Aristoteles'in etik teorisinde erdemlerleyaşamak ve mutluluk
Virtues in Aristotle's ethical theoryliving and happiness
Yazar: ŞEYMA ORAN
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ YAKUP HAMDİOĞLU
Sivas Cumhuriyet Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Felsefe = Philosophy
Dizin: Akıl = Reason ; Erdem = Virtue ; Mutluluk = Happiness

Özet:
Aristoteles'in erdem etiğinin insanoğlunun karşı karşıya kaldığı etik çıkmazlara bir çözüm yolu açıp açamayacağı her dönemde önemli bir tartışma konusu olmuştur. Bu denli güçlü ve bilgi felsefesinden siyaset felsefesine geniş bir bağlama sahip olan bir teori için böyle bir sorunun her zaman canlı olması doğal bir durumdur. Dolayısıyla, bu soru etrafında Aristoteles'in düşüncelerinin bugün de artan bir ilgiyle tartışılması da kaçınılmaz olmaktadır. İnsanın doğası, evrenin doğası, birey ve toplum arasındaki ilişkilere verdiği öncelik ve gündelik hayatın akışının doğallığında ele aldığı kavramlar onun etik üzerine görüşlerinin kurucu unsurlarıdır. Aristoteles'e göre insanoğlu bir varlık dünyası içindedir ve onun karakterinin ahlaki yönden gerçekleşmesi ancak bu gerçeklik içinde akılsal bir yaşam tarzını arzulamasıyla olanaklıdır. Akıl, insan ruhunun karakteristik bir özelliğidir. Bununla birlikte, iyi her şeyin yöneldiği şeydir. İnsanoğlu da kendisi için iyi olan şeye ruhunun akla uygun etkinliği ile ulaşabilir ve Aristoteles bunun erdem olduğunu söyler. Bu doğrultuda erdemli eylemlerde bulunmayı alışkanlık haline getiren bir kişi, bu bilgece yaşayış tarzıyla en yüksek iyiye veya mutluluğa ulaşabilir. Bu bakımdan insanoğlunun ahlaki anlamdaki üstünlüğünü, eylemin bizzat kendisi için amaçlanarak gerçekleştirildiğini gösteren entelektüel erdemlere yönelmek belirler. Aristoteles'in etik teorisinde mutluluk, teleolojik olarak, insanın akıllı özü temelinde ortaya çıkan bu erdemlere dayanan ve yaşamı boyunca süren bir temaşa etkinliği olarak kendini gösterir. Bu aynı zamanda insanı Tanrısal hazza yaklaştıran en önemli etkinliktir.
Anahtar Kelimeler: Akıl, Erdem, Mutluluk, İnsan, Varlık

Abstract:
Whether Aristotle's virtue ethics can provide a solution to the ethical dilemmas faced by human being has been an important subject of debate in every period. For a theory that is so powerful and has a wide context from philosophy of knowledge to political philosophy, it is natural that such a question is always alive. Therefore, it is inevitable that Aristotle's thoughts will be discussed with increasing interest today around this question. The nature of man, the nature of the universe, the priority he gives to the relationships between the individual and society, and the concepts he deals with in the natural flow of daily life are the founding elements of his views on ethics. According to Aristoteles, human being is in a world of existence and the moral realization of her/his character is only possible by desiring a rational lifestyle within this reality. Reason is a characteristic feature of the human soul. However, the good is that towards which everything is directed. Human beings can achieve what is good for themselves with the reasonable activity of their soul, and Aristotle says this is virtue. A person who makes it a habit to take virtuous actions in this direction can reach the highest good or happiness with this wise lifestyle. In this respect, the moral superiority of human being is determined by turning to intellectual virtues that show that the action is carried out with a purpose for oneself. In Aristotle's ethical theory, happiness manifests itself teleologically as a contemplation activity that is based on these virtues that emerge on the basis of the rational essence of man and continues throughout his life. This is also the most important activity that brings people closer to divine pleasure.
Key Words: Reason, Virtue, Happiness, Human, Being