Malign melanomalı hastalarda endoglin (CD105)'in prognostik önemi
Prognostic significance of endoglin (CD105) in patients with malignant melanoma
Yazar: ELİF DİZEN KAZAN
Danışman: DOÇ. DR. RAMAZAN YILDIZ
Sağlık Bakanlığı / Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Onkoloji = Oncology

Özet:
Kanser, görülme sıklığı gittikçe artış gösteren önemli bir halk sağlığı sorunudur. Dünya nüfusundaki artış, ortalama yaşam süresinin yükselmesi ve teşhis açısından imkanların çoğalması nedeniyle her geçen yıl daha fazla sayıda kanser hastası tespit edilmektedir. Son zamanlarda kanser hücrelerinin kendi kan damarlarını oluşturabileceği ve bu damarlar vasıtasıyla metastaz sürecinin başlayabileceği konusu yoğun ilgi görmektedir. Endoglin (CD105) ağırlıklı olarak endotel hücrelerinde eksprese edilir ve özellikle de aktif anjiyogenez sırasında espresyonu belirgin olarak artmıştır. Biz bu çalışmada MM'da bir anjiyogenez belirteci olan Endoglin (CD105)'i çalıştık. 
Bu çalışmaya Aralık 2008 ve Mayıs 2012 yılları arasında, Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim Araştırma Hastanesi Tıbbi Onkoloji Bölümünde takip ve tedavisi yapılan, MM tanısı almış, klinik ve takip bilgileri tam olan ve yeterli patoloji numunesine sahip 32 hasta seçildi ve bu hastaların patoloji numuneleri değerlendirilmek üzere diğerlerinden ayrıldı. 
Çalışmaya toplam 32 MM'li hasta ve kontrol grubu olarak 24 epidermal nevüsü bulunan hasta dahil edildi. MM'li hastalarda medyan yaş 57 (aralık 17–86) ve kontrol grubunda medyan yaş 38 (aralık 14-65) idi. Hastaların %46,9'u erkek (n=15), %53,1'i kadın (n=17) ve kontrol grubunun %29,2'si erkek (n=7), %70,8'i kadın (n=17) idi. Hasta grubunda hastaların yaşı kontrol grubundan anlamlı olarak daha yüksekti (p<0,05). Hasta ve kontrol grupları arasında cinsiyet dağılımları açısından anlamlı fark yoktu (p>0,05). Hastaların %96,9'unda (n:31) tanı total eksizyon ile, %3,1'inde (n:1) ise insizyonel biyopsi ile konulmuştur. Hastaların %37,5'inde (n:12) tümör alt ekstremitede yerleşirken, %34,4'ünde (n:11) tümör baş-boyun bölgesinde, %15,6'sında (n:5) üst ekstremitelerde, %6,3'ünde  (n:2) gövdede ve %6,3'ünde (n:2) mukozal yerleşim göstermiştir.  Tablo 9 tümör yerleşim bölgelerini ve tanı için uygulanan cerrahi yöntemi göstermektedir. Hastaların tanı anında evreleri: %15,6 (n=5) evre I, %25 (n=8) evre II, %28,1 (n=9) evre III, %31,3 (n=10) evre IV olarak tespit edildi.  Hastaların ECOG performans skoru 14 hastada (%53,8) 0, 16 hastada (%50) 1, 1 hastada (%3,1) 2 ve 1 hastada (%3,1) 3 idi. 
Hasta grubunda ortalama endoglin seviyesi kontrol grubuna göre anlamlı oranda daha yüksekti (p<0,05). Hasta grubunda progresyonsuz sağkalım ile endoglin seviyeleri arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır (p>0,05). 
Çalışmaya dahil edilen hastaların %34,3'ü (n:11) takipleri sırasında temozolomid kemoterapisi de almışlardır. Temozolomid alan hastalarda ilaca yanıt ile Endoglin değeri arasında ilişki olup olmadığı da incelendi. Temozolomide yanıt ile Endoglin değeri arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişki bulunamamıştır (p:0,695).
Sonuç olarak çalışmamız MM'da Endoglinin prognostik öneminin  değerlendirildiği ilk çalışma olması nedeniyle önemlidir. Yine de MM hastalarında Endoglinin prognostik önemini gösteren daha geniş ölçekli randomize çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Cancer is an important public health problem with an increasing incidence. Due to the increase in the world population, the increase in the average life expectancy and the increase in the opportunities in terms of diagnosis, more and more cancer patients are detected every year. Recently, the issue that cancer cells can form their own blood vessels and that the metastasis process can begin through these vessels has attracted great interest. Endoglin (CD105) is predominantly expressed in endothelial cells and its expression is significantly increased, especially during active angiogenesis. In this study, we studied Endoglin (CD105), an angiogenesis marker in MM.
Between December 2008 and May 2012, Dr. 32 patients who were followed up and treated at Lütfi Kırdar Kartal Training and Research Hospital, Department of Medical Oncology, diagnosed with MM, had complete clinical and follow-up information, and had sufficient pathology samples were selected and the pathology samples of these patients were separated from the others for evaluation.
A total of 32 patients with MM and 24 patients with epidermal nevi as the control group were included in the study. The median age was 57 (range 17–86) in patients with MM and 38 (range 14–65) in the control group. 46.9% of the patients were male (n=15), 53.1% were female (n=17), and 29.2% of the control group were male (n=7), 70.8% were female ( n=17). The age of the patients in the patient group was significantly higher than the control group (p<0.05). There was no significant difference between the patient and control groups in terms of gender distribution (p>0.05). The diagnosis was made by total excision in 96.9% (n:31) of the patients, and by incisional biopsy in 3.1% (n:1). Tumor was located in the lower extremities in 37.5% (n:12) of the patients, in the head and neck region in 34.4% (n:11), in the upper extremities in 15.6% (n:5), and in 6%. 0.3% (n:2) had a trunk and 6.3% (n:2) had mucosal localization. Table 9 shows the tumor localization sites and the surgical method used for diagnosis. Stages of the patients at the time of diagnosis: 15.6% (n=5) stage I, 25% (n=8) stage II, 28.1% (n=9) stage III, 31.3% (n=10) stage IV was detected. The ECOG performance score of the patients was 0 in 14 patients (53.8%), 1 in 16 patients (50%), 2 in 1 patient (3.1%), and 3 in 1 patient (3.1%).
The mean endoglin level in the patient group was significantly higher than the control group (p<0.05). There was no significant relationship between progression-free survival and endoglin levels in the patient group (p>0.05).
34.3% (n:11) of the patients included in the study also received temozolomide chemotherapy during their follow-up. It was also investigated whether there was a relationship between drug response and Endoglin value in patients receiving temozolomide. No statistically significant correlation was found between response to temozolomide and Endoglin value (p:0.695).
In conclusion, our study is important because it is the first study to evaluate the prognostic importance of Endoglin in MM. However, larger randomized studies are needed to demonstrate the prognostic importance of Endoglin in MM patients.