CTRP-7 proteininin tip2 diabetes mellitus hastalarında, etyolojisi ve tanısında biyobelirteç olarak kullanılması
Use of CTRP-7 protein as a biomarker in the etiology and diagnosis of type 2 diabetes mellitus patients
Yazar: SELİN ÇELEN
Danışman: DOÇ. DR. ÖZGÜR ALTUN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu Şehir Hastanesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: İç Hastalıkları = Internal diseases

Özet:
Amaç: Yapılan çalışmalar CTRP7 proteininin insülin direnci, glukoz ve yağ metabolizmasında etkili bir protein olduğunu göstermektedir. Çalışmamızda sağlıklı, kronik hastalığa sahip olmayan kontrol grubundaki bireyler ile Tip 2 Dm tanısına sahip olan hastaları karşılaştırarak dolaşımdaki CTRP7 düzeyleri ile ilişkisini incelemeyi, böylece tip 2 diyabet oluşumu ve tanıda biyobelirteç olarak kullanılabilirliğini aydınlatmayı amaçladık.Gereç ve yöntem: Çalışmaya S. B. Ü. İstanbul Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu Şehir Hastanesi İç hastalıkları polikliniğine başvuran, bilgilendirilmiş ve rızası alınmış Tip2 Dm tanısı olan 46 hasta ile 40 sağlıklı birey kontrol grubu dahil edildi. Çalışmaya dahil edilen hastaların ve bireylerin yaş, cinsiyet, kilo, boy, vücut kitle indeksi, Tip 2 DM için kullandıkları ilaçlar ve süreleri olgu rapor formuna kaydedildi. İç hastalıkları polikliniğinde tip 2 diyabeti olan hastalardan kan şekeri profili (Açlık kan glukozu, tokluk kan glukozu, c- peptit, HbA1c), trigliserit, HDL ve LDL kolesterol, kreatinin, üre gibi biyokimyasal parametrelerin sonuçları olgu rapor formuna kaydedildi.  Kontrol grubu olarak iç hastalıkları polikliniğine rutin muayene için başvuru yapan, bilinen kronik hastalığı olmayan bireyler alındı. Bireylerin daha önceden bakılmış biyokimyasal parametreler olan HbA1c, glukoz, trigliserit, HDL, LDL kolesterol, üre, kreatinin sonuçları normal olanlar kontrol grubu olarak alındı ve değerleri olgu rapor formuna kaydedildi. Hastalardan ve kontrol grubundan serum CTRP-7 düzeyi çalışılması için bir adet sarı biyokimya tüpüne kan alınarak santrifüj işlemi yapıldıktan sonra süpernatant ependorf tüpüne alınarak, -80 °C'de saklandı. Saklanan tüm numuneler ELİSA yöntemi ile çalıştırıldı.Bulgular: CTRP7 düzeyi (ng/ml) kontrol ve hasta grubunda karşılaştırıldığında, CTRP7 (ng/ml) ortalamaları arasında anlamlı fark bulunmadı (p=0.11). CTRP-7 düzeyi HbA1c<7 olan hastalarda, HbA1c≥7 olan hastalara göre anlamlı olarak yüksek bulundu. (p<0.05) Hasta grubuna proteinüri durumuna göre CTRP7 (ng/ml) ortalamaları karşılaştırıldığında proteinürisi olan ve olmayan arasında anlamlı fark bulunmadı (p=0.22). Sağlıklı grupta CTRP7 (ng/ml) düzeyi ile biyokimya değerleri arasındaki ilişki değerlendirildiğinde, CTRP7 (ng/ml) değeri ile LDL değeri arasında negatif yönlü anlamlı ilişki var idi (p=0.03). Ancak CTRP7 (ng/ml) değeri ile HbA1c, açlık kan şekeri, trigliserit, HDL, üre, kreatinin ve CRP biyokimya değerleri arasında anlamlı bir ilişki yoktu (p>0.05). Hastalarda CTRP7 (ng/ml) düzeyi ile biyokimya değerleri arasındaki ilişki değerlendirildiğinde, CTRP7 (ng/ml) değeri ile HbA1c, açlık kan şekeri, trigliserit, HDL, LDL, üre, kreatinin ve CRP biyokimya değerleri arasında anlamlı bulunmadı (p>0.05). Hasta grubu ile kontrol grubu arasından yaş açısından anlamlı fark vardı, ancak CTRP7 (ng/ml) değeri ile yaş arasında anlamlı bir ilişki bulunmadı (p=0.37). CTRP7 (ng/ml) değeri  HbA1c, açlık kan şekeri, trigliserit, HDL, LDL, üre, kreatinin ve CRP  biyokimya değerleri arasında anlamlı bir ilişki yoktu (p>0.05).  CTRP7, hasta grubunda HbA1-c <7 altında c-peptit ile negatif ilişkili bulundu (p=0.006). HbA1-c, yaş  ve BMİ ile ilişkili bulunmadı (p değerleri sırasıyla p=0.081, p=0.539, p=0.826 olarak saptandı).Sonuç: CTRP7 düzeyi kontrol altındaki tip2 diyabetes mellitus hastalarında anlamlı yüksek bulunmuştur. CTRP7 diyabetes mellitusun farklı evrelerinde, farklı sonuçları olması sebebiyle  potansiyel bir biyobelirteç olarak kullanılabilir.Anahtar Kelimeler: CTRP7 proteini, Tip2 Dm, HbA1c

Abstract:
Aim: Studies have shown that the CTRP7 protein is an effective protein in insulin resistance, glucose and fat metabolism. In our study, we aimed to investigate the relationship between circulating CTRP7 levels by comparing individuals in the healthy control group who do not have chronic diseases with patients diagnosed with Type 2 Diabetes Mellitus (DM), thereby elucidating its effect as a biomarker in the formation and diagnosis of the type 2 diabetes.Material and methods: The study included 46 patients with Type 2 DM who applied to the Internal Medicine Clinic of S.B.Ü Istanbul Cemil Taşcıoğlu City Hospital and 40 control group individials without a history of chronic diseases. Age, gender, weight, height, body mass index, medications used for Type 2 DM and the duration of their use were recorded in the case report form for the patients and individuals included in the study. In the Internal Medicine Clinic, biochemical parameters such as blood sugar profile (fasting blood glucose, postprandial blood glucose, C-peptide, HbA1c), triglycerides, HDL and LDL cholesterol, creatinine and urea from the patients with type 2 diabetes were recorded in the case report form. The control group consisted of individuals who applied to the ınternal medicine clinic for routine check-ups and had no known chronic diseases. Individuals with previously measured normal biochemical parameters such as HbA1c, glucose, triglycerides, HDL, LDL cholesterol, creatinine, urea were included in the control group, and their values were recorded in the case report form. For the study of serum CTRP7 level, blood was taken from the patient and control groups into 1 yellow biochemistry tube and after centrifugation, the supernatant was taken into an ependorf tube and stored at -80 °C. All stored samples were run by ELISA method.Results: When CTRP7 levels (ng/ml) were compared in the control and patient groups, no significant difference was found between the CTRP7 (ng/ml) means (p=0.11).  CTRP-7 levels were found to be significantly higher in patients with HbA1c<7 than in patients with HbA1c≥7 (p<0.05). When CTRP7 (ng/ml) means were compared in the patient group according to proteinuria status, no significant difference was found between those with and without proteinuria (p=0.22). When the relationship between CTRP7 (ng/ml) levels and biochemical values ​​in the healthy group was evaluated, there was a negative significant relationship between CTRP7 (ng/ml) values ​​and LDL values ​​ (p=0.03). However, there was no significant relationship between CTRP7 (ng/ml) values ​​and HbA1c, fasting blood sugar, triglyceride, HDL, urea, creatinine and CRP biochemical values ​​ (p>0.05). When the relationship between CTRP7 (ng/ml) level and biochemical values ​​in patients was evaluated, there was no significant difference between CTRP7 (ng/ml) value and HbA1c, fasting blood sugar, triglyceride, HDL, LDL, urea, creatinine and CRP biochemical values ​​ (p>0.05).  There was a significant difference between the patient group and the control group in terms of age, but there was no significant relationship between CTRP7 (ng/ml) value and age (p=0.37). There was no significant relationship between CTRP7 (ng/ml) value and HbA1c, fasting blood sugar, triglyceride, HDL, LDL, urea, creatinine and CRP biochemical values ​​ (p>0.05). CTRP7 was negatively associated with c-peptide under HbA1-c <7 in the patient group (p=0.006). HbA1-c was not associated with age and BMI (p values ​​were determined as p=0.081, p=0.539, p=0.826, respectively).Conclusion: CTRP7 levels were found to be significantly higher in patients with type 2 diabetes mellitus under control. CTRP7 can be used as a potential biomarker due to its different results in different stages of diabetes mellitus.
Keywords: CTRP7 protein, HbA1c, Type 2 diabetes mellitus