Deneysel rat renal iskemi reperfüzyon modelinde noni meyvesi (Morında Cıtrıfolıa) ekstraktı ve dapagliflozin tedavisinin renal düzeyde etkilerinin incelenmesi
The effects of noni fruit (Morinda Citrifolia) extract and dapagliflozin on renal function in a rat model of renal ischemiareperfusion: an experimental study
Yazar: İBRAHİM ENES ÖZDEMİR
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ HAKAN AKBAYRAK
Selçuk Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Kalp ve Damar Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi = Thoracic and Cardiovascular Surgery
Dizin: Dapagliflozin = Dapagliflozin

Özet:
Amaç: Bu çalışmanın amacı dapagliflozin (DAPA) ve noni meyve kullanımının ratlarda
meydana gelen renal iskemi-reperfüzyon (I/R) hasarına etkisini değerlendirmektir.
Gereç ve Yöntem: Mevcut araştırmada toplam 51 adet Wistar albino erkek rat kullanıldı.
DAPA için uygun beslenme süresini sağlamak amacıyla pilot çalışmada kullanılmak üzere üç adet
ratın seçilmesinin ardından, geri kalan hayvanlar 6 gruba ayrıldı. Gruplar şu şekilde kategorize edildi:
Kontrol grubu (Grup 1), sham grubu (Grup 2), sadece I/R uygulanan grup (Grup 3), I/R sonrası Noni
meyvesi verilen grup (Grup 4), I/R sonrası DAPA uygulanan grup (Grup 5) ve I/R sonrası hem Noni
meyvesi hem de DAPA ile beslenen grup (Grup 6). DAPA ve/veya Noni meyvesinin uygulanmasının
ardından deney gruplarına, tek taraflı sol böbreğin 30 dakikalık iskemisini ve ardından 60 dakikalık
reperfüzyonu içeren bir protokol uygulandı; sağ böbrek, I/R prosedüründen önce çıkarıldı. Ratların
sakrifikasyonunun ardından doku ve serumdaki HIF1-α seviyelerinin yanı sıra doku ve serumdaki
NGAL ve oksidatif stres parametreleri bir ELISA kiti kullanılarak ölçüldü. Ek olarak serum kreatinin
ve BUN düzeyleri Roche Cobas c702 kullanılarak belirlendi. Daha ileri analizlerde, HPLC
kullanılarak ADMA, SDMA, L-NMMA, arjinin ve sitrülinin serum seviyeleri değerlendirildi.
Histopatolojik analiz ise p53, HIF1-α ve TUNEL pozitif hücre alanlarının (%) ölçülmesiyle
değerlendirildi.
Bulgular: Biyokimyasal değerlendirmede; NGAL doku ve HIF1-α serum ve doku
seviyelerinde gruplar arasında anlamlı fark bulunmuştur (sırasıyla, p=0,002; p<0,001; p<0,001).
Serum kreatinin seviyelerinde anlamlı fark bulunmazken (p>0,05), BUN seviyelerinde gruplar arası
karşılaştırmada anlamlı fark vardır (p=0,041). Serum TAS, TOS ve OSI seviyeleri açısından
karşılaştırıldığında, tüm gruplarda anlamlı fark görülmüştür (p<0,001). Öte yandan, yalnızca doku
TAS seviyelerinde anlamlı fark bulunmuştur (p=0,008). Serum ADMA, SDMA, L-NMMA, arjinin
açısından tüm gruplarda anlamlı fark bulunurken (p<0,05), sitrülin seviyelerinde anlamlı fark yoktur
(p>0,05). Histopatolojik değerlendirmede ise; p53, TUNEL ve HIF1-α pozitif hücre alanları açısından
tüm gruplarda anlamlı fark vardır (p<0,001).
Sonuç: AMPK üzerinden etki eden her iki ajanın da farklı yollar üzerinden I/R hasarını
azaltmak üzerine pozitif etkisi olduğu düşünülmekle birlikte bu konuda daha detaylı çalışmalara
ihtiyaç vardır.

Abstract:
Aim: The aim of this study was to evaluate that effect of using dapagliflozin (DAPA) and
noni fruit renal ischemia-reperfusion (I/R) injury occurred on rats.
Materials and Methods: 51 Wistar albino male rats were employed. Following selection of
three rats for use in a pilot study, remaining animals were divided into six distinct groups. Groups
were categorized as follows: control group (Group 1), sham group (Group 2), group that experienced
only I/R (Group 3), group that was fed Noni fruit after I/R (Group 4), group that was administered
DAPA after I/R (Group 5), and group that was fed Noni fruit-DAPA after I/R (Group 6). To assess the
mechanism of DAPA and/or Noni fruit after I/R injury, rats were employed 30-min ischemia of the
unilateral left kidney and subsequent 60-min reperfusion was employed, with the right kidney being
removed prior to the I/R procedure. Following sacrifice of rats, HIF1-α levels in tissue and serum, as
well as NGAL and oxidative stress parameters in tissue and serum, were measured using an ELISA
kit. Additionally, the serum creatinine and BUN levels were determined using the Roche Cobas c702
while, serum levels of ADMA, SDMA, L-NMMA, arginine, and citrulline using HPLC. The extent of
histopathological analysis was assessed by measuring the p53, HIF1-α, and TUNEL positive cell areas
(%).
Results: A significant difference was found between all study groups in NGAL tissue and
HIF1 serum and tissue levels (respectively, p=0.002; p<0.001; p<0.001). Also, there is a significant
difference in BUN levels when compared between groups (p=0.041). When compared in terms of
serum TAS, TOS and OSI levels, a significant difference was observed in all groups (p <0.001). On
the other hand, a significant difference was found only in tissue TAS levels (p = 0.008). Moreover,
there was a significant difference in serum ADMA, SDMA, L-NMMA, arginine in all groups
(p<0.05). There is a significant difference in all groups in terms of p53, TUNEL and HIF1 positive
cell areas (p<0.001).
Conclusions: Although both agents acting on AMPK are thought to have a positive effect on
reducing I/R injury through different pathways, more detailed studies are needed on this subject.