Aristoteles ve Thomas Aquinas'ta erdemler
The virtues in Aristotle and Thomas Aguinas
Yazar: HÜLYA UMUT TOK
Danışman: DOÇ.DR. ABDULLAH KAYGI
Hacettepe Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2006
Konu: Felsefe = Philosophy

Özet:
Ortaçağ'da, Aristoteles'in görüşleri, Hristiyanlıkla uyuşmadığı gerekçesiyle Kilise otoriteleri tarafından dışlanır. Ancak St. Thomas, çağının pek çok teolog ve filozofunun aksine, Hristiyanlık inancını temellendirmede Aristoteles felsefesinden yararlanılabileceğini düşünür. Hristiyanlığa ait birçok açınlamaya Aristoteles felsefesiyle temel sağlamaya çalışan Thomas, Hristiyan ahlak öğretisini de Aristoteles etiğiyle temellendirmeye çalışır. Bu amaçla Thomas, Hristiyanlığın insan tasarımına bağlı erdem görüşünü, Aristoteles'in erdem görüşüyle bağdaştırmaya çalışır. Çünkü Thomas, Hristiyan ahlakına dayanan erdem görüşünü rasyonelleştirme istemektedir. Ancak St. Thomas'ın bu bağdaştırma çabası başarılı olmuş görünmemektedir. Çünkü, Aristoteles'e göre erdem insanın ona özgü olanaklarıyla gerçekleştirilirken ve kişinin erdemli olup olmadığı ya da ne türden eylemler gerçekleştirdiğinde erdemli olduğu, kişi tarafından bilinebilirken, Si. Thomas's göre kişinin erdemli olması Hristiyan inancının kabul edilmesi koşuluna dayanmakta, onun erdemli olup olmadığını son tahlilde ancak Tanrı bilebilmektedir. Erdemi ikisi de "orta olma olarak tanımlamakla birlikte, St. Thomas ve Aristoteles arasındaki farklılık, tek tek bütün erdemlere ilişkin yaptıkları belirlemelerde tayin edici bir rol oynar. Örneğin Aristoteles'te ölçülülük bazlarda ne aşırıya kaçmak ne de eksik kalmak iken, Thomas'îa bütün bedensel gereksinimleri karşılamaktan uzak durmaktır. Bu çalışmada, iki filozofun erdem görüşü arasında kısa bir örnekle açıklanmaya çalışılan farklılıklar ele alınmış ve Thomas'm bağdaştırma iddiasına karşın var olan bu farklılığın temel nedenleri ortaya konulmaya çalışılmıştır.Anahtar kelimeler: Erdem, insan doğası, insan tasannu, etik, ahlak, bilgi, inanç

Abstract:
In the Middle Ages, the ideas of Aristotle had been excluded by the church authorities whose argument was that these ideas were conflicting Christianity. However, St. Thomas, contrary to his contemporary theoiogicians and philosophers thinks that the philosophy of Aristotle can be utilized to establish the Christian faith. Thomas, who tries to provide foundations for many revelations belong to Christianity, also tries to find a foundation for the doctrine of Christian morality in Aristotle's ethic. To carry out this aim, Thomas tries to reconcile the virtue idea which is bound to human conception of Christianity, with the virtue idea of Aristotle. Because he wants to rationalize the virtue idea based on Christian Morality. But it doesn't seem that this try of reconciling had been successful. Because, while, according to Aristotle, the virtue could be realized by the possibilities that are peculiar to man and it could be known by the person himself whether he is virtuous or not and what kind of actions makes him virtuous, according to St. Thomas being virtuous is based on the recognition of Christian faith and in the final analysis only God can know whether a person is virtuous or not. Though both are defining the virtue as being moderate, the difference between Aristotle and St. Thomas plays a designating role in the determinations they make about the all of the virtues one by one. For example, while temperance according to Aristotle, means neither excessiveness nor deficiency in pleasures: according to Thomas, it means avoiding the satisfaction of the all necessities of the body. In this study it is dwelled upon the differences between the virtue ideas of the two philosophers, which are tried to be explained on a short example and it is tried to be brought up these differences which exist despite the reconciling claim of St. Thomas.