Hıza dayalı direnç antrenmanlarında farklı hız kayıplarının hipertrofiye ve kuvvet parametlerine etkisi
The effect of different velocity losses in velocity-based resistance training on hypertrophy and strength parameters
Yazar: HASAN ONUR KOCAER
Danışman: DOÇ. DR. ŞENİZ KARAGÖZ ; PROF. DR. AYLİN YÜCEL
Afyon Kocatepe Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Beden Eğitimi ve Spor Ana Bilim Dalı / Beden Eğitimi ve Spor Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Spor = Sports
Dizin: Core antrenman = Core training ; Direnç antremanları = Resistance trainings ; Kuvvet antrenmanı = Strength training ; Patlayıcılık antremanları = Explosivenes ; Pliometrik antrenman = Plyometric training

Özet:
ÖZET
HIZA DAYALI DİRENÇ ANTRENMANLARINDA FARKLI HIZ
KAYIPLARININ HİPERTROFİYE VE KUVVET PARAMETLERİNE ETKİSİ
Bu çalışmanın amacı, geleneksel kuvvet antrenmanına alternatif olarak kullanılabilecek
hıza dayalı direnç antrenmanının hipertrofi ve bazı kuvvet parametreleri üzerindeki
etkilerini incelemektir. Araştırmaya, 1.5 yıldan fazla süredir düzenli kuvvet antrenmanı
yapan 30 genç erkek gönüllü katılmıştır. Gönüllüler, %10HK, %20HK ve Kontrol
Grubu olmak üzere 3 gruba ayrılmış ve 4 hafta boyunca 12 antrenman seansı
gerçekleştirmiştir. %10HK ve %20HK grupları, bench press hareketini Vitruve encoder
vbt cihazı ile ortalama konsantrik hız (MPV) üzerinden hız kaybı ile uygularken,
kontrol grubu ise geleneksel seti tükenişe götürme yöntemiyle çalışmıştır. Katılımcılara,
antrenman öncesi ve sonrası antropometrik ölçümler, pectoralis majör kas kalınlığı
ultrasonografik incelemeleri, 1 Maksimum Tekrar (1MT) testi, maksimum yüksüz itiş
testi ve yorgunluk testleri uygulanmıştır. Pectoralis majör kas kalınlığı ölçümlerinde, 2.
ve 3. interkostal aralıklardan alınan ultrasonografik verilerde grup etkisi anlamlı
bulunmuştur (p=0.005), ancak zaman faktörü ve grup-zaman etkileşimi anlamlı
bulunmamıştır. 3. ve 4. interkostal aralıklardan yapılan ölçümlerde de grup etkisi
anlamlıdır (p=.001), ancak zaman faktörü ve grup-zaman etkileşimi yine anlamlı
bulunmamıştır. 1MT testi sonuçlarında, zamanın (ön test-son test) etkisi istatistiksel
olarak anlamlı çıkmıştır (p=0.001), ancak gruplar arası fark ve grup-zaman
etkileşiminde anlamlı farklılık tespit edilmemiştir. Maksimum yüksüz itiş testinde ise
hem grup hem de zaman faktörleri istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p=.001),
fakat grup-zaman etkileşiminde anlamlılık gözlenmemiştir. Yorgunluk testinde ise
yalnızca zaman faktörü anlamlı bulunmuş (p=0.001), grup ve grup-zaman etkileşiminde
istatistiksel anlamlılık gözlenmemiştir. Bu bulgular, hıza dayalı direnç antrenmanlarının
geleneksel yöntemlere alternatif olabileceğini ve yorgunluk üzerinde daha iyi kontrol
sağlayarak benzer hipertrofi ve performans kazançları elde edilebileceğini
göstermektedir. Sonuç olarak, hıza dayalı direnç antrenmanları, yorgunluk yönetimini
optimize etmeyi hedefleyen, ayrıca geleneksel yöntemlerden kaynaklı sakatlanma
riskini göz önünde bulundurduğumuzda sporcular ve antrenörler için bilimsel temelli bir
seçenek olarak değerlendirilebilir.
Anahtar kelimeler: Hıza Dayalı Direnç Antrenmanı, Hipertrofi, Kuvvet Parametreleri

Abstract:
ABSTRACT
THE EFFECTS OF DİFFERENT VELOCİTY LOSSES İN VELOCİTY-BASED
RESİSTANCE TRAİNİNG ON HYPERTROPHY AND STRENGTH
PARAMETERS
The aim of this study is to evaluate the effects of velocity-based resistance training,
which can be used as an alternative to traditional strength training, on hypertrophy and
kinematic parameters. The study involved 30 young male volunteers who had been
regularly engaged in strength training for more than 1.5 years. Participants were divided
into three groups: 10% Velocity Loss (VL), 20% VL, and a Control Group, and they
completed 12 training sessions over four weeks. The 10% VL and 20% VL groups
performed the bench press exercise using the Vitruve encoder VBT device, regulating
their velocity loss based on the mean concentric velocity (MPV), while the control
group followed a traditional set-to-failure protocol. Pre- and post-training assessments
included anthropometric measurements, ultrasonographic evaluation of pectoralis major
muscle thickness, a one-repetition maximum (1RM) test, a maximal unloaded push test,
and fatigue tests. The results showed a significant group effect on pectoralis major
muscle thickness in the ultrasonographic measurements taken from the 2nd and 3rd
intercostal spaces (p=0.005), although the time factor and group-time interaction were
not significant. Measurements taken from the 3rd and 4th intercostal spaces also
indicated a significant group effect (p≤.001), with no significant time factor or grouptime interaction. The 1RM test results revealed a statistically significant effect of time
(pre-test to post-test) (p=0.001), but no significant differences between groups or grouptime interactions. In the maximal unloaded push test, both group and time factors were
statistically significant (p≤.001), although no significant group-time interaction was
observed. In the fatigue test, only the time factor was significant (p≤0.001), with no
significant group or group-time interactions. These findings suggest that velocity-based
resistance training could serve as an effective alternative to traditional methods, offering
similar hypertrophy and performance gains while providing better control over fatigue.
In conclusion, velocity-based resistance training may be considered a scientifically
grounded option for athletes and coaches aiming to optimize fatigue management in
training programs.
Keywords: Velocity-Based Resistance Training, Hypertrophy, Kinematic Parameters