1996 – 2006 tarihleri arasında kliniğimizde yapılanrenal transplantasyonların genel değerlendirilmesi /
Yazar: ERKAN ÖLÇÜCÜOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. FARUK GÖNENÇ
Sağlık Bakanlığı / Ankara Türkiye Yüksek İhtisas Eğt. ve Arş. Hastanesi / Üroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2008
Konu: Üroloji = Urology

Özet:
Son dönem böbrek yetersizliğinin (SDBY) başlıca 2 temel tedavi seçeneği vardır. Bunlar ''diyaliz'' ve ''transplantasyon'' olup renal replasman tedavisi olarak adlandırılır. Günümüzde SDBY nin en modern tedavi şekli Renal transplantasyondur (RTx). RTx verici yönünden kadavradan ve canlı donörden olmak üzere 2 şekilde yapılmaktadır. 
Bu çalışmada 1996 ile 2006 tarihleri arasında Türkiye Yüksek İhtisas Hastanesi Üroloji Kliniğinde yapılan 139'u canlı donörden 18'i kadavradan alınan böbreklerden yapılan 157 RTx hastasının sonuçları değerlendirildi. RTx yapılan hastaların sonuçları; 1,5,10 yıllık greft ve hasta sağkalımı, immunolojik ve cerrahi komplikasyonlar yönünden incelendi. 
Merkemizde kadavra kaynaklı böbrekler ile yapılmış RTx oranı tüm RTx lar içinde %11 olup istenilen düzeyin altındadır. Ülkemizdeki kadavradan RTx oranlarının düşük olmasının başlıca nedeni sosyokültürel yapı olup halkımızın organ bağışı konusunda yetersiz ve yanlış bilgiye sahip olması gelmektedir. Diğer bir neden yoğun bakım ünitelerinin alt yapısındaki ve sayısındaki yetersizliktir. 
Canlı donörlerden yapılan RTx da 1,5,10 yıllık greft sağkalım oranları sırasıyla %92,%80,%50dir. 1,5,10 yıllık hasta sağkalım oranları sırasıyla %95, %90,%80 dir. 
Kadavradan kaynaklı böbrekler ile yapılan RTx da 1,5 yıllık greft sağkalım oranları sırasıyla %89,%62 dir. 1,5 yıllık hasta sağkalım oranları sırası ile %100, %87'dir. 10 yıllık hasta ve greft sağkalımı için yetersiz hasta sayısı nedeniyle istatistiksel analiz yapılamamıştır. 
Sonuçlarımız değerlendirildiğinde canlı RTx lardaki greft sağkalımının literatüre göre nispeten farklılık göstermesinin nedenleri arasında ilk sırada hastanemize başvuran hastaların sosyoekonomik ve kültürel düzeylerinin yetersiz olması ve kırsal kesimden gelmeleri nedeniyle hasta uyumunun ve takibinin güç olması gösterilebilir. 
Canlı RTx lerde mismatch sayılarına göre 1 ve 10 yıllık greft sağkalım süreleri değerlendirildiğinde 1 mismatchlilerde (21 hasta) % 95 ve %70 iken 3 mismatchlilerde (48 hasta) %75 ve % 52 dir. Literatürde RTx'de HLA doku uyumunun etkinliğine bakıldığında uzun dönem sonuçlarda HLA doku uyumu tam olan hastalarda greft sağkalım süresinin %50 daha uzun olduğu gösterilmiştir (Takemoto ve ark. NEJM 343:1078. 2000). 
Canlı RTx'larda Ortalama greft sağkalım rejeksiyon geçirenlerde 818 ay iken rejeksiyon geçirmeyenlerde 1105 aydır. Rejeksiyon geçirmeyenlerde 8 yıllık greft sağkalım oranı % 69 iken rejeksiyon geçirenlerde %46 olup rejeksiyonun greft sağkalımı üzerine olumsuz etkisi net olarak görülmektedir. 
Hastaların 43'ünde cerrahi komplikasyon (CK) gelişirken 114 hastada CK görülmedi. CK içinde 17 hasta (%10,8) ile lenfosel ensık görüleni olup bunu sıklık sırasına göre 10 hasta (%6,4) üreterovezikal darlık, 6 hasta (%3,8) ürinom, 5 hasta (%3,2) yara yeri enfeksiyonu, 3 hasta (%1,9) renal arter stenozu, 2 hasta (%1,3) renal ven trombozu takip etmektedir. 
RTx sonrası cerrahi komplikasyonların ve rejeksiyonların erken tanı ve tedavisi ile, greft fonksiyonu ve greft sağkalım süresi üzerindeki olumsuz etkiler önlenebilir.

Abstract:
A total of 157 renal transplantation patients were included in the study. To 139 patients
(89%) living related donor, and to 18 patients (11%) cadaveric renal transplantation was done. The
mean age of the patients during the time of the operations was 30,4 years (range 14-60). The mean
follow-up time was 55 months. In 1,5 and 10 years follow-up, the grafts survival rates of transplantations from living donors were 92%, 80% and 50%, and also the patients survival rates were 95%, 90% and 80% respectively. In 1 and 5 years follow-up, the graft survival rates of transplantations that we had done from cadavers were 89% and 62% and the patients survival rates were 100% and 87%, respectively. Surgical complications developed in 43 patients, while in other 114 patients not. The most common surgical complications were lymphocele in 17 patients (10.8%) that was
followed by ureterovesical stenosis in 10 patients (6,4%), urinoma in 6 patients (3,8%), surgical site infection in 5 patients (3,2%), renal artery stenosis in 3 patients (1,9%), renal vein thrombosis in 2 patients (1,3%), respectively.
We can prevent the harmful effects of surgical complications and rejections over the
graft function and graft survival when we diagnose and treat them early.