Öteki kavramı bağlamında radikal demokrasi üzerine
On radical democracy in the context of the concept of the other
Yazar: HURİYE YELİZ ÖZTÜRK LİDER
Danışman: DOÇ. DR. ÇETİN TÜRKYILMAZ
Hacettepe Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2019
Konu: Felsefe = Philosophy
Dizin: Demokrasi = Democracy ; Felsefe = Philosophy ; Radikal demokrasi = Radical democracy ; Siyaset felsefesi = Political philosophy ; Ötekilik = Otherness

Özet:
Çeşitli nedenlerle birbirinden farklı olarak kategorize edilen kimlikler "öteki"ne işaret etmektedir. Çalışmada gerek cinsiyet, gerek ırk, gerek din-dil vb. farklılıkların    -ötekilerin- birbirlerini ortadan kaldırmadan siyasete dâhil olmalarının olanağı sorgulanacaktır. Kimliksel farklılıkların bir arada bulunduğu, tektipleştirici değil çoğulcu anlayışı egemen kılan siyaset anlayışının zemini tartışılacaktır. 
Ötekiyle siyasal alanda bir arada olma sorunu bugün liberal demokrasinin siyaset anlayışıyla çözümsüz kalmaktadır. Çünkü liberal demokrasi modernizmin "evrenselleştirme" projesinden beslenerek ötekinin aynılaştırılması düşüncesine varır. Postmodernizmin "büyük anlatılar"a karşı tutumu ise ötekinin evrensel olarak değil, farklılık olarak anlaşılmasını mümkün kılar. Postmodern bir yaklaşım olarak radikal demokrasi, ötekini göz önünde bulunduran siyasetin imkânı sorununa çözüm getirebilecek verimli bir alan olarak görülebilir. Ancak radikal demokrasinin kendi içerisindeki fikir çatışmaları, ötekini hesaba katan bir siyasetin nerede konumlandırılması gerektiği sorusunu doğurur. Sözü edilen çatışma Habermasçı müzakere anlayışı ile Schmittçi antagonizma kavramı arasındadır. Her iki düşünür de siyasette çoğulcu anlayışı benimseyerek, siyasal alanın ötekini barındırması gerektiğini savunur. Fakat Habermas modernizmin evrensellik anlayışını sürdürerek radikal demokrasiden uzaklaşıp liberal demokrasiye yaklaşmıştır. Schmitt ise Habermas'tan farklı olarak çatışmaya dayanan bir siyaset tasarımı ortaya koyar. Fakat Schmitt'in antagonizmaya dayanan siyaset anlayışı ötekini yok etme riskini barındırır. Bu bakımdan her iki yaklaşımın da çıkmazlarının olduğu bu nedenle bunları kapsayıp aşacak farklı bir bakışa ihtiyaç duyulduğu düşünülmektedir.     
Siyasal alanda ötekiyle bir arada olmanın zemini olarak iki görüşten de beslenen, ancak onlardan farklı bir anlayışı dile getiren ve böylece çalışmamızın odak noktasını oluşturan temel, Mouffe ve Laclau'nun 1985'te yayımlanan Hegemonya ve Sosyalist Strateji kitabında kuramsallaştırdıkları radikal demokrasi anlayışıdır.

Abstract:
The identities categorized as different from each other for various reasons point to the "other". This study will explore the possibility that the differences with respect to gender, race, religion-language, etc. –the others– participate in politics without abolishing one another. It will discuss the basis of a political approach on which the identity differences are together and which is not standardizing but is ruled by the pluralist understanding. 
The problem of being together with the other in the political sphere remains unsolved by the understanding of liberal democracy today. For liberal democracy leads to the idea of standardization of the other by drawing on modernism's project of "universalization". Postmodernism's attitude against "grand narratives", however, makes it possible that the other is understood not as universal, but as difference. Radical democracy as a postmodernist approach can be regarded as an effective field that can provide a solution to the problem of the possibility of politics that takes account of the other. However, the clash of ideas within radical democracy itself gives rise to the question where politics that takes the other into account should be positioned. The clash in question is the one between the Habermasian conception of negotiation and the Schmittian concept of antagonism. Both thinkers espouse the pluralist understanding in politics, arguing that the political sphere should accommodate the other. But Habermas maintained modernism's understanding of universality and so he moved away from radical democracy and got closer to liberal democracy. Whereas, unlike Habermas, Schmitt offers a political layout based on strife. But, Schmitt's conception of politics based on antagonism includes the destruction of the other. For this reason, I think both approaches have their drawbacks and therefore a different approach is required that will incorporate both and go beyond them.
The basis of our study is the conception of radical democracy presented as a theory by Mouffe and Laclau in their Hegemony and Socialist Strategy (1985), which draws on both of the views above as the bases of being together with the other in the political sphere, while putting forward a view that is different from either.