Türk ceza hukukunda çalışma hürriyetinin ihlali(5237 sayılı TCK m. 117)
Violation of freedom to work in Turkish criminal law(Article 117 of the Turkish Penal Code No. 5237)
Yazar: BAKİ KÖSE
Danışman: PROF. DR. ÜMİT KOCASAKAL
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Hukuk = Law

Özet:
Çalışma; kişilerin kendileri ve ailelerinin geçim ve güvenliğini sağlayan, çoğu
kişinin hayatının merkezinde yer alan bir faaliyettir. Kişilerin çalışma faaliyetlerini
sürdürebilmeleri için, kendilerine çalışma hak ve hürriyeti tanınması gerekir. Kişilerin
çalışma hak ve hürriyetlerinin korunması amacıyla uluslararası belgelerde, birçok
hüküm bulunmaktadır. Özellikle Uluslararası Çalışma Örgütü, bu konuda yoğun
şekilde çalışmalar yürütmektedir. Konuya ilişkin, belirtmek gerekir ki, birbirini
tekrarlayan ve tasdik eden hükümler içeren uluslararası düzenlemelerle uyumlu olarak
Anayasamızda da çalışma hakkı ve hürriyetini koruyan hükümlere yer verilmiştir.
Diğer birçok hak ve hürriyet gibi çalışma hakkı ve hürriyeti aleyhinde ciddi durumlar
söz konusu olduğunda; uluslararası metinler, anayasal düzenlemeler, devletin alacağı
tedbirler ve özel hukuk hükümleri gerekli korumayı sağlamakta yetersiz kaldığı
durumlarda, son çare olarak, ceza hukukuna başvurulduğu görülmektedir. Bu
çerçevede; çalışma hakkı ve hürriyetinin ceza normlarıyla korunması konusunda
çalışmalar yürütülen hukuk dalı, çalışma ceza hukukudur. Çalışma ceza hukukunun
tarih içindeki gelişimine bakıldığında; ilgili hukuk dalı kapsamında değerlendirilen ilk
düzenlemelerin yalnızca işverenleri koruduğu, ancak günümüzde hangi statü veya sıfat
ile çalıştığına bakılmaksızın, tüm çalışanları koruyan ceza normları bulunmakta
olduğu görülmektedir. Türk Hukukunda da doğrudan doğruya veya dolaylı olarak
çalışma hak ve hürriyetini koruma amacı ile düzenlenen çeşitli ceza normları söz
konusudur. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Özel Hükümler" başlıklı ikinci
kitabının, "Kişilere Karşı Suçlar" başlıklı ikinci kısmının, "Hürriyete Karşı Suçlar"
başlıklı yedinci bölümünde yer alan, "İş ve Çalışma Hürriyetinin İhlali" başlıklı m.
117'nin; Türk hukukundaki esas çalışma ceza hukuku düzenlemesi olduğunu
söylemek gerekir. Türk Ceza Kanunu m. 117'de, çeşitli yönleriyle çalışma hakkı ve
hürriyetini koruyan beş farklı suç yer almaktadır.
Çalışmamızın "ÇALIŞMA HAKKI VE HÜRRİYETİNİN CEZA
NORMLARIYLA KORUNMASI" başlıklı birinci bölümünde; öncelikle çalışma
hakkı ve hürriyeti kavramları açıklanacak, bu çerçevede bu hak ve hürriyetin
korunması amacıyla Uluslararası Çalışma Örgütü, Birleşmiş Milletler ve Avrupa
Konseyi ile Avrupa Birliği çatısı altında kabul edilmiş uluslararası düzenlemeler ile
1876'da kabul edilen Kanun-ı Esasi'den bu yana, hukukumuzda yer verilen anayasal
düzenlemeler değerlendirilmiştir. Kanun-ı Esasi, 1921 Anayasası ve 1924
Anayasası'nın ilgili hükümleri kısaca incelendikten sonra; 1961 Anayasası ve 1982
Anayasası'nın çalışma hakkı ve hürriyeti ile ilgili hükümleri ayrı alt başlıklar altında
daha detaylı şekilde aktarılmıştır. Sonrasında, çalışma ceza hukuku kavramsal olarak
incelenmiş; bu çerçevede çalışma ceza hukukunun tarihi gelişimi hakkında bilgiler
verilmiş ve Türk Ceza Hukuku'ndaki, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu ve 5237 sayılı
Türk Ceza Kanunu'nda bulunan bu kapsamda değerlendirilebilecek hükümler
aktarılmıştır. Çalışmamızın ilk bölümünün son kısmında ise, çalışmamızın ikinci
bölümünde detaylı olarak incelediğimiz 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 117 ile bu
düzenlemenin 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'ndaki karşılığı olan, 765 sayılı Türk Ceza
Kanunu m. 201 arasındaki farklılıklara değinilmiş, bu iki hükmün karşılaştırması
yapılmıştır.
Çalışmamızın "5237 SAYILI TCK M. 117'DE DÜZENLENEN SUÇLAR"
başlıklı ikinci bölümünde, hukukumuzdaki çalışma hakkı ve hürriyetini koruma amacı
taşıyan temel ceza normu olan Türk Ceza Kanunu m. 117'de yer alan suçlar
incelenmiştir. Türk Ceza Kanunu m. 117'de beş farklı suç yer almaktadır. Bu suçlar;
çalışma hürriyetini ihlal suçu, işgücü sömürüsü suçu, işgücü sömürüsü için tedarik
sevk veya nakletme suçu, anlaşma koşullarını değiştirmeye zorlama suçu ve işin
devamına engel olma suçudur. Ayrı alt başlıklar altında sırası ile; her bir suç ile
korunan hukuki yarar, her bir suçun fail ve mağduru, konusu, maddi unsuru, hukuka
aykırılık unsuru, manevi unsuru, özel görünüş biçimleri olan teşebbüs, iştirak ve
içtimaı ile her bir suça ilişkin yaptırım ve usul kuralları detaylı şekilde incelenmiştir.
Bölümün son kısmında, Türk Ceza Kanunu m. 117'de yer alan suçlar açısından, önem
arz eden hususlara öncelik verilerek, kusurluluğa etki eden nedenlerden haksız tahrik
ve hata ile cezaya etki eden nedenler bir arada değerlendirilmiştir.
Çalışmada yer verilen inceleme ve değerlendirmelerin, konuya ilişkin
doktrinden yararlanılarak ve yargı kararları göz önünde bulundurularak ortaya
koyulduğunu; gerekli görülen hususlarda, mukayeseli hukuktan örnekler verildiğini ve
farklı ülkelerdeki düzenlemeler ve yargı makamlarının vermiş olduğu kararlardan da
faydalanıldığını belirtmek isteriz. Bu şekilde hazırladığımız çalışmamız sonucunda
ulaştığımız, temel sonuçları ortaya koymakta yarar vardır.
Türk Ceza Kanunu m. 117/1'de düzenlenen çalışma hürriyetini ihlal suçu ile
maddede düzenlenen diğer suçlar arasında özel – genel norm ilişkisi bulunmaktadır.
Çalışma hürriyetini ihlal suçu, maddedeki diğer suçlara göre genel norm niteliğindedir.
Bu suç borçlar hukuku, iş hukuku ya da idare hukuku esaslarına göre yürütülen
çalışmalar açısından ortaya çıkabileceği gibi; suçun mağdurun zorla çalıştırılması
suretiyle işlenmesi durumunda, konusu hukuka aykırılık teşkil eden çalışmalar
bakımından da ortaya çıkabilir. Suçun; hükümde belirtilen cebir ve tehdit araç fiilleri
haricinde, suç teşkil eden veya etmeyen, hukuku aykırı herhangi bir fiil ile de
işlenebilmesi, hükmün uygulama alanının oldukça genişlemesine sebep olmaktadır.
Bu kapsamda, çalışma mevzuatında işverenin iş ilişkisi içinde işçiyi psikolojik tacize
karşı koruma borcuna aykırı davranması hukuka aykırı bir fiil olduğu için;
kanaatimizce psikolojik taciz oluşturan fiillerin de Türk Ceza Kanunu m. 117/1'de
düzenlenen suçu oluşturması mümkündür. Türk Ceza Kanunu m. 117/2'de düzenlenen
işgücü sömürüsü suçu ile bazı zayıf durumdaki kişilerin işgüçlerinin sömürülmesi
cezalandırılmaktadır. Bu suç bakımından, hukuka uygunluk sebeplerinden Türk Ceza
Kanunu m. 26/2'de düzenlenen ilgilinin rızasının uygulama alanı bulması mümkün
değildir; çünkü mağdurun rızasının bulunması, bu suçun ortaya çıkması için gereklidir.
Bir kişinin rızasına aykırı şekilde çalıştırılması bu suçu değil, Türk Ceza Kanunu m.
117/1'de düzenlenen çalışma hürriyetini ihlal suçunu oluşturur. Türk Ceza Kanunu m.
117/3'te, Türk Ceza Kanunu m. 117/2'de düzenlenen işgücü sömürüsü suçunun
hazırlık hareketi niteliğindeki bazı hareketler ayrı bir suç olarak düzenlenmiştir. Türk
Ceza Kanunu m. 117/3'te düzenlenen işgücü sömürüsü için tedarik, sevk veya
nakletme suçunun ortaya çıkması için de Türk Ceza Kanunu m. 117/2'de düzenlenen
suç açısından olduğu gibi, mağdurunun rızasının bulunması bir gerekliliktir. Doktrinde
İşgücü sömürüsü için tedarik, sevk veya nakletme suçunun varlığı karşısında, Türk
Ceza Kanunu m. 117/2'de düzenlenen suça teşebbüs edilmesinin pek de mümkün
olmadığı yönünde bir görüş bulunmaktadır. Türk Ceza Kanunu m. 117/3'te; işgücü
sömürüsü suçunun yalnızca bazı hazırlık hareketleri ayrı bir suç olarak düzenlenmiştir
ve Türk Ceza Kanunu m. 117/2'de düzenlenen suçun işlenmesi için mutlaka Türk Ceza
Kanunu m. 117/3'te düzenlenen suçu oluşturan hareketlerin gerçekleştirilmesi
gerekmemektedir. Bu sebeple, söz konusu görüşe katılmıyoruz. Türk Ceza Kanunu m.
117/3'te düzenlenen işgücü sömürüsü için tedarik, sevk veya nakletme suçu ile ilgili
özellik arz eden esas mesele, bu suç ile Türk Ceza Kanunu m. 80'de düzenlenen insan
ticareti suçu arasındaki ilişkidir. Kanaatimizce, bu iki suç arasında tüketen norm -
tüketilen norm ilişkisi söz konusudur. Bu çerçevede; Türk Ceza Kanunu m. 80'in
varlığı karşısında, Türk Ceza Kanunu m 117/3'ün, tüketilen norm olduğu için,
uygulanmasının mümkün olmayacağı sonucu ortaya çıkmaktadır. Türk Ceza Kanunu
m. 117/4'te düzenlenen anlaşma koşullarını değiştirmeye zorlama suçu ile özel olarak,
sözleşme hürriyeti korunmaktadır. Korunan sözleşme hürriyeti, bireysel ve toplu iş
sözleşmeleri açısındandır. Anlaşma koşullarını değiştirmeye zorlama suçunun ortaya
çıktığının kabul edilmesi için ücret veya diğer anlaşma koşullarının değiştirilmesine
gerek bulunmamaktadır. Türk Ceza Kanunu m. 117/4'te düzenlenen bu suç, ücret veya
diğer anlaşma koşullarının değiştirilmesi adına cebir veya tehdit araç fiillerinden en az
birine başvurulup mağdurun zorlanması ile tamamlanır. Bir grev ya da lokavt, kanuna
uygun olarak gerçekleştirilmeleri kaydıyla, mevzuatta işçi ve işverenlere tanınmış
meşru birer hak olduğu için, Türk Ceza Kanunu m. 26/1'de düzenlenen hakkın
kullanılması çerçevesinde, anlaşma koşullarını değiştirmeye zorlama suçu açısından
birer hukuka uygunluk sebebi teşkil eder. Bir diğer yandan, grev ya da lokavta kanuna
aykırı olarak başvurulması suretiyle; iş sözleşmesindeki ücret veya diğer koşullar
değiştirilmeye zorlandığında ise Türk Ceza Kanunu m. 117/4'te düzenlenen anlaşma
koşullarını değiştirmeye zorlama suçu ortaya çıkacaktır. Bu gibi bir durumda, Türk
hukukunda kanuna aykırı grev ile lokavt birer kabahat olarak düzenlenmiş olduğu için,
Kabahatler Kanunu m. 15/3 doğrultusunda, faile yalnızca Türk Ceza Kanunu m.
117/4'te düzenlenen anlaşma koşullarını değiştirmeye zorlama suçu nedeniyle
yaptırım uygulanması söz konusu olacaktır. Türk Ceza Kanunu m. 117/4'te düzenlenen
bir diğer suç ise, işin devamına engel olma suçudur. İşin devamına engel olma suçu
ile; cebir veya tehdit araç fiillerine başvurularak bir işin durmasına, sona ermesine
veya durmaya devam etmesine neden olunması cezalandırılmaktadır. Türk Ceza
Kanunu m. 117/4'te düzenlenen bu suçun, Türk Ceza Kanunu m. 117/1'de düzenlenen
çalışma hürriyetini ihlal suçu ile farkının ortaya koyulması gerekmektedir. Türk Ceza
Kanunu m. 117/4'te düzenlenen işin devamına engel olma suçu, bir işyerinin çalışması
bütün olarak engellendiğinde ortaya çıkacak bir suç iken; Türk Ceza Kanunu m.
117/1'de düzenlenen çalışma hürriyetini ihlal suçu, yalnızca bir kişinin çalışmasının
engellenmesi ile ortaya çıkabilin bir suçtur. Bir grev ya da lokavt, kanuna uygun olarak
gerçekleştirilmiş olması koşuluyla; Türk Ceza Kanunu m. 117/4'te düzenlenen
anlaşma koşullarını değiştirmeye zorlama suçu bakımından olduğu gibi, bu suç
açısından da Türk Ceza Kanunu m. 26/1'de düzenlenen hakkın kullanılması
çerçevesinde birer hukuka uygunluk sebebidir. Benzer şekilde, anlaşma koşullarını
değiştirmeye zorlama suçu açısından olduğu gibi; grev ya da lokavtın kanuna aykırı
olması durumunda, Türk Ceza Kanunu m. 117/4'te işin devamına engel olma suçunun
ortaya çıkması mümkündür ve bu durumda da Kabahatler Kanunu m. 15/3 uyarınca,
faile yalnızca Türk Ceza Kanunu m. 117/4'te düzenlenen işin devamına engel olma
suçu nedeniyle ceza verilir. Kanuna aykırı grev ya da lokavta ücret veya diğer anlaşma
koşullarının değiştirilmesine zorlamanın yanında, işin devamına engel olmak için
başvurulması ve işin devamına engel olunması durumunda ise; Türk Ceza Kanunu m.
117/4'te düzenlenen her iki suç, anlaşma koşullarını değiştirmeye zorlama suçu ve işin
devamına engel olma suçu, aynı anda ortaya çıkacaktır. Böyle bir durumda, faile Türk
Ceza Kanunu m. 44 uyarınca ceza verilmesi gerekecektir. Türk Ceza Kanunu m.
117'de düzenlenen beş suç açısından da ortak olarak, belirtmek istediğimiz son husus
ise bu suçların karşılığında kanun koyucu tarafından öngörülen yaptırımların,
korumaları amaçlanan hukuki yararın ağırlığı karşısında oldukça hafif olduğudur.

Abstract:
As an activity that ensures the livelihood and security of individuals and their
families, work is at the center of most people's lives. In order for people to carry out
their work activities, they must be granted the right and freedom to work. There are
many provisions in international legal instruments to protect the rights and freedoms
of individuals to work. In particular, the International Labor Organization has been
working intensively on this issue. In accordance with the international instruments,
which contain repetitive and affirming provisions, Our Constitution also contains
provisions protecting the right and freedom to work. As in many other rights and
freedoms, when there are serious situations against the right and freedom to work;
when international texts, constitutional provisions, measures to be taken by the state
and private law provisions are insufficient to provide the necessary protection, it is
seen that criminal law is resorted to as a last remedy. Within this framework, the branch
of law that works on the protection of the right and freedom to work through criminal
norms is criminal labor law. Considering the historical development of criminal labor
law; it is seen that the first regulations considered within the scope of the relevant
branch of law protected only employers, but today, there are criminal norms that
protect all workers, regardless of their status or title. In Turkish Law, there are also
various criminal norms regulated directly or indirectly with the aim of protecting the
right and freedom to work. Turkish Criminal Code No. 5237 Article 117 titled
"Violation of the Freedom of Work and Labor", which is included in the seventh
section titled "Crimes against Liberty" of the second part titled "Crimes against
Persons" of the second book titled "Special Provisions", is the main criminal labor law
regulation in Turkish law. Article 117 of the Turkish Criminal Code includes five
different crimes that protect the right and freedom to work in various aspects.
In the first part of our study titled "PROTECTION OF THE RIGHT AND
FREEDOM TO WORK BY CRIMINAL NORMS"; firstly, the concepts of the right
and freedom to work will be explained, and within this framework, international
instruments adopted under the authority of the International Labor Organization, the
United Nations, the Council of Europe and the European Union for the protection of
this right and freedom, as well as the constitutional regulations that have been included
in our law since the Kanun-ı Esasi adopted in 1876, will be evaluated. After briefly
examining the relevant provisions of the Kanun-ı Esasi, the 1921 Constitution and the
1924 Constitution, the provisions of the 1961 Constitution and the 1982 Constitution
on the right and freedom to work are explained in more detail under separate
subheadings. Afterwards, the criminal labor law is examined conceptually; within this
framework, information on the historical development of the criminal labor law is
given and the provisions of the Turkish Criminal Code No. 765 and the Turkish
Criminal Code No. 5237, which can be evaluated within this scope, are presented. In
the last section of the first part of our study, the differences between Article 117 of the
Turkish Criminal Code No. 5237, which we examined in detail in the second part of
our study, and Article 201 of the Turkish Criminal Code No. 765, which is the
equivalent of this provision in the Turkish Criminal Code No. 765, were mentioned
and a comparison of these two provisions was made.
In the second part of our study titled "CRIMES REGULATED IN ARTICLE 117
OF THE TPC NUMBER 5237", the crimes under Article 117 of the Turkish Penal
Code, which is the basic criminal norm that protects the right and freedom to work in
our law, are examined. Article 117 of the Turkish Penal Code includes five different
offenses. These crimes are; the crime of violation of freedom of work, the crime of
labor exploitation, the crime of supplying, dispatching or transporting for labor
exploitation, the crime of forcing to change the terms of the agreement and the crime
of preventing the continuation of work. Under separate sub-headings, the legal benefit
protected by each crime, the offender and victim of each crime, the subject matter, the
material element, the element of illegality, the moral element, the special forms of
appearance such as attempt, participation and aggregation, and the sanctions and
procedural rules regarding each crime are examined in detail. In the last section of the
part, in terms of the crimes under Article 117 of the Turkish Penal Code, the reasons
affecting the fault, unjust provocation and error, and the reasons affecting the
punishment are evaluated together, giving priority to the important issues.
We would like to point out that the reviews and evaluations in this study are
based on the doctrine and judicial decisions on the subject; examples from comparative
law are given where necessary, and the regulations and judicial decisions in different
countries are also utilized. This is how we prepared our study and it is useful to set out
the main conclusions we have reached as a result.
The crime of violation of freedom of work regulated under Article 117/1 of the
Turkish Criminal Code has a special - general norm relationship with the other crimes
regulated in the article. The crime of violation of freedom of work is a general norm
compared to the other crimes in the article. This crime may occur in terms of work
carried out in accordance with the principles of the law of obligations, labor law or
administrative law, as well as in terms of work that constitutes a violation of the law,
if the crime is committed through forced labor of the victim. The fact that the crime
can be committed by any unlawful act other than the acts of violence and threat
specified in the provision, which may or may not constitute a crime, causes the scope
of application of the provision to broaden considerably. In this context, since the
employer's violation of the obligation to protect the employee against psychological
harassment within the employment relationship is an unlawful act in the labor
regulations; in our opinion, it is possible that the acts constituting mobbing may also
constitute the crime regulated under Article 117/1 of the Turkish Criminal Code. The
crime of labor exploitation regulated under Article 117/2 of the Turkish Criminal Code
punishes the exploitation of the labor power of certain vulnerable persons. In terms of
this crime, it is not possible for the consent of the person concerned regulated in Article
26/2 of the Turkish Criminal Code, which is one of the reasons for compliance with
the law, to find an application area; because the consent of the victim is necessary for
the occurrence of this crime. The employment of a person against his/her consent does
not constitute this crime, but constitutes the crime of violation of the freedom of work
regulated under Article 117/1 of the Turkish Criminal Code. Under Article 117/3 of the
Turkish Criminal Code, certain acts that are preparatory acts for the crime of labor
exploitation under Article 117/2 of the Turkish Criminal Code are regulated as a
separate crime. In order for the crime of supplying, dispatching or transporting for
labor exploitation regulated under Article 117/3 of the Turkish Penal Code to occur,
the consent of the victim is a requirement, as in the case of the crime regulated under
Article 117/2 of the Turkish Penal Code. In the doctrine, there is an opinion that it is
not really possible to attempt the crime regulated under Article 117/2 of the Turkish
Criminal Code in the face of the existence of the crime of procurement, dispatch or
transportation for labor exploitation. In Article 117/3 of the Turkish Criminal Code,
only some preparatory acts of the crime of labor exploitation are regulated as a separate
crime, and the acts constituting the crime regulated in Article 117/3 of the Turkish
Criminal Code do not necessarily have to be performed in order to commit the crime
regulated in Article 117/2 of the Turkish Criminal Code. Therefore, we do not agree
with this opinion. The main issue regarding the crime of supplying, dispatching or
transporting for labor exploitation regulated under Article 117/3 of the Turkish
Criminal Code is the relationship between this crime and the crime of human
trafficking regulated under Article 80 of the Turkish Criminal Code. In our opinion,
there is a consuming norm - consumed norm relationship between these two offenses.
In this framework, in the face of the existence of Article 80 of the Turkish Criminal
Code, it is concluded that Article 117/3 of the Turkish Criminal Code cannot be applied
because it is the consuming norm. The crime of forcing to change the terms of the
agreement regulated under Article 117/4 of the Turkish Criminal Code specifically
protects the freedom of contract. The freedom of contract is protected in terms of
individual and collective labor contracts. It is not necessary to change the wage or
other terms of the agreement for the crime of forcing to change the terms of the
agreement to be considered to have been committed. This crime, which is regulated
under Article 117/4 of the Turkish Criminal Code, is completed by resorting to at least
one of the instrumental acts of force or threat to force the victim to change the wage
or other terms of the agreement. A strike or lockout, provided that they are carried out
in accordance with the law, constitute a cause of lawfulness for the crime of forcing
the change of the terms of agreement within the framework of the exercise of the right
regulated in Article 26/1 of the Turkish Criminal Code, as they are legitimate rights
granted to employees and employers by the legislation. On the other hand, if the wage
or other conditions in the labor contract are forced to be changed by unlawful exercise
of a strike or lockout, the crime of forcing to change the terms of the agreement
regulated under Article 117/4 of the Turkish Criminal Code will have been committed.
In such a case, since unlawful strike and lockout are regulated as misdemeanors under
Turkish law, in accordance with Article 15/3 of the Code of Misdemeanors, the
offender will only be sanctioned for the crime of forcing to change the terms of the
agreement regulated under Article 117/4 of the Turkish Criminal Code. Another crime
regulated under Article 117/4 of the Turkish Penal Code is the crime of preventing the
continuation of work. The crime of preventing the continuation of work punishes
causing a work to stop, end or continue to stop by resorting to force or threats. The
difference between this crime regulated under Article 117/4 of the Turkish Criminal
Code and the crime of violation of freedom of work regulated under Article 117/1 of
the Turkish Criminal Code should be revealed. While the crime of preventing the
continuation of work regulated under Article 117/4 of the Turkish Criminal Code is a
crime that may occur when the work of a workplace is prevented as a whole, the crime
of violation of freedom of work regulated under Article 117/1 of the Turkish Criminal
Code is a crime that may occur when only one person is prevented from working. A
strike or lockout, provided that it is carried out in accordance with the law, is a reason
for compliance with the law within the framework of the exercise of the right regulated
under Article 26/1 of the Turkish Criminal Code, as it is for the crime of forcing to
change the terms of the agreement regulated under Article 117/4 of the Turkish
Criminal Code. Similarly, as in the case of the crime of forcing to change the terms of
the agreement, if the strike or lockout is unlawful, it is possible that the crime of
preventing the continuation of work under Article 117/4 of the Turkish Penal Code
may arise, and in this case, in accordance with Article 15/3 of the Code of
Misdemeanors, the offender shall be punished only for the crime of preventing the
continuation of work under Article 117/4 of the Turkish Penal Code. In the situation
where an unlawful strike or lockout is resorted to in order to prevent the continuation
of the work in addition to forcing the change of wages or other terms of the agreement,
and the work is prevented, both crimes regulated under Article 117/4 of the Turkish
Criminal Code, the crime of forcing the change of the terms of the agreement and the
crime of preventing the continuation of the work, will occur at the same time. In such
a case, the offender will have to be punished in accordance with Article 44 of the
Turkish Penal Code. The last issue we would like to point out, common to all five
crimes regulated under Article 117 of the Turkish Penal Code, is that the sanctions
envisaged by the legislator for these crimes are quite light in comparison to the
seriousness of the legal purpose they are intended to protect.