Sistemik lupus eritematozusda antifosfolipid antikorlarının sıklığı ve klinik önemi
The Frequency and clinical importance of antiphospholipid antibodies in systemic lupus erythematosus
Yazar: MEHMET ŞAHİN
Danışman: PROF. DR. NURŞEN DÜZGÜN
Ankara Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İmmünoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 1999
Konu: Dermatoloji = Dermatology ; Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları = Endocrinology and Metabolic Diseases ; Romatoloji = Rheumatology
Dizin: Antifosfolipid sendromu = Antiphospholipid syndrome ; Lupus eritematozus-sistemik = Lupus erythematosus-systemic

Özet:
ÖZET ve SONUÇ Çalışmamıza ARA 1982 kriterlerine göre SLE tanısı alan 59 hasta ile 41 sağlıklı kontrol grubu alındı. SLE'lu hastaların klinik ve labaratuvar bulguları değerlendirildi. AFA'lannm (AKA, AFSA, anti pYGPI) izotipleri hasta ve kontrol grubunda ELISA yöntemi ile tayin edildi. SLE'lu hasta grubunda AKA 33 (%56), AFSA 41 (%69.5) ve anti p2-GPI 49 (%83) hastada pozitif idi. SLE'lu hastalarımızın klinik bulguları ile AFA sonuçlarının birlikte değerlendirilmesinde 59 hastanın 15 (%25.4)'inde AFS özellikleri vardı. AFA izotiplerinin pozitiflik dağılımı tüm SLE'lu hastalar dikkate alındığında şu şekilde idi; AKA'lar için IgG-AKA 8 (%13.6), IgM-AKA 13 (%22), IgA-AKA 12 (%20.3). AFSA'lar için IgG-AFSA 7 (%11.9), IgM-AFSA 20 (%33.9), IgA-AFSA 14 (%23.7) hastada pozitif iken, anti pYGPI için IgG- anti p2-GPI 21 (%35.6), IgM-anti pYGPI 17 (%28.8), IgA-anti pYGPI 11 (18.6) hastada pozitif idi. AFS Mu hastalarda izotiplerine bakmaksızın AKA 9 (%60), AFSA 8 (%53.3), anti p2- GPI 11 (%73.3) hastada pozitif idi. Bu hastalarda izotiplerin pozitiflik oranlanna bakıldığında; AKA izotiplerinden IgA 6 (%40), IgG 3 (%20), IgM 5 (%33.3) vakada, AFSA izotiplerinden IgA 7 (%46.6), IgG 3 (%20), IgM 6 (%40) vakada ve anti p2- GPI antikorlanndan IgA 4 (%26.8), IgG 9 (%60), IgM 9 (%60) vakada pozitif değerde idi. Kontrol grubunda ise AKA 1 (%2.4), AFSA 4 (%9.7), p2-GPI antikoru 3 (%7.3) vakada pozitif olarak saptandı. AKA, AFSA, anti pYGPI antikorlannın izotipleri arasında korelasyon mevcut idi. 52SLE'lu hastaların klinik ve laboratuvar bulguları ile AFA'lan karşılaştır dığımızda; IgA-AKA ile migren (pO.001); IgM-AKA, IgM-AFSA ve IgM-anti pY GPI ile livedo retikülaris (p<0.001); ve IgM-AKA ile migren ve akciğer bulguları (p<0.01); IgA-AFSA ile migren (rxO.Ol); IgM-AFSA ile tromboz ve migren (p<0.01); IgG-anti pVGPI ile livedo retikülaris, kalp bulguları, pulmoner hipertansiyon (p<0.01); IgM-anti pVGPI ile Raynoud fenomeni, pulmoner hipertansiyon, anti ds-DNA (p<0.01) arasında istatistiki olarak anlamlı pozitif ilişki dikkati çekti. Sonuç olarak; SLE'lu hastalarımızda çalıştığımız AFA'lannı sağlıklı kontrollere göre yüksek seviyelerde saptadık. AFS'lu olan ve olmayan lupuslu hastalarımızda, AFA'lardan anti pVGPI antikorları diğer fosfolipid antikorlarına göre daha sık oranda pozitif olarak bulundu. Hangi otoantikorun hangi klinik bulgu için bir marker olabileceğini belirtmek güç olmasına rağmen, özellikle IgM-AKA, IgG ve IgM-anti pYGPI antikorlarının AFS kriterlerini taşıyan bulgularla (fetal kayıp, tromboz, trombositopeni, pulmoner hipertansiyon, migren, livedo retikülaris) birliktelik göstermesi bu tip izotiplerin teşhiste yardımcı olabileceğini ve AFS bulguları olan SLE'nin patogenezinde rol oynayabileceğini düşündürmektedir. 53

Abstract: