İngiliz kurumsal aciz hukukunda idari kayyımın ve yöneticinin görev ve yetkileri
The powers and duties of administrative receiver and  administrator in corporate insolvency law in the united kingdom
Yazar: BÜŞRA NACİYE YILDIZ
Danışman: PROF. DR. GÜRAY ERDÖNMEZ
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Özel Hukuk Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2020
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Kayyım = Curator ; Kurumsal aciz hukuku = Corporate insolvency law ; İdari kayyım = Administrative receiver ; İngiliz hukuku = English law

Özet:
İngiliz Kurumsal Aciz Hukukunun incelendiği bu çalışmada şirket kurtarma
modelleri ve bunlar içerisinde görevli olan aciz meslek mensubu olan uygulayıcıların
yetki ve görevlerine değinilecektir. Ayrıca, karşılaştırmalı olarak Türk Hukukundaki
şirket kurtarma modellerinden biri olan konkordato müessesesinin ve bunun
uygulayıcısı olan konkordato komiserinin görev ve yetkileri de ele alınacaktır.
1977 yılında İngiliz Hükümeti tarafından ülkedeki aciz yasalarında reform
yapılması için Sir Kenneth Cork başkanlığında oluşturulan Aciz Komitesi 5 yıl süren
bir çalışma yaptı. 1982 yılında Cork Raporu adıyla bu reformlar tamamlanmıştı. Bu
rapordaki tavsiyeler incelenerek 1986 tarihli Aciz Yasası (Insolvency Act)
düzenlenmiştir. Şirket kurtarma modelleri 4 tanedir. Bunlar Administration
receivership (idari kayyımlık) usûlü, administration (yönetim) usûlü, company
voluntary arrangement (şirketlerin iradi düzenlemesi) usûlü ve scheme of arrangement
(düzenleme planı) usûlüdür. İdari kayyımlık usûlündeki idari kayyım ile yönetim
usûlündeki yöneticinin görev ve yetkilerinin incelenmesi çalışmanın konusunu
oluşturmaktadır.
1990'lı yıllarda yıllarda İngiltere'de Aciz Hukukunda hâkim olan ilkeye göre,
idari kayyımlık usûlü, rehinli (floating charge) alacaklılar için uygulanan bir yeniden
yapılandırma yöntemidir. İdari kayyım (administrative receiver) ise, şirketin
malvarlığının tamamını kapsayan bir rehine (floating charge) sahip alacaklı tarafından
atanan bir görevlidir. İdairi kayyımın bu prosedürü uygulayabilmesi için profesyonel
bir aciz meslek mensubu olması gerekir. Aciz Yasası'na göre bir idari kayyımın idari
kayyım olarak tanımlanabilmesi için 3 şartı taşıması gerekmektedir.
İlk olarak, bir önceki kayyımlık (receivership) usûlüne tabi olan bir şirketin
malvarlığı hariç, idari kayyımlık usûlü şirketin malvarlığının tamamını büyük ölçüde
kapsamalıdır. İkinci olarak, idari kayyımlık usûlü, idari kayyımın tayin edildiği ve
rehin hakkını da içermek zorunda olduğu ilgili borçları kapsamalıdır. Bunun şirketin
önemli miktarda malvarlığını da kapsaması gerekmez. Aslında şirket tarafından verilen borç rehin kapsamında kalan herhangi bir özelliğe sahip olmalıdır. Eğer borç
rehinle ilgili hiçbir şey içermiyorsa görevli "idari kayyım" sıfatına haiz olamaz. Bu
yüzden borcun rehin içermesinin sağlanması önemlidir. Son olarak, idari kayyım,
rehinli alacaklı tarafından tayin edilmek zorundadır. Mahkeme idari kayyımı idari
kayyım olarak atayamaz. Uygulamada malvarlığı üzerinde idari kayyım tayin edilmesi
her zaman rehinli alacaklı (debenture holder) tarafından yapılır.
İdari kayyımın öncelikli amacı şirketin malvarlıklarını kontrol altına almak ve
onu tayin eden kişinin yani rehinli alacaklının alacağını tamamen temin etmektir. Bu
yöntem esasen, münferit bir alacaklının teminat hakkını kullanması için geliştirilmiş
ve bu amaca hizmet etmiştir. Bundan dolayı, alacaklıların tümünü veya şirketin mali
durumunun bozulmasından etkilenen diğer menfaat gruplarını dikkate alacak şekilde
düzenlenmemiştir. İdari kayyımlık usûlü, sadece rehinli alacaklıların şirketten
alacaklarını temin etmesini sağlayan kolektif olmayan bir aciz sürecini içeren şirket
kurtarma modelidir. 2002 tarihli İşletme Yasası (Enterprise Act) ile idari kayyımlık
yöntemi kaldırılmıştır.15 Eylül 2003 tarihi ve sonrasında rehinli alacaklılar özellikle
finansal piyasaların dahil olduğu özel durumlar dışında bir idari kayyım
atayamayacaktır. Ancak, bir idari kayyım atanması konusundaki bu yasağın geriye
dönük olmaması gerçeği, idari kayyım tayin etme izni verilebilecek istisnai davalardan
ayrı olarak, idari kayyımların birkaç yıl boyunca sistemde kalmaya devam edecekleri
ve bu nedenle de önem arz edecekleri anlamına gelmektedir. Ancak bu usûlün
başlatılıp idari kayyımın atanması şirketlerin tasfiyeye gitmesine engel olamamıştı.
Çünkü, mali durumu bozulan bir şirketin yeniden düzenlenmesi girişimlerinde bireysel
alacaklıların icra eylemleri yüzünden engellenmesi oldukça kolaydı.
1986'dan önce bir şirkete dışardan bir müdür (manager) atanması ve bu
müdürün şirketin malvarlıklarını şirket yararına ve şirketin alacaklıları lehine elden
çıkarması için kolektif bir usûl yoktu. Hatta bir şirketin finansal bir zorlukta yeniden
örgütlenme girişimlerinin bireysel alacaklılar tarafından haciz işlemleri ile iptal
edilmesi çok kolaydı. İdari kayyım atandığı durumda bile şirketin tasfiyeye gitmesine
engellenemedi. Şirketlerin tasfiye edilmesine engel olmak için önce 1985 tarihli Aciz
Yasasında sonra 1986 tarihli Aciz Yasası ile detaylı ve sadece şirketler için geçerli
olan yönetim (administration) usûlü oluşturuldu. Bu usûl esasen ABD İflâs Yasası
bölüm 11'in benzeridir ve Cork Raporuna dayanmaktadır. Ancak ABD Hukukundan
da farklı yönleri vardır. Yasa koyucuya ABD Hukukunun, işletmenin going concern yani kârlılığı devam eden bir işletme olarak çalışır halde devri veya devam ettirilmesi
konusundaki olumlu deneyimi yol göstermiştir. Bu usûl, idari kayyımlık usûlünden
hem amaç hem usûlün başlangıcı, işleyişi, yöneticiye verilen görev ve yetkiler ile
alacaklı sınıflarının hukuki konumları bakımından tamamen farklıdır.
Yönetim (administration) usûlü doğasında kolektif bir yapıya sahip olup
şirketleri kurtarmak ve yeniden yapılandırmak için birçok avantajlı özellik sunmuştur.
Bu usûl; teminatlı alacaklıların sahip olduğu hakları elde ederken şirketin sahip olduğu
malvarlıklarının kurtarılmasına vermiş olduğu zararlardan kaçınmış ve tüm
alacaklılara fayda sağlamayı amaç edinmiş mahkeme tarafından yürütülen güvenli
bir prosedürdür. Bu prosedür borçlu odaklı olup şirketlerin yaşadığı finansal
zorlukların erken aşamalarında şirketleri yardım almaya sevk etmektedir. Ayrıca,
rehinli alacaklı olan bankalarla ve onlara imtiyaz sağladığı için eleştirilen idari
kayyımlık usûlünün dezavantajlarından sıyrılarak borçlularla onların alacaklıları
arasında ortak bir çabayla şirketin kurtarılmasını teşvik etmeyi amaçlamaktadır. Aciz
hukukundaki bu problemleri çözmek için ise yönetim prosedürü düzenlenmiştir.
Yönetim modeli, yönetim ve varlıkların elden çıkarılması yetkisi ile ilgili olarak ,idari
kayyımlık usûlüne benzer. Kişisel ve tescilli hakların uygulanmasına ilişkin bir
moratoryum yoluyla şirkete bir nefes alma alanı (icra takiplerinin durdurulması
yoluyla) (breathing space) sağlamak niyetinde geçici bir prosedürdü. Bu usûl,
mahkeme denetiminin maliyeti, gerekli raporlar ve aciz meslek mensubunun katılımı
nedeniyle pahalıydı. Anılan nedenlerle bu usûl küçük şirketler için faydalı
olamamıştır.
Tasfiye (liqudation) de, tasfiye memurunun (liquidator) görevi şirketi tasfiye
edip tasfiye payı dağıtmak olmasına rağmen, bu durum yönetim usûlünde farklıdır. Bu
usûlde yönetici, şirketin malvarlığını eski haline getirmek, malvarlıklarının paraya
çevrilmesini sağlamak ve Emeklilik Yasası (The Pension Act) uyarınca şirketlerin
gönüllü düzenlemesi modelinde görevli olmaya aday olan danışman (supervisor) için
alacaklılara teklifler sunmaktır. Şirketin iradi düzenleme usûlünde görevli olarak
atanan danışmanın (supervisor) yaptığı görev, borç belgelerini almak ve kâr payı
dağıtmak iken, yönetim usûlündeki görevli olan yöneticinin görevi değildir. Ancak, bu
usûlde 1986 tarihli Aciz Yasası'nın B1 bölümünde kapsamlı değişiklikler yapılmıştır.
Yönetici, şirketi bir going concern yani kârlılığı devam eden bir işletme olarak
kurtarmak, şirketin alacaklıları için şirketi bir bütün olarak, şirketi ilk olarak yönetim usûlüne götürmeden tasfiye edilmesi durumundan daha iyi bir sonuç elde etmek ve
imtiyazlı (rüçhanlı) veya teminatlı alacaklılara dağıtım yapmak için şirket malvarlığını
paraya çevirmektir.
1986 tarihli Aciz Yasası ile getirilen bir başka şirket kurtarma modeli ise şirket
iradi düzenlenmesidir (company voluntary arrangement). Bu yönteme göre, finansal
açıdan zor durumdaki şirketlerin yeniden yapılanma planını hazırlayabilmesini ve
şirket ile alacaklıları arasında bağlayıcı (binding) uzlaşma ya da borçlanma
anlaşmasını (arrangement of indebtness) sağlamayı amaçlayan hızlı, ucuz ve kullanışlı
(user-friendly) bir prosedürdür. Bu prosedür borçlu şirket ile alacaklıları arasında olan
bir uzlaşmayı sağlamayı amaçlar. Mevcut yargı yaklaşımı, bu usûlün sözleşmeye bağlı
bir düzenleme olduğunu ve dolayısıyla sözleşmeden doğan ilkeler tarafından
yönetilmesi gerektiğini göstermektedir. Şirket yetkilileri (directors) tarafından veya
şirketin halihazırda yönetim (administration) veya tasfiye (liquidation) halinde olduğu
durumlarda yönetici (administrator) veya tasfiye memuru (liquidator) tarafından bu
usûl başlatılabilir. Borçlu yanlısı bu usûlün önemli bir özelliği, şirket yöneticilerinin
kurtarma rejimine kolay erişimini sağlayan ihtiyari bir özelliğe sahip olmasıdır. Bu
bakımdan, finansal olarak sıkıntılı bir şirket, potansiyel olarak erken bir aşamada
iyileştirilebilir. Bu usûlün bir diğer önemli üstün yanı, yöneticilerin, teklifin alacaklılar
toplantısı ve hissedarlar toplantısı tarafından onaylanmasından sonra teklifi
denetleyecek olan adayın (nominee) yardım ve gözetiminde, şirketin işlerini kontrol
altında tutmasıdır. Bu mekanizma, ABD de ki İflâs Yasası (Bankruptcy Code) Bölüm
11'deki (Chapter 11) "borçlu odaklı" modeline oldukça yakındır. Aynı zamanda, bu
usûlün uygulamada, özellikle aciz öncesi aşamada, daha az kullanıldığı
görünmektedir. Mahkeme odaklı düzenleme planının (scheme of arrangement) aksine,
bu prosedür basit, hızlı ve üniterdir.
 Son model olan, düzenleme planı (scheme of arrangement) usûlü ise, 19.yüzyılın
sonlarına kadar uzanan bir yasama tarihine sahip olup son değişikliklerle birlikte 2006
tarihli Company Act (Şirketler Yasası)'nın 26.bölümünde düzenlenmiştir.
Bu prosedür, geleneksel tasfiye işlemleri dışında (traditional winding-up
proceedings), özellikle gönüllü düzenleme (company voluntary arrangement) ve
yönetim (administration) prosedürleri mevcut olmadığında, kurtarmaya yönelik bir
alternatif sunar. Büyük şirketler özellikle de sigorta şirketlerinin yeniden
yapılandırılmasında önemli bir rol oynamıştır. Yasada düzenlenen bu prosedür şirket aciz halinde olsun veya olmasın aciz öncesi yeniden yapılanma prosedürü olarak
hizmet etmekten ziyade, şirketin ve sermayesinin yeniden yapılandırılması amacını
güder. Düzenleme programının önemli bir avantajı, etkin bir yeniden örgütlenme aracı
olduğu kanıtlanmış olmasına rağmen, prosedürün, ödeme aczi zorunluluğu
gerektirmeksizin başlatılabilmesidir. Böylece, şirketin işlerinin krize girdiği durumda
düzenleme planını erken bir aşamada kullanılmak üzere tasarlanmıştır. Bu usûlde
eksiklik ise, borçlu şirketin bireysel alacaklıların şirket aleyhindeki iddialarını
engelleyecek herhangi bir moratoryumun bulunmadığı ve mahkemenin finansal olarak
mücadele eden şirketin borçlanma zorunluluğundan korunmasını sağlamak için gayri
resmi bir moratoryum yapma yetkisi bulunmadığı kayda değerdir. Bu nedenle,
düzenlemelerin ana kurumsal kurtarma prosedürü olarak uygun olmaması, aciz yasası
reformlarını teşvik etmiş ve diğer kurtarma rejimlerinin yönetim (administration) ve
gönüllü şirket düzenlemesi (company voluntary arrangement) gibi prosedürlerin
uygulamaya konulmasına neden olmuştur.
Ülkemizde şirket kurtarma modelleri olarak eski Türk Ticaret Kanunu'nun 324.
maddesinde düzenlenmiş olan iflâsın ertelenmesi ile İsviçre İcra İflâs Kanunu baz
alınarak düzenlenmiş olan konkordato hükümleri vardı. Bu konkordato usûlünde
konkordato tasdik süresi 5 ay olduğu için uygulamada kullanılmıyor, iyileştirme
modeli olarak ise iflâsın ertelenmesi yöntemine başvuruluyordu.
2004 yılında ise ABD İflâs Yasası Bölüm 11 (Chapter 11) den alınan sermaye
şirketleri ve kooperatiflerin uzlaşma yoluyla yeniden yapılandırılması usûlü de
getirilerek 2 tür şirket kurtarma seçeneği olmuştur. Fakat bu yöntem ise uygulamada
hiç kullanılmamıştır.
1 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK m. 376/3 ve 377
anonim şirketler ve TTK m. 633-634 atfıyla limited şirketler için iki kurumsal
kurtarma modeli öngörmüştür. Gerek konkordato ve gerekse iflâsın ertelenmesine
ilişkin hükümlerinin alındığı İsviçre Hukukunda ise, iflâsın ertelenmesi, bizim
uygulamamızla hiç ilgisi olmayacak şekilde 1881 yılından bugüne kadar
uygulanabilmiş ve bu nedenle konkordato hükümlerinin yenilenmesi sonrasında
kaldırılmamıştır. Şu anda İsviçre Hukukunda hem konkordato hem de iflâsın
ertelenmesi hükümleri yürürlüktedir. En önemlisi her iki kurum hakkında
hukukumuzda yaşananların İsviçre Hukukunda görülmemiş ve duyulmamış olmasıdır.
 
Anahtar kelime : İngiliz Kurumsal Aciz Hukuku ( Corporate Insolvency Law) , İdari Kayyımlık Usûlü( Administrative Receivership), Yönetim Usûlü (Administration), İdari Kayyım( Administrative Receiver), Yönetici (Administrator)

Abstract:
This study, in which UK Corporate Insolvency Act is analyzed, will mention
about corporate reorganization models and duties and authorities of the officers
involved in these processes. Furthermore, composition (corcordatum) process, one of
the corporate reorganization models in Turkish Law, and duties and authorities of the
trustee in composition will comparatively be mentioned.
In 1977, the Bankruptcy Committee which was formed by the British
Government under the presidency of Sir Kenneth Cork for the purpose of reformation
of the bankruptcy laws in the country made a study lasting for more than 5 years. In
1982, reforms are completed under the name of Cork Report. Following the
examination of the suggestions included in this report, 1986 Insolvency Act was
prepared. In this Act, there are 4 corporate reorganization models. These are;
Administration receivership procedure, administration procedure, company voluntary
arrangement procedure and scheme of arrangement procedure. The subject of this
study is to analyze the authorities of the administrative receiver in administration
receivership procedure and of the administrative receiver in administration procedure.
According to the prevailing principle within Insolvency Act in United
Kingdom during past times, administration receivership procedure is a reorganization
method applied for the creditors having floating charge. Administrative receiver is an
officer appointed by a creditor having floating charge covering all of the corporate
assets. To apply such procedure, the administrative receiver should be a member of a
professional insolvency profession. According to the Insolvency Act, an
administrative receiver must have 3 qualifications in order to be defined as an
administrative receiver.
First of all, the receivership procedure must substantially cover all of the
corporate assets except for the assets of a company which is subject to the former
receivership procedure. Secondly, the receivership procedure must cover the relevant
debts/liabilities for which the administrative receiver is appointed and which must cover the floating charge right. This does not need to cover substantially all of the
assets of the company. In fact, the money lent by the company should have any
qualification within the scope of floating charge. If the debt does not involve anything
about floating charge, the officer may not have "administrative receiver" title.
Therefore, it is essential that the debt should involve a floating charge. Lastly, the
administrative receiver must be appointed by debenture holder. The Court may not
appoint the receiver as an administrative receiver. In practice, appointment of an
administrative receiver on assets is always performed by a debenture holder.
The primary purpose of the administrative receiver is to get the company assets
under control and to secure the receivables of the debenture holder who appointed
him/her. This method is principally developed for the exercise of the security interest
of an individual creditor and served such purpose. For that reason, it was not arranged
in a way to consider all the creditors or other interest groups suffered from disruption
of financial conditions of the company. Administrative receivership procedure is a
corporate reorganization model which only secures the receivables of the debenture
holders and which involves a non-collective insolvency/bankruptcy process.
Administrative receivership procedure was abolished with 2002 Enterprise Act. On
and after 15 September 2003, the debenture holders cannot appoint an administrative
receiver other than exceptions which involve financial markets. However, since the
prohibition on appointment of an administrative receiver is not retroactive, the
administrative receivers shall remain within the system for several years and therefore
shall continue to become more of an issue apart from exceptional cases where the
appointment of an administrative receiver is permitted.However, commencement of
this procedure and appointment of the administrative receiver couldn't prevent the
companies going into liquidation. Because, it was very easy for the individual creditors
to prevent the reorganization attempts of the companies financially in bad condition.
Prior to 1986, there was no collective procedure for the appointment of a
manager from outside the company and for disposal of the assets of the company by
such manager for the benefit of the company and creditors of the company. Moreover,
individual creditors were able to easily cancel the reorganization attempts of a
company in a financially difficult situation through enforcement actions. Even when
an administrative receiver is appointed, the companies' attempts to go into liquidation couldn't be prevented. To prevent the liquidation of the companies, the detailed
Administration procedure was formed for corporates only firstly with 1985 Insolvency
Act and then 1986 Insolvency Act. Such procedure is basically similar with Section
11 of US Bankruptcy Code and is based on Cork Report. However, it has some
differences from US Code. The law-maker was led by positive experience regarding
the transfer or maintain of a corporation as a going concern. This procedure is
completely different from administration receivership procedure in terms of purpose,
commencement, operation, duties and authorities granted to the director and legal
positions of the creditors.
Administration procedure inherently has a collective structure and has offered
many advantageous features for the recovery and reorganization of the companies.
This is a secure procedure performed by the court which avoided to cause harm to the
recovery of the assets owned by the company while acquiring the rights of the secured
creditors and which intended to create benefits for all the creditors. This procedure is
debtor-friendly and motivates the companies to receive help/support at early stages of
financial difficulties. Furthermore, it aims to encourage the recovery/reorganization of
the company with the collective effort between debenture holder banks and debtors by
avoiding the disadvantages of administration procedure which is criticized to provide
privilege for such banks. Administration procedure was arranged to solve the problems
in Insolvency Act.
Administration procedure appears similar with administration receivership
procedure in terms of management/administration function and the authority for the
disposal of the assets. It was a temporary procedure which intends to create a breathing
space for the company through moratorium regarding the exercise of personal and
proprietary rights. This procedure was very expensive due to the cost of court audit,
required reports and participation of a member of bankruptcy profession. For these
reasons, this procedure couldn't be beneficial for small scaled companies.
In liquidation process, despite the fact that the duty of the liquidator is to
liquidate the company and pay dividend, it is different in administration procedure. In
this procedure, the manager/supervisor suggests proposals to the creditors for the
supervisor who becomes a candidate to restore the assets of the company, to liquidate/convert into cash the assets of the company and to be responsible in company
voluntary arrangement model as per The Pension Act.
It is not responsibility of the supervisor in administration procedure to get the debt
certificates of the supervisor appointed in company voluntary arrangement procedure
and to pay dividend. However, comprehensive amendments were made in Section B1
of 1986 Insolvency Act regarding this procedure.
The duty of supervisor is to reorganize /recover the company as a going
concern organization, to get better results without taking the company to
administration procedure first and to liquidate/convert into cash the assets of the
company in order to distribute to privileged (preferred) or secured creditors.
Another company reorganization model which was brought by 1986
Insolvency Act is company voluntary arrangement. This method is a fast, cheap and
user-friendly procedure which aims to prepare reorganization plans of the companies
which are financially in difficult condition and prepare a binding reconciliation or
arrangement of indebtedness between the company and creditors. This procedure
intends to ensure a reconciliation between debtor company and its creditors. Current
jurisdiction approach indicates that this procedure is a contractual arrangement and
should be governed by the principles arising out of contract. This procedure can be
commenced by the directors of the company or by the administrator or liquidator
where the company is currently in administration or liquidation process. An important
feature of this debtorist procedure is having a voluntary feature ensuring easy access
to the reorganization/recovery regime of the company directors. In this respect, a
company which is financially in bad condition may potentially be recovered at an early
stage. Another important feature of this procedure is that; the supervisors, following
the approval of the proposal in creditors' meeting and shareholders' meeting, keep the
works/affairs of the company under control with the help and under the supervision of
the nominee who will audit the proposal. This mechanism is very similar with
"debtor's attempt" in Chapter 11 of US Bankruptcy Code. However, it can be observed
that this procedure is less applied in practice, especially in pre-bankruptcy stage.
Contrary to court-based scheme of arrangement, this procedure is simple, fast and
unitary.
The scheme of arrangement procedure, which is the last model, has a legislative
history tracing to the late of 19th century and regulated in Section 26 of 2006 Company
Act with the latest amendments.
This procedure offers an alternative for reorganization when voluntary
arrangement and administration procedures are not available other than traditional
winding-up proceedings. It has played an important role in reorganization processes
of large scaled companies especially insurance companies. This procedure enacted
with law aims to serve as reorganization of the company and its capital rather than prebankruptcy reorganization procedure regardless of whether the company is in falling
condition. An important advantage of the scheme of arrangement is the ability to
commence this procedure without requiring insolvency status despite it has been
proven to be an efficient reorganization instrument.
In this way, it is designed to apply the scheme of arrangement at an early stage
when the affairs of the company fall into a financial crisis. The deficiency of this
procedure is that the debtor company has no moratorium which can prevent the claims
of the individual creditors of the company against the company and that the court has
no authority to form an informal moratorium to protect the company struggling with
financial difficulties from borrowing obligation. For that reason, inapplicability of the
arrangements as main corporate reorganization procedure has encouraged the
reformation of Insolvency Act and implementation of other recovery/reorganization
regimes and procedures such as administration and company voluntary arrangement.
In our country, there were suspension of bankruptcy which was regulated in
Article 324 of former Turkish Commercial Code and composition provisions regulated
based on Swiss Code of Obligations as corporate reorganization/recovery models. In
this composition (concordatum) procedure, composition was not applied in practice
due to 5-month confirmation period and suspension of bankruptcy was applied as
recovery model.
In 2004, the reorganization procedure of stock corporations and cooperatives
through reconciliation process were brought and there appeared 2 different corporate
reorganization/recovery options. However, such procedure was never applied in
practice.
On the other hand, two corporate recovery/reorganization models were brought
for joint stock companies with Article 376/3 and 377 of Turkish Commercial Code
No: 6102 entered into force on July 1, 2012 and for limited companies with Article
633-634 of Turkish Commercial Code. In Swiss Law, where both composition
(concordatum) and suspension of bankruptcy provisions were obtained, the suspension
of bankruptcy has been applied until today since 1881 differently from the application
in our country, for that reason such provisions have not been abolished following the
amendment of composition/concordatum provisions. Both composition and
suspension of bankruptcy provisions are in force and effect in Swiss Law. The most
important point is that the difficulties experienced in our law have never been observed
or heard in Swiss Law.
 
Key Words: UK Corporate Insolvency Law, Administrative Receivership, Administration, Administrative Receiver, Administrator.





Dans cette étude qui examine le droit anglais sur la faillite des entreprises
constitutionnelles, les modèles de redressement des entreprises et les pouvoirs et
devoirs des praticiens qui y sont impliqués seront discutés. De plus, d'une manière
comparative, l'établissement du concordat qui est l'un des modèles de sauvetage des
entreprises en droit turc et les devoirs et pouvoirs de commissaire du concordat, son
exécutant, seront également discutés.
La Comité de Faillite crée en 1977 par le gouvernement britannique sous la
direction de Sir Kenneth Cork pour réformer les lois du pays sur la faillite, a mené une
étude de 5 ans. Les réformes ont été achevées en 1982 sous le nom de Bulletin Cork.
Insolvency Act (la loi sur l'insolvabilité) de 1986'a été établi en examinant les
recommandations de ce bulletin. Il y a 4 modèles de sauvetage d'entreprise dans cette
loi. Il s'agit de la procédure de mise sous séquestre de l'administration (administrative
receivership), de la procédure d'administration (administration), de la procédure
d'arrangement volontaire de l'entreprise (company voluntary arrangement) et du
schéma de procédure d'arrangement (scheme of arrangement). L'étude a pour objet
l'examen des pouvoirs de l'auditeur dans la procédure d'audit et du gestionnaire dans
la procédure de gestion.
Selon le principe du droit sur la faillite en Angleterre dans le passé, la procédure
d'audit est une méthode de restructuration appliquée aux créanciers à charge flottante
(floating charge). Quant au séquestre administratif (administrative receiver) est un
officier désigné par le créancier avec une charge flottante (floating charge) couvrant
l'ensemble des actifs de la société. Pour que le séquestre administratif (l'auditeur)
suive cette procédure, il doit être un professionnel impuissant. Selon la loi sur la
faillite, un auditeur doit remplir 3 conditions pour être identifié comme l'auditeur.
Premièrement, à l'exception des actifs d'une société qui était soumise à la
procédure de mise sous séquestre précédente, la procédure d'audit doit couvrir la
totalité des actifs de la société dans une large mesure. Deuxièmement la procédure
d'audit doit inclure les dettes pertinentes concernant pour lesquelles l'auditeur a été
nommé et qui doivent inclure le droit à une garantie flottante. Cela n'inclut pas nécessairement les actifs importants de l'entreprise. En effet la dette consentie par
l'entreprise doit présenter une quelconque caractéristique entrant dans le champ
d'application de la garantie flottante. Si la dette ne contient aucun élément lié à une
garantie flottante, l'agent ne peut pas avoir le titre «auditeur». Donc il est important
de s'assurer que la dette contient de garantie flottante. Et dernièrement l'auditeur doit
être désigné par le créancier nanti. La Cour ne peut désigner le vérificateur en tant que
le vérificateur administratif. En pratique, la nomination de l'auditeur sur les actifs est
toujours effectuée par le créancier nanti (debenture holder).
Le principal objectif de l'auditeur est de contrôler les actifs de la société et de
s'assurer que la personne qui l'a nommée c'est-à-dire le créancier nanti, reçoit
complètement sa créance. Cette méthode a été développée principalement pour qu'un
créancier individuel puisse exercer son droit à une garantie et a servi cet objectif. Par
conséquent, il n'est pas conçu pour prendre en compte l'intégralité des créanciers ou
d'autres groupes d'intérêt touchés par la détérioration de la situation financière de
l'entreprise. La procédure de vérification est un modèle de sauvetage d'entreprise qui
contient un processus de faillite non-collectif assurant que seulement les gagistes
garantissent leurs créances de la société. La gestion de vérification est rapportée par la
loi d'exploitation (Enterprise Act) à date 2002. Les gagistes ne pourront plus nommer
un auditeur hors des situations spéciales que les marchés financiers y sont compris
particulièrement à compter de la date 15 Septembre 2003. Par contre, la réalité que
cette interdiction sur la nomination d'un auditeur ne soit pas rétrospective veut dire
que les auditeurs continueront à rester au système et c'est pourquoi ils auront une
importance pendant quelques années, séparément des procès exceptionnels qu'on peut
donner la permission de nommer un auditeur.
Par contre la mise en application de cette procédure et la nomination d'auditeur
n'a pas empêché les sociétés d'effectuer la liquidation. Car, aux initiatives de
réorganisation d'une société dont la situation financière est détériorée, il était très
facile d'éviter les créanciers individuels à cause des actions exécutives.
Avant 1986, il n'y avait pas une procédure collective pour la nomination d'un
directeur de l'extérieur à une société et pour que ce directeur effectue la liquidation
des biens de la société à l'intérêt de la société et à l'intérêt des créanciers de la société.
En plus, l'annulation des initiatives de réorganisation d'une société en cas d'une
difficulté financière par les créanciers individuels avec les opérations de saisie était très facile. On n'a pas pu éviter que la société effectue la liquidation même dans le cas
où on a nommé un auditeur. Pour éviter l'exécution de liquidation des sociétés on a
formé la procédure de gestion (administration) qui est détaillée et uniquement en
vigueur pour les sociétés d'abord à la loi de faillite à date 1985 en suite avec la loi de
faillite à date 1986. En effet cette procédure est similaire à la section 11 du droit de
faillite des États-Unis et elle est fondée sur le rapport de Cork. Par contre elle a aussi
des aspects différents du droit des États-Unis. L'expérience positive du droit des ÉtatsUnis sur le transfert de l'entreprise dans une condition continuant à travailler étant
going concern ou sur sa continuation a guidé le législateur. Cette procédure est
complétement différente de la procédure de vérification concernant l'objectif, le
commencement et fonctionnement de la procédure, les fonctions et pouvoirs données
au gestionnaire et les situations juridiques des classes créancières.
La procédure de gestion (administration) a une structure collective dans sa nature
et a fourni plusieurs spécialités avantageuses pour sauver et reconstituer les sociétés.
Cette procédure a évité les dommages donnés au sauvetage des biens que possède la
société pendant que les créanciers à garantie obtiennent leurs droits et elle est une
procédure sans risque menée par le tribunal ayant l'objectif d'assurer le bénéfice à tous
les créanciers. Cette procédure est amiable pour les débiteurs et mène les sociétés à
prendre de l'aide aux phases précoces des difficultés financières. En outre, elle a pour
objectif d'encourager le sauvetage de l'entreprise par un commun effort entre les
débiteurs et leurs créanciers en se délibérant des banques gagistes et de la procédure
de vérification qui est critiquée pour leur assurer un privilège. La procédure de gestion
est arrangée pour résoudre ces problèmes du droit de faillite.
Le modèle de gestion ressemble à la procédure de vérification concernant la
fonction de gestion et l'autorité de liquidation des biens. Elle est une procédure
provisoire ayant l'objectif d'assurer un espace de respirer (breathing space) à la société
par la voie de moratoire concernant l'application des droits individuels et
immatriculés. Cette procédure était chère à cause du coût de vérification du tribunal,
des rapports nécessaires et la participation de l'adhérent de la profession de faillite.
Cette procédure n'a pas été utile pour les petites sociétés par les causes
susmentionnées.
Même si à la liquidation (liquidation) la fonction du fonctionnaire de liquidation
(liquidator) est de liquider la société et distribuer la dividende (dividend), la situation est différente à la procédure de gestion. À cette procédure, les fonctions du
gestionnaire sont de retourner les biens de la société à son ancienne condition, assurer
la conversion en espèce des biens et offrir des propositions aux créanciers pour le
gestionnaire étant candidat pour être chargé au modèle de régularisation bénévole des
sociétés selon la loi de retraite (The Pension Act).
Prendre les documents de dettes effectuées par le superviseur (gestionnaire)
nommé étant chargé à la procédure de la régularisation bénévole de la société n'est pas
la fonction du gestionnaire chargé à la procédure de gestion. Par contre, dans cette
procédure, on a effectué des modifications compréhensibles à la section B1 de ka loi
de faillite à date 1986.
La fonction du gestionnaire est de sauver la société étant un ongoing concern
c'est-à-dire une entreprise dont la rentabilité continue, obtenir un mieux résultat
initialement de la situation de la liquidation sans effectuer la procédure de gestion pour
les créances de la société en considérant la société étant un ensemble entièrement et
convertir en espèce les biens de la société pour effectuer la distribution aux créanciers
privilégiés ou aux créanciers à garantie.
Un autre modèle de sauvetage d'entreprise qui est entré en vigueur avec la loi de
faillite à date 1986 est la régularisation bénévole de société (company voluntary
arrangement). Selon cette méthode, c'est une procédure rapide, bon marché et facile
à utiliser (user-friendly) ayant pour objectif que les sociétés étant dans une situation
financière difficile puissent préparer le plan de reconstitution et assurer l'accord de
conciliation ou l'accord d'endettement (arrangement of indebtness) contraignant
(binding) entre la société et les créanciers. Cette procédure a pour l'objectif d'assurer
la conciliation entre la société débiteuse et ses créanciers. L'approche judiciaire
présent démontre que cette procédure est une régularisation liée à un contrat et donc
qu'elle doit être dirigée par les principes découlant du contrat. Cette procédure peut
être faite commencée par les directeurs (directors) de la société ou aux cas où la société
est en gestion (administration) ou liquidation, par le gestionnaire (administrator) ou
par le fonctionnaire de liquidation (liquidator). La particularité importante de cette
procédure amiable des débiteurs est d'avoir une spécialité facultative assurant l'accès
facile des gestionnaires de la société au régime de sauvetage. À cet égard, une société
qui a des problèmes financiers peut être améliorée potentiellement à une phase
précoce. Un autre côté éminent important de cette procédure est de donner l'occasion de contrôler la société aux gestionnaires à l'aide et surveillance du candidat (nominee)
qui vérifiera la proposition après l'approbation de la proposition par la réunion des
créanciers et réunion des actionnaires. Ce mécanisme est très proche au modèle de «
l'initiative de débiteur » se trouvant à la Section 11 (Chapter 11) de la loi de faillite
aux États-Unis. Également, on voit que cette procédure est moins utilisée à la pratique
particulièrement à la phase avant la faillite. Au contraire du plan de régularisation
(scheme of arrangement) focalisé au tribunal, cette procédure est facile, rapide et
unitaire.
La procédure du plan de Régularisation dernière a une histoire de législation
étendue jusqu'à la fin du 19ème siècle et elle est arrangée à la section 26 du Company
Act à date 2006 avec les dernières modifications.
En dehors des opérations de liquidation traditionnelles (traditional winding-up
proceedings), cette procédure offre un alternatif à l'usage de sauver particulièrement
quand il n'existe pas les procédures de régularisation bénévole et gestion
(administration). Elle a eu un rôle important à la reconstitution de grandes sociétés
particulièrement les sociétés d'assurance. Cette procédure arrangée par la loi, a pour
objectif de reconstitution de la société et de son capital au lieu de servir comme une
procédure de reconstitution avant la faillite même si la société est dans une situation
de faiblesse ou non. Un important avantage du programme de régularisation est que
la procédure peut être fait commencée sans causer l'exigence de faiblesse de paiement
malgré qu'on a prouvé qu'elle est un instrument de réorganisation efficace.
De cette manière, elle est conçue pour utiliser le plan de régularisation à une
phase précoce au cas où les travaux de la société sont en crise. Le point manquant de
cette procédure c'est qu'il ne s'agit pas un moratoire quelconque qui empêchera les
prétentions des créanciers individuels de la société débiteur contre la société et que le
tribunal n'a pas une autorité d'effectuer un moratoire informel pour assurer la
protection de la société qui lutte financièrement de l'exigence d'endettement. Par ces
motifs, le fait que les régularisations ne sont pas adéquates étant la procédure de
sauvetage corporatif a encouragé les réformes de la loi de faillite et a causé la mise en
application des autres procédures de sauvetage comme la gestion (administration) et
CVA (sauvetage d'entreprise volontiers).
Dans notre pays, il existait les dispositions de prorogation de la faillite arrangées
à l'Article 324 du Code de Commerce Turc ancien et les dispositions du concordat arrangées selon la loi des dettes Suisse comme les modèles de sauvetage d'entreprise.
Dans cette procédure de concordat, comme la durée d'attestation de concordat est 5
mois, elle n'était pas utilisée à la pratique, on utilisait la méthode de prorogation de la
faillite comme le modèle d'amélioration.
En 2004, il est formé 2 types d'options de sauver l'entreprise avec la procédure
de reconstitution par voie de conciliation des sociétés et coopératifs prises de la Section
11 de la Loi de Faillite des États-Unis. Par contre cette méthode n'est jamais utilisée à
la pratique. En outre, l'Article 376/3 et 377 du Code de Commerce Turc à numéro
6102 entré en vigueur à la date 1 Juillet 2012 a prévu deux modèles de sauvetage
corporatif pour les sociétés à responsabilité limité par la référence aux sociétés
anonymes et l'Article 633-634 du Code de Commerce Turc. Au droit Suisse où les
dispositions concernant le concordat et la prorogation de la faillite, la prorogation de
la faillite a pu être utilisée contrairement à notre application à compter de 1881 jusqu'à
nos jours et c'est pourquoi elles ne sont pas enlevées après le renouvellement des
dispositions du concordat À ce moment-là au Droit Suisse les dispositions de
concordat sont en même temps en vigueur avec les dispositions de prorogation de la
faillite. Ce qui est plus important c'est que ceux qui sont réalisés à notre droit sur les
deux institutions ne sont ni vécus ni ils n'ont lieu au Droit Suisse.