Tibia pilon kırıklarında tibia distal eklem yüzündeki genişlemenin hasta klinik ve fonksiyonel sonuçlarına etkisi
The effect of widening of the tibia distal joint surface on patient clinical and functional outcomes in tibial pilon fractures
Yazar: ÖMER HALİT KESKİN
Danışman: DOÇ. DR. GÜZELALİ ÖZDEMİR
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Bilkent Şehir Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Tibial kırıklar = Tibial fractures

Özet:
Tibia Pilon Kırıklarında Tibia Distal Eklem Yüzündeki Genişlemenin Hasta Klinik Ve Fonksiyonel Sonuçlarına Etkisi
Amaç: Ayak bileği eklemi, mobilizasyon ve günlük yaşam aktivitelerinde önemli yere
sahip olan yük taşıyan bir eklemdir. Pilon kırıkları nadir görülmesine rağmen klinik sonuçları
kötü olan ve yüksek komplikasyon oranlarına sahip bir durumdur. Günümüzde halen pilon
kırıklarının tedavi ve yönetiminde ortaya konmuş kesin algoritmalar yoktur. Bu sebeple güncel
çalışmalara ve objektif verilere ihtiyaç vardır. Çalışmamızın amacı pilon kırığı olan hastaların
preoperatif ve postoperatif yapılan aksiyel BT (bilgisayarlı tomografi) görüntülemelerinde tibia
distal eklem yüzünde meydana gelen genişleme miktarı ölçülerek klinik, fonksiyonel ve
radyolojik sonuçlara etkisinin araştırılmasıdır.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya tibia pilon kırığı olan 40 hasta dahil edilmiştir. Hastalar
retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Hastaların yaş, cinsiyet, opere edilen taraf, kullanılan
plak sayısı, ek sistem yaralanmaları, eşlik eden kırık, AO/OTA ve Ruedi-Allgower sınıflama
sonuçları, açık kırık varlığı ve Gustillo-Anderson sınıflamasına göre sonuçlar, tibia distal eklem
yüzünde meydana gelen genişleme miktarının aksiyel BT kesitinden preoperatif ve postoperatif ölçümleri, eklem hareket açıklığı dereceleri, AOFAS ayak bileği–arka ayak skoru, Burwell-
Charnley redüksiyon kriter skala değerlendirmesi, Takakura artroz sınıflamasına göre evreleri kaydedilerek değerlendirilmiştir.
Bulgular: Tibia pilon kırığı olan hastaların preoperatif ve postoperatif tibia distal eklem
yüzü genişleme oranı ile AOFAS skoru arasında anlamlı negatif korelasyon olduğu
saptanmıştır (sırasıyla p<0,001, p<0,001). Yapılan ROC analizi sonucunda AOFAS skoruna
göre mükemmel (>90 puan) sonucu etkileyen kritik değer preoperatif eklem genişlemesinde
%17,18, postoperatif eklem genişlemesinde %11,97 olarak saptanmıştır. Redüksiyon oranı ile
AOFAS skoru arasında pozitif yönde anlamlı ilişki olduğu saptanmıştır (p<0,001). Takakura
artroz evrelemesine göre evre 3 olan hastaların evre 1 olan hastalara göre preoperatif eklem
genişleme oranı ve postoperatif eklem genişleme oranının daha yüksek olduğu istatistiksel
olarak anlamlı bulunmuştur (sırasıyla p=0,008, p=0,022). Takakura artroz evrelemesine göre
evre 1 sonucu etkileyen kritik değer preoperatif eklem genişlemesi için %32,04,postoperatif
eklem genişlemesi için %13,53 olarak saptanmıştır. Yara yeri komplikasyonu fazla olan
hastaların plak sayısının daha fazla olduğu bulunmuştur (p=0,008).
Sonuç: Preoperatif ve postoperatif tibia distal eklem yüzü genişleme oranı arttıkça
AOFAS skoru anlamlı bir şekilde azalmakta ve Takakura artroz sınıflamasına göre artroz evresi artmaktadır. Ayrıca operasyonda kullanılan plak sayısının artması yara yeri komplikasyon
oranını arttırmaktadır. Preoperatif eklem genişleme oranı fazla olan hastaların mümkün olan en
az plak kullanılarak minival invaziv olarak tedavi edilmesi komplikasyon oranlarını düşürmeye
yardımcı olacaktır. Postoperatif eklem genişleme oranı dikkate alındığında literatürde
belirlenmiş redüksiyon kriterlerine göre anatomik redüksiyon yapıldığı düşünülse dahi eklem
alanının restorasyonu önem arz etmektedir. Cerrahi tedavi uygulanırken fonksiyonel sonucu
iyileştirmek ve artroz bulgularını azaltmak için eklem alanı restorasyonuna dikkat edilmelidir.
Anahtar Kelimeler: Pilon Kırığı, Plafond Kırığı, Eklem İçi Kırık, Radyolojik Değerlendirme,
Eklem Genişlemesi

Abstract:
The Effect of Widening of the Tibia Distal Joint Surface on Patient Clinical and Functional Outcomes in Tibial Pilon Fractures
Introduction: The ankle joint is a load-bearing joint that has an important role in
mobilization and activities of daily living. Although pilon fractures are rare, they have poor
clinical outcomes and high complication rates. Currently, there are no definitive algorithms for
the treatment and management of pilon fractures. For this reason, additional researchs and
innovations are needed. The aim of this study is to measure the widening of the distal articular
surface of the tibia in preoperative and postoperative axial CT (computerized tomography)
imaging of patients with pilon fracture and to investigate the effect on clinical, functional and
radiological results.
Materials and Methods: Forty patients with tibia pilon fractures were included in this
Study. The patients were evaluated retrospectively. Results are evaluated according to the age
and gender of the patient, operational side, number of plates used, concomitant systemic injuries, accompanying fractures, AO/OTA and Ruedi-Allgower classification results, presence of open fracture and Gustillo-Anderson classification of the patients, the measurement of widening in the distal joint surface of the tibia, preoperative and postoperative measurements from the axial CT section, joint range of motion degrees, AOFAS ankle–hindfoot score, Burwell-Charnley reduction criteria scale evaluation, and Takakura arthrosis classification.
Results: A significant negative correlation was found between the preoperative and postoperative tibial distal articular surface widening ratio and the AOFAS score in patients with
tibial pilon fractures (p<0.001, p<0.001, respectively). As a result of the ROC analysis, the
critical value affecting the excellent (>90 points) result according to the AOFAS score was
found to be 17.18% in preoperative joint widening and 11.97% in postoperative joint widening.
A positive and significant correlation was found between the reduction rate and the AOFAS
score (p<0.001). According to Takakura arthrosis staging, it was found that the preoperative
joint widening ratio and the postoperative joint widening ratio were higher in patients with stage
3 compared to patients with stage 1 (p=0.008, p=0.022, respectively). According to Takakura
arthrosis staging, the critical value affecting the stage 1 outcome was found to be 32.04% for
preoperative joint widening and 13.53% for postoperative joint widening. It was found that the
number of plates was higher in patients with more wound complications (p=0.008).
Conclusions: As the preoperative and postoperative tibial distal articular surface widening ratio increases, the AOFAS score decreases significantly and the arthrosis stage increases according to Takakura arthrosis classification. In addition, an increase in the number of plates used in the operation, increases the rate of wound complications. With minimally invasive techniques and reduced number of plates, it will help to decrease the complication rates of patients with high preoperative joint widening ratio. Considering the postoperative joint widening ratio, restoration of the joint surface area is important even if anatomical reduction is considered according to the reduction criteria determined in the literature. While performing surgical treatment, attention should be paid to joint surface area restoration to improve functional outcome and reduce signs of arthrosis
Key Words: Pilon Fracture, Plafond Fracture, Intra-Articular Fracture, Radiological
Assessment, Articular Widening