Yeni kamu diplomasisinde sosyal medya: Arap Baharı sürecinde Mısır ve Tunus örnekleri
Social media in the new public diplomacy: Examples of Egypt and Tunisia during the Arab Spring
Yazar: ELİF KARAHAN TOKER
Danışman: PROF. DR. CENGİZ ÇAĞLA
Yıldız Teknik Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Ana Bilim Dalı / Ulusal ve Uluslararası Güvenlik Stratejileri Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2022
Konu: Siyasal Bilimler = Political Science ; Uluslararası İlişkiler = International Relations ; İletişim Bilimleri = Communication Sciences
Dizin: Arap Baharı = The Arab Spring ; Diplomasi = Diplomacy ; Kamu diplomasisi = Public diplomacy ; Mısır = Egypt ; Sosyal medya = Social media ; Tunus = Tunisian ; Uluslararası ilişkiler = International relations ; Uluslararası politika = International policy ; Yeni diplomasi = New diplomacy

Özet:
Bilgi ve iletişim teknolojilerinde yaşanan büyük ve hızlı değişim, internet ve sosyal medya kullanımının yaygınlaşması sivil toplumun gücünü arttırırken diğer taraftan değişen güvenlik ve güç algısı aktörlerin çeşitliliğini, davranışlarını, siyasi katılımlarını etkilemiştir. Dolayısıyla devlet dışı aktörleri daha fazla içeren yeni bir kamu diplomasisi anlayışı ortaya çıkmıştır. Bununla birlikte, devlet dışı aktörlerin alandaki yerlerini, yeni medya ile ortaya çıkan yeni kamusal alanları ve yeni toplumsal hareketleri tanımlamak pek mümkün olamamıştır. Bu çalışma, literatürde söz konusu olan bu belirsizliğe dikkat çekerek, sosyal medyanın kullanımıyla yeni kamu diplomasisinde devlet dışı aktörlerin, özellikle bireylerin aktör rolü üstlenmelerini Arap Baharı sürecinde yaşanan ayaklanmaların başlangıç ve ilk ilerleme safhasını Mısır ve Tunus örneklerinde incelemiştir. Bu çerçevede literatür taraması ve nitel araştırma yöntemi uygulanmıştır. Yeni kamu diplomasisinin "yeni" olarak adlandırılması sadece devlet organlarının yeni yöntemleri kullanması olarak değil, "diplomasi devletin işidir" klasik söyleminden ve "propaganda" algısından kurtarılması olarak düşünülmelidir. Yeni anlayışta; çıkar yerine değer, sonuç yerine süreç odaklı ve bireylerin tek başına "vatandaş diplomat", "yurttaş gazeteci", "kanaat önderi" gibi sıfatlarla görev alabileceği çok boyutlu, bütüncül ve insan merkezli bir alan olduğu anlaşılmalıdır. Sonuç olarak; yeninin eskiyi yok etmesi gerekmediği, devlet dışı aktörlerin devleti ve geleneği yok saymadığı, kamu diplomasisinin amaç ve hedeflerinin merkezine ülke çıkarı yerine tüm insanlığın faydası geçmeden göç, iklim değişikliği, pandemi gibi evrensel sorunların çözümü için pek bir yol kat edilemeyeceği gayet açıktır. Ayrıca kamu diplomasisinin sadece yumuşak güç kavramıyla ilişkilendirilerek incelenecek kadar sığ bir alan olmadığı, alanın her gün eklenen yeni bir tanıma değil, daha güçlü ve belirgin sınırlara sahip olması gerektiği; çalışma alanlarının küçük-büyük, gelişmiş-az gelişmiş, batılı-batılı olmayan örneklerle geliştirilmesinin teorilerin uygulanabilirliğini deneyimleyebilmek açısından kaçınılmaz olduğu görülmelidir.

Abstract:
The great and rapid change in information and communication technologies, the widespread use of the internet and social media increased the power of civil society. Also, the changing perception of security and power affected the diversity, behavior and political participation of the actors. Therefore, a new understanding of public diplomacy has emerged, and that includes more of non-state actors. However, it has not been possible to define the place of non-state actors in the field, new public spheres that emerged with the new media, and new social movements. This study, drawing attention to this ambiguity in the literature, examined the beginnings and the first phases of the uprisings in the Arab Spring, in the examples of Egypt and Tunisia, with respect to the use of social media, and the role of non-state actors, especially individuals, in the new public diplomacy. In this context, a literature review was undertaken and qualitative research methods were applied. Calling the new public diplomacy as "new" should not only be considered as the use of new methods by state organs, but also as a way to save it from the classical discourse that "diplomacy is the work of the state", and the perception of "propaganda". The new understanding is a multi-dimensional, holistic and human-centered field, which is value-oriented and process-oriented rather than result-oriented, and where individuals can work alone as "citizen diplomat", "citizen journalist", "opinion leader". As a result, it is clear that the new does not need to destroy the old, that non-state actors do not ignore the state and tradition, and that it is not possible to go a long way in solving universal problems such as migration, climate change and pandemic without the benefit of all humanity instead of putting the country's interest at the center of the aims and objectives of public diplomacy. Public diplomacy is not a shallow field to be studied only by relating it to the concept of soft power, and the field should have stronger and more clear boundaries, not a new definition added to it every day. It should be seen that the development of study areas with small-large, developed-underdeveloped, western-non-western examples is inevitable in order to experience the applicability of the theories.