Çocuk istismarına hekimlerin yaklaşımı
Çocuk istismarina hekimlerin yaklaşimi
Yazar: ÖMÜR ŞANYÜZ
Danışman: PROF. DR. GÜRSEL ÇETİN
İstanbul Üniversitesi / Cerrahpaşa Tıp Fakültesi / Adli Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2009
Konu: Adli Tıp = Forensic Medicine
Dizin: Çocuk istismarı = Child abuse ; Çocuk istismarı = Child abuse

Özet:
Çocuk istismarı ve ihmali olgularının yönetiminde hekimler çok önemli anahtar rol oynamalarına rağmen, hekimler arasında bu olgulara yaklaşım açısından ciddi farklılıklar bulunduğu da bilinmektedir. Türkiye'de çocuk istismarı olgularına hekimlerin yaklaşımları, raporlama konusundaki isteklilikleri, olgularla ilgili duyarlılıkları, olguların nasıl yönetileceği konusundaki bilgi düzeyleri, ülkedeki istismar sıklığı konusundaki bilgileri konusunda çok az bilgi bulunmaktadır. Bu nedenle çalışmada; sözü edilen Türkiye'ye özgü değişkenlerin ve bunları etkileyen faktörlerin çok geniş katılımlı bir anket ile ortaya konulması amaçlandı.Türkiye'de çocuk istismarı olguları ile karşılaşma olasılığı en yüksek olan uzmanlık alanları (çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanları, çocuk cerrahları, ortopedi ve travmatoloji, beyin cerrahları, kadın hastalıkları ve doğum uzmanları, genel cerrahlar ve acil servis hekimleri ile acil servislerde çalışan pratisyen hekimler) belirlendi. 26 farklı anket sorusu bu hekimler için geliştirildi. Anketin uygulandığı hekimlerin çocuk istismarı ve yasal prosedürlerle ilgili bilgi düzeyleri ve davranış modelleri Türkiye'de bu konuda eğitim veren uzmanlık derneklerinin çekirdek müfredatları referans alınarak değerlendirildi.Hekimlerin büyük çoğunluğu genç olup ve 1-10 yıl arasında mesleki deneyim sürelerinin olduğu saptandı. Çocuk istismarı konusunda eğitim alanlar ile almayanlar arasında hekimlerin yaşı açısından anlamlı bir fark olduğu belirlendi(p<0.001). Kadın Hastalıkları ve Doğum uzmanları ile Genel Cerrahi uzmanlık alanlarındaki hekimlerin adli amaçlı ano-genital muayeneleri istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde çok daha fazla yaptıkları belirlendi(p<0.001). Çocuk istismarı konusunda profesyonel eğitim alan hekimlerin çocuk istismarı tanısı koyabilmelerinin, eğitim almayan hekimlere göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklı olduğu belirlendi(p<0,001).Türkiye genelinde hekimlerin istismar olgularına yaklaşım ile ilgili bazı temel bilgilere sahip olduğu belirlenmiştir. Ancak olguların yönetimi ile ilgili etkili davranış modelleri için; adli bilimler alanında yeniden yapılanma ve eğitim modellerine gereksinim bulunmaktadır. Bu çalışmanın bazı limitleri bulunmakla birlikte elde edilen data belirli lokal verilere dayanmayıp ülkenin genelini kapsamaktadır. Bu nedenle çalışmanın Türkiye'de gelecekte planlanacak hekimlerin çocuk istismarı olguları ile daha etkili baş etme yöntemlerinin belirlenmesi çalışmalarına rehberlik edeceği açıktır.Anahtar Kelimeler: çocuk istismarı, hekim, eğitim, tutum ve davranışlar

Abstract:
In the evaluation of child abuse and neglect, physicians opinion plays an important role; neverthless, approach to such cases differs considerably among medical examiners. In Turkey reliable information on the approach of physicians to child abuse, reporting, sensitiveness, level of knowledge necessary for management as well as incidence of abuse is limited. For this reason, the present study is an effort to evaluate variables specific to Turkey and their co-factors by a broad-planned inquiry.Medical specialities most probably involved in the evaluation of child abuse (pediatricians, pediatric surgeons, orthopedists and traumatologists, neurosurgeons, gynecologists and obstetricians, general surgeons, emergency staff physicians and general practitioners) were presented a questionnaire containing 26 specifically defined questions. Knowledge of the physicians on child abuse and legal aspects as well as their approach were evaluated based on the principal goals of societies offering specialization on this issue in Turkey.Most of the physicians were in young ages having a professional career of 1-10 years duration. There was a significant age-related difference between physicians with and without previous training on child abuse(p<0,001) gynecologists/obstetricians and general surgeons were found to be involved in anogenital examinations of medico-legal nature in a statistically significant manner compared to other physicians(p<0.001). Furthermore, diagnosis of child abuse by physicians specifically trained on this subject was significantly different from those without previous training(p<0,001).In general, physicians in Turkey may be addressed as having some basic knowledge on child abuse. For case management and adequate approach, new training strategies and restructuring seems mandatory. Despite certain limitations of the present study, the data obtained are not of a lokal nature, but represent the countrywide situation. For this reason, it will be contributory to future efforts on effective management and prevention of child abuse by physicians.Key Words: Chil abuse, physicians, training, approach.