Adana'daki aile hekimliği ve acil tıp araştırma görevlilerinin kadına yönelik eş şiddeti konusundaki bilgi, tutum ve uygulamaları
Knowledge, attitudes, and practices of family medicine and emergency medicine residents in Adana on intimate partner violence against women
Yazar: KÜBRA PİRİNCİ
Danışman: DOÇ. DR. HATİCE KURDAK
Çukurova Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine
Dizin: Acil servis-hastane = Emergency service-hospital ; Acil tıp = Emergency medicine ; Adana = Adana ; Aile hekimliği = Family practice ; Doktorlar = Physicians ; Doktorlar-aile = Physicians-family ; Kadına yönelik şiddet = Violence against women ; Sağlık personeli = Health personnel ; Ölçekler = Scales ; Şiddet = Violence

Özet:
Amaç: Kadına yönelik şiddet önemli bir halk sağlığı problemidir. Sağlık çalışanlarının kadına yönelik eş şiddetini (KYEŞ) yönetebilmek için bilgili, yetkin ve uyanık olmaları gerekir. Bu kesitsel tanımlayıcı çalışmanın amacı, bölgemizdeki aile hekimliği ve acil tıp alanlarında uzmanlık eğitimi alan hekimlerin KYEŞ konusunda bilgi, tutum ve uygulamalarındaki mevcut durumun belirlenmesidir.

	Gereç ve yöntem: Veriler, sosyodemografik veri formu, Physician Readiness to Manage Intimate Partner Violence Survey (PREMIS) bilgi formu ve sağlık çalışanlarının KYEŞ konusunda tutum ve uygulamaları ölçeği kullanılarak online ve yazılı şekilde toplanmıştır.

	Bulgular: Çalışmamızda, katılmayı kabul eden toplam 177 (%84,3) araştırma görevlisine ait veriler analiz edildi. Katılımcıların %78'si mezuniyet öncesi dönemde, %84,2'si uzmanlık eğitimi süresince KYEŞ ile alakalı eğitim almadığını belirtti. İş yaşamlarında, AT Arş.Gör.nin istatistiksel olarak anlamlı farkla daha çok olgu ile karşılaşıldığı (9,81±27,82, 1,45±2,88 p=0,001) ve KYEŞ konusunda bildirim yapma prosedürünü daha iyi bildiği saptandı (%48,3, %24,8 p=0,002). Katılımcıların %49,2'si iş yaşamları süresince KYEŞ olgusu veya şüphesi ile karşılaştığında en çok ruhsal muayene aşamasında zorlandığını belirtti. Hekimlerin KYEŞ'ni bildirme konusunda isteksiz olmalarının en yaygın nedeni, yasal süreçler hakkında bilgi sahibi olmamalarıydı (%64,4). AH Arş.Gör., AT Arş.Gör.den daha büyük bir oranda hem kendisi hem de mağdurun güvenliğinden endişe ettikleri için bildirim konusunda çekinik davrandığını belirtti (%53,0, %20,0 p=0,001). Her iki bölümün araştırma görevlileri arasında bilgi puanları açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık yoktu (p=0,100). AT Arş.Gör.nin tutum puan ortalamaları istatistiksel olarak anlamlı farkla AH Arş.Gör.den yüksek bulundu (2,81±0,42, 2,69±0,33 p=0,032).

	Sonuç: Bölgemizde aile hekimliği ve acil tıp asistanlarının bilgi ve tutum puanlarının beklenen düzeyde olmaması hem lisans hem de uzmanlık eğitiminde KYEŞ konusunda teorik ve uygulamalı eğitim programlarına ve erişilebilir kaynaklara ihtiyaç olduğunu düşündürmektedir.

Anahtar Kelimeler: Aile hekimi, acil tıp, asistan, kadına yönelik şiddet, kadın, PREMIS, Sağlık Çalışanlarının KYEŞ Konusunda Tutum ve Uygulamaları Ölçeği.

Abstract:
Objective: Violence against women is a significant health problem. Healthcare professionals need to be knowledgeable, competent, and vigilant to manage intimate partner violence against women (IPV). This cross-sectional descriptive study aims to determine the current knowledge, attitude, and practice situation of the family medicine and emergency medicine residents in our region on IPV.

	Materials and methods: Data were collected online and in written format via a sociodemographic form, Physician Readiness to Manage Intimate Partner Violence Survey (PREMIS), and The Scale of Attitudes and Practices of Healthcare Workers on IPV.

	Results: Data of the residents who agreed to participate were analyzed (n=177, 84.3%). Of the participants 78% did not receive any education on IPV during undergraduate period and 84.2% during specialty training. The emergency medicine residents encountered significantly more IPV cases in their professional lives than the family medicine residents (9.81±27.82, 1.45±2.88 p=0.001), and knew the procedure for reporting IPV better than the family medicine residents (48.3%, 24.8% p=0.002). The percentage of the participants who declared that they have difficulty in the mental examination phase in IPV management procedures was 49.2%. The most common reason physicians were reluctant to report IPV was their lack of knowledge of legal processes (64.4%). The percentage of family medicine residents were higher than the emergency medicine residents on being reluctant to report IPV because of concern about the safety of themselves and the victim (53.0%, 20.0% p=0.001). There was no statistically significant difference between residents regarding knowledge (p=0.100). The mean attitude score of the emergency residents was significantly higher than the family physicians (2.81±0.42, 2.69±0.33 p=0.032).

	Conclusion: The knowledge and attitude scores of family medicine and emergency medicine residents in our region are not at the expected level, suggesting a need for theoretical and practical training programs and accessible resources on IPV both in undergraduate and specialty education.

Keywords: Family physician, emergency medicine, residents, intimate partner violence, women, PREMIS, The Scale of Attitudes and Practices of Healthcare Workers on IPV.