Siyasal partilerin kampanya uygulamaları: 2002, 2007, 2011 genel seçimleri
Campaign applications of political parties: General elections 2002, 2007, 2011
Yazar: FEYZA ŞERİFE YILMAZ
Danışman: PROF. DR. GÜLCAN SEÇKİN
Gazi Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Radyo Televizyon ve Sinema Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2020
Konu: Radyo-Televizyon = Radio and Television ; Reklamcılık = Advertising ; Siyasal Bilimler = Political Science
Dizin: Genel seçimler = General elections ; Kampanya = Campaign ; Seçim kampanyaları = Election campaigns ; Seçimler = Elections ; Siyasal iletişim = Political communication ; Siyasi partiler = Political parties ; Siyasi pazarlama = Political marketing

Özet:
1940'lar ve erken 50'lerde seçim kampanyalarının önem kazanmaya, siyasal reklam filmlerinin, televizyonların kullanılması başta olmak üzere stratejilerin çeşitlenmeye ve çoğalmaya başlaması ile birlikte siyasal iletişim pratikleri zenginleşmiş, bütün bunlar beraberinde seçim kampanyalarına ilişkin ampirik çalışmalarının artmaya başlamasına ve siyasal iletişim alanının gelişmesine de zemin hazırlamıştır. 1960'lı yıllarda artarak devam eden siyasal iletişim çalışmalarına; oy verme araştırmaları, kitle iletişim araçlarının etkinliğini araştıran çalışmalar, basın, hükümet ve kamuoyu arasındaki etkileşim üzerine yapılan araştırmalar eklenmiştir. Bu araştırma gelenekleri sayesinde 1980'li yıllarda siyasal iletişim alanı da disiplin olarak kurumsallaşmaya doğru da yol almıştır. İkna edici iletişim yol ve yöntemleri siyasal iletişim pratiklerine yön verirken, Türkiye'de özellikle 90'lı yıllarda medya alanının genişlemesi,  siyasal kampanyaların alt yapısının gelişmeye başlaması, siyasal kampanya danışmanları, imaj uzmanları, reklam şirketleri, kamuoyu araştırma şirketlerinin kurulması, ilerleyen yıllarda yeni medyanın kullanılması ve beraberinde kampanya yönetim pratiklerinin genişlemesi süreci yaşanmıştır. Özellikle 2000'li yıllarda siyasal iletişim alanının kurumsallaşmanın yansımaları görülme başlanmıştır. Bu çalışmada da 2002-2011 yılları arasında gerçekleşen üç genel seçim siyasal iletişim uygulamaları açısından incelenmiştir. İktidarı kazanan Adalet ve Kalkınma Partisi'nin, muhalefet partilerinden Cumhuriyet Halk Partisi ve Milliyetçi Hareket Partisi'nin siyasal kampanya uygulamaları siyasal iletişim faaliyetleri, kampanya teması, kampanya içerikleri, kampanya stratejileri, kampanya faaliyetleri, lider retorikleri, yüz yüze seçmen çalışmaları, geleneksel ve yeni medya kullanımı gibi geniş bir çerçevede betimleyici yöntemle araştırılmıştır. Ak Parti'nin siyasal kampanya uygulamaları iletişim faaliyetleri, siyasal kampanyalar, seçmen ilişkileri, medya kullanımı, muhalefete yaklaşımı; yeni medyadan, televizyon kanallarından, resmi sitelerinden, canlı seçim mitingler ve diğer kaynaklardan incelenmiştir. Ak Parti'nin siyasal faaliyetlerinin kapsamlı, örgütlü, yaygın, etkin merkezi yaklaşımla, süreklilik içerisinde olduğu sonucuna ulaşılmıştır. 2002-2011 dönemleri içinde Ak Parti iktidarda olma avantajlarını çok yoğun bir biçimde kullanarak, seçmeni canlı tutma çabası içinde tüm siyasal iletişim maddi ve söylemsel pratiklerini kapsamlı, sert ve etkin biçimde kullanmıştır. Ana muhalefet partileri, CHP ve MHP, belirli olanaklarla çalışmalarını yürütürken, Ak Parti'nin söylemlerini kontrol edebilmek adına "rakibe saldırı stratejisi" temelinde, ülkenin kötü gidişinin sorumlusu olarak iktidar partisini işaret ederek, seçmen tarafından bütün sorunların sorumlusu olarak iktidarın görülmesini sağlama yönünde çalıştıkları ve daha az örgütlü ve görece daha sınırlı süreçlerle siyasal iletişim pratiklerine, kampanya çalışmalarına eğildikleri, ya da eğilebildikleri izlenmiştir.

Abstract:
In the 1940s and early 50s, with the election campaigns gaining importance, and the diversification and proliferation of strategies, especially the use of political commercials and televisions, political communication practices enriched, all of these were accompanied by the increase in empirical studies on election campaigns and the development of the field of political communication. It has prepared the ground. Political communication studies that continued increasingly in the 1960s; voting research, studies investigating the effectiveness of mass media, research on the interaction between the press, the government and the public are included. Thanks to these research traditions, in the 1980s, the field of political communication has also progressed towards institutionalization as a discipline. Persuasive communication methods and ways of orientating their practical political communication, especially the expansion of the media in the 90s in Turkey, to begin development of the infrastructure of political campaigns, political campaign consultants, image experts, advertising companies, the establishment of public opinion research company, the new media in the coming years and the expansion process of campaign management practices. Particularly in the 2000s, reflections of the institutionalization of the field of political communication started to be seen. In this study, three general elections between 2002-2011 were examined in terms of political communication practices. The political campaign practices of the Justice and Development Party, opposition parties, the Republican People's Party and the Nationalist Movement Party, political communication activities, campaign theme, campaign contents, campaign strategies, campaign activities, leader rhetoric, face-to-face voter studies, traditional and new It has been explored with a descriptive method in a wide range of media usage. The AK Party's political campaign practices, communication activities, political campaigns, voter relations, media use, approach to opposition; It has been studied from new media, television channels, official websites, live election rallies and other sources. It has been concluded that the political activities of the AK Party are in continuity with a comprehensive, organized, widespread, effective central approach. During the 2002-2011 period, the AK Party used its advantages of being in power intensively and used all its material and discursive practices of political communication comprehensively, harshly and effectively in an effort to keep the voters alive. While the main opposition parties, CHP and MHP are carrying out their work with certain means, they are working to ensure that the ruling party is responsible for the bad course of the country on the basis of the "strategy of attacking the opponent" in order to control the AK Party's discourses and to ensure that the government is seen by the voters as responsible for all problems and it has been observed that they are less organized and with relatively more limited processes, they can lean or lean towards political communication practices, campaign studies.