Antikor aracılı rejeksiyon saptanan renal transplantasyon hastalarında histopatolojik ve klinik özelliklerin renal sağkalım üzerine etkileri
The association of histopathologic and clinical features of allograft survival in renal transplant patients with antibody mediated rejection
Yazar: TÜLİN AKAGÜN
Danışman: PROF. DR. AYDIN TÜRKMEN
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Nefroloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2012
Konu: Nefroloji = Nephrology
Dizin: Böbrek = Kidney ; Böbrek hastalıkları = Kidney diseases ; Böbrek nakli = Kidney transplantation ; Böbrek yetmezliği = Kidney failure ; Gref yaşaması = Graft survival ; HLA A antijenleri = HLA A antigens ; Transplantlar = Transplants

Özet:
Giriş: Böbrek transplantasyonu yapılmış olan hastalarda allograft rejeksiyonu, graft fonksiyonlarında kötüleşmeye neden olan doku hasarı olarak tanımlanır. Akut antikor aracılı rejeksiyon, tipik olarak endotel hücrelerinde eksprese edilen donör HLA antijenlerine karşı oluşabileceği gibi HLA dışı antijenlere karşı da gelişebilir. Araştırmamızın amacı, antikor aracılı rejeksiyon tanısı konulmuş olan hastaların histopatolojik ve klinik özelliklerinin incelenerek renal sağkalım üzerine olan etkilerini araştırmaktır.Metod: Araştırmaya antikor aracılı rejeksiyon tanısı konulmuş olan 52 böbrek transplantlı hasta (30 erkek, ortalama yaş 39±11) dahil edildi. Çalışmaya dahil edilen tüm hastaların demografik ve klinik verileri retrospektif olarak incelendi ve graft sağkalımı değerlendirildi.Bulgular: Hastaların %86,5'una (45) canlı donörden nakil yapılmış olduğu ve vakaların %40,4'üne (21) post-transplant ilk 3 ay içinde tanı konulmuş olduğu tespit edildi. Hastalarımızın graft sağkalımları değerlendirildiğinde 12. ayda %65 ve 36. ayda %54 olarak saptandı. Hastaların biyopsi esnasında ortalama serum kreatininin 3,8±3,6 mg/dL olduğu tespit edildi. Allograft biyopsileri Banff 2009 sınıflandırmasına göre değerlendirilmiş olan hastaların 35'inde (%67,3) diffüz pozitif iken; 5 vakada (%9,7) ise C4d boyanması negatif saptandı. Araştırmanın sonucunda 1 hastanın exitus (%1,9) olduğu, 13 hastanın (%25) diyalize dönmüş olduğu ve 38 (%73,1) hastanın halen fonksiyone eden allograft ile takip edilmekte olduğu tespit edildi. Biyopsi esnasında bakılan serum kreatinin düzeyinin graft sağkalımı üzerinde etkili bir faktör olduğu gösterildi (p=0,021: OR=1,10: %95 CI=1,015-1,199). Hastaların patolojik bulguları incelendiğinde tubulit (p=0,007: OR=2,62: %95 CI=1,301-5,276), intimal arterit (p=0,017: OR=2,85: %95 CI=1,205-6,744) ve interstisyel infiltrasyonun (p=0,004: OR=3,37: %95 CI=1,465-7,752) graft sağkalımı üzerinde etkili faktörler olduğu gösterildi.Sonuç: Biyopsi esnasında bakılan serum kreatinin, tubulit, intimal arterit ve interstisyel infiltrasyon graft sağkalımını etkileyen en önemli faktörlerdir. Antikor aracılı rejeksiyon, azalmış uzun dönem graft sağkalımı ile ilişkili bir durumdur ve özellikle geç dönemde saptanmış vakalar tedaviye iyi yanıt vermemektedir. Bu nedenle post-transplant dönemde hastalara belirli aralıklarla PRA ve DSA takibi yapılması AAR tanısının erken konulması ve tedavisinde faydalı olabilir.

Abstract:
Background: Allograft rejection is defined as tissue injury produced by the effector mechanisms of the alloimmune response, leading to deterioration of graft function. Although it is typically a response to donor HLA antigens expressed on endothelial cells, AMR can occur to non-HLA antigens. The aim of this study is to evaluate the association of histopathologic and clinical features of allograft survival in patients with AMR.Methods: Fifty-two patients with AMR (30 male; mean age 39±11 years) were included in the study. Demographic, clinical and histopathologic data were retrospectively investigated and graft survival was analyzed.Results: Among 52 cases, 86,5% (45) of patients were transplanted from living-donor. Twenty-one patients (40,4%) were diagnosed in the first 3-months after transplantation. Graft survival was 65% at 12 months and 54% at 36 months. Mean serum creatinine at the time of biopsy was 3,8±3,6 mg/dL. Allograft biopsies were inspected according to Banff 2009 criteria and of 52 cases 35 (67,3%) showed diffuse C4d positivity whereas, 5 (9,7%) remained C4d negative. At the end of the analysis, we determined that one of the patients (1,9%) was died, 13 (25%) of the patients experienced graft loss and 38 patients? (73,1%) grafts were functioning. Serum creatinine levels of patients at the time of biopsy were associated with graft survival (p=0,021: OR=1,10: 95 % CI= 1,015-1,199). When we assessed the impact of pathologic findings we determined that; tubulitis (p=0,007: OR=2,62: 95 % CI=1,301-5,276), intimal arteritis (p=0,017: OR=2,85: 95% CI=1,205-6,744) and interstitial infiltration (p=0,004: OR=3,37: 95% CI= 1,465-7,752) were associated with graft survival.Conclusions: Serum creatinine at the time of biopsy, tubulitis, intimal arteritis and interstitial infiltration were significantly associated with graft survival. Antibody mediated rejection is associated with reduced long-term graft survival. AMR, especially late onset AMR does not respond well to treatment. In order to diagnose and treat early, monitorization of PRA and DSA in certain time intervals after transplantation may be beneficial.