Gastroşiziste Intrauterin tedavi barsak hasarlanması üzerinde ne ölçüde etkili
The effects of Intrauterine teatment intestinal damage in gastroschisis
Yazar: RAHŞAN VARGÜN
Danışman: PROF. DR. TANJU AKTUĞ
Ankara Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Çocuk Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2004
Konu: Çocuk Cerrahisi = Pediatric Surgery

Özet:
ÖZET Gastroşizisde İntrauteriıı Tedavi Barsak Hasarlanması Üzerinde Ne Ölçüde Etkili? Amaç: İntrauteriıı tedavi yöntemlerinin gastroşizis oluşturulmuş deneklerde barsak hasarlanması ve intestinal motilitenin düzenlenmesinde rol alan intertisiyel Cajal hücresi (İCH) üzerine etkilerini araştırmak amacıyla deneysel bir çalışma yapıldı. Gereç ve Yöntem: Çalışmada 13 günlük fertil tavuk embriyoları kullanıldı. Embriyolar kontrol, gastroşizis, gastroşizis + amniyoallantoik sıvı değişim ve gastroşizis + bikarbonat tedavi grubu olmak üzere rastgele 4 gruba ayrıldı. 13. günde kontrol grubunda sadece amniyoallantoik kavite oluşturuldu, gastroşizis grubunda amniyoallantoik kavite oluşturulup karın ön duvarı defekti yapıldı. Tedavi gruplarına 15. günden itibaren, amniyoallantoik sıvı değişim grubuna 3 gün süreyle amniyoallantoik sıvı değişimi, bikarbonat grubuna 0. 1 mL bikarbonatla tedavi yapıldı. 18. günde barsak örnekleri alınarak makroskopik değişiklikler kaydedildi. Hematoksilen Eozin boyamasıyla mukozal konjesyon, müsküler ödem, serozal ödem değerlendirilip, ortalama villus boyutları ve müsküler kalınlıklar ışık mikroskopunda ölçüldü. Ortalama İCH yoğunluğu immüntıistokimyasal boyama yöntemi ile c-kit ekspresyonu araştırılarak ölçüldü. Mukozal konjesyon, müsküler ödem ve serozal ödem parametreleri Ki-kare testi, ortalama müsküler tabaka kalınlığı, ortalama villus boyutları ve ortalama Cajal hücre yoğunluğu parametreleri Kruskal-Wallis yöntemi ile karşılaştırıldı. Bulgular: Gastroşizis grubunda %87.5 oranında mukozal konjesyon bulunurken kontrol grubunda mukozal konjesyona rastlanmadı. Amniyoallantoik sıvı değişim grubunda deneklerin %55,6'smda, bikarbonatla tedavi grubunda ise %25'inde mukozal konjesyon gözlendi. Gastroşizis grubunda tüm deneklerde müsküler ödem gözlenirken, kontrol ve tedavi grubunda müsküler ödem gözlenmedi. Gastroşizis grubunda %100 oranında serozal ödem gözlenirken, kontrol grubunda %40, amniyoallantoik sıvı değişim grubunda %44.4 ve bikarbonat grubunda %50 oranında serozal ödem gözlendi. Gastroşizisli deneklerin barsaklarında ortalama müsküler tabaka kalınlığının artmış olduğu ve bu artışın amniyoallantoik sıvı değişimi ve bikarbonat tedavileriyle azaldığı gözlendi (p<0.05). Ortalama İCH yoğunluğunda 25gastroşizis grubunda belirgin azalma (p<0.01), amniyoallantoik sıvı değişimi grubunda ise artış saptandı (p<0.01). Sonuç: Bu çalışma ile intestinal motiliteden sorumlu tutulan İCH'lerinin sayılarında, gastroşizisde görülen azalmanın, intrauterin tedavi ile önlenebildiği ilk kez gösterilmiştir. Kas tabakasındaki İCH yoğunluğu klinik tablo ile de uyumlu olabilecek, barsak motilitesini yansıtabilecek, bir ölçüm olarak görülmektedir. Diğer tedavi yöntemleri ile de bu bulgunun desteklenmesi ile intrauterin tedavi yöntemlerinin karşılaştırabileceği, klinik sorunları işaret eden, ölçülebilir bir parametre gelişmiş olacaktır. Anahtar Sözcükler: Gastroşizis, intrauterin tedavi, motilite, intertisiyel Cajal hücresi, amniyoallantoik sıvı değişimi 26

Abstract:
SUMMARY The Effects of Intrauterine Treatment on Intestinal Damage in Gastroschisis Aim: An experimental study was performed to investigate the effects of intrauterine treatment on intestinal damage and on ICC which are known to be pacemaker cells of intestinal motility, in gastroschisis. Materials and Methods: Thirteen-day-old fertilised chick eggs were randomly divided into 4 groups as control, gastroschisis, gastroschisis + amnio-allantoic fluid exchange and gastroschisis + bicarbonate groups. In control group amnio-allantoic membrane opened without creating gastroschisis on the 13 day of incubation. In gastroschisis group a defect in the abdominal wall was performed. In the treatment groups after creating gastroschisis, amnio-allantoic exchange and bicarbonate treatment was performed for 3 days. After macroscopic examination, specimens were processed for H&E and c-kit immunohistochemistry on the 1 81 day of incubation. The intestines were evaluated with light microscopy for the presence of mucosal congestion, muscular and serosal edema. Mean villus size, mean muscular thickness, and density of ICC were measured. Statistical analysis was performed by %2 test and Kruskal-Wallis followed by Mann-Whitney U test when appropriate Results: Although mucosal congestion was not seen in control group, it was encountered in 87.5%, 25%, 55.6% of the embryos in gastroschisis, bicarbonate treatment and amnio-allantoic fluid exchange groups, respectively, (p<0.05). While muscular edema was present in all embryos in gastroschisis group, there was no muscular edema in control and treatment groups, (p<0.05). Seroz.il edema was present in all embryos in gastroschisis group, but 40%, 44,4% and 50% of the embryos in control, amnio-allantoic fluid exchange and bicarbonate treatment groups, respectively, (p<0.05). Mean muscular thickness was significantly increased in gastrochisis group when compared with control and treatment groups, (p<0.05). Mean ICC density was significantly decreased in gastroschisis group when compared with controls (p<0.01) and it was increased after amnio-allantoic fluid exchange treatment, (p<0.01). Conclusion: The decrease in ICC density with gastroschisis and the improvement with intrauterine treatment has been shown for the first time in the current study. Thedensity of ICC in muscular layer seems to be an important parameter both to predict intestinal motility disorders in gastroschisis and to compare the effectiveness of intrauterine treatment methods. Key Words: Gastroschisis, intrauterine treatment, motility, ICC, amnio-allantoic fluid exchange