Asetabulum posterior duvar kırıklarının cerrahi tedavisinde marjinal impaksiyon düzeltme - undercounterıng ve direkt plak vasıtasıyla kompresyon yöntemlerinin karşılaştırılması
Marginal impact correction in the surgical treatment of acetabulum posterior wall fractures - comparison of compression methods by undercountering and direct plate
Yazar: EMRE GÜLTAÇ
Danışman: PROF. DR. SERKAN İLTAR
Sağlık Bakanlığı / Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2014
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology

Özet:
Arka plan: Arka duvar kırıkları için modern tedavi prensipleri son on yılda birçok ülkede uluslararası veya yerel kurslarla yaygınlaşmıştır. Bu çalışmanın amacı, alışılmadık yönlere yerleştirilmiş plakalar dahil olmak üzere geleneksel olmayan fiksasyon yöntemlerini kullanarak asetabulum arka duvar kırıklarının klinik ve radyolojik sonuçlarını karşılaştırmaktı. Ek olarak, daha sonraki vakalarda iskiyondan iliak kemiğe standart normalden az bükülmüş plaklarla açık redüksiyon ve internal fiksasyonla tedavi edilen asetabulum arka duvar kırıklarını inceledik.
Yöntemler: 2009-2013 yılları arasında asetabulum arka duvarının stabil olmayan tek taraflı kırığına açık redüksiyon ve internal fiksasyon uygulanan 21 hasta dahil edildi. Grup 1, direkt plak veya sadece vida fiksasyonu ile kompresyon tekniğini içeren geleneksel olmayan yöntemlerle tedavi edilen 10 eski hastadan oluşuyordu. Grup 2, proksimal olarak iskial tüberositeden iliak kemiğe yönlendirilmiş alttaki plakaları ve gerekirse marjinal impaksiyonun rekonstrüksiyonunu içeren standart cerrahi ile tedavi edilen son 11 hastadan oluşturuldu. Fonksiyonel sonuç, Merle d'Aubigne ve Postel tarafından benimsenen klinik derecelendirme sistemi kullanılarak değerlendirildi. Radyolojik değerlendirmeler için KellgreneLawrence radyolojik kriterleri kullanıldı. İki grup arasında kırığın redüksiyonu, posterior dislokasyon, marjinal impaksiyon, ortalama kırık fragman miktarı, trokanterik osteotomi ve avasküler nekroz karşılaştırıldı ve ManneWhitney U testi ile incelendi.
Bulgular: Grup 1 ve 2'de, modifiye edilmiş Merle d'Aubigne ve Postel klinik puanlama sisteminin ortanca skoru sırasıyla 16 (8-18) ve 18 (14-18) idi. İki grup arasındaki klinik puanlar istatistiksel olarak anlamlıydı (p <0.01). Osteoartrit gelişimi için KellgreneLawrence radyografik kriterleri kullanılarak iki grup karşılaştırıldığında, Grup 1 ve 2'deki ortanca değer sırasıyla 3 (0-4) ve 1 (0-3) idi (p <0.01).
Sonuç: Bu çalışma, kliniğimizde posterior duvardaki asetabular kırıkların cerrahi tedavisinin gelişimini göstermektedir. Eski yöntemler maruziyet, kırık anatomisi tanısı ve fiksasyon teknikleri açısından başarısız oldu. Cerrahlar bu alanda ders aldıktan sonra tedavi edilen hastalar, daha üstün klinik ve radyolojik skorlara dair kanıtlar gösterdi. Bu sonuçları, marjinal impaksiyonun tanımlanması ve tedavisinin uygun fiksasyon ilkeleri ile yapılmasına bağlıyoruz.

Abstract:
Background: Modern treatment principles for posterior wall fractures have become widespread in the last decade in many countries by means of international or local courses. The purpose of this study was to compare the clinical and radiologic outcomes of acetabulum posterior wall fractures using unconventional methods of fixation, including plates placed in unusual directions, or, in the case of reoperation, only interfragmentary screws. In addition, we examined acetabulum posterior wall fractures treated by open reduction and internal fixation with standard undercountered plates from ischion to iliac bone in latter cases.
Methods: Twenty-one patients who had open reduction and internal fixation of an unstable unilateral fracture of the posterior wall of the acetabulum between 2009 and 2013 were included. Group 1 was composed of 10 former patients who were treated with unconventional methods that included a compression technique with a direct plate or solely screw fixation. Group 2 was composed of latter 11 patients who were treated with standard surgery that included undercountered plates oriented from the ischial tuberosity to the iliac bone proximally and reconstruction of marginal impaction if necessary. The functional outcome was evaluated with the use of the clinical grading system adopted by Merle d'Aubign_e and Postel. The KellgreneLawrence radiologic criteria were used for the radiologic assessments. The reduction of the fracture, posterior dislocation, marginal impaction, mean fracture particle amount, trochanteric osteotomy and avascular necrosis were compared between the two groups and examined with the ManneWhitney U test.
Results: In Groups 1 and 2, the median score of the modified Merle d'Aubign_e and Postel clinical scoring system was 16 (8-18) and 18 (14-18), respectively. The clinical scores between the two groups were statistically significant (p < 0.01). When two groups were compared using the KellgreneLawrence radiographic criteria for the development of osteoarthritis, the median value in Groups 1 and 2 was 3 (0-4) and 1 (0-3), respectively (p < 0.01).
Conclusions: This study displays the evolution of the surgical treatment of acetabular fractures of the posterior wall in our clinic. The older methods failed in terms of exposure, diagnosis of fracture anatomy and fixation techniques. Patients treated after the surgeons took courses in this field showed evidence of superior clinical and radiological scores. We attribute these benefits to exposure, definition and treatment of marginal impaction and fixation principles.