Spastik serebral palsili çocuklarda manuel terapi ve egzersiz uygulamalarının temporomandibular eklem fonksiyonu üzerine anlık etkilerinin karşılaştırılması
Comparison of the immediate effects of manual therapy and exercise applications on temporomandibular joint function in children with spastic cerebral palsy
Yazar: ÖZGE BAYKAN
Danışman: PROF. DR. BAKİ UMUT TUĞAY
Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı / Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2024
Konu: Fizyoterapi ve Rehabilitasyon = Physiotherapy and Rehabilitation
Dizin: Fizyoterapi = Physiotherapy ; Serebral palsi = Cerebral palsy ; Temporomandibular eklem = Temporomandibular joint

Özet:
Bu çalışma spastik serebral palsili çocukların çiğneme fonksiyonlarını değerlendirmek ve süreğen tedavilerinden bağımsız olarak tek seans manuel terapi egzersiz uygulamalarının temporomandibular eklem fonksiyonu üzerine anlık etkilerini değerlendirmek amacıyla yapıldı. Çalışmaya 52 spastik serebral palsili çocuk katıldı. Hastaların sosyodemografik ve klinik bilgileri değerlendirme formuna kaydedildi. Temporomandibular eklem değerlendirmesi için Temporomandibular Rahatsızlıklar için Teşhis Kriterleri Eksen I kullanıldı. Temporomandibular eklem ve servikal eklem hareket açıklıkları hem gonyometre hem de video kaydındaki görüntü üzerinden Kinovea analizi ile gerçekleştirildi. Çiğneme fonksiyonu otuz saniye sakız çiğnetilerek değerlendirildi. Olgular değerlendirmeden sonra randomizasyona uygun şekilde ikiye (Egzersiz/Manuel Terapi veya Manuel Terapi/Egzersiz) ayrıldı. Egzersiz seansı, temporomandibular eklem ve servikal ekleme yönelik egzersizleri içermekte ve üç set on tekrar şeklinde uygulandı. Manuel terapi seansında, temporomandibular eklem ve servikal eklem mobilizasyonları, intraoral uygulamalar otuz saniye üç tur şeklinde uygulandı. Gonyometrik ölçüm ve Kinovea analizi ile ölçüm arasında pozitif doğrusal yönlü mükemmel düzey ilişki bulundu (r= 0,87-0,99 ve p<0,001). Hem Egzersiz hem de Manuel Terapi grubunda tedavi sonrası mandibular sol lateral deviasyon, protrüzyon ve depresyon; servikal sol lateral fleksiyon, sağ-sol rotasyon ve fleksiyon-ekstansiyon hareket açıklıkları arttı (p<0,05). Egzersiz grubunda çiğneme sırasındaki mandibular depresyon hareket açıklığı tedavi sonrasında arttı (p<0,05). Tedavi yöntemlerinin zaman etkisine bakıldığında tedavi sonrası Egzersiz/Manuel terapi uygulanan olgularda mandibular eklem hareket açıklıklarında; hem Egzersiz/Manuel terapi hem de Manuel Terapi/Egzersiz uygulanan olgularda çiğneme tur sayısı ve C7-Tragus açısında anlamlı fark bulundu (p<0,05).  Sonuç olarak, Kinovea analizi eklem hareket açıklığını ölçmek için güvenilir bir yöntemdir. Hem egzersiz hem de manuel terapi uygulamaları spastik serebral palsili çocuklarda temporomandibular eklem hareketliliğini arttırmaktadır.
Anahtar Kelimeler: Serebral palsi, temporomandibular eklem, manuel terapi, egzersiz

Abstract:
This study aimed to evaluate the chewing functions of children with spastic cerebral palsy and to assess the immediate effects of single-session manual therapy exercises on temporomandibular joint function, independent of their ongoing treatments. The study included 52 children with spastic cerebral palsy. The sociodemographic and clinical information of the patients was recorded in an evaluation form. The Diagnostic Criteria for Temporomandibular Disorders Axis I was used for temporomandibular joint assessment. Temporomandibular joint and cervical joint range of motion were measured both with a goniometer and through Kinovea analysis of the video recordings. Chewing function was evaluated by having the participants chew gum for thirty seconds. After the evaluation, the patients were randomized into two groups (Exercise/Manual Therapy or Manual Therapy/Exercise). The exercise session included exercises targeting the temporomandibular joint and cervical joint, performed in three sets of ten repetitions each. In the manual therapy session, temporomandibular joint and cervical joint mobilizations, as well as intraoral applications, were performed in three rounds of thirty seconds each. A positive linear and excellent relationship was found between the goniometric measurement and Kinovea analysis (r= 0.87-0.99 and p<0.001). In both Exercise and Manual Therapy groups, mandibular left lateral deviation, protrusion and depression; cervical left lateral flexion, right-left rotation and flexion-extension ranges of motion increased after treatment (p<0.05). In the exercise group, the range of motion of mandibular depression during mastication increased after treatment (p<0.05). When the time effect of the treatment methods was analyzed, a significant difference was found in the mandibular range of motion in children who underwent Exercise/Manual therapy after treatment, and number of chewing cycles and C7-Tragus angle in both Exercise/Manual therapy and Manual Therapy/Exercise (p<0.05). In conclusion, Kinovea analysis is a reliable method for measuring range of motion. Both exercise and manual therapy applications increase temporomandibular joint mobility in children with spastic cerebral palsy.
Keywords: Cerebral palsy, temporomandibular joint, manual therapy, exercise