Pediatrik humerus suprakondiler kırıklarda farklı K teli tespit konfigürasyonlarının klinik ve radyolojik sonuçları
Clinical and radiological results of different K-wire fixation configurations in pediatric humerus supracondylar fractures
Yazar: OSMAN BURAK ÖZERK
Danışman: DR. ÖĞR. ÜYESİ BAKİ VOLKAN ÇETİN
Harran Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2022
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Humeral kırıklar = Humeral fractures ; Humerus = Humerus ; Ulnar sinir = Ulnar nerve ; Çocuklar = Children

Özet:
Amaç: Pediatrik suprakondiler humerus kırıklarında kapalı redüksiyon ve perkütan pinleme en sık tercih edilen ve kabul görmüş bir yöntemdir. Bununla birlikte, hangi K- teli konfigürasyonunun tercih edilmesi gerektiğine dair ortak bir görüş yoktur. K- teliyle pinleme işleminde dizilimin sağlanması, redüksiyonun devamı ve olası nörovasküler hasar komplikasyonunu en aza indirmek amaçlanır. Bazı çalışmalarda geleneksel çapraz pinleme tekniğinin en güvenilir yöntem olduğu belirtilmiş, medialden pinleme sonrası iatrojenik ulnar sinir hasarı gelişebileceği bildirilmiştir. Yapılan bazı çalışmalarda lateral pinleme tekniklerinde geleneksel çapraz pinlemeye nazaran ulnar sinir hasarının daha az görüldüğü bildirilmiştir. Biz yapmış olduğumuz bu çalışmada humerus suprakondiler kırığı tanısı almış ve farklı tekniklerle opere etmiş olduğumuz hastaların klinik, fonksiyonel ve radyolojik sonuçlarını değerlendirmeyi amaçladık.
Gereç ve yöntem: Suprakondiler humerus kırığı tanısı almış ve tarafımızca üç farklı teknikle opere edilmiş 41 hastanın retrospektif olarak değerlendirilmesi planlandı. Yaşları 0-15 arasında değişen ve 2015-2022 yılları arasında opere etmiş olduğumuz hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastalar üç gruba ayrıldı. Grup 1 hastalar çapraz pinleme yöntemiyle, Grup 2 hastalar lateralden paralel pinleme yöntemiyle, Grup 3 hastalar Dorgan tekniğiyle opere edildi. Üç tekniğin de klinik, radyolojik ve fonksiyonel sonuçları değerlendirildi. Radyolojik değerlendirmelerde Baumann açısı, Humeroulnar açı ve Humerokapitellar açı ölçüldü. Bununla birlikte; Fonksiyonel Flynn, Kozmetik Flynn, varus-valgus deformitesi değerlendirildi. Opere edilen ekstremitelerin nörovasküler muayenesi yapılarak hastalar klinik ve fonksiyonel açıdan değerlendirildi.
Bulgular: Hastalar demografik açıdan değerlendirildiğinde üç grup ta birbirine benzerdi (p>0,05). Kırık tipi, taraf ve deplasman yönü üç grupta da birbirine benzerdi (p>0,05). Hastalar klinik, radyolojik ve fonksiyonel olarak değerlendirildiğinde üç grupta da benzer sonuçlar elde edildi (p>0,05). Opere edilen hastaların hiçbirinde nörovasküler komplikasyon gelişmedi (p>0,05).
Sonuç: Suprakondiler humerus kırığı tanısı almış ve tarafımızca üç farklı teknikle fiksasyon sağlanmış olan hastalar değerlendirildiğinde hastaların klinik ve radyolojik skorları arasında anlamlı bir farklılık yoktu. Opere edilen hastaların hiçbirinde revizyon cerrahisi gerekmedi. Geleneksel çapraz pinleme tekniğinde medialden gönderilen K- telinin iatrojenik ulnar sinir hasarı meydana getirme ihtimalinden dolayı lateralden paralel pinleme ve Dorgan tekniklerinin alternatif olarak uygulanabileceğini düşünüyoruz.

Abstract:
Objective: Closed reduction and percutaneous pinning is the most preferred and accepted method in pediatric supracondylar humeral fractures. However, there is no consensus on which K-wire configuration should be preferred. K-wire pinning is aimed at ensuring alignment, continuation of reduction, and minimizing possible neurovascular damage complications. In some studies, it has been stated that the traditional cross pinning technique is the most reliable method, and it has been reported that iatrogenic ulnar nerve damage may develop after pinning from the medial side. In some studies, it has been reported that ulnar nerve damage is less common in lateral pinning techniques compared to traditional cross pinning. In this study, we aimed to evaluate the clinical, functional and radiological results of patients who were diagnosed with humeral supracondylar fracture and operated with different techniques.
Material and method: We planned to retrospectively evaluate 41 patients diagnosed with supracondylar humeral fracture and operated with three different techniques by us. Patients aged between 0-15 and operated between 2015-2022 were included in the study. The patients were divided into three groups. Group 1 patients were operated with the cross pinning method, Group 2 patients were operated with the lateral parallel pinning method, and Group 3 patients were operated with the Dorgan technique. Clinical, radiological and functional results of all three techniques were evaluated. In radiological evaluations, Baumann angle, Humeroulnar angle and Humerocapitellar angle were measured. With this; Functional Flynn, Cosmetic Flynn, varus-valgus deformity were evaluated. Neurovascular examination of the operated extremities was performed and the patients were evaluated clinically and functionally.
Results: When the patients were evaluated in terms of demographics, all three groups were similar (p>0.05). Fracture type, side and direction of displacement were similar in all three groups (p>0.05). When the patients were evaluated clinically, radiologically and functionally, similar results
were obtained in all three groups (p>0.05). No neurovascular complication developed in any of the
operated patients (p>0.05).
Conclusion: When the patients who were diagnosed with supracondylar humerus fracture
and fixed with three different techniques were evaluated by us, there was no significant difference
between the clinical and radiological scores of the patients. No revision surgery was required in any of the operated patients. We think that lateral parallel pinning and Dorgan techniques can be applied as alternatives because of the possibility of causing iatrogenic ulnar nerve damage by the K-wire sent from the medial in the traditional cross-pin technique.