Tip 2 diabetes mellituslu renal disfonksiyonu olmayan nefropatili hastalarda albuminüri ile serum sistatin c ilişkisi /
Yazar: SERHAT KARADAĞ
Danışman: DR. METİN ACAR
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Okmeydanı Eğitim. ve Araştırma. Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2006
Konu: Nefroloji = Nephrology

Özet:
Kronik böbrek yetmezliğinin önde gelen sebeblerinden olan diabetik nefropatinin erken tanınması ve tedavi edilmesinin önemi açıktır. Halen GFH'daki azalmaya kadar olan süreçteki renal rezervin kaybını ortaya koyabilecek ideal bir marker bulunmamıştır. Mikroalbuminüri diabetik nefropatinin ilk ve altın standart bulgusu olarak kabul edilir. Ancak dinamik bir süreç olan böbrek incinmesine göre daha sabit olan mikroalbuminüri hastaların prognostik değerlendirmesinde ve GFH azalmalarını belirlemede yetersiz kalmaktadır. (90) 
Serum kreatinin düzeyi ve kreatinin klirensi ölçümlerinin böbrek dışı faktörlerden etkilenmesi, kreatinin tübüler sekresyonu, ekstra renal eliminasyonu, kişiler arası biyolojik varyasyonları, analitik metodlardaki problemler ve eksik idrar toplanması gibi faktörler idael bir fonksiyonel böbrek markerı olmalarını engellemektedir. Exojen markerların klirensi (İnülin, 99mTc-DTPA, 51Cr-EDTA, iyotalamat, iyohexol vb) yoluyla ölçülen GFH ölçüm yöntemleride zor ve pahalı yöntemlerdir.
Nefropati tanı ve takibinde ve GFH ölçümünde, bir marker olarak takdim edilen sistatin C ekzojen markerlar yoluyla ölçülen GFH ile yüksek korelasyon göstermektedir ve serum kreatinin düzeyi, kreatinin klirensi ve diğer düşük molekül ağırlıklı proteinlerden (RBP, B2-mikroglobulin, α2-mikroglobulin vb) daha üstün bulunmuştur. Dinamik bir süreç olan diabetik nefropati sürecinde sistatin C'nin GFH'daki azalma meylini erken belirlemede mikroalbuminüriden daha iyi olduğu bildirilmiştir. Nitekim Perkins BA ve arkadaşlarının yaptığı ve hastaları 4 yıl izlediği çalışmada, seri sistatin C ölçümlerinin kronik böbrek yetmezliğine gidişi mikroalbuminüri, serum kreatinin düzeyi ve kreatinin klirensinden daha iyi yansıttığı görülmüş (94), Shimuzu ve arkadaşları ise serum sistatin C düzeylerinin renal disfonksiyon olmadan bile makroalbuminürik dönemden itibaren yüksek olduğunu bulmuştur ve nefropatili hastalarda prognostik evrelemede erken bir marker olabileceğini bildirmiştir.(99) Çalışmamızdaki veriler bu çalışma ile uyumluydu.
Çalışmamızda normoalbuminürik hastalar ile mikroalbuminürik hastaların ortalama sistatin C düzeyleri açısından anlamlı bir fark yoktu. Bu veri mikroalbuminürinin diabetik nefropatinin erken tanısında halen altın standart bir test olduğu yönündedir. Serum sistatin C düzeyleri albuminüri düzeyleri ile istatistiksel olarak anlamlı korelasyona sahipti (r=0.496, p<0.001), ve makroalbuminürik dönemden itibaren anlamlı yükseklikler göstermektedir. Serum sistatin C düzeyleri çalışmadaki tüm nefropatik hastalarda %46, mikroalbuminüriklerde %28.6, makroalbuminürik hastalarda %90 duyarlılığa sahipti. Çalışmamızda serum kreatinini normal olmasına rağmen normoalbuminürik, mikroalbuminürik ve makroalbuminürik tüm hastalarda kreatinin klirensindeki ılımlı azalmaları %100 duyarlıkta göstermesi ve sistatin C'nin daha önce yapılan çalışmalarda altın standart GFH ölçümlerinde serum kreatinin düzeyi ve kreatinin klirensinden daha üstün bulunması önemini arttırmaktadır. Bu yüzden diabetik hastalarda serum sistatin C yükseklikleri klinisyeni serum kreatinin düzeyi ve kreatinin klirensi normal olmasına rağmen ılımlı GFH azalmaları açısından uyarıcı bir veri olmalıdır. Bu veriler sistatin C'nin diabetik nefropati tanı, takip ve özellikle prognostik evrelemenin erken bir markerı olabileceğini ve mikroalbuminüri ve kreatinin ile beraber, renal durumu belirlemede tamamlayıcı bir test olacağını düşündürmektedir.

Abstract: