Diyabetik ve non diyabetik nefropatisi olan hastalarda enalapril ve losartan tedavisinin proteinüri üzerine olan etkilerinin karşılaştırılması
Short term comparison of antiproteinuric effects of losartan and enalaprilin children with insulin-dependent diabetes mellitus and nephropathy
Yazar: SELVE ÇINAROĞLU SAKA
Danışman: PROF. DR. NURDAN YILDIZ
Sağlık Bakanlığı / Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı / Çocuk Nefrolojisi Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2005
Konu: Nefroloji = Nephrology

Özet:
Tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de diyabetik hastaların ortalam
yaşam sürelerinin uzamasına paralel olarak diyabetik nefropatiye bağlı son
49
dönem böbrek yetmezliği vakaları giderek artmaktadır. IDDM'lu hastaların %30-
50'sinde diyabetik nefropati mevcutken NIDDM'lularda bu oran %10-15
kadardır. Mikroalbuminüri bu hastalarda renal hasarın erken ve hassas bir
göstergesidir.
Hipertansiyon diyabetin bütün vasküler komplikasyonlarını şiddetlendiren,
hastalığın prognozunu belirgin bir şekilde etkileyen bir risl faktörüdür. Bu
nedenle diyabetik hastalarda birlikte görülen hipertansiyonun kontrol altına
alınması en az diyabetin kontrolü kadar önem taşımaktadır.
Mikroalbuminüri ve hipertansiyon diyabetes mellituslu hastalarda
nefropatinin progresyonunu hızlandırmakta ve kronik böbrek yetmezliğine gidişi
olumsuz yönde etkilemektedir. SDBY gelişmiş hastalarda ise diyaliz veya
transplantasyon tedavisi gereklidir. Fakat bu tedavilerin getirdiği medikal ve
sosyoekonomik zorluklar, bu iki faktörün kontrol altına alınmasını zorunlu
kılmaktadır. Özellikle mikroalbüminüri döneminde yapılacak tedavilerin böbrek
hasarını durdurduğu hatta gerilettiği yönünde pek çok çalışma mevcuttur.
Hem ACE-I'leri hem de AT II RA'leri, antihipertansif etkilerinin yanısıra
proteinürinin aşikar hale gelmesini geciktirmeleri, dolayısıyla da son dönem
böbrek yetersizliğine geçişi yavaşlatmaları nedeniyle diyabetik nefropatide
öncelikle tercih edilen ilaçlardır. ACE-I'leri ve AT II RA'leri benzer metabolik
ve hemodinamik etkileri nedeniyle benzer klinik sonuçlara neden oldukları
bilinmektedir. Ancak ACE-I'lerine göre daha yeni olan AT II RA'lerinin
özellikle IDDM'lu hastalarda ve çocuklarda albuminüri üzerine etkilerini
inceleyen çalışmalar sınırlıdır.
Çalışmamızda IDDM tanısıyla takip edilen ( 1.grup) ve son altı aydır idrar
albümin atılımı 30mg/gün veya idrarla protein kaybı 0,5g/gün ve üzerinde olan
normotansif, 13 hasta ( 3 erkek, 10 kız, yaş ortalaması 18 ± 0,9 yıl) ve kronik
glomerülopati (2.grup, 5'i Alport sendromu, 3'ü Fokal segmenter
glomeruloskleroz ) sebebiyle takipli 8 hasta ( 7 erkek,1 kız, yaş ortalaması 9,8 ±
50
5,3 ) çalışmaya alındı. Hastalara iki ay süreyle enalapril (1mg/kg/gün, maksimium
40 mg/gün) verilip ,ikinci ayın bitiminde iki hafta ara verilerek ilk ilacın
etkilerinden arınma sağlandı. Ardından iki ay süreyle de losartan (50mg/gün)
verildi ve her ayın başında ve sonunda verilen tedavinin proteinüri, hipertansiyon,
renal ve tubuler fonksiyonlar ve metabolik parametreler üzerine etkisi
karşılaştırıldı.
İkişer aylık tedavi periyodları sonunda mikroalbuminürisi veya proteinürisi
bulunan diyabetik ve non diyabetik nefropatili hastalarda. Enalapril ve Losartan
tedavisiyle kan basıncı ve proteinüride anlamlı bir değişiklik olmadığı, ancak her
iki tedavinin de iyi tolere edildiği tespit edildi

Abstract:
Diabetic nephropathy is a leading cause of end stage renal disease.Patients have more rapid decline in GFR when blood pressure and proteinuria is uncontolled with ACE inhibition. In this sutdy we aimed to compare the short term antiproteinüric effects of the AT1 receptor antagonıst (AT1A)losartan and enalaprıl ın children with insulin dependent diabetes mellitus (IDDM) and nephropathy thirteen patients (3M, 10F; mean age :18 +/-0,9 years) with IDDM and nephropathy and 8 patients (7M1F;mean age:9,8+/-5,3 years) with other kronik glomeruler disease with normal blood pressure where included in the study. The study consisted of two periods each period was two months  with a two-week washout between periods.Patientsrecieved enalapril(1mg/kg/day) and losartan 50mg/day in random order. GFR was bigger than 80ml/min/1,73 m2 in all patients at baseline .
  During this short term study serum albumin ,creatinin, hgba1c,urine electrolytes,plasma aldosteron (PA),ürinary protein and microalbumin excretion where not changed significantly over two months of each period.Systolic and diastolic blood pressures where unchanged through the study.GFR incresed  at two months period of enalapril treatment but the difference was not staticially significant (p>0,05). Plasma renin activity(PRA) increased significantly in diabetic patients   with losartan therapy, despite that there was no diabetic and non diabetic nephropathy no adverse effects of losartan and enalapril therapy where observed.The present study shows that the losartan therapy in children with IDDM and nephropathy results insignificant increase in PRA but has no significant effect.On 24 hout excreation over the short term.Although did not observe favourable acut effects of losartan therapy on GFR and proteinuria, long term therapy might beneficial. Whether AT1A therapy causes antiproteinüric effects in longterm requires larger and longer prospective randomised and controlled studies in children with diabetic and  non diabetic nephropathy.