Serum anjiyotensin 1, anjiyotensin 1-7, Mas düzeylerinin   obstrüktif uyku apnesi  hastalığı ile ilişkisinin değerlendirilmesi
Assessing the association between serum levels of angiotensin 1, angiotensin 1-7, and Mas with obstructive sleep apnea syndrome
Yazar: GİZEM ÇİL
Danışman: PROF. DR. ÖMER ARAZ
Atatürk Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Göğüs Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Göğüs Hastalıkları = Chest Diseases

Özet:
Amaç: Bu çalışmanın temel amacı, obstrüktif uyku apne sendromu (OSAS) hastalarında serum anjiyotensin-1(Ang 1), anjiyotensin 1-7(Ang 1-7) ve Mas düzeylerinin belirlenmesi ve bu parametrelerin OSAS'ın şiddeti ve klinik özellikleri ile olan ilişkisinin değerlendirilmesidir. Araştırma, bu peptidlerin serum düzeylerinin, OSAS patofizyolojisi ve hastalığın yönetiminde potansiyel biyobelirteçler olarak kullanılabilirliğini incelemeyi hedeflemektedir. Bu çalışma, aynı zamanda anjiyotensin sisteminin OSAS ile olan ilişkisinin daha iyi anlaşılmasına katkıda bulunmayı ve bu yolla hastalığın daha etkin bir şekilde tanı ve tedavi edilmesine olanak sağlamayı amaçlamaktadır.
Yöntem: Çalışmaya Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Göğüs Hastalıkları Polikliniği'ne başvuran ve gerekli kriterleri sağlayan 190 hasta dahil edilmiştir. Katılımcılar, gönüllü onam alındıktan sonra polisomnografi ile uyku parametreleri ölçülmüş ve venöz kan örnekleri kullanılarak serum Ang 1, Ang 1-7 ve Mas düzeyleri ELISA yöntemi ile analiz edilmiştir. Hastalar, apne-hipopne indeksi (AHİ) değerlerine göre normal, hafif, orta ve ağır OSAS gruplarına ayrılmıştır.
Bulgular: Çalışmamızda, serum Ang 1-7, Ang 1 ve Mas düzeyleri arasında gruplar arası istatistiksel olarak anlamlı farklar gözlenmiştir (p<0.001). Kontrol ve hafif OSAS grupları arasında anlamlı bir fark bulunmazken, orta ve ağır OSAS gruplarında bu parametreler, hafif OSAS ve kontrol gruplarına göre belirgin şekilde düşüktür (p<0.001). Korelasyon analizleri, Ang 1-7, Mas ve Ang 1 düzeylerinin AHİ ile negatif yönlü korelasyon gösterdiğini (R=-0.597, -0.296, -0.653; p=0.01) ve minimum oksijen saturasyonu ile Ang 1-7 ve Ang 1 düzeylerinin pozitif yönlü korelasyon gösterdiğini ortaya koymuştur (R=0.291, 0.257; p=0.01)
Sonuç: Ang 1, Ang 1-7 ve Mas düzeylerinin OSAS hastalarında düştüğünü ve hastalığın şiddeti arttıkça daha da azaldığını tespit ettik. OSAS'ın proinflamatuar ve antiinflamatuar dengesinin inflamasyona kaydığını ve bu dengenin artan proinflamatuar aktivite tarafından kontrol altına alınamadığını göstermiştir. Bu bulgular, bu parametrelerin hastalığın şiddetini değerlendirmede ve tedaviye yanıtın izlenmesinde potansiyel göstergeler olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir. Özellikle, antiinflamatuar özelliklere sahip Ang 1-7'nin medikal tedavi olarak uygulanmasının, OSAS hastalarında PAP tedavisine ek olarak komorbiditeleri azaltmada etkili olabileceği öngörülmektedir.
Anahtar Kelimeler: RAAS, Ang 1-7, Obstrüktif uyku apne sendromu, Polisomnografi

Abstract:
Objective: The primary goal of this study is to determine the levels of serum angiotensin-1 (Ang 1), angiotensin 1-7 (Ang 1-7), and Mas in patients with Obstructive Sleep Apnea Syndrome (OSAS), and to evaluate the relationship between these parameters and the severity and clinical features of OSAS. This research aims to investigate the potential of these peptides as biomarkers in the pathophysiology and management of OSAS, and to enhance the understanding of the angiotensin system's relationship with OSAS, thereby facilitating more effective diagnosis and treatment of the disease.
Materials and Mehtods: The study included 190 patients who visited the Pulmonology Clinic at Atatürk University Medical Faculty Hospital and met the inclusion criteria. After obtaining informed consent, sleep parameters were measured using polysomnography, and serum levels of Ang 1, Ang 1-7, and Mas were analyzed using the ELISA method. Patients were categorized into normal, mild, moderate, and severe OSAS groups based on their apnea-hypopnea index (AHI).
Results: The study observed statistically significant differences in serum Ang 1-7, Ang 1, and Mas levels among the groups (p<0.001). While no significant difference was found between the control and mild OSAS groups, these parameters were significantly lower in moderate and severe OSAS groups compared to mild OSAS and control groups (p<0.001). Correlation analyses revealed negative correlations between Ang 1-7, Mas, and Ang 1 levels with AHI (R=-0.597, -0.296, -0.653; p=0.01), and positive correlations of Ang 1-7 and Ang 1 levels with minimum oxygen saturation (R=0.291, 0.257; p=0.01).
Conclusion: We found that levels of Ang 1, Ang 1-7, and Mas decrease in OSAS patients and decline further as the severity of the disease increases. The findings indicate a shift in the pro-inflammatory and anti-inflammatory balance towards inflammation, which cannot be controlled by the increased pro-inflammatory activity. These results suggest that these parameters can be used as potential indicators for assessing disease severity and monitoring response to treatment. Particularly, the application of Ang 1-7, which possesses anti-inflammatory properties, as a medical treatment might be effective in reducing comorbidities in OSAS patients, alongside PAP therapy.
Keywords: RAAS, Ang 1-7, Obstructive Sleep Apnea Syndrome, Polysomnography