Beyin ölümünde etiyoloji ve hemodinamik instabilite arasındaki ilişkinin karşılaştırılması
Comparison of relationship between etiology and hemodynamic instability in brain death
Yazar: MELTEM CEYLAN
Danışman: PROF. NİLGÜN KAVRUT ÖZTÜRK
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi​ / Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2024
Konu: Anestezi ve Reanimasyon = Anesthesiology and Reanimation

Özet:
Giriş ve Amaç: Bu çalışmanın amacı, beyin ölümü klinik izleminde hastalara uygulanan farmakolojik kardiyovasküler destek tedavisinin beyin ölümü etiyolojisine bağlı farklılıklarını değerlendirmektir.
Gereç ve Yöntem: Hastanemizde beyin ölümü tanısı ile takip edilen hastalar; spontan subaraknoid kanama ve spontan intraserebral kanama ile takip edilenler (grup 1), travmatik intrakraniyal kanama ile takip edilenler (grup 2) ve iskemik serebrovasküler olay, hipoksik iskemik beyin hasarı ile takip edilenler (grup 3) olarak gruplandırıldı. Hastaların demografik özellikleri, uygulanan ilaç tedavi protokolleri, hemodinamik parametreleri ve radyolojik görüntüleme bulguları retrospektif olarak incelendi.
Bulgular: Çalışmaya toplam 216 hasta dahil edilmiş olup, hastaların yaş ortalaması 53.5± 17.39 yıl, %60.9'u erkek, %39.1'i kadındır. Grup 1'de hipertansiyon görülme oranı, ilk yatış GKS skorları ve otonomik fırtına varlığı istatistiksel anlamlı olarak diğer gruplardan yüksek bulunmuştur. Grup 1 ve 2'nin TIE skorları, grup 3'e göre istatistiksel anlamlı düzeyde daha düşük saptanmıştır. Dekompresyon cerrahisi yapılan hastalarda beyin ölüm gerçekleşme süresi ve anti-hipertansif ilaç ihtiyacı, dekompresyon cerrahisi yapılmayanlara göre anlamlı olarak daha yüksek bulunmuştur.
Sonuç: Beyin ölümü klinik izleminde hastalara uygulanan farmakolojik kardiyovasküler destek tedavisi ve otonomik fırtınanın beyin ölümü etiyolojisine bağlı farklılıklar içerdiğini, grup 3'te otonomik fırtına döneminin daha az sıklıkla görüldüğünü raporladık. Optimal kadaverik organ bağışı ilkeleri göz önüne alındığında, mevcut literatür verilerinin de ortaya koyduğu gibi, inme sonucu beyin ölümü gerçekleşen hastaların, diğer etiyolojilere kıyasla donör yaş ortalamalarının diğer gruplardan anlamlı yüksek olması, TİE skorlarının yüksekliği (kümülatif doz vazopressör ve inotropik ilaç kullanımlarının yüksek olması) göz önüne alındığında bu kadaverik donörlerden alınan allogreftlerinin kullanılmama ve greft disfonksiyon riskinin daha yüksek olabileceğini düşünmekteyiz.
Anahtar Kelimeler: Beyin Ölümü, Total İnotrop Maruziyet Skoru, Vazoaktif İnotropik Skor

Abstract:
Aim: This study aims to evaluate the differences in the pharmacological cardiovascular support treatments administered to patients during clinical monitoring of brain death, based on the etiology of brain death.
Materials and Methods: At our hospital, patients diagnosed with brain death were categorized into three groups: Group 1 included those with spontaneous subarachnoid hemorrhage and spontaneous intracerebral hemorrhage; Group 2 comprised those with traumatic intracranial hemorrhage; and Group 3 consisted of those with ischemic cerebrovascular events and hypoxic-ischemic brain injury. We retrospectively analyzed the demographic characteristics, pharmacological treatment protocols, hemodynamic parameters, and radiological imaging findings of these patients.
Results: A total of 216 patients were included in the study, with a mean age of 53.5±17.39 years; 60.9% were male, and 39.1% were female. Group 1 had a statistically significantly higher incidence of hypertension, higher initial Glasgow Coma Scale (GCS) scores, and a greater presence of autonomic storm compared to the other groups. TIE scores in groups 1 and 2 were statistically significantly lower than in group 3. In patients who underwent decompressive surgery, the time to brain death and the requirement for antihypertensive medication were significantly higher than in those who did not undergo the surgery.
Conclusion: We reported that the pharmacological cardiovascular support treatment and the occurrence of autonomic storms during clinical monitoring of brain death differ based on the etiology of brain death, with the autonomic storm phase being less frequent in group 3. Taking into account the principles of optimal cadaveric organ donation, and as supported by current literature, we believe that cadaveric donors who experienced brain death due to stroke may have a higher risk of their allografts being unused or experiencing graft dysfunction. This is due to the significantly higher average donor age, higher TIE scores, and increased cumulative use of vasopressors and inotropic agents in this group compared to other etiologies.

Keywords: Brain Death, Total Inotrope Exposure Score, Vasoactive Inotropic Score