Yeni tanı multiple myeloma hastalarında ilk sıra tedavide bortezomib-deksametazon ve bortezomib-siklofosfamid-deksametazon tedavi yanıtlarının uluslararası evreleme sistemi ve revize uluslararası evreleme sistemine göre retrospektif olarak değerlendirilmesi
Evaluation of bortezomib-dexametasone (VD) and bortezomib-dexametasone-cyclophosphamide (VCD) treatment responses in the fist line therapy in new diagnosed multiple myeloma (MM) patients according to the international staging system (İSS) and revised international staging system (R-İSS)
Yazar: BETÜL ŞAHİN BARUTCU
Danışman: PROF. DR. MEHMET SÖNMEZ
Karadeniz Teknik Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Hematoloji = Hematology
Dizin: Bortezomib = Bortezomib ; Deksametazon = Dexamethasone ; Hematopoetik kök hücre transplantasyonu = Hematopoietic stem cell transplantation ; Multipl miyelom = Multiple myeloma ; Neoplazm evreleri = Neoplasm staging ; Prognoz = Prognosis ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies ; Siklofosfamid = Cyclophosphamide ; Tedavi = Treatment

Özet:
Amaç: Multiple myeloma (MM) klonal plazma hücre artışıyla seyreden malign bir hastalık olup tüm kanserlerin %1'ini ve hematolojik kanserlerin %10'unu oluşturmaktadır. Günümüzde yeni tedavi ajanlarının kullanımıyla hastaların sağkalım süreleri 10 yıla yaklaşmakla birlikte MM halen kürabl bir hastalık değildir. Bu çalışmada retrospektif olarak Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Hematoloji Bilim Dalında ilk sıra tedavide bortezomib-deksametazon (VD) ve bortezomib-siklofosfamid-deksametazon (VCD) tedavileri alan yeni tanı MM hastalarının tedavi yanıt ve sağkalım oranlarının uluslararası evreleme sistemi (ISS) ve revize uluslararası evreleme sistemine (R-ISS) göre değerlendirilmesi amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 2008-2022 yılları arasında Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Hematoloji Bilim Dalında MM tanısı ile izlenen ve birinci basamak tedavide VD veya VCD rejimlerinden birini alan 264 hasta dahil edildi. Hastaların demografik özelliklere, SLiM-CRAB kriterlerine, prognostik faktörlere (albümin, -2 mikroglobulin, laktat dehidrogenaz (LDH), sitogenetik anomaliler (SA)), evreleme sistemlerine (ISS ve R-ISS) ve aldıkları tedavilere göre genel sağkalımları (OS) ve tedavi yanıtları değerlendirildi. ISS ve R-ISS evreleme sistemlerinin prognozu göstermedeki etkinlikleri karşılaştırıldı. 
Bulgular: Çalışmamızdaki 264 hastanın 151'i (%57) erkek, 113'ü (%43) kadın olup erkek kadın oranı 1.34 olarak saptandı. Hastalarda ortanca yaş 64 yıl olarak izlendi. Birinci basamak tedavide hastaların 73'ü (%28) VD, 191'i (%72) VCD almakta idi. 64 (%24) hastaya otolog hematopoetik kök hücre nakli (OHKHN) yapıldı. 
Hastalarda SLiM-CRAB kriterlerinin OS üzerine etkisi değerlendirildiğinde, kemik iliği plazma hücre oranı >%60, kemik lezyonu, hiperkalsemisi ve hemoglobini <10 gr/dl olan hastalarda OS daha kısa saptandı (sırasıyla p=0.004, p=0.002, p<0.001, p=0.001). ISS ve R-ISS'de kullanılan prognostik faktörlere göre OS değerlendirildiğinde LDH yüksekliği, yüksek riskli SA varlığı ve β-2 mikroglobulin >5,5 mg/L olan hastalarda OS daha kısa izlendi (sırasıyla p=0.002, p<0.001, p<0.001). VCD alanlarda ve OHKHN yapılan hastalarda OS daha uzun idi (sırasıyla p=0.035, p<0.001).
ISS ve R-ISS'nin evrelerine göre OS değerlendirildiğinde hem ISS hem de R-ISS evre I hastalarda OS evre II ve III'e göre daha uzundu (p<0.001). OHKHN yapılan ve yapılmayan hastalarda ISS ve R-ISS'ye göre OS değerlendirildiğinde iki evreleme sisteminde de OHKHN yapılmayan hastalarda evre I'de OS daha uzunken (sırasıyla p=0.001, p<0.001), OHKHN yapılan hastalarda evreler arasında OS farklı değildi (sırasıyla p=0.96, p=0.63). 
LDH yüksekliği ve yüksek riskli SA varlığında R-ISS evre II hastalarının OS'lerinin daha kısa olduğu gözlendi (sırasıyla p=0.001, p=0.033). VD, VCD ve VCD+OHKHN tedavisi alan hastaların genel yanıt oranları değerlendirildiğinde en yüksek genel yanıt oranı VCD+OHKHN yapılan hastalarda izlenirken VD ile VCD alan hastalar arasındaki genel yanıt oranları farklı değildi (sırasıyla p=0.002, p=0.15).
Sonuç: Çalışmamızda MM hastalarında R-ISS'nin prognozu göstermede ISS'den daha etkin olduğu izlendi. OHKHN yapılan hastalarda ise iki evreleme sistemine göre OS süreleri benzerdi. LDH ve SA prognozu göstermede albümin ve 2- mikroglobulinden daha etkin olarak gözlendi. Yeni ajanlarla tedavi sonrası OHKHN yapılan hastalarda OS'nin belirgin olarak uzadığı ve daha iyi tedavi yanıtları elde edildiği izlendi.

Abstract:
Objective: Multiple myeloma (MM) is a malignant disease characterized by clonal plasma cell increase and constitutes 1% of all cancers and 10% of hematologic cancers. Although the survival time of patients is about 10 years with the use of new treatment agents, MM is still not a curable disease. The aim of this study was to retrospectively evaluate the treatment response and survival rates of newly diagnosed MM patients who received bortezomib-dexamethasone (VD) and bortezomib-cyclophosphamide-dexamethasone (VCD) as first-line therapy according to the International Staging System (ISS) and Revised International Staging System (R-ISS) at the Department of Hematology, Karadeniz Technical University Faculty of Medicine.
Materials and Methods: A total of 264 patients who were followed up with the diagnosis of MM in the Hematology Department of Karadeniz Technical University Faculty of Medicine between 2008-2022 and who received on of the VD or VCD treatment regimens in first-line treatment were included in the study. Overall survival and treatment responses of patients were evaluated according to demographic characteristics, SLiM-CRAB criteria, prognostic factors (albumin, -2 microglobulin, lactate dehydrogenase (LDH), cytogenetic abnormalities (CA)), staging systems (ISS and R-ISS) and treatments. The efficacy of ISS and R-ISS staging systems in terms of prognosis were compared. 
Results: Of the 264 patients in our study, 151 (57%) were male and 113 (43%) were female with a male to female ratio of 1.34. The median age of the patients was 64 years. As fist-line therapy, 73 (28%) of the patient received VD and 191 (72%) received VCD. Autologous stem cell transplantation (ASCT) was performed in 64 (24%) patients. 
Regarding the effect of SLiM-CRAB criteria on OS, OS was found to be shorter in patients with bone marrow plasma cell ratio >60%, in the presence of bone lesions, hypercalcemia and hemoglobin <10 g/dl (p=0.004, p=0.002, p<0.001, p=0.001, respectively). According to the prognostic factors used in ISS and R-ISS, OS was shorter in patients with elevated LDH, presence of high-risk CA and β-2 microglobulin >5.5 mg/L (p=0.002, p<0.001, p<0.001, p<0.001, respectively). OS was longer in patients who received VCD and ASCT (p=0.035, p<0.001, respectively).
According to the stages of ISS and R-ISS, OS was longer in both ISS and R-ISS stage I patients than in stage II and III patients (p<0.001). In both ISS and R-ISS staging systems, OS was longer in stage I in patients who were not performed ASCT (p=0.001, p<0.001, respectively), while OS was not different between stages in patients who were performed ASCT (p=0.96, p=0.63, respectively). 
R-ISS stage II patients had shorter OS in case of elevated LDH and high-risk CA (p=0.001, p=0.033, respectively). Recarding the overall response rates of patients who received VD, VCD and VCD+ASCT treatment, the highest overall response rate was observed in the patients who received VCD+ASCT, while the overall response rates between patients who received VD and VCD were not different (p=0.002, p=0.15, respectively).
Conclusion: In our study, R-ISS was more effective than ISS in predicting prognosis in MM patients. OS durations were similar according to the two staging systems in patients who were performed ASCT. LDH and CA were more effective than albumin and 2- microglobulin in predicting prognosis. Significantly prolonged OS and better treatment responses were observed in patients who were performed ASCT after treatment with new agents.