Çevre matriks dokusunun fat pad greftlemede ve lipotransferdeki etkilerinin atimik fare modelinde değerlendirilmesi
Evaluation of surrounding matrix tissue effects in fat pad grafting and lipotransfer in athymic mouse model
Yazar: ALİ ÇETİNKAYA
Danışman: UZMAN MELİKE ORUÇ ÖZPOSTACI
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2017
Konu: Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi = Plastic and Reconstructive Surgery
Dizin: Adipoz doku = Adipose tissue ; Cerrahi = Surgery ; Cerrahi-plastik = Surgery-plastic ; Ekstrasellüler matriks = Extracellular matrix ; Fareler = Mice ; Hayvan deneyleri = Animal experimentation ; Transplantlar = Transplants

Özet:
Giriş ve Amaç
Yağ greftlemesi, rekonstrüktif ve kozmetik cerrahi işlemlerde sıklıkla kullanılan, birçok avantaj sunan bir prosedür olsa da, greftlemenin öngörülemeyen uzun dönemdeki kötü retansiyonu bu işlemin kısıtlılıkları arasındadır. Doku yerleşimli veya alıcı kökenli kök-progenitör hücreler, yağ transplantasyonu sonrasında adipogeneziste öneme sahiptir. Kök hücrelerin optimal fonksiyon göstermek için çevrelerinde ihtiyaç duydukları uygun nişin bir parçasını, kök hücrelerin davranışını modüle eden ekstraselüler matriks (ECM) oluşturur. Ayrıca yapılan çalışmalarda fat padlerin, abdominal subkutan yağ dokusuyla benzer fenotipe sahip kök hücre popülasyonuna sahip olduğu ve etraf bağ dokusuyla transferinin başarılı sonuçlar ortaya koyduğu belirtilmiştir. Araştırmamızın amacı, lipotransfer amacıyla alınan yağ dokunun etrafında kalan ve ECM'den zengin olduğu düşünülen yapıların, adiposit-kökenli kök hücrelere yön veren, onları diferensiye eden yapılar olup olmadığının sorgulanması; subkutan yağ dokusu ve abdominal bölgedeki fat padlerin de kendi içlerinde karşılaştırılmasıdır.   
Gereç ve Yöntem
Abdominoplasti yapılan bir hastanın abdominoplasti materyali alınarak, umbilikus her iki tarafında yer alan fat pad bölgesinden çevre bağ dokunun dahil edildiği yağ grefti (Grup A), dahil edilmediği yağ grefti (Grup B), fat pad bölgesi dışında yer alan yağ bölgesinden liposakşın ile alınan çevre bağ dokunun dahil edildiği yağ grefti (Grup C) ve dahil edilmediği yağ grefti (Grup D) alınarak, bu dokuların karşılaştırılması amaçlanmıştır. Dört farklı komponentten oluşan yağ greftleri, 10 adet atimik farenin sırt kısmında dört farklı yere yerleştirilmiştir. Yağ greftleri klinik ve histolojik olarak değerlendirilmiştir. Veriler SPSS 16.0 programı ile analiz edilmiştir. Wilcoxon işaret sıralama testi, Kruskal-Wallis ve Mann Whitney U testleri kullanılmıştır. 

Bulgular
Klinik değerlendirme sonucunda sadece grup A'da bazal ölçüm ile 4, 8 ve 12. haftalar arasında anlamlı bir farklılık olmadığı görülmüştür (p=0,059, p=0,208, p=0,109). Histolojik değerlendirmede gruplar, yaşayan yağ dokusu yüzdesi açısından 4, 8 ve 12. haftalarda incelendiğinde grup A ve B'de yaşayan yağ dokusu yüzdesinin zaman içinde düştüğü; grup C'de zaman içinde arttığı; grup D'de ise sabit kaldığı görüldü. Grup D'de 8. haftada ölçülen kist formasyonunun eşlik etmediği yaşayan yağ dokusu yüzdesi Grup B'ye göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde fazla bulundu (p=0,027). 
Sonuç
Bağ doku ilaveli lipotransferin, geleneksel lipotransfere göre greft retansiyonu ve viabilitesinde daha iyi sonuçlar verdiği görüldü. Fat pad ve geleneksel liposakşın greftlemede retansiyon açısından fark görülmezken; yaşayan adipoz doku yüzdesinin fat pad greftlerde zamanla azaldığı, liposakşın ile alınan greftlerde sabit kaldığı görüldü. 
Anahtar Kelimeler: ekstraselüler matriks, niş, otolog yağ greftlemesi

Abstract:
Background and Aim  
Fat grafting is a procedure that is frequently used in reconstructive and cosmetic surgery with many advantages. However, long-term, poor retention of grafting is a limitation of this procedure. Tissue-derived or recipient-derived stem-progenitor cells has an important role in adipogenezis after fat transplantation. One part of the proper niche, that stem cells need in their environment in order to function optimally, is the extracellular matrix (ECM) which modulates stem cell behavior. Also, studies have shown that fat pads have a stem cell population that has a similar phenotype to abdominal subcutaneous fat tissue and have successful outcomes with tansferring surrounding tissue. The aim of our study is to investigate whether the structures taken for lipotransfer, which are around the adipose tissue and thought to be rich in ECM, have the ability to lead and differentiate adipocyte-derived stem cells and also to compare subcutaneous fat tissue and fat pads in the abdominal region within themselves. 
Materials and Methods
The abdominoplasty material of a patient, who has undergone abdominoplasty operation, was taken from both sides of the umbilicus and divided into groups for comparison: Fat graft from the fat pad region including surrounding connective tissue (group A), without including surrounding connective tissue (group B), fat graft including the surrounding connective tissue taken by liposuction from the fat area outside the fat pad region (group C), without including surrounding connective tissue (group D). Fat grafts composed of four different components were placed at four different locations on the dorsal aspects of 10 athymic mice. Fat grafts were evaluated clinically and histologically. Data were analyzed with the SPSS 16.0 program. Wilcoxon signed rank test, Kruskal-Wallis and Mann Whitney U tests were used.

Results 
As a result of the clinical evaluation, there was no significant difference between the baseline measurement, 4., 8. and 12. weeks only in group A (p=0,059, p=0,208, p=0,109). Histological evaluation at 4., 8., and 12. weeks revealed that the percentage of living fat tissue in groups A and B decreased over time, increased over time in group C; while in group D it remained stable. In group D, the percentage of living fat tissue that was not accompanied with cyst formation measured at 8 weeks was statistically significantly higher than in group B (p=0,027).
Conclusion
Connective tissue-assisted lipotransfer was found to give better results in graft retention and viability than conventional lipotransfer. Fat pad and conventional suction grafting showed no difference in retention; living adipose tissue percentage decreased over time in fat pad grafts and remained stable in liposuction grafts.
Key Words: autologous fat grafting, extracellular matrix, niche