Pediatrik dirsek kırıklarında dirseğin morfolojik özellikleri kırığa yatkınlık açısından haber verici olabilir mi?
Can the morphological features of the elbow be predictive of frakture susceptibility in pediatric elbow fractures?
Yazar: NURİ KORAY ÜLGEN
Danışman: DOÇ. DR. ÖZGÜR DOĞAN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Bilkent Şehir Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Humeral kırıklar = Humeral fractures ; Radyografi = Radiography

Özet:
Giriş ve Amaç:
Suprakondiler humerus kırıkları (SKHK) çocukluk çağında ön kol kırıklarını takiben ikinci en sık görülen ve nörolojik ve vasküler yaralanmaların eşlik edebileceği önemli kırıklardır. Uygun şekilde tedavi edilmelerine rağmen uzun dönem takiplerinde dirsek eklem hareket açıklığında kısıtlılıklar ve açısal deformiteler görülebilmektedir. Bu nedenle SKHK'nın oluş mekanizmalarının tam olarak anlaşılması, kırığa yatkınlık sağlayan anatomik varyasyonların belirlenmesi ve eğer mümkün ise kırıkların oluşumunun önlenmesi veya azaltılması elzemdir. Çalışmamızın amacı SKHK gelişen olguların dirsek radyografik açısal ölçümleri üzerinden kırığa yatkınlığa sebep olabilecek morfolojik farklılıkların varlığının araştırılmasıdır.
Gereç ve Yöntem:
Kliniğimizde Haziran 2019 - Aralık 2022 tarihleri arasında tanı, tedavi ve takipleri gerçekleştirilen 130 suprakondiler humerus kırığı olan hasta çalışmaya dahil edildi. Retrospektif olarak hastaların demografik verileri ve radyografik görüntülemeleri hastane otomasyon sistemi üzerinden değerlendirildi. Hastaların yaş, cinsiyet, kırık taraf, yaralanma mekanizması, gerçekleşen mevsim ve Gartland kırık tipi bilgileri not edildi. Radyografiler üzerinden kırık deplasmanı ve yönü radyolojik bulgularla not edildi. Karşı dirsek Bauman açısı (BA), humeroulnar açısı (HUA), humerus metafiz-diafiz açısı (HMDA), humerus şaft kondiler açısı (HSCA), lateral kapitellohumeral açısı (LCHA) ve tarafımızca ilk defa tanımlanan humerus eklem çizgisi açısı ölçüldü. Anterior koronoid çizgi ve anterior humeral çizgi (AHL) ilişkisi incelendi. Bu veriler cerrahi tedavi uygulanan grupta redüksiyon kalitesini değerlendirmek için kullanıldı. Karşılaştırma yapmak için SKHK olan hastaların karşısında iki ayrı kontrol grubu oluşturuldu. Sağlıklı popülasyon olarak yaşları hasta grubuna benzer olan 100 çocuğun dirsek grafisi üzerinden açısal ölçümler gerçekleştirildi. Çocukluk çağının diğer sık görülen kırığı olan distal radius kırığı geçirmiş 40 hastanın dirsek radyografisi üzerinden aynı açısal ölçümler gerçekleştirildi. Üç grup BA, HUA, HMDA, HSCA, LCHA ve humerus eklem çizgisi açısı üzerinden karşılaştırıldı. İstatistiksel analizler için SPSS® Programı versiyon 26.0.0.0 kullanıldı.
Bulgular:
Suprakondiler humerus kırığı bulunan hastaların %60,8'i erkekti ve kırık taraf %64,6 soldu. Bahar ve yaz aylarında sıklığı artmış olup yaş ortalaması 5,8 yıl olarak saptandı. %3,1 oranında ön kol kırığı eşlik ediyordu. %3,1'i fleksiyon tipi kırık kalanı ekstansiyon tipi kırıktı. Ekstansiyon tipi kırıkların %18,5'i Gartland tip 1, %31,5'i tip 2 ,%46,9'u tip 3 kırık olarak belirlendi. Cerrahi olarak tedavi edilen hastaların %25'inde koronal deplasman saptanmadı. %44,3 posterolaterale, %26,1 posteromediale deplase oldukları belirlendi. Koronal deplasmanı olmayan hastalarda açık redüksiyon ihtiyacı anlamlı olarak azdı (p=0,047). BA ve HMDA redüksiyon kalitesini belirlemek için anlamlı bulundu (sırası ile p=0,160 ve p=0,077). HSCA ve LCHA redüksiyon kalitesini belirlemede başarısızdı (sırası ile p=0,002 ve p<0,001). Anterior koronoid çizginin redüksiyon sonrası AHL hizasında devam etmesi redüksiyon kalitesi adına anlamlıydı (p<0,001). Ameliyat sonrası 3. ay grafileri ile açısal ölçümler redüksiyon kalitesi için karşılaştırıldığında BA, HUA ve tarafımızca geliştirilen humerus eklem çizgisi açısı anlamlı bulundu (her biri için p<0,05). Suprakondiler humerus kırığı gelişen hastaların dirsek radyografisi ölçümleri diğer gruplarla karşılaştırıldığında istatistiksel olarak farklı çıkmıştır (p<0,05). Bununla beraber tüm gruplardaki ortalama dirsek radyografi ölçüm değerleri, literatürde tanımlanan aralıkta saptanmıştır.
Sonuç:
Suprakondiler humerus kırığı gelişen hastaların dirsek radyografisi ölçümleri diğer gruplarla karşılaştırıldığında istatistiksel olarak farklı çıkmıştır. Bununla beraber tüm gruplardaki ortalama dirsek radyografi ölçüm değerleri literatürde tanımlanan aralıkta saptanmıştır. Bu yüzden suprakondiler humerus kırığı gelişen dirseklerin normal popülasyona göre belirgin bir morfolojik farklılığından söz edilemez.
Anahtar kelimeler: Suprakondiler Humerus Kırıkları, Dirsek Morfolojisi, Dirsek radyografisi, Dirsek açısal parametreler

Abstract:
Background and Objective:
Supracondylar humeral fractures (SCHF) are the second most common fractures in childhood, following forearm fractures, and may be associated with neurological and vascular injuries. Even when they are treated appropriately, limitations in the range of motion of the elbow joint and angular deformities can be seen in long-term follow-ups. For this reason, it is essential to fully understand the formation mechanisms of SCHF, to identify the anatomical variations that predispose to fracture, and to prevent or reduce the occurrence of fractures, if possible. The aim of our study was to investigate the presence of morphological differences that may lead to fracture susceptibility by using elbow radiographic angular measurements in patients with SCHF.
Materials and Method:
130 patients with supracondylar humerus fractures diagnosed, treated and followed up in our clinic between June 2019 and December 2022 were included in the study. Demographic data and radiographic imaging of the patients were evaluated retrospectively through the hospital automation system. Patients' age, gender, fracture site, mechanism of injury, season and Gartland fracture type were noted. Fracture displacement and direction were noted with radiological findings on radiographs. The opposite elbow Bauman angle (BA), humeroulnar angle (HUA), humerus metaphyseal-diaphyseal angle (HMDA), humerus shaft condylar angle (HSCA), lateral capitellohumeral angle (LCHA), and humeral joint line angle, which was defined for the first time by us, were measured. The relationship between anterior coronoid line and anterior humeral line (AHL) was examined. These data were used to evaluate the reduction quality in the surgically treated group. For comparison, two separate control groups were formed against patients with SCHF. Angular measurements were performed on the elbow X-rays of 100 children whose ages were similar to the patient group as a healthy population. The same angular measurements were performed on the elbow radiography of 40 patients who had distal radius fracture, another common childhood fracture. Three groups were compared on BA, HUA, HMDA, HSCA, LCHA and humeral joint line angle. SPSS® Program version 26.0.0.0 was used for statistical analysis.
Results:
Of the patients with supracondylar humerus fractures, 60.8% were male and 64.6% of the fractured side was left. Its frequency increased in spring and summer, and the mean age was 5.8 years. It was accompanied by forearm fractures in 3.1%. 3.1% of them were flexion type fractures and the rest were extension type fractures. 18.5% of the extension type fractures were Gartland type 1, 31.5% were type 2, 46.9% were type 3 fractures. Coronal displacement was not detected in 25% of the surgically treated patients. It was determined that they were displaced posterolaterally in 44.3% and posteromedially in 26.1%. The need for open reduction was significantly less in patients without coronal displacement (p=0.047). BA and HMDA were found to be significant to determine the reduction quality (p=0.160 and p=0.077, respectively). HSCA and LCHA failed to determine reduction quality (p=0.002 and p<0.001, respectively). The continuation of the anterior coronoid line at the level of AHL after reduction was significant for the reduction quality (p<0.001). BA, HUA and humeral joint line angle developed by us were found to be significant when the angular measurements were compared for the quality of reduction with the 3rd month postoperative radiographs (p<0.05 for each). Elbow radiography measurements of patients with supracondylar humeral fractures were statistically different when compared to other groups (p<0.05). However, mean elbow radiography measurement values in all groups were within the range defined in the literature.
Conclusion:
Elbow radiography measurements of patients with supracondylar humerus fractures were statistically different when compared to other groups. However, the mean elbow radiography measurement values in all groups were found within the range defined in the literature. Therefore, elbows with supracondylar humerus fractures cannot differ significantly in morphology compared to the normal population.
Keywords: Supracondylar Humerus Fractures, Elbow Morphology, Elbow radiography, Elbow angular parameters