Kendiliğinden birleşen peptidlerin kavitasyonsuz arayüz çürük lezyonlarının ilerlemesine etkisi: Randomize klinik çalışma
Effect of self-assembling peptides on the progression of non-cavitated proximal caries: Randomized clinical trial
Yazar: GİZEM GENÇ DANIŞMAN
Danışman: DOÇ. DR. MERVE AKÇAY
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Pedodonti Ana Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2021
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Diş çürükleri = Dental caries ; Peptidler = Peptides ; Radyografi-dental = Radiography-dental ; Vernik = Varnish

Özet:
Amaç: Bu çalışmanın amacı, florürlü vernikle kombine edilen kendiliğinden birleşen peptid P11-4 solüsyonunun (Curodont™ Repair) kavitasyonsuz arayüz çürüklerinin ilerlemesine etkisinin sodyum florür (NaF) içerikli kazein fosfopeptid-amorf kalsiyum fosfat (CPP-ACP) vernik (MI Varnish™) ve NaF içerikli vernik (Profluorid® Varnish) materyalleriyle karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesidir.
Gereç ve Yöntem: Bu randomize kontrollü, çift kör, bölünmüş ağız tasarımlı çalışmaya yaşları 7-13 arasında değişen ve ağzında iki adet kavitasyonsuz arayüz çürüğü bulunan 150 hastaya ait 300 adet daimi azı dişi dâhil edildi. Arayüz çürüklerinin saptanmasında kullanılan radyografik muayene sonucu E1 (minenin dış
yarısında radyolüsensi), E2 (minenin iç yarısında radyolüsensi) ve D1 (dentinin dış
üçlüsünde radyolüsensi) seviyesindeki arayüz lezyonları araştırma kapsamına alındı.
Çalışmaya dâhil edilen hastalar, her grupta 50 birey olacak şekilde üç ana gruba
ayrıldıktan sonra her hastada bulunan arayüz lezyonları, uygulanacak ajana göre iki
alt gruba ayrıldı: Grup 1; P11-4+NaF/NaF, Grup 2; P11-4+NaF/CPP-ACP+NaF, Grup
3; CPP-ACP+NaF/NaF. Bu bağlamda P11-4+NaF kombinasyonu deney 1, CPPACP+NaF vernik uygulaması deney 2, NaF vernik uygulaması ise kontrol grubu
olarak belirlendi. Klinik uygulamalar sonrası 6. ve 12. aylarda deney 1 ve kontrol
lezyonlarına Profluorid® Varnish uygulaması, deney 2 lezyonlarına ise MI Varnish™
uygulaması tekrarlandı. 12 ayın sonunda lezyonlar radyografik olarak bağımsız
görsel okuma, ikili görsel okuma ve dijital fark radyografisi (DSR) yöntemleri ile
değerlendirildi. Çalışmanın birincil sonuçları, 12 ayın sonunda lezyonların DSR'de
ilerleme göstermesi olarak belirlendi. Çalışma kapsamında yapılan tüm radyografik
değerlendirmeler, körleştirilmiş iki farklı araştırmacı tarafından birbirinden bağımsız
ve habersiz olarak gerçekleştirildi. Elde edilen veriler istatistiksel olarak analiz edildi
(α=0,05).
Bulgular: Çalışmanın DSR sonuçları incelendiğinde; Grup 1'deki hastalardan
sadece kontrol (NaF) lezyonu ilerleyenlerin oranı %32, sadece deney 1 (P11-4+NaF)
lezyonu ilerleyenlerin oranı ise %10,6 olarak belirlendi (p=0,041). Grup 2'deki
hastalardan sadece deney 1 (P11-4+NaF) lezyonu ilerleyenlerin oranı %8,5, sadece
deney 2 (CPP-ACP+NaF) lezyonu ilerleyenlerin oranı ise %27,6 olarak belirlendi
(p=0,049). Grup 3'teki hastalardan sadece kontrol (NaF) lezyonu ilerleyenlerin oranı
%27,1, sadece deney 2 (CPP-ACP+NaF) lezyonu ilerleyenlerin oranı ise %20,8
olarak belirlendi (p=0,678). Bağımsız ve ikili görsel okuma sonuçlarına göre tüm
gruplar için lezyonların ilerleme oranları açısından materyaller arasındaki fark
istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p>0,05). Bununla birlikte uygulanan materyal
fark etmeksizin değerlendirilen D1 seviyesindeki 65 lezyondan 9'unda çürüğün E2
seviyesine gerilediği gözlendi. Farklı değerlendirme yöntemlerine göre lezyonların
ilerleme oranları karşılaştırıldığında, DSR'nin ilerleme veya gerileme gösteren çürük
lezyonlarını ikili görsel okumaya kıyasla daha yüksek oranda tespit ettiği belirlendi
(p<0,001). Ayrıca gözlemci içi ve gözlemciler arası güvenilirliğin
değerlendirilmesine ilişkin bulgular incelendiğinde, DSR yöntemi için elde edilen
kappa değerlerinin (0,86-0,89) bağımsız ve ikili görsel okuma yöntemlerine (0,72-
0,86) göre daha yüksek olduğu tespit edildi.
Sonuç: Florürlü vernikle kombine kullanılan P11-4 içerikli solüsyonun, başlangıç
seviyesindeki kavitasyonsuz arayüz çürüklerinin tedavisinde florür içerikli CPP-ACP
vernik ve florürlü vernik materyallerine kıyasla daha etkili olduğu görüldü. Florürlü
CPP-ACP verniğinin ise florürlü verniklere benzer etki gösterdiği gözlendi. Ayrıca
arayüz çürüklerinin kısa vadeli takibinde dijital fark radyografisi kullanılmasının
geleneksel yöntemlere göre daha hassas sonuç verdiği belirlendi.

Abstract:
Objective: The aim of this study is to evaluate the efficacy of self-assembling
peptide P11-4 solution (Curodont™ Repair) combined with fluoride varnish on the
progression of non-cavitated proximal caries compared to casein phosphopeptideamorphous calcium phosphate (CPP-ACP) with fluoride varnish (MI Varnish™) and
sodium fluoride (NaF) varnish (Profluorid® Varnish).
Materials and Methods: This randomized controlled, double-blinded, split-mouth
clinical trial included 300 permanent molars belonging to 150 children, aged between
7 to 13 years old, who had two non-cavitated proximal carious lesions
radiographically extending into either the outer half of the enamel (E1), the inner half
of the enamel (E2) or the outer third of the dentin (D1). First, the subjects were
randomly allocated to three main groups with 50 individuals in each. Then the
carious lesions belonging to each subject were randomly assigned to two subgroups
based on different treatment agents used: Group 1; P11-4+NaF/NaF, Group 2; P11-
4+NaF/CPP-ACP+NaF, Group 3; CPP-ACP+NaF/NaF. Accordingly, test 1 lesions
received P11-4+NaF combination, test 2 lesions received CPP-ACP+NaF varnish,
and control lesions received NaF varnish alone. At the 6
th and 12th months after the
clinical applications, Profluorid® Varnish application was repeated for test 1 and
control lesions, and MI Varnish™ application was repeated for test 2 lesions. At the
end of the 12 months, carious lesion progression status was evaluated
radiographically, by using independent visual reading, pair-wise visual reading, and
digital subtraction radiography (DSR) methods. The primary outcome of the study
was the assessment of lesion progression by DSR, at 12th month. All radiographic
evaluations were performed by two blinded observers. The data were statistically
analyzed (α=0.05).
Results: Based on the DSR results of this study, within Group 1, only control (NaF)
lesion progressed in 32% of the patients, whereas only test 1 (P11-4+NaF) lesion
progressed in 10.6% of the patients (p=0.041). Among Group 2, only test 1 (P11-
4+NaF) lesion progressed in 8.5% of the patients, while only test 2 (CPP-ACP+NaF)
lesion progressed in 27.6% of the patients (p=0.049). Within Group 3, only test 2
(CPP-ACP+NaF) lesion progressed in 20.8% of the patients, whereas only control
(NaF) lesion progressed in 27.1% of the patients (p=0.678). According to
independent and pair-wise visual reading results, for all groups, there were no
significant differences between the materials in terms of their effect on the
progression rates of the lesions (p>0.05). However, regardless of the material used, it
was observed that in 9 of 65 lesions had regressed from stage D1 to E2. When the
lesion progression rates measured with different assessment methods were compared,
it was determined that DSR detected the lesion progression or regression at a higher
rate than pair-wise visual reading (p<0.001). Furthermore, both inter- as well as
intra-rater reliability of the obtained kappa values were higher for DSR (0.86-0.89),
compared to independent and pair-wise visual readings (0.72-0.86).
Conclusion: This study has shown that P11-4 solution in combination with fluoride
varnish is more effective compared to both fluoride containing CPP-ACP and
fluoride varnishes, for the treatment of initial, non-cavitated proximal caries. It was
also assessed that fluoride containing CPP-ACP varnish has similar effect as fluoride
varnish alone. In addition, it was determined that digital subtraction radiography in
the short-term follow-up of proximal caries is a more sensitive technique, when
compared to conventional methods.