Tibia cisim kırıklarının eksternal fiksasyon yöntemi ile tedavisi /
Yazar: GÜVEN BULUT
Danışman: DOÇ.DR. ÜNAL KUZGUN
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1992
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Dış fiksatörler = External fixators ; Kırıklar-kemik = Fractures-bone ; Tibial kırıklar = Tibial fractures

Özet:
ÖZET Tibia kırıklarının tedavisinde amaç en kısa sürede ekstremiteyi en yüksek fonksiyonel düzeye ulaştırmaktır. Açık ya da kapalı tüm tibia kırıklarının tedavisi için uygun cerrahi ya da konservatif bir yöntem henüz bulunamamıştır. Açık tibia kırıkları, yüksek oranda iyileşme sorunları ve komplikasyonları ile tedavisi oldukça güç kırıklardır. Eksternal fiksasyon yöntemi dünyada ve ülkemizde -başta açık kırıklar olmak üzere- tibia kırıklarının tedavisinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmada tibia cisim kırıklarının tedavisinde eksternal fiksasyon yöntemi klinik uygulamalar ışığı altında incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümlerinde tibia cisim kırıklarının sınıflandırması ve tedavi ilkelerinden söz edilmiş; açık kırık kavramı ve açık tibia kırıklarının özellikleri irdelenmiştir. Klinik uygulamada kullanılan AOF, DAF ve HGTF ağırlıklı olmak üzere EF'lerin genel özellikleri ve uygulama ilkeleri üzerinde durulmuştur. Tibia kırıklarında sıklıkla görülen komplikasyonlara kısaca değinilerek, kırık tedavisinden soyutlanamayan bu komplikasyonların önemi vurgulanmıştır. Çalışmanın gerecini 1982 yılı Kasım ayı ile 1992 yılı Haziran ayı arasında Sağlık Bakanlığı Şişli Etfal Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği 'nde tedavi edilen 54 'ü erkek, 8'i kadan 62 hastanın 64 tibia cisim kırığı oluşturmaktadır. Olguların 11 'i kapalı kırık olup, AO sınıflandırmasına göre 7' sinde IC3, 3 'ünde IC4, l'inde IC5 yumuşak doku yaralanması belirlenmiştir. 53 açık kırığın Gustilo sınıflandırmasına göre 5 'i Tip I, 20 'si Tip II ve 28 'i Tip III 'dür. Kırıklar AO sınıflandırmasına göre değerlendirildiğinde 23 'ü Tip A, 22 'si Tip B ve 19 'u Tip C'dir. Olguların %55'i politravmatizedir. Klinik çalışmada ekonomik nedenlerle yerli yapım EF' ler kullanılmıştır. 41 olguya AOF, 17 olguya DAF ve 8 olguya HGTF uygulanmıştır. AOF ile tedavi edilen 21 olguda eksternal fiksasyon, minimal inter fragmanter osteosentez ile kombine edilmiştir. Açık kırıklı 53 olgunun 34 'üne primer sütür, 19 'una açık yara tedavisi uygulanmıştır. 19 olguda redebridman, 15 olguda kemik greftlemesi gerekmiş; 1 olgu ampüte edilmiştir. Ortalama hastanede yatış süresi 40.4 gün olmuştur. AOF ortalama 134 gün, HGTF 132 gün, DAF 193 gün tutulmuştur. 57 olgu ortalama 35.8 ay süre ile izlenmiş, ortalama 7.8 ayda kaynama elde edilmiştir. Çivi yolu enfeksiyonu %9.9, repozisyon kaybı ve gevşeme %16.6, enfeksiyon 131 (kronik %14), kaynama gecikmesi %55, psödoartroz %10, kötü kaynama %24.5, dizde hareket kısıtlılığı %14, ayakbileğinde hareket kısıtlılığı %59, subtalar hareket kısıtlılığı %32.5 oranında görülmüştür. Çalışmanın son bölümünde tibia kırıklarının sınıflandırmaları, tedavi yöntemleri ve komplikasyonları tartışılmış, elde edilen sonuçlar bu konudaki yayınlarla karşılaştırılmıştır. Eksternal fiksasyonun tibia cisminin -özellikle açık- kırıklarmda seçkin bir yöntem olduğu sonucuna varılmıştır. 157

Abstract: