Eklemeli üretim yöntemi ile elde edilmiş farklı içerikli CO-CR metal altyapıların porselen bağlantı dayanımı ile oksit tabakasının ilişkisinin in vitro olarak incelenmesi
The relationship between porcelain bond strength and oxide layer of CO-CR metal substructures with different content obtained by additive manufacturing: An in-vitro investigation
Yazar: SAMİR FATULLAYEV
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ HAYDAR ALBAYRAK
Erciyes Üniversitesi / Diş Hekimliği Fakültesi / Protetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
Derece: Diş Hekimliği Uzmanlık, 2020
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry
Dizin: Dental bonding = Dental bonding ; Dental porselen = Dental porcelain ; Dental stres analizi = Dental stress analysis ; Oksitlenme = Oxidation ; Takma diş tabanları = Denture bases ; İn vitro = In vitro

Özet:
Günümüzde metal seramik (MS) restorasyonların altyapılarının üretiminde seçici lazer ergitme (SLE) yöntemi rutin olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, iki farklı içeriğe sahip Co-Cr tozundan üretilmiş numunelerin porselen bağlantı dayanımlarının döküm yöntemi ile üretilmiş olanlarla karşılaştırılmasıdır. 
Toplamda 63 Co-Cr altyapı ISO 9693 standartlarına göre döküm (Grup D, n=21) ve Seçici Laser ergitme (SLE) metodları (Remanium Star CL tozu, Grup R, n=21; Meto Tozu, Grup M, n=21) ile üretilmiştir. Her gruptan 10 altyapı kumlandıktan (125µm) sonra oksitleme fırınlamasına maruz bırakıldı. Daha sonra bu altyapılar bakalite alınarak Taramalı Elektron Mikroskobunda (SEM) oksit tabakası kalınlıkları ölçüldü. Her bir gruptan kalan 11 numuneye porselen işlendi (ISO 9693). 10 tanesine 3 nokta kırma testi uygulandı. Her gruptan kalan 1 numuneye kırmadan önce Enerji Dağılım Spektrometresinde (EDS) analizi yapıldı. Üç nokta eğme testi sonucunda kırılmış porselen yüzeyleri çıplak gözle değerlendirildi. Ayrıca bir fotoğraftan elde edilen E değerleri analiz edildi. Her gruptan 1 adet kırılmış porselenin arayüzüne de EDS analizi yapılmıştır.
Kruskal-Wallis Testi sonucuna göre Grup R (5,105µm [2,29 -7,621]), Grup D (1,358µm [0,898 -4,666]) ve Grup M'den (1,574µm [1,029 -2,431]) anlamlı derecede (p<0,001) yüksek oksit tabakası kalınlığı sergilerken diğer ikili karşılaştırmalarda fark gözlenmemiştir. Tek yönlü varyans analizi sonuçlarına göre gruplar arasında MS bağlanma dayanımı açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlemlenmemiştir (p=0.69). EDS analizleri sonucunda porselen işlenmiş tüm numunelerin oksit tabakalarının, porselen işlenmemiş numunelere göre gözardı edilmeyecek derecede kalınlaştığı gözlendi. Çıplak gözle yapılan değerlendirmelerde döküm grubundaki tüm numuneler porselen içerisinde koheziv kırık sergilerken, diğer gruplardaki numunelerin tamamı karışık tipte kırık sergilemiştir. Tek yönlü varyans analizi tüm grupların E değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark ortaya koymuştur. Grup D'nin ( 62,96 ± 1,47) E değerleri en yüksek iken, bunu Grup M (46,68 ± 4,73) ile Grup R (39,67 ± 6,36) takip etti. 
Tüm grupların MS bağlanma dayanımı değerlerinin 25 MPa'dan yüksek olması, bu çalışmada kullanılan tüm metal alaşımlarının klinik olarak kabul edilebilir olduğunu göstermiştir. 

Anahtar Kelimeler: Bağlanma Dayanımı, Kırık Tipi,  Oksit Tabakası Kalınlığı, Seçici Lazer Ergitme.

Abstract:
Today Selective Laser Melting (SLM) method is routinely used in the production of substructures of metal-ceramic (MC) restorations. The aim of the present study is to compare the porcelain bond strengths of the specimens produced from two different CoCr powders with those produced by the casting method.
Following ISO 9693:2012 standarts, a total of 63 Co-Cr substructures were fabricated by casting (grup D, n=21) and Sective Laser Melting (SLM) methods (Remanium Star CL Powder, Group R, n=21; Meto Powder, Group M, n=21). Ten substructure from each group were subjected to oxidation firing after sandblasting (125µm). These substructures were then embedded in bakelite and their oxide layer thicknesses were measured in Scanning Electron Microscope (SEM). A dental porcelain was applied to remaining 11 substructures. A 3-point bending test was used to evaluating MC bond strength of 10 specimens each group. One sample from each group was analyzed in Energy Dispersive Spectrometer (EDS). As a result of the 3-point bending test, the broken porcelain surfaces were evaluated with the naked eye. In addition the E values of fractured surfaces obtained from a photograph were analyzed. EDS analysis was also performed on the interface of 1 broken porcelain from each group.
Kruskal-Wallis Test revealed that Group R (5,105µm [2.29 -7.621]) showed a statistically significant (p <0.001) higher oxide layer thickness than Group D (1.358µm [0.898 -4.666]) and Group M (1.574µm [1.029 -2.431]), while no difference was observed in other paired comparisons. According to the results of the one-way analysis of variance, no significant difference of was observed between groups (p = 0.69) for MC bond strength. It was observed that the oxide layer thickness of all specimens that porcelain applied were thicker than porcelain-free specimens on EDS analysis. In the evaluations with the naked eye, all samples in the cast group showed cohesive fractures in the porcelain, while other groups showed mixed types of fractures. One-way analysis of variance revealed a statistically significant difference between the E values of all groups. E values of Group D (62.96 ± 1.47) were the highest, followed by Group M (46.68 ± 4.73) and Group R (39.67 ± 6.36).
All metal alloys used in this study are clinically acceptable, because of MS bond strength values of all groups are higher than 25 MPa. 
Key words: Bond Strength, Fracture Type, Oxide Layer Thickness, Selective Laser Melting.