Otolog kondüsyonel serumun sıçan sırtında oluşturulmuş random paternli deri flebi yaşayabilirliğine etkisinin plateletten zengin plazma ile kontrollü karşılaştırılması
The controlled comparison of the effect of autologous conditioned serum with platelet-RİCH plasma on the viability of random patterned skin flaps created on the  back of the rat
Yazar: FERHAT KARGALIOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. NEZİH SUNGUR
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi = Plastic and Reconstructive Surgery
Dizin: Cerrahi flepler = Surgical flaps ; Cerrahi-plastik = Surgery-plastic ; Nekroz = Necrosis ; Rekonstrüktif cerrahi = Reconstructive surgical ; Sıçanlar = Rats ; Trombositten zengin plazma = Platelet rich plasma

Özet:
Amaç: Plastik, rekonstrüktif ve estetik cerrahide, flep cerrahisi çeşitli sebeplerle oluşan defektlerin rekonstrüksiyonunda, son derece yaygın olarak kullanılmaktadır. Flep cerrahisindeki en önemli problem, kan dolaşımı yetersizliğine bağlı flep uç kısımlarında oluşabilecek nekrozdur. Bu problemle başa çıkabilmek için, birçok cerrahi ve medikal tedavi yöntemi denenmektedir. Otolog kondüsyonel serum (Autologous Conditioned Serum-ACS), kan dolaşımında doğal olarak oluşan interlökin-1 (IL-1) reseptörlerinin inhibitörü olan interlökin-1 reseptör antagonisti (IL-1Ra) yönünden zengin otolog bir üründür. Klinik pratikte 1997 yılından beri kullanılmaktadır ve 2001 yılında Orthokine adıyla ticarileştirilmiştir. Klinik olarak osteoartrit tedavisinde kullanılmaktadır ve endikasyon alanı bununla sınırlı kalmış, popülarite kazanamamıştır. Bu çalışmadaki amaç, fleplerin sağkalımını arttırmak için, kandan hazırlanan otolog kondüsyonel serumun kullanılması ve bunu da etkinliği ispatlanmış, sık olarak kullanılan plateletten zengin plazma (Platelet rich plasma-PRP) ile karşılaştırarak etkinliğini incelemektir.
Gereç ve yöntem: Çalışmaya 40 adet, yaşları 2 ile 4 ay arasında değişen ortalama 200-250 g ağırlığındaki erkek, Wistar-Albino tipi sıçanlar dahil edilmiştir. Random olarak her grupta 10 denek (n:10) olacak şekilde 3 grup oluşturulmuştur. Grup A (SF grubu) , Grup B (PRP grubu), Grup C (ACS grubu) olarak belirlenmiştir. Çalışmaya dahil edilmeyen 10 sıçan ise PRP ve ACS hazırlamak için ilk gün kullanılmış ve her birinden ortalama 8-10 ml kan intrakardiyak alınmak üzere kullanılarak sakrifiye edilmiştir. Sıçanların sırtından hazırlanan ve uzunluğu nedeni ile tamamı beslenemeyen fleplerde ACS'nin etkisi araştırılmıştır ve bu etkiler PRP ile karşılaştırılmıştır. McFarlane flebi üzerinde, insizyon öncesi flep üzerinde eşit aralıklarla çizilen dokuz bölgenin her birine Grup A'ya 0.05 ml SF, Grup B'ye 0.05 ml PRP ve Grup C'ye 0.05 ml (her sıçana 0.45 ml ) ACS intradermal enjekte edilmiştir. Enjekte edilen materyallerin 10 dakika difüzyona uğraması beklenmiş ve bekleme süresi sonrasında flepler eleve edilmiştir. 5 dakika sonra flepler tekrar yerlerine adapte edilmiştir. Postoperatif 7. Gün sıçanlar genel anestezi altında değerlendirmeye alınmıştır. ACS'nin sıçanların sırtından planlanan 3x9 cm en/boy oranında kaudal bazlı random dolaşım paternli fleplere etkisi, görsel olarak fotoğrafları çekilip bilgisayar ortamında alan ölçümü yapılarak, sintigrafik olarak kanlanma alan hesabı yapılarak ve histopatolojik inceleme ile yapılmıştır. Bu etkiler, sonrasında SF ve PRP ile karşılaştırılmıştır.
Bulgular: Digimizer® yardımıyla yapılan flebin makroskobik yaşayabilirliğini değerlendiren ölçümlerde ACS grubundaki flepler en yüksek yaşayabilirlik oranına sahiptir. Bu fark istatistiksel olarak anlamlıdır. Yapılan sintigrafik ölçümlerde en yüksek flep yaşayabilirlik oranı ACS grubunda izlenmiştir. Bu fark istatistiksel olarak anlamlı olarak değerlendirilmiştir. Histopatolojik incelemede en yüksek neovaskülarizasyon sayısı ACS ve PRP grubunda izlenmiştir. ACS grubunda ortalama neovaskülarizasyon sayısı daha yüksek olmasına rağmen ACS ve PRP grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark görülmemiştir.  En düşük ödem, nekroz ve inflamasyon bulguları ACS grubunda izlenmiş, bu fark istatistiksel olarak anlamlı  değerlendirilmiştir. ACS grubunda viabilite oranı sintigrafik ve fotografik ölçümler baz alındığında, PRP grubuna göre yüksek olmasına rağmen iki grubun neovaskülarizasyon sayıları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamamıştır. Viabilite oranının ACS grubunda yüksek olmasının sebebi olarak ACS'nin antiinflamatuar etkiyle ödem nekroz ve inflamasyonu azaltmış olması düşünülmüştür.
Sonuç: ACS, intradermal olarak flebe uygulanması durumunda flep yaşayabilirliğini önemli derecede artırmaktadır. Klinikte kolay elde edilebilir, ucuz ve otolog bir ürün olan ACS bu amaçla güvenle uygulanabilir.

Abstract:
Aim: In plastic, reconstructive and aesthetic surgery, flap surgery is widely used in the reconstruction of defects caused by various reasons. The most important problem in flap surgery is the necrosis that may occur at the distal end of the flaps due to insufficient blood circulation. To deal with this problem, many surgical and medical treatment methods are tried. Autologous Conditioned Serum (ACS) is an autologous product that rich in interleukin-1 receptor antagonist (IL-1Ra), which is an inhibitor of naturally occurring interleukin-1 (IL-1) receptors in the bloodstream. It has been used in clinical practice since 1997 and was commercialized as Orthokine in 2001. It is clinically used in the treatment of osteoarthritis, and the area of indication has been limited to osteoarthritis and has not gained popularity. The aim of this study is to use autologous conditional serum prepared from blood in order to increase the survival of flaps and to examine its effectiveness by comparing it with the platelet-rich plasma (PRP) which commonly used for increasing flap viability.

Materials and methods: 40 male Wistar-Albino rats, aged between 2 and 4 months, weighing an average of 200-250 gram included in the study. 3 groups was formed randomly, with 10 subjects (n: 10) in each group. Group A (SF group), Group B (PRP group), Group C (ACS group. Ten rats not included in the study were used on the first day to prepare PRP and ACS. An average of 8-10 ml of blood was taken intracardiac, from each of 10 rat and they were sacrificed.  The effect of ACS on flaps that are prepared from the back of rats and cannot be fed completely due to their length will be investigated and these effects was compared with PRP. On the McFarlane flap, 0.05 ml of SF was injected intradermally to Group A, 0.05 ml of PRP to Group B and 0.05 ml of ACS to Group C (0.45 ml for each rat) to each of the nine regions drawn at equal intervals on the flap before incision. After the injection, there was waiting period for diffusion for 10 minutes and flaps were elevated after the waiting period. After 5 minutes, the flaps was adapted back to their places. On the 7th postoperative day, the rats were evaluated under general anesthesia. The effect of ACS on flaps with caudal-based random circulation pattern at 3x9 cm width / length planned from the back of rats was made by taking visual photos and measuring the area in Digimizer®, scintigraphically calculating the area of blood supply and by histopathological examination. These effects were then be compared with SF and PRP.
Results: In measurements evaluating the macroscopic view, viability of the flap with the aid of Digimizer®, flaps in the ACS group have the highest viability rate. This difference is statistically significant. In scintigraphic measurements, the highest flap viability rate was observed in the ACS group. This difference was considered statistically significant. In the histopathological examination, the highest number of neovascularization was observed in the ACS and PRP groups. Although the mean number of neovascularizations was higher in the ACS group, there was no statistically significant difference between the ACS and PRP groups. The lowest edema, necrosis and inflammation findings were observed in the ACS group, and this difference was statistically significant. Although the viability rate in the ACS group was higher than the PRP group, based on scintigraphic and photographic measurements, no statistically significant difference was found between the neovascularization numbers of the two groups. The reason for the high viability rate in the ACS group was thought to be that ACS reduced edema, necrosis and inflammation with its anti-inflammatory effect.
Conclusion: ACS significantly increases flap viability when applied intradermally to the flap. ACS, which can be easily obtained in the clinic, is an inexpensive and autologous product, can be safely applied for increasing the viability of the flap.