Horizontal kemik yetersizliği olgularında iki farklı genişletme tekniğinin klinik ve radyolojik olarak karşılaştırılması
Clinical and radiological comparison of two different expansion techniques in cases of horizontal bone insufficiency
Yazar: AHMET İLKER GÜRSOY
Danışman: PROF. DR. TAYFUN GÜNBAY ; DOÇ. DR. GÖZDE IŞIK
Ege Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Ağız Diş ve Çene Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry

Özet:
Amaç: Çalışmamızın amacı, alt çene posterior bölgede eş zamanlı implant yerleşimine olanak tanıyan osseodensifikasyon ve kret split tekniklerinin tedavi başarılarının karşılaştırılmasıdır. Buna bağlı olarak iki teknik arasında primer stabilite, implant sağkalımı, komplikasyon oranları, ek kemik arttırımı ihtiyacı gibi parametreler incelenmiştir.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamız, alt çene posterior bölgede alveol kemiğin genişletilmesi ihtiyacı bulunan 20 hasta üzerinde gerçekleştirilmiştir. 10 hastada osseodensifikasyon metodu (Grup 1), 10 hastada ise kret split tekniği (Grup 2) uygulanmıştır. Çalışmamızın değişkenleri olarak implant sağkalımı, genişletme miktarı, ek kemik arttırımı gereksinimi, primer stabilite belirteçleri ve komplikasyon görülme sıklığı olarak belirlenmiştir. 
Bulgular: Her iki grupta toplamda 46 implant uygulanmıştır. Osseodensifikasyon grubunda primer stabilite belirteçleri incelendiğinde; yerleştirme torku değerleri ortalama 39,8±9,7 Newton santimetre (Ncm) ve Rezonans Frekans Analizi (RFA) (aynı şekilde) skorları 70,6±9,4 Implant Stability Quotient (ISQ) olarak saptanmıştır. Kret split grubunda ise sırasıyla 33,4±14,3 Ncm ve 63,1±11,5 ISQ olarak saptanmıştır. Gruplar arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıdır. (p=0,039) İmplant sağkalım oranları, osseodensifikasyon grubu için %100 ve kret split grubu için %95,7 olarak gözlenmiştir. Gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. Ek kemik arttırımı gereksiniminin gruplara göre dağılımı, osseodensifikasyon grubunda %42,9 ve kret split grubunda ise %60 ek kemik arttırımı ihtiyacı tespit edilmiştir ve aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildir. Alveol kemikte elde edilen genişletme miktarı osseodensifikasyon grubu için ortalama 2,7±1,3 mm ve kret split grubu için 2,4±0,8 mm olarak tespit edilmiştir. İki tekniğin genişletme miktarları açısından karşılaştırılmasında istatistiksel anlamlılık görülmemiştir. Komplikasyon oranları karşılaştırıldığında osseodensifikasyon grubunda görülen %4,8 komplikasyon oranı, kret split grubunda görülen %28 oranına göre üstündür ve bu üstünlük istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p=0,043)
Sonuç: Osseodensifikasyon metodu, kret split tekniğine alternatif olarak alt çene alveol kemiğin genişletilmesinde kullanılabilir. Genişletme miktarı ve implant sağkalımı açısından benzer sonuçlar sunmakla birlikte, yerleştirilen implantların primer stabilitesi ve düşük komplikasyon oranları ile iyi bir klinik alternatif olduğu düşünülmektedir.

Abstract:
Aim: The aim of our study was to compare the treatment success of osseodensification and crest split techniques that allow simultaneous implant placement in the mandibular posterior region. Accordingly, parameters such as primary stability, implant survival, complication rates, and the need for additional augmentation were analyzed between the two techniques.
Materials and Methods: Our study was performed on 20 patients who needed alveolar crest augmentation in the posterior mandibular region. 10 patients underwent osseodensification method (Group 1) and 10 patients underwent crest split technique (Group 2). The variables of our study were implant survival, amount of augmentation, need for additional augmentation, primary stability markers and incidence of complications. 
Results: A total of 46 implants were applied in both groups. When primary stability markers were examined in the osseodensification group, insertion torque values were found to be 39.8±9.7 Newton centimeters (Ncm) and Resonance Frequency Analysis (RFA) scores were 70.6±9.4 Implant Stability Quotient (ISQ). In the crest split group, the scores were 33.4±14.3 Ncm and 63.1±11.5 ISQ, respectively. The difference between the groups was statistically significant (p=0.039). Implant survival rates were 100%  ort he osseodensification group and 95.7%  ort he crest split group. There was no statistically significant difference between the groups. The need for additional augmentation was 42.9% in the osseodensification group and 60% in the crest split group and the difference was not statistically significant. The average amount of alveolar bone augmentation was 2.7±1.3 mm  ort he osseodensification group and 2.4±0.8 mm  ort he crest split group. There was no statistical significance in the comparison of the two techniques in terms of the amount of expansion. When the complication rates were compared, the 4.8% complication rate in the osseodensification group was superior to the 28% rate in the crest split group and this superiority was statistically significant (p=0.043).
Conclusion: Osseodensification method can be used for mandibular alveolar bone augmentation as an alternative to the crest split technique. Although it offers similar results in terms of the amount of expansion and implant survival, it is considered to be a good clinical alternative with primary stability of the implants and low complication rates.