Omalizumab kullanan kronik ürtiker tanılı hastalarda FC epsilon reseptör 1 alfa ve beta (FCΕR1α VE FCΕR1β) gen polimorfizmlerinin ilaç direnciyle ilişkisinin araştırılması
Investigation of the relationship of FC epsilon receptor 1 alpha and beta (FCΕR1α and FCΕR1β) gene polymorphisms with drug resistance in patients using omalizumab in the diagnosis of chronic urticaria
Yazar: HÜLYA SAVAŞ
Danışman: DOÇ. DR. HATİCE UCE ÖZKOL
Yüzüncü Yıl Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Dermatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2019
Konu: Dermatoloji = Dermatology
Dizin: Genetik = Genetics ; Omalizumab = Omalizumab ; Polimorfizm-genetik = Polymorphism-genetic ; Reseptörler-FC = Receptors-FC ; Ürtiker = Urticaria ; İlaçlara direnç = Drug resistance

Özet:
Amaç: Kronik ürtiker, maksimum tedavi yanıtı elde edilebilmesi ve yaşam kalitesinin devamı açısından iyi tanımlanmış tedavi stratejileri gerektiren bir hastalıktır. Standart doz H1 antihistamin tedavisine yanıt alınamayan kronik ürtikerli hastalarda 2014 yılında omalizumab kullanılmaya başlanılmıştır. Ancak yapılan birçok çalışmada bazı hastaların omalizumaba dirençli olduğu görülmüştür. Çalışmamızda omalizumab tedavisine yanıt alınamayan hasta gruplarında, direnç mekanizmasında etkisi olduğu düşünülen FcεR1α ve FcεR1β genlerinde bulunan tek nükleotid değişimlerinin populasyonumuzdaki etkilerini belirlemeyi amaçladık.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda, Yüzüncü Yıl Üniversitesi Dermatoloji polikliniğine Ocak 2019-Haziran 2019 tarihleri arasında başvurmuş ve omalizumab tedavisi başlanmış 100 kronik ürtiker hastası ve 50 kontrol grubu birey üzerinde FcεR1α ve FcεR1β gen polimorfizmleri araştırıldı. Çalışmaya katılan hastaların klinik ve demografik özellikleri olgu veri formuna kaydedildi, alınan kanlardan sık görülen FcεR1α (rs2251746) ve FcεR1β (rs569108) gen polimorfizmleri çalışıldı. Çalışmamızda, rs2251746 ve rs569108 gen polimorfizm bölgeleri gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) aracılığıyla floresan işaretli problar kullanılarak amplifiye edildi. Analizi ise biyoinformatik olarak SNP genotip profilleme programı aracılığıyla gerçekleştirildi. 
Bulgular: Çalışmaya katılan hastalarda FcεR1α (rs2251746) ve FcεR1β (rs569108) gen polimorfizmleri ile hastaların klinik, demografik özellikleri ve tedaviye direnç arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmamıştır (p>0,05). Çalışmamızda sadece rs2251746 polimorfizminde yaş ortalaması CT (44,71±12,5) grubunda TT (37,34±11,5) grubuna göre anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur (p<0,05)
Sonuç: Çalışmamızda, FcεR1α ve FcεR1β gen polimorfizmleri ile omalizumab tedavisine direnç arasında ilişki bulunamamıştır. Çalışmamızın, çok merkezli ve geniş serili hasta gruplarıyla desteklenmesine ihtiyaç vardır.

Abstract:
Aim: Chronic urticaria is a disease that requires well-defined treatment strategies in order to achieve maximum treatment response and maintain quality of life. In 2014 Omalizumab started to be used in patients with chronic urticaria who did not respond to standard dose H1 antihistamine treatment. However, several studies have shown that some patients are resistant to omalizumab. In this study, for patient groups who did not respond to omalizumab treatment we aimed to determine the effects of single nucleotide changes in FcεR1α and FcεR1β genes that are thought to have an effect on resistance mechanism in our population.
Material and Methods: In this study, It has been investigated FcεR1α and FcεR1β gene polymorphisms in 100 chronic urticaria patients and 50 control subjects who applied to Yüzüncü Yıl University Dermatology outpatient clinic between January 2019 and June 2019 and started on omalizumab treatment. The clinical and demographic characteristics of the patients were recorded in the case data form, and FcεR1α (rs2251746) and FcεR1β (rs569108) gene polymorphisms, which were common in blood samples, were studied. In our study, rs2251746 and rs569108 gene polymorphism regions were amplified by real-time polymerase chain reaction (PCR) using fluorescently labeled probes. The analysis was performed bioinformatically by SNP genotype profiling program.
Results: There was no statistically significant difference between FcεR1α (rs2251746) and FcεR1β (rs569108) gene polymorphisms and clinical, demographic characteristics and treatment resistance of the patients (p> 0.05). In our study, It has been found out that only the average age of the rs2251746 polymorphism was significantly higher in CT (44.71 ± 12.5) group than TT (37.34 ± 11.5) group (p <0.05).
Conclusion: In our study, no association was found between FcεR1α and FcεR1β gene polymorphisms and resistance to omalizumab treatment. Our study needs to be supported with multicenter and large series of patient groups.