Plasenta yapışma anomalisi tanısındamagnetik rezonans görüntüleme ve ultrasonografininyeri
Assessment of total placenta previa by magnetic resonance imaging and ultrasonography to detect placenta accreta and its variants
Yazar: NURİ PEKER
Danışman: PROF. DR. ONUR BİLGİN
Ege Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2010
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç: Plasental adezyon defekti tanısının konulmasında ultrasonografi ve manyetik rezonans görüntülemenin önemini değerlendirmek
Materyal ve metod: Haziran 2009- Nisan 2010 yılları arasında 28. gebelik haftası ve üzeri dönemde plasenta previa totalis tanısı almış olan 20 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar plasenta akreta ve varyantları açısından sırasıyla ultrasonografi ve magnetik rezonanas görüntüleme ile değerlendirildi. Ultrasonografik değerlendirmede gray skala ve renkli doppler ultrasonografi modunda yapıldı. Gray skala ultrasonografi ile plasental lakünler( sayı, boyut), subplasental sonolusen alan, mesane-uterus sınırıve mesaneyi atake eden plasenta kütlesi olup olmadığı değerlendirildi. Gray skala ultrasonografi sonrası aynı seansta renkli doppler moduna geçildi ve plasental lakün içi kan akımı ve mesane-uterus sınırında damarlanma artışı değerlendirildi. Hastalar radyoloji konsultan hekimi ile görüşüldükten sonra MR görüntülenmesi için radyoloji anabilimdalına gönderildi. Kontrol grubuna plasenta previa totalis tanısı almış, sezaryen ile doğum sırasında plasenta adezyon defekti saptanmayan yirmi hasta dahil edildi.Magnetik rezonans görüntüleme ve ultrasonografi sonuçları cerrahi sonuç ile karşılaştırılarak bu yöntemlerin plasenta adezyon defekti tanısında etkinliği değerlendirildi.
Bulgular: Plasental adherans defektlerinin tanısı için magnetik rezonans görüntülemenin operasyon öncesi duyarlılığı% 95, özgüllüğü% 95 idi. En az bir tanı ölçütünün varlığında gray skala ultrasonografinin duyarlılığı ve özgüllüğü sırasıyla% 87.5 ve% 100 iken, renkli doppler ultrasonografinin duyarlılığı% 100'lük bir özgüllükle% 62.5 idi.
Sonuçlar: Günümüzde magnetik rezonans görüntüleme plasenta akretalarının tanısında altın standart olarak görünmektedir. Ultrasonografik kriterlerin hiçbiri plasenta yapıştırma kusurlarını teşhis etmek için yeterli değildir, ancak tanı sürecine yardımcı olurlar.

Abstract:
Objective: To evaluate the importance of ultrasonography and magnetic resonance imaging in detecting placental adherence defects.
Materials and method: Twenty patients who were diagnosed with placenta previa totalis in the 28th gestational week and over between June 2009 and April 2010 were included in the study.
The patients were evaluated by ultrasonography and magnetic resonance imaging for placenta accreta and variants, respectively. Gray-scale and color Doppler ultrasonography were performed in the ultrasonographic evaluation. With grayscale ultrasonography, placental lacunes (number, size), subplasental sonolusen area, bladder-uterus border and placental mass excreting the bladder was evaluated. In the same session, color Doppler mode was started and blood flow in the placental lacunes and increased vascularity at the bladder-uterus border were evaluated. The patients were referred to the radiology department for MR imaging after consultation with the radiologist. Twenty patients with placenta previa totalis who had no placenta adhesion defect during delivery were included in the control group. The results of magnetic resonance imaging and ultrasonography were compared with the surgical results and the efficacy of these methods in the diagnosis of placental adhesion defect was evaluated.
Results: The sensitivity of MRI for the diagnosis of placental adherence defects before the operation was 95%, with a specificity of 95%. In the presence of at least one diagnostic criterion, the sensitivity and specificity of US were 87.5% and 100% respectively, while the sensitivity of color Doppler US was 62.5% with a specificity of 100%.
Conclusions: Currently, MRI appears to be the gold standard for the diagnosis of placenta accreta. None of the ultrasonographic criteria are solely sufficient to diagnose placental adherence defects, however, they assist in the diagnostic process