hakansabunis/tr-academic-research-agent-index huggingface dataset:
Opere edilmiş göğüs duvarı invazyonu olan küçük hücre dışı akciğer kanserinde sağkalımı etkileyen faktörler
Factors affecting survival in non-small lung cancer with operated chest wall invasion
Yazar: MİTHAT FAZLIOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. MEHMET ALİ BEDİRHAN
Sağlık Bakanlığı / Yedikule Göğüs Hastalıkları Ve Göğüs Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Genel Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Göğüs Cerrahisi = Thoracic Surgery

Özet:
Çalışmamızda göğüs duvarı invazyonu olan akciğer kanserinde sağkalımı etkileyebilecek olan bazı histopatolojik faktörler ile göğüs duvarı invazyon düzeyinin etkisini inceledik.

01 Ocak 2000 ve 31 Nisan 2005 tarihleri arasında göğüs duvarı invazyonu olan akciğer kanseri tanısıyla cerrahi rezeksiyon uygulanan 77 olgu retrospektif olarak değerlendirildi. Olguların 75'sı erkek  (%97), 2 kadın (%3) ve yaş ortalaması  57±10.8 (32-78) idi. Opere olan olguların 56 'sine göğüs duvarı rezeksiyonu (%73), 21 olguya ekstraplevral rezeksiyon uygulandı (%27). Tümörlerin hücre tipine göre dağılımı 35 olguda epidermoid ca. (%44.3), 32 olguda adeno ca. (%40.5), 7 olguda büyük hücreli ca. (%8,9), 1 olguda indiferansiye ca. (%1.3), 3 olguda diğer tümör tipleri şeklinde idi (%3,8).

Hastalar 2 ile 42 ay arasında ortalama 17,17±11,72 ay takip edildiler. 5 yıllık sağkalım %29 olarak bulundu. Tümördeki nekroz içeriğinin, perinöral invazyonun, lenfatik invazyonun, "N" tutulumunun, cerrahi sınır pozitifliğinin, ekstraplevral rezeksiyonun, postoperatif adjuvant RT'nin sağkalımı olumsuz etkilediğini saptadık.

Göğüs duvarı invazyonu olan primer akciğer tümörlerinde küratif tedavi cerrahidir. Sağkalım geliştirilmesinde cerrahi tekniklerin gelişmesi kadar lenfatik invazyon, perinöral invazyon, tümör nekrozu gibi histopatolojik faktörlerinde önem kazandığı gösterilmiştir. Çalışmamızdaki sonuçlarda bunu doğrulamaktadır. Göğüs duvarı invazyonu açısından değerlendirildiğinde tam bir görüş biriliği olmasada bizce "en block" rezeksiyon ekstraplevral rezeksiyona tercih edilmesi gerekmektedir. Bunun nedeni en block rezeksiyon ile daha iyi komplet rezeksiyon sağlanabilmesidir.

Abstract:
.
Tüberküloz plörezilerde rezidüel plevral kalınlaşma ve fonksiyonel sekel plevral sıvı bulgularına göre önceden tahmin edilebilir mi?
Recurrent pleural thickening and functional sequelae in tuberculous pleurisy can pleural fluid be predicted based on findings
Yazar: NEVİN FAZLIOĞLU
Danışman: PROF. DR. PROF. DR. AYŞE FİLİZ KOŞAR
Sağlık Bakanlığı / Yedikule Göğüs Hastalıkları Ve Göğüs Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Göğüs Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Göğüs Hastalıkları = Chest Diseases

Özet:
Tüberküloz plörezili hastalarda, tedavi tamamlandıktan sonra yaklaşık %43-50'sinde RPK meydana gelir. Biz çalışmamızda, tüberküloz plörezilerde RPK'nın ve FS'in, plevral sıvı biyokimyasal parametreleri, klinik öykü, başlangıçtaki radyolojik bulgular ile ilişkisini araştırdık. Plevral inflamasyon ve fibrozisin önemli
göstergeleri olan TNF-α ve IL-8 düzeyleri farklı biyokimyasal parametreler olarak çalışıldı.

Çalışmaya, histopatolojik olarak tüberküloz plörezi tanısı konulan 28'i kadın, 26'sı erkek olmak üzere ve yaşları 14 ile 59 arasında değişen toplam 54 hasta alındı. 

Hastaların ilk torasentez sıvısında pH, glukoz, LDH, protein, albumin, kolesterol, trigliserid, bilirubin düzeyleri, LDH ve protein oranlarına ve TNF-α ile IL-8 düzeylerine bakıldı. Plevral sıvı TNF-α ve IL-8 düzeyleri Micro ELISA yöntemi ile çalışıldı.

Hastaların tedavi başlanmadan önce terapötik torasentez ile sıvıları boşaltıldı, PA akciğer grafileri çekildi ve başlangıç grafilerine göre 3 sınıfa ayrılarak tedavileri düzenlendi. 

Tüm hastaların tedavi başlangıcında, tedavinin 3.ay sonunda PA akciğer grafileri ve solunum fonksiyon testleri değerlendirildi. 41 hasta tedavisinin 6. ayını tamamladığı için 6. ay sonunda bunların PA akciğer grafileri ve solunum fonksiyon testleri değerlendirildi.

Tedavinin 3.ayı sonunda %37 ve 6.ay sonunda %4 oranında RPK tespit ettik. 3.ay sonundaki RPK oranı daha önce yapılan çalışmalara bakıldığında hemen hemen yakın oranda bulunmasına karşılık, 6.ay sonundaki RPK oranı oldukça düşük bulundu.

RPK ile yaş, klinik bulgular, tüberkülin testi, sedimentasyon, CRP yüksekliği arasında bir ilişki saptanmadı. Daha önce yapılan birçok çalışmanın aksine, Tahaoğlu'nun bildirdiği sonuçlara benzer şekilde RPK olan olgularda LDH düzeyini RPK olmayanlara göre istatistiksel olarak anlamlı düşük bulundu. Trigliserid ve IL-8 düzeylerini ise RPK olan olgularda istatistiksel olarak anlamlı yüksek saptandı. Diğer biyokimyasal parametreler ve TNF-α düzeyleri ile RPK arasında bir ilişki bulunmadı.

Tedavinin 3. ayı sonunda olguların 25'inde (%46,3) FS tespit edildi. Bu olguların 24'ünde 1 cm'den fazla kalınlaşma vardı. FS ile RPK arasında da istatistiksel anlamlı bir ilişki bulundu. Ancak FS ile plevral sıvı bulguları arasında bir ilişki bulunmadı. 

Tedavinin 6.ayı sonunda olguların 7'sinde (%17) FS saptadık. 
Plevral sıvı trigliserid yüksekliği ve LDH düşüklüğü ile FS arasında anlamlı ilişki saptandı.

Abstract:
.
Behçet hastalığında serum prolaktin düzeyleri /
Yazar: ATIL AVCI
Danışman: DOÇ. DR. ADEM KÖŞLÜ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Deri ve Zührevi Hast. Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Dermatoloji = Dermatology

Özet:
Behçet Hastalığında Serum Prolaktin Düzeyleri
ÖZET
GİRİŞ ve AMAÇ
Behçet   hastalığı   etitolojisinde   pekçok   faktör   suçlanmıştır.   Ancak   son
yıllarda otoimmun hastalıklar  içinde gösterilme eğilimi vardır. Birçok hastalıkta
  hiperprolaktinemi   ile   bir   bağlantı olabileceği ileri sürülmektedir.
Biz  de  bu  görüşler   ışığında  Behçet  hastalığı  ile serum  prolaktin  düzeyi
arasında bir  ilişki olup olmadığını  araştırdık ve literatürdeki benzer çalışmalarla
kıyasladık.
MATERYALve METOT:
Çalışmamız 21'i   kadın,   22'si   erkek   aktif   Behçet
hastalığı   olan   toplam   43   hasta   üzerinde   yapıldı.   Kontrol   grubuna   yaş   ve
cinsiyeti   benzer   şekilde   olan   20   sağlıklı   (Oral   aftı   olmayan,   herhangi   bir   ilaç
kullanmayan)gönüllü alındı.
Behçet hastalığının tanısı Uluslararası Çalışma kriterlerinegöre kondu.
Kan   örnekleri,   uyku   ve   yemekten   etkilenmemesi   için   hasta   ve
grubundakitümbireylerdenaçkarnınavesabah08:30-10:30saatlerindealındı.
Serum   prolaktin   düzeyleri   Immulite   2004   Prolaktin   kiti   kullanılarak
immunometrik   assay   yöntemi   kullanılarak   ölçüldü.   Kadınlar   için   3.0-20.0
ng/ml, erkekleriçin2.5-17.0ng/ml normal değerler olarak kabul edildi.
İstatistiksel olarak Cerrahpaşa Üniversitesi Hastanesi İstatistik Anabilim
dalından görüş ve sonuç alındı. Çalışmamız klinik olarak tanı konulmuş 21 kadın          (%48.8) ve 22
erkek   (51.2)   toplam   43   kişiden   oluşan   hasta   grubuyla,   11'i   kadın(%55),   9'u
erkek   (%45)   hastadan   oluşmuş   toplam   20   sağlıklı   kontrol   üzerinde   yapıldı.
SONUÇ: 
Çalışmamızda   Uluslararası   Behçet   tanı   kriterlerine   göre   Behçet   tanısı
konulan   22   (%51.2)   erkek,   21(%48.8)   kadın     toplam   43   hasta   ile   11'i   (%55)
kadın,   9'u(%45)   erkek   toplam   20   kişilik   kontrol   grubu   ele   alındı.   Behçet
grubundaki   olgular   oral   aft   ,   genital   aft,   eritema   nodozum   ve   paterji   (+)'i
açısından hastalıklarının aktifdönemindeydi.Ayrıca olgulardan 20'sinde artralji
de   tabloya   eşlik   etmekteydi.   Behçet   hastalarında   ortalama   serum   prolaktin
seviyesi   11.63   ng/ml   idi.   21   kişilik   erkek   grubunda   bu   seviye   11.63   ng/ml,
kadın grubunda ise 9.84 ng/ml  idi.  Kontrol  grubunda ise kadınlarda 7.21 ng/ml,
erkeklerde 9.52 olan  ortalama serum prolaktin seviyesi  kontrol grubu  genelinde
ise   8.44   ng/ml   idi.   Yapılan   istatistiksel   değerlendirmede   hem   kontrol   ,   hem   de
Behçet grubunda prolaktin açısından anlamlı bir fark saptanmadı.
Sonuç   olarak   bizim   çalışmamızda     diğer   bazı   otoimmun   hastalık
vakalarının   bir   bölümünde   gözlenenin   aksine,   Behçet   hastalığı   ile   prolaktin
arasında   bir   ilişki   ortaya   konulamamıştır.   Bu   durum   literatürde   bildirilen
sonuçlarla paralellik göstermektedir.

Abstract:
.
Bir genel kaspaz inhibitörü olan qvd-oph'nin nöroprotektif etkilerinin deneysel spinal kord travması modelinde incelenmesi /
Yazar: VEYSEL ANTAR
Danışman: PROF. DR. AHMET COLAK
Sağlık Bakanlığı / Gaziosmanpaşa Taksim Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Beyin ve Sinir Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Nöroşirürji = Neurosurgery

Özet:
Medülla spinalis yaralanmaları üzerine yapılan bir çok araştırmalar olmasına rağmen, tam bir tedavi seçeneği halen bulunamamıştır ( 202,207).
Spinal kord yaralanmasının, hastaların ömür boyu süren tedavi ve bakım masrafları, işgücü ve gelir kayıpları ile yaşadıkları sosyal ve psikolojik problemler göz önüne alındığında, hastayı, ailesini ve ülke ekonomisini etkileyen ciddi bir sağlık problemi olduğu ortaya çıkmaktadır(18,166, 202).
Ülkemizdeki akut medulla spinalis yaralanmalarının insidansı yılda 500-600 yeni vaka olarak bildirilmekte ve prevealansı her yıl 12.7/1 000 000 olduğu tahmin edilmektedir (117). Amerika Birleşik Devletleri'ndeki insidansı ise yılda 8 000-10 000 yeni vaka, prevalansı her yıl 30-50/1 000 000 olarak bildirilmektedir (18,182).
Hastaların % 64-80'i erkektir ve % 61'i 16-30 yaşları arasındadır. Olguların yaklaşık yarısı nörolojik açıdan komplet hasara sahiptir. Komplet hasarın ise % 54'ü kuadripleji ve % 46'sı parapleji şeklindedir (182, 193). Travmatik medulla spinalis yaralanmalarının en yaygın nedenleri sıklık sırasına göre; motorlu araç kazaları (yaklaşık % 50), düşmeler, ateşli silah yaralanmaları veya kesici-delici aletlerle oluşmuş penetran yaralanmalar ve spor kazalarıdır. En sık servikal bölge ve dorsolomber bileşke bölgesindeki spinal kord etkilenmektedir (2, 18,54, 56, 182).
Spinal kord injurisi sonrası gelişen nörolojik hasardan, mekanik injuri ile olan primer hasar ve sonrasında hücre ölümü kaskadlarının aktivasyonuna ile oluşan sekonder hasar sorumludur(6). Primer injuri, hem travma anında gerçekleşen doku disrüpsiyonu, hem de nekrotik hücre ölümü sonucu meydana gelir. Sekonder injuri ise endojen hücre ölümü yollarının aktivasyonu ile gelişen ve travmayla tetiklenmiş olaylar kaskadının bir sonucudur (18,19, 31, 49).
Apoptozis; mitokondri-sitokrom-C, hücre yüzeyindeki reseptörlere bağlanma ve endoplazmik retikulum aracılığıyla olmak üzere üç mekanizma ile gerçekleşmektedir (119,135,143). Kaspazlar apoptozisin temel efektörleridir. Sayıları bir düzineden fazla olan kaspazlar içinde kaspaz-8 hücre dışı; kaspaz-9 ve kaspaz-12 ise hücre içi mekanizmanın temel mediatörleridir. Bu güne kadar yapılmış olan in-vitro ve in-vivo çalışmalarda genel kaspaz ve terminal uç kaspazları olan kaspaz-1 ve kaspaz-3'ün inhibisyonunun serebral iskemi ve spinal kord injurideki terapötik etkinliği incelenmiştir (18,118, 135,209).
Bu çalışmada, etkisini Kaspaz 9/3,Kaspaz 8/10 ve Kaspaz 12 üzerinden gösteren yeni nesil genel kaspaz inhibitörü olan QVD-OPH'nın injuri sonrası meydana gelen apoptozisteki rolü, nöroprotektif etkileri ve terapötik etkinliği araştırılmıştır.

Abstract:
Preeklamptik gebelerde trombosit endotel hücre adezyon molekülü ekspresyonu
Platelet and endothelial cell adhesion molecule expression in pregnant women with preeclampsia
Yazar: MURAT ALAN
Danışman: DOÇ. DR. AHMET NURİ DANIŞMAN
Sağlık Bakanlığı / Zekai Tahir Burak Kadın Sağlığı Eğitimi ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Preeklampsi (PE), gebe kadınları etkileyen en önemli sağlık sorunlardan biri olmasına rağmen,
hastalığın ortaya çıkmasındaki etiyopatogenetik faktörler hala net değildir. Çalışmamızda
preeklamptik ve kontrol grubu sağlıklı plasentalarda trombosit endotel hücre adezyon molekülü1 (PECAM-1) in ekspresyon düzeylerini araştırmayı amaçladık. Plasental doku örnekleri, PE
tanısı konan hastalardan ve sağlıklı normal gebelerin doğum sonrası plasentalarından elde edildi
ve adhezyon molekülü PECAM-1'in ekspresyon seviyeleri için immünohistokimyasal
yöntemlerle analizleri yapıldı. Kontrol grubunun plasentalarında plasental villusun damar
duvarlarını kaplayan endotelyal hücrelerde PECAM-1'in zayıf bir tutulumu bulunmuş, ancak PE
grubunun plasentalarında ise PECAM-1 tutulumu yüksek seviyede saptanmıştır(p<0.05).
Preeklamptik plasentada PECAM-1 ekspresyonunun artması nedeniyle PE'nin
patofizyolojisinde bu adezyon moleküllerinin fonksiyonel rollerinin varlığı düşünülmektedir ve
bu durumun bilinmesi gelecekte PE semptomlarının önlenmesi için tedavi yaklaşımlarının ortaya
çıkmasını sağlayacaktır.

Abstract:
Despite the fact that preeclampsia (PE) is one of the most important health problems which affect
pregnant women, the etiopathogenetic factors which lead to the illness are still yet to be known.
Hereby in this study, we have aimed to investigate the expression levels of the Platelet and
Endothelial Cell Adhesion Molecule, PECAM-1, in the healthy placentas of preeclamptic and
control group patients. The placental tissue samples have been obtained from the patients
diagnosed with PE and from the postnatal placentas of the healthy pregnant women; and been
analyzed through immunohistochemical methods for the expression levels of the Adhesion
molecule, PECAM-1. In the placentas of the control group, a weak involvement of PECAM-1
has been observed in the endothelial cells covering the vein walls of the placental villus; yet in
the placentas of the PE group, the involvement level has been observed to be high. Due to the
increase in the expression levels of PECAM-1 in preeclamptic placenta, the functional roles of
these adhesion molecules are thought to be present in the pathophysiology of PE. And with this
fact being known, decent treatment approaches will emerge in the future in order to avoid PE
symptoms.
Febril konvülsiyonlu çocuklarda demir eksikliği anemisi sıklığı /
Yazar: OLCAY ÜNVER
Danışman: DOÇ. DR. ABDÜLKADİR BOZAYKUT
Sağlık Bakanlığı / ​Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları = Child Health and Diseases

Özet:
Hipokrat  döneminden beri bilinen febril konvülsiyon çocukluk çağının en sık gözlenen konvülsiyon tipidir. Yapılan çalışmalara ragmen etyopatogenezinde hala aydınlatılamamış birçok nokta bulunmaktadır. Bu nedenle tanı ve tedavisindeki tartışmalar günümüze dek süregelmiştir.
Demir, santral sinir sisteminde birçok nörotransmitterin metabolizmasında yer alır ve sıklıkla yaşamın 2. ve 3. yılında görülen demir eksikliği anemisinde monoamine ve aldehit oksidaz düzeyi azalmıştır; bu durumun çocuklarda motor, mental ve psikomotor gelişmede geriliğe ve davranış bozukluğuna yol açtığı bildirilmiştir. Son yıllarda demir eksikliği anemisinin febril konvülsiyon patogeneziyle ilişkili olduğu ileri sürülmüştür.  Bu nedenle bir vaka-kontrol çalışmasıyla demir eksikliği anemisi ve febril konvülsiyon arasındaki bağlantıyı araştırdık.

Abstract:
Endometrium kanserli hastalarda endojen seks steroidlerinin önemi /
Yazar: FARUK ONUR BAŞEĞMEZ
Danışman: DR. İSMET TEKİRDAĞ
Sağlık Bakanlığı / İstanbul Bakırköy Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Eğt. ve Arş. Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Onkoloji = Oncology

Özet:
Amaç Endometrium kanserli hastalarda endojen seks steroid hormonlarının yerini araştırılması ve sonuçların sağlıklı menopoz hastalan ile karşılaştırılması Gereç ve Yöntem Hastanemiz jinekolojik-onkoloji servisine Temmuz 2004-Ocak 2005 tarihleri arasında tedavi amacıyla yatırılan endometrium kanseri tanısı alan hastalar ve kontrol grubu olarak menapoz polikliniğine başvuran hormon replasman tedavisi almamış hastalar dahil edildi. Tüm hastalar yaş, menapoz yaşı, obstetrik anamnez, kilo, boy, vücut kitle indeksi (BMİ), diabet hikâyesi, oral kontraseptif (OKS) kullanımı, HRT kullanımı, sigara, ailede kanser hikayesi yönünden sorgulandı ve seks steroid hormon düzeyleri ELİSA yöntemi ile incelendi. Bulgular Endometrium kanserli hastalarda serum estradiol, estron, androstenadion, DHEA-S, total testesteron düzeyleri anlamlı şekilde artış saptanırken serum SHBG düzeylerinde anlamlı azalama izlendi. Vücut kütle indeksi(BMI), ailede kanser insidansı ve sigara kullanımı endometriumlu kanserli hastalarda anlamlı olarak yüksek bulundu. Sonuç Çalışmamızda endojen seks steroid hormonları ile endometrium kanseri arasındaki ilişkiyi ortaya koyduk. Bu bilgilerin klinik pratiğe yansıması ve seks steroid hormonların risk faktörü ve tümör belirteci olarak kullanılması için daha kapsamlı, prospektif randomize kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır. 52

Abstract:
Objective In this study our aim is to show the importance of the endogen sex steroid hormones in the endometrial cancer patients and compare the sex steroid hormone results with the healthy menapouse control group. Methods Endometrial cancer patients that apply our gynecologic oncology service in between July 2004 and January 2005 are included. For the case control, postmenaposal women who did not use hormone replacement therapy(HRT) at the time of approvel, to our menapouse clinic are selected. All patients are investigated for age, menapouse age, obstetric history, smoking, family history of cancer.For sex steroid hormone analysis ELİSA system is used. Results The results of our study showed a strong direct assosiation of circulating plasma estradiol, estrone, androstenadion, DHEA-S, total testestoren and inverse assosiation of SHBG levels with endometrial cancer.In addition to hormonal results we found a correlation between BMI, family history, cigarette smoking and endometrial cancer. Conclusion In our study we find out the correlation in between endometrium cancer and sex steroid hormones. In order to use sex steroid hormones as a risk factor and tumor marker in clinical practice we need prospective randomized case controlled studies in large group of patients. 53
Son trimester gebelerde, rekto-vajinal florada grup B streptokok taşıyıcılığı sıklığı ve antibiyotik duyarlılığının araştırılması /
Yazar: MEHMET CAN KEVEN
Danışman: DR. ALİ İSMET TEKİRDAĞ
Sağlık Bakanlığı / SSK İst. Bakırköy Doğ. Kadın ve Çoc. Has. Eğt. ve Arş. Hast. / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
ÖZET Bu çalışma son trimester gebe kadınlarda rekto-vajinal Grup B Streptokok kolonizasyon sıklığını, kolonizasyon sıklığına etkili olduğu düşünülen anne yaşı, evlilik süresi, gebelik sayısı, doğum sayısı, sigara kullanımı, eğitim durumu, gebelikte antibiyotik kullanımı, erken doğum eylemi gibi faktörlerin kolonizasyon sıklığına etkisi ve üretilen Grup B Streptokok suşlarının antibiyotik direnç paternlerinin ortaya konması amaçlanmıştır. Bu amaçla Sağlık Bakanlığı Bakırköy Doğumevi Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi doğumhanesine kabul edilen 500 anne adayından başvuru anında rektal ve vajinal kültür örnekleri alındı. Alman kültür örnekleri Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Hastalıkları Hastanesi Mikrobiyoloji Laboratuarında değerlendirildi. Çalışmaya alınan anne adaylarından toplam 41 (%8.2) kadında Grup B Streptokok kolonizasyonu saptadık. Anne yaşı, gebelik sayısı, doğum sayısı, evlilik süresi, sigara kullanımı, eğitim durumu, erken doğum eylemi, gebelikte antibiyotik kullanımı gibi faktörlerle rekto-vajinal Grup B Streptokok kolonizasyon sıklığı arasında anlamlı bir ilişki izlenmedi. Grup B Streptokok taşıyıcısı olduğu saptanan gebelerin bebekleri doğum sonrası birinci hafta ve üçüncü ayda menenjit, sepsis ve pnömoni gelişimi yönünden sorgulandı ve hiçbir bebekte bu komplikasyonların olmadığı izlendi. Üretilen Grup B Streptokok suşlarının antibiyotik direnç patemleri incelendiğinde penisilin, vankomisin, kloramfenikol, siprofloksasin ve seftriaksona %100 duyarlılık, eritromisine %95, klindamisine %87, tetrasikline %15 duyarlılık saptandı. Elde ettiğimiz veriler ülkemizde geçmişte aynı amaca yönelik çalışmaların verileriyle paralel saptandı. Bu bize toplumumuzun Grup B Streptokok infeksiyonları açısından ek bir risk artışına maruz kalmadığı izlenimi versede; toplumumuzda anne adaylarında rekto-vajinal Grup B Streptokok kolonizasyon sıklığını araştırmaya yönelik stratejilerin rutin uygulamaya geçilmesi anne ve bebekte mevcut potansiyel risklerin kontrol altına alınmasını sağlayacağı düşüncesindeyiz. 36

Abstract:
Desfluran genotoksisitesi: İnsan lenfositlerinde kardeş kromatid değişimi araştırılması
Desflurane genotoxicity: Investigation of sister chromatid exchange in human lymphocytes
Yazar: BAHAR AYDINLI
Danışman: PROF. DR. MEHMET ÖZCAN ERDEMLİ
Sağlık Bakanlığı / Tıp Fakültesi / Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Anestezi ve Reanimasyon = Anesthesiology and Reanimation

Özet:
Amaç:İnhalasyon anesteziklerinin potansiyel genotoksisitesi literatürde farklı sonuçları bulunan ve çalışmaları halen devam eden bir konudur. yaygın kullanılan inhalasyon ajanlarının genotoksik güvenliğini belirlemek hastalada ajan seçiminde önemlidir
Yöntem ve Gereç: Bu çalışma desfluranın doza bağlı genotoksisitesini araştırmak amacıyla planlandı. Çalışmaya iki grup dahil edildi. 1. grup 0,5 MAC diğer grup 1 MAC desfluran ile idame edildi. Bazal ve anestezinin 3. saatindeki kan örnekleri SCE assay test ile çalışıldı
Bulgular: H er iki grupta da bazal SCE oranı anestezinin 3. saatinde artmış olarak bulundu. Fakat 1 MAC grubundaki bazale göre artış istatistiksel olarak anlamlıydı.
Sonuç: Desfluran genotoksisitesiyle ilgili sınırlı bilgi mevcuttur. SCE frekanslarını çalışarak 1 MAC desfluran genotoksik etkilerini belirledik.

Abstract:
Aim: To evaluate dose-related genotoxicity of deflurane. In the literature, there are studies with equivocal data regarding the potential genotoxicity of inhalational anesthetics. However, it is important to know about the genotoxic safety of an anesthetic agent.
Materials and Methods: Two groups were enrolled into the study. The first group was maintained with a desflurane minimum alveolar concentration(MAC) of 0,5 and the second was maintained with 1 MAC of desflurane. Blood samples were obtained and studied at the baseline and after 3 h of anesthesia via sister chromatid exchange(SCE) assay.
Results: In both groups, SCEs per cell were noted to increased after 3 h of anesthesia, thouogh the increase was only significant in the 1 MAC group.
Conclusion: There are limited data on the  genotoxicity of desflurane. It seems that 1 MAC of desflurane has a genotoxic effect, as shown by SCE assay