Anti-fosfolipaz A2 reseptör antikorlarının membranöz nefropati tanısı konan hastalardaki konsantrasyonu ve klinik seyire etkisi
The concentration of anti-phospholipase A2 receptor antibodies in patients diagnosed with membranous nephropathy and their effect on clinical course
Yazar: EMRE ÖZGEN
Danışman: PROF. DR. ALEV KURAL
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Biyokimya (Tıp) Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Biyokimya = Biochemistry ; Nefroloji = Nephrology

Özet:
Giriş: Membranöz nefropati (MN), erişkinlerde nefrotik sendromun en sık nedenlerinden biri
olan glomerüler bir hastalıktır. Olguların çoğunluğunu idiyopatik/primer form oluştururken,
yaklaşık %20'si sekonder nedenlere bağlı gelişmektedir. Hastalık, glomerüler bazal membranda
immün kompleks birikimi ile karakterize olup proteinüri ve ilerleyici böbrek fonksiyon
bozukluğuna yol açmaktadır. 2009 yılında Beck ve arkadaşlarının, idiyopatik MN'li hastaların
yaklaşık %70'inde M-tipi fosfolipaz A2 reseptörünün (PLA2R) hedef antijen olduğunu
keşfetmesi, hastalığın patogenezinin anlaşılmasında dönüm noktası olmuştur. Anti-PLA2R
antikorları, günümüzde hem tanıda hem de hastalık aktivitesi ve tedavi yanıtının
değerlendirilmesinde önemli bir biyobelirteç olarak kullanılmaktadır. Çalışmamızda, MN
hastalarında 3 aylık takip sürecinde Anti-PLA2R antikor düzeylerindeki değişimler
değerlendirilmiş ve bu değişimlerin çeşitli demografik ve laboratuvar parametreleri ile ilişkisi
araştırılmıştır.
Materyal Metod: Çalışmamıza, Sağlık Bilimleri Üniversitesi Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim
ve Araştırma Hastanesi Nefroloji Polikliniği'nde böbrek biyopsisi ile idiopatik membranöz
nefropati tanısı konulan 18 erişkin hasta dahil edilmiştir. Hastalara KDIGO 2021 kılavuzu
önerileri doğrultusunda Modifiye Ponticelli Rejimi (üç ay boyunca aylık intravenöz
metilprednizolon pulse ve oral prednizolon, alternatif aylarda oral siklofosfamid)
uygulanmıştır. Hastaların serum Anti-PLA2R antikor düzeyleri, tedavi başlangıcında ve
tedavinin 3. ayında ELISA yöntemi ile ölçülmüştür. Serum biyokimyası ve idrar protein
parametreleri hastane bilgi sisteminden elde edilmiştir. İstatistiksel analizde SPSS 21.0
programı kullanılmıştır. Verilerin normal dağılıma uymaması nedeniyle non-parametrik testler
tercih edilmiştir. Gruplar arası karşılaştırmalarda Mann-Whitney U testi, grup içi
karşılaştırmalarda Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. Korelasyon analizleri
Spearman rho testi ile yapılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edilmiştir.
Bulgular: Çalışmaya toplamda 18 hasta dahil edilmiştir. Bu hastaların 9'u erkek, 9'u kadındır
ve yaş ortalaması 61.89 yıldır. Tanı anında 11 hastada Anti-PLA2R pozitifliği tespit edilmişken,
tedavinin 3. ayında pozitiflik 7 hastaya düşmüştür. Bu azalma istatistiksel olarak anlamlı
bulunmuştur (p=0,001). Anti-PLA2R konsantrasyonu 0. ayda 43,52±84,81 (ortalama ± standart
sapma) ve medyan 1,85 ng/ml değerleriyle kadınlarda, 83,01±67,14 ve medyan 59,85 ng/ml değerleriyle erkeklerde bulunmuştur. Çalışmada elde edilen Anti-PLA2R konsantrasyonlarının
minimum değeri 0,80 ng/ml, maksimum değeri ise 249,51 ng/ml olarak kaydedilmiştir.
Cinsiyete göre yapılan değerlendirmede, 0. ayda erkeklerden 8'i, kadınlardan 3'ü Anti-PLA2R
pozitif bulunmuştur. Erkeklerde pozitiflik oranı kadınlara göre istatistiksel olarak anlamlı
derecede daha yüksek bulunmuştur (p=0,025). Total protein düzeyleri, 0. ayda 55,59 ± 8,51
g/L'den 3. ayda 59,16 ± 8,52 g/L'ye yükselmiş (p=0,026), albümin düzeyleri ise 29,79 ± 6,82
g/L'den 33,34 ± 6,38 g/L'ye yükselmiştir (p=0,006). Hemogram parametreleri açısından, MCH
(0. ay: 28,21 ± 1,51 pg; 3. ay: 28,73 ± 1,76 pg; p=0,026) ve MCHC (0. ay: 32,49 ± 0,93 g/dL;
3. ay: 32,81 ± 1,06 g/dL; p=0,042) değerlerinde tedavi süresince anlamlı artış gözlenmiştir.
Korelasyon analizlerine göre, 0. ayda Anti-PLA2R düzeyleri ile kreatinin arasında pozitif yönlü
ve anlamlı bir ilişki bulunmuştur (r=0,538, p=0,021). 3. ayda ise Anti-PLA2R düzeyleri ile 24
saatlik idrar protein (r=0,538, p=0,021) ve albümin değerleri arasında pozitif yönlü anlamlı bir
ilişki bulunmuştur. Diğer biyokimyasal parametrelerde ise anlamlı bir korelasyon
saptanmamıştır.
Sonuç: Çalışmamız, membranöz nefropatili hastalarda anti-PLA2R antikor düzeylerindeki
değişimlerin, hastalık aktivitesi ve tedavi yanıtının değerlendirilmesinde önemli bir biyobelirteç
olduğunu göstermiştir. Tedavinin 3. ayında anti-PLA2R pozitifliği anlamlı olarak azalmış ve
bu azalma, klinik iyileşmelerle (proteinüri azalması, serum albümin artışı) ilişkili bulunmuştur.
Bulgular, anti-PLA2R antikorlarının rutin olarak izlenmesinin, MN hastalarında tedavi
stratejilerinin kişiselleştirilmesine ve sonuçların iyileştirilmesine katkı sağlayabileceğini
düşündürmektedir. Daha geniş hasta gruplarıyla yapılacak ileri çalışmalar, anti-PLA2R'nin
uzun dönem prognostik değeri ve tedavi yönetimindeki rolü hakkında daha kapsamlı bilgi
sağlayacaktır.
Anahtar Kelimeler: Membranöz nefropati, Anti-PLA2R antikoru, Proteinüri, Böbrek
biyomarkerları

Abstract:
Backgrounds: Membranous nephropathy (MN) is a glomerular disease that is one of the most
common causes of nephrotic syndrome in adults. While the majority of cases constitute the
idiopathic/primary form, approximately 20% develop secondary to other causes. The disease is
characterized by the deposition of immune complexes in the glomerular basement membrane,
leading to proteinuria and progressive kidney dysfunction. In 2009, the discovery by Beck et
al. that the M-type phospholipase A2 receptor (PLA2R) is the target antigen in approximately
70% of patients with idiopathic MN was a turning point in understanding the pathogenesis of
the disease. Anti-PLA2R antibodies are currently used as an important biomarker for both
diagnosis and evaluation of disease activity and treatment response.
In our study, we evaluated the changes in Anti-PLA2R antibody levels in MN patients over a
3-month follow-up period and investigated the relationship between these changes and various
demographic and laboratory parameters.
Materials and Methods: Our study included 18 adult patients diagnosed with idiopathic
membranous nephropathy by kidney biopsy at the Nephrology Outpatient Clinic of Bakırköy
Dr. Sadi Konuk Training and Research Hospital, University of Health Sciences. Patients were
treated with the Modified Ponticelli Regimen in accordance with the KDIGO 2021 guidelines
(monthly intravenous methylprednisolone pulse and oral prednisone for three months,
alternating with oral cyclophosphamide). Serum Anti-PLA2R antibody levels were measured
by ELISA at the beginning of treatment and in the 3rd month. Serum biochemistry and urine
protein parameters were obtained from the hospital information system. Statistical analysis was
performed using SPSS 21.0 software. Non-parametric tests were preferred due to the nonnormal distribution of the data. Mann-Whitney U test was used for between-group comparisons,
and Wilcoxon Signed Ranks Test was used for within-group comparisons. Correlation analyses
were performed using Spearman's rho test. The level of statistical significance was accepted as
p<0.05.
Results: A total of 18 patients were included in the study. Of these patients, 9 were male and 9
were female, with a mean age of 61.89 years. While Anti-PLA2R positivity was detected in 11
patients at diagnosis, this number decreased to 7 patients at the third month of treatment. This
reduction was found to be statistically significant (p=0.001). Anti-PLA2R concentration at month 0 was found to be 43.52±84.81 (mean ± standard deviation) with a median of 1.85 ng/ml
in females, and 83.01±67.14 with a median of 59.85 ng/ml in males. The minimum value of
Anti-PLA2R concentrations obtained in the study was recorded as 0.80 ng/ml, while the
maximum value was recorded as 249.51 ng/ml. In the evaluation according to gender, 8 of the
males and 3 of the females were found to be Anti-PLA2R positive at month 0. The positivity
rate in males was found to be statistically significantly higher compared to females
(p=0.025).Total protein levels increased from 55.59 ± 8.51 g/L at baseline to 59.16 ± 8.52 g/L
in the 3rd month (p=0.026), and albumin levels increased from 29.79 ± 6.82 g/L to 33.34 ± 6.38
g/L (p=0.006). In terms of hematological parameters, a significant increase was observed in
MCH (baseline: 28.21 ± 1.51 pg; 3rd month: 28.73 ± 1.76 pg; p=0.026) and MCHC (baseline:
32.49 ± 0.93 g/dL; 3rd month: 32.81 ± 1.06 g/dL; p=0.042) during the treatment period.
Correlation analyses showed a positive and significant relationship between Anti-PLA2R levels
and creatinine at baseline (r=0.538, p=0.021). In the 3rd month, a positive and significant
correlation was found between Anti-PLA2R levels and 24-hour urine protein (r=0.538,
p=0.021) and albumin values. No significant correlation was detected in other biochemical
parameters.
Conclusion: This study has shown that changes in anti-PLA2R antibody levels in patients with
membranous nephropathy are an important biomarker for evaluating disease activity and
treatment response. Anti-PLA2R positivity decreased significantly in the 3rd month of
treatment, and this decrease was associated with clinical improvements (decrease in proteinuria,
increase in serum albumin). The findings suggest that routine monitoring of anti-PLA2R
antibodies may contribute to the personalization of treatment strategies and improvement of
outcomes in MN patients. Further studies with larger patient groups will provide more
comprehensive information on the long-term prognostic value of anti-PLA2R and its role in
treatment management.
Keywords: Membranous nephropathy, Anti-PLA2R antibody, Proteinuria, Kidney biomarkers