2000 sonrası bağımsız Türk sinemasında hegemonya kavramı ve aile: Çoğunluk (2010), Tepenin Ardı (2012) ve Ana Yurdu (2015) filmlerinin sosyolojik analizi
The concept of hegemony and family in independent Turkish cinema after 2000: The sociological analysis of majority (2010), Beyond The Hill (2012) and Motherland (2015) films
Yazar: UMUT KÜÇÜK
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ ÖZGÜR VELİOĞLU
Kocaeli Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / İletişim Ana Bilim Dalı / İletişim Bilimleri Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2019
Konu: Radyo-Televizyon = Radio and Television ; Sahne ve Görüntü Sanatları = Performing and Visual Arts ; İletişim Bilimleri = Communication Sciences
Dizin: Hegemonya = Hegemony ; Hegemonya = Hegemony ; Sinema = Cinema ; Sosyolojik analiz = Sociological analysis ; Türk sineması = Turkish cinema

Özet:
Hegemonya, bireyin bir başkasına veya başkalarına gönüllü olarak itaat etmesidir. Toplumsal formasyonda, belirli bir egemen sınıfın ya da grubun, salt baskı ve şiddete dayalı bir biçimde, hakimiyetleri altındaki geniş kitleleri kontrol altında tutabilmeleri, sürdürülebilir bir olgu değildir. Egemen sınıflar, egemenliklerinin devamı için, egemen oldukları alt sınıfların rızasına ihtiyaç duyarlar. Rızanın elde edilebilmesi içinse söz konusu alt sınıflar üzerinde hegemonyanın inşa edilmesi gerekmektedir. Çalışmada, 2000 sonrası bağımsız Türk Sineması'nda hegemonyanın varlığı incelenmiş, otoriteye gönüllü olarak itaate dayalı yönetim biçimi olan hegemonyanın, sinema filmleri içerisindeki konumu ele alınmıştır. Araştırmanın amacı, aile içerisinde üretilen hegemonyanın 2000 sonrası bağımsız Türk Sineması filmlerine ne şekilde yansıdığının ortaya konulmasıdır. Çalışmanın ilk bölümünde, hegemonya kavramıyla özdeşleşmiş olan Gramsci'den yola çıkılarak kavramın tanımı yapılmış ve hegemonyanın kuramsal boyutu, makro ve mikro ölçekte ortaya konulmuştur. Hegemonyayı üreten, ideolojik bir aygıt olarak aile kurumu ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, Türkiye'nin tarihsel dönemleri içerisinde hegemonyanın varlığı incelenmiş ve ideolojik bir aygıt olarak Türk ailesinin işlevleri ortaya konulmuştur. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise 2000 sonrası bağımsız Türk Sineması'nın örneklerinden Çoğunluk (Yüce, 2010), Tepenin Ardı (Alper, 2012) ve Ana Yurdu (Tüzen, 2015) filmleri, hegemonya bağlamında aile temel alınarak sosyolojik çözümleme yöntemi ile analiz edilmiştir. Türk ailesinin, toplumsal formasyon içerisinde hegemonya inşasında egemen bir ideolojik aygıt olarak varlığını sürdürdüğü ve bu durumun 2000 sonrası bağımsız Türk sinemasına da yansıdığı ortaya konulmuştur.

Abstract:
Hegemony is the voluntary obedience of an individual to another or to others. In a social formation, it is not a sustainable phenomenon for a particular ruling class or group to control the vast masses under their domination in a purely repressive and violent manner. The ruling classes need the consent of the sub-classes they rule for the continuation of their power. In order to obtain consent, hegemony must be built on these sub-classes. In this study, the presence of hegemony in Turkish cinema after 2000 was examined. The aim of this study is to show how the hegemony produced in the family is reflected in post-2000 Turkish Cinema. In the first part of the study, the concept of hegemony was based on the ideas of Gramsci, who was identified with the concept of hegemony. The theoretical dimension of hegemony has been presented on a macro and micro scale. As an ideological apparatus that produces hegemony, the family institution has been discussed. In the second part of the study, the existence of hegemony in the historical periods of Turkey was examined and the functions of the Turkish family as an ideological apparatus were revealed. In the third part of the study, the films Majority (Yüce, 2010), Beyond The Hill (Alper, 2012) and Motherland (Tüzen, 2015), which are examples of post-2000 independent Turkish Cinema, were analyzed with Berger's sociological analysis method based on the family in the context of hegemony. It was revealed that the Turkish family maintained its existence as a dominant ideological apparatus in the construction of hegemony within the social formation and this situation was reflected in the post-2000 Turkish Cinema.