Genetik olarak ağrıya duyarlılığın temporomandibular eklem redüksiyonsuz disk deplasmanı hastalarının artrosentezle tedavisinin başarısına etkisinin incelenmesi
Evaluation of influence of genetic pain sensitivity on the success of arthrocentesis for treatment of non-reducing disc displacement of temporomandibular joint
Yazar: TAYLAN CAN
Danışman: PROF. DR. CENGİZHAN KESKİN
İstanbul Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Ağız, Diş, Çene Hastalıkları ve Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2013
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Artroskopi = Arthroscopy ; Genetik = Genetics ; Genetik parametreler = Genetic parameters ; Katekolaminler = Catecholamines ; Matriks metalloproteinazlar = Matrix metalloproteinases ; Metiltransferaz = Methyltransferase ; Temporomandibular eklem hastalıkları = Temporomandibular joint disorders

Özet:
Amaç: Bu çalışma; genetik olarak ağrı duyarlılığındaki farkların TME redüksiyonsuz disk deplasmanı olan hastalarda, artrosentezin tedavi başarısına etkisini değerlendirmek amacıyla planlanmıştır.
Gereç ve Yöntem: Klinik ve radyolojik değerlendirme sonucunda TME redüksiyonsuz disk deplasmanı tanısı koyulan 31 hasta (25 kadın, 6 erkek; yaş ortalaması: 36,00±13,84; yaş aralığı: 18-60) çalışmaya dahil edildi. Hastalara 3 ay aralıkla 2 kez artrosentez işlemi uygulanmış; her işlem başlangıcında 2 ml serum fizyolojiğin eklem içine pompalanıp geri çekilmesiyle sinovyal sıvı örneği alınmıştır. Hastalar klinik olarak işlem öncesi, işlem sonrası 1. hafta, 1. ay ve 3. ayda maksimum ağız açıklığı ve ağız açmada ağrı açılarından değerlendirilmişlerdir. Son kontrollerinden sonra hastalardan kan örneği alınarak DNA izolasyonu yapılıp Katekolamin-O-metil-transferaz (KOMT) enzimini kodlayan gen bölgesinin varyasyonlarına göre genetik olarak ağrıya duyarlılıkları belirlenmiş ve 2 gruba (1. grup: yüksek ağrı duyarlılığı + ortalama ağrı duyarlılığı, 2. grup: düşük ağrı duyarlılığı) ayrılmışlardır. Hastaların sinovyal sıvılarında 1. ve 3. aydaki IL-1, IL-2, IL-6, IL-8, IL-10, IL-12 ve TNF-? miktarları ve MMP 1, 2, 3 ve 9? un ortak etkinliği değerlendirilmiştir.
Bulgular: Her iki grupta da maksimum ağız açıklığında anlamlı artış ve VAS skorlarında anlamlı düşüş gözlemlenmiştir. Başarı kriterlerine göre değerlendirmede 1. gruptaki hastaların tedavi başarısı % 57,1 iken 2. Grupta tedavi başarısı %58,8 olarak tespit edilmiştir. Artrosentezin klinik tedavi başarısı ile genetik olarak ağrıya duyarlılık arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişki saptanamamıştır. Klinik parametreler ile sinovyal sıvıdaki sitokin seviyeleri ve MMP? lerin etkinliği arasında bir korelasyon saptanamamıştır. Aynı şekilde klinik parametrelerdeki değişim ile sinovyal sıvıdaki sitokin seviyeleri ve MMP etkinliğindeki değişimler arasında da bir korelasyon  saptanamamıştır. Sadece tedavinin başarılı olduğu grupta MMP? lerin etkinliğinde anlamlı bir düşüş görülürken tedavinin başarısız olduğu grupta MMP etkinliği değişiminde anlamlı bir fark görülmemiştir.
Sonuç: TME redüksiyonsuz disk deplasmanı hastalarının tedavisinde artrosentez işleminin hastalarının ağrısını azaltmada ve maksimum ağız açıklığını artırmada başarılı olduğu görülmüştür. Genetik olarak ağrıya duyarlılıktaki farkların çalışma kapsamındaki TME redüksiyonsuz disk deplasmanı hastalarının artrosentez ile tedavisinin başarısına etkisinin anlamlı olmadığı görülmüştür. Genetik faktörlerin artrosentez başarısına etkisini açığa çıkartmak için daha yüksek sayıda hasta üzerinde ve daha çok sayıda genetik faktörü değerlendirmeye katarak yapılacak çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Purpose: The aim of the study is to find out the role of pain sensitivity on clinical success of TMJ arthrocentesis for treatment of Non-reducing Disc Placement.
Material and Method: The study group comprised 31 patients (25 females, 6 males; mean age 36.00±13.84, range 18-60 diagnosed as having non-reducing disc displacement both clinically and radiographically. Synovial fluid samples were obtained before and 3 months after arthrocentesis. Maximum mouth opening and VAS pain scores were recorded during control examinations before arthrocentesis and 1 week, 1 month and 3 months after arthrocentesis. The pain sensitivity of all patients were determined after DNA isolation from blood samples according to the variations of the gene encoding the enzyme KOMT and the patients were divided into 2 groups (1. Group high pain sensitivity + average pain sensitivity and 2. group: low pain sensitivity). IL-1ß, IL-2, IL- 6, IL-8, IL-10, and TNF-? concentrations and total activity of matrix metalloproteinases -1, -2, -3 and -9 in the synovial fluid samples were measured by using specific kits.
Results: In each group, maximum mouth opening was increased and VAS pain scores were decreased. The success rate of 1. group was 57.1 and of 2. group was %58.8. No correlation was observed between the clinical parameters and cytokin levels and mmp activity in the synovial fluid. No statistical difference was recorded between the success rates of the two groups created according to the genetic pain sensitivity.  No correlation was observed also between the change of clinical parameters and change of cytokin levels and mmp activity in the synovial fluid obtained before and 3 months after arthrocentesis. The decrease in mmp activity in synovial fluids of successfully treated patients was statistically significant but there wasn? t any statistically significant difference in synovial fluids of the patients who?s treatments are unsuccessful.
Conclusion: TMJ arthrocentesis is a safe and successful method to treat Non-reducing Disc Placement. We couldn?t determine any effect of genetical pain sensitivity on the clinical success of TMJ arthrocentesis for treatment of patients in our study.