İşyeri devrinin bireysel ve toplu iş sözleşmelerine etkisi
The effect of the transfer of the workplace on individual and collective labour agreements
Yazar: TÜRKAN KOÇAK
Danışman: PROF. DR. AZİZ CAN TUNCAY
Bahçeşehir Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Özel Hukuk Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2018
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Toplu iş hukuku = Turkish labor law ; Toplu iş sözleşmeleri = Collective labor agreements ; İş sözleşmesi = Employment contract ; İşyeri devri = Workplace transferring

Özet:
Günümüz dünyası çalışma hayatında işyeri devri sık karşılaşılan bir durum haline gelmiştir. İşyeri devri sonrasında mevcut iş sözleşmelerinin akıbeti konusunda Avrupa Hukukundaki düzenlemeler, Türk Hukukuna yön gösterici olmuştur. 2001/23 sayılı Avrupa Birliği Yönergesi ışığında 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde işyeri devri sonucu iş sözleşmelerinin akıbeti konusu düzenleme altına alınmıştır. Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu ile Türk Borçlar Kanunu ve Türk Ticaret Kanunu'nda da konuyla ilgili düzenlemelere yer verilmiştir.

İş hukukunun işçiyi ve iş sözleşmesini koruma amacı bulunmaktadır. Bu nedenle, işyeri devrinde devreden işverenin işçilerle arasındaki bireysel ve toplu iş sözleşmelerinin devralan işverenle devamlılığı esastır. Devralan işveren işyerinde çalışan işçilerin iş sözleşmelerini salt devir nedeniyle feshedemeyecektir. Devre konu işyeri ve durumun özelliklerine göre değişiklik gösterse de genel kural; devreden işverenin de devralan işverenle birlikte işçilik alacaklarından sorumlu tutulmasıdır. 


Anahtar Kelimeler: İşyeri Devri, İşyeri Devrine Neden Olan Hukuki Durumlar, Birleşme, Devralma, Bölünme Sonrası İş Sözleşmelerinin Akıbeti, İşyeri Devri ve Alt İşverenlik İlişkisi, İşyeri Devrinin Toplu İş Sözleşmelerine Etkisi, İş Kanunu 6. Maddesi, Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu 38. Maddesi, Türk Ticaret Kanunu 178. Maddesi, Türk Borçlar Kanunu 428. Maddesi

Abstract:
Workplace turnover in today's business environment has become a frequent occurence. European law regulations regarding the fate of existing labor contracts after the transfer of the workplace has become a guide for the direction taken under Turkish law regulations. In the light of European Union Directive No. 2001/23, the enactment of Article 6 of Labor Law No. 4857 under Turkish law has determined the fate of workplace transfer contracts. The Law on Trade Unions and Collective Bargaining Agreements along with the Turkish Code of Obligations and the Turkish Commerical Code also provides valuable guidance regarding this topic.

The overarching aim of current labour law regulations is the protection of the worker and their associated labour law agreements. For this reason, it is essential that individual and collective labour agreements between the transferring employer and the new employer ensures the continuation of existing labour agreements. Hence, new employers are not entitled to terminate the employment agreements of workers who work in the workplace due to such transfer. Although this principle is subject to change depending on the characteristics of the workplace and the specific situation in question, the general underlying principle is that the transferring employer will be held liable along with the new employer for employee salaries.

Key Words: Workplace Transfer, Legal Scenarios Causing Workplace Transfers, Mergers, Acquisitions, Effect of Demergers on Labour Agreements, Workplace Transfer and Subcontractor Relationships, Effect of Workplace Transfer on Collective Labour Agreements, Article 6 of Labour Law, Article 38 of Law on Trade Unions and Collective Bargaining Agreements, Article 178 of the Turkish Commercial Code, Article 428 of the Turkish Code of Obligations.