Aristoteles'in insan anlayışı
Aristotle's comprehension of human being
Yazar: SEVİL BİRBİLEN ÖZEFE
Danışman: PROF. DR. HATİCE NUR ERKIZAN
Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2018
Konu: Felsefe = Philosophy
Dizin: Aristoteles = Aristotle ; Doğa = Nature ; Etik = Ethics ; Felsefi düşünce = Philosophical thought ; Mükemmel yaşam = Perfect life ; İnsan = Human ; İnsan doğa ilişkisi = Human nature relations ; İnsan felsefesi = Human philosophy

Özet:
Bu tezin amacı; Aristoteles'in insan kavrayışını ele alıp incelemektir.
  Bu çalışma iki bölümden oluşur. Çalışmanın birinci bölümünde; Pre-Sokratik filozofların insan üzerine olan düşünceleri ele alınır. Daha sonra Sofistler, Sokrates ve Platon'un insan anlayışlarına geçilir. Bu tarihsel kavrayıştan hareketle, Aristoteles'in insan nedir sorusuna verdiği yanıt araştırılır. Buna göre; insan; beden değil, bedene canlılık veren, yaşama etkinliği gösteren bir ruhtur. Aynı zamanda ruhun bilinmesi, ruha ait yetilerinin bilinmesi olarak kabul edilir. Bu bakımdan, insanı insan yapan yetilerin bitkisel ve duyusal yetiler olmadığı, insanı diğer varlıklardan ayıran yetinin, düşünme yetisi olduğu açıklanır.
  Çalışmanın ikinci bölümünde; insanı diğer canlılardan farklı kılan düşünmenin işlevi üzerinde durulur ve onun insan için iyi olan mükemmel yaşam ile ilişkisi ortaya konmaya çalışılır. Aristoteles'in; haz yaşamı, politik yaşam ve theoria yaşamı üzerine olan görüşleri ele alınır. Theoria yaşamını, diğer insanlardan bağımsız olarak ele almanın mümkün olmadığı üzerinde durulur. Ayrıca Aristoteles'te politik bir varlık olarak tanımlanan insanın ancak başkalarıyla birlikte yaşayarak kendisi için iyi olan mükemmel yaşamı gerçekleştirebileceği ifade edilir.
  Son olarak, çağdaş Aristotelesçi düşünürlerden olan MacIntyre ve Nussbaum'un insan ile ilgili görüşleri ele alınır. Günümüzdeki bazı insan anlayışları ve bu anlayışlara ilişkin eleştirilere yer verilir.
  Anahtar Sözcükler: Doğa, İnsan, İşlev (Ergon), Mükemmel Yaşam (Eudaimonia), Etik, Politika.

Abstract:
The purpose of this thesis is to examine Aristotle's conception of human.

  This study consists of two parts. In the first part of the study, Pre-Socratic philosopher's thoughts on human are handled. Then, Sophist's, Socrates's and Plato's comprehension of human is passed on to. Based on this historical understanding, Aristotle's answer to the question of  "What is human?" is searched. Accordingly, human is not a body. However it is a soul that gives vitality to life and  shows living activity. Also, knowing soul is regarded as  knowing abilities of soul. In this respect, it is explained that abilities which make human beings "human"  are not vegetable and sensual and ability of thinking is the ability which distinguishes human beings from other beings.

  In the second part of the study, the function of thinking which differs human beings from other living beings is dwelled on and its relation to the perfect life that is good for human beings is tried to reveal. Aristotle's thoughts on life of pleasure, life of politics and life of theoria are handled. It is emphasized that it is not possible to take theoretical life independently of other people. In addition,  it is expressed that human being that is described according to Aristotle as a political being can carry out the perfect life only by living with others.

  Lastly, the views of the contemporary Aristotelian philosophers  such as MacIntyre and Nussbaum on human beings are addressed. Some of today's comprehensions  and criticisms of these comprehensions are included.
Keywords: Nature, Human, Function, (Ergon), Perfect Life (Eudaimonia), Ethics, Politics.