Çocuklarda proksimal ve midfalanks boyun kırıklarında konservatif ve cerrahi tedavi sonuçlarının klinik, fonksiyonel ve radyolojik açıdan karşılaştırılması
The clinical, functional, and radiological comparison of the conservative and surgical treatment results of proximal and midphalangeal neck fractures in children
Yazar: ERSİN DEMİRKAYNAK
Danışman: PROF. DR. KAHRAMAN ÖZTÜRK ; DR. ÖĞR. ÜYESİ AYŞE ŞENCAN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Metin Sabancı Baltalimanı Kemik Hastalıkları Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Eklem hareket açıklığı = Range of motion-articular ; Konservatif tedavi = Conservative therapy ; Kırık fiksasyonu = Fracture fixation ; Kırıklar-kemik = Fractures-bone ; Parmak falanksları = Finger phalanges ; Radyografi = Radiography ; Çocuklar = Children

Özet:
Amaç: Çocuklarda falanks boyun kırıkları nadir görülen kırıklardır. Al-Qattan sınıflamasına göre Tip 1 kırıkların konservatif tedavi edilmesi gerektiği şeklinde literatürde fikir birliği varken, Tip 2 ve Tip 3 kırıkların tedavisi için bir görüş birliği yoktur. Çalışmamızda, her iki tedavi metodu ile tedavi edilmiş hastaların sonuçlarını klinik, fonksiyonel ve radyolojik açıdan değerlendirilmesi ve tedavi kararı hakkında ipuçlarının verilmesi amaçlanmıştır.
Gereç ve yöntem: Çalışmamızda Ocak 2013 ile Ocak 2020 tarihleri arasında 0-16 yaş aralığında olup dahil edilme kriterlerine sahip Tip 2 ve Tip 3 falanks boyun kırıklarından konservatif yolla tedavi edilen 58 hasta, cerrahi yolla tedavi edilmiş 28 hasta değerlendirilmiştir. Hastaların son kontrollerinde eklem hareket açıklıkları, hareket kısıtlılıkları, erken veya geç dönem komplikasyonları, Al-Qattan derecelendirmesine göre fonksiyonel sonuçları; radyolojik olarak koronal ve sagittal plan açılanmaları gibi parametreler incelenmiş olup iki gruptaki hastaların verileri birbirleriyle karşılaştırılmıştır.
Bulgular:Konservatif takip edilen Tip 2 parmak kırığı olan  hastaların %63'ünün sonucu mükemmel iken, cerrahi grupta bu oran %11,1 olarak bulunmuştur. Konservatif grupta sonucu kötü olan hasta yok iken, cerrahi grupta %22,2'si kötü olarak bulunmuştur. Konservatif takip edilen Tip 3 parmak kırığı olan hastaların mükemmel sonuç oranı %41,7 iken, cerrahi sonrası mükemmel sonucu olan hasta yoktur. Proksimal falanks kırığı olup konservatif takip ve cerrahi tedavi edilen hastaların  DİF eklem hareket  karşılaştırılmasında; konservatif olarak takip edilen hastaların DİF eklem ROM ortalaması 80,41 derece iken, cerrahi uygulanan hastalarda 59,05 derece bulunmuştur (p<0,001). Cerrahi olarak tedavi edilen midfalanks kırıklarının sagittal planda başlangıç ve son açılanması benzerken konservatif takip edilen midfalanks parmak kırıkları da sagittal planda anatomik açılanmasına yaklaşsa da istatistiksel olarak anlamlı değildir. Cerrahi tedavi uygulanan 3 hastada avasküler nekroz görülmüştür.  
Sonuç: Çocuk parmak boyun kırıklarının hem radyolojik hem de fonksiyonel uzun dönem sonuçları karşılaştırıldığında, cerrahisinin uzmanlık gerektirdiği, cerrahi tedavinin birçok komplikasyonu olduğu ve  her ne kadar fizden uzak olsa da bu kırıklarda yeniden şekillenmenin görüldüğü çalışmamızda gösterilmiştir. Bundan dolayı bu kırıkların tedavisini planlarken bu özelliklerin akılda tutulmasının ve Tip 2'lerin tümü ve Tip 3c alt grubunun olabildiğince konservatif olarak tedavisinin planlanmasının iyi olacağını düşünmekteyiz. Çalışmamızda kısıtlılık olarak karşımıza çıkan Tip 3 kırıkların Tip 3c dışındaki alt gruplarının sayısının azlığıdır. Bunların sayısının artması halinde ileride bu kırıklar için de alt gruplar arasında konservatif ve cerrahi tedavi seçenekleri bakımından karşılaştırma çalışması planlanabilir.
Anahtar kelimeler: Çocuk, Eklem hareket açıklığı, Kırık fiksasyonu, Parmak falanksları, Tedavi sonucu.

Abstract:
Objective: Phalangeal neck fractures in children are rare fractures. While there is a consensus in the literature that Type 1 fractures according to the Al-Qattan classification should be treated conservatively, there is no consensus for the treatment of Type 2 and Type 3 fractures. In our study, it was aimed to evaluate the results of patients treated with both treatment methods in terms of clinical, functional and radiological aspects and to give clues about the treatment decision.
Materials and methods: In our study, the patients between the ages of 0-16 years, who had Type 2 and Type 3 phalangeal neck fractures and met the inclusion criteria 58 of whom were treated conservatively and 28 of whom were treated surgically between January 2013 and January 2020 were evaluated. At the last follow-up examination of the patients, joint range of motion, limitation of motion, early or late complications, functional outcomes according to Al-Qattan grading; parameters such as coronal and sagittal plane angulations were examined radiologically, and the data of the patients in the two groups were compared with each other.
Results: While the outcome of 63% of patients with Type 2 finger fractures who were followed up conservatively was excellent, this rate was 11.1% in the surgical group. There were no patients with poor results in the conservative group, however 22.2% were found to be poor in the surgical group. While the excellent outcome rate of patients with Type 3 finger fractures who were followed up conservatively was 41.7%, there was no patient with an excellent outcome after surgery. In the comparison of DIF joint motion of patients with proximal phalanx fractures who were treated conservatively and surgically; while the mean DIF joint ROM was 80,41 degrees in conservatively treated patients, it was 59,05 degrees in surgically treated patients (p<0.001). The initial and final angulation of the surgically treated midphalanx fractures in the sagittal plane is similar, although the conservatively followed midphalanx finger fractures approach the anatomical angulation in the sagittal plane, it is not statistically significant. Avascular necrosis was observed in 3 patients who underwent surgical treatment.
Conclusion: When both radiological and functional long-term results of pediatric finger neck fractures were compared, it was shown in our study that surgery requires expertise, surgical treatment has many complications, and remodeling is seen in these fractures, even though they are far from the physis. Therefore, we think that it would be good to keep these features in mind while planning the treatment of these fractures and to plan the conservative treatment of all Type 2s and Type 3c subgroup as much as possible. The limitation of our study is the low number of subgroups of Type 3 fractures other than Type 3c. If their number increases, a comparative study can be planned for these fractures in the future in terms of conservative and surgical treatment options among subgroups.
Keywords: Child, Range of motion, Fracture fixation, Finger phalanges, Treatment outcome.