Kafeik asit fenetil esterin fasiyal sinir rejenerasyonu üzerine etkisi
The effect of caffeic acid phenethyl ester on facial nerve regeneration
Yazar: VEYSEL ALPARSLAN GÖLCÜK
Danışman: UZMAN LÜTFÜ ŞENELDİR
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / İstanbul Haydarpaşa Numune Eğt. ve Arş. Hastanesi / Kulak Burun Boğaz ve Baş-Boyun Cerrahisi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Kulak Burun ve Boğaz = Otorhinolaryngology (Ear-Nose-Throat)
Dizin: Fasiyal paralizi = Facial paralysis ; Fenetil ester = Phenethyl ester ; Fenetil ester = Phenethyl ester ; Fenetil ester = Phenethyl ester ; Kafeik asit = Caffeic acid ; Metilprednizolon = Methylprednisolone ; Yüz siniri = Facial nerve

Özet:
Amaç: Bu çalışmada fasiyal sinir hasarında nöroprotektif ve antioksidan etkileri nedeni ile terapötik olarak etkili olabileceğini düşündüğümüz kafeik asit fenetil esterin (KAFE) fasiyal sinir onarımındaki etkinliğini araştırmak amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: 20 adet Sprague Dawley cinsi sıçan randomize şekilde kontrol grubu (1. grup, n=5), steroid grubu (2. grup, n=5), KAFE grubu (3. grup, n=5) ve KAFE+steroid grubu (4. grup, n=5) olmak üzere 4 gruba ayrıldı. Sıçanların sağ tarafı sham grubu, sol tarafı ise travma grubu olarak belirlendi. Tüm sıçanların anestezi altında fasiyal sinir trunkusu eksplore edildikten sonra sinir monitörü kullanılarak fasiyal sinir stimülasyon eşikleri miliamper biriminden ölçüldü. Sol taraf fasiyal sinir trunkusu travmatize edilirken sağ taraf fasiyal sinir trunkusuna herhangi bir işlem yapılmadı. Travma oluşturulduktan sonra sol taraf fasiyal sinir stimülasyon eşikleri yeniden ölçüldü. Sıçanların kornea refleksleri cerrahi öncesinde ve cerrahiden sonra 3 hafta boyunca günlük olarak muayene edildi. Travmanın oluşturulduğu günden itibaren 21 gün boyunca 1. gruba salin, 2. gruba metilprednizolon, 3. gruba KAFE, 4. gruba metilprednizolon ve KAFE intraperitoneal olarak uygulandı. 3 hafta sonunda anestezi altında tekrar sağ ve sol fasiyal sinir trunkusu eksplore edilerek sinir stimülasyon eşikleri ölçüldü. Ardından fasiyal sinir çevre bukkal kas ile beraber eksize edildi ve ışık mikroskopu altında aksonal dejenerasyon, miyelin kılıf kalınlığı, akson çapı, makrovakuolizasyon ve vasküler konjesyon açısından değerlendirildi. Cerrahi hasar grubundaki sıçanların kornea refleks muayeneleri, fasiyal sinir stimülasyon eşikleri ve histopatolojik değerlendirmeleri kendi içinde ve cerrahi sham grubu ile istatiksel olarak kıyaslandı. Bulgular: Gruplara göre travma öncesi (p=0,489) ve travma sonrası (p=0,827) eşik değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık izlenmezken (p>0,05), tedavi sonrası uyarı eşik değerleri kıyaslandığında KAFE (p=0,008) ve KAFE+Steroid (p=0,003) gruplarının eşik değerleri kontrol grubundan düşük bulundu (p<0,01). Steroid ve kontrol grubu arasında anlamlı farklılık izlenmedi. Histopatolojik değerlendirmede miyelin kılıf kalınlığı, vasküler konjesyon ve aksonal dejenerasyon düzeyi açısından gruplar karşılaştırıldığında sadece KAFE+steroid grubunun, kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde daha hızlı iyileşme sağladığı görüldü. Ek olarak vasküler konjesyon düzeyi KAFE grubunda da kontrol grubuna göre daha düşük bulundu. Diğer iki karşılaştırmalarda anlamlı farklılık izlenmedi. Gruplar arasında kornea refleksinin tam olarak düzeldiği süre kıyaslandığında, KAFE ve KAFE+steroid gruplarının kontrol grubuna kıyasla istatistiksel olarak daha kısa iyileşme sürelerine sahip olduğu izlendi (p=0,001). Steroid grubunda kontrol grubuna göre daha kısa iyileşme süreleri görülse de aralarındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi. Sonuç: KAFE'nin fasiyal sinir hasarında fonksiyonel ve elektrofizyolojik olarak iyileşmeyi belirgin olarak hızlandırdığı ve metilprednizolonla kombine olarak uygulandığında bu etkinin arttığı saptanmıştır. Anahtar Kelimeler: Kafeik asit fenetil ester, fasiyal sinir, rejenerasyon, nöroprotektif

Abstract:
Aim: In this study, we aimed to investigate the effectiveness of caffeic acid phenethyl ester (CAPE), which we think may be therapeutically effective, in facial nerve repair due to its neuroprotective and antioxidant effects. Materials and Methods: 20 Sprague Dawley rats were divided randomly into 4 groups and assigned as control group (1th group, n = 5), steroid group (2nd goup, n = 5), CAPE group (3rd group, n = 5) and CAPE+steroid group (4th group, n = 5). The right side of the rats was determined as the sham group and the left side as the trauma group. After exploring the facial nerve trunk under anesthesia, facial nerve stimulation thresholds were measured in milliampere units using a nerve monitor. While the left facial nerve trunk was traumatized, no procedure was applied to the right facial nerve trunk. After the trauma was created, the left facial nerve stimulation thresholds were measured again. The corneal reflexes of the rats were examined preoperatively and daily for 3 weeks after surgery. From the first day of the trauma, saline was administered to the 1st group, methylprednisolone to the 2nd group, CAPE to the 3rd group, methylprednisolone and CAPE to the 4th group for 21 days intraperitoneally. At the end of 3 weeks, the right and left facial nerve trunks were explored again under anesthesia and nerve stimulation thresholds were measured. The facial nerve was then excised together with the surrounding buccal muscle and evaluated under a light microscope in terms of axonal degeneration, myelin sheath thickness, axon diameter, macrovacuolization and vascular congestion. The blink reflex examinations, facial nerve stimulation thresholds and histopathological evaluations of the rats in the surgical injury group were statistically compared within themselves and with the surgical sham group. Results: While there was no statistically significant difference between the pre-traumatic (p = 0.489) and posttraumatic (p = 0.827) threshold values (p> 0.05), when the post-treatment stimulation threshold values were compared, the threshold values of the CAPE (p = 0.008) and CAPE+steroid (p = 0.003) groups were found to be lower than the control group (p <0.01). There was no significant difference between the steroid and control groups. In histopathological evaluation, when the groups were compared in terms of myelin sheath thickness, vascular congestion and axonal degeneration, it was observed that only the CAPE+steroid group achieved a significantly faster improvement compared to the control group. In addition, the level of vascular congestion was found to be lower in the CAPE group than in the control group. No significant difference was observed in the other two comparisons. When the time to complete recovery of the corneal reflex was compared between the groups, it was observed that the CAPE and CAPE+steroid groups had statistically shorter recovery times compared to the control group (p= 0.001). Although shorter recovery times were seen in the steroid group compared to the control group, the difference between them was not statistically significant. Conclusion: It has been determined that CAPE significantly accelerates functional and electrophysiological recovery in facial nerve damage and this effect increases when applied in combination with methylprednisolone. Key Words: Caffeic acid phenetyl ester, facial nerve, regeneration, neuroprotective