İzmir'deki aile hekimliği asistanlarının çocuk istismarı ve ihmali bilgi düzeylerinin  değerlendirilmesi
Evaluation of knowledge of family physician residents in İzmir on child abuse and neglect
Yazar: ELİF ÇETİN
Danışman: DOÇ. DR. ESRA MELTEM KOÇ
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi / İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine
Dizin: Aile hekimliği = Family practice ; Bilgi düzeyi = Level of knowledge ; Çocuk ihmali = Child negligence ; Çocuk istismarı = Child abuse ; Çocuk istismarı-cinsel = Child abuse-sexual ; İzmir = Izmir

Özet:
Amaç: Bu çalışmanın amacı çocuk istismar ve ihmali konusunda İzmir'deki aile hekimliği asistanlarının bilgi düzeyleri ve ilişkili faktörlerin belirlenmesidir.
Gereç ve Yöntem: Tanımlayıcı tipte kesitsel bir çalışmadır. Çalışma 15.04.2018–15.10.2018 tarihleri arasında İzmir ilinde Aile Hekimliği anabilim dalında asistanlık eğitimi veren 4 hastanede gerçekleştirilmiştir. Toplam 130 katılımcıya ulaşılmıştır. Çalışmada hekimlerin sosyodemografik özelliklerini içeren 17 soruluk sosyodemografik veri anketi ve hekimlerin çocuk istismarı ve ihmali konusunda bilgi düzeylerini belirlemek amacıyla Altan ve arkadaşları tarafından Türkiye'de geliştirilmiş ve geçerlilik –güvenilirlik testleri yapılmış 50 sorudan oluşan 'Çocuk İstismarı ve İhmali Bilgi Testi'  kullanılmıştır. Tüm istatistiksel analiz ve hesaplamalar için SPSS Statistics Ver. 22.0 programı kullanıldı. İstatistiksel analiz sonuçlarının değerlendirilmesinde p< 0.05 anlamlı farklılığın göstergesi olarak kabul edildi.
 Bulgular:   Çalışmamıza 88'i (%67,7) kadın, 42'si (%32,3) erkek olmak üzere toplam 130 aile hekimliği asistanı katılmıştır. Katılımcıların yaşları 24 ile 36 arasında değişmekte olup yaş ortalaması 27,8±2,5 olarak saptanmıştır. Katılımcıların 95'i (%73,1) 30 yaşın altında, 35'i (%26,9) 30 yaş ve üzerindedir. 30 yaşın altındaki hekimlerin ortalama puanı (34,18±5,8) 30 yaş ve üzerindeki hekimlerin ortalama puanına (32,74±5,9) göre daha yüksek bulundu. Çalışmaya katılan asistanların 71'i (%54,6) uzmanlık eğitimi süresinin 1. yılında, 33'ü (%25,4) ikinci yılında, 26'sı (%20) uzmanlık eğitiminin son yılındadır.  Hekimlik mesleğinde çalışma sürelerine göre 89'u (68,5) 5 yıldan az, 41'i (31,5) 5 yıl ve üzerindedir. Çalışmamıza katılan asistanlardan 59'u (%45,4) tıp fakültesi eğitimleri esnasında ÇİVİ konusunda eğitim almışken, 38'i (%29,2) tıp fakültesinden mezun olduktan sonra çocuk istismarı konusunda eğitim almıştır.   Tıp fakültesinde ÇİVİ eğitimi alanların ortalama puanı (35,08±3,74) tıp fakültesinde ÇİVİ eğitimi alamayanların ortalama puanına (32,73±7,0) göre daha yüksek bulundu.  Çalışmamıza katılan asistanlardan 19'u (%14,6) meslek hayatı boyunca çocuk istismar vakası tespit ettiği, vakası tespit eden hekimlerin %78,9'unun en çok 'bildirim yapma ve yasal süreç' konusunda zorlandıkları belirlendi.  Çalışmamızdaki hekimlerin %50,7'sinin ÇİVİ hakkında kendilerini yetersiz gördüğü, 126'sının (%96,9) ÇİVİ hakkında bilgilenme ihtiyacı duyduğu saptandı. Kadınların ÇİİB-T' nde aldıkları ortalama puan (34,75±4,95) erkeklerin ortalama puanına (31,8±7,0) göre daha yüksek saptandı ve istatiksel olarak anlamlı bulundu (p=0,014).
Sonuç: Önemli bir halk sağlığı sorunu olan çocuk istismarı ile mücadelede sağlık çalışanlarına büyük görevler düşmektedir. Aile hekimleri de biyopsikososyal bir model olarak tanımlanan bütüncül yaklaşım modeli ile bu konuda üzerine düşen görevlerini yerine getirmelidir. Aile hekimlerinin bu görevi etkin ve etkili bir şekilde yerine getirebilmeleri için, mezuniyet öncesi ve sonrasında gerekli eğitimler verilerek  bu konudaki bilgi ve duyarlılık düzeyleri artırılmalıdır.

Anahtar Kelimeler: Çocuk İstismarı ve İhmali, Aile Hekimliği, Bilgi Düzeyi

Abstract:
Aim: The aim of this study is to determine the knowledge levels and related factors of family medicine residents in İzmir regarding child abuse and neglect.
Material and Method: This is a descriptive cross-sectional study. The study was conducted between 15.04.2018-15.10.2018 in 4 hospitals in İzmir Province, which provided assistant training in the Department of Family Medicine. A total of 130 participants were reached. In this study, in order to determine the 17-item sociodemographic data survey, which includes the sociodemographic characteristics of physicians, and to determine the level of knowledge of physicians about child abuse and neglect by Altan and colleagues developed and validated- reliability tests conducted in Turkey consisting of 50 questions 'Child Abuse and Neglect Information Test' was used. SPSS Statistics Ver for all statistical analysis and calculations. 22.0 program was used.  In the evaluation of statistical analysis results, p <0.05 was accepted as an indicator of significant difference.
Results: A total of 130 family medicine assistants, 88 (67.7%) female and 42 (32.3%) male, participated in our study. The ages of the participants ranged between 24 and 36, and the average age was determined as 27.8 ± 2.5. 95 (73.1%) of the participants are under the age of 30, and 35 (26.9%) are over the age of 30. The average score of physicians under the age of 30 (34.18 ± 5.8) was higher than the average score of physicians aged 30 and over (32.74 ± 5.9). 71 (54.6%) of the assistants participating in the study are in the first year of the specialty education period, 33 (25.4%) in the second year and 26 (20%) in the last year of the specialty education. 89 (68.5) is less than 5 years, 41 (31.5) are 5 years and over according to working hours in the medical profession. While 59 (45.4%) of the assistants who participated in our study were trained on child abuse and neglect during medical education, 38 (29.2%) received training on child abuse after graduating from medical school. The average score of those who received child abuse and neglect education in medical school (35.08 ± 3.74) was higher than the average score of those who could not receive child abuse and neglect education in medical school (32.73 ± 7.0). It was determined that 19 (14.6%) of the assistants who participated in our study identified child abuse cases throughout their professional life, and 78.9% of the physicians who identified the case had difficulties in making "notification and legal process" the most. It was determined that 50.7% of the physicians in our study found themselves insufficient about child abuse and neglect, 126 (96.9%) needed to be informed about child abuse and neglect. The average score (34.75 ± 4.95) that women received in the ÇİİB-T was higher than the average score of the men (31.8 ± 7.0) and was found statistically significant (p =0.014).
Conclusion: Health professionals play a major role in combating child abuse, an important public health problem. Family physicians should fulfill their duties in this regard with the holistic approach model defined as a biopsychosocial model. In order for family physicians to fulfill this task effectively and effectively, the necessary trainings should be given before and after graduation and their knowledge and sensitivity should be increased.
Keywords: Child Abuse and Neglect, Family Medicine, Knowledge Level