Acil servise supraventriküler taşikardi ile başvuran hastalarda, hasta kilosunun adenozin yanıtına etkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of the effect of the patient's weight on the adenosine response in patients presenting to the emergency department with supraventricular tachycardia
Yazar: UĞUR TAVŞANOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. UMUT PAYZA ; DOÇ. DR. HÜSEYİN ACAR
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Acil Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Acil Tıp = Emergency Medicine

Özet:
Giriş ve Amaç: Acil servislerde (AS) tedavi gerektiren yaygın ritim bozukluklarından biri olan supraventriküler taşikardi, pediatrik dozlarda kilogram başına hesaplansa da hem 2015 Amerikan Kalp Derneği (AHA) hem de 2019 Avrupa Kardiyoloji Derneği (ESC) kılavuzları, SVT'li tüm yetişkin hastalar için ilk doz olarak 6 mg adenozin önermektedir. Çalışmamızda 2019 Avrupa Kardiyoloji Derneği (ESC) kılavuzları tedavi önerisine göre (6-12-18 mg Adenozin) SR'ye dönüştürülebilen ve dönüştürülemeyen hasta grupları arasında hasta kiloları ve kilogram başına adenozin miktarı (mg/kg) açısından bir fark olup olmadığını araştırmayı amaçlıyoruz.
Materyal ve Metot: Bu çalışma İzmir Kâtip Çelebi Üniversitesi Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Acil Servisi'ne çarpıntı, göğüs ağrısı, karın ağrısı, nefes darlığı, halsizlik gibi semptomlar ile başvurup EKG'sinde SVT saptanan yetişkin hastalarda prospektif olarak yapıldı. SVT saptanan hastalara uygulanan Adenozin tedavisine yanıtta hasta kilosunun etkisi araştırıldı. Çalışma dahilinde hastaya tarafımızca hiçbir müdahalede bulunulmamış olup araştırmaya katılan hekim ve hemşireler, hastanın tetkik ve tedavi sürecine hiçbir şekilde dahil olmamıştır.
Bulgular: Çalışmamıza 60 hasta dahil edildi. 6 mg Adenozine yanıt alınan hastaların kilo ortalaması 71.29 kg, 12 mg Adenozine yanıt alınan hastaların kilo ortalaması 79.60 kg, 18 mg Adenozine yanıt alınan hastaların kilo ortalaması 80.50 kg olarak hesaplandı. 6 mg Adenozine yanıt alınan ve yanıt alınmayan hastalar arasında hasta kiloları açısından anlamlı bir fark görüldü (p<0,05). 6 mg sonrası dozlarda anlamlı fark görülmedi (p>0,05).
Sonuç: Çalışmamızda özellikle ilk doz olarak uygulanan 6 mg Adenozine yanıtta hasta kilosunun önemli olabileceği sonucuna ulaştık. Aynı şekilde 6 mg Adenozine yanıt veren grupta Adenozin dozunun mg/kg olarak daha yüksek olduğu, görece daha kilolu olanlarda mg/kg olarak 6 mg Adenozinin yetersiz olabileceği sonucuna ulaştık.
Uygulanan 12 mg ve 18 mg ek Adenozin dozları içinse hasta kilosunun etkisi üzerine anlamlı sonuçlara ulaşamadık. Yüksek dozlarda Adenozin verilen hastalar için SVT sonlandırma başarısının belirleyicileri hasta kilosu dışındaki faktörler olabileceği gibi çalışmamızın tek merkezli olması ve çalışmaya katılan vaka sayısının az olması sebebiyle de daha net sonuçlar alamadığımızı düşünmekteyiz. Bu dozlarda da Adenozin yanıtına hasta kilosunun etkisinin araştırılması için geniş katılımlı, çok merkezli çalışmaların yapılması gerektiği kanaatindeyiz.

Abstract:
Introduction and Purpose: Although supraventricular tachycardia, one of the common rhythm disorders requiring treatment in emergency departments (ED), is calculated per kilogram in pediatric doses, both the 2015 American Heart Association (AHA) and the 2019 European Society of Cardiology (ESC) guidelines recommend 6 mg of adenosine as a first dose for all adult patients with SVT. In our study, we aim to investigate whether there is a difference in patient weight and the amount of adenosine per kilogram (mg/kg) between the patient groups that can and cannot be converted to SR according to the 2019 European Society of Cardiology (ESC) guidelines treatment recommendation (6-12-18 mg Adenosine).
	
Material and Method: This study was conducted prospectively in adult patients who were admitted to the Emergency Department of Izmir Katip Çelebi University Atatürk Training and Research Hospital with symptoms such as palpitations, chest pain, abdominal pain, shortness of breath, weakness and were detected on ECG. The effect of patient weight on the response to adenosine treatment in patients with SVT was investigated. Within the scope of the study, no intervention was made by us to the patient, and the physicians and nurses who participated in the study were not involved in the examination and treatment process of the patient in any way.
Results: A total of 60 patients were included in our study. The mean weight of the patients who responded to 6 mg Adenosine was 71.29 kg, the mean weight of the patients who responded to 12 mg Adenosine was 79.60 kg, and the mean weight of the patients who responded to 18 mg Adenosine was 80.50 kg. There was a significant difference in patient weight between patients who responded to 6 mg adenosine and those who did not respond (p<0.05). There was no significant difference at doses after 6 mg (p>0.05).

Conclusion: In our study, we concluded that patient weight may be important, especially in response to 6 mg Adenosine administered as the first dose. Likewise, we concluded that the dose of Adenosine in mg/kg was higher in the group that responded to 6 mg of Adenosine, and that 6 mg of Adenosine in mg/kg may be insufficient in those who were relatively overweight. For the 12 mg and 18 mg additional doses of Adenosine administered, we did not reach significant results on the effect of patient weight. For patients who received high doses of adenosine, the determinants of SVT termination success may be factors other than patient weight, and we think that we cannot get clearer results due to the single-center nature of our study and the low number of cases participating in the study. We believe that large-scale, multicenter studies should be conducted to investigate the effect of patient weight on adenosine response at these doses.