West sendromunda periferik kan hücre alttiplerinin immünopatogeneze etkisi
Effect of peripheral blood cell subtypes on immunopatogenesis in west syndrome
Yazar: SELEN SOYLU
Danışman: DOÇ. DR. CEM İSMAİL KÜÇÜKALİ
İstanbul Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Sinir Bilimi Ana Bilim Dalı / Zootekni Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2022
Konu: Nöroloji = Neurology
Dizin: Ensefalopati = Encephalopathy ; Epilepsi = Epilepsy ; Kan = Blood ; Spazm = Spasms ; Spazmlar-infantil = Spasms-infantile ; West sendromu = West syndrome ; İmmünofenotip tayini = Immunophenotyping ; İnflamazom = Inflammasome

Özet:
West Sendromu, tipik olarak bebeklerde ortaya çıkan, hipsaritmi, infantil spazmlar ve nörogelişimsel prognoza ile karakterize bir epileptik ensefalopatidir. Nöbetlerin eşlik ettiği bazı otoimmün hastalıklarda hastaların serum ve serebrospinal sıvılarındaki otoimmünite ile ilişkili antikor ve sitokinlerin süt çocukluğu dönemi epileptik ensefalopatilerde monosit, T ve B hücre aracılı immün yanıta bağlı olarak epileptiform aktiviteyi tetiklediği düşünülmektetir, ancak immünopatogenezi tam olarak aydınlatılamamıştır. 
Amacımız, WS'deki immün patogenezi ve özellikle inflamazom aktivitesini ortaya koymak ve tedaviyle gelişecek değişkenliği tespit etmektir.  Çalışmamıza synacthen tedavisi uygulanan 8 WS olgusu ile yaş ve cinsiyet uyumlu 11 sağlıklı gönüllü dahil edilmiştir. Hastaların kanlarından periferik kan mononükleer hücreleri izole edilerek immünfenotiplemeleri yapılmış, NFκB transkripsiyon faktörü ile NLRP3 inflamazom faktörü ekspresyonları tedavi öncesi ve sonrasında değerlendirilmiştir.  
Çalışmamızda, B, T, NK ve NKT hücre dağılımlarında fark bulunmazken, tedavi öncesi naif B hücrelerinde (CD19+IgD+CD27-) sağlıklılara göre artma (p=0,018) tespit edilmiştir. Tedavi öncesi dönüşmüş hafıza B hücrelerinde ise (CD19+IgD-CD27+) sağlıklılara göre azalma belirlenmiş (p=0,0108), plazma (CD19+CD38+CD138+) hücrelerindeki artış anlamlı (p=0,004) iken, plazmablastlardaki (CD19+CD38++CD138-) artış anlamlılığa yakın (p=0,055) bulunmuştur. Tedavi öncesi CD8+ sitotoksik T hücrelerinde ise kontrollere göre anlamlı bir artış görülmüştür (p=0,04). NLRP3 ve NFκB yüzdeleri açısından değerlendirme yapıldığında sadece NKT hücrelerinin NLRP3 yüzdelerinde tedavi sonrası grupta sağlıklı kontrollere göre anlamlı (p=0,0225), tedavi öncesi grupta da sağlıklılara göre anlamlılığa yakın (p=0,0954) bir artış görülmüştür. Hastalarda tedavi sonrası CD4+ yardımcı T hücrelerinde anlamlı (p=0,0313),  CD8+ sitotoksik T hücrelerinde ve Breg (CD19+CD38++24++) hücrelerinde anlamlılığa yakın (p=0,0625; p= 0,0625) bir azalma belirlenmiştir. 
Bulgularımız, inflamasyonla ilişkili mekanizmaların WS vakalarında nöbetlere sebep olabileceği ve epilepsi patogenezinde rol oynayabileceği yönündeki görüşleri desteklemektedir, ayrıca hastalığın patofizyolojisini aydınlatmak ve tedaviye dirençli hastalarda yeni tedavi seçeneklerinin oluşturulması bakımından da önemlidir.
Anahtar Kelimeler: Epileptik Ensefalopati, İnfantil spazm, İmmünfenotipleme, İnflamazom
Bu çalışma, İstanbul Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Birimi tarafından desteklenmiştir. Proje No: 37173

Abstract:
West Syndrome is an epileptic encephalopathy that typically occurs in infants and is characterized by hypsarrhythmia, infantile spasms, and neurodevelopmental prognosis. In some autoimmune diseases accompanied by seizures, autoimmunity-related antibodies and cytokines in the serum and cerebrospinal fluids of patients are thought to trigger epileptiform activity in infancy epileptic encephalopathies, depending on the immune response mediated by monocytes, T and B cells.
Our aim is to reveal the immune pathogenesis and especially inflammasome activity in WS. Eight WS cases treated with synacthen and 11 age- and sex-matched healthy volunteers were included in our study. Peripheral blood mononuclear cells were isolated from the blood of the patients and immunophenotyping was performed, the expressions of NFκB transcription and NLRP3 inflammasome factor were evaluated before and after treatment.
In our study, there was no difference in the B, T, NK and NKT cells, while an increase in pre-treatment naive B cells (CD19+IgD+CD27-) was found compared to the controls (p=0.018). Before treatment, a decrease was determined in transformed memory B cells (CD19+IgD-CD27+) compared to controls (p=0.0108), the increase in plasma (CD19+CD38+CD138+) cells was significant (p=0.004), the increase in plasmablasts (CD19+CD38+CD138-) was close to significance (p=0.055). A significant increase was observed in pre-treatment CD8+ cytotoxic T cells compared to controls (p=0.04). When evaluating the percentages of NLRP3 and NFkB, only a significant (p=0.0225) increase was observed in the NKT cells compared to controls in the post-treatment group (p=0.0954), and a close to significant (p=0.0225) increase was observed in the pre-treatment group compared to controls. A significant difference was found in CD4+ helper T cells (p=0.0313) after treatment in patients. A decrease in CD8+ cytotoxic T cells and Breg (CD19+CD38++24++) cells was close to significance (p=0.0625; p= 0.0625).
Our findings support the views that inflammation-related mechanisms may cause seizures in WS cases and play a role in the pathogenesis of epilepsy, and are also important in terms of elucidating the pathophysiology of the disease and creating new treatment options in treatment-resistant patients.
Key Words: Epileptic Encephalopathy, Infantile spasm, Immunophenotyping, Inflammasome
The present work was supported by the Research Fund of Istanbul University. Project No: 37173