Baş-boyun cerrahisi geçirecek hastalarda perioperatif standart sıvı yönetimi ve hedefe yönelik sıvı yönetiminin karşılaştırılması
Comparison of perioperative standard fluid management and goal-directed fluid management in patients undergoing head and neck surgery
Yazar: NURAY TURKUT
Danışman: PROF. DR. ALİ EMRE ÇAMCI
İstanbul Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2020
Konu: Anestezi ve Reanimasyon = Anesthesiology and Reanimation
Dizin: Cerrahi-kulak-burun-boğaz = Surgery-otorhinolaryngologic ; Hemodinamikler = Hemodynamics ; Perioperatif dönem = Perioperative period ; Sıvı tedavisi = Fluid therapy

Özet:
Amaç: Baş-boyun cerrahisi geçirecek hastaların perioperatif sıvı yönetiminde, arteriyel basınç dalga analizi üzerinden sürekli CO (Cardiac Output-Kalp Debisi), SV (Stroke Volume-Atım Hacmi) ve SVV (Stroke Volume Variation-Atım Hacmi Varyasyonu) ölçümü yapan hemodinamik monitörizasyon sisteminden elde edilen verilere dayalı hedefe yönelik sıvı tedavisi ile standart sıvı tedavisini karşılaştırmaktır.
Gereç ve Yöntem: Etik kurul onayı ve hasta onamı alınmasını takiben, baş-boyun cerrahisi geçirecek olan, 18 yaş üzeri, ASA I-II-III toplam 60 hasta ile çalışma tamamlandı. Randomizasyon sonrası, hastalara arter kanülasyonu yapıldı. Çalışma grubu hastalarının arter kanülleri, özel trandüser ile hemodinamik monitörizasyon sistemine entegre edilip, sıvı yönetimleri SVV takibi yoluyla, hedef değer %13 ve altı olacak şekilde planlandı. Kontrol grubunda ise, sıvı yönetimi OAB (Ortalama arter basıncı) 65 mmHg ve üstü ile diürez 0.5ml/kg/saat ve üzeri olacak şekilde ayarlandı. Her iki gruba da 7ml/kg/saat'ten kristalloid infüzyon başlandı. Çalışma grubundaki hastalara SVV değeri %13 ve üzerine çıktığında, ilk aşamada 250 ml kristalloid, %13 ve üzeri seyretmeye devam ederse, 250 ml kolloid sıvı bolusu verildi. SVV %13 altında iken OAB 65 mmHg altında ise vazokonstriktör ajan uygulandı. Kontrol grubundaki hastalara OAB 65 mmHg altında ise, ilk aşamada 250 ml kristalloid, hipotansif epizod devam ettiyse 250 ml kolloid sıvı bolusu verildi. Bu sıvı boluslarına rağmen hipotansiyon sebat ettiyse, vazokonstriktör ajan kullanıldı. Ek olarak, hastaların diürezi 0.5mg/kg/sa ve altı saptandığında, 250 ml kolloid bolusu verildi.
Bulgular: Birincil çıktı olarak, araştırılan intraoperatif sıvı dengesi açısından çalışma grubunda verilen toplam kristalloid, ek kristalloid ve ek kolloid sıvı miktarı, kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı olmamakla birlikte yüksek bulunmuştur. Sekonder çıktılardan ise; uzamış oksijen ihtiyacı, kontrol grubunda çalışma grubuna göre anlamlı olarak daha sık (p=0,017), kontrol grubunda postoperatif laktat düzeyleri preoperatif değerlere göre anlamlı olarak yüksek (p=0,03), hastanede kalış süresi ise, çalışma grubunda kontrol grubuna göre anlamlı olarak daha uzun (p=0,012) saptanmıştır.
Sonuç: Baş boyun cerrahisi sırasında SVV'yi temel alan hedefe yönelik sıvı tedavisi ile OAB ve diürezi temel alan standart sıvı tedavisi arasında intraoperatif uygulanan toplam ve ek kristalloid, ek kolloid sıvıları açısından anlamlı bir fark bulunmamıştır. Çalışma grubunda bazı postoperatif parametreler (oksijen ihtiyacı, laktat düzeyi) kontrol grubuna göre olumlu saptansa da bu durum hastane yatış süresine olumlu olarak yansımamıştır.

Abstract:
Objective: To compare the goal-directed fluid therapy based on the data obtained from the hemodynamic monitoring system, which provides continuous CO, SV and SVV measurements through arterial pressure wave with standard fluid therapy in perioperative fluid management of patients undergoing head and neck surgery.
Materials and Methods: Following the ethics committee approval and patients consent, the study was completed with a total of ASA I-III, 60 patients over the age of 18 who will undergo head and neck surgery. After randomization, patients underwent arterial cannulation. The arterial cannulas of the study group patients were integrated into the hemodynamic monitoring system with a special transducer, and their fluid management was planned to achieve a target value of 13% or less through SVV monitoring. In the control group, fluid management was set as MAP (Mean arterial pressure) 65 mmHg and above and diuresis 0.5ml/kg/hour and above. Crystalloid infusion at 7ml/kg/hour was started in both groups. When SVV value increased to 13% and over in the study group, 250 ml of crystalloid was given in the first stage, and if it continued to be 13% and over, 250 ml of colloid bolus was given. Vasoconstrictor agent was used when SVV was below 13% and MAP was below 65 mmHg. The patients in the control group were given 250 ml of crystalloid in the first stage if the MAP was below 65 mmHg, and 250 ml of colloid bolus if the hypotensive episode continued. If hypotension persisted despite these fluid boluses, a vasoconstrictor agent was used. In addition, when the diuresis of the patients was detected at 0.5mg/kg/hr or less, 250 ml of colloid bolus was administered.
Results: As the primary outcome, the total and additional amount of crystalloid and colloid fluid given in the study group was slightly higher than the control group, although it was not statistically significant. Among secondary outcomes; prolonged oxygen demand was significantly more frequent in the control group than the study group (p=0,017), postoperative lactate levels in the control group were significantly higher than the preoperative values (p=0,03), and the length of hospital stay was significantly longer in the study group than in the control group (p=0,012). 
Conclusions: No significant difference was found between the goal-directed fluid therapy based on SVV and the standard fluid therapy based on MAP (Mean Arterial Pressure) and diuresis in terms of the total and additional amount of crystalloid and colloid fluid administered intraoperatively. Although some postoperative parameters (oxygen requirement, lactate level) were favorable in study group, this did not reflect positively in terms of hospital length of stay.