Sartre'ın özgürlük etiğinin oluşumu
Genesis of J. Paul Sartre's ethics of freedom
Yazar: GÜLAY ÖZDEMİR AKGÜNDÜZ
Danışman: DOÇ. DR. ERTUĞRUL RUFAYİ TURAN
Ankara Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2013
Konu: Felsefe = Philosophy

Özet:
Bu çalışmada, Sartre'ın tüm felsefi yapıtları incelenerek, onun özgürlük etiğinin oluşumsal bir yapı izlediği savı sorgulanmaktadır. Sartre ilk çalışmasından, verdiği son röportajına kadar, ahlaki birlikteliğin olanağını araştırmıştır. Böyle bir birliktelik olanağı, öncelikle Sartre'ın bilincin ontolojik ve olgusal yapısına odaklanmasını ve sonra da bilinçler çoğulluğunun etik varoluşu sorunsallına yönelmesini gerektmiştir. Bu açıdan bu çalışma, Sartre etiğini mutlak özgürlük ve sorumluluk  açısından bilincin ontolojik yapısı içinde inceleyerek, insan gerçekliğinin etik varoluşa nasıl evrilebilleceğini, yalnızca bu mutlak özgürlük ve sorumluluk üzerinde temellendirmeye çalışır. Sartre etiği genel olarak her bireyin uyması gereken standart kurallar ya da normlar sunmaz. Bununla birlikte Sartrecı etik, zorunlu olarak tüm insanlığın otantikliğe dönüşümünü ve kötülüğün, ortak amaç dolayımıyla, dayanışma içindeki bir mücadele aracılığıyla yok edilmesini gerektirir. 
İnsan varlığının ontolojik belirsizliği ve mutlak özgürlüğü, etiğin belirsizliği ya da oluşum halinde bir süreç olduğu düşüncesini açımlar. Dolayısıyla Sartre etiği tamamlanmamış, oluşmakta olan, dönüşen ve değişen, belirlenmemiş bir etiktir. Bilincin kendiliğindenliği ve mutlak özgürlüğü Sartre etiğinin temelini oluşturur. Bu temel üzerinde otantikliğe dönüşüm gerçekleşir; ancak bu dönüşümün tüm insanlığa genişlemesi için, insan varlıklarını belirleyen ve koşullayan, pratik özgürlük önündeki engellerin aşılması, ortak amacın özgürce benimsenmesi ve ortak mücadele gerekir. Ancak bundan sonra, kıtlığın ortadan kaldırıldığı, insanların kendi mutlak özgürlük oyunlarını özgürce oynadıkları bir ideal-etik topluma ulaşılabilinir.

Abstract:
In this study I try to explore the idea that Sartre's ethics of freedom has progressive nature by examining all of his philosophical works. As it is known, Sartre studies a possibility of moral togetherness from his first work to his last interview. To show this possibility of togetherness Sartre firstly focuses on the ontological and factual structure of consciousness and then directs his attention to the problem of the ethical existence of the plurality of consciousnesses. So this study purposes to examine the Sartrean ethics in terms of an absolute freedom and responsibility within the ontological structure of consciousness and to ground the problem about how the human reality can be evolved into an ethical existence by means of this absolute freedom and responsibility. In general, Sartrean ethics doesn't suggest any standard rules or norms to which every individual must adapt himself/herself. However, Sartrean ethics requires humanity as a whole necessarily to transform into authenticism and evil to be annihilated by means of a struggle in solidarity through a common purpose.
The ontological obscurity and absolute freedom of human being reveals that ethics is also obscure and it is still in progress. So the Sartrean ethics is an ethics which is an incomplete, changing and transforming, and undetermined one in progress. The spontaneity and absolute freedom of consciousness constructs the base of the Sartrean ethics. On this ground a transforming into authenticity comes true; but it's required that the obstacles against a practical freedom are overcome which determine and condition the human beings, the common purpose is freely appropriated, and a struggle is commonly waged, in order to enlarge this transformation upon all humanity. Only after that, we can reach an ideal-ethical society in which scarcity will be removed, and people can freely play their own game of absolute freedom.