Yaşam sonu kararların Türk hukuku bakımından incelenmesi
Evaluation "end of life decisions" in terms of Turkish law
Yazar: DİLEK ÖZCENGİZ
Danışman: PROF. DR. MİNE ESİN OCAKTAN ; PROF. DR. GÜROL CANTÜRK
Ankara Üniversitesi / Sağlık Bilimleri Enstitüsü / Disiplinlerarası Adli Tıp Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2020
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Adli bilimler = Forensic sciences ; Adli tıp = Forensic medicine ; Reanimasyon = Resuscitation ; Sağlık hukuku = Health law ; Tedavi kılavuzları = Practice guideline ; Tedaviye son verme = Terminating treatment ; Tıp = Medicine ; Yoğun bakım = Intensive care

Özet:
Tıp ve sosyolojik gelişmelerle birlikte uzayan yaşam süreleri de yeni bazı soruları gündeme taşımıştır. Bu konuda en önemli sorular yaşam sonu olgularda ve konularda karşımıza çıkmaktadır. Günümüzde insanların %60-80'i hastanelerde ölmektedir. Konu hastanın tıbbi durumu, etik ve hukuk bakış açıları ile ayrı ayrı değerlendirmeyi gerekli kılmaktadır. Yoğun bakımda tedavilerin nereye kadar sürdürüleceği sorusuna tedavinin durdurulması, başlanmaması, boşuna tedaviler ve resusite etmeme kavramlarına da yanıt aranmaktadır. Bu çalışmada yaşamın sonuna ait dönemde söz konusu olan sağlık hukuku konuları ele alınacaktır. 
Türk Hukuku ve Uluslararası Hukuk'taki konu ile ilgili mevzuat ve literatür araştırıldı.
Yaşamın sonuna yaklaşmış ve ne yapılırsa yapılsın yaşatmanın mümkün olmadığı hastalarda resüsitasyon endikasyonu olup olmadığı değerlendirilmelidir. Her yapılan uygulamanın bir endikasyonu olması gerektiği genel bir tıp kuralıdır. Hekimin doğru tanı, güncel bilgi ve endikasyonla yaptığı işlemleri hukuk sistemi de destekleyecektir.
Sonuç olarak; Biyotıp Sözleşmesi madde 9'da konu edilen "Tıbbi Talimatname" uygulamasının yaşama geçirilmesi bazı sorunların çözümü için oldukça önemlidir. Tıp konusunda yetkin ve güncel bilgilerle donanmış bir hekimin en üst otorite olacağı ve bu kararları da hukukun destekleyeceği konusunda tereddüt yoktur. 
Anahtar sözcükler: beyhude tedavi, resüsitasyon, tıbbi talimatname, yaşam sonu

Abstract:
Along with medical and sociological developments, prolonged lifetimes have raised some new questions. The most important questions in this regard arise in end-of-life cases and issues. Today, 60-80% of people die in hospitals. The subject makes it necessary to evaluate the patient's medical condition, ethical and legal perspectives separately. When the question of how long the treatments will be continued in the intensive care unit asked, seeking an answer brings out different topics like: whether to stop an existing treatment, not starting a treatment in the first place or deciding on not to resuscitate a patient. In this study, the issues arising on health law at the end of life will be discussed.
Legislation and literature on the subject in Turkish Law and International Law were investigated.
It should be evaluated whether there is an indication for resuscitation in patients who are near the end of life and there's no possibility of keeping them alive. It is a general medical rule that every application should have an indication. It is not meaningful and functional to discuss the lawfulness of the procedures performed by the physician with correct diagnosis, current information and indication.
As a result; The implementation of the "Medical Instruction" application mentioned in Article 9 of the Biomedicine Agreement is very important for the solution of some problems. There is no hesitation that a physician equipped with competent and up-to-date information about medicine will be the highest authority and that the law will support these decisions.
Key words: advanced directives, end of life, futile treatments, resuscitation,