Peri-implantitis tedavisinde uygulanan farklı debridman yöntemlerinin implant yüzey temizleme potansiyeline olan etkisinin in vitro olarak değerlendirilmesi
The evaluation of the effect of different debridement methods applied in the treatment of peri-implantitis on surface cleaning potential. in vitro study
Yazar: İCER CANSU IŞIKOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. CENKER ZEKİ KOYUNCUOĞLU
İstanbul Aydın Üniversitesi / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Periodontoloji Ana Bilim Dalı / Periodontoloji Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry

Özet:
Dental implantların kullanımının diş eksikliği bulunan hastalarda fonksiyon, estetik ve fonasyon açısından çok önemlidir. Implantoloji alanındaki süre gelen başarı ve gelişmelere rağmen implant çevresi dokulardaki hastalıklar da artış göstermektedir. Implant çevresi hastalıklar peri-implant mukozitis ve peri-implantitis olarak iki grupta incelenir.
Bu in vitro çalışmanın amacı peri-implantitisin tedavisinde uygulanan Er:YAG lazer ile ve çitosan fırça (Labrida BioCleanTM)  uygulamalarının implant yüzeyini dekontamine etme kapasitelerinin iki farklı kemik defektini konfigürasyonunda değerlendirilmesidir. Bu çalışma ile günümüzde sıklıkla karşılaşılan peri-implantitis hastalığının tedavisine katkı sağlamayı hedeflemektedir. Bu teknikler farklı defektlerde uygulanarak en iyi debridman yönteminin bulunması planlanmaktadır. 10 mm uzunluğunda ve 4,1 mm çapındaki implantlar, optik olarak tanımlanabilir bir plak birikimini simüle etmek için kalıcı mürekkebe daldırılır.  Mürekkep lekeli diş implantı peri-implantitis çevresindeki kemik defektlerini taklit edecek olan açılı (300 ve 600) akrilik modellerine monte edilecektir. İmplantlara uygulanan mürekkep lekeler peri-implantitis vakalarında implant yüzeyindeki plağı taklit etmektedir. Her modeldeki defekt yüksekliği 6 mm'dir. Defekt genişliği yarı dairesel bir peri-implant defektini simüle eder.
Komple pürüzlü titanyum yüzeyli implantlar, çalışma modellerine, pürüzlü yüzeylerin bitimi modelin üst kenarı ile aynı hizada olacak şekilde yerleştirildi. İmplant yüzeylerinde iki farklı debridman yöntemi kullanılmıştır. Birinci debridman tekniği olarak, 2940nm dalga boyuna sahip bir Er: YAG lazer kullanılmıştır. Parametreler, üreticinin talimatlarına göre sulu sulama ile 20Hz/120mJ'ye ayarlanmıştır. Kuvars keski ucu seçilerek ve 20 saniye boyunca yatay süpürme hareketlerinde uygulanacaktır. İkinci debridman tekniği olarak implant yivlerinin her yüzeyine ulaşabilmek amacıyla titanyum döner fırçalar (Labrida BioClean) uygulanacaktır. Pürüzlü yüzeyi olan implantlar, 1000 rpm hızda yirmi saniye boyunca dekontamine edildikten sonra, implant yüzeyleri 6 ayrı açıdan fotoğraflanarak ve düz bir düzlemde birleştirilmiştir. Uygulanan implant yüzeylerinin fotoğrafları bilgisayar programı ile hesaplanıp ölçülmüştür. Toplan temizlenen alanların değerlendirilmesine bakılarak dört grup arasındaki farklılıklar tespit edildi. İstatistiksel analizler Kruskal Wallis (p0,05) tarafından yapıldı. Tüm defektlerde tam yüzey dekontimasyonu elde edilememesine rağmen, belirli miktarda yüzey temizliği özellikle geniş defektlerde elde edilmiştir. Sonuç olarak, her iki defekt modelinde de Çitosan fırçasının Er:Yag lazerden daha etkili olduğu tespit edildi. En yüksek debridman yüzdesi çitosan fırça kullanılarak 600 açılı modellerde 36,14%, en düşük debridman ise Er:Yag lazer 300 açılı modellerde 17,24% olarak elde edildi. Farklı yüzey temizleme yöntemlerinin klinik ve mikrobiyolojik olarak sonuçlarının değerlendirilmesi için daha fazla çalışmaya ihtiyaç olduğu görüldü.
Anahtar Kelimeler: Cerrahi olan implant tedavisi, implant debridman teknikleri, peri-implantitis

Abstract:
The use of dental implants is very important in terms of function, aesthetics, and phonation in patients with missing teeth. Although the success of implant materials in treating missing teeth has increased, diseases in peri-implant tissues have also increased. Peri-implant diseases seen in implantology are examined in two groups peri-mucositis and peri-implantitis.
This in vitro study aims to investigate the effectiveness of the Er:YAG laser application and the chitosan brush method's decontamination capacities on the implant surface by mimicking peri-implantitis on two different bone defect models. This study aims to contribute to improvements in the treatment of peri-implantitis, which is frequently encountered today. It is planned to find the best debridement method by applying these techniques to different defects. Implants 10 mm long and 4.1 mm in diameter are dipped in permanent ink to simulate an optically identifiable plaque deposition. The ink-stained dental implant will be mounted on angled (300 and 600) acrylic models that will mimic the bone defects around peri-implantitis. Ink stains applied to implants mimic plaque on the implant surface in cases of peri-implantitis. The defect height in each model is 6 mm. The defect width simulates a semicircular peri-implant defect.
Completely rough titanium surface implants were placed on the study models with the rough surfaces flush with the top edge of the model. Two different debridement methods were used on implant surfaces. As the primary debridement technique, an Er: YAG laser with a wavelength of  2940 nm was used. Parameters were set to 20Hz/120mJ with aqueous irrigation according to the manufacturer's instructions. A quartz chisel tip will be selected and applied in horizontal sweeping movements for 20 seconds. As the second debridement technique, chitosan rotating brushes (Labrida BioCleanTM) will be applied to reach every surface of the implant threads. After the implants with rough surfaces were decontaminated for 20 seconds  at 1000 rpm, the implant surfaces were photographed from 6 different angles and assembled on a flat plane. Photographs of the applied implant surfaces were calculated and measured with a computer program. Differences between the four groups were determined by evaluating the total cleared areas. Statical analysis were made by Kruskal Wallis (p0.05). Although comprehensive surface decontamination was not achievable across all defects. However, residual staining persists in narrow crevices and beneath the threads of the implants. As a result,  Chitosan brush was found to be more effective than Er:Yag laser in both defect models. The highest debridement percentage was achieved 36,14 % in 600 angle models using the chitosan brush and the lowest debridement is 17.24 % with Er:Yag laser 300 angle models. It has been observed that further studies are needed to evaluate the results of different surface cleaning methods clinically and microbiologically.
Keywords: Implant debridement techniques, peri-implantitis, surgical implant therapies