Sagittal split osteotomisinde kullanılan fiksasyon türünün ve materyalinin operasyon stabilizasyonuna olan etkisinin sonlu eleman analizi yöntemiyle incelenmesi
Finite element analysis evaluation of stabilisation of sagittal split ramus osteotomy with different fixation TYPE and materials
Yazar: ERDOĞAN UTKU ÜRETÜRK
Danışman: PROF. DR. AYŞEGÜL APAYDIN
İstanbul Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Ağız Diş ve Çene Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Doktora, 2015
Konu: Diş Hekimliği = Dentistry

Özet:
Sagittal split osteotomisi (SSRO) sık uygulanan cerrahi yöntemlerden birisidir. Bu operasyonlarda stabilizasyon, bikortikal vidalar, miniplakla birlikte monokortikal vidalarla sağlanmaktadır. Ancak bu operasyonlardan sonra olguların %50'sinde stabilizasyon bozulmaktadır. Kısa dönemde gözlenen maloklüzyonların, fiksasyonun bozulması nedeniyle olduğu düşünülmektedir.
SSRO'nun fiksasyonu nedeniyle oluşan stabilizasyon kaybına neden olabilecek etkenler sagittal split osteotomisiyle mandibulanın ileri veya geri alınma miktarı, kullanılan fiksasyon materyali ve fiksasyon teknikleridir. Bu çalışmayla birlikte amacımız; SSRO'nun stabilizasyonunun fiksasyonuna ilişkin biyomekanik bütün unsurları değerlendirerek; en uygun, dayanıklı, güvenli fiksasyon tekniği ve materyalini belirleyebilmek ve bu operasyonların başarısına katkıda bulunabilmektir.
Mandibulanın 5 mm geri itildiği, 5 mm ve 9 mm ilerletildiği modellerde 7 farklı fiksasyon tekniği uygulanarak sonlu eleman analiziyle kas ve çiğneme kuvvetlerinin kemik, temporomandibular eklem ve fiksasyon materyali üzerindeki yansımaları ve kemik parçalarının yer değişimleri incelenmiştir. 
5 mm ilerletme modelinde kemik parçalarındaki en az hareketin hibrit teknikte, 9 mm ilerletme modelinde ters-L fiksasyonunda, 5 mm geri itimde miniplak fiksasyonunda olduğu gözlemlenmiştir. Genel olarak fiksasyon teknikleri karşılaştırıldığında ilerletme miktarı arttığında, titanyum yerine rezorbe olabilen materyal kullanıldığında ve miniplak yerine bikortikal vida fiksasyonu tercih edildiğinde kemik parçalarındaki yer değişim miktarının ve modeldeki stresin arttığı gözlenmiştir. 
Kemik parçalarının yer değişimleri ve stres alanları incelendiğinde hibrit tekniğin en başarılı teknik olduğu gözlenmiştir.

Abstract:
Sagittal split ramus osteotomy (SSRO) is one of the most common surgeries. The SSRO is stabilized by use of bicortical screws and miniplates with monocortical screws. However %50 of the patients reported as relapse and resulting in malocclusion. The short term malocclusions is thought to be depending on the problems associated with fixation.
The factors that can affect the stabilization depending on fixation is the amount of setback or advancement, type of the material and fixation technique.
In this study; our aim is to be able to show all the problems in the stabilization of SSRO depending on fixation types or materials, and show the most appropriate, secure and resistant fixation techniques and increase the success of these procedures. 
5 mm setback, 5 mm and 9 mm advancement mandible models were fixed with 7 different techniques. Muscle and mastication forces were applied to the models. Force distributions on the bone, fixation materials, temporomandibular joint and movement at bone segments were analyzed by finite element analysis.
The least movement was observed on hybrid fixation at 5 mm advancement, inverted-L fixation at 9 mm advancement and miniplate fixation at 5 mm setback. When the fixation techniques compared generally, when advancement amount was increased, resorbable material used instead of titanium and bicortical screws used instead of miniplates the amount of movement at the bone segments and stress levels on models were increased.
The most successful fixation was the hybrid technique when the movement at the bone segments and stress distributions were evaluated.