İnmeli hastalarda motor imgeleme eğitiminin ve fiziksel pratiğin üst ekstremite motor fonksiyonu üzerine etkileri
The effects of motor imagery training and physical practice on upper extremity motor function in patients with stroke
Yazar: NİSA NUR SOYSAL
Danışman: PROF. DR. ARZU ÖZDİNÇLER
Biruni Üniversitesi / Lisansüstü Eğitim Enstitüsü / Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı / Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2023
Konu: Fizyoterapi ve Rehabilitasyon = Physiotherapy and Rehabilitation

Özet:
Çalışmanın amacı, inmeli hastalarda Bobath Tedavi Yaklaşımı ile kombine spesifik fonksiyonel görev odaklı motor imgeleme eğitiminin ve imgeleme sonrası fiziksel pratiğin üst ekstremite motor fonksiyonu üzerine etkisini karşılaştırmalı incelemektir. Çalışmaya 32 inme hastası alınarak 2 grup olarak randomize edildi. Pratik grubu (Yaş: 63,75±11/yıl,6 kadın,10 erkek; İnme sonrası geçen süre: 380±174,74/gün) ve Motor İmgeleme grubu (Ortalama yaş:64,13±9,26/yıl,5 kadın,11 erkek; İnme sonrası geçen süre: 460±200,05/gün). Her iki gruptaki hastalara haftada 5 gün 8 hafta süreyle uygulamayapıldı. Kinestetik ve Görsel İmgeleme Anketi-20 (KGİA-20), Motor Aktivite Günlüğü- 28 (MAG- 28), Nottingham Genişletilmiş Günlük Yaşam Aktiviteleri Ölçeği (NGGYAÖ), Wolf Motor Fonksiyon Testi (WMFT) ve Fugl Meyer Üst Ekstremite Değerlendirme Ölçeği (FMÜEDÖ), Modifiye Ashworth Skalası(MAS) ve video süresikullanılarak hastalar değerlendirildi. Tedavi sonunda her iki tedavi grubunda da tüm değerlendirmelerde istatistiksel olarak anlamlı gelişme gözlendi. Gruplar arası fark incelendiğinde yalnızca MAG-28 Kullanım Düzeyi Skalasında (p=0,002), WMFT-Puan Skalasında (p=0,040), FMÜEDÖ (p=0,001) ve Video süresindeki(p=0,005)fark motor imgeleme ile birlikte yapılan fiziksel pratik grubu lehine anlamlıydı. WMFT-Süre (p=0,940), MAG-28 Kullanım Kalitesi (p=0,947), NGGYAÖ (p=0,126) ve KGİA Kinestetik(p=0,721) ve Görsel (p=0,818)değeri puanlarına göre tedavi sonundaki gelişmeler açısından her iki grupta da iyileşme bulundu. Ancak her iki tedavi grubu arasında istatistiksel açıdan anlamlı fark yoktu. İnmeli hastalarda etkilenen üst ekstremite fonksiyon, motor beceri, kullanım sıklığının geliştirilmesi ve hareket hızında motor imgeleme eğitimiyle birlikte fiziksel pratiğin daha etkin olduğu görüldü. Ancak tedavi sonunda  Mİ+BTY+FP ve Mİ+BTY grupları arasında üst ekstremite kinestetik ve görsel imgeleme yeteneği ve günlük yaşam aktivitelerinde bağımsızlık düzeyinde fark görülmedi. Sonuç olarak motor imgeleme tedavi yönteminin inmeli hastalarda üst ekstremite iyileşmesi üzerine olumlu etkileri olduğu ancak motor imgeleme aktivitelerinin yanısıra fiziksel pratiğinin de eklenmesinin kullanım düzeyi ve aktiviteyi gerçekleştirme süresi açısından daha yüksek oranda iyileşme sağladığı bulunmuştur.
Anahtar Kelimeler: İnme, Motor imgeleme, Fiziksel pratik, Bobath Tedavi Yaklaşımı, Üst ekstremite fonksiyonu

Abstract:
The aim of the study is to compare the effects of specific functional task-oriented motor imagery training combined with the Bobath Therapeutic Approach and physical practice after imagery on upper extremity motor function in stroke patients. Thirty-two stroke patients were included in the study and randomized into 2 groups. Practice group (Age: 63.75±11/year, 6 female, 10 male; Time after stroke: 380±174.74/day) and Motor Imagery group (Mean age: 64.13±9.26/year, 5 women, 11 men; Time after stroke: 460±200.05 /day).Patients in both groups were treated for approximately 45-50 minutes per day for 8 weeks, 2 days a week. Kinesthetic and Visual Imagery Questionnaire-20 (KVIQ-20), Motor Activity Log- 28 (MAL- 28), Nottingham Extended Activities of Daily Living Scale (NEADLS), Wolf Motor Function Test (WMFT), and Fugl-Meyer Assessment Upper Extremıty (FMA-UE), Modified Ashworth Scale (MAS), and video duration patients were evaluated using. At the end of the treatment, statistically significant improvement was observed in all evaluations in both treatment groups.When the difference between the groups was examined, only the difference in the MAL- 28 Use Level Scale (p=0,002), WMFT-Score Scale (p=0,040), FMA-UE(p=0,001) and Video duration (p=0,005) was significant in favor of the physical practice group with motor imagery. There was improvement in both groups in terms of improvements at the end of the treatment according to WMFT-Time (p=0,940), MAL-28 Quality of Use (p=0,947), NEADLS(p=0,126) and KVIQ Kinesthetic (p=0,721) and Visual (p=0,818) value scores but there was no statistically significant difference between the two treatment groups. In stroke patients, physical practice was found to be more effective with motor imagery training in improving the affected upper extremity function, motor skills, frequency of use, and movement speed. However, at the end of the treatment, there was no difference in the upper extremity kinesthetic and visual imagery ability and the level of independence in activities of daily living between MI+BTY+PP and MI+BTY groups.As a result, it was found that the motor imagery treatment method had positive effects on upper extremity recovery in stroke patients, but adding physical practice along with motor imagery activities provided a higher rate of improvement in terms of usage level and duration of activity.
Key words: Stroke, Motor imagery, Physical practice, Bobath Treatment Approach, Upper extremity function.