İtalya'nın birleşmesinde Piyemonte'nin rolü
Piedmont's role in the unification of Italy
Yazar: SİNEM KERTEL
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ GÜLSÜM TÜTÜNCÜ UĞURLUBAY
Dokuz Eylül Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Tarih Ana Bilim Dalı / Tarih Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Tarih = History
Dizin: İtalya = Italy ; İtalyan Birliği = Italian Unification

Özet:
İtalya yarımadası, Orta Çağ'dan itibaren şehir devletlerinin yönetimi altında parçalanmıştı. Şehir devletlerinin birbirinden farklı yönetimleri ve devlet yapıları kültürel parçalanmışlığı da beraberinde getirdi. Mevcut parçalanmışlık; Avusturya, İspanya ve Fransa gibi güçlü devletlerin İtalya yarımadası üzerinde gerçekleştirdikleri hâkimiyet savaşları sonucunda daha da derinleşti. Güçlü devletlerin İtalya yarımadasını kontrol altında tutması ve gelişmesini önlemesinin yanında, şehir devletlerinin birbirleri ile yaptıkları rekabetler, İtalyanların birleşmesinin önünde önemli birer engel oldu.
Fransız İhtilali'nin etkilerinin İtalyan yarımadasına yayılmasının ardından, İtalya'da birleşim ve bağımsızlık yönünde fikirler ortaya çıktı. 1820, 1830 ve 1848 İhtilalleri'nin başarısızlığı ardından İtalyanlar birleşme için yeni yollar aradılar. Birleşmenin güçlü devletler karşısında kolaylıkla sağlanamayacağının anlaşılması, İtalyanları yeni bir plana ve lider arayışına yönlendirdi.
Sardunya-Piyemonte Krallığı, İtalyan Birleşmesi'nin liderinin ve planın ne olacağına dair tartışmaların arasında ön plana çıktı. Piyemonte; ordusu, köklü hanedanı ve güçlü devletlere karşı sahip olduğu bağımsızlığı ile yarımadada bulunan diğer şehir devletlerinden farklılık göstermekteydi. Bu farklılık, Piyemonte'yi uygun bir lider yapmaktaydı ancak Orta Çağ'dan itibaren etkisini sürdüren parçalanmışlık, İtalyanların tek bir çatı altında toplanmasını engelleyerek birleşmeyi önlüyor ve çatışmayı arttırmaya devam ediyordu. 
Öte yandan, güçlü devletlerin İtalyanların birleşmesine izin vermek gibi bir niyeti yoktu; tüm güçlerini ve siyasal bağlantılarını kullanarak İtalya yarımadasında bulunan parçalanmışlık üzerinden İtalyan topraklarından faydalanmayı amaçlıyorlardı. Bu çalışma; siyasal, düşünsel ve kültürel parçalanmışlığın arasında, Piyemonte'nin birleşme yönündeki liderliği eline alışı ve bu liderliği hangi koşullar ve faaliyetler altında bir "Risorgimento" planına dönüştürerek başarıya ulaştırdığına cevap bulmayı amaçlamaktadır.

Abstract:
Since the Middle Ages, the Italian peninsula has been fragmented under the rule of city-states. The different administrations and state structures of the city-states brought along cultural fragmentation. As a result of the wars of domination waged by powerful states such as Austria, Spain and France; the existing fragmentation has deepened even further over the Italian peninsula. In addition to the powerful states keeping the Italian peninsula under control and preventing its development, the rivalries between the city-states became an important obstacle to the unification of Italians. 
As the effects of the French Revolution spread to the Italian peninsula, ideas for unification and independence emerged in Italy. After the failure of the Revolutions of 1820, 1830 and 1848, Italians sought new ways for unification. The realization that unification could not be easily achieved against the powerful states, led the Italians to search for a new plan and leader. 
The Kingdom of Sardinia-Piedmonte, came to the fore amidst the debates about who would be the leader of Italian Unification and what the plan would be. Piedmont differed from the other city-states of the peninsula by its army, its long-established dynasty and its independence against to powerful states. This differences made Piedmont a suitable leader but the fragmentation that had continued since the Middle Ages, prevented the unification of Italians under a single roof and continued to increase conflict.
On the other hand, the powerful states had no intention of allowing the Italians to unite; they used all their power and political connections to exploit the Italian territories through the fragmentation of the Italian peninsula. Amidst this political, intellectual and cultural fragmentation, this study aims to find an answer to the question of how Piedmont took the lead for unification and under what conditions and activities it succeeded in transforming this leadership into a "Risorgimento" plan.