Atriyal elektro mekanik gecikmeninatriyal fibrilasyon rekürrensine etkisi
Predictive value of atrial electromechanicaldelay for atrial fibrillation
Yazar: CİHAN AYDIN
Danışman: PROF. DR. MUSTAFA YILMAZ
Sağlık Bakanlığı / Bursa Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı / Tıp Eğitimi Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2012
Konu: Kardiyoloji = Cardiology

Özet:
GİRİŞ VE AMAÇ
             Atriyal fibrilasyon (AF) genel popülasyonun %1-2 sinde görülen, en yaygın kardiyak aritmidir (1). AF inme riskinde 5 katlık bir artışa yol açmaktadır. AF; ölüm, tromboembolik olaylarda artış, kalp yetmezliği, hastaneye yatış, bozulmuş yaşam kalitesi, azalmış egzersiz kapasitesi ve sol ventrikül (LV) işlev bozukluğu ile ilişkilendirilmektedir (1). 
            AF 'li hastaların tedavisinde ritim ve hız kontrolü olmak üzere iki temel yaklaşım mevcuttur. Bazı hastalarda ventrikül hız cevabının makul sınırlar içinde tutulması kabul edilebilir bir tedavi yaklaşımı olsa da sinüs ritminin (SR) sağlanması ve sürdürülmesi birçok hastada tercih edilen yaklaşımdır. AF'nin sinüs ritmine döndürülmesi atriyal elektriksel ve yapısal yeniden biçimlenmeyi ("remodeling") önlemektedir. Ayrıca atriyal kontraksiyon LV doluşunu arttırarak hemodinamik düzelme sağlamaktadır (2). Ancak kardiyoversiyon ile sinüs ritmi sağlanan hastaların büyük bir bölümünde kullanılan antiaritmik ilaçlara rağmen AF tekrarlamaktadır. Bu nedenle AF rekürrensi olacak hastaların öngörülmesi tedavi stratejininin belirlenmesinde yol gösterici olacaktır. 
Atriyal elektromekanik gecikme (AEMG); elektrokardiyogramdaki p dalgasının başlangıcı ile doku Dopplerdeki A1 (geç diyastolik dalga) dalgasının başlangıcı arasındaki süre olarak tanımlanmaktadır. Elektriksel stimülasyon ile mekanik kontraksiyon arasındaki gecikme, atriyumlardaki yapısal değişikliklerden kaynaklanmaktadır. Bu yapısal değişiklikler p dalga süresinde de uzamaya neden olmaktadır. P dalga süresinin >120 ms  hatta >110ms olması anormal olarak değerlendirilmektedir (3-4). 
Çalışmamızda persistan AF'si olan hastalarda kardiyoversiyon sonrası bakılan atriyal elekromekanik geçikme ve p dalga sürelerinin 1.aydaki AF rekürrensini predikte etmedeki  değeri araştırıldı.

Abstract:
INTRODUCTION AND PURPOSE
             Atrial fibrillation (AF) is the most common cardiac arrhythmia, seen in 1-2% of the general population (1). AF leads to a 5-fold increase in the risk of stroke. Atrial fibrillation is associated with death, increased thromboembolic events, heart failure, hospitalization, impaired quality of life, decreased exercise capacity, and left ventricular (LV) dysfunction (1).There are two basic approaches in the treatment of patients with AF: rhythm and rate control. Although keeping the ventricular rate response within reasonable limits is an acceptable treatment approach in some patients, establishing and maintaining sinus rhythm (SR) is the preferred approach in many patients. Conversion of AF to sinus rhythm prevents atrial electrical and structural remodeling. In addition, atrial contraction provides hemodynamic improvement by increasing LV filling (2). However, AF recurs despite the antiarrhythmic drugs used in the majority of patients whose sinus rhythm is restored with cardioversion. Therefore, the prediction of patients who will have AF recurrence will be a guide in determining the treatment strategy.
Atrial electromechanical delay (AEMG); It is defined as the time between the onset of the P wave on the electrocardiogram and the onset of the A1 (late diastolic wave) wave on the tissue Doppler. The delay between electrical stimulation and mechanical contraction is due to structural changes in the atria. These structural changes also cause a prolongation of the p wave duration. P wave duration >120 ms or even >110 ms is considered abnormal (3-4).
In our study, the value of atrial electromechanical delay and P wave durations after cardioversion in patients with persistent AF in predicting AF recurrence at 1 month was investigated.