Çocukluk çağı idrar yolu enfeksiyonlarının geriye dönük değerlendirilmesi
A retrospective study on urinary tract infections in children
Yazar: FATMA CANBEYLİ
Danışman: PROF. DR. ENVER HASANOĞLU
Gazi Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2013
Konu: Nefroloji = Nephrology
Dizin: Çocuk hastalıkları = Child diseases ; Çocuklar = Children ; Üriner sistem enfeksiyonları = Urinary tract infections ; İlaçlara direnç = Drug resistance

Özet:
Çocukluk Çağı İdrar Yolu Enfeksiyonlarının Geriye Dönük Değerlendirilmesi
           Çocukluk çağında İYE?ler; sık görülmeleri, yeterli tedavi edilmedikleri ve sık tekrarladıkları durumlarda son dönem böbrek yetmezliğine kadar giden ciddi komplikasyonlara neden olabildikleri için, ayrıca erken tanı ve tedavi ile bu komplikasyonların önlenebilir olması nedeniyle oldukça büyük bir öneme sahiptirler.
           Çalışmamızda İYE nedeniyle izlenen 1 ay-18 yaş arasındaki 699 hastanın dosyaları geriye dönük olarak incelenmiştir.
            Hastaların %75.8?i kız %24.2?si erkekti. Erkeklerde İlk İYE yaşı ortanca 6 ay iken kızlarda 18 ay olarak bulundu. Erkeklerde ilk İYE en sık ilk 6 ayda izlenirken, kızlarda 2-5 yaş arasında saptandı.
            Ateş, iştahsızlık ve kusma ilk 2 yıl en sık görülen semptomlar olarak bulunurken 5 yaşında sonra idrar kaçırma ve sık idrara çıkma %42-46 oranlarıyla sık görülen semptomlar olarak saptandı.
            Hastaların %15,7?sinde (109 hastada) USG?de anomali saptanırken, en sık görülen anomali %49,6 oranıyla hidronefrozdu. Hastaların %21,2?sinde (148 hasta) reflü saptandı. DMSA yapılan 559 hastanın 110?unda (%15,7) skar saptandı. Ultrasonografide anomali saptanmasının, ateş varlığının CRP pozitifliğinin, VUR varlığı ve şiddetinin renal skar riskini arttırdığı görüldü. Skar gelişimi üzerine en fazla etkisi olan faktörün reflü derecesi olduğu görüldü. 
            442 hastada (%63,8) rekürrens saptandı. Rekürrenslerin en fazla ilk bir yılda olduğu görüldü.Rekürrens saptanan hastalarda skar oluşum riskinin daha fazla olduğu saptandı. Ultrasonografide anomali varlığının, VUR varlığının ve şiddetindeki artışın rekürrens sıklığını arttırdığı saptandı
            109 hastada (%15.5) AÜS disfonksiyonu saptandı. AÜS disfonksiyonu olan hastalarda olmayanlara göre rekürrens ve hipertansiyon sıklığı daha fazla saptandı.
            E.coli %82,6 oranıyla en sık üreyen mikroorganizma olarak saptandı. 26 kültürde (%2,4) ESBL (+) mikroorganizma üremesi saptandı. ESBL (+)?lerde ESBL (-)?lere göre, %10-70 oranında değişmekle birlikte ciddi bir direnç artışı saptandı. En belirgin fark sefalosporinlerde bulunurken, en az direnç farkı piperasilin tazobaktamda saptandı. 
           E.coli?nin trimetoprim/sulfametaksazol direncinin % 45.6 saptandı. Ancak yıllar içindeki direnç değişim paternine bakıldığında, beklenilenin aksine direncin istatistiksel olarak anlamlı şekilde azaldığı (%52.9-%37.9) saptandı Azalan direncin tedavide son yıllarda sefiksim gibi geniş spektrumlu antibiyotiklerin tercih edilmesi nedeniyle trimetoprim/sulfametaksazolun az kullanılması ile açıklanabileceği düşünüldü Sefalosporin grubu antibiyotiklere karşı %18-20 oranında direnç saptandı. Seftriakson ve sefepimin son dönemlerde sık kullanımına bağlı direnç gelişimi beklenirken yıllar içinde belirgin değişiklik saptanmadı. Sefiksim direncinde yıllar içinde anlamlı bir artış olmaması nedeniyle toplum kökenli İYE?lerde oral tedavide hala iyi bir seçenek olarak kabul edildi.
           Pseudomonas?ın ise antibiyotik dirençleri yüksek saptandı. TMP-SMZ?e karşı %70.0, sefepim, sefiksim ve seftriaksona karşı %50, karbapenemlere karşı %30 direnç saptandı. En az direnç piperasilin tazobaktama saptandı. (%10) Pseudomonas?ın amikasin, siprofloksasin direncinde artış saptanmazken seftazidim duyarlılığında %50 azalma saptandı.
            Son yıllarda dirençli mikroorganizmalardaki artış ile birlikte İYE tedavisinde zorluklar ile karşılaşılmaktadır. Bu nedenle tedaviler bölgesel antibiyotik dirençleri göz önüne alınarak yapılmalıdır. Ancak bunun için antibiyotik duyarlılığı ile ilgili çalışmaların arttırılması gerekmektedir.

Abstract:
A Retrospective Study on Urinary Tract Infections in Children
           Urinary Tract Infections (UTIs) in children occur very common and can cause serious complications that may yield kidney failure at final stages if it repeated frequently or did not receive adequate treatment. UTIs are very important since these complications can be preventable with early diagnosis and appropriate treatment.  
	In this study 699 patients, who are in the age of 1 month to 18 years old and under monitor due to UTI, are analyzed retrospectively.
            Seventy-five point eight percent (%75.8) of patients were female, and twenty-four point two (%24.2) were male.  The first UTI median age had been found 6 months in males while 18 months in females. First UTI in males had been seen mostly in first 6 months while in females it was between the ages 2 and 5. 
	Most common symptoms were fever, anorexia and vomiting in infants who are younger than 24 months. Pollakuria and enuresis were common symptoms , %42-46, in patients older than 5 years.
	In 109 patients (15.7%) abnormalities have been observed in their USG. The most common anomaly was hydroneproysis with %49.6. 148 patients (21%) had reflux. Renal scar was detected in 110 patients (15.7 %) among 559 patients who received DMSA.  Anomaly in USG, fever, positive CRP, having reflux and degree of reflux were risk factors for renal scar. The most important factor on renal scar was degree of reflux.
	442 patients (63.8 %) had recurrence. Recurrences were observed most in the first subsequent year. Patients with recurrence had higher renal scar than the ones without recurrence. It is observed that USG anomaly, having reflux, degree of reflux increases the recurrence.
	109 patients had lower urinary tract (LUT) dysfunction. Patients with LUT dysfunction had higher recurrence and hypertension rate than the ones without LUT dysfunction.
            E coli was the most common microorganism with 82.6%. We found ESBL (+) microorganism in 26 cultures (2.4%). It is observed that ESBL (+) has higher resistance than ESBL (-) and the rate of change in resistance varies between 10%-70% depending on antibiotics. The highest disparity of resistance was found in cephalosporins while the lowest disparity was in piperacillin tazobactam.   
            Resistance to TMP/SMZ for E. coli was 45.6%. Contrary to expectations, resistance significantly decreases over the years (%52.9-%37.9). This decreased can be explained with the usage of antibiotics with wide spectrum like cefixime instead of TMP/SMZ. Resistance against cephalosporins was 18%-20%. Although it was expected to have increase in resistance in recent years due to the frequent use of ceftriaxone and cefepime, there was no significant change over the years. Since there was no a significant increase in resistance to cefixime over the years, cefixime can be still considered to be a good option for oral treatment of community-acquired UTIs.  
	Antibiotic resistance for Pseudomonas was detected high. Resistance was found 70% to TMP/SMZ, 50% to cefepime, cefixime and ceftriaxone, 30% to carbapenems.  Pseudomonas showed the lowest resistance to piperacillin tazobactam (10%). There was no increase in resistance to amikacin and ciprofloxacin, however ceftazidime susceptibility had 50% reduction.
            In recent years with the increase in resistant microorganisms, difficulties in the treatment of UTI are confronted. Therefore treatments should be planned in consideration of regional antibiotic resistance. Thus we should conduct more studies on antibiotics resistance.