Peritoneal diyaliz hastalarında PAİ-1 gen değişimlerinin fibrozisle olan ilişkisinin araştırılması
The investigation of the relationship between PAİ-1 gene changes and fibrosis in peritoneal dialysis patients
Yazar: DUYGU ONUR CURA
Danışman: PROF. DR. MURAT DERYA ERÇAL
Dokuz Eylül Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Tıbbi Genetik Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2017
Konu: Genetik = Genetics ; Nefroloji = Nephrology

Özet:
Peritoneal fibrozis (PF), periton diyalizi (PD) hastalarında görülen mortalitesi yüksek bir komplikasyon olan enkapsüle peritoneal skleroza (EPS) zemin hazırlayan patolojik bir süreçtir. PAI-1 (Plazminojen Aktivatör İnhibitör-1), fibrozis gelişiminde rol oynayan önemli bir moleküldür. Literatürde PAI-1 polimorfizmlerinin birçok doku ve organda meydana gelen fibrozisle ilişkili olduğu gösterilmiştir; ancak PF hastalarında PAI-1 gen değişimleri incelenmemiştir.
Bu çalışmada PAI-1 gen değişimlerini belirlemek ve yatkınlığı olan hastalarda fibrozis gelişmeden önce tedavi modifikasyonunun sağlanması amacıyla PD tedavisi gören 25 hastada, ters hibridizasyon yöntemiyle PAI-1 4G/5G polimorfizmi ve dizi analizi yöntemiyle PAI-1 geninin (SERPINE1) tüm kodlayıcı ekzon ve ekzon intron bileşkeleri incelendi.
Hastalar, PF kuşkusu olan ya da PF geliştirme ihtimali yüksek olanlar (%36) ve PF geliştirme ihtimali düşük olanlar (%64) olmak üzere iki gruba ayrılarak incelendi. PET, Kt/V, kullanılan PD solüsyon içeriği ve peritonit geçirme durumu gibi bulgular açısından iki grup arasında anlamlı fark tespit edilmedi. PAI-1 4G/5G değişiminin genotip dağılımı açısından da iki grup arasında anlamlı fark yoktu (p=1.000). Dizi analizi yöntemiyle, biri ekzonik olmak üzere (rs6092) toplam 8 gen değişimi saptandı (rs2227660, rs2227668, rs2854233, rs41281004, [rs61553169] // [rs72393109], rs368413856, rs2227684). Bu değişimlerin genotip dağılımları incelendiğinde iki grup arasında anlamlı fark tespit edilmedi.
Sonuç olarak bu çalışmada peritoneal fibrozis ile PAI-1 gen değişimi arasında ilişki saptanamamıştır. Uzun dönem PD tedavisi gören hastalarda daha geniş çaplı hasta grupları ile çoklu mutasyon tarama teknikleri kullanılarak PF patogenezinden sorumlu diğer moleküllerin de dahil edildiği ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Peritoneal fibrosis (PF) is a pathological process that leads up to encapsulated peritoneal sclerosis (EPS), which is a complication with high mortality rate, in peritoneal dialysis (PD) patients. PAI-1 (Plasminogen Activator Inhibitor-1) is an important molecule featured in the development of fibrosis. It has been shown in the literature that PAI-1 gene changes are associated with fibrosis in many tissues and organs. However, PAI-1 gene changes in PF patients have not been investigated.
In this study, PAI-1 4G/5G polymorphism was examined by reverse hybridization, and all coding exon and exon-intron components of the PAI-1 gene (SERPINE1) were examined by sequence analysis, in 25 patients undergoing PD treatment, in order to identify PAI-1 gene changes and to provide treatment modification in patients with predisposition before fibrosis develops.
Patients were divided into two groups: those with suspicion of PF or those with a high probability of developing PF (36%) and those with a low probability of developing PF (64%). There was no significant difference between the two groups in findings such as PET, Kt/V, the content of the PD solution used, and having peritonitis. There was also no significant difference in genotype distribution of PAI-1 4G/5G polymorphism between the two groups (p=1,000). A total of 8 gene changes (rs2227660, rs2227668, rs2854233, rs41281004, rs61553169, rs368413856, rs2227684) were detected by sequence analysis, one of which was exonic (rs6092). When genotype distributions of these changes were examined, no significant difference was found between the two groups.
In conclusion, this study did not reveal a PAI-1 gene change predisposing to peritoneal fibrosis. There is a need for further studies involving other molecules responsible for PF pathogenesis and multiple mutation screening techniques with larger patient populations in patients undergoing long-term PD treatment.