Acil servise senkop nedeni ile başvuran hastaların retrospektif değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of patients presenting to the emergency department with syncope
Yazar: SHADI HMEIDAT
Danışman: DOÇ. DR. HAMİT HAKAN ARMAĞAN
Süleyman Demirel Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Acil Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Acil Tıp = Emergency Medicine

Özet:
Amaç: Bu çalışmadaki amaç, senkop ile gelen hastalarda San Francisco 
Senkop Kuralları (SFSR), Kanada Senkop Risk Skorlaması (CSRS) ve anadolu 
Senkop Kurallarının (ASK) kısa süreli prognoz ve mortalite tahmin etme yeteneği 
açısından klinik yararlılıklarını karşılaştırmaktır. Bu nedenle acil servise gelen 
hastalara risk skorlamaları uygulanarak acil servislerde senkop protokollerinin 
geliştirilmesine katkı sağlamak, gelecekte yapılacak benzer çalışmalara rehberlik 
etmek ve ilgili alandaki literatüre destek olmaktır.
Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, retrospektif, kesitsel, kohort çalışmasıdır. 
01.01.2015-01.01.2023 tarihleri arasında geçici bilinç kaybı veya pre-senkop şikayeti 
ile Süleyman Demirel Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Acil Servisi'ne 
başvuran hastalar ile yapılmıştır.
Bulgular: çalışmaya dahil edilen 196 hastanın %39,8'ini (n=78) erkekler, 
%60,2'sini (n=118) ise kadınlar oluşturmaktadır.
Yaş, vazovagal semptomlar, kalp hastalığı, nabız değerleri, troponin 
yüksekliği, HCT değerleri, anormal EKG bulgusu varlığı, QRS aksları, düzeltilmiş QT 
süreleri ve senkop nedenine göre CSRS, SFSR ve ASK risk skorlamalarının toplam 
puanları arasında anlamlı farklar bulunmaktadır.
Vazovagal senkop risk belirlemesi için kullanılan üç risk skorlaması arasında, 
CSRS hem duyarlılık (%92,97) hem de özgüllük (%98,53) açısından en yüksek 
değerlere sahiptir. Bu, CSRS'nin vazovagal senkobu belirleme konusunda en güvenilir 
test olduğunu göstermektedir. SFSR duyarlılık açısından (%87,50) CSRS'ye yakın 
performans gösterse de, özgüllük (%47,06) açısından oldukça düşük bir değere 
sahiptir. Bu, SFSR'nin vazovagal senkobu olan kişileri belirlemede iyi odluğunu 
ancak senkobu olmayan kişileri doğru bir şekilde tespit etmede iyi olmadığını 
göstermektedir. Son olarak, ASK hem duyarlılık (%67,19) hem de özgüllük (%64,71) 
açısından en düşük değerlere sahiptir. Bu, ASK'nın vazovagal senkop belirlemesi için 
kullanılan diğer testlere göre daha az güvenilir olduğunu düşündürmektedir. 
Kardiyak senkop belirlemesi için kullanılan üç risk skorlaması arasında, ASK 
duyarlılık açısından en yüksek değere (%96,15) sahiptir. Bu, ASK'nın kardiyak 
senkobu olan kişileri belirlemede çok etkili olduğunu göstermektedir. Ancak, özgüllük 
açısından (%64,12) en düşük değere sahiptir, bu da ASK'nın kardiyak senkobu 
olmayan kişileri doğru bir şekilde tespit etmede iyi olmadığını göstermektedir. CSRS 
hem duyarlılık (%92,31) hem de özgüllük (%94,12) açısından yüksek değerlere 
sahiptir, bu da CSRS'nin kardiyak senkop belirlemesi için oldukça güvenilir bir test 
olduğunu göstermektedir. SFSR duyarlılık açısından (%92,31) CSRS ile aynı 
performansı gösterse de, özgüllük (%85,88) açısından biraz daha düşük bir değere 
sahiptir. Bu, SFSR'nin kardiyak senkobu olan kişileri belirlemede iyi olduğunu ancak 
senkobu olmayan kişileri doğru bir şekilde tespit etmede iyi olmadığını 
göstermektedir.
Sonuç: Kanada Senkop Kuralları ,Anadolu Senkop Kuralları ve San Francisco 
Senkop Kuralları da Acil serviste riskli hastaları belirlemek için kullanılabilir. Ancak 
bunların sadece yardımcı olduğu esas kararın klinisyene ait olduğu unutulmamalıdır.
Anahtar sözcükler: Kanada Senkop kuralları , Anadolu Senkop Kuralları, San 
Francisco Senkop Kuralları, Risk Sınıflaması, Senkop , ICE

Abstract:
Objective: The study aims to compare the clinical usefulness of the San 
Francisco Syncope Rules (SFSR), Canadian Syncope Risk Score (CSRS), and 
Anatolian Syncope Rules (ASR) in terms of short-term prognosis and mortality 
prediction in patients presenting with syncope. Therefore, the contribution to the 
development of syncope protocols is done by applying risk scores to patients coming 
to the emergency department. This guides to similar studies to be done in the future, 
and supports the literature in the related field.
Materials and Methods: This study is a retrospective, cross-sectional, and 
cohort study. It was conducted to patients who applied to Suleyman Demirel 
University Hospital Emergency Department with temporary loss of consciousness or 
pre-syncope complaint between 01.01.2015-01.01.2023.
Findings: 39,8% (n=78) of the 196 patients included in the study were males 
and 60,2% (n=118) were females.
There are significant differences between age, vasovagal symptoms, heart 
disease, pulse values, troponin elevation, HCT values, presence of abnormal EKG 
findings, QRS axes, corrected QT durations and total scores of CSRS, SFSR and ASK 
risk scores according to the cause of syncope.
Among the three risk scores used to determine vasovagal syncope risk, CSRS 
has the highest values in terms of both sensitivity (92,97%) and specificity (98,53%). 
This shows that CSRS is the most reliable test in determining vasovagal syncope. 
Although SFSR shows close performance to CSRS in terms of sensitivity (87,50%), it 
has a quite low value in terms of specificity (47,06%). This shows that SFSR is good 
at identifying people with vasovagal syncope, but not good at accurately identifying 
people without syncope. Finally, ASR has the lowest values in terms of both sensitivity 
(67,19%) and specificity (64,71%). This suggests that ASR is less reliable than other 
tests used to determine vasovagal syncope.
Among the three risk scores used to determine cardiac syncope, ASR has the 
highest value in terms of sensitivity (96,15%). This shows that ASR is very effective 
in identifying people with cardiac syncope. However, it has the lowest value in terms 
of specificity (64,12%), which shows that ASR is not good at accurately identifying 
people without cardiac syncope. CSRS has high values in terms of both sensitivity 
(92,31%) and specificity (94,12%), which shows that CSRS is a quite reliable test for 
determining cardiac syncope. Although SFSR shows the same performance as CSRS 
in terms of sensitivity (92,31%), it has a slightly lower value in terms of specificity 
(85,88%). This shows that SFSR is good at identifying people with cardiac syncope, 
but not good at accurately identifying people without syncope.
Conclusion: Canadian Syncope Rules, Anatolian Syncope Rules and San 
Francisco Syncope Rules can also be used to identify risky patients in the Emergency 
Department. However, it should not be forgotten that these are only auxiliary and the 
main decision belongs to the clinician.
Keywords: Canadian Syncope Rules, Anatolian Syncope Rules, San Francisco 
Syncope Rules, Risk Classification, Syncope, ICEB