Hafif-orta hipertansiyonlu obez tip 2 diyabetiklerde tedaviye eklenen telmisartanın insülin direnci ve kan şekeri üzerine etkisi
Effect of telmisartan added to treatment on insulin resistance and blood sugar in obese type 2 diabetics with mild-moderate hypertension
Yazar: DENİZ YILMAZ
Danışman: PROF. DR. TUFAN TÜKEK
Sağlık Bakanlığı / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / İç Hastalıkları Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Hafif-Orta Hipertansiyonlu Obez Tip 2 Diyabetiklerde Tedaviye Eklenen Telmisartanın İnsülin Direnci ve Kan şekeri üzerine etkisi
Amaç: Yapılmış çalışmalarda açlık glisemisi ile kardiyovasküler mortalite arasında pozitif korelasyon bulunması yanında, bu korelasyondan daha güçlü bir korelasyonun, postprandiyal glisemi ile kardiyovasküler mortalite arasında olduğunu ortaya koymuştur. Biz de bu çalışmamızda tip 2 diyabetik hastalarda Telmisartan kullanımının insülin rezistansı, kan şekerinin metabolik kontrolü ve aterogenez patogenezinden sorumlu olan inflamasyon göstergelerine etkisinin değerlendirilerek, aynı göstergelerin kalsiyum kanal blokeri olan Amlodipin ile karşılaştırılmasını amaçladık.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza Kasım 2005 ve Mart 2006 tarihleri arasında hastanemiz İç Hastalıkları polikliniklerine başvuran, yeni tespit ve bilinen diyabeti olan, hafif obez ve hafif-orta hipertansiyonlu 39 hasta alındı. Uygun bulunan hastalara rastgele yöntemle tansiyon regülasyonu amacı ile Telmisartan ya da Amlodipin başlandı. Tüm hastalara kan şekeri regülasyonu için sülfonilüre grubu oral antidiyabetikler verildi. Yine insülin direncini etkileyecek oral antidiyabetikler ve glitazonlar kullanılmadı. Hastalar 12 hafta boyunca takip edildi. 12 haftanın sonunda başlangıç vizitinde yapılan işlemler (fizik muayene,tansiyon arteriyel ölçümleri, biyokimyasal parametreler, adiponektin düzeyi, insülin direnci, antropometrik ölçümler) tekrarlandı. İstatistiksel analizler için SPSS 14 programı kullanılarak elde edilen sonuçların anlamlılık düzeyi %95'lik güven aralığında, p değeri ile yorumlandı. P<0,05 değerleri istatistiksel açıdan anlamlı olarak kabul edildi.
Bulgular: Çalışmaya toplam 39 hasta dahil edildi. Amlodipin grubunda yaş ortalaması 55,3 ± 9,6 yıl, Telmisartan grubunda ise 52,7 ± 6,5 yıl (p>0.05) idi. Çalışmadaki hastaların %46'sı erkek,%54 'ü kadın hasta idi. Amlodipin grubunda; başlangıç ve 12. hafta sonunda fibrinojen ve Vücut kitle indeksi (VKİ) ölçüm değerleri ile diyastolik ve sistolik kan basıncı değerlerindeki düşüşler istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Telmisartan grubunda ise; sistolik ve diyastolik kan basıncı ile VKİ başlangıç ve 12. haftada anlamlı olarak azaldığı tespit edildi. Lipid parametrelerine baktığımızda ise telmisartan grubunda total kolesterolün ve HDL kolesterolün anlamlı olarak azaldığı, trigliserid ve LDL kolesterolün ise anlamlı olmayarak azaldığı tespit edildi.
Sonuç: Telmisartan ve Amlodipin sistolik ve diastolik kan basıncı ile VKI'nı anlamlı olarak düşürmüştür. Telmisartan tedavisinin, Amlodipin tedavisine kıyasla, insülin direncini artırıcı veya azaltıcı bir etkisi görülmemiş olup, HbA1c ve HOMA-IR üzerinde anlamlı etkisi saptanmamıştır. Plazma lipidlerinde total kolesterol, LDL kolesterol, HDL kolesterol değerlerinde anlamlı 
düşüş Telmisartan grubunda görülmüştür. Amlodipinin plazma lipidleri üzerine etkisi bulunmamıştır. Tüm bu sonuçlar Telmisartanın, diyabette aterosklerotik kardiyovasküler hastalıkları önlemede diğer antihipertansif ajanlardan daha etkili olabileceğini düşündürmüştür.

Abstract:
Effect of Telmisartan Added to Treatment on Insulin Resistance and Blood Sugar in Obese Type 2 Diabetics with Mild-Moderate Hypertension
Objective: In addition to the positive correlation between fasting glycemia and cardiovascular mortality, studies have shown that a stronger correlation than this correlation is between postprandial glycemia and cardiovascular mortality. In this study, we aimed to evaluate the effects of Telmisartan use on insulin resistance, metabolic control of blood sugar and inflammation indicators responsible for the pathogenesis of atherogenesis in type 2 diabetic patients and to compare the same indicators with the calcium channel blocker Amlodipine.
Materials and Methods: 39 patients with newly diagnosed and known diabetes, mildly obese and mild-moderate hypertension, who applied to the Internal Medicine outpatient clinics of our hospital between November 2005 and March 2006 were included in our study. Telmisartan or Amlodipine was started for the purpose of blood pressure regulation randomly in the patients who were found suitable. All patients were given sulfonylurea group oral antidiabetics for blood sugar regulation. Again, oral antidiabetics and glitazones that would affect insulin resistance were not used. The patients were followed for 12 weeks. At the end of 12 weeks, the procedures performed at the initial visit (physical examination, arterial blood pressure measurements, biochemical parameters, adiponectin level, insulin resistance, anthropometric measurements) were repeated. The significance level of the results obtained using the SPSS 14 program for statistical analysis was interpreted with a p value at a 95% confidence interval. P values ​​of <0.05 were considered statistically significant.
Results: A total of 39 patients were included in the study. The mean age was 55.3 ± 9.6 years in the amlodipine group and 52.7 ± 6.5 years in the Telmi sartan group (p>0.05).Of the patients in the study, 46% were male and 54% were female. In the amlodipine group; The decreases in fibrinogen and Body Mass Index (BMI) measurement values ​​and diastolic and systolic blood pressure values ​​at the beginning and at the end of the 12th week were found to be statistically significant. In the telmisartan group; It was determined that systolic and diastolic blood pressure and BMI decreased significantly at the beginning and at the 12th week. When we look at the lipid parameters, it was determined that total cholesterol and HDL cholesterol decreased significantly, while triglyceride and LDL cholesterol decreased insignificantly in the telmisartan group.
Conclusion: Telmisartan and Amlodipine significantly decreased systolic and diastolic blood pressure and BMI. Telmisartan treatment did not increase or decrease insulin resistance compared to Amlodipine treatment, and no significant effect was found on HbA1c and HOMA-IR. There was no significant difference in total cholesterol, LDL cholesterol, HDL cholesterol values ​​in plasma lipids.decrease was seen in the Telmisartan group. Amlodipine had no effect on plasma lipids. All these results suggested that Telmisartan may be more effective than other antihypertensive agents in preventing atherosclerotic cardiovascular diseases in diabetes.