hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Apendektomi olgularının retrospektif değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of appendectomy cases
Yazar: NİLGÜN ÖZÇAKAR
Danışman: DR. M.ALİ ÖNAL
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Genel Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2001
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine

Özet:
Apendektomi, akut batın nedeni ile yapılan en sık cerrahi operasyondur. Çoğu merkezde yapılan çalışmalarda komplikasyon oranı oldukça düşük olup, mortalite görülmemektedir. 
Biz de servisimizde 1995-1999 yılları arasında apendektomi uygulanan 474 olguyu retrospektif olarak değerlendirdik.
Çalışmamızda apendektomi olguları yaş, cinsiyet, hastaların yerleşim yerleri, preoperatif tanıları, postop hospitalizasyon süreleri, komplikasyonlar yönünden incelendi ve literatürle karşılaştırılması amaçlandı.
Olguların yaşları 9 ila 85 arasındaydı. %67,3'ü erkek, %32,7'si kadındı. Hastaneye geliş süresi ortalam 35,2 saat idi.
Karın ağrısı %98,3, ateş %76,5, bulantı %45, kusma %26,8 idi. %95 batında hassasiyet, %91,8 rebaund, %53,2 ise defans muskuler vardı.
Kan lökosit değerleri %89,5 olguda 10000-20000/mm3 arasındaydı.
Perfore apandisit oranı %13,1 idi. Perfore apandisitli olgularda ortalama yatış süresi 6,93 gün idi. Negatif apendektomi oranı %12,4 idi. Postoperatif toplam komplikasyon oranı %9,7, perfore aandisitli olgularda %25,8 ve nonperfore olgularda %8,5 olarak bulundu. Yara yeri enfeksiyonu %4,4, mortalite oranımız sıfır olarak bulundu. Bulgular literatürle uyumlu olarak değerlendirildi.

Abstract:
Appendectomy is the most common surgical operation for acute abdomen. Most of the studies performed in the centers have a very low complication rate and no mortality.
We retrospectively evaluated 474 patients who underwent appendectomy between 1995 and 1999 in our department.
In our study, appendectomy cases were examined in terms of age, sex, location of the patients, preoperative diagnoses, postoperative hospitalization periods, complications and to compare them with the literature.
The ages of the patients ranged from 9 to 85 years. 67.3% were male and 32.7% were female. The mean time of hospitalization was 35.2 hours.
Abdominal pain was 98.3%, fever was 76.5%, nausea was 45% and vomiting was 26.8%. 95% had abdominal tenderness, 91.8% rebaund, 53.2% had muscular defense.
Blood leukocyte rates were between 10000-20000 / mm3 in 89.5% of the cases.
Perforated appendicitis rate was 13.1%. The mean length of hospitalization in patients with perforated appendicitis was 6.93 days. The rate of negative appendectomy was 12.4%. The overall postoperative complication rate was 9.7%, 25.8% in perforated appendicitis and 8.5% in nonperforated cases. Wound site infection was 4.4% and the mortality rate was zero. Findings were were consistent with the literature.
Polikistik over sendromu olan hastalarda insülin direnci ve ovaryan hacim ilişkisi
The relationship between ovarian volume and insulin resistance in polycystic ovary syndrome patients
Yazar: CENK GEZER
Danışman: ÖĞR. GÖR. FERİT SOYLU ; DR. LEVENT ERKAN
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Çalışmamızın amacı polikistik over sendromu tanısı alan hastaları değişik klinik ve laboratuar bulgularına göre alt gruplara ayırarak, PKOS tanı kriterlerinden biri olan artmış ovaryan hacmin insülin direnci ile ilişkisini araştırmak ve insülin direncini öngörmedeki değerini saptamaktı.

Çalışmamıza polikistik over sendromu olan 47 hasta ve menstrüel düzensizliği, klinik ve biyokimyasal olarak hiperandrojenizmi olmayan 25 kontrol olgusu dahil edildi. Tüm olgularda insülin direnci açlık insülin ve HOMA indeksi değerlerine göre, androjen düzeyi ise serbest androjen indeksi değerlerine göre değerlendirildi ve bütün olgularda ovaryan hacim hesaplaması yapıldı.

Obezite ve biyokimyasal hiperandrojenizmin insülin direnci üzerinde arttırıcı etkisi saptanırken, insülin direnci ile ovaryan hacim artışı arasında da anlamlı korelasyon saptandı.
 
Kontrol grubu çalışmaya dahil edildiğinde, ovaryan  hacim artışının normal populasyonda da görülebildiği ancak oranının polikistik over sendromlu hastalardan daha az olduğu görüldü.

Sonuç olarak, polikistik over sendromu ve insülin direncinin uzun dönemli riskleri göz önüne alındığında biz PKOS' lu hastaların hepsinin insülin direnci açısından taranmasını, obez, hiperandrojenizmi olan ve/veya artmış ovaryan hacmi olan tüm hastaların  insülin direnci açısından daha yakından takip edilmesini önermekteyiz

Abstract:
The aim of our study is to group the patients according to their clinical and laboratory findings who are diagnosed as polycystic ovarian syndrome and find out if the ovarian volume increase in these patients has any correlation between insulin resistance or any value on estimating insuling resistance.
47 polycystic ovary syndrome patients and 25 ovulatory, clinically and biochemically normoandrogenemic control subjects were included in our study.
In all subjects, insulin resistance was determined by measurement of fasting insulin and HOMA index and androgenic status with free androgen index. Also ovarian volume measurement is performed for each participant.
It is found that obesity and biochemical hyperandrogenism has increased the risk and was correlated positively with insulin resistance, also ovarian volume increase was corraleted positively with insulin resistance too. 

By including the control subjects it is seen that ovarian volume increase is also seen in normal population but less than it is seen in PCOS patients.
 
As a result,  if  the long term health risks of insulin resistance is considered, we recommend to evaluate all patients with PCOS, obesity, hirsutism and/or patients with increased ovarian volume  for insulin resistance and follow them up for a time seriously.
Periferik sinir lezyonlarında exenatid(GLP-1) analoğu) in sinir iyileşmesi üzerine olan etkilerinin fonksiyonel (motor test), elektrofizyolojik, streomikroskobik ve histolojik olarak incelenmesi /
Yazar: ERSİN KUYUCU
Danışman: PROF. DR. OSMAN ARSLAN BORA
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2012
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Giriş: Bu çalışmanın amacı, sıçan siyatik sinir hasarında exenatid'in ( glukagon benzeri peptid-1) nörotropik etkilerinin araştırılması idi.
Yöntem: 12 hafta boyunca çalışma grubuna(n=12) 10 mikrogram/gün exenatide, kontrol grubuna(n=12) ise 12 hafta boyunca 0.1 ml/gün serum fizyolojik enjeksiyonu yapıldı.Sinir rejenerasyonu elektrofizyolojik olarak ve motor fonksiyon testleri ile incelendi.Histolojik degerlendirme 1,3,6 ve 9. haftalarda yapıldı. Aynı zamanda siyatik sinir stereomikroskop ve video kaydedici ile monitörize edildi.
Sonuçlar:elektrofizyolojik ve motor testler 12. haftada istatiksel olarak anlamlı olacak düzeyde çalışma grubunda daha iyi idi(p<0.05). Sterreomikroskop ile konfirme edilen histolojik değerlendirmede ise akson sayısında exenatide grubu istatiksel olarak anlamlı şekilde daha iyi idi(p<0.05). 
Tartışma:Deneysel olarak sıçanlarda oluşturulan nörotmesis modelinde  exenatidin sinir rejenerasyonu üzerine olan positif etkileri stereomikroskopik, elektrofizyolojik, motor test ve histolojik olarak incelenmiştir.

Abstract:
Introduction: The objective of this study is to investigate the neurotropic effect of exenatide (glucagon like peptide-1 analog) in a rat sciatic nerve neurotmesis model.
Methods: We injected 10 microgram/day exenatide for 12 weeks in the study group (n=12) and 0.1 ml/day saline for 12 weeks in the control group (n=12). We evaluated nerve regeneration by conducting electrophysiological and motor functional tests. Histologic changes were evaluated at weeks 1, 3, 6, and 9. We monitored nerve regeneration using stereomicroscope and video recorder.
Results: The electrophysiological parameters and motor tests in the study group were significantly better at week 12 (p<0.05). The histological examination revealed a significant difference in the number of axons in the exenatide group (p<0.05) confirmed by stereomicroscope. 
Discussion: In an experimentally induced neurotmesis model in rats, exenatide had a positive effect on nerve regeneration evidenced by electromyography, functional motor tests, histological and stereomicroscopic findings.
Dermatofibrom ve dermatofibrosarkoma protuberans ayrımında immunohistokimyasal olarak CD34 ve D2-40'ın rolü
The Role of CD34 and D2-40 in the differentiation of dermatofibroma and dermatofibrosarcoma protuberans
Yazar: CANAN SADULLAHOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. MİNE TUNAKAN ÖZTOP
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Tıbbi Patoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2012
Konu: Patoloji = Pathology

Özet:
Dermatofibroma (DF) benign bir fibrohistiyositik tümörken dermatofibrosarkom protuberans (DFSP) orta derecede malign potansiyele sahiptir. CD34, bu tümörlerin ayırt edilmesinde en yaygın kullanılan antikordur. Çeşitli çalışmalar D2-40 ekspresyon oranlarını DFSP'lerde % 0-50 ve DF'lerde% 86-100 olarak göstermiştir. Bu çalışmada amacımız, DF ve DFSP'lerde CD34 ve D2-40 ekspresyonunu  ve bu lezyonların ayırıcı tanısında D2-40'ın olası kullanımını belirlemektir. Bu, 30 DF ve 15 DFSP vakasının hücresel pleomorfizm, nükleer atipi ve nekrozun yanı sıra epidermal değişiklikler, bir transmisyon bölgesi (Grenz zonu), yumuşak dokuların infiltrasyonu, infiltrasyon paterni ve histolojik alt tiplerin varlığı açısından yeniden değerlendirilen retrospektif bir çalışmadır.   Seçilen parafin bloklarına D2-40 ve CD 34 antikorları ile manuel immünohistokimya prosedürü uygulandı. DF ve DFSP vakalarında ortalama yaş 37.36 ve 42.86 yıldı. DF'ler ve DFSP'ler için ortalama çap sırasıyla 0.9 ve 5.03 cm idi. Cinsiyet, lokalizasyon ve lezyon çapı arasında anlamlı bir ilişki vardı. DF ve DFSP'lerde CD34 ve D2-40 pozitifliği arasında anlamlı bir fark bulundu.CD34 pozitifliği olan DF'lerde ek immünohistokimyasal belirteçler gerekebilir. Elde ettiğimiz sonuçlar, bu markerın problemli vakalarda yardımcı rol oynadığını gösterdi.

Abstract:
Dermatofibroma (DF) is a benign fibrohistiocytic tumor whereas dermatofibrosarcoma protuberans (DFSP) has intermediate malignant potential. CD34 is the most commonly used antibody in differentiating these tumors. Various studies have stated the rates of D2-40 expression as 0-50% in DFSPs and 86-100% in DFs. Our aim in this study was to determine the expression of CD34 and D2-40 in DFs and DFSPs and the possible use of D2-40 in the differential diagnosis of these lesions.This is a retrospective study including 30 DF and 15 DFSP cases which were reevaluated for epidermal changes, the presence of a transmission zone (Grenz zone), infiltration of soft tissues, infiltration pattern and histologic subtypes in addition to cellular pleomorphism, nuclear atypia, and necrosis. A manual immunohistochemistry procedure was performed with D2-40 and CD 34 antibodies using a representative paraffin block.The average age was 37.36 and 42.86 years in the DF and DFSP cases. The average diameter was 0.9 and 5.03 cm, respectively, for the DFs and DFSPs. There was a significant correlation between the two entities for sex, localization and diameter of the lesion. A significant difference was found between the positivity of CD34 and D2-40 in DFs and DFSPs. Additional immunohistochemical markers may be needed in DFs with CD34 positivity. Our results showed the additional helpful role of this marker in problematic cases.
Kronik hepatit c hastalarında pegile interferon ve ribavirin tedavisinin insülin direnci ve metabolik faktörler üzerine etkisi
Influence of pegylated interferon and ribavirin on insulin resistance and metabolic factors in chronic hepatitis c
Yazar: ZEYNEP ALTIN
Danışman: PROF. DR. BELKIS ÜNSAL
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Öz
Amaç: Bu çalışmada, kronik hepatit C tedavisinde
kullanılan pegile interferon alfa 2a/2b ve ribavirinin
insulin direnci ve metabolik faktörler üzerine etkileri
incelenmiştir.
Materyal ve Metotlar: Çalışmaya yaşları 20 ile 75 arasında
değişen, 0 ve 48. haftalara ait insulin değerleri ile birlikte 0, 12, 24, 48 ve 72. haftalardaki HCV-RNA değerleri
mevcut olan toplam 104 kronik hepatit C hastası dahil
edilmiştir. Tüm klinik parametreler tedavi yanıtına göre
değerlendirilmiştir.
Bulgular: Kalıcı virolojik yanıt (KVY) 104 hastanın 55'inde
elde edilebilmiştir. KVY elde edilen ve edilemeyen gruplar
arasında GGT, HCV-RNA düzeyi, fibrozis evresi ve 48. haftadaki insulin düzeyi, insulin direnci ve HOMA skoru arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki tespit edilmiştir.
Sonuç: İnsulin direncinin KVY üzerinde negatif etkisi
olduğu kabul edilmektedir. SVR elde edildiğinde ise insulin direnci düzelebilmektedir. İnsülin direncinin 48. haftadaki varlığı, KVY ile ilişkili bulunmuştur. Bu bağlamda;
48. haftada mevcut olan insulin direncinin, 72. haftadaki
KVY konusunda öngördürücü olacağı söylenebilir.

Abstract:
Abstract
Background: In this study it was aimed to evaluate the
effect of pegylated interferon alfa-2a/2b and ribavirin,
which are used for treatment of chronic hepatitis C (CHC),
on insulin resistance and metabolic factors.
Materials and methods: A total of 104 CHC patients aged
20–75  years with available serum insulin data at 0 and
48 weeks, and hepatitis C virus (HCV)-RNA data at 0, 12, 24,
48 and 72 weeks were included in the study. All clinical parameters were assessed according to the therapy response.
Results: Among 104 patients, sustained virologic response
(SVR) was achieved in 55 cases. A statistically significant
difference was noted between SVR and non-SVR groups
regarding γ-glutamyltranspeptidase (GGT), insulin level plus
homeostasis model assessment (HOMA) score and insulin
resistance at week 48, log HCV-RNA and stage of fibrosis.
Conclusion: Insulin resistance is accepted to have a negative effect on SVR. Insulin resistance may improve once
SVR is achieved. Presence of IR at week 48 has been found
associated with SVR. In this context, it can be advocated
that insulin resistance at week 48 may be a predictive factor for prediction of SVR at week 72.
Larenks kanserli hastalarda sağkalımı etkileyen faktörlerin multivaryant analizi
Multivariate analysis of factors predicting survival after diagnosis of laryngeal cancer
Yazar: DÜZGÜN ATEŞ
Danışman: DOÇ. DR. MURAT SONGU
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kulak Burun Boğaz Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2015
Konu: Kulak Burun ve Boğaz = Otorhinolaryngology (Ear-Nose-Throat)
Dizin: Laringeal neoplazmlar = Laryngeal neoplasms ; Larinks = Larynx ; Neoplazm evreleri = Neoplasm staging ; Neoplazmlar = Neoplasms ; Sağkalım = Survival ; Tedavi = Treatment ; Yaş faktörleri = Age factors

Özet:
Larenks kanseri tanısı alan hastalarda sağkalım sürelerinde son yıllarda belirgin bir artış olmamıştır. Tümör evresi, tümör yerleşimi, yaş ve cerrahi yaklaşım gibi bir dizi faktörün tanı ve tedavi sonrası prognozda ortak bir etkisi olduğu düşünülmektedir.
Bu çalışmanın amacı laringeal kanser tanısı sonrası sağkalımı etkileyen faktörlerin prognozda etkinliğinin multivaryant analiz ile sunumudur. İzmir Kâtip Çelebi Üniversitesi Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Kulak Burun Boğaz Kliniğinde 2006-2014 yılları arasında larenks kanseri tanısı ile primer cerrahi tedavi ve gereğinde adjuvan tedaviler uygulanan 330 hastanın bulguları retrospektif olarak incelendi.
Ortalama 5 yıllık sağkalım oranı %41,2 idi. Multivaryant analizde en güçlü risk faktörleri ilk tanı konduğu sırada hastanın yaşı, tümör evresi ve rekürenslerin gelişimidir. Diğer ortak değişkenler için düzenlemeler yapıldığında tümör yerleşimi ve cerrahi yöntem seçiminin sakalımda anlamlı etkisi olmamıştır.
Gelecekteki çalışmalarda teşhis sonrası tedavinin yaşam kalitesine etkileri ve sigara ve alkol azaltılması veya kesilmesi gibi değiştirilebilir risk faktörlerinin etkilerinin multivaryant analizi araştırılabilir.

Abstract:
Survival in patients with laryngeal cancer has not increased remarkably within the last years. It is presumed that a variety of factors act jointly in predicting survival after diagnosis: tumour stage, tumour site, age and treatment approaches.
The aim of this study is to present results of the prognostic factors from multivariate analysis. A retrospective study was conducted in İzmir Kâtip Çelebi University Atatürk Training and Research Hospital. Cases with laryngeal squamous cell carcinoma which performed primary surgical treatment at years 2006 to 2014, resulting in a population sample of 330 patients. 
Overall 5-year survival was 41.2%. The strongest risk factors in multivariate analysis were age at first diagnosis, tumour stage, and the development of recurrences. The choice of treatment an tumour site did not strongly affect survival when adjusting for other factors.
For future research it would be desirable to study the effect of treatment on quality of life in multivariate analysis as well as other modifiable risk factors as smoking and drinking reduction or cessation after diagnosis.
Travmatik kanalikül kesitamiri yapılan hastalarda anatomik ve fonksiyonel başarının değerlendirilmesi
Outcome of canalicular laceration repair
Yazar: HASAN AYTOĞAN
Danışman: DOÇ. DR. ŞEYDA UĞURLU
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Göz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2015
Konu: Göz Hastalıkları = Eye Diseases
Dizin: Anatomi = Anatomy ; Göz hastalıkları = Eye diseases ; Lakrimal sistem = Lacrimal apparatus ; Lakrimal sistem hastalıkları = Lacrimal apparatus diseases ; Lakrimal sistem hastalıkları = Lacrimal apparatus diseases ; Tomografi-optik koherens = Tomography-optical coherence ; Yaralar ve yaralanmalar = Wounds and injuries

Özet:
Amaç: Tek taraflı kanaliküler kesi tamiri uygulanan hastalarda anatomik ve fonksiyonel başarıyı değerlendirmek.
Gereç ve Yöntem : 1 Ocak 2009 ile 31 Aralık 2014 tarihleri arasında tek cerrah tarafından kanalikül kesi tamiri yapılan hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastaların demografik verileri, travmanın zamanı ve etkeni, uygulanan cerrahi yöntem ve izlem süreleri kaydedildi. Hastaların sulanma yakınmaları cerrahi sonrası entubasyon tüpünün çıkarılmasını takiben en son kontrol muayenede Munk skorlamasına göre değerlendirildi. Gözyaşı yolunun açıklığı kanaliküler irigasyon ile incelendi.  Ayrıca opere göz ve hastanın sağlam gözünün gözyaşı menisküs kalınlığı OCT cihazı ile görüntülendi (Cirrus 4000, Zeiss). Göz yaşı menisküsü alanı sayısal verileri pubmed veritabanı kaynaklı "ImageJ 1.48 bundled with 64-bit Java" adlı yazılım programı kullanılarak değerlendirildi.
Tartışma: Günümüzde mikrocerrahi yöntemlerle yapılan kanalikül kesi tamiri ile çok başarılı sonuçlar elde edilmektedir. OCT ile gözyaşı menisküsünün görüntülenmesi travmatik kanalikül kesi tamiri sonuçlarının objektif bir yöntemle değerlendirilmesine fırsat tanımaktadır.

Abstract:
Purpose:.To evaluate the functional and the anatomical success in patients who underwent unilateral monocanalicular traumatic laceration repair.
Methods: Consecutive patients who presented to Izmir Katip Çelebi University Atatürk Training and Research Hospital Eye Clinic and had monocanalicular repair by the same surgeon between  January 2009 and December 2014 were included. Demographic data, time and the cause of the trauma, surgical methods and follow up time were recorded. Postoperative epiphora was evaluated by Munk Score. The patency of the lacrimal system was examined by canalicular irrigation. OCT (Cirrus 4000 Hd, Carl Zeiss) was used to measure the operated eye and contralateral normal eye's tear meniscus depth (TMD) and area (TMA). Pubmed based software programe named "ImageJ 1.48 bundled with 64-bit Java" was used to calculate TMD and TMA.
Conclusion: Recent microsurgical tecniques result in successful repair of canalicular lacerations. Imaging of the tear meniscus with OCT provides an objective method of evaluation of the outcome of canalicular repair.
Ada kıkırdak ve mozaik kıkırdak greft uygulanan tip 1 timpanoplastili hastalarda greft tutulumu ve işitme sonuçlarının karşılaştırılması
To compare the hearing results and the graft success in the patients who underwent cartilage TYPE 1 tymanoplasty with island technique and mosaic cartilage tymanoplasty
Yazar: AYKUT KAPTAN
Danışman: DOÇ. DR. HAYDAR KAZIM ÖNAL
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kulak Burun Boğaz Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2015
Konu: Kulak Burun ve Boğaz = Otorhinolaryngology (Ear-Nose-Throat)
Dizin: Kulak hastalıkları = Ear diseases ; Kıkırdak = Cartilage ; Postoperatif dönem = Postoperative period ; Preoperatif dönem = Preoperative period ; Timpanoplasti = Tympanoplasty ; Transplantlar = Transplants ; İşitme = Hearing ; İşitme bozuklukları = Hearing disorders

Özet:
Bu çalışmadaki amacımız ada kıkırdak tip 1 timpanoplasti ve mozaik kıkırdak timpanoplasti yapılan hastaların işitme sonuçlarının ve greft başarısının karşılaştırılmasıdır. Bu retrospektif çalışmada  Ocak 2009 ve Aralık 2014 tarihleri arasında  32 mozaik kıkırdak timpanoplasti ve 25 ada kıkırdak timpanoplasti yapılmış hastalar karşılaştırıldı.  Ortalama takip süresi 18,96  ±15,13  aydı. Preoperatif ve postoperatif otoskopik bulgular , preoperatif postoperatif işitme sonuçları ve hava-kemik yolu aralığı değerleri karşılaştırıldı. Tüm hastalar içerisinde greft başarısı %89,4 ada kartiaj grubunda %84 mozaik kartialj grubunda ise %94 olarak bulundu. Teknikler arasında hava kemik yolu kazancı,  işitme kazancı ve greft başarısı açısından anlamlı fark bulunmadı. Her iki grupta sigaranın ve bilateral hastalığın greft başarısızlığı üzerine etkileri arasında anlamlı fark bulunmadı. Bu sonuçlar gösterior ki kıkırdak greft tekniğin ada veya mozaik olmasının greft tutulumu ve işitme kazancı açısından birbirlerine üstünlükleri bulunmamaktadır.

Anahtar kelimeler: Kıkırdak, timpanoplasti ,ada, mozaik

Abstract:
Our aim in this study is to compare the hearing results and the graft success in the patients who underwent cartilage type 1 tymanoplasty with island technique and mosaic cartilage tymanoplasty. In this retrospective study, the 32 patients who underwent mosaic cartilage tymanoplasty and 25 patients who underwent cartilage type 1 tymanoplasty with island technique were compered between January 2009 and December 2014. The avarage follow-up time was 18,96 +-15,13 months. Preoperative and postoperative otoscopy findings, preoperative, postoperative hearing results and air bone gap frequencies were compered. The overall graft success was 89,4% and it was 84% in cartilage type 1 tymanoplasty with island technique group and it was 94% in mosaic cartilage group. It was not found a meaningfull difference between the techniques in terms of air bone gap gain, hearing gain and graft success. In both groups, it was not found a meaningfull difference on the effects of graft failure between smoking and bilateral illness. These results show that there is no advantage of over either of the techniques in terms of graft success and hearing gain.

Keywords: Cartilage, tympanoplasty, island, mosaic