Anglo-Amerikan ve Türk hukukunda malvarlıkları ve hukuki alanların karışması
Commingling of assets and spheres in Anglo-American and Turkish law
Yazar: İREM EROĞLU
Danışman: PROF. DR. SITKI ANLAM ALTAY
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Özel Hukuk Ana Bilim Dalı / Ticaret Hukuku Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Hukuk = Law

Özet:
Tüzel kişiler, insan olmamalarına rağmen hukuk düzeni tarafından kendilerine 
hak ve fiil ehliyeti tanınan varlıklardır. Bunun neticesinde tüzel kişiler için ayrılık
ilkesi geçerlidir. Tüzel kişinin hak ve borçları kendisini oluşturan kişilere değil tüzel 
kişiye aittir. Çalışmamızın konusunu oluşturan anonim şirketler de tüzel kişidir. 
Anonim ortaklıklarda ortaklık ile pay sahibinin farklı kişilikleri vardır ve ortaklığa 
ilişkin hak ve borçlar ortaklığa ait olacaktır. Ayrılık ilkesinin bir uzantısı olan mal 
ayrılığı ilkesi çerçevesinde ise ortaklık malvarlığı sadece ortaklığa ait olup ortaklık 
borçları da bu malvarlığından karşılanır. Anonim şirketlerde ayrılık ilkesinin yanı sıra 
pay sahipleri bakımından sınırlı sorumluluk ilkesi hakimdir. Kişiler ayrılığı ilkesi tüzel 
kişinin dava ve fiil ehliyetine etki ederken sınırlı sorumluluk ilkesi pay sahiplerinin 
ortaklık borçlarından sorumlu olmayacağını ifade etmektedir. Ticaret hayatında şahsi 
malvarlığını riske atmak istemeyen pay sahiplerinin anonim şirket kurmak suretiyle 
şirket tüzel kişiliğinin sağladığı haklardan yararlanması olağandır. Çünkü ayrılık ve 
sınırlı sorumluluk ilkeleri nedeniyle ortaklık alacaklıları sadece ortaklık malvarlığına 
başvuracak, pay sahibinin ise bir sorumluluğu olmayacaktır. Ancak söz konusu ilkeler 
bu ortaklıkların suiistimal edilmesine yol açabilir. Bu durumda tüzel kişiliğin kötüye 
kullanılmasından söz edilir. Pay sahiplerinin ortaklığı kendilerinin bir uzantısı gibi 
kullanmaları ve kişiler ayrılığına aykırı davranışlarının bulunması halinde tüzel kişilik 
kötüye kullanılmış olacaktır. 
Tüzel kişiliğin kötüye kullanılması çeşitli kanuni düzenlemelerle engellenmeye 
çalışılmıştır. Fakat, bu düzenlemeler ortaklığın ilişkiye girdiği üçüncü kişilere yeterli 
korumayı sağlamayabilir. Çünkü tüzel kişilik pay sahibi ile üçüncü kişiler arasında bir 
perde gibi durmaktadır. Bu takdirde tüzel kişilik perdesinin aralanması veya 
kaldırılması olarak anılan teori gündeme gelmektedir. Teori ile, şirket tüzel kişilik 
perdesinin görmezden gelinmesi ve perdenin ardındaki kişilere ulaşılması mümkün 
hale gelmektedir. Amaç, tüzel kişiliği kötüye kullanan kişinin perdenin arkasına 
saklanmasını önlemek ve adaleti sağlamaktır. Teori başka alanlarda da kullanılabilir, 
fakat en sık kullanıldığı alan ortaklık borçlarından pay sahiplerinin veya ilişkili diğer 
ortaklıkların sorumlu tutulmasıdır. Tüzel kişilik perdesinin aralanması veya 
kaldırılması olarak anılan teori kökenlerini Anglo-Amerikan hukukunda bulmakta ve 
günümüzde hemen hemen tüm hukuk sistemlerinde tanınmaktadır. 
Anglo-Amerikan hukuk sisteminin özgürlükçü yapısı teorinin gelişimine zemin 
oluşturmuştur. Amerika Birleşik Devletleri'nin aynı zamanda teoriye içtihatlarında en 
çok yeren ülke olduğu söylenebilir. Anglo-Amerikan hukuk öğretisinde pay 
sahiplerinin ortaklık borçlarından ne zaman sorumlu tutulacağına ilişkin çeşitli 
öğretiler geliştirilmiştir. Öğretilerin tamamında ortak hususlardan biri şirketin 
bağımsız olmayışıdır. Diğer bir ortak unsur ise kişiler ayrılığına ve sınırlı sorumluluk 
ilkesine katı bir şekilde bağlı kalındığı takdirde hileli durumların veya hakkaniyete 
aykırı sonuçların doğacak olmasıdır. Bu nedenle adaleti tesis etmek adına sıklıkla 
başvurulan bir yoldur. Fakat perdenin ne zaman aralanacağını kesin olarak söylemek 
mümkün olmayıp somut olayın şartlarına göre durum değerlendirilmektedir. Perdenin 
aralanmasına ilişkin mahkeme kararları ile geliştirilen birtakım ölçütler de bu teorinin 
ne zaman uygulanacağına ilişkin bir rehber görevi görmüştür. Bu konuda önemli 
olarak addedilen bazı kararlar diğer mahkemelere yol göstermiştir. Eyaletlerin 
uygulamasında çeşitli farklılıklar olabilmekte ise de bu farklılıklar genellikle hangi 
unsura daha fazla ağırlık verildiği ile ilgilidir. Anglo-Amerikan hukukunda ayrıca 
birden fazla şirketin tek bir işletme gibi muamele gördüğü teşebbüs sorumluluğundan 
bahsedilmektedir.
Kavram Türk hukuk öğretisinde 60 yıl kadar önce anılmaya başlanmıştır. Buna 
rağmen teorinin uygulamada kendine yer bulması 2000'li yıllarda mümkün olmuştur. 
Türk hukukunun konuya bakış açısında Alman ve İsviçre öğretileri ile içtihatlarının 
etkisi hissedilmektedir. Buna göre perdenin üç halde aralanabileceğinden 
bahsedilmektedir. Bunlar; yabancı yönetim, özkaynak yetersizliği ve malvarlıkları ile 
hukuki alanların karışmasıdır. Türk hukukundaki kanuni dayanağını ise Türk Medeni 
Kanunu'nun 2. maddesinde öngörülen dürüstlük kuralından almaktadır. Teorinin 
uygulanması son yıllarda daha çok yaygınlaşmıştır. Bununla beraber ne zaman 
uygulanacağına dair ölçütlerin tespiti kesin olarak yapılamamıştır. Ölçütlerin tespit 
edilememesinin temel sebebi teorinin kanuni düzenlemenin olmadığı hallerde, 
hakkaniyetli bir sonuca varmak amacıyla kullanılmasıdır. 
Perde düz, ters veya çapraz aralanabilmektedir. Düz aralamada borçlu ortaklık 
iken pay sahibine ulaşılmaya çalışılması söz konusudur. Ters aralamada ise pay 
sahibinin alacaklısı ortaklık malvarlığından bu alacağı tahsil etmek istemektedir. 
Çapraz aralama ise kardeş şirketler arasında görülmektedir. Her ne kadar öğretide 
katmerli aralamadan bahsedilmekte ise de katmerli aralama aslında düz, ters ve çapraz 
aralama yöntemlerinin bir veya birkaçının bir arada kullanılmasıdır. Bu nedenle 
çalışmada bu ayrıma girilmemiştir. Yine öğretide yatay aralamadan bahsedilmekte ise 
de bu durum aslında Anglo-Amerikan hukukunda teşebbüs sorumluluğu, Türk 
hukukunda ise organik bağ teorisinin vaka grubuna karşılık gelmektedir.
Malvarlıklarının karışması, perdenin aralandığı hallerden biridir. Pay sahibinin 
ortaklık malvarlığından alıntılar yaptığı veya kendi malvarlığı gibi kullandığı 
durumlarda, bu alanda karışma meydana gelmektedir. Genellikle bu durumda ortaklık 
defter ve kayıtları eksik veya yanıltıcı özellikler taşır. Karışmanın yoğun olduğu 
hallerde bir malvarlığı değerinin pay sahibine mi yoksa ortaklığa mı ait olduğunu tespit 
etmek güçtür. Bununla beraber ortaklık malvarlığının pay sahibinin şahsi malvarlığı 
gibi kullanılmasında da karışmadan söz edilir. Bu halde ortaklık defter ve kayıtlarının 
yanıltıcı olmaması mümkündür. Ancak, pay sahibi mal ayrılığı ilkesine uymamış ve 
şahsi harcamalarını ortaklık kasasından karşılamıştır. Hatta hortumlanma olarak 
bilinen malvarlıklarının ortaklıktan çeşitli yöntemlerle çıkarılması ve ortaklığın 
faaliyetini sürdürmesi için gerekli malvarlığından yoksun bırakılması da bu hale 
dahildir. Örnekler çoğaltılabilmektedir. Ortak nokta pay sahibi ile ortaklık arasında 
mal ayrılığı ilkesine uyulmamasıdır. Öte yandan, taraflar arasında gerçekleşen her 
işlem bu kapsamda değerlendirilmeyecektir. Hukuki düzenlemelere ve emsallerine 
uygun olarak yapılan işlemlerde ortak sınırlı sorumluluğun sağladığı korumadan 
yararlanmaya devam edebilecektir.
Hukuki alanların karışmasında ise ortaklığın organizasyonel yapısı pay sahibi ile 
(veya genellikle görüldüğü haliyle başka bir ortaklıkla) karışmaktadır. Üçüncü kişi 
genellikle kiminle ilişkiye girdiğine emin olamamakta veya pay sahibinin üçüncü kişi 
nezdinde oluşturduğu güven boşa çıkmaktadır. Bununla beraber, güven oluşmamış 
olsa dahi alanların karışması mümkündür. Alanların karışmasında en sık karşılaşılan 
durum, ortak korporatif unsurlar bulunmasıdır. Benzer unvanlar, aynı adreste aynı 
çalışanlarla faaliyet gösterilmesi, aynı pay sahipliği ve yönetim yapısı tipik 
örneklerdendir. Ayrıca ortaklık olarak iş yapılmasında izlenmesi gereken çeşitli 
prosedürlerin izlenmemiş olması, diğer deyişle kurumsal formalitelerin ihmali de bu 
konu içerisinde ele alınmaktadır. Bu halde perdenin aralanmasının sebebi yine pay 
sahibinin ortaklığa tüzel kişinin ayrılığı ilkesine uygun davranmamış olmasıdır. 
Anglo-Amerikan hukukunda özellikle kurul toplantılarının yapılmaması, hisse senedi 
ihraç edilmemesi önemli kararların kurul kararı ile alınmamış olması kurumsal 
formalitelerin ihmaline örnek verilebilir. Bu hallere ilaveten, alanların karıştığı bir 
diğer hal, üçüncü kişiye karşı ortaklığın mali durumu veya ifanın kim tarafından 
gerçekleştirileceği ile ilgili olarak yanıltıcı bilgi verilmesidir. Bu beyan sarih 
olabileceği gibi zımni de olabilmektedir. Zımni yanlış beyanda genellikle yine ortak 
korporatif unsurların mevcudiyeti söz konusudur. Gerçekte finansal güçlük 
içerisindeki bir ortaklığa mali yönden güçlü bir görüntü vermek de yanlış beyan olarak 
değerlendirilmektedir. Türk hukukuna özgü olan organik bağ kavramı da bu bağın 
tespitinde kullanılan unsurlar yönünden perdenin aralanmasının özel bir görünüm 
biçimini oluşturur. Organik bağda da başka bir ortaklığın sorumluluğuna gidilmesi için 
özellikle ayniyet unsurları kullanılmaktadır. Benzer şekilde sorumluluk 
genişletilmekte ve bir başka tüzel kişilik borçtan sorumlu tutulmaktadır. Bu anlamda 
organik bağın Türk hukukunda perdeyi aralamanın özel bir görünüm biçimi olduğunu 
söylemek mümkündür. 
Gerek malvarlıklarının karışmasında gerekse hukuki alanların karışmasında 
yüzeysel bir karışma perdeyi aralamaya yetmeyecektir. Daha açık bir ifadeyle, pay 
sahibi ile ortaklık arasında gerçekleşen değeri az olan birkaç malvarlığının devri yahut 
pay sahibine ait az meblağlardaki birkaç ödemenin ortaklık kasasından karşılanması 
halinde perdenin aralanmasından söz edilemeyecektir. Benzer şekilde pay sahibinin 
bir işi farklı ortaklıklar kurarak yönetmesi ve bu şirketlerin sadece aynı adreste faaliyet 
göstermesi de pay sahibini sorumlu tutmak için yeterli değildir. Gerek malvarlıklarının 
karışmasında gerek hukuki alanların karışmasında karışma yoğun ve geniş ölçekte 
olmalıdır. Aksi takdirde kanuni düzenleme ile getirilen sınırlı sorumluluk ilkesinin bir 
anlamı kalmayacağı açıktır. 
Teoriye istisnai olarak ve sakınılarak başvurulmalıdır. Bunun anlamı odur ki 
kişiler ayrılığı ve sınırlı sorumluluk ilkesinden sadece bu ilkelere riayet edildiğinde 
adaletin yara alması söz konusu olduğunda ayrılmak mümkündür. Bu bağlamda ispat 
yükü ağır olacak ve olağan durumun aksini iddia eden kişi tarafından perdenin 
aralanmasına sebep olan olguların ispatı gerekecektir.
İspat hukuku yönünden Anglo-Amerikan öğretisinde pek çok yazar tarafından 
haksız fiil alacaklıları ile sözleşme alacaklıları arasında ayrım yapılması gerektiği 
yönünde görüş dile getirilmiştir. Buradaki temel sebep bu hukuk sisteminde sözleşme 
alacaklısının hukuki ilişkiye girmeden evvel ortaklık hakkında gerekli araştırmayı 
yapma imkanına sahip olmasıdır. Çünkü görüşe göre alacaklı risk görmesi halinde 
kendisini korumak üzere şahsi teminat istemeli ve sözleşme görüşmeleri sırasında 
kendisini korumuş olmalıdır. Ancak bu görüşün uygulamada karşılık bulmadığını da 
söylemek mümkündür. 
Perde, sadece pay sahiplerine karşı değil ortaklıkla ilişkili olan başka şirketlere 
karşı da aralanabilir. Bu ilişkili şirketler hâkim şirket, bağlı şirket veya kardeş şirket 
olabileceği gibi topluluk kapsamında olmayan bir başka şirket de olabilir. Bu 
bağlamda ayrıca ekonomik ve ticari anlamda bir bütünlük gösteren şirketler yönünden 
teşebbüs teorisi tartışılmaktadır. Teşebbüs teorisinde Ticaret Kanunu anlamında 
topluluk olsun olmasın şirketlerin tek bir teşebbüs gibi hareket etmesi söz konusudur. 
Bu takdirde bu şirketler tek bir tüzel kişilik gibi değerlendirilir ve birlikte sorumlu 
tutulurlar. Ayrıca payını devrederek sorumluluktan kurtulmasını önlemek üzere payını 
devreden ortağa karşı da perdenin aralanması mümkün olabilmektedir. 
Perdenin aralanmasına her durumda başvurulması hem hukuki güvenliği hem de 
ticari hayatı tehlikeye atabilir. Oysaki sınırlı sorumluluk ilkesinin temelini oluşturan 
asıl sebep yatırımcıları ve ticari hayatı teşviktir. Bu nedenle, payları geniş kitlelere 
dağılmış halka açık anonim ortaklıklarda perdenin aralanmasından söz 
edilmemektedir. Ayrıca ortaklığı yönetme gayesi taşımayan yatırımcı rolündeki pay 
sahipleri de korunmaktadır. Perdenin aralanması için tüzel kişiliğin suiistimal edilmesi 
gerekeceğinden bu suiistimale ortak olmayan kimselerin sorumluluğu olmayacaktır. 
Perdenin aralanması davasının güttüğü gaye ile başka hukuki sebeplere dayalı 
davaların amaçlarının benzemesi muhtemeldir. Özellikle malvarlıklarının karıştığı 
durumlarda tasarrufun iptali ile perdenin aralanması davası amaç yönünden birbirine 
yaklaşmaktadır. Buna mukabil tasarrufun iptalinde kanunda öngörülen şartların 
sağlanması gerekecektir. Ayrıca elde edilen sonuç tasarrufun konusu olan malvarlığı 
değerli ile sınırlı olacaktır. Buna karşılık perdenin aralanması, alacaklıya daha fazla 
tatmin olma imkânı sağlamaktadır. Çünkü perde aralandığında pay sahibi sınırlı 
sorumluluk korumasından yararlanamayacak ve alacaklıya karşı sınırsız sorumlu hale gelecektir.

Abstract:
Legal entities, despite not being human, are recognized by the legal system as 
having rights and legal capacity. Consequently, the separate entity principle applies to 
legal entities. The rights and obligations of a legal entity belong to the entity itself, not 
to the individuals constituting it. The focus of our study, joint-stock companies, or as 
known as corporations, are also legal entities. In corporations, there are distinct 
personalities for the company and the shareholders, and the rights and obligations 
related to the company belong to the company itself. Within the scope of the separate 
entity principle, the company's assets are solely the company's property, and the 
company's debts are covered by these assets. In corporations, in addition to the 
principle of separation, the principle of limited liability is applied to shareholders. 
While the separate entity principle affects the legal and operational capacity of the 
entity, the principle of limited liability means that shareholders are not responsible for 
the company's debts. It is common for shareholders who do not want to risk their 
personal assets to benefit from the rights provided by the company's legal personality 
by incorporating a joint-stock company. Due to the principles of separation and limited 
liability, creditors of the company will only have recourse to the company's assets, and 
the shareholder will not have any liability. However, these principles may lead to the
abuse of the company. In such cases, we speak of the misuse of legal entity. If 
shareholders use the company as an extension of themselves and engage in behavior 
contrary to the principle of separation, the legal entity will be misused.
The misuse of legal personality has been attempted to be prevented through 
various legal regulations. However, these regulations may not provide sufficient 
protection for third parties involved with the company. This is because the legal entity 
acts as a veil between the shareholder and third parties. In such cases, the theory known 
as "piercing the corporate veil" or "lifting the corporate veil" comes into play. This 
theory makes it possible to disregard the company's legal entity and reach the 
individuals behind the veil. The aim is to prevent the misuse of legal entity 
and to ensure justice. The theory can be applied in various context, but it is most 
commonly used in holding shareholders or affiliated companies responsible for
corporate debts. The theory known as "piercing the corporate veil" or "lifting the 
corporate veil" has its roots in Anglo-American law and is recognized in nearly all 
legal systems today.
The liberal nature of the Anglo-American legal system has provided a foundation 
for the development of this theory. The United States is also notably a country where 
the theory has found significant judicial application. Various doctrines have been 
developed in Anglo-American legal doctrine regarding when shareholders should be 
held liable for company debts. A common point among these doctrines is the control 
and domination of the corporation. Another common factor is that strict adherence to 
the separate entity principle and limited liability can lead to fraudulent situations or 
injustice. Therefore, it is a frequently used method for equity. However, it is not 
possible to state definitively when the veil will be pierced; the situation is assessed 
based on the specific facts of the case. Some criteria developed through court decisions 
regarding piercing the veil have served as a guide for when the theory should be 
applied. Important decisions in this area have provided guidance for other courts. 
Although there are various differences in application among states, these differences 
are usually related to which factor is given more weight. Additionally, in AngloAmerican law, there is also discussion of enterprise liability, where multiple companies are treated as a single enterprise.
The concept began to be mentioned in Turkish legal doctrine around 60 years 
ago. However, the application of the theory in practice only became possible in the 
2000s. The influence of German and Swiss doctrines and case law is evident in the 
Turkish legal perspective on this issue. According to this perspective, the veil can be 
pierced in three cases: domination, undercapitalization, and commingling of assets and 
activities (or spheres). The legal basis for the theory in Turkish law is found in the 
principle of good faith stipulated in Article 2 of the Turkish Civil Code. The 
application of the theory has become more widespread in recent years. However, the 
criteria for when it should be applied have not been definitively established. The main 
reason for the inability to establish criteria is that the theory is used in the absence of 
legal regulation to achieve a fair result.
The veil can be pierced in a straight, reverse, or cross manner. In forward 
piercing, the attempt is to reach the shareholder while the company is the debtor. In 
reverse piercing, the shareholder's creditor seeks to collect the debt from the company's 
assets. Triangular piercing occurs between sister companies. Although the doctrine 
mentions layered piercing, it is actually the use of one or more of the methods of 
straight, reverse, and cross piercing together. Therefore, this distinction is not made in 
this study. Additionally, although horizontal or lateral piercing is mentioned in the 
doctrine, it actually corresponds to the enterprise liability theory in Anglo-American 
law and the organic connection theory in Turkish law.
Commingling of assets is one of the situations where the veil is pierced. When a 
shareholder makes withdrawals from or uses the company's assets as their own, 
commingling occurs. Typically, in this situation, company records and books may be 
incomplete or misleading. In cases of significant commingling, it is difficult to 
determine whether an asset value belongs to the shareholder or the company. However, 
commingling is also discussed when the company's funds are used like a piggy bank 
by the shareholder. In this case, it is possible for company records and books to not be 
misleading. However, the shareholder has not adhered to the principle of asset 
separation and has covered personal expenses from the company's funds. This also 
includes "siphoning", where assets are drained from the company through various 
methods and the company is deprived of necessary assets to continue its activities. 
Examples can be multiplied. The common point is the failure to adhere to the principle 
of asset separation between the shareholder and the company. On the other hand, not 
every transaction between the parties will be considered within this scope. 
Transactions that comply with legal regulations and precedents will continue to benefit 
from the protection provided by limited liability.
In cases of commingling of activities (spheres), the company's organizational 
structure commingles with the shareholder (or another company, as is often the case). 
Third parties may be unsure who they are dealing with, or the trust established by the 
shareholder may be undermined. Even if trust has not been established, commingling 
of spheres can still occur. The most common situation in mixing fields is the presence 
of common corporate elements. Similar names, operations at the same address with 
the same employees, and similar shareholding and management structures are typical 
examples. Additionally, failure to follow various procedures required for operating as 
a company, in other words, the disregard of corporate formalities, is also addressed. In 
this case, the reason for piercing the veil is again that the shareholder has not acted in 
accordance with the principle of separation. In Anglo-American law, failure to hold 
board meetings, issuance of stock, and making important decisions without board 
resolutions are examples of disregard of corporate formalities. Furthermore, another 
situation of commingling of activities is misrepresentation regarding the company's 
financial condition or who performs the company's obligations. This 
misrepresentation can be explicit or implicit. Implicit misrepresentation often involves 
the presence of shared corporate elements. Providing a financially strong appearance 
to a company facing financial difficulties is also considered misrepresentation. The 
organic connection concept, specific to Turkish law, also represents a special form of 
piercing the veil in terms of the elements used to determine the connection. In organic 
connection, especially identity elements are used to hold another company responsible. 
Similarly, responsibility is extended, and another legal entity is held liable for a debt. 
In this sense, it can be said that organic connection is a special form of piercing the 
veil in Turkish law.
In both commingling of assets and commingling of activities, superficial 
intermingling will not suffice to pierce the veil. More specifically, if there is a transfer 
of a few assets with low value between the shareholder and the company or a few small 
payments made from the company's funds to the shareholder, this will not constitute 
piercing the veil. Similarly, if a shareholder manages a business by incorporating 
different companies that only operate at the same address, this is also not sufficient to 
hold the shareholder responsible. In both commingling of assets and activities (or 
disregard of corporate formalities) the commingling must be significant and extensive. 
Otherwise, it is clear that the principle of limited liability introduced by legal 
regulation would lose its meaning.
The theory should be applied exceptionally and cautiously. This means that the 
separate entity principle and limited liability should only be departed from when 
adhering to these principles results in injustice. In this context, the burden of proof will 
be heavy, and the person claiming the piercing of the veil must prove the facts that led 
to it. However, notably, in Anglo-American doctrine the standard is preponderance of 
evidence.
In terms of evidence law, many scholars in Anglo-American doctrine have 
argued that a distinction should be made between tort creditors and contract creditors. 
The main reason here is that in this legal system, a contract creditor has the opportunity 
to conduct necessary research about the company before entering into a legal 
relationship. According to this view, if a creditor perceives risk, they should request 
personal guarantees to protect themselves and should have done so during contract 
negotiations. However, it is also possible to say that this view has not found practical 
application.
The veil can be pierced not only against shareholders but also against other 
companies related to the company. These related companies can be parent companies, 
subsidiaries, or sister companies, as well as other companies not within the group. In 
this context, the enterprise theory is also discussed for companies showing economic 
and commercial unity. In the enterprise theory, whether or not the group exists in terms 
of the Commercial Code, companies are considered to act as a single enterprise. In this 
case, these companies are evaluated as a single legal entity and are held jointly 
responsible. Additionally, it is possible to pierce the veil against a transferring 
shareholder to prevent them from escaping liability by transferring their shares.
Frequent application of piercing the veil can jeopardize both legal security and 
commercial life. However, the fundamental purpose of the principle of limited liability 
is to encourage investors and commercial activity. Therefore, piercing the veil is not 
mentioned in publicly traded joint-stock companies with widely distributed shares. 
Moreover, shareholders who do not intend to manage the company, but rather act as 
investors, are also protected. Since piercing the veil requires misuse of the legal 
personality, those who are not involved in the misuse will not be held liable.
The objectives of a piercing the veil action may be similar to those of other 
actions based on different legal reasons. Particularly in cases of commingling of assets, 
fraudulent conveyance law and piercing the veil are similar in purpose. However, in 
fraudulent conveyance, the conditions stipulated by law must be met. Additionally, the 
result is limited to the asset value subject to the transaction. In contrast, piercing the 
veil provides creditors with more satisfaction, as once the veil is pierced, the 
shareholder will no longer benefit from limited liability protection and will become 
fully liable to the creditor.