Kienböck hastalığında orta dönem cerrahi sonuçlarımız
Mid-Term Surgical Outcome of Kienböck disease
Yazar: BÜNYAMİN ARI
Danışman: PROF. DR. KADİR ERTEM
İnönü Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2015
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Kienböck hastalığı el bileğinde lunatumun avasküler nekrozu olup nadir olarak
görülen hastalıktır. Hastalık sinsi başlangıçlıdır. Genellikle dominat el tutulur ve travma
sonrası ortaya çıkar. Hastalığın tanı ve tedavisi oldukça kompleksdir. Bunun nedeni
etyolojinin net olarak ortaya konulamamasıdır.Sınıflandırma Lichtman evrelendirilmesi
kullanılır. Oldukça nadir görülen bu hastalıkta klinik deneyimlerimizi paylaşmayı
amaçladık.
2006-2014 yılları arasında hastanemizde 37 hasta kienböck nedeni ile opere
edildi.Ortalama takip süresi 44,02 (20-80) aydı.Bu hastalarının 16 (%43.2)'sı erkek 21
(%56.8)'i kadındı.Çalışmada hastaların yaş ortalaması 38,21 (19-73) olarak tespit edildi
ve % 94.59'u (n=35) 20 ile 59 yaş arasındaydı. Tedavi öncesi hastaların ortalama
yakınma süreleri 42.81 (1-180) aydı.Hastaların 35 (%94.6)'inde sağ el bileği
dominantdı ve 27 (%73)'ünde etkilenen taraf sağ el bileğiydi. 20 (%54.1) hastada
travmaya sekonder olarak hastalık ortaya çıkmıştı. Tedavi öncesinde hasta el bilekleri
Lichtman sınıflamasına göre gruplara ayrıldığında; 24 (% 64.86) tane evre 2, 1(% 2.7)
tane evre 3A, 5 (% 13.51) tane evre 3B ve 7 (% 18.91) tane evre 4 olduğu görüldü.
Hastalar pre-op ve post-op Kavrama gücü,fleksiyon-extansiyon aralığı,ulnar-radyal
deviasyon aralığı, VAS skorlaması,DASH skorlaması ve hasta memnuniyeti açısından
değerlendirildi.Tüm klinik muayene bulgularındaki artış istatistiksel anlamlı olarak
değerlendirildi.Hastaların 31 (%83,7)'i yapılan cerrahi işlemden
memnundu.Hastalarımızın %32.4(n=12)'inde tedavi sonrasında radyolojik ilerlemenin
devam ettiği tespit edilmiştir.Cerrahiden memnun olmayan 6 hastanın 3'üne ek
müdahale uygulanmıştır.Yapılan cerrahi müdahaler sonrası bir hasta haricindeki diğer
hastaların hepsi işlerine geri dönebilmiştir.
Erken evredeki hastalara metafizer dekompresyon,geç evredeki hastalara
kurtarıcı cerrahi(proksimal dizi çıkarma) uygulandı.Hastalar pre-op ve post-op
Kavrama gücü,fleksiyon-extansiyon aralığı,ulnar-radyal deviasyon aralığı, VAS
skorlaması,DASH skorlaması ve hasta memnuniyeti açısından değerlendirildi.Metafizer dekompresyon uygulanan hastalarda 24 hastanın 13 (%54,2)'ü
kadın,11 (%45,8)'i erkekdi.Hastaların ortalama takip süresi 46,75 (26-80) ay ve yaş
ortalaması 35,54 (19-53) yıl olarak tespit edilmiştir.Hastaların 14 (%58,3)'ünde travma
öyküsü mevcuttu.Çalışmamızda pre-op ve post-op kavrama gücü,ekstansiyon-fleksiyon
hareket genişliği,ulnar-radial deviasyon hareket genişliği,DASH ve VAS skorlarına
bakıldı.Ameliyat sonrası tüm klinik belirteçlerde istatiksel olarak anlamlı artış olduğunu
tespit ettik.24 Hastanın 23 (%95.8)'ü yapılan müdahalede sonrası işlerine
dönebilmişti.Şikayeti devam bir hastada ise radyolojik ilerlemede görüldüğünden ek
cerrahi işlem olarak proksimal dizi çıkarma uygulandı.Bu hasta da ek müdahale sonrası
işine geri dönebilmiştir.
Proksimal dizi çıkarma cerrahisi uygulanan 13 hastanın 8 (%61,5)'i kadın,5
(%38,5)'i erkekdi.Hastaların ortalama takip süresi 39 (20-68) ay ve yaş ortalaması
43,15 (28-73) yıl olarak tespit edilmiştirHastaların 6 (%46,2)'sında travma öyküsü
mevcuttu. Çalışmamızda pre-op ve post-op kavrama gücü,ekstansiyon-fleksiyon hareket
genişliği,ulnar-radial deviasyon hareket genişliği,DASH ve VAS skorlarına
bakıldı.Kavrama gücünde azalma tespit ettik ancak istatistiksel olarak anlamlı
değildi.Ulnar-radial deviasyon hareket aralığındaki artış istatistiksel olarak anlamlı
değildi.Ekstansiyon-fleksiyon hareket genişliği,VAS ve DASH skorlarında artış
istatistiksel olarak anlamlı olarak değerlendirildi.13 Hastanın 11'i yapılan cerrahi
sonrası işlerine geri dönebilmişti.Diğer 2 hastaya ek cerrahi müdahale olarak el bileği
denervasyonu uygulanmıştı.Ek cerrahi işlem sonrası hastalardan biri işine
dönememiştir,diğer hasta işine geri dönebilmiştir.
Sonuç olarak kienböck hastalığında yapılan müdahalelerin radyolojik ilerlemeyi
büyük oranda durdurduğunu (%67.6) tespit ettik.Hastaların cerrahiyi tercih etmelerinde
en önemli etken olan ağrının, yapılan müdahaleler sonrası azalması ile hastaların
işlerine geri dönebildiğini ve bunun da hasta memnuniyetini artırdığını
düşünüyoruz.Proksimal dizi çıkarma uygulanan hastalarda post-op kavrama gücünün
azaldığını saptadık.Erken evrelerde uygulanan kanlandırma ameliyatlarının daha fazla
hasta memnuniyeti,eklem hareket açıklığının korunması,daha iyi kavrama gücü,VAS ve
DASH skorlarının daha iyi olması nedeni ile kienböck hastalığının erken tanı ve
tedavisinin daha iyi olduğu kanısındayız.

Abstract:
Kienbock's diease is avascular necrosis of lunatum and is a rare disease.
Disease's onset is insidious. Usually dominant hand is effected and occurs after trauma.
Diagnosis and treatment of disease is rather complex because of etiology is not clearly
defined. Lichtman classifaciton is used for staging.We aim to share our clinial
experience in this rare disease.
Between 2006 and 2014, 37 patients were operated due to kienbocks disease in
our clinic. The mean lenght of follow up was 44,02 (20-80) months.Sixteeen (43.2%)
patients were male, 21(56,8%) were female. The mean age of patients was 38,21 (19-
73) and 94,59 (n=35) of them was between 20 and 59 years. The mean duration of
symptoms before surgery was 42,81 (1-240) months. Right hand was dominat in
35(94,6%) of patients and right hand was effected in 27(73%) of patients. The disease
was caused by trauma in 20 (54,1%) patients. When patients grouped according to
Lichtman classication ; 24 (64,86) were stage II, 1 (2,7%) was stage IIIA, 5 (13,51 %)
were stage IIIB and 7 (18,91) were stage IV. Preoperatively and postoperatively; all
patients were evaluated in terms of grip strenght, flexion-extension range, ulnar-radial
deviation range, VAS score, DASH score and patient satisfaction. Increases in all
clinical examination was considered statistically significant. Thirty-one of patients
(83,7%) were pleased with surgical procedure.32.4% of our patients (n = 12) in the
post-treatment was determined to continue radiological progression.Three of 6
discontent patients underwent additonal surgical interventions. All the other patients,
except for one patient after the surgery intervention was able to return to work .
Patients in early stages were treated with metaphyseal decompression, salvage
surgery (proximal row carpectomy) were performed patients in advanced stage.
Preoperatively and postoperatively; all patients were evaluated in terms of grip strenght,
flexion-extension range, ulnar-radial deviation range, VAS score, DASH score and
patient satisfaction.Twenty-four patients were treated with metaphyseal decompression; there were
13(54,2%) male and 11(45,8%) female. The mean lenght of follow up was 46,75 (26-
80) months and the mean age was 35,54 (19-53) years. There was trauma history in 14
(58,3%) patients. Preoperatively and postoperatively; all patients were evaluated in
terms of grip strenght, flexion-extension range, ulnar-radial deviation range, VAS score,
DASH score and patient satisfaction. Posteoperaticely increases in all clinical markers
was considered statistically significant. Twenty three of 24 patients returned their
preoperative jobs. Proximal row carpectomy was performed ,because of determination
radiological progression, to one patient with continued to complain. This patient
returned his preoperative job after additional intervention.
Thirteen patients were treated with proximal row carpectomy, 8(61,5%) were
female, 5(38,5) were male. The mean lenght of follow up was 39 (20-68) months and
the mean age was 43,15 (28-73) years. There was trauma history in (46,2%) patients.
Preoperatively and postoperatively; all patients were evaluated in terms of grip strenght,
flexion-extension range, ulnar-radial deviation range, VAS score, DASH score and
patient satisfaction. Decrase in grip strenght was determined but this was not
statistically significant. Increase in flexion-extension range, ulnar-radial deviation
range, VAS score, DASH score was statistically significant. Eleven of 13 patients
returned their preoperative jobs. Wrist denervation was performed to 2 patients as
additional intervention. One patient did not return to work after an additional surgical
procedure, the other patient was able to return to the other job.
As conclusion, we have determined surgical interventions to kienbocks disease
largely prevent radiological progression (%67.6). Patients could return their jobs after
surgical interventions cause to reduce in pain, the most important factor in patients
choosing surgery, and we think that increase patient satisfaction. We determined
decrease in grip strenght patients with treated with proximal row carpectomy. We
believe early diagnosis and treatment of kienbocks diseases is better due to greater grip
strenght, higher VAS and DASH score, protection of range of motion and higher patient
satisfaction in early stage decompression surgery.