Ceza muhakemesi hukukunda ispat yasakları
Proving prohibitions in criminal procedural law
Yazar: BİLAL ADIGÜZEL
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ MEHMET ONURSAL CİN
Selçuk Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı / Kamu Hukuku Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2021
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Ceza Muhakemeleri Usul Kanunu = Code of Criminal Procedure ; Ceza muhakemesi hukuku = Law of criminal procedure ; Delil = Evidence ; Hukuka aykırılık = Unlawful ; Hukuka uygunluk = Compliance with laws ; Kanunlar 5271 sayılı = Laws 5271 numbered ; İspat = Proof

Özet:
Ceza muhakemesinin asıl amacı maddi gerçeğe ulaşmak olup, bir suça konu eylemin gerçekleşip gerçekleşmediği, gerçekleştiyse kim tarafından ve nasıl gerçekleştiği, yaptırımının neler olacağı hususları, hukukumuzda 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na göre yapılacak olan yargılama ile netlik kazanmaktadır. Maddi gerçeğe ulaşmak amacıyla Cumhuriyet Savcısının soruşturması sonrası yargılamayı yapacak olan Hâkim, hukuka uygun olarak elde edilmiş delilleri esas almak zorundadır. Nitekim maddi gerçeğe ulaşmadan adalete ulaşmak da pek mümkün değildir. Mağdur veya şüpheli/sanığın sadece insan olmaları sebebiyle haiz oldukları haklarının ihlallerine yol açmadan, gerçeğin araştırılması ve sonuç olarak adaletin gereği yerine getirilerek toplumsal huzur sağlanmalıdır.
Hukuk sistemimizde hukuka uygun elde edilmeyen delilin kullanılmayacağına dair kural mutlak olsa da, elde ediliş yöntemi itibariyle delilin sakat olduğu istisnai durumlarda, kamu yararı ile kişinin zarar gören hakkı arasındaki adalet terazisi çok hassas olmalı ve çok istisnai de olsa söz konusu delil, maddi gerçeğin ortaya çıkarılması adına delil olarak kullanılmalıdır. Ancak bu husus ile yargılama makamlarına sağlanan kısmi serbestlik, kesinlikle keyfiliğe dönüşmemelidir.
Çalışmamızda, ispat yasakları çatısı altında; delil elde etme yöntemleri ve delil elde etme yasakları ile birlikte hukuka aykırı delillerin değerlendirilmesi yasağı Yüksek Mahkeme içtihatları ile birlikte tartışılmaktadır.

Abstract:
The main purpose of criminal procedure is to reach the material truth. In our law, the questions of whether a criminal act has materialised, if so by whom and how, and what sanction will be imposed come to light through a trial to be held pursuant to the Code of Criminal Procedure (Law no. 5271). The Judge, who will conduct the trial after the Public Prosecutor's investigation with a view to reaching the material truth, has to base the judgment on such evidence that has been obtained lawfully. Indeed, it is not quite likely to arrive at justice without reaching the material truth. Without causing any violation of the rights which the victim or the suspect/accused has simply because of being a human, the truth needs to be sought and, eventually, the social peace must be ensured via the administration of justice.
Although the rule that prohibits the use of unlawfully-obtained evidence is absolute in our legal system, the scale of justice between public interest and the impaired right of the individual has to be highly sensitive in cases where the evidence is voidable due to its manner of obtainment and, though very exceptionally, such evidence should be used as evidence in order to reveal the material truth. Nonetheless, this partial latitude that is offered to judicial bodies must certainly not turn into arbitrariness.
In our study, the methods of obtaining evidence and the prohibitions on obtaining evidence as well as the prohibition of examining unlawful evidence are discussed under the umbrella of constraints on proof and in the light of the jurisprudence of high courts.