6 aydan büyük kalça displazili olgularda abdüksiyon ortezi ile kapalı redüksiyon tedavilerinin karşılaştırılması
Comparison of abduction orthosis and closed reduction treatments in patients with hip displasia greater than 6 months
Yazar: SERHAT ELÇİ
Danışman: DOÇ. EMİN ÖZKUL
Dicle Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2021
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Asetabulum = Acetabulum ; Kalça eklemi = Hip joint ; Kalça çıkıkları = Hip dislocation ; Ortotik cihazlar = Orthotic devices ; Tedavi = Treatment

Özet:
Amaç: Altı aydan büyük kalça displazili hastalarda abdüksiyon ortezleri, kapalı
redüksiyon ve alçılama teknikleri ve açık redüksyiondan oluşan çeşitli tedavi seçenekleri
mevcuttur. Bu çalışmada rijit abduksiyon ortezi uygulanan hastalar ile anastezi altında
kapalı redüksiyon ve pelvipedal alçı yapılan hastaların sonuçlarını karşılaştırdık.
Materyal ve Metod: GKD nedeniyle 2015-2020 yılları arasında rijit abduksiyon
ortezi ile ameliyathane şartlarında kapalı redüksiyon pelvipedal alçılama yaptığımız
hastaların verileri geriye dönük tarandı. Yaşı 6 aydan büyük olan ve takip süresi en az 6 ay
olan, abdüksiyon ortezi grubunda 4'ü erkek, 35'i kadın 39 hastanın 63 kalçası; kapalı
redüksiyon grubunda ise 4'ü erkek 37'si kadın 42 hastanın 63 kalçası çalışmaya dahil
edildi. Tedavi başlandığında abdüksiyon ortezi gurubunda hastaların ortalama yaşları 8.66
ay, kapalı redüksiyon grubunda 9.68 ay idi.
Hastaların tedavi öncesi ve sonrasındaki kontrollerde radyolojik değerlendirmeleri
için Tönnis'in tanımlanmış olduğu yer degiştirme derecesi, Hilgenreiner metodu ile
asetabular indeks ölçümü yapıldı. Hastalar AVN, cilt problemleri gibi tedavi
komplikasyonları açısından değerlendirildi.
Bulgular: Kapalı redüksiyon yapılmış olan hasta grubunda 63 kalçanın 39'u Tönnis
tip 1 ve 24'ü Tönnis tip 2 olarak değerlendirildi. Rijit abdüksiyon ortezi tedavisi başlanmış
olan 63 kalçanın ise tedavi öncesi 49'u Tönnis tip 1, 14'ü Tönnis tip 2 olarak
değerlendirildi.
3 aylık tedavi sonrasında kapalı redüksiyon grubunda, tedavi öncesi Tönnis tip 2
olan 24 hastanın 23'ünün, Tönnis tip 1'e döndüğü görüldü. Rijit abdüksiyon ortezi
grubunda ise tedavi öncesi Tönnis tip 2 olan 14 hastanın 11'inin Tönnis tip 1'e döndüğü
görüldü. Bu iki yöntemin Tönnis tip 2 hastalardaki başarısı karşılaştırıldığında istatiksel
olarak anlamlı fark bulunamadı.(p>0.05)

Kapalı redüksiyon tedavisi uygulanmış olan 39 Tönnis tip 1 hastanın tedavi öncesi
ortalama asetabüler index değeri 29.87 idi. Bu hastaların, tedavinin 3.ayında ortalama
asetabüler index değeri 26.08 ve 6.ayındaki ortalama asetabüler index değerleri ise 24.21

4

olarak hesaplandı. Rijid abdüksiyon ortezi tedavisi alan grupta ise 49 Tönnis tip 1 hastanın
tedavi öncesi ortalama asetabüler index değeri 29.20 iken, tedavinin 3.ayında bu değer
25.33 ve tedavinin 6.ayında 23.41 olarak hesaplandı. İki tedavi yöntemi istatistiksel olarak
karşılaştırıldığında, asetabüler indexi düşürme başarısı açısından anlamlı fark bulunamadı.
(p>0.05)

Sonuç: 6 aydan büyük Tönnis tip 1 kalçası mevcut olan hastalarda kontsantrik
redüksiyon elde etme ve asetabüler indexi düşürme açısından rijit abdüksiyon ortezi, kapalı
redüksiyon pelvipedal alçılama kadar başarılıdır. Bu hasta grubunda, anestezi
gerektirmemesi, daha ucuz ve ulaşılabilir olması, kullanım kolaylığı sebebiyle rijit
abdüksiyon ortezi tercih edilebilir.

Tönnis tip 2 kalçalarda ise her ne kadar istatistiksel olarak fark gösterilememiş olsa
da, kapalı redüksiyon pelvipedal alçılama yöntemi daha başarılıdır. Bu hastalarda rijit
abdüksiyon ortezi denenebilir ancak hastalar yakın takip edilmeli ve tedavi başarısızlığı
açısından uyanık olunmalıdır.

Abstract:
Aim: Various treatment options are available for patients with hip dysplasia older
than 6 months. These consist of abduction orthoses, closed reduction and casting
techniques, and open reduction. In this study, we compared the results of patients treated
with only rigid abduction orthosis and patients who were treated with closed reduction
pelvipedal casting in operating room conditions.
Material and Method: The data of patients who were admitted to the outpatient
clinic between 2015 and 2020 for DDH and who were treated with rigid abduction orthosis
and patients who underwent closed reduction pelvipedal casting under operating room
conditions were retrospectively reviewed. 63 hips of 39 patients, 4 male, 35 female, in the
abduction orthosis group, who were older than 6 months and whose follow-up period was
at least 6 months; 63 hips of 42 patients, 4 male, 37 female, in the closed reduction group
were included in the study. Of the 81 patients included in the study, 18 had left hip
involvement, 18 had right hip, and 45 had bilateral hip involvement. When the treatment
was initiated, the mean age of the patients was 8.66 months in the abduction orthosis group
and 9.68 months in the closed reduction group.
For pre-treatment radiological evaluations of the patients, the degree of
displacement defined by Tönnis on plain radiographs and acetabular index measurement
with the Hilgenreiner method were performed. After the treatment was initiated, the
patients' Tönnis grades and acetabular index values ​​were measured in the follow-up
examinations, and the patients were evaluated in terms of treatment complications such as
AVN and skin problems.

Evidence: In the patient group with closed reduction, 39 of 63 hips were evaluated
as Tönnis type 1 and 24 as Tönnis type 2. Of the 63 hips whose rigid abduction orthosis
was started, 49 were evaluated as Tönnis type 1 and 14 as Tönnis type 2 before treatment.
After 3 months of treatment, in the closed reduction group, 23 of 24 patients who
were Tönnis type 2 before the treatment returned to Tönnis type 1. In the rigid abduction
orthosis group, it was observed that 11 of 14 patients who were Tönnis type 2 before
6
treatment returned to Tönnis type 1. When the success of these two methods in Tönnis type
2 patients was compared, no statistically significant difference was found. (P> 0.05)
The pre-treatment mean acetabular index value of 39 Tönnis type 1 patients who
were applied closed reduction therapy was 29.87. The average acetabular index value of
these patients was calculated as 26.08 at the 3rd month of treatment and 24.21 at the 6th
month. In the group receiving rigid abduction orthosis, the pre-treatment mean acetabular
index value of 49 Tönnis type 1 patients was 29.20, this value was calculated as 25.33 in
the third month of treatment and 23.41 in the 6th month of treatment. When the two
treatment methods were compared statistically, no significant difference was found in
terms of acetabular index reduction success. (p> 0.05)
Result: Rigid abduction orthosis is as successful as closed reduction pelvipedal
casting in terms of achieving concentric reduction and decreasing acetabular index in
patients with a Tönnis type 1 hip older than 6 months. In this patient group, the rigid
abduction orthosis may be preferred because it does not require anesthesia, is cheaper and
accessible, and is easy to use.
In Tönnis type 2 hips, the closed reduction pelvipedal casting method is more
successful, although no statistical difference has been shown. Rigid abduction orthosis can
be tried in these patients, but patients should be followed closely and be aware of treatment
failure.