Kronik hepatit B tanılı hastalarda oral antiviral tedavilerin etkinliğinin karşılaştırılması
Comparison of activity of oral antiviral therapies in chronic hepatitis B patients
Yazar: SERPİL KARAMAN
Danışman: YRD. DOÇ. DR. ADİL COŞKUN
Adnan Menderes Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2016
Konu: Gastroenteroloji = Gastroenterology
Dizin: Antiviral ajanlar = Antiviral agents ; Hepatit = Hepatitis ; Hepatit B = Hepatitis B ; Retrospektif çalışmalar = Retrospective studies ; Tedavi = Treatment ; İlaç tedavisi = Drug therapy ; İlaç veriş-oral = Administration-oral

Özet:
Kronik HBV infeksiyonunda tedavinin amacı siroz, son dönem karaciğer hasarı ve hepatosellüler karsinom oluşmasını engellemektir. HBV replikasyonu doğrudan sitopatik etki göstermediği halde, yapılan kohort çalışmalarının sonuçları, viral replikasyonun devamı ile karaciğer hasarının derecesinin ilişkili olduğunu göstermektedir. Dolayısı ile antiviral tedaviden beklenen uzun vadeli viral supresyondur.
Bu çalışma ile Adnan Menders Üniversitesi Tıp Fakültesi Gastroenteroloji kliniğinde takip edilen ve anti-viral tedavi alan Kronik HBV hastalarının dosyaları geriye dönük incelenecedik. İnceleme sonucunda antiviral tedavilerin etkinliği yanısıra tedaviyi etkileyen faktörler ortaya konmaya çalışıldı.	
Çalışmamıza KHB nedeniyle takip ve tedavi edilen toplam72 hasta dahiledildi. 35 hasta Tenofovir, 19 hasta Lamivudin, 18 hasta Entekavir tedavisi almaktaydı. Lamivudin tedavisi alan grupta başlangıç HBV DNA düzeyi diğer gruplara oranlaanlamlı derecede düşüktü (p: 0,003). Diğer klinik ve laboratuardeğişkenler ve tedavinin 3,6,9,12aylarında HBVDNA'nın negatifleşme oranları açısından bir farklılıkbulunamadı. Hastaların 23'ü HBeAg pozitif, 49'u HBeAg negatifti. Bu iki grup arasında yine sadece başlangıç HBV DNA düzeyi açısından farklılıkmecuttu. HBeAg pozitif hastaların başlangıç HBV DNA düzeyi anlamlı olarak yüksekti (p 0,001). Ayrıca HBeAg negatif hasta grubunun tedaviye yanıtı 6, 9 ve 12. aylardaanlamlı olarak daha yüksekti (sırasıyla p değerleri 0.001, 0.015, 0.001). Bununla birlikte HbeAg pozitif ve HbeAg negatif hasta grupları arasında tedavi sırasında nüks görülme oranları açısıdananlamlı bir fark bulunamadı.
Elde edilen bulgular sonucundaçalışmamızdakarşılaştırılan oral antiviraller Tenofovir, Lamivudin ve Entekavir'in klinik kullanımdabirbirlerine karşı bir üstünlüğübulunamamıştır. Hastalarda tedaviyeyanıtı belirleyen temel faktörünseçilenajandanziyade HBeAg pozitifliği olduğu ortaya çıkmıştır.Klinisyenlerin KHB hastalarının tedavi tercihlerinde klinik ve laboratuardeğişkenlerdenziyade HBeAg pozitifliğine ve klinik tecrübelerine göre hareketetmelerinin daha doğruolacağıkanaatindeyiz.

Abstract:
The goal of therapy for Chronic Hepatitis B is preventing progression of disease to cirrhosis, end-stage liver disease, hepatocellular carcinoma. Although the hepatitis B virus has not directly cytopathic effect, it has been shown that persistence of viral replication is correlated with degree of liver damage. Therefore, the expectation of antiviral therapy is long-term viral suppression.
In this study, we investigated medical records of Chronic HBV patients, recieved anti-viral therapy and followed at Gastroenterology Department of Adnan Menderes University Medical Faculty, retrospectively. At the end of investigation we tried to expose effectiveness of antiviral therapy as well as factors affecting treatment.
We analyzed 72 patients with chronic hepatitis B infection followed up at our clinic. Of these patients, 35 received Tenofovir, 19 received Lamivudine and 18 received Entekavir. Mean serum HBV DNA level of patients, received Lamivudine, was significantly lower than other groups (p: 0,003). There are no differences between the three groups in terms of other routine laboratory tests, clinical findingsand the ratio of undetectable HBVDNA levels at 3, 6, 9, 12 months. Of the 72 patients, 23 were HBeAg +, 49 were HBeAg -. Mean serum HBV DNA level of HBeAg + patients was significantly higher than HBeAg – patients (p: 0,001). On the side the ratio of undetectable HBVDNA levels of HBeAg - patients were significantly higher than HBeAg + patients at 6, 9, 12 months of therapy (p values 0.001, 0.015, 0.001 respectively). There were no significant differences between HBeAg + and HBeAg – patients on terms of incidence of virological breakthrough.
In the light of these findings, there is no superiority between antiviral agents, which were compared in our study, Tenofovir, Lamivudine and Entekavir in clinical practise. It is revealed that the main factor that determine response to therapy is positive or negative state of HBeAg rather than antiviral agent. It is suggested that practitioners should be aware of positive state of HBsAg and personal experience rather than clinical and laboratory findings.