Aile hekimleri ve aile hekimliği uzmanlık öğrencilerinin sosyal hizmetler ve sosyal reçeteleme konusundaki bilgi tutum vedavranışları
Knowledge, attitudes and behaviors of family physiciansand family medicine specialty students towards socialservices and social prescribing
Yazar: MİNA LARA ÜRETEN
Danışman: DOÇ. DR. ZERRİN GAMSIZKAN
Düzce Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı / Aile Hekimliği Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Aile Hekimliği = Family Medicine

Özet:
Giriş ve Amaç: Sosyal reçeteleme, aile hekimlerinin hastalarını, toplumda
mevcut olan ve onların sağlığını destekleyebilecek çeşitli faaliyetlere
yönlendirmelerini ifade eder. Bu çalışma ile sağlık hizmetlerinde bütüncül bir
yaklaşımı mümkün kılan sosyal reçeteleme kavramını incelemek ve birinci basamak
hekimlerinin konu hakkındaki bilgilerini tespit etmek amaçlanmıştır.
Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, aile hekimleri ve aile hekimliği uzmanlık
öğrencilerinin sosyal hizmetler ve sosyal reçetelendirme konusundaki bilgi, tutum ve
davranışlarını değerlendirmek amacıyla anket yöntemi kullanılarak tasarlanan
tanımlayıcı kesitsel tipte bir araştırmadır. Anket toplam 37 sorudan oluşmaktadır.
Bulgular: Çalışmaya katılan hekimlerin %40'ı tıbbi sosyal hizmet almaya
uygun hastalarla her gün birden fazla kez karşılaştıklarını belirtmiştir. Katılımcıların
%31,2'si tıbbi sosyal hizmet almaya uygun hastaları nereye yönlendireceklerini
bilmemektedir. Mezuniyet öncesi tıp eğitimi sırasında sosyal hizmetler ile ilgili ders
alan hekimlerin oranı %10,6'dır. Katılımcıların %80,1'i mevcut görev yerlerinde
sosyal hizmetler konusunda eğitim almamıştır. Çalışılan kurumlarda sosyal çalışmacı
bulunma oranı %18,4'tür. Katılımcıların %90.1'i, aile hekimliği uygulamasında
sosyal çalışmacılara ihtiyaç olduğunu düşünmektedir.
Sonuç: Sosyal reçeteleme kavramına yönelik farkındalık ve kabul, hastaların
fiziksel aktivite, hobi kursları, sosyal faaliyetler ve diğer yaratıcı ve zihinsel
faaliyetlere yönlendirilmesini içeren bir dizi öneride bulunma eğilimini
yansıtmaktadır. Bu çalışma, sosyal hizmetlerin ve sosyal reçetelemenin aile
hekimliği pratiğinde nasıl daha etkin bir şekilde entegre edilebileceği üzerine daha
fazla araştırma yapılmasını önermektedir.

Abstract:
ABSTRACT

KNOWLEDGE, ATTITUDES AND BEHAVIORS OF FAMILY PHYSICIANS
AND FAMILY MEDICINE SPECIALTY STUDENTS TOWARDS SOCIAL

SERVICES AND SOCIAL PRESCRIBING

Introduction and Objective: Social prescribing refers to the practice where
family doctors direct their patients to various activities available in the community
that can support their health. This study aims to explore the concept of social
prescribing which enables a holistic approach in health services and to determine the
knowledge of primary care physicians on this topic.
Materials and Methods: This study is a descriptive cross-sectional research
designed using a survey method to evaluate the knowledge, attitudes, and behaviors
of family physicians and family medicine residency students regarding social
services and social prescribing. The survey consists of a total of 37 questions.
Findings: 40% of the physicians participating in the study reported that they
encounter patients suitable for medical social services multiple times daily. 31.2% of
the participants did not know where to direct patients who are eligible for medical
social services. Only 10.6% of physicians had taken courses related to social services
during their pre-graduation medical training. 80.1% of the participants had not
received training on social services in their current positions. The presence of social
workers in the institutions where they work was 18.4%. 90.1% of the participants
believe that there is a need for social workers in family medicine practice.
Conclusion: The awareness and acceptance towards the concept of social
prescribing reflects a tendency to suggest a range of recommendations including
directing patients to physical activity, hobby courses, social events, and other
creative and mental activities. This study suggests further research on how social
services and social prescribing can be more effectively integrated into family
medicine practice.