Türk Ceza Kanunu'nda görünüşte ihmali suçlarda garantörlük
Legal duty to act in crimes of the omission, commission by omission, in the Turkish Penal Code
Yazar: RAHİME ERBAŞ
Danışman: PROF. DR. ADEM SÖZÜER
İstanbul Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2019
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Ceza Hukuku = Criminal Law ; Kefil = Guarantor ; Suç = Crime ; Suçlular = Criminals ; Türk Ceza Hukuku = Turkish criminal law ; Türk Ceza Kanunu = Turkish Penal Code ; Yükümlülük = Obligation ; İhmal = Neglect

Özet:
Ceza hukukunda kişi, kural olarak dış dünyada tezahür eden bir şey yaptığı için cezalandırılır. Bir şey yapmadığı için cezalandırılması ise istisnaidir. Bu istisnai haller, ihmali suçlar olarak kavramsallaştırılır. Bazı ihmali suçlar, kişinin ceza kanununun icrai davranış gerçekleştir emrini gerçekleştirmemesiyle doğrudan işlenmektedir. Bazıları ise kişinin yükümlülüklerine uymaması sonucunda ceza kanunda icrai davranışla da meydana getirilebilen bir neticeye neden olunması söz konusudur. Bu nedenle, birinci halde, gerçek ihmali suçtan; ikinci halde görünüşte ihmali suçtan bahsedilir. 
Bu iki ihmali suç türlerinden bu çalışmayı ilgilendiren ise görünüşte ihmali suçlardır. Bu tür ihmali suçlarda, söz konusu yükümlülükler nedeniyle bir anlamda ihmali davranış, icrai davranışa eşdeğer olarak kabul edilir. Bu nedenle neticeyi engellemeye yönelik yükümlülük sahipleri, "garantör" sıfatına sahiptir. Bu çalışmanın konusunu da garantörlük kaynakları oluşturmaktadır. Bu kaynaklar, TCK'da sırasıyla kanuni düzenleme, sözleşme ve önceden gerçekleştirilen tehlikeli davranış olarak kabul edilmiştir. 
Görünüşte ihmali suçlarda garantörlük konusu, bu çalışmada şu sırayla incelenmiştir. İlk olarak ihmali suç türleri arasında ayrıma ve görünüşte ihmali suç kavramına yer verilmiştir. Özellikle hareket teorilerinin ihmali davranışı izah etemeye yönelik girişimleri ortaya konulmuştur. Bu teorik açıklamalardan sonra, Türk ceza hukukunda bu tür ihmali suçların kanuni temeli, bilhassa tarihsel yorum metodu ile karşılaştırmalı hukukta tercih edilen yöntemlere yer verilerek incelenmiştir. Daha sonra garantörlüğün kavramsal açıklamaları, hukuki niteliği ve belirlenmesine ilişkin görüşler ele alınmıştır. Bu bölümde, önemli bir birikime sahip olan Alman hukukundan istifade edilmiştir. Sonrasında TCK'da belirtilen üç garantörlük kaynağı, yargı kararları ışığında ortaya konulmuştur.
ANAHTAR KELİMELER: İhmal, görünüşte ihmali, garantör, yükümlülük, netice, ceza kanunu.

Abstract:
Penal code, as a rule, stipulates punishing people for doing something that comes to exist in the external world. Punishing people for doing nothing is the exception, which is called omission. Omissions are divided into two groups as simple and qualified omission, commission by omission. Hereunder, the simple omission occurs directly where the failure of the person under duty to conduct what the crime definition mandates, such as failure to mandatory reporting. As for commission by omission, the breach of legal duty to act leads to harm that any action may bring out, such as killing. This study deals with commission by omission. In such omission, the breach of legal duty to act is considered to be equivalent to action by virtue of duty. Therefore, those who have a legal duty to act in order to prevent harm stand as a guarantor.  This study mainly focuses on the sources of these sort of duties enacted in Art.83 of the Turkish Penal Code as legal regulations, contracts and pre-existing dangerous conduct. 
The study firstly demonstrates the distinction between two groups of omission and particularly the arguments on what theoretically commission by omission crimes are. In conjunction with that, the theoretical attempts in the old German doctrine to reach a definition of the conduct that can include all forms of human conduct as action and omission will be presented by focusing on the omission. After that, the study indicates the legal basis of such omission in Turkish penal law particularly by means of historical interpretation method and of comparative law analysis. Thereafter, the legal status of the duty to act in Turkish penal law and the arguments regarding the determination of the sources thereof will be analyzed. In this chapter, particularly German penal law, on which a considerable amount of theoretical efforts exist, will be referred to as the occasion arises. Lastly, the three legal duty sources set out in Art.83 will be asserted in the light of the judicial decisions.
KEYWORDS: Omission, commission by omission, guarantor, legal duty to act, harm, Turkish Penal Code