Göç politikalarının güvenlikleştirilmesi
Securitization of migration policies
Yazar: EYMEN NEBİZADE
Danışman: DOÇ. DR. ADEM ERSİN BAYRA
İstanbul Medipol Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Hukuk = Law

Özet:
Göç, kişisel ya da toplumsal temelde, bir yeri terk etmek ve bir başka yere taşınmak anlamına gelmektedir. Göç, ekonomik, siyasi, toplumsal ya da çevresel nedenlere bağlı olarak ortaya çıkabilir. Yakın zamanda, coğrafyamızda, savaş nedenine bağlı olarak toplumsal grupların kitleler halinde göç ettiğine tanık olunmuştur. Bu kimseler, dini, siyasi görüş ya da ırkları nedeniyle kendilerine karşı bir tehdit olduğu düşüncesine bağlı olarak ülkelerini terk etmişlerdir. Buna karşın, bu kimselerin yeni yerleştikleri bölgelerde karşılaştıkları yeni toplumsal dinamikler de kendilerinin birer tehdit olarak algılanmasına neden olmuştur. Zira yeni yerleşim yerlerinde suç olaylarının artması, ekonominin kötüleşmesinin sebebi olarak gösterilme gibi hususlarla karşılaşmışlardır.  Özellikle 1990'lı yıllardan itibaren gelişmiş ülkelere olan göçlerdeki artış, bu ülkelerin göçe yönelik farklı ve güvenlik temelinde politikalar geliştirmeleri ihtiyacını doğurmuştur. Göçe ilişkin olarak, İkinci Dünya Savaşı sonrasında, 1951 Cenevre Sözleşmesi önemli bir koruma sağlamıştır. Buna ek olarak 1959 tarihli AİHS bağlamında, AİHM'nin konuya ilişkin olarak geliştirdiği içtihat, bugün mülteci haklarının dinamik bir şekilde evrilmesine katkı sağlamaktadır. Buna karşın her iki metnin de göç meselesine Avrupalı bir bakış açısı sunduğu ifade edilebilir. Her ne kadar objektif ve insan hakları temelli bir yaklaşım olarak değerlendirilse de kamuoyu oluşturmak bakımından ilgili mahkeme kararlarında daimi bir Avrupalılık ve "öteki" vurgusunun ön planda olduğu görülmektedir. Bu değerlendirme ise, her ne kadar bağımsız olsa da, batı merkezli kurumların raporları aracılığıyla söz konusu olmaktadır. 
Türkiye, tarih boyunca pek çok göç olayına sahne olmuştur. Cumhuriyetin ilk yıllarında ulus devlet yapısını inşa etmek maksadıyla sığınmacılar, Türk soylular ile sınırlı tutulmuştur. Zaman içerisinde farklı milletlerden göçmenlerin Türkiye'ye yönelmesi ile göçün farklı bir nitelik kazandığı, buna bağlı olarak göç politikalarında ve ulusal mevzuatta değişiklikler yapıldığı görülmektedir. Bu çalışmada Türkiye'nin göç konusundaki mevzuatının ve yaklaşımının güvenlikleştirme kavramı bağlamında değerlendirilmesi amaçlanmaktadır.

Abstract:
Migration, on a personal or social basis, means to leave one place and move to another. Migration may arise due to economic, political, social or environmental reasons. Recently, in our geography, it has been witnessed that social groups migrate in masses due to the cause of war. These people have left their country due to the belief that there is a threat to them because of their religion, political views or race. On the other hand, the new social dynamics that these people encountered in the regions where they had just settled have also caused them to be perceived as a threat. Because, they encountered issues such as the increase in crime events in new settlements and being shown as the reason for the worsening of the economy. The increase in immigration to developed countries, especially since the 1990s, has led to the need for these countries to develop different and security-based policies for immigration. With regard to immigration, after the Second World War, the 1951 Geneva Convention provided significant protection. In addition, the case law developed by the European Court of Human Rights in the context of the 1959 European Convention on Human Rights contributes to the dynamic evolution of refugee rights today. On the other hand, it can be stated that both texts offer a European perspective on the issue of migration. Although it is considered as an objective and human rights-based approach, it is seen that a permanent emphasis on Europeanness and "the other" is at the forefront in the relevant court decisions in terms of forming public opinion. This evaluation, although independent, comes into question through the reports of western institutions. 
In the early years of the Turkish Republic, asylum seekers were limited to Turkish descendants in order to build the nation state structure. Over time, it is seen that migration has gained a different characteristic with the migrants of different nationalities turning towards Turkey. Accordingly, changes have been made in migration policies and national legislation. In this study, it is aimed to evaluate Turkey's legislation on immigration in the context of social constructivism theory and the concept of securitization.