Klinik örneklerden izole edilen staphylococcus aureus suşlarında glikopeptitlere duyarlılığın rifampin duyarlılığı ile ilişkisi
The relationship between susceptibility of glycopeptides and susceptibility of rifampin in staphylococcus aureus strains isolated from clinical samples
Yazar: ASUMAN ÖZKAN
Danışman: PROF. DR. NEZAHAT GÜRLER
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Tıbbi Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Mikrobiyoloji = Microbiology
Dizin: Glikopeptidler = Glycopeptides ; Metisilin = Methicillin ; Rifampin = Rifampin ; Staphylococcus aureus = Staphylococcus aureus ; Vankomisin = Vancomycin ; İlaçlara direnç = Drug resistance ; İlaçlara direnç-mikrobiyal = Drug resistance-microbial

Özet:
Staphylococcus aureus, tüm dünyada hastane infeksiyonlarının en önde gelen etkenleri arasındadır. Mortalite ve morbidite oranları yüksektir. Özellikle 1970'li yılların ikinci yarısından itibaren devamlı artış gösteren metisiline dirençli S.aureus (MRSA) suşları ile gelişen infeksiyon oranları günümüzde birçok hastanede hala önemli bir sorun oluşturmaktadır.MRSA ile oluşan infeksiyonların tedavisinde glikopeptit antibiyotikler genellikle ilk seçenek olarak önerilmektedirler. Ancak, kronik ve özellikle çok ciddi infeksiyonlarda tedavi için bu antibiyotiklerin kullanımının artması, glikopeptit antibiyotiklere duyarlılığın azalmasına da neden olabilir.S.aureus infeksiyonlarında kullanılan glikopeptit antibiyotiklerin başında gelen vankomisine duyarlılığı araştırmak bazen sorun oluşturmaktadır. Rutin kullanılan yöntemlerden olan otomatize sistemler ve disk difüzyon yöntemleri ile duyarlılık sonuçları bazen yanıltıcı olabilir. Bu nedenle sonuçlar, minimum inhibitör konsantrasyon (MİK) saptanarak doğrulanmalıdır. Rutin tanımlama yöntemlerinin glikopeptitlere heterorezistan MRSA suşlarının araştırılmasında güvenilir olmadığı ve bu nedenle vankomisine duyarlılığı azalmış suşların büyük bir olasılıkla gözden kaçabileceği kabul edilmektedir. Vankomisin kullanımının bu gibi durumlarda tedavide başarılı olamadığı ve özellikle daha önce vankomisin tedavisi görmüş hastalarda tedavi ve infeksiyon kontrolü açısından risk teşkil ettiği bildirilmektedir.Rifampin S.aureus infeksiyonlarının tedavisinde kullanılan bir diğer antibiyotiktir. Yapılan çalışmalar sonucunda, rifampin dirençli suşlarda yüksek oranlarda vankomisin duyarlılığında azalma olduğu gözlenmiştir. Bu çalışmamızda rifampine dirençli saptanan S.aureus suşlarında vankomisine duyarlılık düzeyleri araştırılmıştır.Çalışmamızda, İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi, Tıbbi Mikrobiyoloji Anabilim Dalı, Bakteriyoloji Bilim Dalı'na rutin inceleme amacı ile gönderilen klinik örneklerden 2011-2012 tarihleri arasında izole edilen 50 MRSA ve 50 metisilin duyarlı Staphylococcus aureus (MSSA) suşu kullanılmıştır. Çalışmada kontrol olarak ATCC 29213 S.aureus ile ATCC 700699 (Mu50) S.aureus ve ATCC 700698 (Mu3) S.aureus suşları kullanılmıştır.?Clinical and Laboratory Standards Institute (CLSI)? önerileri doğrultusunda tüm suşların vankomisin, teikoplanin, linezolid ve rifampin MİK değerleri, E test ve makrodilüsyon yöntemleri ile araştırılmıştır. Araştırma sonucunda, her iki yöntem ile suşların tümü vankomisin, teikoplanin ve linezolide duyarlı bulunmuştur. Yine her iki yöntemle MRSA'nın %36'sı (18/50) rifampine dirençli bulunmuştur. MSSA suşlarında ise rifampin direncine rastlanmamıştır. Rifampin dirençli suşların yaklaşık %55'inde (10/18) E test yöntemi ile vankomisin MİK değeri 2-3 ?g/ml, %50'sinde (9/18) teikoplanin MİK değeri 2-4 ?g/ml, %5'inde (1/18) linezolid MİK değeri 2 ?g/ml bulunmuştur. E test yöntemi ile MİK değeri 3 ?g/ml olarak tespit edilen altı MRSA suşunda vanA direnç geni moleküler yöntemlerle araştırılmış ve sonuç olarak direnç geni saptanmamıştır.Genel olarak çalışmamızda E test ve makrodilüsyon yöntem sonuçları birbiri ile uyumlu bulunmuştur. Ancak bu sonuçların özellikle rifampin direnci ve glikopeptitlere heterorezistans yönünden moleküler yöntemlerle daha detaylı araştırılması gerektiği düşünülmektedir. Bununla birlikte, MRSA infeksiyonlarının glikopeptit antibiyotikleri ile tedavisinde yeterince cevap alınamadığı durumlarda heterojen direnç araştırılmalıdır.Anahtar Kelimeler: Metisilin Dirençli Staphylococcus aureus (MRSA), Vankomisine Orta Duyarlı (Intermediate) S. aureus (VISA), Vankomisin direnci, Rifampin direnci, Heterorezistan S. aureus.

Abstract:
Staphylococcus aureus is a major cause of hospital acquired infections, causing high morbidity and mortality throughout the world. The proportion of MRSA has risen worldwide since 1970s and has become a great concern in many hospitals.The recommended first choice of treatment for MRSA is glycopeptides. The susceptibility to glycopeptides are decreasing according to increased to using these antibiotics for chronic or severe infections, Vancomycin, that is the major glycopeptides being used in MRSA infections, resistance is difficult to define mainly because of methodological problems in their detection. The rapid automated methods and disk diffussion method are not accurate predictors of reduced vancomycin susceptibility in S.aureus so, the results should be confirmed by MIC methods. It?s been reported that vancomycin was not able to successful in this type of circumtances and also particularly in patients who were being previously treated with it that pose a risk. As a result of S.aureus infections reducing chance of treatment, will be constitute the major problem for the all over the world.Rifampin that is another antibiotic also used for treatment to S.aureus infections. In some recent studies, it has been observed reduction in susceptibility of vancomycin in strains that were resistant to rifampin. In this study, it is aim to research decreased susceptibility of vancomycin in S.aureus strains that were found resistant to rifampin.In our study, a total of 100 strains (50 MRSA, 50 MSSA) isolated from various clinical specimens sent to University of Istanbul, Faculty of Medicine, Department of Medical Microbiology, Bacteriology Laboratory between 2011-2012, were studied. In our study, ATCC 29213 S.aureus and ATCC 700699 (Mu50 S.aureus) and ATCC 700698 (Mu3 S.aureus) isolates were used as control isolates.Vancomycin, teicoplanin, linezolid and rifampin MIC values of all isolates were determined by macrodilution and E-test methods according to suggestions of Clinical and Laboratory Standards Institute (CLSI). The finding of our study that all isolates were susceptible to vancomycin, teicoplanin and linezolid by macrodilution and E-test methods. 36% of MRSA (18/50) isolates were resistant to rifampin by these methods. There were no resistant to rifampin in MSSA. Vancomycin MIC values were found 2-3 ?g/ml in approximately 55% of rifampin resistant isolates by E-test method. Teicoplanin MIC values were detected 2-4 ?g/ml in 50% of rifampin resistant isolates by E-test method. Linezolid MIC values were found 2 ?g/ml in 5% rifampin resistant isolates by E-test method. Six MRSA isolates that MIC values were found 3 ?g/ml by E-test were researched for vanA gene and was not found by the molecular methods.The results of E-test and macrodilution methods might be determined concordant in our study. On the other hand, molecular methods should be performed to resistance of rifampin and heteroresistance to glycopeptides in detail. If there is an inadequate response to glycopeptides in the treatment of MRSA infections, heteroresistance should be researched.Key Words: Methicillin Resistant Staphylococcus aureus (MRSA), Vancomycin Intermediate S. aureus (VISA), Vancomycin resistance, Rifampin resistance, Heteroresistant S. aureus.