Nazal polip hastalarında sistemik kortikosteroid tedavisinin periostin seviyesi üzerine etkisi ve tedavi cevabı ile periostin değerleri arasındaki ilişki
The effect of systemic corticosteroid treatment on periostin level in nazal polip patients and the relationship between treatment response and periostin values
Yazar: MUHAMMET TÜRE
Danışman: PROF. DR. ÖZGÜR YİĞİT
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Kulak Burun Boğaz ve Baş-Boyun Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Kulak Burun ve Boğaz = Otorhinolaryngology (Ear-Nose-Throat)
Dizin: Adrenal korteks hormonları = Adrenal cortex hormones ; Biyobelirteçler = Biomarkers ; Nazal polipler = Nasal polyps ; Periostin = Periostin ; Polipler = Polyps ; Sinüzit = Sinusitis

Özet:
Nazal polipler için bir biyomarker olarak görülen periostinin sistemik steroid tedavisine cevabını ve periostin değerleri ile tedaviye cevap arasındaki ilişkiyi ortaya koymak.
GEREÇ VE YÖNTEM
Nazal polipli kronik rinosinüzit tanısı ile sistemik steroid tedavisi ve Fonksiyonel endoskopik sinüs cerrahisi operasyon endikasyonu koyulmuş 35 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalara sistemik steroid tedavisi başlamadan önce paranazal sinüs tomografisi çekildi ve nazal polip dokusundan ve serumdan örnekler alındı. Alınan örneklerden polip dokusu ve serum materyali – 80 derecede saklandı. Metilprednizolon tedavisi 1 mg/ kg'dan olacak şekilde başlandı ve doz tedricen düşürülerek 1 ay süresince tedavi uygulandı.Tedavi sonrası tekrar hastalardan nazal polip ve serumdan örnekler alındı , paranazal sinüs tomografisi çekildi. Hastaların klinik muayene bulguları ve radyolojik bulguları tedavi öncesi ve sonrası Lund Mackay skoru ve Lund Kennedy skoru ile değerlendirildi.
BULGULAR
Çalışmaya 22 erkek, 13 kadın olmak üzere toplam 35 kişi katılmıştır. Çalışmaya katılanların yaş ortalaması 44,11±11,50'dir. Hastaların tedavi öncesi (T.Ö) ve tedavi sonrası (T.S) Lund Kennedy Skoru (LKS), Lund Mackay Skoru (LMS) , polip dokusundaki periostin (p-periostin) ve serumdaki periostin (s-periostin)
ix
değerleri karşılaştırılmıştır. Tedavi sonrası LKS, LMS, p-periostin ve s-periostin değerleri tedavi öncesine göre anlamlı olarak azalmıştır ( p< 0,001).
Cinsiyet grupları arasında tedavi öncesi ve tedavi sonrası LKS, LMS, p-periostin ve s-periostin değerlerinde anlamlı değişim saptanmamıştır. Tedavi öncesi p-periostin ile TÖ-LKS ve TS-LMS arasında, Tedavi sonrası p-periostin ile TS-LMS arasında ve Fark- p-periostin ile Fark LKS arasında pozitif korelasyon vardır. Tedavi öncesi s-periostin ile TÖ-LMS ve TS-LMS arasında negatif korelasyon saptanmıştır.
SONUÇ
Bu çalışma göstermiştir ki NP'li KRS hastalarında kullanılan sistemik kortikosteroid tedavisi serum periostin ve polip periostin seviyelerini anlamlı derecede düşürmektedir. Polip periostin değerleri NP'li KRS şiddetini değerlendirmede serum periostin değerlerine göre daha anlamlı bir biyobelirteçtir.
Periostin , kortikosteroid tedavisine yanıtı tahmin etmede , hastalık seyrini göstermede , tedaviye yanıtı değerlendirmede ve gelecekteki terapötik stratejiler için bir adım olarak düşünülebilir.
ANAHTAR KELİMELER: Nazal polip, Periostin, Kronik Rinosinüzit , Biyomarker

Abstract:
To reveal the response of periostin, known as a biomarker for nasal polyps, to systemic steroid therapy and the relationship between periostin values and response to treatment.
MATERIALS AND METHODS
Thirty-five patients with nasal polyps who were diagnosed with chronic rhinosusitis and who were indicated for systemic steroid therapy and FESC operation were included in the study. Paranasal sinus CT scan was performed and samples were taken from nasal polyp tissue and serum before starting systemic steroid therapy. The collected polyp tissue and serum material were stored at - 80 degrees. Methylprednisolone treatment was started as 1 mg / kg and the dose was reduced and 1 month treatment was applied. After the treatment, samples were taken from the nasal polyp tissue and serum again from the patients and paranasal sinus CT scan was performed. Clinical examination findings and radiological findings of the patients were evaluated before and after treatment byLund Mackay score and Lund Kennedy score.
RESULTS
A total of 35 people, 22 men and 13 women, participated in the study. The average age of the participants in the study was 44.11 ± 11.50. The pre-treatment and
xi
post-treatment Lund Kennedy Score (LKS), Lund Mackay Score (LMS), periostin in polyp tissue (p-periostin) and serum periostin (s-periostin) values were compared. After the treatment, LKS, LMS, p-periostin and s-periostin values decreased significantly compared to pre-treatment (p <0.001).
Changes in LKS, LMS, p-periostin values and s-periostin values before and after treatment were compared between the sex genders, and no significance was found. There is the positive correlation between pre-treatment p-periostin and pre-treatment LKS and post-treatment LMS, between post-treatment p-periostin and post-treatment LMS, and between p-periostin values before and after treatment and LKS before and after treatment. There was a negative correlation between pre-treatment s-periostin and pre-treatment LMS and post-treatment LMS.
CONCLUSION
This study showed that systemic corticosteroid treatment used in CRS patients with NP significantly reduces serum periostin and polyp periostin levels. Polyp periostin values are a more significant biomarker in evaluating the severity of CRS with NP than serum periostin values.
Periostin can be considered as a step in predicting response to corticosteroid therapy, demonstrating disease course, evaluating response to therapy, and future therapeutic strategies.
KEYWORDS: Nasal polyps, Periostıne, Chronic Rhinosinusitis,Biomarker