Güncel sanat pratiklerinde kurgusal mekân ve yeni öykü kurma stratejileri
Fictional space and new story making strategies in contemporary art practices
Yazar: ÖZGE YAĞCI
Danışman: DOÇ. MEHMET KORKUT ÖZTEKİN
Dokuz Eylül Üniversitesi / Güzel Sanatlar Enstitüsü / Sanat ve Tasarım Ana Sanat Dalı
Derece: Sanatta Yeterlik, 2022
Konu: Güzel Sanatlar = Fine Arts
Dizin: Dil = Language ; Güncel sanat = Contemporary art ; Hikaye = Story ; Kurgu = Fiction ; Kurgusal mekan = Fictional place ; Mekan = Space ; Mekan kullanımı = Space usage ; Mekan tasarımı = Space design ; Resim sanatı = Painting art ; Sanat eserleri = Artistic works

Özet:
Mekânı deneyimleme biçimlerimiz ile dili kullanma becerilerimiz arasında bir benzerlik vardır. Sözcükleri seçmek, konumlandırmak, anlamı oluşturmak, bazense bozmak ve farklılaştırmak arayışındaki dil oyunları, tıpkı mekân deneyimlerine benzer şekilde duraksamalar, hareketlilikler, sıçramalar ya da kopuşlar yaratmaktadır. Bu nedenle öykü ve mekân deneyimleri aşağıda adımların bir araya geldiği ve dağıldığı güzergahlarda başlar. Bu güzergahlarda mekânı ören ve ona kimlik kazandıran adımlar, tıpkı bir metni ören sözcükler gibi yan yana dizilerek anlamı inşa etmeye soyunmaktadırlar. 
Dil ve imge düzeyinde mekânı aramak ise mekanla kurulan fiziki bağın düşsel olana geçit verdiği bir aralık sunmaktadır.  Sözcüklerin sayfaya yerleşerek mekanlarını bulması gibi imge de tuval yüzeyi, sanatçının atölyesi, galeri mekânı ya da kamusal alan ve doğa mekânı gibi ortamlara yerleşerek bu ortamları anımsamalar ve bellekle ilişkilenen yerlere dönüştürmekte bir anlamda onları mekânlaştırmaktadır. Mekânın dünyadaki fiziki varlığımıza yer açıyor oluşu gibi sanat eserleri de mekanlar aracılığıyla varlık sınırlarını belirlemekte ve böylelikle gündelik hayatın akışındaki yerini alabilmektedir. 
Gündelik dile sızan ve burada farklı anlam oyunları üreten sanat eseri, mekanlardan anlatılara taşınarak, eserin çoğul bir dil üstlenmesini sağlamaktadır. Anlatının mekânı bu çoğullaşmayı sağlayan ve eseri farklı okumalara maruz bıraktıran yer olarak belirmektedir. Anlatı düzlemi, galeri mekânı, sanal ortam gibi farklılaşan mekân kurgularıyla çoğullaşan eser her yeni aktarımda farklı bir dil kurgusuna kavuşmaktadır. Böylelikle kendi varlık alanını canlı tutabilen eser, gündelik hayatın bir parçası olarak sosyolojik bir nesne konumuna da kavuşmaktadır.

Abstract:
There is a similarity between the way we experience the space and our ability to use language. Language games, that seek to choose, position, create meaning, sometimes distort and differentiate words, create pauses, movements, jumps or breaks, just like the experiences of the place. For this reason, the story and the space experiences begin on the routes where the steps come together and disperse below. In these routes, the steps that weave the space and give it an identity, just like the words that weave a text, try to construct the meaning by arranging them.
Searching for the space at the level of language and image, on the other hand, offers an interval where the physical bond established with the space allows the imaginary to pass. Just as words find their places by settling on the page, the image settles in environments such as the canvas surface, the artist's workshop, the gallery space or the public space and nature space, transforming these environments into places associated with reminiscences and memory, in a sense, it spatializes them. Just as space makes room for our physical existence in the world, works of art determine the boundaries of existence through spaces and thus can take their place in the flow of daily life.
The work of art, which permeates the everyday language and produces different meaning tricks here, is carried from places to narratives and ensures that the work assumes a plural language. The space of the narrative appears as the place that provides this pluralization and exposes the work to different readings. The work, which has become pluralized with different spatial configurations such as narrative plane, gallery space, and virtual environment, acquires a different language setup in each new transfer. Thus, the work, which can keep its own area of existence alive, becomes a sociological object as a part of daily life.