Multipl skleroz hastalarında immunmodulatuvar tedavilerin klinik, radyolojik ve elektrofizyolojik olarak karşılaştırılması
Clinical radiological and electrophysiological comparison of immunomodulatory therapies in multiple sclerosis patients
Yazar: GENÇER GENÇ
Danışman: PROF. DR. ŞEREF DEMİRKAYA
GATA / Tıp Fakültesi / Nöroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Nöroloji = Neurology
Dizin: İnterferonlar = Interferons

Özet:
İmmunmodulatuvar tedavilerin (İMT) multipl sklerozda (MS) atak oranını azaltarak ve özürlülüğün ilerlemesini göreceli olarak kısmen geciktirerek hastalığın seyrini değiştirebileceği gösterilmekle birlikte; klinik, radyolojik ve elektrofizyolojik değişiklikler açısından başabaş karşılaştıran bir çalışma bulunmamaktadır. Çalışmamızda en az 2 yıl takibi olan 85 hastada retrospektif olarak interferon-beta (IFN-B) 1b, IFN-B-1a subkutan (sc), IFN-B-1a intramuskuler (im) ve glatiramer asetat (GA) tedavilerinin klinik, elektrofizyolojik ve radyolojik bulgular üzerine etkilerini araştırmayı amaçladık. Yıllık atak oranı IFN-B-1a sc'de 0,1; IFN-B-1b'de 0,2; GA'da 0,3, IFN-B-1a im'de 0,5 olarak gözlenmiştir (p=0,01). Tedavinin 1. yılında ataksız hasta oranı IFN-B-1b'de %86,4, IFN-B-1a sc'de %82,9, IFN-B-1a im ve GA'da %54,5; ikinci yılda ise IFN-B-1a sc'de %78, IFN-B-1b'de %72,7, GA'da %54,5 ve IFN-B-1a im'de %27,3 olarak tespit edilmiştir (p<0,05). Özürlülük skorları 2. yılda IFN-B-1a im'de artış göstermiş, IFN-B-1a sc'de tedavi öncesine göre azalma devam etmiş olmakla birlikte 1. yıla göre 0,1 puanlık artış gözlenmiştir. IFN-B-1b ve GA'da bir değişiklik gözlenmemiştir. İki yıllık tedavi süresinde magnetik rezonans (MR) T2 lezyon sayılarında anlamlı bir artış tespit edilmemiştir. Tedavi öncesine göre tedavinin 1. ve 2. yılında tüm ilaç gruplarında uyarılmış yanıtlarda bozukluk açısından farklılık bulunmamıştır. Çalışmamızın sonuçları yüksek doz ve sık uygulamanın atak sıklığını azaltmada daha etkili olduğunu ortaya koymakla birlikte, radyolojik ve elektrofizyolojik etkinlikleri arasında belirgin bir fark bulunmamaktadır. İmmunmodulatuvar tedavilerin MS'teki etkinliğini karşılaştıran ek prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Although it?s been shown that immunomodulatory therapies (IMTs) in multiple sclerosis (MS) can modify the course of the disease by reducing the relapse rate, and relatively delaying the progress of disability, no study comparing IMTs head-to-head in terms of clinical, radiological, and electrophysiological changes is available. We aimed to investigate the effects of interferon-beta (IFN-B) 1b, IFN-B-1a subcutaneous (sc), IFN-B-1a intramuscular (im) ve glatiramer acetate (GA) therapies on clinical, electrophysiological and radiological findings retrospectively in 85 MS patients followed up at least 2 years. Annual relapse rates were 0,1 for IFN-B-1a sc; 0,2 for IFN-B-1b; 0,3 for GA, 0,5 for IFN-B-1a. (p=0,01). The percentage of relapse-free patients after one year ranged 54,5% for IFN-B-1a im and GA, 82,9% IFN-B-1a sc, to 86,4% for IFN-B-1b, and after two years varied from 27,3% for IFN-B-1a im, 54,5% for GA, 72,7% for I FN-B-1b, to 78% for IFN-B-1a (p<0.05). Disability scores after 2 years increased in IFN-B-1a im, 0,1 point increased prior to 1st year of the therapy as well as continued decline prior to pre-therapy in IFN-B-1a sc, whereas no changes have been observed in IFN-B-1b and GA. Within 2-year treatment period no significant increase in the number of magnetic resonance (MR) T2 lesions was determined. No significant difference was found during therapy in terms of evoked potentials. Our results revealed that high-dose, high-frequent regimens are more effective in terms of reducing the relapse rate whereas there?s no significant difference in terms of efficacy on radiological and electrophysiological findings between groups. Additional prospective studies comparing the efficacy of IMTs on MS are needed.