Persistan atriyal fibrilasyon hastalarında ortogonalbifazik elektriksel kardiyoversiyonun ritim kontrolüüzerine etkisi
Effect of orthogonal biphasic electrical cardioversionon rhythm control in patients with persi̇stent atrialfibrillation
Yazar: MEHMET CAN ÇILĞIN
Danışman: DOÇ. DR. MEHMET MELEK
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Bursa Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Kardiyoloji = Cardiology

Özet:
GİRİŞ: Atriyal fibrilasyon (AF); semptomlar, bozulmuş yaşam kalitesi, iskemik inme,
kalp yetmezliği (KY) ve tüm nedenlere bağlı ölüm oranındaki artışa yol açan en yaygın
atriyal taşikardilerden biridir. AF; Transtorasik olarak verilen doğrudan akım (DC)
şoklarla (elektriksel kardiyoversiyon; EKV) tedavi edilmektedir, ancak hastaların %5-
30'unda prosedürler sinüs ritmini (SR) geri getirmede başarısız olmaktadır. Başarı
oranı; AF süresi, önceki anti-aritmik tedavi, elektrot pozisyonu ve boyutu, transtorasik
empedans (TTI) ve bifazik ile monofazik şokların kullanımı gibi çeşitli faktörlere
bağlıdır. Persistan AF hastalarında, atriyal defibrilasyon eşiğine ulaşmak için daha
fazla elektrik akımını kalbe ulaştırmak EKV'de başarıyı artırabilir. Bu bağlamda,
seçilmemiş persistan AF hastalarında, bifazik defibrilatör kullanarak standart
anterolateral pozisyonda iki elektrot (konvansiyonel) ile dört elektrot (ortogonal)
kullanılarak yapılan EKV'nin başarı oranlarını değerlendirmeyi amaçladık.
YÖNTEM: Persistan AF'si olan toplam 100 hastaya (ortalama yaş 67 ± 8 yıl) dört (50
hasta) veya iki elektrot (50 hasta) kullanılarak bifazik defibrilatör ile EKV uygulandı.
Defibrilatör paletleri ikili (anterolateral pozisyonlu, konvansiyonel) veya dörtlü
(anterolateral+anteroposterior pozisyonlu, ortogonal) olacak şekilde göğüs duvarı
pozisyonuna yerleştirildi. Defibrilatör R dalgalarına senkronize edildi ve aynı anda
elektrot tipinden bağımsız olarak hastalara 200 joule enerji uygulandı. SR'yi korumak
için DC şoktan sonra sürekli olarak amiodaron (200 mg/gün) uygulandı. Tüm hastalar
6 ay takip edildi.
BULGULAR: 82 hastada SR elde edildi. SR 48 hastada altı ay boyunca kalıcıydı.
Ortogonal grup ve konvansiyonel gruplar için başarı oranları %90 (45 hasta) ve %74
(37 hasta) idi (p=0.037). Ortogonal grupta daha az enerji verilmesine rağmen bu fark
viiiistatistiksel anlamlılığa ulaşmadı (283.9±186.5 joule ve 340.7±221.9 joule; p=0.17).
Transtorasik rezistans ortogonal grupta konvansiyonel gruba kıyasla istatistiksel
anlamlı olarak düşük saptandı (46.12±9.31 ohm ve74.16±10.66 ohm; p=0.0001). Akım
şiddeti ise ortogonal grupta konvansiyonel gruba göre istatistiksel anlamlı olarak daha
yüksek saptandı (20.2±1.8 amper ve 16.7±1.1 amper; p=0.0001).
SONUÇ: Çalışmamız seçilmemiş persistan AF hastalarında SR'nin sağlanması için
uygulanan bifazik ortogonal EKV'nin, konvansiyonel bifazik EKV'den daha yüksek
etkinlikte ve benzer güvenlikte olduğunu göstermiştir.
ANAHTAR
KELİMELER: Persistan atriyal kardiyoversiyon, Ortogonal kardiyoversiyon, ix fibrilasyon, Elektriksel

Abstract:
INTRODUCTION: Atrial fibrillation (AF) is one of the most common atrial
tachycardias, leading to increased symptoms, impaired quality of life, ischemic stroke,
heart failure (HF), and all-cause mortality. AF is treated with direct current (DC)
shocks (electrical cardioversion; ECV) delivered transthoracically, but the procedures
fail to restore sinus rhythm (SR) in 5–30% of patients. The success rate depends on
several factors, including AF duration, previous antiarrhythmic therapy, electrode
position and size, transthoracic impedance (TTI), and the use of biphasic and
monophasic shocks. In patients with persistent AF, delivering more electrical current
to the heart to reach the atrial defibrillation threshold may increase the success of ECV.
We aimed to evaluate the success rates of ECV performed using standard anterolateral
two electrodes (conventional) and four electrodes (orthogonal) using a biphasic
defibrillator in unselected persistent AF patients.
METHODS: A total of 100 patients with persistent AF (mean age 67 ± 8 years)
underwent ECV with a biphasic defibrillator using four (50 patients) or two electrodes
(50 patients). Defibrillator paddles were placed in the chest wall position in a double
(anterolateral
position,
conventional
group)
or
quadruple
(anterolateral+anteroposterior position, orthogonal group) position. The defibrillator
was synchronized to the R waves and 200 joules of energy were applied to the patients
simultaneously regardless of the electrode type. Amiodarone (200 mg/day) was
continuously administered after the DC shock to maintain SR. All patients were
followed up for 6 months.
RESULTS: SR was achieved in 82 patients (82%). The success rates for the
orthogonal and conventional groups were 90% (45 patients) and 74% (37 patients)
x(p=0.037). Although less energy was given in the orthogonal group, this difference did
not reach statistical significance (283.9±186.5 joules vs. 340.7±221.9 joules; p=0.17).
Transthoracic resistance was found to be statistically significantly lower in the
orthogonal group compared to the conventional group (46.12±9.31 ohms vs.
74.16±10.66 ohms; p=0.0001). Current intensity was found to be statistically
significantly higher in the orthogonal group compared to the conventional group
(20.2±1.8 amperes vs. 16.7±1.1 amperes; p=0.0001).
CONCLUSION: Our study showed that biphasic orthogonal ECV applied to achieve
SR in unselected persistent AF patients has higher efficacy and similar safety than
conventional biphasic ECV.
KEYWORDS: persistant atrial fibrillation, electrical cardioversion, orthogonal
cardioversion,