Renal biyopsi ile membranöz glomerulonefrit tanısı almış hastalarda antifosfolipaz a2 reseptör antikor sıklığı ve diğer parametreler
Antiphospholipase a2 receptor antibody frequency onpatients diagnosed membranous glomerulonephritis withrenal biopsy and other parameters
Yazar: BÜŞRAGÜL YILMAZ
Danışman: PROF. DR. NEDİM YILMAZ SELÇUK
Necmettin Erbakan Üniversitesi / Meram Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2018
Konu: Nefroloji = Nephrology
Dizin: Antikorlar = Antibodies ; Biyopsi = Biopsy ; Böbrek = Kidney ; Böbrek hastalıkları = Kidney diseases ; Fosfolipazlar = Phospholipases ; Glomerülonefrit-membranöz = Glomerulonephritis-membranous

Özet:
Giriş: Membranöz nefropati (MN), nefrotik sendromun yetişkinlerde sık rastlanan
bir sebebidir. Yapılan çalışmalarda idiopatik MN'li hastaların %70'inde M-Tipi fosfolipaz
A2 reseptörüne karşı gelişmiş olan otoantikorların (Anti-PLA2R) varlığı gösterilmiştir.
Bizim araştırmamız daha önce membranöz glomerulonefrit tanısı almış hastalara ait renal
biyopsi materyallerinde anti-PLA2R varlığını ve bu hastaların klinik, laboratuar ve
tedaviye yanıt özelliklerinin değerlendirmesini amaçlayan retrospektif bir çalışmadır.
Materyal Metod: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi, Meram Tıp Fakültesi,
Patoloji Ana Bilim Dalı'nda incelenmiş ve 2012-2017 tarihleri arasında membranöz
glomerulonefrit tanısı almış 60 hasta çalışmamıza dahil edildi. Renal biyopsi örnekleri
immunohistokimyasal yöntemler ile boyanarak PLA2R antikor varlığı araştırıldı.
Hastaların demografik özellikleri, kullandığı tedaviler, tedavi süreleri, klinik
değerlendirme (ödem varlığı) tedavi öncesi ve sonrası üre, kreatinin, sodyum, potasyum,
serum albumin, e GFR, proteinüri düzeyleri hasta dosyalarından not edildi. Veri girişi ve
analizi için bilgisayar ortamında SPSS 16.0 paket programı, verilerin özetlenmesinde
kategorik değişkenler için sayı ve yüzdelikler, sayısal değişkenler için ortalama±standart
sapma ve ortanca kullanıldı. İstatistiksel analizde normal dağılım göstermeyen değerler
nonparametrik bağımlı gruplarda Wilcoxon testi, bağımsız gruplarda Mann Whitney U
testi ile karşılaştırıldı. Kategorik veriler arasında ilişkilerin belirlenmesinde Fisher Exact
Ki-kare testi kullanıldı.
Bulgular: Çalışmaya alınan 60 hastanın biyopsi örneklerinde antifosfolipaz A2
reseptör antikoru 50 vaka da (%87.7) pozitif, 7 vaka da (%12.2) negatif tespit edildi.
Değerlendirmeye alınan 3 vakada ise materyal yeterli değildi. Tüm hastalarda
immunsupresif tedavi ile tedavi sonrası proteinüri azaldı (p<0,001), serum albumin
düzeyleri arttı (p<0,001), e GFR düzeyleri azaldı (p<0,001). İmmunohistokimyasal (ihk)
boyama ile antikoru olanlarla olmayanlar incelenir ise; komplet remisyon antikor
olmayanlarda daha yüksek oranlarda idi (p<0,005). Parsiyel remisyon oranları benzer
olarak bulundu (p>0,005). Tedaviye yanıt (komplet ve parsiyel remisyon) oranları antikoru
v
olan hastalarda daha yüksek oranda idi (p<0,05). Hastaların çoğunluğu progresyon riski
yüksek grupta idi. Progresyon riski düşük olanlar ile yüksek risk grubundakiler
incelendiğinde komplet remisyon oranı düşük risk grubunda daha yüksek (p<0,001) iken,
tedaviye yanıt (komplet ve parsiyel remisyon) oranları düşük risk grubu ile yüksek risk
grubunda benzerdi (p>0,05). Orta risk grubundaki komplet remisyon oranları yüksek risk
grubundan daha yüksek idi (p<0,05). Orta risk grubunda tedaviye yanıt (komplet ve
parsiyel remisyon) oranı yüksek risk grubundakilerle benzer olarak bulundu (p>0,05). Orta
ve yüksek risk grubundaki hastaların parsiyel remisyon oranları benzerdi (p>0,05). Düşük
ve Yüksek risk rubundaki hastaların parsiyel remisyon oranları benzer olarak bulundu
(p>0,05).
Sonuç: Primer MGN'li hastalarda anti-PLA2R antikor varlığı yüksek oranda
bulundu. Bu hastaların immunsupresif tedaviye yanıtları antikor olmayanlardan daha iyi
bulundu. Antikor olmayan vakalarda tedaviye yanıtın düşük olması sekonder nedenleri
akla getirmelidir. Tedaviye yanıt ve prognoz açısından primer MGN'li hastalarda anti-
PLA2R antikor varlığının araştırılması uygun olacaktır.

Abstract:
Introduction: Membranous nephropathy (MN) is a common cause of nephrotic
syndrome in adults. Studies have demonstrated the presence of autoantibodies (Anti-
PLA2R) that are developed against M-type phospholipase A2 receptor in 70% of patients
with idiopathic MN. Our study aimed to evaluate the presence of anti-PLA2R renal biopsy
materials and the clinical, laboratory and treatment response characteristics of patients with
membranous glomerulonephritis retrospectively.
Materials and Method: Sixty patients diagnosed with membranous
glomerulonephritis between 2012 - 2017 in Konya Necmettin Erbakan University, Meram
Faculty of Medicine, Department of Pathology, are included in the study. Renal biopsy
specimens are stained with immunohistochemical methods, and the presence of PLA2R
antibody was investigated. Patients' demographics, treatments, treatment duration, clinical
evaluation (presence of edema) urea, creatinine, sodium, potassium, serum albumin, e
GFR, proteinuria levels before and after treatment were examined from the patient files.
SPSS 16.0 software program is used for the data entry and analysis, for the summary of the
data concerning categorical variables the numbers and percentages are used. Mean ±
standard deviation and median values were used for the numerical variables. For the
abnormal values in the statistical analysis; nonparametric dependent groups were compared
with Wilcoxon test, and independent groups were compared with Mann Whitney U test.
The Fisher Exact Chi-square test was used to determine the relationships between the
categorical data. The results were found to be statistically significant, with 95% confidence
interval and the p-value less than 0.05.
Findings: In the biopsy specimens of 60 patients who participated in the study, the
anti-phospholipase A2 receptor antibody was found to be positive in 50 cases (87.7%) and
negative in 7 cases (12.2%). In 3 of the cases evaluated the material was not sufficient.
After the immune suppressive treatment proteinuria was regressed (p <0,001), serum
albumin levels were increased (p <0.001), and GFR levels were decreased in all of the
patients after immunosuppressive therapy (p <0.001). Treatment response was assessed
according to the progression risk. Most of the patients (57%) were in the high-risk group.
Complete remission rates were higher in the low-risk group (70%) and the intermediate
vii
risk group (36%) compared to the high-risk group (18%) (p <0.01, p <0.05, respectively).
Partial remission rates were similar in the low (20%), moderate (45%) and high-risk groups
(59%) (p <0.05). Complete remission rates were decreasing as the progression risk
increased. Treatment response (complete and partial remission) rates were not different
between the low (90%), moderate (81%) and high (77%) risk groups (p> 0.05). In our
study we compared treatment responses of patients to the two often preferred treatment
preferences; steroid and cyclosporine treatment and steroid and cyclophosphamide
treatment. In the steroid and cyclosporine group, 5 (62.5%) out of a total of nine patients
had complete remission while four patients(44.4%) had partial remission. All the patients
in this group were responsive to treatment. In steroid and cyclophosphamide group; out of
11 patients in total three patients (27.3%) had complete remission, and five patients
(45.5%) had partial remission. Three patients (27.3%) did not give a response to the
treatment. When the response rates (complete remission and partial remission)of the
patients who had steroids and cyclosporin treatments were compared to response rates of
the patients who had steroid and cyclophosphamide treatments both the treatment response
and the complete remission rates were found similar in between the groups (p = 0.218, p =
0.362 respectively).
Results: In patients with primary MGN, Anti-PLA2R antibody presence was high.
Immunosuppressive treatment responses of these patients were better than the patients who
did not have these antibodies. The low treatment response patients with no antibodies
should suggest the secondary causes. Regarding the treatment response and prognosis,
examining the presence of anti-PLA2R antibody in patients with primary MGN would be
appropriate.
Key