Deneysel oluşturulan diyabet ve periodontitiste propolisin alveoler kemik yıkımı ve plazma sitokin düzeyine etkisi
The effects of propolis on plasma proinflammatory cytokine levels and alveolar bone loss in experimental periodontitis and diabetes mellitus
Yazar: CÜNEYT ASIM ARAL
Danışman: YRD. DOÇ. DR. SERVET KESİM
Erciyes Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Periodontoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2012
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Alveolar kemik kaybı = Alveolar bone loss ; Diabetes mellitus-deneysel = Diabetes mellitus-experimental ; Matriks metalloproteinazlar = Matrix metalloproteinases ; Periodontal hastalıklar = Periodontal diseases ; Periodontitis = Periodontitis ; Propolis = Propolis ; Sitokinler = Cytokines

Özet:
Periodontitis ve diabetes mellitusun ikisi de sistemik inflamasyona neden olabilen inflamatuar hastalıklardır ve karşılıklı olarak birbirlerinin şiddetini etkileyebilirler. Bu çalışmanın amacı ratlarda ligatürle oluşturulmuş periodontitis ve / veya streptozotosin ile oluşturulmuş diyabetin ve sistemik propolis tedavisinin: 1) plazma IL-1ß, TNF-? ve MMP-8 seviyelerine; 2) ve alveolar kemik kaybı, kilo kaybı ve kan glukoz düzeylerine etkilerini incelemektir. Hayvanlar eşit sayıda 7 deney grubuna ayrılmıştır: 1) Negatif-Kontrol (NK), 2) Periodontitis (P), 3) Diyabet (D), 4) Diyabet + Periodontitis (DP), 5) Periodontitis + Propolis 100 mg/kg (P100), 6) Diyabet + Propolis 100 mg/kg (D100), 7) Diyabet + Periodontitis + Propolis 100 mg/kg (DP100). Periodontitis maksiller 1. molar dişlere ligatür yerleştirilmesiyle, diyabet ise streptozotosin enjeksiyonu ile oluşturuldu. 21. günde plazma elde edilerek sitokin ve MMP-8 seviyelerinin incelenmesi için ELISA analizi yapıldı. Alveolar kemik kaybının ölçümü için histomorfometrik analiz kullanıldı.NK grubuna kıyasla tüm gruplarda daha fazla alveolar kemik kaybı izlendi (p < 0.05). DP grubu D grubuna (p < 0.05) ve P grubuna (p > 0.05) kıyasla daha fazla kemik kaybı gösterdi. P100 ve DP100 grupları arasında fark bulunmazken (p > 0.05), her iki grupta da D100 grubuna göre daha fazla kemik kaybı gözlendi (p < 0.05). Tedavi olan ve olmayan gruplarda kemik kaybı açısından anlamlı fark sadece P ile P100 grupları arasında izlendi (p < 0.05). DP ve D gruplarının kan glukoz düzeyleri P grubuna göre daha yüksekti (p < 0.05) ve tedavi grupları arasında istatistiksel anlamlı fark bulunmadı (p > 0.05). Plazma IL-1ß, TNF-? ve MMP-8 seviyeleri gruplar arasında istatistiksel anlamlı fark göstermedi (p > 0.05). Deney süresince izlenen kilo kaybı ile plazma TNF-? arasında korelasyon bulundu (r=-0.275, p=0.040). vii Deneysel oluşturulan periodontitis ve diyabette plazma IL-1ß ve MMP-8 seviyeleri deney grupları arasında istatistiksel anlamlı değişiklik izlenmedi. Plazma TNF-? seviyeleri gruplar arasında anlamlı fark oluşturmazken, streptozotocin ile oluşturulmuş kontrolsüz diyabette görülen kilo kaybı ile ters korelasyon gösterdi. Propolis tedavisi ligatürle oluşturulan periodontitiste görülen alveoler kemik kaybını azalttı, fakat sadece streptozotocin ile oluşturulan diyabette (D grubu) görülen periodontal kemik kaybına etki göstermedi. Anahtar Kelimeler: Periodontitis; diabetes mellitus; alveolar kemik kaybı; sitokin; matriks metalloproteinaz-8; propolis

Abstract:
Periodontitis ve diabetes mellitusun ikisi de sistemik inflamasyona neden olabilen inflamatuar hastalıklardır ve karşılıklı olarak birbirlerinin şiddetini etkileyebilirler. Bu çalışmanın amacı ratlarda ligatürle oluşturulmuş periodontitis ve / veya streptozotosin ile oluşturulmuş diyabetin ve sistemik propolis tedavisinin: 1) plazma IL-1ß, TNF-? ve MMP-8 seviyelerine; 2) ve alveolar kemik kaybı, kilo kaybı ve kan glukoz düzeylerine etkilerini incelemektir. Hayvanlar eşit sayıda 7 deney grubuna ayrılmıştır: 1) Negatif-Kontrol (NK), 2) Periodontitis (P), 3) Diyabet (D), 4) Diyabet + Periodontitis (DP), 5) Periodontitis + Propolis 100 mg/kg (P100), 6) Diyabet + Propolis 100 mg/kg (D100), 7) Diyabet + Periodontitis + Propolis 100 mg/kg (DP100). Periodontitis maksiller 1. molar dişlere ligatür yerleştirilmesiyle, diyabet ise streptozotosin enjeksiyonu ile oluşturuldu. 21. günde plazma elde edilerek sitokin ve MMP-8 seviyelerinin incelenmesi için ELISA analizi yapıldı. Alveolar kemik kaybının ölçümü için histomorfometrik analiz kullanıldı.NK grubuna kıyasla tüm gruplarda daha fazla alveolar kemik kaybı izlendi (p < 0.05). DP grubu D grubuna (p < 0.05) ve P grubuna (p > 0.05) kıyasla daha fazla kemik kaybı gösterdi. P100 ve DP100 grupları arasında fark bulunmazken (p > 0.05), her iki grupta da D100 grubuna göre daha fazla kemik kaybı gözlendi (p < 0.05). Tedavi olan ve olmayan gruplarda kemik kaybı açısından anlamlı fark sadece P ile P100 grupları arasında izlendi (p < 0.05). DP ve D gruplarının kan glukoz düzeyleri P grubuna göre daha yüksekti (p < 0.05) ve tedavi grupları arasında istatistiksel anlamlı fark bulunmadı (p > 0.05). Plazma IL-1ß, TNF-? ve MMP-8 seviyeleri gruplar arasında istatistiksel anlamlı fark göstermedi (p > 0.05). Deney süresince izlenen kilo kaybı ile plazma TNF-? arasında korelasyon bulundu (r=-0.275, p=0.040). vii Deneysel oluşturulan periodontitis ve diyabette plazma IL-1ß ve MMP-8 seviyeleri deney grupları arasında istatistiksel anlamlı değişiklik izlenmedi. Plazma TNF-? seviyeleri gruplar arasında anlamlı fark oluşturmazken, streptozotocin ile oluşturulmuş kontrolsüz diyabette görülen kilo kaybı ile ters korelasyon gösterdi. Propolis tedavisi ligatürle oluşturulan periodontitiste görülen alveoler kemik kaybını azalttı, fakat sadece streptozotocin ile oluşturulan diyabette (D grubu) görülen periodontal kemik kaybına etki göstermedi. Anahtar Kelimeler: Periodontitis; diabetes mellitus; alveolar kemik kaybı; sitokin; matriks metalloproteinaz-8; propolis