hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Tip II diabetes mellitus hastalarında MDA-LDL-IgG düzeylerinin araştırılması
The investigation of MDA-LDL-IgG levels of type II diabetes mellitus patients
Yazar: ALPER TUNGA ÖZDEMİR
Danışman: DR. GÜVENÇ GÜVENEN
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Tıbbi Biyokimya Ana Bilim Dalı / Tıbbi Biyokimya Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Biyokimya = Biochemistry ; İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Hiperglisemi varlığının oksidatif parametrelerin üretiminin artışına neden olduğu bildirilmiştir. Tip II diyabetli (DM) hastalarda glisemik kontrolün oksidatif stres ve lipit profiline etkisini inceledik. Serum total kolesterol, HDL-KOL kolesterol, LDL kolesterol, trigliserit, HbA1c ve MDA-LDL-IgG düzeyleri 70 olguda belirlendi (25 erkek, 45 kadın). Olguların hiçbiri, son 3 aydır, lipit metabolizmasına etki edecek herhangi bir ilaç kullanmamaktaydı. Tüm olgular 4 grupta incelendi: Metabolik olarak kötü kontrollü DM (HbA1c > % 8, n=22), iyi kontrollü DM (HbA1c ≤ % 8, n=18) hiperkolesterolemili hastalar (n=15) ve kontrol grubu (n=15). HbA1c çalışmasında Synchron LX-20 (Beckman Coulter Inc, Fullerton, USA) kullanıldı. MDA-LDL-IgG ise ELISA (Labor Giagnostika Nord GmbH & Co. KG, Nordhorn, Germany) yöntemi ile çalışıldı. Serum MDA-LDL-IgG düzeyleri metabolik olarak iyi kontrollü gruba kıyasla, (342.16±115.59 U/L) kötü kontrollü grupta (504.22±260.68 U/L) belirgin olarak artmıştı (p=0.021); ancak LDL kolesterol düzeyleri arasında anlamlı fark bulunamadı (134.83±29.05 mg/dl ve 141.14±40.24 mg/dl) (p=0.923). Tüm olgularda oksidatif parametre olarak MDA-LDL-IgG ile metabolik kontrol arasında korelasyon gözlendiğinden (r=0.498), MDA-LDL-IgG'nin rutin laboratuvar uygulamalarında değerlendirilmesi uygun olabilir.

Abstract:
Persistence of hyperglycemia was recorded to cause increased production of oxidative parameters. We investigated the effect of glycemic control on oxidative stress and lipid profile in type 2 diabetes mellitus. Serum total cholesterol, HDL cholesterol, LDL cholesterol, triglyceride, HbA1c and MDA-LDL-IgG levels were assessed in 70 subjects (25 male, 45 female). None of the participands were taking medication or other agents known to affect lipid metabolism during the last three months' time. All cases were evaluated in four groups: As metabolically poorly controlled DM (HbA1c > 8 %, n=22), well controlled DM (HbA1c ≤ 8 %, n=18), hypercholesterolemic patients (n=15) and control group (n=15). HbA1c was assayed by means of Synchron LX-20 (Beckman Coulter Inc, Fullerton, USA). MDA-LDL-IgG was assayed by ELISA (Labor Diagnostika Nord GmbH & Co. KG,Nordhorn, Germany). Serum MDA-LDL-IgG levels were significantly increased in metabolically poorly controlled group (504.22±260.68 U/L) in relation to metabolically well-controlled (342.16±115.59 U/L) DM patients (p=0.021), but there was no significant difference in LDL cholesterol levels between these groups (141.14±40.24 mg/dl vs. 134.83±29.05 mg/dl) (p=0.923). Since MDA-LDL-IgG as an oxidative parameter, is well correlated with metabolic control (r=0.498), it may be appropriate to evaluate MDALDL-IgG in addition to routine laboratory assessments.
Böbrek transplantasyonunda kronik allograft nefropatinin önlenmesinde sirolimusun rolü
The effect of sirolimus in the development of chronic allograft nephropathy
Yazar: UMUT EREN ERDOĞDU
Danışman: PROF. DR. ALP GÜRKAN
Sağlık Bakanlığı / İzmir Tepecik Eğt. ve Arş. Hast. / Genel Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Genel Cerrahi = General Surgery

Özet:
Kalsinörin inhibitörleri grubu ilaçlar organ naklinin temel ilaç gruplarından biridir. Bu ilaçlar sayesinde organ naklinde yeni ufuklar açılmış, akut rejeksiyon oranları azalmış ve erken dönemde böbrek sağkalım oranları artmıştır. Ancak bu ilaçlar nefrotoksik yan etkileri nedeniyle uzun dönem böbrek sağkalımına etkili olamamışlardır. Sirolimus erken ve geç dönem akut rejeksiyon oranını azaltarak, kronik allogreft nefropati oluşumunda tetikleyici mekanizmaları harekete geçiren kalsinörin inhibitörü ajanların dozunu akut rejeksiyon oranında artışa sebep olmadan azaltılmasına yardımcı olarak ve kalsinörin inhibitörleri düzeylerinde düşmeye neden olmadan böbrek fonksiyonlarında iyileşmeye yol açarak kronik allogreft nefropati tedavi stratejisinin önemli bir parçasını oluşturmaktadır. Ayrıca, bu stratejide hipertansiyon, diyabet, hiperlipidemi ve proteinüri gibi immünolojik-dışı faktörlerle de aktif olarak mücadele edilmelidir.

  Kalsinörin inhibitörlerinin bilinen yan etkilerinden olan hipertansiyon gruplardaki hasta sayılarının azlığı nedeniyle saptanamamıştır. Yine az sayıdaki hasta grubunda yapılan bu çalışmada, proteinüri, trigliserid, kolesterol, HDL, LDL, açlık kan şekeri, AST ve ALT değerlerinde gruplar arasında fark bulunamamıştır.
 
  Kronik allogreft nefropati oluşumunda etkili olduğu düşünülen histo-patolojik bulguların ve serum kreatinin ile kreatinin klirensi değerlerinde sirolimus grubunda düzeldiği saptanarak sirolimusun uzun dönem greft sağkalımına olumlu etkisi olabileceği kanısına varıldı.

Abstract:
Calcineurin inhibitors group drugs are one of the main drug groups of organ transplantation.Thanks to these drugs, new horizons have been opened in organ transplantation, acute rejection rates have decreased and early kidney survival rates have increased.
However, these drugs were not effective in long-term renal survival due to nephrotoxic side effects.
Sirolimus helps reduce the dose of calcineurin inhibiting agents that trigger the triggering mechanisms in the formation of chronic allograft nephropathy by decreasing the rate of early and late acute rejection, and without reducing the rate of acute rejection.
Calcineurin inhibitors are an important part of the strategy of treatment of chronic allograft nephropathy, leading to improvement in renal functions without causing a decrease in levels. 
The known side effects of calcineurin inhibitors could not be determined due to the low number of patients in hypertension groups. 
In this study conducted in a small number of patients, proteinuria, triglyceride, cholesterol, HDL, LDL, fasting blood glucose, AST and ALT values ​​were not different between the groups. 

It was concluded that histo-pathological findings and creatinine clearance of creatinine were found to be effective in the sirolimus group.
Kalp yetersizliği nedeniyle hastaneye yatırılan olgularda böbrek fonksiyon bozukluğunun mortalite ve hastanede kalış süresine etkisi.
The effect of renal dysfunction on mortality and hospital stay in patients hospitalized for heart failure
Yazar: ZUHAL ATAN UÇAR
Danışman: UZMAN OSMAN MAVİŞ
Sağlık Bakanlığı / Taksim Eğitim ve Araştırma Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Bu çalışmada en önemli sonuç; konjestif kalp yetersizlikli hastalarda aneminin sık oluşuydu. Anemi hastalarımızın %50'sinde mevcut idi. Anemi kreatinin yüsekliği ile anlamlı olarak ilişkili görünmekteydi. Hastalarımızın prognozu ve hastanede kalış süreleri üzerine anemi şiddeti ve ek mortal faktörlerin etkisi bulunmamaktaydı. Diğer birçok çalışmanın aksine olan bu sonucun nedeni olarak da hastaneye yatış anından itibaren anemisi olan konjestif kalp yetersizlikli hastalarımızda aneminin enerjik bir şekilde hızlı düzeltilmesi olduğunu düşündük. Son yıllardaki tanı ve tedavi gelişmelerine rağmen konjestif kalp yetersizliğinin prognozu hâlâ kötüdür. Konjestif kalp yetersizliğinde yaşam kalitesi ve surviyi kötü yönde etkileyecek faktörlerin belirlenmesi bize sadece prognozu tahmin etmemizde yardımcı olmakla kalmayacak, yeni tedavi stratejilerinin geliştirilmesinde de katkıda bulunacaktır.

Abstract:
The most important result in this study; Anemia was common in patients with congestive heart failure. Anemia was present in 50% of our patients. Anemia seemed to be significantly associated with high creatinine. Anemia severity and additional mortality factors had no effect on the prognosis and length of hospital stay of our patients. We thought that the reason for this result, which is contrary to many other studies, was the energetic rapid correction of anemia in our patients with congestive heart failure who had anemia since the time of hospitalization. Despite advances in diagnosis and treatment in recent years, the prognosis of congestive heart failure is still poor. Determining the factors that will adversely affect the quality of life and survival in congestive heart failure will not only help us predict the prognosis, but will also contribute to the development of new treatment strategies.
Larenksin skuamöz hücreli karsinomunda servikal lenf bezi metastazı ile klinik ve histopatolojik parametrelerin ilşikisi
The relationship between clinical and histopatologic parameters, and cervical lymph node metastases in laryngeal squamous cell carcinoma
Yazar: MECDİ GÜRHAN BALCI
Danışman: UZMAN ŞERMİN TÜLAY BAŞAK
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Patoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Patoloji = Pathology

Özet:
Tüm malign tümörler arasında laringeal kanser, erkeklerin% 2,2'sinde ve kadınların% 0,4'ünde bulunur. Histopatolojik olarak, tüm larengeal kanserlerin% 90-95'i Squamous Cell Carcinoma (SCC) 'dır. Tümör evresi ve servikal lenf nodu metastazı prognozun belirlenmesinde en etkili faktördür.Perinöral invazyon, peritümöral inflamasyon, tümör evresi gibi sık kullanılan diğer prognostik parametreler ile larenks SCK'sinde servikal lenf nodu metastazı arasındaki ilişkiyi araştırmak ve hastaların tedavisine katkı sağlayacaktır.Araştırmamızda Servikal lenf nodu metastazı oranı perineural invazyon, hafif peritümoural inflamasyon ve ileri tümör evresi varlığında daha yüksekti. Perinöral invazyon, peritümoural inflamasyon, tümör evresi ile larenksin SCC'sinde servikal lenf nodu metastazı oranı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edildi.

Abstract:
Amongst all the malignant tumours, laryngeal cancer is found in 2.2% of males and 0.4% of females. Histopathologically, 90-95% of all laryngeal cancer is Squamous Cell Carcinoma (SCC). Tumour stage and cervical lymph node metastases are the most influential factors in determining a worsening prognosis.The aim is to investigate the relationship between perineural invasion, peritumoural inflammation, other commonly used prognostic parameters such as tumour stage, and cervical lymph node metastases in laryngeal SCC which contribute to the follow-up and treatment of patients.The rate of cervical lymph node metastases was higher in the presence of perineural invasion, mild peritumoural inflammation, and advanced tumour stage. A statistically significant relationship was identified between perineural invasion, peritumoural inflammation, tumour stage, and the rate of cervical lymph node metastases in case of SCC of the larynx.
İç yapı bozukluğu oluşturulmuş tavşan temporomandibular ekleminde perikondriyum greftinin kıkırdak rejenerasyonuna ve eklem osteoartritine etkisi
Chondrogenic efect of the perichondrium graft on the internal derangement and osteoarthritis of the temporomandibular joint of the rabbit
Yazar: GAYE FİLİNTE
Danışman: PROF. DR. İSMAİL MİTHAT AKAN
Sağlık Bakanlığı / Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi = Plastic and Reconstructive Surgery

Özet:
Temporomandibular eklem içyapı bozukluğu genel anlamı ile akla gelen disk patolojilerine ek olarak eklemi oluşturan kıkırdak ve kemik yapılarındaki harabiyet ile de oluşabilmektedir. Diskin yer değiştirmesine bağlı olarak kondil kıkırdağında dejeneratif değişiklikler görüldüğünü destekleyen çalışmalar mevcuttur. Bu çalışmada tavşan temoromandibulsar ekleminde oluşturulan kıkırdak defekti ile osteoartritik eklem modeli planlandı. Aynı hayvanın heriki kondil kıkırdağında 2x2 mm lik defekt oluşturuldu. Hayvanın sağ eklemi kontrol grubunu oluşturacak şekilde kendi halinde iyileşmeye bırakıldı. Sol eklemdeki defekt üzerine çalışma grubunda kulak kıkırdağından alınan perikondriyum grefti yerleştirildi. Otuz hayvan 4, 6, 8. hafatalarda eklemleri incelenecek şekilde 3 gruba ayrıldı. Her eklem makroskopik, histolojik ve bilgisayarlı tomografi görüntüleri eşliğinde değerlendirildi.

Abstract:
Internal derangement of the temporomandibular jointis usually defined as the disruption of the condyle and disc relationship. This study is designed to create an osteoarthritic model in the rabbit temporomandibular joint. A 2x2 mm defect was performed on the cartilage surface of teh both condyles of each animal n=30. The right joints of the animals constituted the control group. At the time of defect generation, a perichondrium graft from each animal's ear was implanted onto the defect in the study group. The control group was left to heal secondarily. The joints of three randomized groups of 10 animals for each were inspected at the 4th 6th and 8th weeks. Cartilage regeneration and regression of the osteoarthritic changes demonstrated in the study group both in the 6th and the 8th week groups. However, the control group showed less cartilage regenaration and progression of the osteoarthritic changes in all weeks. with progression with time.
Kronik böbrek yetmezliği hastalarında etiyolojik değerlendirme
Etiological evalution in chronic renal failure patients
Yazar: BETÜL BATTALOĞLU İNANÇ
Danışman: DOÇ. DR. Nazmiye Özlem Harmankaya Kaptanoğullar
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı / Nefroloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine
Dizin: Böbrek yetmezliği-kronik = Kidney failure-chronic ; Diabetes mellitus-tip 2 = Diabetes mellitus-type 2 ; Hipertansiyon = Hypertension ; Şeker hastalığı =

Özet:
Amaç: Bu çalışmanın amacı, nefroloji polikliniğine başvuran, kronik böbrek
yetmezlikli hastaların, demografik özellik ve etiyolojilerini araştırmaktır. Gereç
ve Yöntem: Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi, nefroloji polikliniğine
Şubat 2005-Ağustos 2006 yılları arasında gelen, 232 kronik renal
yetmezlikli hasta dosyaları retrospektif olarak incelendi ve demografik özellik
ve etiyolojileri yönünden değerlendirildi. Bulgular: Hastaların, %52,6'sı kadın
ve %47,4'ü erkektir. Yaş ortalaması 61,7 ± 13,4'tür. Çalışmamızda % 37,9
diyabet, % 24,6 hipertansiyon, % 6,5 kronik glomerulonefrit saptandı. Diyabetik
ve hipertansif gruptaki yaş ortalamaları istatistiksel düzeyde anlamlı
ve yüksekti (p<0.01). Kadınlarda, diyabet ve hipertansiyon görülmesi, erkeklere
göre yüksek olarak saptandı (p<0.05). Diabetik nefropati görülen hastaların,
diyabet süreleri yüksekti (p<0.01). Hipertansif nefropati görülme durumuna
göre, yaş ortalama değerleri arasında farklılık bulunamadı (p>0.05).
Hipertansif nefropati durumuna göre cinsiyetler arasında da farklılık yoktu
(p>0.05). Tartışma: Son dönem böbrek yetmezliği evresine ulaşmadan, diyabet
ve hipertansiyon taramalarının yapılması, hastaların tespiti ve agresif tedavilerinin
başlanması, yapılması gereken altın standarttır.

Abstract:
Aim: This study aimed to determine,demographic characteristics and etiologies
chronic renal failure patients' who applied to nephrology clinic. Material
and Method: 232 chronic renal failure patients' files, demographic specialities
and etiologies evaluated retrospectively, who applied to nephrology clinic at
Dr. Sadi Konuk Training and Research Hospital between February 2005 and
August 2006. Results: Patiens were 52.6% women and 47.4% of the man.
Mean ages' of 61.7 ± 13.4 years. In our study, patients were 37.9% diabetes,
24.6% hypertension, 6.5% chronic glomerulonephritis. Diabetic and hypertensive
patients' mean age years were significantly higher (p<0.01). Diabetes
and hypertension were significantly higher in women than men. Diabetes
duration was significantly longer in diabetic nephropathic patients'(p<0.01).
Mean age values were not statiscally different in hypertensive nephropathic
patients' (p>0.05). There were no statistical difference in gender in hypertensive
nepropathic patients' (p>0.05). Discussion: Before reaching chronic renal
failure stage, diabetes mellitus and hypertensive patients should be screen
carefully. Identification of the patients' and starting aggressive treatment is
a gold standard.
Hepatit c enfeksiyonunun değişik evrelerinde serum leptin seviyesi
Leptin levels at different stages of hepatitis c infection
Yazar: ÖZDAL ERSOY
Danışman: PROF. DR. MEHMET DERYA ONUK
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Gastroenteroloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Yan Dal Uzmanlık, 2007
Konu: Gastroenteroloji = Gastroenterology
Dizin: Hepatit = Hepatitis ; Karaciğer hastalıkları = Liver diseases

Özet:
Normal ve yüksek transaminazlı kronik C hepatiti,  HCV'ye bağlı karaciğer sirozu ve sağlıklı kontrol grubu arasında serum leptin seviyeleri histopatolojik bulgular ile karşılaştırıldı HCV'ye bağlı kronik hepatit ve siroz gelişmiş hastalarda leptin seviyeleri,
sağlıklı kontrollere göre anlamlı olarak daha yüksek bulundu ancak karaciğerdeki fibrozis
evreleri ile siroz hastalarının Child skorları ile serum leptin seviyeleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bağlantılar bulunmadı. Leptinin Hepatit C'li hastalarda  karaciğer biyopsisi yerine kullanılabilecek noninvaziv fibrozis marker olabilmesi konusunda çalışmalara ihtiyaç vardır.

Abstract:
Leptin levels  are measured in patients with chronic hepatitis C (with normal or elevated liver enzymes) and hepatitis-C related liver cirrhosis and also healthy control group.The results are compared with histological findings of the patients' liver biopsies. Leptin levels were found to be more elevated in the hepatitis C and cirhosis patients than the healthy control group but no statistical relation was found in between leptin levels and histological grades of the patients. Thus, more studies are needed for leptin to be a noninvasive liver fibrosis marker instead of liver biopsy in hepatitis C patients.
Çocukluk çağı ailevi Akdeniz ateşi hastalarında klinik ve epidemiyolojik özelliklerin belirlenmesi ve bu özelliklerle sık görülen mutasyonlar arasındaki ilişkilerin araştırılması /
Yazar: AYŞEGÜL DOĞAN DEMİR
Danışman: DR. NURAY AKTAY AYAZ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Bakırköy Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Eğt. ve Arş. Hastanesi
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Ailevi Akdeniz Ateşi, ateşin eşlik ettiği tekrarlayan karın, göğüs, eklem ağrısı ve artrit gibi seröz membranların iltihabına bağlı ataklarla seyreden bir hastalıktır. Hastalığın gen mutasyonları ile ilişkisi göstrerilmiş, farklı genotiplerde ve etnik gruplarda farklı seyir izleyebileceği sonucuna varılmıştır. Çalışmamızda 83'ü kız, 75'i erkek toplam 158 hasta klinik ve epidemiyolojik özellikler, bunlardan MEFV geninde en sık görülen 3 mutasyonun (M696V,M680I,V726A) bakıldığı 123 hasta ise mutasyonlar ile klinik özellikler ve hastalık ağırlık skoru ilişkisi açısından incelendi. M694V mutasyonu en sık görülen mutasyon olup bunu M680I ve V726A izlemekteydi. En sık görülen genotip M694V homozigotluğu idi ve bu gruptaki hastalarda artrit, erizipel benzeri eritem daha sık saptandı. Hastalık ağırlık skoru M694V homozigot hastalarda diğer hastalara göre daha yüksekti. Cinsiyetlere göre klinik özellikler incelendiğinde ise bu mutasyonu homozigot ya da en az bir alelde taşıma açısından cinsiyetler arasında fark saptanmazken kızlarda hastalık ağırlık skorunun daha yüksek, artrit, erizipel benzeri eritem ve AAA tanısı almadan önce ARA nedeniyle tedavi verilmiş olma oranlarının daha fazla olduğu görüldü. Tedaviye başlamadan önceki hemoglobin ve hemotokrit değerlerinde tedavi sonrası belirgin artış görüldü. Hastalarımızın en sık Karadeniz Bölgesi kökenli olduğu ancak illere göre değerlendirildiğinde bir İç Anadolu bölgesi ili olan Sivas'tan köken aldıkları belirlendi. AAA tanısı almadan önce hastaların %20,7'sine ARA tedavisi başlanmış, %47'si ÜSYE tanısı ile ataklar sırasında defalarca gereksiz antibiyoterapi almıştı. Bu veriler ışığında ülkemizde 1/5 taşıyıcılık ve 1/1000 prevalans ile oldukça sık olan AAA konusunda doktorların yeteri kadar bilinçli olmadığı ve bu konuda meslek içi eğitimlere daha çok önem verilmesi gerektiği sonucuna varıldı. 63Sık görülen 3 mutasyon belirlenemeyen ve küçük eklem tutulumları ile seyreden bir hastamızda E148Q/S647T genotipi saptandı. S647T mutasyonuna literatürde rastlanmayıp ilk kez tarafımızdan tanımlandı. 64

Abstract:
Diyabetik ketoasidoz tablosu ile başvuran tip 1 Diabetes mellituslu hastalarda prodrom süresi uzunluğunun ilk iki yıldaki metabolik kontrol üzerine etkisi /
Yazar: ZEHRA MURAT
Danışman: DR. ERDAL ADAL
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Bakırköy Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Eğt. ve Arş. Hastanesi
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2007
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Çalışmamızda Diyabetik ketoasidoz tablosu ile başlayan tip diyabetli 94 hastanın verilerini inceleyerek başvuru anındaki klinik ve laboratuvar özelliklerinin ilk iki yıldaki metabolik parametreler üzerindeki etkisini araştırdık. Araştırma grubuna dahil edilen 94 hastanın hepsinin asidozu, ketonürisi ve hiperglisemisi mevcuttu. Geliş anında C-peptid, insülin ve HbA1c değerleri belirlendi, ilk tedavisi yapıldıktan sonra eğitim verilerek Pediyatrik Endokrinoloji polikliniğinde izleme alındı. 3' er aylık aralarla klinik ve laboratuar kontrolleri yapıldı. incelediğimiz 94 olgunun %53,2'si erkek, %46,8'i de kızdı. Cinsiyet bakımından anlamlı bir fark yoktu. Başvuru yakınmaları incelendiğinde en sık poliüri, polidipsi, ağız kuruluğu, kilo kaybı, halsizlik belirtileri saptandı. Başlangıç anındaki ve iki yıllık izlem sonucundaki veriler karşılaştırılarak korelasyon bakıldı: Prodrom süresinin uzunluğu ile "1.yıl HbA1c değerleri arasında orta dereceli korelasyon saptanırken, 2.yıldaki HbA1 c değerleri ile hafif korelasyon olduğu görüldü. Yine prodrom süresinin uzunluğu ile 1 yıldaki DKA nedenli hastaneye yatış sayısı arasında hafif korelasyon saptandı. Olguların HbA1c değerleri ile DKA nedenli yatış oranı arasında 1.yıl için orta dereceli korelasyon varken, 2.yıl için hafif dereceli korelasyon saptandı. Bazal C- peptid düzeyi ile HbA1c değerleri ve DKA nedenli hatsaneye yatış oranlan arasında ilişki bulunamadı. Ketoasidoz süresi ile hastaneye yatış süresi arasında anlamlı olarak doğru orantılı ilişki bulundu. 71Geliş anında bakılan kan glukoz değerinin bakılan paramatrelerin hiçbiri üzerinde etkisi yoktu. Prodrom süresi üç gruba ayrılacak şekilde sınıflandırıldıktan sonra Spearman korelasyon analizi ile tekrar analiz edildi. Buna göre yaş arttıkça prodrom süresinin de uzadığı saptandı. İki parametre arasında Spearman korelasyon analizine göre hafif korelasyon saptandı. Prodrom süresi ile hastanede yatış süresi arasında hafif olarak ters ilişki saptandı. Spearman analizine göre prodrom süresi ile bazal c-peptid düzeyi arasında ilişkiye rastlanmazken, insülinle ters orantılı ilişki olduğu görüldü. Yaşla bazal C-peptdid düzeyi arasında hafif korelasyon saptandı. HbA1c değerleri ile DKA nedeni ile rhastaneye yeniden yatış oranı arasında anlamlı ilişki vardı. Bazal C-peptid düzeyi ile yaş arasında hafif korelasyon bulundu. Olgular prodrom sürelerine göre gruplara ayrıldıktan sonra mevsimsel dağılım araştırıldı, ancak anlamlı bir fark bulunmadı. 72

Abstract: