Diş eti çekilmelerinin tedavisinde modifiye koronale kaydırılan tünel tekniğiyle birlikte mine matriks türevleri ve bağ dokusu greftinin kullanılması:Randomize klinik çalışma
Modified coronally advanced tunnel technique combined withenamel matrix derivatives and connective tissue graft in thetreatment of gingival recessions: a randomized clinical trial
Yazar: FATMA ALTIPARMAK
Danışman: DOÇ. DR. FATMA UÇAN YARKAÇ
Necmettin Erbakan Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Periodontoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2024
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry

Özet:
Amaç: Bu çalışmada, Miller sınıf I ve II (Cairo tip 1) diş eti çekilmesi olan hastalarda modifiye koronale kaydırılan tünel tekniği (MKKT) ile birlikte subepitelyal bağ dokusu grefti (SBDG), mine matriks türevi (MMT) veya her ikisinin birlikte kullanımının tedavi sonuçlarına etkisinin klinik parametreler üzerinden karşılaştırılması amaçlanmıştır.
Yöntem: Çalışmaya, Miller sınıf I ve II diş eti çekilmesi tespit edilen, yaşları 18-60 arasında değişen 52 birey (24 erkek, 28 kadın) ve toplam 90 diş dahil edilmiştir. Hastalar MKKT+SBDG (n=35), MKKT+MMT (n=31), MKKT+SDBG+MMT (n=25) olmak üzere üç grupta tedavi edilmiştir. Plak indeksi, gingival indeks, çekilmenin genişliği ve yüksekliği, keratinize doku miktarı parametreleri başlangıç, 1. , 3. ve 6. ayda; sondalanan cep derinliği, klinik ataşman seviyesi, doku kalınlığı parametreleri ise başlangıç ve 6. ayda ölçülmüştür. Elde edilen veriler grup içi ve gruplar arası olarak istatistiksel analiz yöntemleri ile karşılaştırılmıştır. P<0,05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir.
Bulgular: Kök kapama oranı yüzdeleri MKKT+SBDG grubunda %80,43; MKKT+MMT grubunda %76,24; MKKT+SBDG+MMT grubunda ise %73,61 olup istatistiksel açıdan gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Başlangıç ve 6. ay değerlendirmelerinde, çekilmenin genişliği ve yüksekliği, klinik ataşman seviyesi, doku kalınlığı ve sondalanan cep derinliği parametrelerinde tüm gruplarda istatistiksel olarak olumlu değişimler gözlemlenmiştir (p<0,05). Keratinize doku miktarının başlangıç ve 6. ay karşılaştırmasında MKKT+MMT grubunda anlamlı bir fark gözlenmezken (p>0,05), MKKT+SBDG+MMT ve MKKT+SBDG gruplarında anlamlı bir artış tespit edilmiştir (p<0,05). 
Sonuç: Bu çalışmanın sınırları dahilinde, MKKT tekniğinin Miller sınıf I ve II diş eti çekilmelerinde başarılı sonuçlar verdiği görülmüştür. Bu teknikle birlikte SBDG uygulamasının keratinize doku kazancını artırdığı tespit edilmiştir. Çalışmamızın bulguları doğrultusunda, MKKT tekniğinde, subepitelyal bağ dokusu greftine ek mine matriks türevi kullanımının 6 aylık takip dönemi sonunda klinik parametrelerde ek yarar sağlamadığı görülmüştür. 
Anahtar Kelimeler: Diş eti çekilmesi, Mine matriks türevleri, Subepitelyal bağ dokusu grefti

Abstract:
Objective: This study aimed to compare the clinical outcomes of using the modified coronally advanced tunnel (MCAT) technique combined with subepithelial connective tissue graft (SCTG), enamel matrix derivatives (EMD), or both, in patients with Miller Class I and II (Cairo Type 1) gingival recessions.
Methods: The study included 52 individuals (24 males, 28 females) aged 18–60 years, with a total of 90 teeth diagnosed with Miller Class I and II gingival recessions. Patients were treated in three groups: MCAT+SCTG (n=35), MCAT+EMD (n=31), and MCAT+SCTG+EMD (n=25). Clinical parameters, including plaque index, gingival index, recession width and height, and keratinized tissue width, were measured at baseline, 1, 3, and 6 months. Probing depth, clinical attachment level, and tissue thickness were assessed at baseline and 6 months. The data were analyzed using statistical methods for both within-group and between-group comparisons. A p-value of <0.05 was considered statistically significant.
Results: The root coverage percentages were 80.43% in the MCAT+SCTG group, 76.24% in the MCAT+EMD group, and 73.61% in the MCAT+SCTG+EMD group, with no statistically significant differences between the groups (p>0.05). Positive changes in recession width and height, clinical attachment level, tissue thickness, and probing depth were observed across all groups from baseline to 6 months (p<0.05). While no significant difference was found in keratinized tissue width between baseline and 6 months in the MCAT+EMD group (p>0.05), a significant increase was detected in the MCAT+SCTG and MCAT+SCTG+EMD groups (p<0.05).
Conclusion: Within the limitations of this study, the MCAT technique demonstrated successful outcomes in treating Miller Class I and II gingival recessions. The addition of SCTG to the technique significantly enhanced keratinized tissue gain. However, based on the findings, the combined use of enamel matrix derivative with SCTG in the MCAT technique did not provide additional clinical benefits after a 6-month follow-up period.
Keywords: Gingival recession, Enamel matrix derivatives, Subepithelial connective tissue graft.