İmatinib alan ileri evre gastrointestinal stromal tümörlü hastalarda tirozin kinaz inhibitörü ilişkili makrositoz insidansı ve sağkalım üzerine etkisi
The incidence of tyrosine kinase inhibitor-associated macrocytosis and it's effect on survival in patients with advanced stage gastrointestinal stromal tumors receiving imatinib
Yazar: MUHAMMET GÜLERYÜZ
Danışman: PROF. DR. EFNAN ALGIN
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Tıp Fakültesi / İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Onkoloji = Oncology ; İç Hastalıkları = Internal diseases
Dizin: Gastrointestinal neoplazmlar = Gastrointestinal neoplasms ; Ortalama eritrosit hacmi = Mean corpuscular volume ; Sağkalım = Survival

Özet:
Amaç: Çalışmamızın esas amacı, imatinib kullanan gastrointestinal stromal tümör (GİST) tanılı hastaların rutin takibinde kullanılan hemogram tetkikine ait parametrelerden MCV ve MCH düzeylerindeki değişikliklere bakarak, tedavi yanıt oranlarını ve sağkalım ile ilişkisi olup olmadığını belirlemek ve bu suretle imatinibin etkinliğini öngörmede kolay, ulaşılabilir ve ucuz bir laboratuar verisinin imatinibin etkinliğini öngörmede kullanılıp kullanılamayacağını belirleyerek; konuyla ilgili sınırlı literatüre katkı sunmaktır.
Gereç ve Yöntem: Ankara Şehir Hastanesi'nde ileri evre / metastatik GİST tanısıyla en az 3 ay süreyle imatinib kullanan hastalar retrospektif olarak incelendi. İmatinib tedavisi öncesi ile tedavinin 3. ayındaki bazal hemogram parametrelerindeki değişim oranı ve makrositoz varlığı kaydedildi. Bu parametreler ile sağkalım arasındaki ilişki araştırıldı.
Bulgular: Dahil edilme kriterlerine uygun 94 hastanın ortanca yaşı 60 (25-86) olup; 38'i kadın iken 56'sı erkekti. İmatinib tedavisinin üçüncü ayının sonunda hastaların %10.6'sında makrositoz gelişti. Makrositoz gelişen hastalarda ortanca genel sağkalım 113 ay (%95 GA, 71.6-154.3), gelişmeyenlerde ise 82 ay (%95 GA, 46.1-117.8) olarak hesaplandı. Ancak aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p=0.85). Makrositoz gelişen hastaların ortanca progresyonsuz sağkalımı (PSK) 41 ay (%95 GA, 23.0-58.9), gelişmeyenlerinki ise 26 ay (%95 GA, 20.2-31.7) olup; aradaki 15 aylık fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p=0.02). Üç aylık imatinib tedavisi sonrası hemogram parametrelerindeki değişimler arasında, sadece hemoglobin düzeyindeki değişimin sağkalım ile ilişkili olduğu saptandı. Ortanca hemoglobin düzeyinde %2 ve altında azalma olan hastalarda ortanca PSK 16 ay (%95 GA, 0.0-32.6), azalmayanlarda ise 36 ay (%95 GA, 16.8-55.1) aydı ve aradaki fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p=0.01).
Sonuç: İleri evre GİST tanısıyla imatinib tedavisi alan hastalarda makrositoz gelişmesi ve hemoglobin düzeyinde azalma olmaması halinde progresyonsuz sağkalımın daha uzun olması beklenmektedir.
Anahtar Kelimeler: Gastrointestinal Stromal Tümör, İmatinib, Sağkalım, Makrositoz, Ortalama Eritrosit Hacmi

Abstract:
Objective: The main purpose of our study is to determine whether it is associated with treatment response rates and survival by looking at the variables in MCV and MCH levels from the specialists of the hemogram examination, which is used in the routine follow-up of GIST (Gastrointestinal Stromal Tumor) diagnosed data using imatinib, and thus, easy accessibility and cheap laboratory data can be used to predict the measure of imatinib. It is to contribute to the relevant limitation literature by determining.
Material and Methods: Patients who used imatinib for at least 3 months in Ankara City Hospital with advanced/metastatic GIST protection were retrospectively analyzed. The rate of change in basal hemogram parameters before imatinib treatment and the 3rd month of treatment and the presence of macrocytosis were recorded. The relationship between these parameters and survival was investigated.
Results: The median age of 94 patients who met the inclusion criteria was 60 (25-86); while 38 were female, 56 were male. At the end of the third month of imatinib treatment, 10.6% of patients developed macrocytosis. The median overall survival was 113 months (95% CI, 71.6-154.3) in patients who developed macrocytosis, and 82 months (95% CI, 46.1-117.8) in those who did not. However, the difference was not statistically significant (p=0.85). The median progression-free survival (PSC) of patients who developed macrocytosis was 41 months (95% CI, 23.0-58.9), compared to 26 months (95% CI, 20.2-31.7) in those who did not; the 15-month difference was statistically significant (p=0.02). Among the changes in hemogram parameters after three months of imatinib treatment, only the change in hemoglobin level was found to be associated with survival. The median PSC was 16 months (95% CI, 0.0-32.6) in patients with a 2% or less reduction in median hemoglobin levels, and 36 months (95% CI, 16.8-55.1) months in those who did not, and the difference was statistically significant (p=0.01).
Conclusion: Longer progression-free survival is maintained in the event of macrocytosis development and reduction in hemoglobin level in patients receiving imatinib treatment with an advanced GIST diagnosis.
Keywords: Gastrointestinal Stromal Tumor, Imatinib, Survival, Macrocytosis, Mean Corpuscular Volume