Diyabetik maküler ödemde intravitreal ranibizumab tedavisinin etkinlik ve güvenilirliği
Efficacy and safety of intravitreal ranibizumab therapy in diabetic macular edema
Yazar: İDRİS KEPENEK
Danışman: UZMAN SELİM BÖLÜKBAŞI
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Okmeydanı Eğitim. ve Araştırma. Hastanesi / Göz Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2015
Konu: Göz Hastalıkları = Eye Diseases

Özet:
ÖZET
Amaç: Diyabetik maküler ödemde intravitreal ranibizumab tedavisinin etkinlik ve güvenilirliğinin retrospektif olarak değerlendirilmesi
Gereç ve Yöntemler: Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesi retina birimde Ocak 2013–Mayıs 2015 yılları arasında diyabetik maküler ödem tanısıyla intravitreal ranibizumab uygulanan 32 hastanın 41 gözü çalışmaya dahil edildi. Daha önce tedavi almamış ve birer ay ara ile 3 ay ardışık enjeksiyon uygulanan 32 hastanın 41 gözü dosya kayıtları incelenerek retrospektif olarak değerlendirildi. Tüm hastaların tedavi öncesi ve sonrasına ait Snellen eşeline göre en iyi düzeltilmiş görme keskinliği, santral maküler kalınlık değerleri ve göz içi basınç ölçümleri karşılaştırıldı.
Bulgular: Çalışma yaşları 50 ile 78 arasında değişen 41 olgu ile yapılmıştır. Olguların yaş ortalaması 62,2 ± 7,9'dur. Katılımcıların % 39'u (n= 16) kadın, %61'i (n=25) erkektir. Olguların %75,6'sının fakik, %24,4'ünün psödofakik olduğu belirlenmiştir. Olguların düzeltilmiş en iyi görme keskinliği ortalamaları; tedavi öncesi; 0,65 ± 0,38 logMAR, 1. enjeksiyon sonrası; 0,48 ± 0,34, 2. enjeksiyon sonrası; 0,47 ± 0,42 logMAR ve 3. enjeksiyon sonrası; 0,37 ± 0,34 logMAR olarak tespit edildi. Her enjeksiyon sonrası ilk ay ve 3. Ayın sonundaki görme keskinliğindeki artış istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,05). Santral makula kalınlığı ortlamasındaki değişim; tedavi öncesi ortalama 411,54 ± 89,84 μm ve 3. enjeksiyon sonrası 308,83±65,53 μm idi ve bu azalma da istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0,05). Olgduların göz içi basınç ölçümleri karşılaştırıldığında anlamlı bir fark tespit edilmedi (p>0,05). 3 aylık takip sürecinde uygulama sırasında ve sonrasında görülen en sık oküler yan etki subkonjuktival hemoraji (%23.2) idi.
VI
Uygulama sırasında ve sonrasında hiçbir ani ölüm, tromboembolik olay, myokard enfarktüs gibi hiçbir sistemik yan etki görülmedi.
Sonuç: Diyabetik maküler ödemde intravitreal ranibizumab uygulaması; görme keskinliğinde artış ve santral maküla kalınlığında azalma sağlayarak fonksiyonel ve natomik açıdan etkili bir tedavi seçeneğidir.
Anahtar kelimeleler: Diyabetik retinopati, santral retina kalınlığı, vasküler endotelyal büyüme faktörü

Abstract:
Purpose: Retrospective evaluation of efficacy and safety of intravitreal ranibizumab treatment in diabetic macular edema
Materials and Methods: 41 eyes of 32 patients treated with intravitreal ranibizumab due to diabetic macular edema in Retina Unit of Okmeydanı Training and Research Hospital between January 2013 and May 2015 were included in the study. Previously untreated 41 eyes of 32 patients were applied 3 months consecutive injections with one month interval and the results were evaluated retrospectively by analysing medical records. All patients' values of'best corrected visual acuity' according to Snellen Eshel, central macular thickness and intraocular pressure measurements were compared before and after treatment.
Results: The study was conducted with 41 patients aged between 50 and 78. The average age of the patients was 62,2 ± 7,9. 39 % of the patients (n=16) were female and 61 % (n=25) were male. 75,6% of the cases were phakic and 24,4 % were pseudophakic. The mean of pretreatment 'best corrected visual acuity' of the patients was 0,65 ± 0,38 logMAR, after the 1th injection it was 0,48 ± 0,34, after the 2nd injection it was 0,47 ± 0,42 and after the 3rd injection it was 0,37 ± 0,34. The increases in 'best corrected visual acuity' in the first month after each enjection and at the end of the 3rd month were statistically significant (p<0,05). The mean of central macular thickness was 411,54 ± 89,84 μm before treatment and it was 308,83± 65,53 μm after the 3rd injection and this reduction in the mean of central macular thickness was statistically significant (p<0,05). There was no significant difference (p>0,05) comparing measurements of intraocular pressure. During and after the 3-month follow-up of enjection application process the most common observed ocular side effectwas subconjunctival hemorrhage (23,2%). During or after
VIII
the applications any systemic side effect such as sudden death, thromboembolic events or myocardial infarction were not seen.
Conclusion: Intravitreal ranibizumab enjection therapy in diabetic macular edema is an effective treatment option functionally and anatomically by improving visual acuity and decreasing central macular thickness.
Keywords: Central retinal thickness, diabetic retinopathy, vascular endothelial growth factor