Bulaşıcı hastalıklara ilişkin tedbirlere aykırı davranma suçu (5237 sayılı TCK m.195)
The crime of violating measures regarding infectious diseases (art.195 of Turkish Criminal Code no.5237)
Yazar: KÜRŞAT ÜÇÜNCÜ
Danışman: PROF. DR. PINAR KARTAL
Galatasaray Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Kamu Hukuku Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2024
Konu: Hukuk = Law

Özet:
Çalışmanın konusunu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (TCK) 195. 
maddesinde düzenlenen bulaşıcı hastalıklara ilişkin tedbirlere aykırı davranma suçu 
oluşturmaktadır. Bulaşıcı hastalıklara ilişkin tedbirlere aykırı davranma suçu,
TCK'nın "Özel Hükümler" başlıklı ikinci kitabının "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı 
üçüncü kısmının "Kamunun Sağlığına Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü bölümünde yer 
alan 195. maddede hüküm altına alınmıştır.
Suçun düzenlenme yerine bakıldığında bu suç, hastalıklarla mücadele 
hususunda özel kanun niteliğinde olan 1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu'nda 
(UHK) değil, hem 765 sayılı Mülga Türk Ceza Kanunu (MTCK) döneminde hem de
TCK döneminde genel ceza kanunu niteliğindeki bu kanunların içinde 
düzenlenmiştir. Özel kanunlarla düzenlenen konulara ilişkin idari ve adli cezaların da
mevzuatta bütünlük sağlanması amacıyla özel kanunların içerisinde düzenlenmesi, 
bu kapsamda söz konusu suça UHK içerisinde yer verilmesi daha yerinde olacaktır.
Çalışmanın birinci bölümünde bulaşıcı hastalıklarla mücadele ve bu 
mücadelede hem genel olarak hukukun hem de özel olarak ceza hukukunun önemi 
açısından genel bir bakış sunulmuştur. Bu bölümdeki alt başlıklarda bulaşıcı hastalık 
kavramının ne olduğu, bulaşıcı hastalıkların insanlık tarihindeki yeri, hukuk düzenine 
etkisi ve bu hastalıklarla mücadelede ceza hukukunun yerine değinilmiştir. 
Bulaşıcı hastalıklar, patojenlerin (bakteriler, virüsler, parazitler ve mantarlar 
gibi) etkisiyle oluşan ve doğrudan veya dolaylı yollarla bir kişiden diğerine 
bulaşabilen hastalıklar olarak tanımlanmaktadır. Söz konusu tanımın sınırlayıcı 
olmayışı ve kapsamı geniş çerçevede tutuşu göz önüne alındığında zaman içinde 
ortaya çıkabilecek yeni bulaşıcı hastalıkların da bu kapsamda değerlendirilebilmesi 
mümkün gözükmektedir. Küresel ölüm istatistiklerine göre bulaşıcı hastalıklar, 
küresel çapta ölümlerin önde gelen sebeplerinden biri olup, birçok farklı nedenden 
dolayı dünya üzerinde her yıl gerçekleşen yaklaşık 60 milyon can kaybının en az 
%25'i çeşitli bakteriler, virüsler, parazitler ve mantarların neden olduğu bulaşıcı 
hastalıklardan kaynaklanmaktadır. Bu hastalıkların ortaya çıkışı, halk sağlığı ve 
sosyoekonomik istikrar açısından büyük zorluklar doğurmaktadır.
Dünya genelinde ülkeler arası ulaşımın kolaylaşması ve insan 
sirkülasyonundaki hızlı artışın bulaşıcı hastalıkların ülke ve kıta sınırlarını aşarak 
nihayetinde küresel düzeyde etki doğurmasına zemin hazırlamıştır. Bulaşıcı 
hastalıkların yakın tarihimizdeki son örneği ise COVID-19 salgınıdır. COVID-19, 
resmi adıyla Şiddetli Akut Solunum Sendromu (SARS-CoV-2) olan ve Aralık 
2019'da Çin'in Vuhan kentindeki bir grup hastanın tanımlamasıyla ortaya çıkan 
yenilikçi bir koronavirüs hastalığıdır. Elbette ki böylesi bulaşıcı hastalıkların hukuki 
etkilerinin olacağını tahmin etmek zor olmayacaktır.
Çalışmada bulaşıcı hastalıklarla mücadelede, hukukun ulusal ve uluslararası 
boyutta hayati bir rol oynadığının altı çizilmiştir. Bu çerçevede, bulaşıcı hastalıkların 
ortaya çıkışı ve yayılmasının önlenmesi için ülkeler, uluslararası hukuk normlarına 
uygun düzenlemeleri hızla uygulamalı ve iç hukuklarında gerekli tedbirleri almalıdır. 
Bu sayede etkin bir mücadele stratejisi oluşturulabilme imkânı yaratılabilecek ve 
bulaşıcı hastalıklara karşı daha etkili bir koruma sağlanabilecektir.
Türk hukukuna bakıldığında TCK'nın 195. maddesinde bulaşıcı hastalığa 
yakalanan ya da bulaşıcı hastalıktan ölen bir kişinin bulunduğu yerde yetkili 
makamlar tarafından alınan karantina tedbirlerine uyulmaması halinde failin iki 
aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı düzenlenmiştir. Maddede
belirtilen karantina kavramı bulaşıcı hastalığa maruz kalan kişilerin ayrılmasını ve 
hareketlerinin kısıtlanmasını ifade etmektedir. Karantinanın temel hedefi, bulaşıcı 
hastalığın asemptomatik kişilerden diğerlerine bulaşmasını önlemektir. Söz konusu 
suç ile yaptırımla karşılanan kişi, tedbirlere uymayan kişidir. Bir diğer deyişle, suçun 
oluşumu tedbirlerin varlığına bağlıdır bu nedenle suçun konusunu da tedbirlerin 
kendisi olarak ifade etmek gerekmektedir.
Çalışmanın birinci bölümünde yer alan diğer bir alt başlıkta ise diğer ülke 
hukuklarında bulaşıcı hastalıklara ilişkin tedbirlere aykırı davranma suçunun ne 
şekilde düzenlendiği ve hangi yaptırımlara bağlandığı özel olarak mercek altına 
alınmıştır. Bu kapsamda Fransa, Almanya, İtalya, İsviçre, Avusturya, Norveç ve 
Litvanya olmak üzere toplam 7 ülke hukuku incelenmiştir. Söz konusu incelemeler 
sonucunda karantina tedbirlerine aykırılığın hemen her ülkede suç sayılarak 
karşılığında hapis veya para cezası öngörüldüğü anlaşılmıştır. Bazı ülkelerdeki 
hukuki eksiklikler ise 2019'da ortaya çıkan COVID-19 salgının küresel düzeyde 
etkisini göstermesiyle birlikte giderilmiş ve hukuki altyapılar güncel duruma uygun 
hale getirilmiştir. Neredeyse tüm ülke hukuklarında ceza normlarının konusunu 
oluşturan karantina tedbirlerinin hangi koşullarda uygulanacağının açıkça 
düzenlendiği ve bu tedbir kararlarını alma hususunda idari otoritelerin yetkili 
kılındığı görülmüştür. Diğer ülke hukuklarında hangi idari otoritenin, hangi şartlar 
altında ve ne kadar süreyle bu kararları verebileceği açıkça belirlenmiş ise de ceza 
hukukunun temel ilkesi olan suçta ve cezada kanuniliğin bir parçası olan idarenin 
düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza yaratılamaması kuralının esnetildiği 
gözlemlenmiştir.
2020 yılının başından itibaren kıtalar aşarak dünyayı etkisi altına alan COVID19 salgını, TCK'da düzenlenen bulaşıcı hastalıklara ilişkin tedbirlere aykırı 
davranma suçunu yeniden ön plana çıkarmıştır. Bulaşıcı hastalıklara ilişkin tedbirlere 
aykırı davranma, MTCK içerisinde yaklaşık 80 yıl boyunca yürürlükte kalmış ve 
yapısında gerçekleştirilen bazı değişikliklerle birlikte TCK'nın 195. maddesinde hala 
varlığını sürdüren bir suç olarak düzenlenmiştir.
Çalışmanın ikinci bölümünde TCK'nın 195. maddesinde düzenlenmiş suç, 
yapısal olarak tüm unsurlarıyla sırasıyla incelenmiştir. Suçun incelenmesi alt 
başlıklar halinde gerçekleştirilirken her alt başlıkta mevcut ise doktrinde yer alan 
görüşlere yer verilmiş, hukuka uygunluk yönünden değerlendirmeler yapılmıştır.
Bulaşıcı hastalıklara ilişkin tedbirlere aykırı davranma suçu ile korunan hukuki 
değer, kamu sağlığının korunmasıdır. Düzenlendiği yere bakıldığında, sistematik 
yorum açısından kamunun sağlığına karşı suçlar içerisinde yer alan bu suçun madde 
gerekçesinde de suç ile kamu sağlığının korunması amacının güdüldüğü açıkça ifade 
edilmiştir. Suçun konusu ise yetkili makamlar tarafından alınan karantina 
tedbirleridir.
Söz konusu tedbirleri almaya yetkili makamın kim veya kimler olduğuna 
ilişkin belirsizlik önemli bir hukuki soruna işaret etmektedir. Karantina kararının 
alınmasında bir idari otoritenin yetkili olması doğal karşılanmalıdır. Bununla beraber, 
TCK'nın 195. maddesinde yetkili makama ilişkin herhangi bir belirleme
yapılmamıştır. Bu nedenle, yetkili makamın tespiti için UHK hükümlerinin göz 
önüne alınması gerektiği ifade edilmekle birlikte söz konusu Kanun'un dil ve içerik 
itibarıyla günümüz ihtiyaçlarına cevap vermemesi nedeniyle yetkili makam 
konusunda doktrinde görüş birliği bulunmamaktadır.
Ceza hukukuna hâkim olan suçta ve cezada kanunilik ilkesinin bir sonucu 
olarak idarenin düzenleyici işlemler ile suç ve ceza yaratamayacağına ilişkin kuralın 
söz konusu hüküm ile oldukça esnetildiği görülmektedir. Sağlık alanında her geçen 
gün yaşanan gelişmeler ve yeni ortaya çıkan hastalık tehditleri bir arada 
düşünüldüğünde alınması gereken tedbirlerin günün koşullarına uygun olarak yetkin 
sağlık otoritelerince karara bağlanması gerekliliği inkâr edilmemektedir. Diğer ülke 
hukuklarında yer alan cezai düzenlemelerde de karantina tedbirlerinin neler 
olabileceğinin tek tek sayılmak yerine tedbirlerin tespitine ilişkin yetkinin yine 
kanunda açıkça gösterilmiş idarelere bırakıldığı görülmüştür. Bununla birlikte, 
TCK'nın 195. maddesinde yer alan karantina tedbirlerine karar verecek yetkili 
makamın bile gerek TCK gerekse de UHK içerisinde açıkça gösterilmemiş olması 
ciddi bir hukuki belirsizlik yaratmaktadır.
TCK'nın 195. maddesinde fail, yetkili makamlarca alınan karantina 
tedbirlerine uymayan kişi olarak ifade edilmiştir. Bu hükme göre fail, söz konusu 
tedbirlere uymayan herkes olabilmektedir. Suçun mağduru ise genel olarak toplum 
olarak ifade edilmelidir.
Suçun madde metninde düzenlenen hareket, bulaşıcı hastalığa yakalanan ya da 
bulaşıcı hastalıktan ölen bir kişinin bulunduğu yerde yetkili makamlar tarafından 
alınan karantina tedbirlerine uyulmaması şeklinde belirlenmiştir. Bulaşıcı hastalıklara 
ilişkin alınan tedbirlere uymamanın hangi hareketlerle gerçekleştirilebileceğine dair 
ise madde metninde herhangi bir belirleme yapılmamıştır. Karantina tedbirlerine
uymama şeklindeki hareketin gerçekleştirilmesi ile beraber söz konusu suç da 
tamamlanmış sayılmakta, hareketten başka ayrıca bir neticenin meydana gelmesi 
aranmamaktadır.
Karantina tedbirlerinin bulaşıcı hastalığa yakalanan ya da bulaşıcı hastalıktan 
ölen bir kişinin bulunduğu yer ile sınırlandırılması hükmün uygulanma alanını 
oldukça daraltmaktadır. Bunun bir sonucu olarak söz konusu suça ilişkin Yargıtay 
içtihadının dahi oluşmadığı görülmektedir. Bu bakımdan söz konusu suçun 
yürürlükte olması dışında işlevsel bir yönü bulunmadığı anlaşılmaktadır. 
Söz konusu suç bakımından özel bir hukuka uygunluk nedeni 
düzenlenmemiştir. Bu nedenle, çalışmanın ikinci bölümünde yer alan hukuka 
aykırılık unsuru alt başlığı içerisinde kanunun hükmü, meşru savunma, zorunluluk 
hali, hakkın kullanılması ve ilgilinin rızası hukuka uygunluk nedenlerine ilişkin 
değerlendirmelerde bulunulmuştur. Bu suç bakımından kanunun hükmü ve zorunluluk hali hukuka uygunluk nedenlerinin uygulanma alanı bulabileceği 
değerlendirilmektedir.
Suçun taksirli hali düzenlenmemiş olduğundan bu suç ancak kasten 
işlenebilecek suçlar arasında yer almaktadır. Ayrıca failin suçu işlemesi için özel bir 
saikle hareket etmesinin gerektiğine ilişkin özel bir düzenleme yapılmadığından söz 
konusu suçun işlenmesi için genel kastın var olması yeterli görülmektedir. 
Suç her ne kadar neticesi harekete bitişik bir suç olsa da hareket parçalara 
ayrılabileceğinden ötürü bu suça teşebbüs mümkün görülmektedir. Benzer şekilde, 
failin suçun icra hareketlerini gerçekleştirmekten gönüllü olarak vazgeçmesi 
durumunda gönüllü vazgeçme kurumuna ilişkin hükmün uygulanma alanı 
bulabileceği değerlendirilmektedir. Ayrıca bu suç yönünden kanunda açık bir 
düzenleme yer almadığından etkin pişmanlık kurumunun uygulanabilmesinin 
mümkün olmadığı belirtilmektedir.
Suçun özel görünüş biçimlerinden özellikle içtima bakımından söz konusu suç 
önem arz etmektedir. Kasten/taksirle yaralama/öldürme, mala zarar verme, görevi 
yaptırmamak için direnme, cebir veya tehdit ve kamu görevlisine hakaret suçları ile 
söz konusu suç içtima ilişkisi içerisine girebilmektedir. 
Suçun cezası, TCK'nın 195. maddesinde düzenlendiği üzere 2 aydan 1 yıla 
kadar hapis cezası olarak belirlenmiştir. Suça ilişkin adli para cezası ise 
öngörülmemiştir. 
Nihayetinde çalışmanın sonunda yer alan sonuç kısmında ise düzenlemeye 
ilişkin genel bir değerlendirme yapılmış, çalışma kapsamında geliştirilen değişiklik 
önerilerine yer verilmiştir.
Bu kapsamda, UHK içerisinde karantina ve izolasyon tedbirleri de dahil olmak 
üzere gerekli tedbirlerin alınabileceği ve tedbirlere uymayan kişiler hakkında idari 
yaptırımların uygulanabileceği dikkate alındığında ilgili başlıklar altında ifade 
edildiği üzere hukuka aykırı bir düzenleme olmak dışında başkaca bir niteliği 
olmayan TCK'nın 195. maddesinin ilga edilmesi gerektiği değerlendirilmektedir. Bu 
sayede başta suçta ve cezada kanunilik olmak üzere hukukun temel ilkeleri 
bakımından meydana gelen sorunların ortadan kaldırılması sağlanmalıdır.
Söz konusu davranışın suç teşkil etmesi gerektiğine ilişkin kanaatin hâkim 
olması halinde ise UHK, dili ve içeriğiyle birlikte en kısa zamanda güncellenmelidir. 
Bu kapsamda bulaşıcı hastalıklara ilişkin tedbirlere aykırı davranma suçu, özel kanun 
niteliğindeki UHK içerisinde düzenlenmelidir. Ayrıca, karantina tedbirlerini alma 
konusunda yetkili makam açıkça gösterilmeli, karantina tedbirlerinin neler 
olabileceği -en azından örnekseme yoluyla sayım yapılmak suretiyle- UHK 
içerisinde belirtilmelidir.

Abstract:
The subject of this study is the crime of violating the measures regarding 
infectious diseases regulated in article 195 of the third section titled "Crimes Against 
Public Health" of the third part titled "Crimes Against Society" of the second book 
titled "Special Provisions" of the Turkish Criminal Code (TCC) No. 5237. 
Considering the place of regulation of the crime, this crime is not regulated in 
the Turkish Public Health Code (TPHC) No. 1593, which is a special law on the 
struggle against diseases, but in both the Abrogated Turkish Criminal Code (ATCC) 
No. 765 and the TCC No. 5237, which are general criminal laws. It would be more 
appropriate to regulate the administrative and judicial penalties related to the matters 
regulated by special laws within the special laws in order to ensure unity in the 
legislation, and in this context, it would be more appropriate to include the crime in 
question in the TPHC No. 1593.
The first part of the study provides an overview of the fight against infectious 
diseases and the importance of both law in general and criminal law in particular in 
this struggle. In the sub-titles of this section, the concept of infectious diseases, the 
place of infectious diseases in human history, their impact on the legal order and the 
place of criminal law in the struggle against these diseases are mentioned. 
Infectious diseases are defined as diseases that are caused by pathogens (such 
as bacteria, viruses, parasites and fungi) and can be transmitted directly or indirectly 
from one person to another. Considering that this definition is not restrictive and has 
a broad scope, it seems possible that new infectious diseases that may emerge over 
time can also be considered within this scope. According to global mortality 
statistics, infectious diseases are one of the leading causes of death globally, and at 
least 25 per cent of the approximately 60 million deaths worldwide each year from a 
variety of causes are due to infectious diseases caused by various bacteria, viruses, 
parasites and fungi. The emergence of these diseases poses great challenges for 
public health and socioeconomic stability.
The ease of transportation between countries around the world and the rapid 
increase in human circulation have paved the way for infectious diseases to cross the 
borders of countries and continents and ultimately have a global impact. The latest 
example of infectious diseases in our recent history is the COVID-19 outbreak. 
COVID-19 is an innovative coronavirus disease, officially known as Severe Acute 
Respiratory Syndrome (SARS-CoV-2), which was identified by the identification of 
a group of patients in Wuhan, China in December 2019. Of course, it is not difficult 
to predict that such infectious diseases will have legal implications.
The study underlines that law plays a vital role in the struggle against 
infectious diseases at national and international level. In this framework, in order to 
prevent the emergence and spread of infectious diseases, countries should rapidly 
implement regulations in accordance with international law norms and take the 
necessary measures in their domestic laws. In this way, it will be possible to create an 
effective combat strategy and provide more effective protection against infectious 
diseases.
Considering the Turkish law, article 195 of the TCC No. 5237 stipulates that 
the perpetrator shall be sentenced to imprisonment from two months to one year in 
case of failure to comply with the quarantine measures taken by the competent 
authorities in the place where a person who is infected with an infectious disease or 
who dies from an infectious disease is located. The concept of quarantine stated in 
the article refers to the separation of persons exposed to infectious diseases and 
restriction of their movements. The main objective of quarantine is to prevent the 
transmission of the infectious disease from asymptomatic persons to others. The 
person who is sanctioned with the crime in question is the person who does not 
comply with the measures. In other words, the commission of the crime depends on 
the existence of the measures, therefore, it is necessary to express the subject of the 
crime as the measures themselves.
In another sub-title in the first part of the study, the way in which the crime of 
violating the measures regarding infectious diseases is regulated and the sanctions 
imposed in the laws of other countries are specifically examined. In this context, the 
laws of 7 countries, namely France, Germany, Italy, Switzerland, Austria, Norway 
and Lithuania, have been analysed. As a result of these analyses, it is understood that 
violations of quarantine measures are criminalised in almost all countries and are 
punishable by imprisonment or a fine. The legal deficiencies in some countries have 
been eliminated with the global impact of the COVID-19 outbreak that emerged in 
2019, and the legal systems have been adapted to the current situation. It has been 
observed that the conditions under which quarantine measures, which are the subject 
of criminal norms, will be applied are clearly regulated in almost all country laws 
and administrative authorities are authorised to take these measure decisions. In other 
country's laws, although it is clearly defined which administrative authority can 
make these decisions, under which conditions and for how long, it is observed that 
the rule that crimes and penalties cannot be created by the regulatory acts of the 
administration, which is a part of the legality in crime and punishment, which is the 
basic principle of criminal law, has been bended.
Since the beginning of 2020, the COVID-19 pandemic, which has affected the 
world by crossing continents, has brought the crime of violating the measures 
regarding infectious diseases regulated in the TCC No. 5237 to the forefront again. 
Violating the measures regarding infectious diseases has been in force for 
approximately 80 years within the ATCC No. 765 and is regulated as a crime that 
still exists in article 195 of the TCC No. 5237 with some changes in its structure. 
In the second part of the study, the crime regulated in article 195 of the TCC 
No. 5237 is examined structurally with all its elements. While the examination of the 
crime is carried out under sub-titles, the opinions in the doctrine are included in each 
sub-title, if available, and evaluations are made in terms of compliance with the law.
The legal value protected by the crime of violating measures regarding 
infectious diseases is the protection of public health. Considering where it is 
regulated, it is clearly stated in the reason of the article of this crime, which is 
included in the crimes against public health in terms of systematic interpretation, that 
the protecting public health is aimed with the crime. The subject of the crime is the 
quarantine measures taken by the competent authorities.
The uncertainty as to who is the competent authority to take such measures 
points to an important legal problem. It should be considered normal that an 
administrative authority is authorised to take a quarantine decision. However, article 
195 of the TCC No. 5237 does not specify the competent authority. Therefore, 
although it is stated that the provisions of the TPHC No. 1593 should be taken into 
consideration for the determination of the competent authority, there is no consensus 
in the doctrine on the competent authority since the TPHC No. 1593 does not meet 
today's needs in terms of language and content. 
As a result of the principle of legality in crime and punishment, which 
dominates the criminal law, it is seen that the rule that the administration cannot 
create crimes and penalties with regulatory acts has been considerably bended with 
the said article. Considering the developments in the field of health day by day and 
the emerging disease threats, it is undeniable that the measures to be taken should be 
decided by competent health authorities in accordance with the conditions of the day. 
In the criminal regulations in the laws of other countries, it has been observed that 
the authority to determine the measures is left to the administrations clearly indicated 
in the law, instead of enumerating one by one what the quarantine measures may be. 
However, the fact that even the competent authority to decide on the quarantine 
measures under article 195 of the TCC No. 5237 is not clearly indicated in both the 
TCC No. 5237 and the TPHC No. 1593 creates a serious legal uncertainty.
Article 195 of the TCC No. 5237 defines the perpetrator as the person who 
does not comply with the quarantine measures taken by the competent authorities.
According to this article, the perpetrator can be anyone who does not comply with 
these measures. The victim of the crime should be defined as the society in general.
The act regulated in the text of the article of the crime is determined as failure 
to comply with the quarantine measures taken by the competent authorities in the 
place where a person infected with an infectious disease or dying from an infectious 
disease is located. The text of the article does not specify the actions that can be 
taken in order to disobey the measures taken regarding infectious diseases. With the 
commission of the act of non-compliance with the quarantine measures, the crime in 
question is considered to be completed, and no further consequence other than the act 
is sought.
The limitation of quarantine measures to the place where a person who is 
infected with an infectious disease or who dies from an infectious disease is found 
narrows the scope of application of the article. As a result of this, it is seen that even 
the case law of the Court of Cassation regarding the crime in question has not been 
formed. In this respect, it is understood that the crime in question has no functional 
aspect other than being in force. 
A special reason of lawfulness is not regulated for the crime in question. For 
this reason, in the second part of the study, under the sub-title of the element of 
illegality, evaluations were made regarding the provision of the law, legitimate 
defence, state of necessity, exercise of the right and the consent of the person 
concerned. In terms of this crime, it is considered that the provision of the law and 
the state of necessity may find an area of application.
Since the negligent form of the crime is not regulated, this crime is among the 
crimes that can only be committed intentionally. In addition, since there is no special 
regulation stipulating that the perpetrator must act with a special motive in order to 
commit the crime, the existence of general intent is deemed sufficient for the 
commission of the crime in question. 
Although this crime is an crime whose consequence is contiguous to the action, 
since the action can be divided into parts, it is possible to attempt this crime. 
Similarly, in the event that the perpetrator voluntarily gives up the execution of the 
executive acts of the crime, it is considered that the provision on the institution of 
voluntary renunciation may be applied. In addition, it is stated that it is not possible 
to apply the institution of effective remorse since there is no clear regulation in the 
law in terms of this crime.
Among the special forms of appearance of the crime, the crime in question is 
particularly important in terms of cumulation. The crime in question may enter into a 
cumulative relationship with the crimes of intentional/negligent injury/murder, 
damage to property, resistance to prevent the performance of duty, force or threat and 
insulting a public official. 
The penalty of the crime is determined as imprisonment from 2 months to 1 
year as regulated in article 195 of the TCC No. 5237. No judicial fine is foreseen for 
the crime. 
Finally, in the conclusion section at the end of the study, a general evaluation of 
the regulation is made and the amendment proposals developed within the scope of 
the study are included. 
In this context, considering that necessary measures, including quarantine and 
isolation measures, can be taken within the TPHC No. 1593 and administrative 
sanctions can be imposed on persons who do not comply with the measures, it is 
considered that article 195 of the TCC No. 5237, titled the crime of violating the 
measures regarding infectious diseases, which has no other characteristics other than 
being an unlawful regulation as stated under the relevant titles, should be abrogated. 
In this way, it should be ensured that the problems arising in terms of the basic 
principles of law, especially legality in crime and punishment, are eliminated.
If there is a dominant opinion that the behaviour in question should constitute a 
crime, the TPHC No. 1593 should be updated with its language and content as soon 
as possible. In this context, the crime of violating the measures regarding infectious 
diseases should be regulated within the TPHC No. 1593, which is a special law. In 
addition, the competent authority to take quarantine measures should be clearly 
indicated, and the types of quarantine measures -at least by enumeration by way of 
example- should be specified in the TPHC No. 1593.