950 sonrasında yayımlayan ve toplumcu gerçekçi bir bakış açısıyla hikâyeler yazan Orhan Kemal, yeni hikâye anlayışının dışladığı klasik anlatım biçimleriyle eserlerini vücuda getirir. Hikâye anlayışı bakımından varoluşçulardan tamamen farklı ve kendine özgü bir çizgide eser veren yazarın hikâyeleri, bu çalışmada, anlatım tekniği ve anlatıcı tipleri bakımından irdelenmiştir. Her iki yazardan da ayrı bir sanat anlayışına sahip Mustafa Kutlu ise modern anlatım tekniklerini hikâyelerinde yoğun kullanmasına rağmen anlatıcı tipleri bakımından geleneksel halk anlatılarının etkisinde kalır. Zengin bir anlatıcı tipolojisine sahip yazarın hikâyeleri bakış açısı yönünden de dikkat çekicidir. Çalışmada her üç yazarın olay örgüsünü kurguya dönüştürürken bağlı oldukları sanat anlayışı ve dünya görüşü nedeniyle birbirinden oldukça farklı anlatıcı tipleri ile anlatım tekniklerine yer verdikleri görülmüş, dil, anlatım ve üslup yönünden kesin çizgilerle ayrıldıkları tespit edilmiştir.

Abstract:
The literary genre of story, which made its way as a separate type after 1950, made a great progress and made its mark in that period, was also in its golden era in terms of relations of expression techniques and narrators. In that period in which new movements and trends were recognized, fundamental changes occurred in form and content of the type. This thesis focuses on three authors. It endeavors to enlighten the relations between language and expression technique of the new sense of story under the influence of existentialism in the person of Leylâ Erbil. Orhan Kemal who published most of his stories after 1950 although he composed works in the previous period and wrote stories in the socialist realism point of view brought his works into being in classic forms of expression excluded by the new sense of story. Stories of the author who is completely different from existentialists in terms of his sense of story and composed works in a unique style are dealt with in this study in terms of expression technique and types of narrators. Mustafa Kutlu, on the other hand, who has a sense of art different from both authors is under the influence of general folk narrations in terms of types of narrator in spite of using modern expression techniques in his stories intensively. Stories of the author having a rich narrator typology are also striking in terms of point of view. It is found out in this study that all of three authors included quite different narrator types and expression techniques because of the sense of art and vision of world they adhere to while fictionalizing story line and they differ greatly from each other in terms of language, expression and style.