Hastanemize pansitopeni ile başvuran akut lösemili  olgularımızın sıklığı, tedaviye yanıtı ve prognoz açısından değerlendirilmesi
Evaluation of the frequency, treatment response, and prognosis of acute leukemia cases presenting with pancytopenia at our hospital
Yazar: YEKTA CAN ARSLAN
Danışman: DOÇ. DR. OSMAN YOKUŞ
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Hematoloji = Hematology ; İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Amaç: Akut lösemi hastaları genellikle anemi, trombositopeni ve lökositoz ile
prezante olurlar. Ancak bazı akut lösemi hastaları anemi, trombositopeni ve
lökopeninin aynı anda olduğu durum olan pansitopeni ile prezante olurlar.
Pansitopeni ile prezante olan akut lökozların hem akut hem de kronik seyrinin kötü
olduğu bazı olgu raporlarında bildirilmiş. Bizde de hem ALL hem de AML hastalarında
tanı anında pansitopeni ile prezante olan olgularda bir yıllık takipte tedavi yanıtı ve
klinik prognostik seyrinin değerlendirilmesi amaçlanmaktadır.

Gereç ve Yöntem: SBÜ İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi Hematoloji
Kliniğinde 2016-2023 yılları arasında tanı almış ve Hematoloji servisinde yatmış olan
158 ALL ve AML hastasının verileri retrospektif olarak tarandı. Tanı anındaki
demografik verileri, laboratuvar değerleri, kemik iliği biyopsi raporları, genetik
sonuçları ve epikrizleri detaylıca incelendi. Hastalar başvuru anında pansitopenisi
olan ve olmayan olarak 2 gruba ayrıldı. Bu grupların genel sağkalım süresi (OS),
remisyon indüksiyon kemoterapisine verdikleri yanıt, relaps-refrakter olma durumları
incelendi.

Bulgular: Çalışmaya dahil olan 158 hastanın tanı anındaki ortalama yaşı 51,6
(SD ± 18.5) olarak saptanmış olup 66'sı (%41,8) kadın, 92'si (%58,2) erkeklerden
oluşmaktaydı. Hastaların 116'sı AML (%73,4), 42'si (%26,6) ALL olup takiplerine
gelmiş olan 132 hastanın medyan OS süresi medyan 6,0 (1,0-83,0) ay olarak saptandı.
Çalışmamızda remisyon indüksiyon tedavisi verilen 74 AML hastasının 43'ünde
(%58'1) tam remisyon, 1'inde (%1,3) kısmi remisyon, 16'sı (%21,6) indüksiyon
sırasında vefat etmiş, 14'ünde (%18,9) ise remisyon görülmemiştir. Çalışmamızda
remisyon sağlanan 43 AML hastasının 6'sında (%13,95) nüks görülmüştür.
Çalışmamızda remisyon indüksiyon tedavisi verilen 40 ALL hastasının 28'inde (%70)
tam remisyon, 3'ünde (%7,5) kısmi remisyon, 2'si ( %5 ) indüksiyon sırasında vefat
etmiş, 7'sinde (%17,5) ise remisyon görülmemiştir. Çalışmamızda yer alan hastaların
1 yıllık OS oranı %34,2 saptanmıştır. Hastaların tanı anında 30'u (%19,0) pansitopeni
ile prezante olmuştu. Çalışmamızda pansitopeni ile başvuran grubun OS süresi
medyan 3,5 ay, pansitopeni ile başvurmayan grubun OS süresi 6 ay olarak

saptanmıştır. Pansitopeni ile başvuran ve başvurmayan grup arasında OS süresi
istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermemiş (p>0,05) ancak pansitopeni ile
başvuran grupta daha kısa olarak saptanmıştır. Pansitopeni ile başvuran grubun 9'u
(%34,6) ve pansitopeni ile başvurmayan grubun 45'i ( %42,9 ) tanıdan bir yıl sonra
hayattaydı. Pansitopeni ile başvuran ve başvurmayan grup arasında 1 yıllık sağkalım
oranı anlamlı (p>0,05) farklılık göstermemiştir. Hastaların son durumlarına
bakıldığında pansitopeni ile başvuran grubun 5'i (%19,2), başvurmayan grubun ise
39'u (%36,8) hayattaydı. Pansitopeni ile başvuran ve başvurmayan grup arasında son
durum anlamlı (p>0,05) farklılık göstermemiş olmakla beraber pansitopeni ile
başvuran grubun prognozunun daha kötü olduğu görülmektedir. Istatistiksel olarak
anlamlı farklılık olmaması hasta sayısının yeteri kadar fazla olmamasına bağlanmıştır.

Sonuç: Çalışmamızda tanı anında pansitopeni ile başvurup başvurmamaya
göre sınıflandırdığımız hastalarda pansitopeni ile başvuran grubun prognozunun
başvurmayan gruba göre istatistiksel olarak anlamlı olmasa da daha kötü olduğunu
gösterdik. Bunun da hasta sayısının yeterli olmamasına bağlı olduğunu
değerlendirdik. Genel sağkalımın (OS) pansitopeni ile başvuran grupta daha kötü
olduğunu gösterdik. Bu verileri değerlendirdiğimizde çalışmamızın amacına ulaşmış
olduğunu gösterme açısından anlamlı görmekteyiz.

Abstract:
Aim: Patients with acute leukemia typically present with anemia,
thrombocytopenia, and leukocytosis. However, some cases of acute leukemia
present with pancytopenia, a condition characterized by simultaneous low levels of
red blood cells, platelets, and white blood cells. Reports indicate that the prognosis
of acute leukemias presenting with pancytopenia is generally poor, both in terms of
acute and chronic courses.
In our study, we aim to evaluate the treatment response and clinical prognostic
course during a one-year follow-up in cases of both Acute Lymphoblastic Leukemia
(ALL) and Acute Myeloid Leukemia (AML) that present with pancytopenia at the time
of diagnosis.

Material-Method: Between the years 2016 and 2023, data from 158 patients
diagnosed and hospitalized in the Hematology Clinic of Istanbul Training and
Research Hospital were retrospectively reviewed. Demographic information at the
time of diagnosis, laboratory values, bone marrow biopsy reports, genetic results,
and discharge summaries were thoroughly examined.
Patients were categorized into two groups based on the presence or absence of
pancytopenia at the time of admission. The overall survival (OS), response to
remission induction chemotherapy, and relapse-refractory status were analyzed for
these groups.

Results: The study included 158 patients with a mean age of 51.6 (SD ± 18.5),
of which 66 (41.8%) were female and 92 (58.2%) were male. Of these patients, 116
had AML (73.4%) and 42 had ALL (26.6%), with a median OS of 6.0 months (1.0-83.0)
for the 132 patients who came for follow-up. Among the 74 AML patients who
received remission induction treatment in our study, 43 (58.1%) achieved complete
remission, 1 (1.3%) achieved partial remission, 16 (21.6%) died during induction, and

14 (18.9%) did not achieve remission. Six (13.95%) of the AML patients who achieved
remission experienced relapse in our study.
Among the 40 ALL patients who received remission induction treatment, 28 (70%)
achieved complete remission, 3 (7.5%) achieved partial remission, 2 (5%) died during
induction, and 7 (17.5%) did not achieve remission. The 1-year OS rate for the
patients in our study was 34.2%. At the time of diagnosis, 30 patients (19.0%)
presented with pancytopenia. The median OS for the group presenting with
pancytopenia was 3.5 months, while it was 6 months for the group without
pancytopenia. Although there was no statistically significant difference in OS
between the group presenting with pancytopenia and the group without
pancytopenia (p > 0.05), the former had a shorter OS.
Nine (34.6%) in the pancytopenia group and 45 (42.9%) in the non-pancytopenia
group were alive one year after diagnosis, showing no significant difference in the 1-
year survival rate between the two groups (p > 0.05). Looking at the current status of

the patients, 5 (19.2%) in the pancytopenia group and 39 (36.8%) in the non-
pancytopenia group were alive. Although there was no significant difference in the

current status between the group presenting with pancytopenia and the group
without pancytopenia (p > 0.05), it is observed that the prognosis of the
pancytopenia group is worse, despite the lack of statistical significance, possibly due
to the insufficient number of patients.

Conclusion: In our study, we classified patients based on whether they
presented with pancytopenia at the time of diagnosis. Although the prognosis of the
group presenting with pancytopenia was not statistically significant compared to the
group without pancytopenia, we demonstrated that it was worse. We attributed this
lack of statistical significance to the insufficient number of patients. We showed that
overall survival (OS) was worse in the group presenting with pancytopenia.
Evaluating these data, we consider our study to be meaningful in achieving its
objectives.