Koroner arter hastalarında merkez tabanlı ve tele kardiyak rehabilitasyon programının fonksiyonel kapasite ve yaşam kalitesi üzerine etkilerinin karşılaştırılması
Comparison of the effects of hospital-based and tele cardiac rehabilitation program on functional capacity and quality of life in patients with coronary artery disease
Yazar: NİHAN BURHANDAĞ
Danışman: PROF. DR. ÜLKÜ NESRİN DEMİRSOY
Gazi Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon = Physical Medicine and Rehabilitation
Dizin: Telerehabilitasyon = Telerehabilitation

Özet:
Çalışmada koroner arter hastalarında (KAH), tele kardiyak rehabilitasyon (TKR) ile merkezi kardiyak rehabilitasyonun (MKR) etkilerini görmek ve karşılaştırmak amaçlandı. Çalışmaya, KAH tanısı olan 42 erişkin hasta dahil edildi. TKR grubundaki 2 hasta, programın başında ayrılmak istediğini belirttiğinden çalışmadan dışlandı. Hastalar, MKR ve TKR olmak üzere iki gruba ayrıldı. Tüm hastalara rehabilitasyon programı öncesinde ve sonrasında kardiyopulmoner egzersiz testi, Koroner Arter Hastalarında AKtivite KORkusu (AKKOR-KAH) ölçeği ve Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Ölçeği-Kısa Form (WHOQOL-Bref) uygulandı. MKR grubu, egzersiz programını KR ünitesinde gerçekleştirdi. TKR grubuna KR ünitesinde başlangıçta bir denetimli eğitim seansı verilerek Polar H9 kalp hızı monitörü ve elastik bant teslim edildi. Ardından dört hafta boyunca haftanın en az 3 günü evde/dışarıda egzersiz yapma talimatı verildi. Hastalar, haftada bir telefon ile arandı; semptom sorgusu ve geri bildirim yapıldı. İkinci haftada, gözetim eşliğinde bir ara seans uygulama ve yüz yüze görüşme gerçekleştirildi. Dört hafta sonunda, her iki grup için rehabilitasyon programı sonlandırıldı. Rehabilitasyon programını her iki grupta 20, toplamda 40 hasta tamamladı. Dört haftanın sonunda her iki grupta zirve VO2, MET, test süresi, anaerobik eşiğe ulaşma süresi, 4. aşama çift-çarpım ve 1. dakika kalp hızı toparlanması değerlerinin hepsinde anlamlı düzeyde iyileşme elde edildi. MKR grubunda bu parametrelere ek olarak aktivite korkusu, yaşam kalitesinin genel sağlık ve fiziksel sağlık alt parametreleri, oksijen nabzı değerlerinde de anlamlı düzeyde iyileşme elde edildi. Çalışma süresi boyunca hiçbir grupta ciddi advers olay yaşanmadı. Sonuçlar, TKR'nin MKR kadar etkili ve güvenli olduğunu düşündürmektedir. Hastaneye gelmek istemeyen ve gelemeyen hastalar için TKR, alternatif olarak hastalara önerilebilir ve uygulanabilir.

Abstract:
The aim of the study was to assess and compare the effects of telecardiac rehabilitation (TCR) and hospital based cardiac rehabilitation (HBCR) in coronary artery disease (CAD). 42 patients diagnosed as CAD were included in the study. Two patients in the TCR group were excluded from the study because they stated that they wanted to quit at the beginning of the program. The patients were divided into two groups: HBCR and TCR. Cardiopulmonary exercise test, Fear of Activity in Coronary Artery Patients (Fact-CAD) scale and World Health Organization Quality of Life Scale-Short Form (WHOQOL-Bref) were administered to all patients before and after the rehabilitation program. The HBCR group performed the exercise program in the CR unit under medical supervision. The TCR group was initially given a supervised training session in the CR unit, and a Polar H9 heart rate monitor and elastic band were delivered. Then, they were instructed to exercise at home/outside at least 3 days a week for four weeks. Patients were contacted by telephone once a week; symptom inquiry and feedback were provided. In the second week, a supervised breakout session and a face-to-face meeting were held. At the end of four weeks, the rehabilitation program was terminated for both groups. 20 patients in both groups, 40 patients in total, completed the rehabilitation program. At the end of four weeks, significant improvements were achieved in peak VO2, MET, test time, time to reach anaerobic threshold, stage 4 double-product and 1st minute heart rate recovery values in both groups. In the HBCR group, in addition to these parameters, significant improvements were also achieved in fear of activity, general health and physical health sub-parameters of quality of life, and oxygen pulse values. No serious adverse events occurred in any group during the study period. The results suggest that TCR is as effective and safe as HBCR. For patients who do not want or cannot come to the hospital, TCR can be offered and applied as an alternative CR program safely.