Tip 2 diabetes mellituslu hastalarda  fiziksel aktivite ve hastalık regülasyonu  ilişkisinin değerlendirilmesi /
Yazar: RAŞİDE BOSTANCI
Danışman: PROF. DR. ALİ ÖZDEMİR
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Fatih Sultan Mehmet Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine

Özet:
AMAÇ: Diabetes mellitus kronik, ciddi komplikasyonlarla seyreden,  erişkin morbidite ve mortalitesinin günümüzde önde gelen sebeplerinden birisidir. Diyabet tedavisinde beslenme, ilaç tedavisi ve egzersiz(fiziksel aktivite) ayrılmaz üçlüdür.Egzersiz en az beslenme ve ilaç tedavisi kadar önemlidir. Bu çalışmanın amacı Tip 2 DM li hastalarda fiziksel aktivite düzeyi ile hastalık regülasyonu arasındaki ilişkiyi saptamaktır.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmamıza Fatih Sultan Mehmet Eğitim ve Araştırma Hastanesi Genel Dahiliye ve Diyabet polikliniklerine Eylül 2019-Kasım 2019 tarihleri arasında başvuran Tip 2 DM tanılı en az 1 yıldır diyabet tedavisi alan,30-65 yaş aralığında, çalışmaya katılmaya onam veren 141 hasta dahil edildi.Çalışmaya katılan hastaların fiziksel aktivite düzeyi ile hastalık regülasyonu arasındaki ilişki araştırıldı. Çalışmaya dahil edilen hastalara yaş, cinsiyet, medeni durum,eğitim durumu, komorbiditeler, hastalık süresi, kullandığı antidiyabetik ilaç bilgilerini sorgulayan, fiziksel aktivite düzeyini ölçen Birinci Basamak için Fiziksel Aktivite anketini içeren ve poliklinikte boy,kilo,bel-kalça oranı ölçülerek BMI hesaplandığı bir anket formu uygulandı. Metabolik değişken bulguları hastaların mevcut başvurularındaki laboratuvar sonuçlarından temin edilmiştir
BULGULAR:Çalışmamıza katılan 141 olgu iş ve haftalık aktiviteye göre aktivite gruplarına ayrıldığında,%17'si inaktif %41'i orta derecede inaktif %31,2'si orta derecede aktif %10,6'sı aktif grupta yer alıyordu.Aktivite grupları arasında HbA1c düzeyleri arasında anlamlı fark yoktu ancak inaktif grupta olan hastalar diğer gruplara göre anlamlı olarak daha yüksek BMİ değerine sahipti (p<0,05). İnaktif grup, aktif gruba göre daha yüksek LDL kolesterol düzeyine sahipti (p=0,041).Çalışmaya alınan olgularda yüksek yoğunlukta egzersiz yapanlarla hiç yapmayanlar karşılaştırıldığında Hba1c düzeyleri arasındaki fark anlamlıydı.Çalışma olgularının ortalama BMI: 30,97±5,73 kg/m2, ortalama diyabet süresi 8,04±5,33 yıl, ortalama HbA1c değerleri %7,76 idi.
SONUÇ: Hastaların egzersiz durumları ile hastalık regülasyonu arasında anlamlı bir ilişki tespit edilemedi ancak yapılan egzersizin Tip 2 DM lu hastalarda kan lipid profili ve BMI üzerine olumlu etkileri gözlenmiştir.Elde edilen bulgular sonucunda fiziksel aktivitenin Tip 2 DM hastalar  üzerine olumlu etkilerinin olduğu görülmektedir. Bu araştırmada elde edilen veriler ışığında fiziksel aktivitenin diyabet üzerinde daha etkili olması için hastalar bilgilendirilmeli ve aktivite uygulamalarında planlayıcı rol üstlenmelidir.Diyabet ile fiziksel aktivitenin arasındaki etkinin araştırılması çıkan yeni veriler ışığında daha ileri düzeye taşınabilir. 
Anahtar kelimeler: Tip 2 diyabet, fiziksel aktivite, egzersiz

Abstract:
AIM:Diabetes mellitus is one of the leading causes of adult morbidity and mortality, with chronic, severe complications. In diabetes treatment, nutrition, drug therapy and exercise (physical activity) are inseparable. Exercise is at least as important as nutrition and drug therapy. The aim of this study is to determine the relationship between physical activity level and disease regulation in patients with Type 2 DM.
METHOD: In our study, 141 patients between the ages of 30-65 who have been receiving diabetes treatment for at least 1 year, diagnosed with Type 2 DM, who applied to Fatih Sultan Mehmet Hospital  Internal Medicine and Diabetes policlinics between September 2019 and November 2019, were included in the study. The relationship between patients' physical activity level and disease regulation was investigated. A BMI is calculated by measuring the physical activity level for primary care patients who question age, gender, marital status, educational status, comorbidities, duration of disease, antidiabetic medication used, and measure the level of physical activity, by measuring the height, weight, waist-hip ratio in the outpatient clinic. a questionnaire was applied. Metabolic variable findings were obtained from laboratory results in patients' current applications.
RESULTS: When 141 patients who participated in our study were divided into activity groups according to work and weekly activity, 17% were inactive 41% were moderately inactive 31.2% were moderately active 10.6% were in the active group. HbA1c levels among the activity groups there was no significant difference between patients, but patients in the inactive group had significantly higher BMI values than other groups (p <0.05). The inactive group had higher LDL cholesterol levels than the active group (p = 0.041). Mean BMI of the study cases: 30.97 ± 5.73 kg / m2, mean diabetes duration 8.04 ± 5.33 years, HbA1c values was 7.76.
CONCLUSION: No significant relation was found between exercise status of the patients and disease regulation, but the positive effects of exercise were observed on the blood lipid profile and BMI in patients with Type 2 DM. In the light of the data obtained in this study, patients should be informed and take a planning role in the application of activities in order to make physical activity more effective on diabetes.
Keywords:Type 2 diabetes, physical activity, exercise