hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Böbrek taşlı hastalarda ESWL'ye bağlı renal hasar üzerine nar suyunun önleyici etkisi
Preventive effect of pomegranate juice on eswl-related renal damage in patients with kidney stones
Yazar: SELİM TAŞ
Danışman: DR. VOLKAN TUĞCU
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Üroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Üroloji = Urology

Özet:
AMAÇ

Böbrek taşı tanısı nedeni ile Ekstra Corporeal Shock Wave lithotrips (ESWL) tedavisi uygulanan hastalarda, ESWL'nin neden olduğu oksidatif stressin yaratığı böbrek hasrının; nar suyunun (NS) antioksidan etkisiyle tedaviye bağlı böbrek hasarına karşı koruyucu etkisi olup olmadığını göstermeyi amaçladık.

MATERYAL VE METOD

Böbrek taşı nedeniyle ESWL uygulanacak 90 hasta çalışmaya dahil edildi ve 30 kişiden oluşan 3 gruba ayrıldı. Hastalara 18-24 kV Aralığında 2000-2500 atış yapıldı. Oksidatif stres DNA lezyonunu gösteren lipid peroksidasyonun belirteçleri ve ESWL'den sonra tübüler hasar göstermek amacı ile: Her üç gruptaki hastalardan ESWL'den 3 gün önce ve hemen sonra 24 saatlik idrar toplandı ve spot idrar numunesi alındı. Tam idrar tetkiki ve 24 saatlik idrarda N-asetil-beta-glukozaminidaz (NAG), ozmolalite, hacim, kreatinin,8-hidroksideguanozin (8-OHdG) ve sodyum bakıldı. Kuru tüpe 3 ml periferik venöz kan örneği alınarak aynı gün hastanemizin biyokimya laboratuvarında üre, kreatinin ve Eritropoetin (EPO) düzeylerine bakıldı.

SONUÇ.

Çalışmamızda NS'nin ESWL'ye bağlı böbrek hasarı üzerine koruyucu etkisi olduğunu gösterdik.

Abstract:
AIM

We aimed to show whether the antioxidant properties of pomegranate juice (PJ) provide a protective effect in renal damage associated with oxidative stress caused by ESWL in patients who have undergone Extracorporeal Shock Wave Lithotripsy (ESWL) for kidney stones.

MATERIAL AND METHOD

Ninety patients who were to undergo ESWL for kidney stones were included in the study and were divided into 3 groups with 30 patients each. All ESWL-treated patients received 2000 to 2500 shock waves at 18 to 24. In order to measure lipid peroxidation markers showing the DNA lesion associated with oxidative stress and to show tubular damage after ESWL, 24-hour and spot urine samples were collected 3 days before and just after ESWL from patients in three groups. N-acetyl-beta-glucosaminidase (NAG), 8-hydroxideguanosine (8-OHdG), creatinine, sodium, volume and osmolality levels were measured by complete and 24-hour urine analysis.. A 3 ml sample was taken from peripheral venous blood into a dry tube and the levels of urea, creatinine and erythropoietin (EPO) were measured in the biochemistry laboratory in our hospital on the same day.

RESULT

Our study concluded that PJ has protective effects against ESWL-related renal damage.
Reanimasyon kliniklerine tekrar yatış yapılan olguların retrospektif analizi; nedenleri sonuçları ve mortaliteyi etkileyen faktörlerin araştırılması
Retrospective analysis of the patients re-admitted in intensive care unit; the reasons, outcomes and the factors that affect mortality
Yazar: HÜLYA YİĞİT ÖZAY
Danışman: UZMAN ELİF BOMBACI
Sağlık Bakanlığı / Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2011
Konu: Anestezi ve Reanimasyon = Anesthesiology and Reanimation

Özet:
Amaç: Çalışmanın amacı Yoğun Bakım Ünitesinde (YBÜ) tekrarlayan yatışların nedenleri ve sonuçlarını analiz etmektir. Ayrıca bu hasta grubunda mortaliteyi etkileyen faktörler incelenmiştir. 
Gereç ve Yöntem: Temmuz 2007- Haziran 2010 tarihleri arası hastanemiz YBÜ'de takip ve tedavi gören hastaların kayıtları retrospektif olarak incelendi. Yeniden yatış endikasyonları, iki yatış arası zaman, tekrar yatışların  sonuçları belirlendi.                                                                        
Bulgular:  Tekrar yatış oranı %3,38 idi. Bu hastaların %49'una aynı, %51'ine  ise farklı endikasyon ile YBÜ'ne yatış verilmişti. Tekrar yatışların %14,7'si ilk 48 saatte YBÜ'ne tekrar kabul edilmiş olup bu hastaların %70'i eksitus olurken 48 saatten geç yatışlarda bu oran % 30 idi. Veriler gösterdi ki; tekrar yatış verilen hastaların %23'ünün ilk yatışlarında ''weaning'' tamamlandıktan sonraki ilk 24 saatte taburcu edilmişlerdi.
Sonuç: Hastanın 'weaning' tamamlandıktan sonra 24 saatten daha uzun süre YBÜ'de takip edilmesiyle tekrar yatış oranının azaltılabileceği kanaatindeyiz. Bu hastaların YBÜ çıkış kriterleri stabil oluncaya kadar 'yakın bakım üniteleri'ne çıkarılması daha iyi olacaktır. 

Anahtar Kelimeler: Tekrarlayan yatış, Yoğun Bakım Ünitesi

Abstract:
Objective: The purpose of the study to analyze the reasons and outcomes of re-admission in the intensive care unit (ICU). And also, the factors, which affect mortality in this group of patients, were studied.
Material and methods: The registry of patients, who were re-admitted in ICU between July 2007 and June 2010 in our hospital, were analysed retrospectively. The data about indications of re-admission, the time between two admissions and the outcomes of the second admission, have been gathered.
Results: The rate of re-admission in ICU was 3.38%. While 49% of this patients were re-admitted with the former reason, the rest 51%, with a another indication. 14.7% of the patients who were discharged from ICU, re-admitted in the first 48 hours. While the rate of death of these patients was 70%, this rate in patients who were re-admitted at least 48 hours after discharging was 30%. The data revealed that 23% of the re-admitted patients were discharged in the first 24 hours after weaning completed in their first admission.
Conclusion:  We believe that the rate of re-admission can be reduced if patients keep in the ICU more than 24 hours after weaning. The better,  to monitor the patients in the "close care units" before discharge, until the discharging criteria become steadier.
Acil servisimize 2010 yılında başvuran künt toraks travmalı hastalarındeğerlendirilmesi
The evaluation of patients with blunt thoracic trauma who applied to emergency service in 2010
Yazar: MUSTAFA AHMET AFACAN
Danışman: DOÇ. DR. MEHMET SIRMALI
Sağlık Bakanlığı / Ankara Dışkapı Yıldırım Beyazıt Eğitim Ve Araştırma Hastanesi / Acil Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2011
Konu: İlk ve Acil Yardım = Emergency and First Aid

Özet:
Amaç: Tüm travma olguları içinde baş-boyun ve ekstremite
travmalarından sonra üçüncü sıklıkta göğüs travmaları
görülmektedir. Bu çalışmada, acil servise toraks travması ile
başvuran hastaların demografik özellikleri, travma
nedenleri, gelişen patolojiler, tedavi yaklaşımları ve
mortalite nedenlerinin analizlerini yapmak amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: 2010 yılında künt göğüs travması
nedeniyle acil servise başvuran 18 yaş ve üstü 305 hastanın
hastane kayıtları geriye dönük olarak incelendi.
Bulgular: Göğüs travması acil servise başvuran hastalarda
en sık etiyolojik faktörün motorlu araç kazaları olduğu
görüldü (%75.1). Kot kırığı çalışma hastalarında en sık
görülen göğüs patolojisiydi (%45.2). Hastaların %63.9'unda
eşlik eden diğer vücut bölgelerinde travma saptandı;
bunların da en sık görüleni ekstremite yaralanmalarıydı
(%33.1). Göğüs travmalı olguların 62'sinde (%20.3) tüp
torakostomi, 5'inde (%1.6) torakotomi, 238'ünde (%78.1)
ise konservatif tedavi uygulanmıştı. Mortalite oranı %11.1
idi.
Sonuç: Tüp torakostomi, künt travmaya bağlı intratorasik
yaralanmalarda çoğu kez gerekli ve yeterli olmakta;
torakotomi gereği oldukça nadir görülmektedir. Mortalite
travma nedenine, müdahale zamanına ve eşlik eden travma
tipine bağlıdır.
Anahtar Kelimeler: Künt toraks travması, hemotoraks,
pnömotoraks, acil servis

Abstract:
Aim: Chest trauma is the third most common cause of
trauma. The purpose of this study is to analyze the
demographic characteristics, trauma causes, pathological
conditions, the causes of mortality and treatment
approaches of patients admitted to the emergency room
with chest trauma.
Materials and Methods: The hospital records of the 305
patients admitted to the emergency department in 2010
with thoracic trauma were retrospectively analyzed.
Results: The most common etiological factor of the chest
trauma was motor vehicle accidents (75.1%). Rib fracture is
the most common chest pathology among the patients with
chest trauma (45.2%). 63.9% of the patients have additional
trauma of the other body regions, the most common
additional traumas are extremity injuries ( 33.1%). Tube
thoracostomy were performed to 62 patients (20.3%),
thoracotomy were required for five of them. 238 of the
patients (78.1%) were treated with conservative
management. 11.1% of the patients have died.
Conclusion: Tube thoracostomy is often required and
enough for intrathoracic injuries due to blunt chest trauma;
the need for thoracotomy was quite rare. Mortality
depends on the cause of trauma, intervention time,
additional trauma types.
Key Words: Blunt thoracic trauma, hemothorax,
pneumothorax, emergency medicine
11-14 gebelik haftaları arası transabdominal uterin arter doppler ultrasonografinin yüksek riskli gebelerde kötü gebelik sonuçlarını tahmini
Transabdominal uterine artery doppler between 11 and 14 weeks of gestation for the prediction of outcome in high-risk pregnancies
Yazar: ALİ EMRE TAHAOĞLU
Danışman: UZMAN SİMTEN GENÇ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Okmeydanı Eğitim. ve Araştırma. Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2011
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç: Erken transabdominal uterin arter doppler ölçümünün preeklampsi  için yüksek riskli gebeliklerin kötü sonuçlarını tahmin etmekteki değerinin tayin edilmesi.
Metod: Bu bir observasyonel çalışmadır. Preeklampsi için yüksek riskli 56 kadına 11-14 gebelik haftalarında transabdominal doppler USG  uygulandı.Anormal uterin arter doppleri bilateral çentik olması veya ortalama RI nın 0,80 den büyük olması olarak kabul edildi.Kötü sonuçlar preeklampsi İUGK ,plasenta dekolmanı ve İUMF  olarak öngörüldü.
Sonuçlar: 56 hastanın 21'inde(%37,5) anormal uterin doppler ve 35'inde(%62,5) normal doppler akımı ve RI görüldü. Anormal uterin akımın  preeklampsi gelişimi için sensitivitesi %85, spesivitesi %69, pozitif prediktif değeri %28,6 olarak bulundu. Doppler normal olduğunda hem IUGK hem de preeklampsi gelişimi için negatif prediktif değeri %97,1 dir.
Tartışma: Yüksek riskli gebelerde 11-14. haftalar arası uterin arter dopplerinin normal impedansı güçlü bir şekilde normal gebelik sonuçları ile birliktedir.

Abstract:
Objective: To assess the value of early transabdominal uterine artery Doppler ultrasound for the prediction of gestational outcomes in pregnancies at high risk for preeclampsia.
Methods: This was an observational study. Doppler ultrasound of the uterine arteries at 11–14 weeks of gestation was performed in 56 women at high risk for preeclampsia. Abnormal uterine Doppler was defined by the presence of bilateral notching or by a mean resistance index (RI) 40.80. Adverse outcomes evaluated were preeclampsia, fetal growth restriction, placental abruption, intrauterine death.
Results: Among 56 women, 21 (37,5%) had abnormal uterine Doppler and 35 (62,5%) had normal Doppler waveform configuration and RI. Abnormal uterin artery doppler sensitivity was % 85, spesifity % 69 positive predictive value %28,6. When the Doppler was normal, the negative predictive value for IUGR and preeclampsia was %97,1
Conclusions: Normal impedance to flow in uterine arteries between 11 and 14 weeks of gestation is strongly related to a normal pregnancy outcome in women at high risk for preeclampsia.
Özofagus varis kanamalı hastalarda etiyolojik sebepler ve tedavi protokollerinin karşılaştırılması
Comparison of the etilogical factors and treatment protocols in patients with esophageal variceal bleeding
Yazar: DEMET YALÇIN KEHRİBAR
Danışman: UZMAN COŞKUN YILDIZ
Sağlık Bakanlığı / İzmir Tepecik Eğt. ve Arş. Hast. / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2011
Konu: Gastroenteroloji = Gastroenterology ; İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Portal hipertansiyonun bir komplikasyonu olarak gelişen özofagus varis
kanamasının medikal tedavisinde çeşitli ilaçlar kullanılmıştır. Bunlar içinde en etkin
olanları somatostatin ve terlipressin olup, her iki ilaçta günümüzde yaygın olarak
kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, portal hipertansiyona bağlı özefagus varis
kanamalarının etiyolojilerini ve tedavide kullanılan somatostatinin ve terlipressinin
etkinliğini ve güvenirliğini karşılaştırmaktır.
Retrospektif ve randomize olarak seçilen 25'er kişilik iki ayrı tedavi grubu
oluşturuldu. Tüm olgulara tedavi öncesi endoskopik olarak tanı konularak
endoskopik band ligasyonu uygulandı.. Tedavi değerlendirme kriteri olarak
hastanede yatış süreleri, nüks kanama oranları, kan ve kan ürünleri transfüzyon
oranları ve mortalite oranları hesaplandı.
Bu çalışmadaki etyolojik nedenler literatürle uyumlu çıktı. Tedavide
somatostatin ve terlipressin arasında anlamlı fark bulunmazken tedavi oranları
somatostatin de %56, terlipressinde %60 olarak bulundu. Ayrıca terlipressinin Child
A-B'ye etkinliği somatostatine göre daha yüksek, Child C'de daha düşük
saptanmıştır.
Sonuç olarak, somatostatin ve terlipressin özofagus varis kanamasında
birincil tedavide oldukça etkindirler ve güvenli bir şekilde uygulanabilirler.

Abstract:
A lot of drug were used in medical teratment of esophageal variceal bleeding
which is an important complication of portal hypertension. Among of these,
somatostatin and terlipressin are the most effective ones, as both drugs are widely
used today.
The purpose of this study is to evaluate the etiology of esophageal variceal
bleeding due to portal hypertension and compare the efficacy and reliability of
somatostatin and terlipressin in the treatment .
Two treatment group which are composed of 25 patients were formed as in
an retrospective and randomized manner. Before the medical tatment all patients
diagnosed with gastroscopy and treated via endoscopic band ligation. Evaluation
criteria for the treatment hospital length of stay, rates of recurrence of bleeding,
blood and blood product transfusion rates and mortality rates were calculated.
Etiological factors in this study were consistent with the literature .There was
no significant differences between the treatment of somatostatin and terlipressin,
cure rates were 56% and 60% respectively. Also terlipressin was more effective in
Child A – B patients than somatostatin but lower in Child C patients.
In conclusion, terlipressin and somatostatin are quite effective in the primary
treatment of esophageal variceal bleeding and can be implemented safely.
Sağ koroner arteri kronik total tıkalı hastaların revaskülarizasyon sonrası sol ventrikul sistolik fonksiyonlara etkisinin iki boyutlu strain ve strain rate ile değerlendirilmesi /
Yazar: ELNUR ALİZADE
Danışman: PROF. DR. MEHMET MUHSİN TÜRKMEN
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Kartal Koşuyolu Yüksek İhtisas Eğt. Ve Arş. Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2011
Konu: Kardiyoloji = Cardiology

Özet:
Kronik total lezyonlar girişimsel kardiyolojide rekanalize edilmesi en zor ve en komplex lezyonlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Sol ventrikulun sistolik fonksiyonlarını etkileyen akut ve kronik iskemi süreci ilk önce ventrikulun longitidünal hareketini bozar. Dolayısıyla sağ koroner arteri total tıkalı hastaların revaskülarizasyondan sonra sol ventrikül sistolik global ve regional fonksiyonların değerlendrilmesinde longitidünal hareketin ( Strain ve Strain Rate ) değerlendrilmesi hastalık süreci,miyokard viabilitesi hakkında önemli bilgiler vereceğini düşünerek sol ventrikul fonksiyonlarını 2-D speckle tracking ekokardiyografi ile değerlendirmeyi amaçladı.

Abstract:
Chronic total lesions are the most difficult and complicated lesions to recanalize in interventional cardiology. Acute and chronic ischemic processes affecting left ventricular systolic function first disrupt the ventriculun longitidual movement. Therefore, we aimed to evaluate the left ventricular functions by 2-D speckle tracking echocardiography after evaluating the left ventricular systolic global and regional functions after revascularization of the right coronary artery total occlusion patients, considering that the evaluation of longitidnal movement (Strain and Strain Rate) would give important information about the disease process and myocardial viability.
Akut serebrovasküler olaylı hastalarda serum s100b protein düzeylerinin lezyonun tipi, büyüklüğü ve lokalizasyonu ile ilişkisi
The relationship between serum s100b protein levels and lesion type, size and location in patients with acute cerebrovascular stroke
Yazar: MURAT ALPUA
Danışman: PROF. DR. ZEYNEP NEŞE ÖZTEKİN
Sağlık Bakanlığı / Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Nöroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2011
Konu: Nöroloji = Neurology

Özet:
Bu çalışmanın amacı akut inmeli hastalarda serum S100B seviyeleri ile lezyonun tipi ve büyüklüğü arasındaki ilişkiyi tespit etmektir.
Akut serebrovasküler olay geçiren 62 hasta çalışmaya dahil edildi.26 sağlıklı kontrol grubu olarak belirlendi. Örnekler hastaların hastaneye başvurusundan 24 saat içerisinde alındı.Hastalar kranyal bilgisayarlı tomografi ve manyetik rezonans tetkikleri kullanılarak lezyonların tipine göre iskemik ve hemorajik inme gruplarına ayrıldılar. İskemik grup Bamford sınıflamasına göre total anterior sirkülasyon enfarktları (TACI), kısmi anterior sirkülasyon enfarktları (PACI) ve posterior sirkülasyon enfarktları (POCI) gruplarına olmak üzere 3 gruba ayrıldılar.
Çalışmamızda iskemik ve hemorajik gruplar arasında S100B değerleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Ancak kontrol gruplarına kıyasla iskemik ve hemorajik gruplarda
yerleşim yeri ve lezyon büyüklüğü açısından istatistiksel olarak anlamlı derecede fark saptandı.
Çalışmamızın sonuçları S100B seviyelerinin iskemik ve hemorajik inme sonrası beyin hasarının belirteci olarak kullanılabileceğini göstermiştir ancak mutlak bir karar için bu konuda daha çok çalışmanın yapılması gerekmektedir.

Abstract:
The aim of the study is to access whether there is a relationship between lesion type and size and serum protein s100B levels in patients with acute stroke.
62 patients with acute cerebrovascular accident were enrolled to the study. 26 healthy age matched people are used as controls. Serum samples of the patients were obtained within 24 hours after admission. All the patients were divided into ischemic and hemorrhagic groups according to the type of lesion confirmed by CT and/ or MRI. The group with ischemic lesions are analysed by dividing into 3 groups according to lesion localisation and size as total anterior circulation infarcts (TACI), partial anterior circulation infarcts (PACI) and posterior circulation infarcts (POCI) with
Bamford classification.
In our study we found no statistically significant differences between levels of protein S100 B levels both in hemorrhagic and ischemic stroke groups. When analysed in terms of localisation and volume we found a statistically significant difference both in ischemic and hemorrhagic groups in terms of S100B levels when compared to normal controls.
The results of our study revealed that serum S100 B levels can be used as an indicator of brain injury after ischemic and hemorrhagic stroke but more studies are required about this
relationship to make an accurate deduction.
Obez çocuklarda serum B12 vitamini seviyelerinin normal populasyon ile karşılaştırılması
Comparison of serum B12 levels of obese and non-obese children
Yazar: ÖNDER SEZER
Danışman: DOÇ. DR. MÜFERET ERGÜVEN
Sağlık Bakanlığı / Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2011
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine
Dizin: Çocuk obezitesi = Pediatric obesity

Özet:
AMAÇ: Bu çalışmada 6-17 yaş aralığındaki obez çocuklar ile, obez olmayan çocuklar arasındaki B12 vitamini seviyelerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır.
METOD: İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim Araştırma Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları, Beslenme ve Metabolizma Polikliniği'ne obezite sebebiyle başvuran, 6-17 yaş aralığında olan, yapılan araştırmamızda obezite haricinde kronik bir rahatsızlık tespit edilmeyen ve serum B12 seviyesi bakılmış 171 çocuk çalışmaya alındı. Sonrasında İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim Araştırma Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniklerine başvurmuş, serum B12 vitamini seviyeleri bakılmış aynı çağdaki kronik rahatsızlığı olmayan, aynı bölgede yaşayan 106 çocuk kontrol grubu olarak alındı. Her iki grup 6-11 ve 12-17 yaş olarak iki gruba ayrıldı. Gruplar arasında serum B12 seviyeleri kıyaslandı.
BULGULAR: Hem 6-11 hem de 12-17 yaş gruplarındaki obez çocuklarda bakılan serum B12 vitamini seviyeleri, kontrol grubundakilere göre daha yüksek bulunmuştur.
SONUÇ: Obez grubundakilerin B12 seviyeleri kontrol grubuna kıyasla daha yüksek bulunmuştur. Bu durum bölgemizde yaşayan çocuklarda B12 eksikliğinin alım eksikliğine bağlı olduğunu, obez çocukların  tükettikleri fazla gıdalarla beraber B12 vitamini de aldıklarını düşündürmektedir.

Abstract:
AIM: Comparison of serum B12 levels of adolescent, obese and non-obese children was aimed in this study.
METHOD: One hundred and seventy-one obese children who were at the age of 6 to 17 and did not have a chronic disease were chosen among patients attending to İstanbul Medeniyet University Pediatric Nutrition and Metabolism Clinic. Control group consisted of 106 non-obese children at the same age, living in the same region of the city and who did not have a chronic disease. Both groups are decomposed as ages of 6 to 11 and 12 to 17. Serum B12 levels of groups were compared.
FINDINGS: Serum B12 levels of obese children aged between both 6-11 and 12-17 are found to be significantly higher than non-obese children at the same ages.
CONCLUSION: In obese children's group, B12 levels are higher than non-obese children's group. This means that children living in our region have low dietary B12 intake. Obese children take more B12 vitamin along with increased food intake.
Anormal uterin kanamalı hastalarda sonohisterografi ve ofis histeroskopinin etkinliklerinin karşılaştırılması
The comparison of efficiencies of sonohisterography and office hysteroscopy   in patients with abnormal uterine bleeding and infertile patients
Yazar: BELGİN SAVRAN ÜÇOK
Danışman: DR. ŞULE ÖZEL
Sağlık Bakanlığı / Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2011
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Anormal uterin kanamalı ve infertil hastalara tedavi seçeneklerinin sunulabilmesi bakımından uterin kavite patolojilerinin tanısında özenli davranmak gerekir. Tanı yöntemlerinden en iyi şekilde yararlanabilmek için basit yöntemden ileri yönteme doğru gidilmelidir.TVUSG ilk yapılması gereken yöntemdir. TVUSG ile intrakaviter patoloji düşünüldüğünde,SİS'in myometrium ve adnekslerin aynı anda değerlendirilebilmesine olanak sağlaması,genel anestezi gerektirmemesi nedeniyle 2. uygulanması gereken yöntem olmalıdır.Ancak SİS daha yüksek tanı değeri,düşük komplikasyon oranları,direk biopsi olanağı ve eş zamanlı tedavi yapılabilmesi nedeniyle histeroskopi ile desteklenmelidir.Tüm bu bulgulara dayanarak,Histeroskopinin endometrial patolojilerin tanı ve tadavisinde altın standart olma özelliğini uzun süreler koruyacağı kanısını taşımaktayız.

Abstract:
The office hysteroscopy had diagnostic accuracy in detecting uterine patologies in abnormal uterine bleeding and infertility while saline infusion sonohysterography didn't have. this may have affected from the surgeon's education and experience and the technique of saline infusion sonohysterography.