Proksimal tibia kırıklarında üç kolon konsepti: Posterior kolonun klinik önemi
Three-column concept in proximal tibial fractures: Clinical significance of the posterior column
Yazar: KADİR YAĞMUROĞLU
Danışman: PROF. DR. SALİH KEMAL AKTUĞLU
Ege Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Tibia = Tibia ; Tibial kırıklar = Tibial fractures

Özet:
Amaç: Bu araştırma, posterior kolonu içeren tibia plato kırıklarına odaklanarak üç kolon teorisi çerçevesinde kırıkları sınıflandırmayı ve plaklı vida osteosentezi uygulanan vakalarda farklı kolonlardan uzanan vidalarla tespit edilen kolonların klinik, radyolojik ve fonksiyonel sonuçlar üzerindeki etkisini değerlendirmeyi amaçlamaktadır.
Gereç ve Yöntem: Ocak 2011-Haziran 2023 arasında plaklı osteosentez ile tedavi edilmiş 120 izole kapalı plato kırığı olgusu çalışmaya dahil edildi. Hastalar posterior kolon kırığı mevcudiyetine, kırık kolon sayısına ve uygulanan plak sayısına göre gruplandırıldı. Klinik sonuçlar için Eklem Hareket Açıklığı (EHA), radyolojik değerlendirme için Luo'nun kriterleri, fonksiyonel sonuçlar için Knee Society Score (KSS), Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) ve Rasmussen skorları kullanıldı.
Bulgular: Ortalama takip süresi 62 aydı. Kırıkların %43.3'ü bir kolon, %40.8'i iki kolon, %15.8'i üç kolon tipindeydi. %63.3'ü posterior kolonu içeriyordu. Posterior kolon kırığı (PCF) varlığı, redüksiyon kalitesini olumsuz etkiledi ve eklemde basamaklanma veya boşluk değerini artırdı. Üç kolon kırıkları, daha uzun kaynama süresi, daha düşük Rasmussen skorları ve daha kısıtlı EHA gösterdi. Kırık kolon sayısı arttıkça redüksiyon kalitesi kötüleşti. PCF içeren kırıklarda çift plak kullanımı, tek plak kullanımına kıyasla daha uzun kaynama süresi, daha düşük Rasmussen radyolojik skoru ve daha düşük fleksiyon açısı gösterdi.
Sonuç: Üç kolon sınıflandırma sistemi ve önerilen cerrahi tedavi, sübjektif ve klinik fonksiyonel sonuçlarda anlamlı fark oluşturmazken, başarının anahtarı anatomik redüksiyon, eklem yüzeyi uyumu ve alt ekstremite diziliminin korunmasıdır. PCF varlığı ve artan kolon sayısı, redüksiyon kalitesini olumsuz etkilese de, uygulanan cerrahi tedavi direkt posterior yaklaşım olmaksızın yeterli olabilmektedir. Kompleks ve posterior uzanımlı plato kırıklarında tek plak kullanımı, çift plağa kıyasla daha iyi radyolojik sonuçlar, eklem hareket açıklığı ve alt ekstremite dizilimi sağlamaktadır. Çalışmamız, kırık morfolojisinin detaylı değerlendirilmesi ve kişiselleştirilmiş cerrahi planın önemini vurgulamakta, nihai hedefin kırığa özgü tedavi ile eklem işlevselliğini korumak olduğunu göstermektedir.
Anahtar kelimeler: plato kırığı; üç kolon; posterior kolon; KSS; KOOS; Rasmussen

Abstract:
Objective: This study focuses on tibial plateau fractures involving the posterior column, aiming to classify fractures within the three-column theory framework and evaluate the effects of columns fixed with screws extending from different columns on clinical, radiological, and functional outcomes in cases treated with plate-screw osteosynthesis.
Mater􏰀als and Methods: 120 cases of isolated closed plateau fractures treated with plated osteosynthesis between January 2011 and June 2023 were included. Patients were grouped according to the presence of posterior column fracture, number of fractured columns, and number of plates used. Range of Motion (ROM) was used for clinical outcomes, Luo's criteria for radiological evaluation, and Knee Society Score (KSS), Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS), and Rasmussen scores for functional outcomes.
Results: The mean follow-up was 62 months. 43.3% of fractures were one-column, 40.8% two- column, and 15.8% three-column type. 63.3% involved the posterior column. Presence of posterior column fracture (PCF) negatively affected reduction quality and increased joint step- off or gap values. Three-column fractures showed longer healing time, lower Rasmussen scores, and more limited ROM. Reduction quality worsened as the number of fractured columns increased. In PCF cases, double-plate use showed longer healing time, lower Rasmussen radiological scores, and lower flexion angle compared to single-plate use.
Conclusion: While the three-column classification system and proposed surgical treatment did not create significant differences in subjective and clinical functional outcomes, the keys to success are anatomical reduction, articular surface congruence, and preservation of lower extremity alignment. Although PCF presence and increasing column numbers negatively affect reduction quality, the applied surgical treatment can be sufficient without direct posterior approach. In complex plateau fractures with posterior extension, single-plate use provides better radiological results, joint range of motion, and lower extremity alignment compared to double- plate use. Our study emphasizes the importance of detailed fracture morphology assessment and personalized surgical planning, demonstrating that the ultimate goal is to preserve joint functionality through fracture-specific treatment.
Keywords: plateau fracture; three columns; posterior column; KSS; KOOS; Rasmussen