Suçluların iadesi
Extradition
Yazar: BAHRİ TUĞCAN KOLBAŞ
Danışman: DOÇ. DR. PINAR MEMİŞ KARTAL
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2021
Konu: Hukuk = Law
Dizin: Askeri suçlar = Military offenses ; Siyasi suçlar = Political offences ; Suçluların iadesi = Extradition ; Türk hukuku = Turkish law ; Uluslararası anlaşmalar = International agreements ; Uluslararası hukuk = International law ; İnsanlığa karşı işlenen suçlar = Crime against humanity

Özet:
Bu çalışmada suçluların iadesi konusu ele alınmış ve tüm yönleriyle
incelenmiştir. Uluslararası alanda devletlerarası adli iş birliğinin en önemli
unsurlarından biri olan suçluların iadesi, birçok uluslarası ve ulusal kaynakta
düzenlenmiştir. Suçluların iadesi temel olarak bir devletin bir bireyi başka bir devlete
yargılanması veya cezasının infazı için iade etmesi anlamını taşımaktadır. Suçluların
iadesi kurumunun sınırları ve uygulaması; siyasi anlamda büyük krizlerin önüne
geçilmesi, bölgesel ve küresel ekonomik istikrarın sağlanması ve neticede adaletin
tecelli etmesi bakımından büyük önem arz etmektedir.
Çalışmanın genelinde suçluların iadesi kurumunun sadece hukuki bir kurum
olmadığı ve kurumun siyasi etkenlere ve bölgesel politik dengelere bağlı olduğu ifade
edilmiştir. Suçluların iadesi kurumu, idealist bakış açısıyla suçluların adaletten
kaçmasını önleme amacı taşıyan bir kurumdur ancak realist bir bakış açısıyla
bakıldığında siyasi dengeleri dikkate alarak siyasi krizlerin çıkmasına engel olan bir araç
niteliğindedir. Çalışmada bu duruma dikkat edilmiş ve uygulamada siyasi çözüm bulma
amacıyla zaman zaman hukukilik ve tutarlılıktan uzaklaştığı tespit edilmiştir. Neticede
suçluların iadesi kurumuna ilişkin unsurlar her yönüyle aydınlatılmaya çalışılmıştır.
Çalışma temel olarak üç ayrı bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde; suçluların
iadesi kavramı, suçluların iadesi kurumunun tarihsel gelişimi, suçluların iadesine ilişkin
ilkeler ve suçluların iadesi kurumunun kaynakları ele alınmıştır. İkinci bölüm içerisinde
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) suçluların iadesi kurumuna etkileri,
yabancı devletlerde suçluların iadesi uygulamaları ve Uluslararası Ceza Mahkemesi
(UCM) bakımından suçluların iadesi uygulamaları incelenmiştir. Üçüncü ve son
bölümde ise Türk hukukunda suçluların iadesi başlığı altında suçluların iadesine ilişkin koşullar ve suçluların iadesi sürecinin pratikteki tüm aşamaları ele alınmıştır. Aynı
başlık altında, olağan iade usulüne alternatif olan ve ulusal mevzuatımıza 05.05.2016
tarihli ve 29703 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanmış 6706 sayılı kanunla1
giren rızaya
dayalı iade usulü de incelenmiştir. Özellik kuralı yine üçüncü başlık altında ayrıca
incelenirken rızaya dayalı iade usulünde özellik kuralına ilişkin karşımıza çıkan
problemlere de detaylıca yer verilmiştir.
Çalışmada yazılı ve elektronik olmak üzere birçok kaynaktan faydalanılmıştır.
Çalışmanın tamamında suçluların iadesi uygulamalarına kaynaklık eden uluslararası ve
ulusal mevzuatın ilgili maddelerine yer verilmiştir. Suçluların iadesi kurumunun kabul
görmüş kuralları ve uygulamalarına yönelik açıklamalarda birçok yabancı kaynaktan
faydalanılmıştır. Mamafih; suçluların iadesi kurumunun yabancı devletlerdeki
uygulamalarına ilişkin açıklamalarda da yabancı akademik kaynaklarla birlikte Avrupa
İnsan Hakları Mahkemesi'nin (AİHM) kararları ve yabancı devletlerin ilgili mevzuatları
incelenmiştir. Türk hukuku özelinde suçluların iadesi kurumuna ilişkin yapılan
açıklamalarda ise ilgili birçok yerli akademik çalışmadan faydalanılmıştır.
Suçluların iadesi, tarihsel anlamda derin bir geçmişi olan ancak modern
anlamdaki işlevine 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren kavuşmuş bir kurumdur.
Çalışmamızın birinci bölümünde suçluların iadesinin tarihsel gelişimine ve kaynaklarına
yer verilmiştir. Uluslararası hukukun da kaynaklar arasında yer alması nedeniyle
kaynakların öncelikleri ve birbirlerinden ayrıldıkların noktalar incelenmiştir. Suçluların
iadesi kurumunun Türk Hukuku'nda geçmişten bugüne dek yaşamakta olduğu kavram
karmaşası ele alınmış ve bu kavram karmaşasının kurumun geleceği ve hukuk güvenliği
için zararlı olduğu ifade edilmiştir. Birinci bölümün kavramlar başlığı altında suçluların
iadesi kurumunun ifadesi amacıyla "Geri verme", "geri verilme" vs. gibi kavramlar
yerine "suçluların iadesi" kavramının kullanılmasının daha doğru olduğu ve ulusal ve
uluslararası kaynaklar dahilinde kavram bakımından bir birliğin bulunması gerektiği
belirtilmiştir.
Suçluların iadesi kurumunun binlerce yıllık geçmişinin olması kuruma ilişkin bir
geleneğin doğmasını sağlamış ve belirli birtakım ilkelerin uluslararası alanda kabul
görmesine yardımcı olmuştur. Çalışmamızın birinci bölümünde "Suçluların İadesine
İlişkin İlkeler" başlığı altında "Vatandaşın İade Edilemezliği", "Çifte
Cezalandırılabilirlik", "Siyasi Suçlarda İade Edilemezlik", "Askeri Suçlarda İade
Edilemezlik" gibi birçok ilke geniş kapsamlı olarak ele alınmış ve ilkelerin birbiriyle
çeliştikleri noktalara dikkat çekilmiştir. Özellikle siyasi suçlarda iade edilemezlik
ilkesinin istisnaları ile öngörülebilirlik arasındaki uyumsuzluklar işaret edilmiştir.
Suçluların iadesi tarih boyunca devletlerarası ilişkileri odak noktası alan ve
bireyi göz ardı eden bir kurum olmuştur ancak insan hakları kavramı 20. yüzyılın (y.y.)
ikinci yarısından itibaren birçok hukuk kurumunun ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir.
Bu değişimden suçluların iadesi kurumu etkilenmiş ve suçluların iadesi kurumu
uygulamalarının insan haklarına uygun işletilmesi gerekliliği doğmuştur. Türkiye
Cumhuriyeti'nin (T.C.) de tarafı bulunduğu AİHS, insan haklarının aktif bir şekilde
korunması amacına matuf ortaya çıkmış en etkili kurumlardan biridir. AİHS'de belirtilen
hakların AİHM tarafından korunması ve bu hususta içtihat üretilmesi AİHS'yi yaşayan
ve etkili bir belge haline getirmiştir. Dolayısıyla taraf devletler bakımından AİHS'nin
suçluların iadesi kurumuna etkisi çok fazla olmuştur. Bu nedenle çalışmanın ikinci
bölümünün ikinci kısmında "Uluslararası Hukuk Bakımından Suçluların İadesi" başlığı
altında AİHS'nin suçluların iadesi kurumunu ne şekilde etkilediği ele alınmıştır.
Suçluların iadesi bakımından AİHS'nin sağladığı doğrudan koruma ve dolaylı
korumanın kapsamı incelenmiş ve AİHM tarafından uygulanan geçici önlemin
suçluların iadesi kurumunun insan haklarına uygun olarak tecelli etmesi bakımından
önemine işaret edilmiştir.
Çalışmanın ikinci bölümünde AİHS'nin suçluların iadesi kurumuna etkisinin
incelenmesinin ardından suçluların iadesi kurumunun uluslararası hukukla ayrılmaz bir
ilişkisi olması nedeniyle, yabancı devletlerdeki suçluların iadesi uygulamalarına
değinilmiştir. Yabancı devletlerdeki suçluların iadesi uygulamalarına dair genel bilgi
verilmiş ve farklı uygulamalar işaret edilmiştir.
Suçluların iadesi uygulamaları sadece devletlerin iç hukuklarında belirlemiş
oldukları kurallarla işleyen bir kurum değildir. Suçluların iadesi devletler arasındaki iş
birliğine dayanır; bu sebeple devletler arasında yapılan ikili ve toplu suçluların iadesi
anlaşmaları önem taşımaktadır. Bu bakımdan çalışmanın genelinde T.C.'nin de tarafı
bulunduğu Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesi'ne (SİDAS) sıkça değinilmiş ve
suçluların iadesi kurumundaki yeri vurgulanmıştır.
UCM'nin Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nden (BMGK) özerk olması
kendisine özgürlük alanı kazandırmışsa da kendisini icrai bakımdan etkisiz kılmıştır. Bu
sebeple UCM'nin işleyişi için suçluların iadesi kurumu olmazsa olmazdır. Kendi kolluk
gücü ve yabancı devlet topraklarında icrai gücü olmayan UCM'yi etkisiz ve kâğıt
üzerinde bir kurum olmaktan kurutabilecek tek kurum suçluların iadesi kurumudur. Bu
bakımdan insanlığa karşı işlenmiş en ciddi suçları cezalandırması ve bu alanda adalet
dağıtması amaçlanan UCM, çalışmanın ikinci bölümünün ikinci kısmında ele alınmış ve
kurumun içeriğinden bahsedilmiştir. Bununla birlikte suçluların iadesi kurumunun
UCM'nin işleyişindeki yeri ele alınmıştır.
Suçluların iadesi kurumunun işleyişinde devletlerarası ikili ve/veya çoklu
anlaşmalar büyük öneme sahiptir. Bu durum uygulamada farklılıklar doğurmaktadır
ancak yine de suçluların iadesi kurumunda genelde kabul gören ve geçmişten gelen
birtakım uygulama kalıpları oluşmuştur. Neticede oluşan bu kalıplara göre suçluların
iadesi işlemleri yapılmaktadır. Suçluların iadesi uygulamaları ve yöntemlerine ilişkin
oluşan şablonlar çoğu zaman suçluların iadesi anlaşmalarıyla pozitif hukuka
aktarılmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümü olan "Türk Hukukunda Suçluların İadesi"
başlığı altında suçluların iadesinde öngörülen koşullar, kabul gören uygulamalar ve
yöntemler ele alınmış ve çoğu zaman Türk hukukunda uygulanmakta olan suçluların
iadesi uygulamalarıyla birlikte bu yöntem ve işleyişlere yer verilmiştir. Çalışmada
yapılan incelemeler kapsamında; aranan koşullar ve iadeye kaynaklık eden talepnamenin
hazırlanıp iletilmesi usulünden, iadenin tamamlandığı teslim anına ve iade masraflarının
ödenmesine kadar tüm aşamalara yer verilmiştir. Bu kapsamda, iade talebini inceleme
yöntemleri ve teslim çeşitleri gibi birçok ayrım da alt başlıklarda incelenmiştir. İdari,
adli ve karma sistem gibi çeşitli inceleme yöntemlerine ayrıca değinilmiş ve bu yöntemleri uygulayan farklı devletlerden örnekler verilmiştir. SİDAS'a taraf olan ülkeler
bakımından uygulamaların kaynak maddeleri işaret edilmiştir.
İade talebinin talep edilen devlet tarafından incelenmesi sürecinde adli
makamların iade talebini hangi yönlerden inceleyebileceklerine değinilmiştir. İade talebi
bir devletin adli kanaati sonucunda yapılmaktadır. Devletlerin, başka devletlerin adli
kanaatlerinin doğru veya yanlış olduğuna karar vermesi devletlerarasında egemenlik
sorunundan kaynaklanan siyasi ve hukuki krizler doğurabilir. Bu bakımdan adli
makamlar yabancı devletlerin iç işleri ve adli kararlarına dahil olmaktan uzak
durmalıdırlar. Bu görüşe paralel olarak suçluların iadesinde de adli makamlar iadeye
konu suça ilişkin maddi bir inceleme yapmazlar; sadece iade talebinin geçerli olup
olmadığına ve engel bir durumun olup olmadığına ilişkin inceleme yaparlar. Çalışmanın
üçüncü bölümünde adli makamlar tarafından yapılacak incelemenin sınırları ele
alınmıştır. Bununla birlikte suçluların iadesine ilişkin yargılamayı yürütecek yetkili ve
görevli mahkemelerin hangileri olduğu, suçluların iadesi kapsamında kalan suçların
tespiti ve mahkemenin vermiş olduğu karara karşı gidilebilecek kanun yolları
incelenmiştir.
Suçluların iadesinin etkili bir şekilde gerçekleştirilmesinin yolu, sürece zarar
verebilecek durumlara karşı tedbirlerin alınmasıdır. Bu tedbirler uygulamada
talepnamenin talep edilen devlete iletilmesinden önce ve iletilmesinden sonra alınacak
tedbirler olarak farklılık göstermektedirler. Bu bakımdan çalışmanın üçüncü bölümünde
bu tedbirlerin neler olabileceğine değinilmiş ve geçici tutuklama tedbiri başta olmak
üzere uygulanabilecek olan birçok tedbir değerlendirilmiştir. Tedbirleri uygulama
yöntemleri ve tedbirlerin uygulanmasında kullanılabilecek kurumlar da
değerlendirilmiştir. Bu kapsamda Uluslararası Polis Teşkilatı'na (INTERPOL) yer
verilmiş ve INTERPOL'ün suçluların iadesindeki yeri açıklanmıştır. Bununla birlikte
AB ülkelerinde suçluların iadesi bakımından etkili bir enstrüman olan Avrupa
Tutuklama Müzekkeresi incelenmiş ve bu uygulamanın farklılıkları açıklanmıştır.
Özellik kuralının uygulanış biçiminde uyuşmazlıklar söz konusu olduğunda
devletlerarasında siyasi krizler ortaya çıkabilmektedir. Bu bakımdan özellik kuralının tespiti ve suçluların iadesi bakımından özellik kuralının sınırlarının ne olduğu açıkça
ortaya konulmalıdır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ayrı bir başlık altında suçluların
iadesi kurumunun önemli bir unsuru olan özellik (hususilik) kuralı detaylarıyla
incelenmiştir. Sınırların ortaya konulması ve tespitin yapılabilmesi bakımından özellik
kuralı geniş çaplı olarak ele alınmıştır.
Suçluların iadesi yöntemlerinden olan ve yakın dönemde yaygınlaşmaya
başlayan rızaya dayalı iade yöntemine çalışmanın üçüncü bölümünün son kısmında yer
verilmiş ve bu yöntemi olağan iade usulünden ayıran farklılıklara işaret edilmiştir.
SİDAS'ta kolaylaştırılmış usul olarak yer alan rızaya dayalı iade yönteminin SİDAS Ek3. Protokol'de nasıl düzenlendiği Protokol maddeleri belirtilerek açıklanmıştır.
Mamafih; rızaya dayalı iade usulünün hukukumuzda düzenlendiği 6706 sayılı
CKUİBK'de hükme bağlanan maddeler incelenmiş ve bu usulün Türk hukukundaki
uygulaması ele alınmıştır.
Çalışmanın neticesinde sonuç bölümüne yer verilmiş ve çalışma kapsamında
yapılan tartışmalar ve sorunlar genel olarak değerlendirilmeye çalışılmıştır. Suçluların
iadesi kurumunun genel resim içerisindeki yeri ve önemi işaret edilmiş ve en önemlisi
siyasi ve ekonomik sebeplerle hukukilik arasındaki çatışmaya yer verilmiştir.

Abstract:
In this study, the issue of extradition is discussed and examined in all aspects.
The extradition, which is one of the most important elements of inter-state judicial
cooperation in the international arena, is regulated in many international treaties and in
our national legislation. The extradition means to extradite a person to another state to be
judged or for execution of his/her sentence. The limits and application of the institution
of extradition is preventing major political crises, ensuring regional and global economic
stability and ultimately manifesting justice.
It has been stated that the institution of extradition is not only a legal institution
but also an institution depends on political factors and regional political balances. The
institution of extradition is an institution that aims to prevent criminals from escaping
from justice from an idealistic point of view, but from a realist point of view the
extradition is also a tool that prevents political crises by taking the political balances into
account. In the study, it was seen that in practice, compliance with the law and
consistency was abandoned in order to find a political solution. As a result, uncertain
points about the extradition were tried to be clarified.
The study basically consists of three separate parts. In the first part; The concept
of extradition, historical development of extradition, principles of extradition and
sources of extradition are discussed. In the second part, extradition issues in terms of
international law are discussed. In the second part, the effects of the European
Convention on Human Rights (ECHR) on the extradition institution, extradition
practices in foreign states and extradition practices in terms of the International Criminal
Court (ICC) are examined. In the third and last section, under the title of extradition in
Turkish Law, conditions for extradition and all practical stages of the extradition process are discussed. Under the same heading, the method of return based on consent, which is
an alternative to the ordinary return procedure and entered into our national legislation
with the law numbered 6706, published in the Official Gazette dated 05.05.2016 and
numbered 29703, has also been examined. While examining rule of specialty under the
title of extradition method, the problems that we encounter regarding the rule of
specialty in the consent-based extradition procedure were also examined in detail.
Many sources, written and electronic, were used in the study. Relevant articles of
international and national legislation that are sources of institutional practices are
included in the whole study. Many foreign sources have been used in explanations
regarding the accepted rules and practices of the extradition. In the explanations
regarding the practices of the extradition in foreign states, the decisions of the ECtHR
and the relevant legislation of the foreign states were examined together with foreign
academic sources. In the statements made regarding the extradition in the Republic of
Turkey, many domestic academic studies in this field have been used.
The extradition is an institution that has a deep history, but regained its modern
function only in the second half of the 20th century. In the first part of our study,
historical development and sources of the extradition are examined. Since international
law is also among the sources, the priorities of the sources and the points where they
diverge are examined. The conceptual confusion that the institution of extradition has
been experiencing in Turkish Law from past to present has been addressed and it has
been stated that this confusion is harmful for the future of the institution and the
certainty and predictability of the law. Under the title called "Concepts" which is in the
first part, it has been stated that it is more correct to use the concept of "suçluların
iadesi" instead of the concepts such as "Geri verme", "geri verilme" etc. and that there
should be a conceptual unity within the national and international sources.
The institution of extradition is thousands of years old. Having a background has
led to the birth of a tradition related to the institution and a number of principles have
been recognized internationally. In the first part of our study, many principles such as
"Non-Extraditable Citizens", "Double Criminality", "Non-Extraditable Political Crimes", "Non-Extraditable Military Crimes" were discussed in detail and the points where the
principles conflict with each other were pointed out. In particular, incompatibilities
between the exceptions to the principle of non-extradition and predictability in political
crimes were pointed out.
The extradition has historically been an institution focusing on interstate
relations and ignoring the individual, but since the second half of the 20th century,
human rights have become an integral part of many legal institutions globally. The
institution of extradition was affected by this change and the necessity of the practices of
the institution of extradition to operate in accordance with human rights emerged. The
ECHR, of which T.C. is a party, is one of the most effective institutions that have been
aimed at the active protection of human rights. The protection of the rights specified in
the ECHR by the ECtHR and the production of case law in this regard have made the
ECHR a living and effective document. Therefore, in terms of States parties, the ECHR
affected the institution of extradition. Therefore, in the second part of our study, how the
ECHR affects the extradition of criminals is discussed under the title of "Returns of
Criminals in International Law". The scope of the direct effect and indirect effect with
respect to the ECHR has been examined and the importance of the interim measure in
terms of the extradition in accordance with the human rights of the institution.
In the second part of the second part of our study, after examining the effect of
the ECHR on the extradition, the practice of the extradition in foreign states is
mentioned, since the extradition has an inseparable relationship with international law.
Attention has been drawn to different and unique practices in the practice of extradition
in foreign states.
The practice of extradition is not just an institution that operates with the rules
set by the states in their domestic law. The extradition of criminals is based on
cooperation between states, so the plurilateral and bilateral extradition agreements
between states are important. In this regard, ECoE, where our country is a party, has
been frequently mentioned and its place regarding the extradition has been emphasized.
ICC's autonomy from UNSC gave it freedom, it also rendered itself ineffective in
terms of execution. For this reason, the extradition is indispensable for the functioning of
ICC. The most important fact that can make a difference between ICC, which has no
enforcement power in foreign state territory, is that it is an inefficient institution and is
an effective institution is how well the extradition agency works. In this regard, ICC,
which is intended to punish the most serious crimes against humanity and distribute
justice in this field, was handled after the examination of foreign government practices
in the second part of the study and the structure of ICC was mentioned. Subsequently,
the role of the extradition in the functioning of the ICC was discussed.
Intergovernmental bilateral and / or multiple agreements are of great importance
in the functioning of the extradition agency. This situation causes differences in practice.
However, a number of application patterns from the past have occurred in the practice of
the extradition. According to these patterns, the process of the extradition is done.
Templates for the practices and methods of extradition have been transposed to positive
law, often through the extradition agreements. The practices and methods accepted in the
the extradition are discussed under the third section of the study, "Extradition in Turkish
Law", and these methods and procedures are included in conjunction with the practice of
the extradition that are practiced in T.C. Within the scope of the examinations carried
out in the study, all the stages were prepared, from the method of preparing and
transmitting the request to the surrender of the person to be extradited. Within these
stages, distinctions regarding the processes are also included. In this regard, many
concepts such as methods of examination of the request and types of the surrender of the
person to be extradited have been examined in subtitles. Various examination methods
such as administrative, judicial and mixed system are also mentioned and examples from
different states applying these methods are given. Examples from different states that
apply these methods are given. In terms of the countries that are parties to ECoE, the
source articles of the applications are pointed out.
In the process of examining the extradition request by the requested state, it was
mentioned in which ways the judicial authorities can examine the extradition request.
The request for extradition is made as a result of a state's judicial decision. Deciding whether states' judicial decisions are right or wrong can lead to a political and legal crisis
arising from the problem of sovereignty. In this respect, judicial authorities should avoid
being involved in the internal affairs and judicial decisions of a foreign state. In the
extradition, the judicial authorities do not examine the basis of the crime subject to the
extradition, but they examine whether the extradition request is valid and whether there
is an obstacle. Therefore, in the third part of the study, the limits of the examination to
be made by the judicial authorities are also discussed. In addition to this, it was
examined which of the competent courts and place of jurisdiction to carry out the trial
regarding the extradition, the determination of the crimes remaining within the scope of
the extradition and the remedies that can be taken against the decision of the court.
The effective way of practicing the extradition is to take precautions against
situations that can harm the process. These measures differ in practice as before and
after transmission of the request to the requested state. In this regard, in the third part of
the study, what these measures might be and the measures that can be applied, especially
the temporary arrest measure, were evaluated. The methods to implement the measures
that can be taken and the institutions that can be used in the implementation of the
measures are included. In this context, INTERPOL is included and the importance of
INTERPOL in the extradition is explained. In addition, the European Arrest Warrant, an
effective instrument for the extradition in EU countries, was included and the benefits of
this practice were explained.
In the case of disputes in the way the rule of specialty is applied, political crises
may occur between states. In this respect, it should be clearly stated what the limits of
the rule of specialty are in terms of determining the rule of specialty and the extradition.
In the third part of the study, the rule of specialty, which is an important element of the
extradition, is examined in detail under a separate title. The rule of specialty has been
handled extensively in terms of exposing boundaries regarding the subject and
determination.
The consent-based return method, which is one of the extradition methods and
has become widespread recently, is included in the last part of the third part of the study and the aspects that distinguish this method from the usual extradition method are
pointed out. ECoE Annex-3 Protocol of the consent-based extradition method included
in ECoE as a facilitated procedure. How the Protocol is organized is explained by
specifying the Protocol items. Again, the provisions stipulated in the CKUAİBK
numbered 6706, where the consent-based extradition procedure was regulated in our
law, were examined and this procedure was issued by T.C. application is discussed.
As a result of the study, the conclusion section has been included and the
discussions and problems within the scope of the study have been tried to be evaluated
in general. The place and importance of the institution of extradition in the general
picture was tried to be evaluated and most importantly, the conflict between legal and
political reasons was pointed out.







Dans cette étude, la question de l'extradition est discutée et examinée sous tous
ses aspects. L'extradition, qui est l'un des éléments les plus importants de la coopération
judiciaire interétatique sur la scène internationale, est régie par de nombreux traités
internationaux et par notre législation nationale. L'extradition signifie l'extradition d'une
personne vers un autre État pour y être jugée ou pour exécuter sa peine. Les limites et
l'application de l'institution de l'extradition empêchent les crises politiques majeures,
garantissent la stabilité économique régionale et mondiale et, finalement, manifestent la
justice.
Il a été déclaré que l'institution d'extradition n'est pas seulement une institution
juridique, mais aussi une institution dépend de facteurs politiques et des équilibres
politiques régionaux. L'institution d'extradition est une institution qui vise à empêcher
les criminels d'échapper à la justice d'un point de vue idéaliste, mais d'un point de vue
réaliste, l'extradition est également un outil qui empêche les crises politiques en tenant
compte des équilibres politiques. Dans l'étude, on a vu que dans la pratique, le respect de
la loi et la cohérence étaient abandonnés pour trouver une solution politique. En
conséquence, des points incertains concernant l'extradition ont été essayés d'être
clarifiés.
L'étude se compose essentiellement de trois parties distinctes. Dans la première
partie; Le concept d'extradition, l'évolution historique de l'extradition, les principes de
l'extradition et les sources d'extradition sont discutés. Dans la deuxième partie, les effets
de la Convention européenne des droits de l'homme (CEDH) sur l'institution
d'extradition, les pratiques d'extradition dans les États étrangers et les pratiques
d'extradition au regard de la Cour pénale internationale (CPI) sont examinées. Dans la
troisième et dernière section, sous le titre de l'extradition en droit turc, les conditions d'extradition et toutes les étapes pratiques de la procédure d'extradition sont examinées.
Sous la même rubrique, la méthode de retour basée sur le consentement, qui est une
alternative à la procédure de retour ordinaire et inscrite dans notre législation nationale
avec la loi n ° 6706, publiée au Journal Officiel du 05.05.2016 et numérotée 29703, a
également été examiné. Lors de l'examen de la règle de spécialité sous le titre de
méthode d'extradition, les problèmes que nous rencontrons concernant la règle de
spécialité dans la procédure d'extradition fondée sur le consentement ont également été
examinés en détail.
De nombreuses sources, écrites et électroniques, ont été utilisées dans l'étude.
Les articles pertinents de la législation internationale et nationale qui sont des sources de
pratiques institutionnelles sont inclus dans toute l'étude. De nombreuses sources
étrangères ont été utilisées pour expliquer les règles et pratiques d'extradition acceptées.
Dans les explications concernant les pratiques d'extradition dans les États étrangers, les
décisions de la Cour EDH et la législation pertinente des États étrangers ont été
examinées conjointement avec des sources universitaires étrangères. Dans les
déclarations faites au sujet de l'extradition en République de Turquie, de nombreuses
études universitaires nationales dans ce domaine ont été utilisées.
L'extradition est une institution qui a une histoire profonde, mais n'a retrouvé sa
fonction moderne que dans la seconde moitié du XXe siècle. Dans la première partie de
notre étude, l'évolution historique et les sources de l'extradition sont examinées. Le droit
international faisant également partie des sources, les priorités des sources et les points
où elles divergent sont examinés. La confusion conceptuelle que l'institution
d'extradition a connue dans le droit turc d'hier à aujourd'hui a été abordée et il a été
déclaré que cette confusion est préjudiciable à l'avenir de l'institution et à la certitude et
la prévisibilité de la loi. Sous le titre intitulé «Concepts» qui se trouve dans la première
partie, il a été déclaré qu'il était plus correct d'utiliser le concept de «suçluların iadesi»
au lieu des concepts tels que «Geri verme», «geri verilme» etc. et qu'il devrait y avoir
une unité conceptuelle au sein des sources nationales et internationales.
L'institution d'extradition a des milliers d'années. Le fait d'avoir une formation a
conduit à la naissance d'une tradition liée à l'institution et un certain nombre de principes
ont été reconnus internationalement. Dans la première partie de notre étude, de
nombreux principes tels que "Citoyens non extradables", "Double incrimination",
"Crimes politiques non extradables", "Crimes militaires non extradables" ont été
examinés en détail et les points sur lesquels les principes sont en conflit les uns avec les
autres ont été signalés. En particulier, des incompatibilités entre les exceptions au
principe de non-extradition et la prévisibilité des crimes politiques ont été signalées.
L'extradition a toujours été une institution se concentrant sur les relations
interétatiques et ignorant l'individu, mais depuis la seconde moitié du XXe siècle, les
droits de l'homme sont devenus partie intégrante de nombreuses institutions juridiques, y
compris l'institution de l'extradition dans le monde. L'institution d'extradition a été
affectée par ce changement et la nécessité des pratiques de l'institution d'extradition de
fonctionner conformément aux droits de l'homme est apparue. La CEDH, dont T.C. est
un parti, est l'une des institutions les plus efficaces qui visent à la protection active des
droits de l'homme. La protection des droits spécifiés dans la CEDH par la Cour EDH et
la production de jurisprudence à cet égard ont fait de la CEDH un document vivant et
efficace. Par conséquent, en ce qui concerne les États parties, la CEDH a affecté
l'institution d'extradition. Par conséquent, dans la deuxième partie de la deuxième partie
de notre étude, la manière dont la CEDH affecte l'extradition des criminels est discutée
sous le titre de «Retours des criminels en droit international». La portée de l'effet direct
et de l'effet indirect en ce qui concerne la CEDH a été examinée et l'importance de la
mesure provisoire en termes d'extradition conformément aux droits de l'homme de
l'institution.
Dans la deuxième partie de notre étude, après avoir examiné l'effet de la CEDH
sur l'extradition, la pratique de l'extradition dans les États étrangers est mentionnée, car
l'extradition a un lien indissociable avec le droit international. L'attention a été attirée sur
les pratiques différentes et uniques dans la pratique de l'extradition dans les États
étrangers.
La pratique de l'extradition n'est pas seulement une institution qui fonctionne
selon les règles fixées par les États dans leur droit interne. L'extradition des criminels est
basée sur la coopération entre les États, de sorte que les accords d'extradition
plurilatéraux et bilatéraux entre les États sont importants. À cet égard, l'ECoE, où notre
pays est partie, a été fréquemment mentionnée et sa place dans l'extradition a été
soulignée.
L'autonomie de la CPI vis-à-vis du CSNU lui a donné la liberté, elle s'est
également rendue inefficace en termes d'exécution. Pour cette raison, l'extradition est
indispensable au fonctionnement de la CPI. Le fait le plus important qui peut faire la
différence entre la CPI, qui n'a pas de pouvoir d'application sur le territoire d'un État
étranger, est qu'elle est une institution inefficace et une institution efficace, c'est le bon
fonctionnement de l'agence d'extradition. À cet égard, la CPI, qui vise à punir les crimes
contre l'humanité les plus graves et à rendre la justice dans ce domaine, a été traitée
après l'examen des pratiques des gouvernements étrangers dans la deuxième partie de
l'étude et la structure de la CPI a été mentionnée. Par la suite, le rôle de l'extradition dans
le fonctionnement de la CPI a été discuté.
Les accords intergouvernementaux bilatéraux et / ou multiples sont d'une grande
importance dans le fonctionnement de l'agence d'extradition. Cette situation entraîne des
différences de pratique. Cependant, un certain nombre de schémas d'application du passé
se sont produits dans la pratique de l'extradition. Selon ces schémas, le processus
d'extradition se fait. Des modèles de pratiques et de méthodes d'extradition ont été
transposés en droit positif, souvent par le biais des accords d'extradition. Les pratiques et
méthodes acceptées dans l'extradition sont discutées dans la troisième section de l'étude,
«Extradition en droit turc», et ces méthodes et procédures sont incluses en conjonction
avec la pratique de l'extradition pratiquée à T.C. Dans le cadre des examens effectués
dans le cadre de l'étude, toutes les étapes ont été préparées, depuis la méthode de
préparation et de transmission de la demande jusqu'à la remise de la personne à extrader.
À l'intérieur de ces étapes, des distinctions concernant les processus sont également
incluses. À cet égard, de nombreux concepts tels que les méthodes d'examen de la
demande et les types de remise de la personne à extrader ont été examinés dans les sous-titres. Diverses méthodes d'examen telles que le système administratif, judiciaire et
mixte sont également mentionnées et des exemples de différents États appliquant ces
méthodes sont donnés. Des exemples de différents états qui appliquent ces méthodes
sont donnés. En ce qui concerne les pays qui sont parties à ECoE, les articles sources des
candidatures sont indiqués.
Lors de l'examen de la demande d'extradition par l'État requis, il a été mentionné
de quelle manière les autorités judiciaires peuvent examiner la demande d'extradition. La
demande d'extradition résulte d'une décision judiciaire d'un État. Décider si les décisions
judiciaires des États sont bonnes ou mauvaises peut conduire à une crise politique et
juridique liée au problème de souveraineté. À cet égard, les autorités judiciaires
devraient éviter d'être associées aux affaires intérieures et aux décisions judiciaires d'un
État étranger. Dans le cadre de l'extradition, les autorités judiciaires n'examinent pas le
fondement du crime faisant l'objet de l'extradition, mais elles examinent si la demande
d'extradition est valable et s'il y a un obstacle. Par conséquent, dans la troisième partie de
l'étude, les limites de l'examen à effectuer par les autorités judiciaires sont également
discutées. En plus de cela, il a été examiné lequel des tribunaux compétents et le tribunal
compétent pour juger l'extradition, la détermination des crimes restant dans le champ
d'application de l'extradition et les recours qui peuvent être pris contre la décision du
tribunal. Le moyen efficace de pratiquer l'extradition est de prendre des précautions
contre les situations qui peuvent nuire au processus. Ces mesures diffèrent dans la
pratique comme avant et après la transmission de la demande à l'État requis. À cet égard,
dans la troisième partie de l'étude, quelles pourraient être ces mesures et les mesures qui
peuvent être appliquées, en particulier la mesure d'arrestation temporaire, ont été
évaluées. Les méthodes de mise en œuvre des mesures pouvant être prises et les
institutions pouvant être utilisées pour la mise en œuvre des mesures sont incluses. Dans
ce contexte, INTERPOL est inclus et l'importance d'INTERPOL dans l'extradition est
expliquée. En outre, le mandat d'arrêt européen, un instrument efficace pour l'extradition
dans les pays de l'UE, a été inclus et les avantages de cette pratique ont été expliqués.
Dans le cas de différends concernant l'application de la règle de spécialité, des
crises politiques peuvent survenir entre les États. À cet égard, il convient d'indiquer clairement quelles sont les limites de la règle de spécialité en termes de détermination de
la règle de spécialité et d'extradition. Dans la troisième partie de l'étude, la règle de
spécialité, qui est un élément important de l'extradition, est examinée en détail sous un
titre distinct. La règle de la spécialité a été largement traitée en termes d'exposer les
limites concernant le sujet et la détermination.
La méthode du retour basée sur le consentement, qui est l'une des méthodes
d'extradition et s'est généralisée récemment, est incluse dans la dernière partie de la
troisième partie de l'étude et les aspects qui distinguent cette méthode de la méthode
d'extradition habituelle sont soulignés. ECoE Annexe-3 Protocole de la méthode
d'extradition basée sur le consentement inclus dans ECoE en tant que procédure facilitée.
L'organisation du protocole est expliquée en spécifiant les éléments du protocole. Encore
une fois, les dispositions stipulées dans la CKUAİBK numérotée 6706, où la procédure
d'extradition fondée sur le consentement était réglementée par notre loi, ont été
examinées et cette procédure a été émise par T.C. l'application est discutée.
À la suite de l'étude, la section de conclusion a été incluse et les discussions et
les problèmes dans le cadre de l'étude ont été essayés d'être évalués en général. La place
et l'importance de l'institution de l'extradition dans le tableau général ont été essayées
pour être évaluées et, surtout, le conflit entre les raisons juridiques et politiques a été
souligné.