Renal hücreli karsinomlarda tirozin kinaz inhibitörleri ile tedaviye yanıtın ve prognozun laktat dehidrogenaz albümin oranı ile ilişkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of the relationship between lactate albumin dehydrogenase and response to treatment with tyrosine kinase inhibitors and prognosis in renal cell carcinomas
Yazar: NIGAR ASKARLI
Danışman: PROF. DR. AZİZ KARAOĞLU
Dokuz Eylül Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Onkoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases
Dizin: Albüminler = Albumins ; ErbB reseptörleri = ErbB receptors ; Karsinoma = Carcinoma ; Karsinoma-renal hücreli = Carcinoma-renal cell ; Laktat dehidrogenaz = Lactate dehydrogenase ; Mortalite = Mortality ; Sağkalım = Survival

Özet:
Giriş ve Amaç: Bu çalışma LDH/albümin oranının (LAO) progresyonsuz sağkalım (PS) ve genel sağkalımla (GS) ilişkisinin değerlendirilmesi, aynı zamanda tirozin kinaz inhibitörü (TKİ) tedavisi alan hastalarda tedavi sonrası yanıt ile LAO arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi planlandı.
Gereç ve Yöntem: Çalışmada 18 yaş üzeri, renal hücreli kanser tanısı ile takip edilen tirozin kinaz kullanan ve kullanmayan tüm kadın ve erkek hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Dışlama kriterleri uygulanarak çalışmaya 64 hasta dahil edildi. Veriler IBM SPSS 25.0 versiyonu istatiksel analiz programı ile değerlendirildi. Bağımsız grupların karşılaştırılmasında Mann-Whitney U testi kullanıldı. Sağkalım analizi için PS ve GS tanımlandı. Genel sağkalım Kaplan-Meier yöntemi kullanılarak tahmin edilmiş, bağımsız prognostik risk faktörlerini analiz etmek için Cox regresyon modeli kullanıldı. LAO değeri için optimal kesim değeri Roc analizi kullanılarak 47,53 olarak hesaplandı.
Bulgular: Hastaların yaş ortancası 62,5 olup 51'i (%79,7) erkekti. Ortalama genel sağkalım 45,94±6.28 (1,84-103.49) ay; progresyonsuz sağkalım ortalama 39.28±5.22 (1,84-105.24) ay bulundu. LAO 47,53'ün altında olan hastalarda progresyon %72,7 oranında görülürken, 47,53 ve üzerinde olan hastalarda progresyon %97,2 oranında görüldü (p=0,010). LAO mortalite görülenlerde 65,3 (25,8-220,28), sağ kalanlarda 48,2 (23,5-75,17) bulundu, ölenlerde LAO sağ kalanlara göre anlamlı yüksekti (p=0,005). LAO<47,53 olan hastaların GS oranı %51,9 iken, LAO≥47,53 olan hastaların GS oranı %16,2 idi. PS oranı LAO<47,53 olan hastalarda %40,7; LAO≥47,53 olan hastalarda %5,4'tü. Kaplan-Meier sağkalım analizinde LAO≥47,53 olmasının kötü GS ve PS ile ilişkili olduğu görüldü (sırasıyla p=0,010 ve p=0,005). Tek değişkenli COX regresyon analizinde LAO≥47,53 olması mortaliteyi 2,24 kat arttırdığı görülse de (p=0,015), çok değişkenli analizde bu istatiksel olarak anlamlı bulunmadı (p=0,619). TNM Evre 4'ün mortaliteyi anlamlı şekilde arttırarak bağımsız prediktif faktör olduğu görüldü (EAA=11,254; %95 GA: 3,22-39,327; p<0.001).
Sonuç: Çalışma ileri evrede tanı alan hastaların mortalitesinin yüksek olması nedeniyle hastalığın erken evrede tespit edilmesinin önemini göstermektedir. Yüksek LAO değerleri azalmış sağkalımla ilişkili görülse de çok değişkenli analizde bu istatiksel olarak anlamlı değildi.
Anahtar Sözcükler: LAO, mortalite, renal hücreli karsinom

Abstract:
Introduction and Aim: This study was planned to evaluate the relationship of LDH/albumin ratio (LAR) with progression-free survival (PS) and overall survival (OS), as well as the relationship between post-treatment response and LAR in patients receiving tyrosine kinase inhibitor (TKI) therapy.
Materials and Methods: In the study, all male and female patients over the age of 18, followed up with the diagnosis of renal cell cancer, with and without tyrosine kinase, were evaluated retrospectively. Using exclusion criteria, 64 patients were included in the study. The data were evaluated with the IBM SPSS version 25.0 statistical analysis program.  The Mann-Whitney U test was used to compare independent groups. PS and OS were defined for survival analysis. Overall survival was estimated using the Kaplan-Meier method, and the Cox regression model was utilized to analyze independent prognostic risk factors. The optimal cut-off value for the LAR value was calculated as 47.53 using Roc analysis.
Results: The median age of the patients was 62.5 and 51 (79.7%) were male. Mean overall survival was 45.94±6.28 (1.84-103.49) months; mean progression-free survival was 39.28±5.22 (1.84-105.24) months. The rate of progression was 72.7% in patients with LAR below 47.53, while it was 97.2% in patients with a LAR of 47.53 and above (p=0.010). LAR was 65.3 (25.8-220.28) in patients with mortality and 4.82 (23.5- 75.17) in survivors, significantly higher in patients with mortality than in survivors (p=0.005). The OS ratio of patients with LAR<47.53 was 51.9%, while it was 16.2% in patients with LAR≥47.53. PS ratio was 40.7% in patients with LAR<47.53 and 5.4% in patients with LAR≥47.53. In the Kaplan-Meier survival analysis, LAR≥47.53 was associated with poor OS and PS (p=0.010 and p=0.005, respectively). Although in univariate COX regression analysis LAR≥47.53 was seen to increase mortality 2.24 times (p=0.015), this was not statistically significant in multivariate analysis (p=0.619). TNM Stage 4 was found to be an independent predictive factor, significantly increasing mortality (OR=11.254; 95% CI: 3.22-39.327; p<0.001).
Conclusion: The study shows the importance of detecting the disease at an early stage due to the high mortality of patients diagnosed at an advanced stage. Although high LAR values were associated with reduced survival, this was not statistically significant in multivariate analysis.
Keywords: LAR, mortality, renal cell carcinoma