Omalizumab (ANTİ-IGE) tedavisinin hipereozinofilik olan ve olmayan alerjik astımlı hastalarda etkinliğinin retrospektif olarak karşılaştırılması
Omalizumab (ANTİ-IGE) tedavisinin hipereozinofilik olan ve olmayan alerjik astımlı hastalarda etkinliğinin retrospektif olarak karşılaştırılması
Yazar: MERVE BAYRAM
Danışman: PROF. DR. MEHMET KARADAĞ ; DOÇ. DR. DANE EDİGER ; PROF. DR. AHMET EMİN ERBAYCU
Bursa Uludağ Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Göğüs Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Göğüs Hastalıkları = Chest Diseases
Dizin: Alerji ve immünoloji = Allergy and immunology ; Astım = Asthma ; Eozinofiller = Eosinophils ; Omalizumab = Omalizumab ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies ; Tedavi = Treatment

Özet:
Astım çeşitli inflamatuar hücrelerin ve birçok mediatörün rol aldığı
kronik, inflamatuar bir hava yolu hastalığı olup havayollarının yeniden
yapılanmasına (remodeling), mukus aşırı sekresyonuna, havayolu aşırı
duyarlılığına ve bronkospazma neden olmaktadır.
Astımlı hastada gelişen Tip 2 inflamasyon; Thelper2 ya da Tip 2 ILC
hücrelerinin aktivasyonuna bağlı olarak salınan IL-4, IL-5, IL-9, IL-13 gibi
sitokinlerin yer aldığı, allerjenlere cevap olarak B lenfositler aracılığı ile
spesifik IgE üretiminin olduğu ve/veya eozinofillerin yoğun olarak rol aldığı
hava yolu inflamasyonudur.
Optimum tedaviye rağmen yeterli klinik yanıt alınamayan ağır
astımlıların fenotiplendirilmesi ve atopik ise Anti-IgE, hipereozinofilik ise AntiIL-5 verilmesi önerilmektedir. Her iki biyolojik ajana da uygun olan overlap
hastalarda bu iki biyolojik ajandan hangisinin seçileceği ile ilgili yeterli veri
bulunmamaktadır.
Bu çalışmadaki amacımız; kontrolsüz ağır alerjik astımlı hastalardaki
omalizumab tedavisinin güvenlik ve etkinliğinin yanında, omalizumabın
hipereozinofilik olan ve olmayan astımlılardaki etkilerini karşılaştırmaktır.
Çalışmaya Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Hastalıkları İmmunoloji
Alerji Polikliniği'nde omalizumab tedavisi alan ağır alerjik astımlı 116 hasta
dahil edildi. Tümü atopik olan hastalar eozinofil sayısına göre 300 altı ve 300
üzeri olmak üzere 2 gruba ayrıldı. Omalizumab tedavisi ile hastaların atak
sayılarında anlamlı azalma, AKT skorlarında anlamlı yükselme saptandı.
Eozinofil sayısı<300 olan hasta grubunda FEV1 düzeyindeki yükselme
anlamlı bulunmaz iken, eozinofil sayısı≥300 olan hasta grubunda FEV1
düzeyinde anlamlı yükselme saptandı. Her 2 grupta da PEFmetre
değerlerinde anlamlı yükselme görüldü. Omalizumabın 4. ayında atak
sayılarındaki düşme ile spirometri değerlerinde ve AKT skorlarındaki
yükselme her iki grupta benzer bulundu.
iii
Çalışmamızda; omalizumabın hipereozinofilik overlap hastalarda
eozinofili düşük olanlar kadar etkili olduğu sonucuna ulaştık.

Abstract:
Asthma is an inflammatory airway disease involving various
inflammatory cells and many mediators; which causes reorganization of
airway (remodeling), mucus hypersecretion, airway hypersensitivity and
bronchospasm.
Type 2 inflammation that develops in an asthmatic patient contains
cytokines such as IL-4, IL-5, IL-9, IL-13 which are released due to the
activation of Thelper 2 or Type 2 ILC cells, specific IgE is produced by B
lymphocytes in response to allergens and / or eosinophils are heavily
involved.
Severe asthmatics who do not have sufficient clinical response
despite optimum treatment should be phenotyped. They are recommended to
be given Anti-IgE if they are atopic and Anti-IL-5 if they are hypereosinophilic.
In overlap patients who are suitable for both biological agents, there is not
enough data for the selection of the agent.
Our aim in this study is to find out the reliability and effectiveness of
omalizumab therapy in patients with uncontrolled severe allergic asthma.
Furthermore, we compare the effects of omalizumab in hypereosinophilic and
normoeosinophilic asthmatics. In this study, 116 patients from Uludağ
University Medical Faculty Chest Diseases Immunology Allergy Outpatient
Clinic with severe allergic asthma who received omalizumab treatment were
included. Patients who are all atopic, were divided into two groups according 
v
to the number of eosinophils below and above 300, respectively. With
omalizumab treatment, a significant decrease in the number of attacks and a
significant increase in AKT scores were found. In the patients with the
eosinophil number less than 300, the increase in FEV1 level was not found to
be significant. However, a significant increase in FEV1 level was found in the
patients with eosinophil number larger than 300. In both groups, significant
increase was observed in the PEFmeter values. In the 4th month of
omalizumab treatment, the decrease in the number of attacks as well as the
increase in spirometry values and ACT score were found to be similar in both
groups.
Our work concludes that omalizumab is as effective in
hypereosinophilic overlap patients as in those with low eosinophilia.