Hepatosellüler karsinom hücrelerinde kabozantinib ve olaparib'in birlikte antikanserojen etkisinin araştırılması /
Yazar: RABİA ÖZMEN
Danışman: DOÇ. DR. PINAR GÜRSOY
Ege Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Onkoloji Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Onkoloji = Oncology

Özet:
Giriş ve Amaç: Hepatosellüler kanser (HSK) dünyada en sık teşhis edilen kanser sıralamasında altıncıdır ve kansere bağlı ölümlerde üçüncü sırada gelmektedir. HSK tanı aldığı anda çoğunlukla ileri evre olup cerrahi rezeksiyon ya da transplantasyona elverişli değildir. Sistemik tedavide 2008 yılında SHARP çalışması ile sorafenib birinci basamak kullanım onayı almıştır. Ancak sorafenib direnci ve genel sağkalımın düşük olması nedeniyle ikinci basamak tedavi arayışları sürmüştür. HSK tedavisinde diğer hedefe yönelik ajanlar ve immün kontrol noktası inhibitörlerine odaklanılmıştır. Kanser tedavisi için yeni ajanların geliştirilmesi ve klinik kullanım için onaylanması uzun ve maliyetli bir süreçtir. Bu durum, etkisi ve yan etkileri bilinen, klinik kullanımda olan ajanlarla yeni kombinasyonların araştırılmasının gerekliliğini ortaya koymaktadır. Bu çalışmada, ileri evre HSK tedavisinde günümüzde ikinci basamak kullanım onayı olan kabozantinib ve DNA hasarı onarımını inhibe eden olaparibin, insan HSK hücre hattı HuH-7 üzerindeki hücre canlılığına etkileri incelenmiştir. Bu araştırma, olaparib ve kabozantinib kombinasyonunun insan HSK hücre dizileri üzerindeki etkilerini inceleyen ilk çalışma olma özelliğini taşımaktadır.
Materyal ve Method: Bu araştırma, Tülay Aktaş Onkoloji Hastanesi Tıbbi Onkoloji Araştırma Laboratuvarı'nda gerçekleştirilmiştir. Çalışmada, insan kaynaklı hepatosellüler karsinom hücre hattı olan HuH-7 hücre dizileri kullanılmıştır. Olaparib (2-128 μM) ve kabozantinib (1-64 μM) farklı konsantrasyonlarda ayrı ayrı ve kombinasyon halinde uygulanarak, 48.saatte hücre canlılığı üzerindeki etkileri MTT testi ile değerlendirilmiştir.
Bulgular: Çalışmada, hem olaparib hem de kabozantinib tek başlarına kullanıldığında doz bağımlı olarak hücre canlılığını azalttığı tespit edilmiştir. HuH-7 hücre hattında, 48.saatte değerlendirmede kabozantinib için IC50 değerleri sırasıyla 46,07 µM, olaparib için ise 64,66 µM olarak belirlenmiştir. Ayrıca, iki ajanın farklı dozlarda kombinasyonlarının, hücre canlılığını tek başına olaparib veya tek başına kabozantinibe göre daha fazla azalttığı ve bu sonucun istatistiksel olarak anlamlı olduğu bulunmuştur.
Tartışma: Olaparib temel olarak homolog rekombinasyon eksikliği olan BRCA mutant tümör hücrelerinde DNA hasar onarımını inhibe ederek etki göstermektedir ancak yapılan araştırmalar DNA hasarı tamirinin farklı mekanizmalarını ortaya çıkarmış ve olaparib endikasyonları BRCA mutasyonu olmayan kanserlere genişletilmiştir. Olaparibin HSK'da kullanımı pre-klinik araştırmalarla sınırlı kalmıştır. HSK da birinci basamak tedavilere direnç gelişmesinin sebeplerinden birisi kanser hücresinin DNA hasar onarım yollarının pozitif regülasyonu olduğu bilinmektedir. Bu bilgilerden yola çıkarak HSK'da standart kullanılan rejimlerden kabozantinibe ek olarak olaparib kombinasyonunun sitotoksisiteyi arttırabileceği düşünülmektedir. Bu çalışma, HSK tedavisinde olaparib ve kabozantinib kombinasyonlarına temel oluşturabilecek özgün bir in vitro araştırmadır. Ancak, bu iki ajanın hücre canlılığı üzerindeki etkilerinin altında yatan mekanizmaları anlamak için daha fazla araştırma gerekmektedir.

Abstract:
Introduction: Hepatocellular carcinoma (HCC) is the sixth most diagnosed cancer worldwide and the third leading cause of cancer-related deaths. At the time of diagnosis, HCC is often in an advanced stage, making surgical resection or transplantation infeasible. In 2008, sorafenib received first-line approval for systemic treatment in HCC as per the SHARP study. However, due to sorafenib resistance and generally low survival rates, the search for second-line therapies continued. Current research focuses on other targeted agents and immune checkpoint inhibitors. Developing and clinically approving new agents for cancer treatment is a lengthy and costly process. This highlights the necessity of exploring new combinations with known agents, whose effects and side effects are already established. This study investigates the effects of cabozantinib, which is approved for second-line use in advanced HCC, and olaparib, a DNA damage repair inhibitor, on the cell viability of human HCC cell line HuH-7. This research is the first to examine the effects of the olaparib and cabozantinib combination on human HCC cell lines.
Materials and Methods:The research was conducted at the Tülay Aktaş Oncology Hospital Medical Oncology Research Laboratory. The human-derived hepatocellular carcinoma cell line HuH-7 was used. The effects on cell viability were assessed using the MTT assay at the 48th hour after applying olaparib (2-128 μM) and cabozantinib (1-64 μM) separately and in combination at varying concentrations.
Results: The study found that both olaparib and cabozantinib independently reduced cell viability in a dose-dependent manner. In the HuH-7 cell line, the IC50 values at 48 hours were 46.07 µM for cabozantinib and 64.66 µM for olaparib. Moreover, the combination of these two agents at different doses significantly reduced cell viability more than olaparib or cabozantinib alone, and this result was statistically significant.
Discussion: Olaparib primarily works by inhibiting DNA damage repair in tumor cells with homologous recombination deficiency, such as BRCA mutant cells. However, research has revealed different mechanisms of DNA repair, extending olaparib indications to non-BRCA mutated cancers. The use of olaparib in HCC remains limited to pre-clinical studies. One reason for resistance to first-line treatments in HCC is known to be the positive regulation of DNA damage repair pathways in cancer cells. Based on this information, it is hypothesized that adding olaparib to cabozantinib, one of the standard regimens used in HCC, could increase cytotoxicity. This study serves as an original in vitro investigation that could lay the groundwork for olaparib and cabozantinib combinations in HCC treatment. However, further research is needed to understand the mechanisms underlying the effects of these two agents on cell viability.
Keywords: Cabozantinib; Olaparib; Hepatocellular carcinoma