Toplum kökenli pnömoni tedavisinde antikoagülan tedavinin klinik seyre etkisi ve D-dimer düzeyi ile ilişkisi
Clinical progress effect of anticoagulant therapy in the treatment of community acrossed pneumonia and the relationship with D-dimer level
Yazar: BUŞRA UZUNYAYLA
Danışman: DOÇ. DR. YÜCEL ARMAN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu Şehir Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases
Dizin: Akciğer hastalıkları = Lung diseases ; Antikoagülanlar = Anticoagulants ; Bronkopnömoni = Bronchopneumonia ; D-dimer = D-dimer ; Pnömoni = Pneumonia ; Tedavi = Treatment

Özet:
Amaç: Toplum kökenli pnömoni tanısı ile hastaneye yatırılarak tedavi edilen
hastaların tedavisinde antikoagülan kullanımının klinik seyre etkisini ve D-Dimer
seviyelerinin bununla ilişkisini araştırmayı hedefledik.
Gereç ve Yöntem: 1 Ocak 2017-15 Mart 2022 tarihleri arasında SBÜ Prof. Dr.
Cemil Taşcıoğlu Şehir Hastanesi İç Hastalıkları Kliniği'nde pnömoni tanısıyla
yatırılarak takip edilen 18 yaş üstü hastaların elektronik kayıtları değerlendirmeye
alınmış olup uygun 1457 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Analiz için Shapiro-Wilk
testi ile değişkenlerin normal dağılım gösterip göstermediğine bakılmıştır.
Sonrasında normal dağılım gösteren değişkenlerde bağımsız t testi, normal dağılım
göstermeyen değişkenlerde Mann Whitney U testi ile değerlendirme yapılmıştır.
Bulgular: Çalışmaya aldığımız hastalardan toplamda 393'ünün D-Dimer
ölçümleri yapılmıştı. Pandemi öncesi %13,7 oranında D-Dimer bakılırken pandemi
sonrasında bu oranın %71,5 olduğu ve anlamlı derecede arttığı saptandı (p= <0,001).
D-Dimer düzeyine göre A grubu (0-2 katı), B grubu (2-5 katı arası), C grubu (5
katından yüksek) olarak 3 grup elde edildi. Akut faz reaktanları (CRP ve
prokalsitonin), yatış süreleri, klinik sonlanım durumları (YBÜ'ye alınma ve
ölüm oranları) karşılaştırıldı. Prokalsitonine bakıldığında A-B, A-C grupları
arasında anlamlı fark mevcuttu(p= <0,001). YBÜ'ye alınma durumlarına
bakıldığında A-B grupları arasında anlamlı fark mevcuttu(p=0,043). Ölüm
oranları karşılaştırıldığında A-B, A-C grupları arasında anlamlı fark saptandı (p
değerleri sırasıyla 0,005 ve <0,001). Gruplar kendi içinde antikoagülan
kullanımlarına göre ayrılıp karşılaştırıldığında ise istatistiksel anlamlı fark
olmadığı görüldü.
Sonuç: Çalışmamızda COVİD-19 pandemisinden sonra hekimler tarafından TKP'de
de D-Dimer istemlerinin arttığı görülmüştür. Yüksek D-Dimer düzeyi ile pnömoni
şiddeti arasında güçlü bir ilişki saptanmıştır. COVİD-19 pnömonisinde profilaktik
antikoagülan tedavi verilen hastalarda klinik seyir ve mortalitenin olumlu etkilendiği
tecrübe edilmiş olsa da TKP'de bu durum geçerli değildir. D-Dimer prognostik
göstergeç dışında tedaviye antikoagülan eklenmesi açısından ek bir fayda
sağlamamıştır.

Anahtar Kelimeler: Toplum Kaynaklı Pnömoni, Antikoagülan, D-DIMER

Abstract:
Objective: We aimed to investigate the effect of anticoagulant use on the clinical
course and the relationship between D-Dimer levels in the treatment of patients
hospitalized with community-acquired pneumonia.
Material & Methods: Electronic records of patients over the age of 18 who were
hospitalized with the diagnosis of pneumonia in the Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu City
Hospital Internal Diseases Clinic between 1/1/2017-15/3/2022 were evaluated, and
1457 eligible patients were included in the study. For analysis, the Shapiro-Wilk test
was used to determine whether the variables showed anormal distribution.
Afterwards, the independent t-test was used for normally distributed variables, and
the Mann Whitney U test for non-normally distributed variables.
Results: D-Dimer measurements were made in a total of 393 of the patients included
in the study. While %13.7 of D-Dimer was measured before the pandemic, it was
found that this rate was %71.5 after the pandemic and there was a significant
increase (p= <0.001). According to the D-Dimer level, 3 groups were obtained as
group A (0-2 times), group B (between 2-5 times), group C (more than 5 times).
Acute phase reactants (CRP and procalcitonin), length of stay, clinical outcome (ICU
admission and death rates) were compared. Considering procalcitonin, there was a
significant difference between groups A-B, A-C (p= <0.001). There was a significant
difference between the A-B groups when they were admitted to the ICU (p=0.043).
When the mortality rates were compared, a significant difference was found between
the A-B and A-C groups (p values ​​0.005 and <0.001, respectively). When the groups
were separated and compared according to their anticoagulant use, it was seen that
there was no statistically significant difference.

Conclusion: In our study, it was observed that D-Dimer analyzes increased in CAP
by physicians after the COVID-19 pandemic. A strong correlation was found
between high D-Dimer level and pneumonia severity. Although it has been
experienced that the clinical course and mortality are positively affected in patients
given prophylactic anticoagulant therapy in COVID-19 pneumonia, this is not the
case in CAP. D-Dimer provided no additional benefit over the anticoagulant shown
other than the prognostic marker.

Keywords: Community Acquired Pneumonia, Anticoagulant, D-DIMER