Dekolman plasenta tanısı alan gebelerde DİK gelişimini etkileyen prognostik faktörler
Prognostic factors affecting the development of DIC in pregnant women diagnosed with placental abruption
Yazar: DİLARA TUĞCU
Danışman: PROF. DR. OYA DEMİRCİ
Sağlık Bilimleri Üniversitesi / ​Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2023
Konu: Kadın Hastalıkları ve Doğum = Obstetrics and Gynecology

Özet:
Amaç: Dekolman plasenta maternal ve fetal mortaliteyi arttıran öngörülemeyen bir gebelik komplikasyonudur. Bu çalışma dekolman plasentalı olgularda DİK gelişimi için risk  faktörlerini saptamak amacıyla yapılmıştır. İkincil amaç ise DİK gelişen dekolman plasenta olgularındaki maternal ve perinatal komplikasyonları incelemektir.
Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya İstanbul Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde 01/01/2015 ve 28/02/2023 tarihleri arasında plasenta dekolmanı ön tanısı ile sezaryen doğuma alınan ve dekolman plasenta tanısı operasyonda doğrulanan  237 gebelik dahil edilmiştir. 
Klinik ve sonografik olarak dekolman plasenta şüphesi ile doğuma alınan 292 gebenin 54 tanesi makroskopik ve histolojik olarak tanı almadığı için, bir tanesi de vajinal doğum sonrası dekolman olarak tanı aldığı için çalışmaya dahil edilmemiştir. Dekolman plasenta ön tanısı ile sezaryen doğuma alınan gebelerde DİK gelişimini etkilen prognostik faktörleri araştırmak amaçlanmıştır. Dekolman plasenta tanısı alıp DİK gelişenler ve gelişmeyenler şeklinde iki ayrı hasta grubu oluşturulmuştur. Yaklaşık 23 tane DİK gelişen hasta elde edilirken 214 tane dekolman gelişip DİK gelişmeyen hasta elde edilmiştir.  
Bulgular: Dekolman plasenta tanısı alan hastaların bazı demografik ve klinik özellikleri DİK tespit edilme durumuna göre karşılaştırıldığında; DİK tespit edilen hastaların %82,6'sında plasenta dekolmanı klinik tanısının doğum acil polikliniğine başvuru sırasında, sadece %17,4'ünün doğum ya da perinatoloji servisinde yatarken saptandığı, DİK gelişmeyen   plasenta dekolmanı hastalarının ise %50,9'unun perinatoloji veya doğum servislerindee, %49,1'inin  doğum acil polikliniğine başvuru sırasında dekolman tanısı aldığıı, aradaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu görüldü (p=0.002). Bununla birlikte DİK gelişen hastalarda dekole plasenta alanının tüm plasental dokunun %50'sinden fazla olma oranı   %91,3 iken, DİK gelişmeyen hastalarda bu oran %41,7 olarak bulundu, aradaki fark istatiksel olarak anlamlı olarak saptandı (p<0.001). DİK gelişen hastalarda intrauterin ölüm oranı %43,5 saptanırken, DİK gelişmeyen hastalarda bu oran %5,6 olarak hesaplanmış olup aradaki farkın istatiksel olarak anlamlı derecede yüksek olduğu belirlendi (p<0.001). DİK gelişen hastalarda uterin atoni %39,1, vajinal kanama %78,3, couvelaire uterus %13,0 ve yenidoğan yoğun bakım ihtiyacı %95,7 oranlarında saptanmış, DİK gelişmeyen  hastalarda ise uterin atoni %6,5, vajinal kanama %51,4, couvelaire uterus %1,4 ve yenidoğan yoğun bakım ihtiyacı %45,4 oranlarında hesaplanmış olup aradaki fark istatiksel olarak anlamlı bulunmuştur (sırasıyla p<0.001, p=0.015, p=0.013 ve p<0.001). Yenidoğan kan gazı değerleri incelendiğinde, DİK gelişen olguların bebeklerindeki baz açığının [-6.9 (-14.2-2.1)], DİK gelişmeyen olgulara göre [-3.4 (-28.9-13.1)]  anlamlı derecede  daha fazla  olduğu saptandı (p=0.036). Yenidoğan yoğun bakım yatış oranları DİK gelişen olguların bebeklerinde %100 iken, DİK gelişmeyen olguların bebeklerinde %67,1 olarak hesaplandı ve aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı idi (p=0.006).
Sonuç:  Plasenta dekolmanı durumunda DİK gelişen hastaların çoğunluğunun doğum acil polikliniğinden vajinal kanama ve tipik dekolman plasenta kliniği ile yatışının yapıldığı,  bu hastaların büyük çoğunluğunda operasyonda total plasenta alanının %50'sinden fazlasının  dekole  olduğu saptanmıştır. . DIK gelişen hastalarda  uterin atoni, couvelaire uterus, vajinal kanama gibi maternal, intrauterin fetal kayıp, yenidoğan yoğum bakıma giriş, umblikal arter kan gazı bozuklukları gibi perinatal risk ve komplikasyonların arttığı ve hastane takibindeyken dekolman gelişen hastalarda DİK riskinin azaldığı sonuçlarımız göz önünde bulundurulduğunda dekolman açısından risk teşkil edebilecek ko-morbiditesi veya gebelik komplikasyonu (uteroplasental yetmezliğe ikincil fetal gelişim kısıtlılığı, gebeliğin ciddi hipertansif hastalıkları, PPROM, ağır polihidramniyos gibi) bulunan hastaların hastane şartlarında takip edilmeleri DİK gelişimini azaltarak maternal ve fetal morbiditeyi azaltabilir.

Abstract:
Objective: Abruptio placenta is an unpredictable pregnancy complication that increases maternal and fetal mortality. This study was conducted to determine the risk factors of DIC in case of an abruptio placenta,. The second aim was to evaluate the maternal and perinatal complications in the cases who had developed DIC on the basis of an abruptio placenta. 
Materials and Methods: This study was carried out in pregnant women who underwent cesarean section with a prediagnosis of detachment between 01/01/2015 and 28/02/2023 at Istanbul Zeynep Kamil Gynecology and Pediatrics Training and Research Hospital. A total of 292 pregnant women between the ages of 18-50 were screened, and 237 of them were included. Fifty four of 292 pregnant women who were delivered with clinical and sonographic suspicion of abruptio placentae were not included in the study because they were not diagnosed macroscopically and histologically, and one case was not included in the study because she was diagnosed with abruptio following a spontaneous vaginal delivery. It was aimed to investigate the risk factors leading to DIC, in pregnant women who underwent cesarean section with a pre-diagnosis of placental abruption. The abruptio placenta cases were assigned into two groups as those who were complicated with DIC (study group) and those who were not complicated with DIC (control group). 
Results: A total of 23 patients were included in the study group and  214 patients were included in the control group. When demographic and clinical features of patients with placental detachment were compared between the groups, it was detected that 82.6% of the patients with DIC were diagnosed in the emergency department and only 17.4% were diagnosed with abruptio during the follow-ups in the perinatology ward. These rates were 49.1% and 50.9%, respectively, in the control group. The difference was statistically significant. (p=0.002). While the rate of cases whose placentas detached ≥50% of the total placental mass was 91.3% in the study group, this rate was 41.7% in the control group. This difference was also statistically significant (p<0.001). Considering the outcomes, it was determined that intrauterine death rates were significantly higher in study group comparing with the control group (43.5% vs 5.6%, respectively, p<0.001). Similarly, the rates of atony, vaginal bleeding, couvelaire uterus, and intensive care hospitalization were higher in DIC-positive patients (39.1%, 78.3%, 13.0% and 95.7%, respectively), compared to DIC-negative patients (6%, respectively). 5, 51.4%, 1.4%, and 45.4% were significantly higher (p<0.001, p=0.015, p=0.013 and p<0.001, respectively). Base deficit [-6.9 (-14.2-2.1)] was found to be significantly greater in newborns of DIC group [-3.4 (-28.9-13.1)] compared to those of control group (p=0.036). Neonatal intensive care hospitalization rates were found to be significantly higher in newborns of study group compared to control group (100% vs 67.1%, p=0.006).
Conclusion: In our study, it was observed that most of the patients with DIC were hospitalized with the diagnosis of detachment in the emergency department. Considering that maternal and fetal morbidities such as atony, couvelaire uterus, vaginal bleeding, intensive care hospitalization, intrauterine demise, umblical cord blood samlpe abnormalities and neonatal intensive care unit hospitalization were higher in patients who developed DIC secondary to abruptio placenta, and those who developed DIC were more likely to be experienced abruptio out of hospital conditions, those patients who have known risk factors for abruptio can benefit from inpatient follow-up.