Anti-dense fine speckled 70/lens epithelium derived growth factor p75 otoantikorunun otoimmün hastalıklarda klinik tanıya katkısının araştırılması
The investigation of the diagnostic value for autoimmune diseases of anti-dense fine speckled 70/lens epithelium derived growth factor p75 autoantibody
Yazar: GAMZE TÜRKOĞLU
Danışman: DOÇ. DR. AYŞE ESRA KARAKOÇ ; DR. RUKİYE BERKEM
Sağlık Bakanlığı / Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi / Tıbbi Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2016
Konu: Mikrobiyoloji = Microbiology

Özet:
Anti nükleer antikorlar (ANA), hücre nükleusu ve/veya sitoplazmasındaki nükleer antijenlere karşı gelişen otoantikorlar olup sistemik otoimmün romatizmal hastalıklarda (SORH) önemli tanı kriterleri arasında yer alırlar. Günümüzde, ANA'ların saptanması amacıyla geliştirilmiş birçok yöntem bulunmaktadır. Ancak, en eski yöntem olarak bilinen indirekt immünofloresan (IIF) antikor tekniği, halen en yaygın kullanılan yöntemdir. Anti-dense fine speckled 70/lens epithelium derived growth factor p75 (anti-DFS70/LEDGF p75) otoantikoru genellikle HEp-2 (insan larenks karsinoma hücreleri) hücrelerinin kullanıldığı IIF yönteminde saptanabilmektedir. Bu otoantikor SORH tanısı olanlarda çok düşük sıklıkta bulunmakta olup, otoimmün hastalığı olmayan kişilerde daha sık görülmektedir. Ayrıca bu antikorlar farklı kronik enflamatuvar durumlarda (interstisyel sistit, kronik yorgunluk sendromu, atopik dermatit, Vogt–Koyanagi–Harada) ortaya çıkabilmektedir.
Çalışmamızda IIF yöntemi ile dense fine speckled (DFS) paterninin görüldüğü hasta serumlarında anti-DFS70 otoantikorunun immünblot (IB) yöntemi ile saptanması ve bu otoantikorların klinik olarak tanıya katkısının olup olmadığının gösterilmesi amaçlanmıştır. Çalışmamıza Kasım 2015-Şubat 2016 tarihleri arasında Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi Tıbbi Mikrobiyoloji Laboratuvarı'na farklı poliklinik ve kliniklerden ANA test istemi ile gönderilen hasta örnekleri dahil edilmiştir. IIF yöntemi ile DFS paterni tanımlanan 60 hasta serumu ve diğer paternlerin görüldüğü 67 hasta serumu çalışmaya alınmış olup bu serumlarda IB yöntemi ile anti-DFS70 otoantikoru araştırılmıştır.
IIF-DFS paterni pozitif bulunan 60 hasta serumunun 55'inde (%91.6) IB yöntemi ile anti-DFS70 pozitif bulunurken, IIF'da diğer paternlerin görüldüğü 67 hasta serumunun üçünde (%4.5) anti-DFS70 pozitif bulunmuştur. IIF-DFS paterni pozitif grupta kadın sayısı erkeklere göre daha fazla bulunmuştur. En sık görülen yaş aralığı ikinci ve üçüncü dekadlar olarak saptanmıştır. IIF-DFS paterni pozitif olan gruptaki 16 örnek (%26.6) romatoloji ve fizik tedavi ve rehabilitasyon (FTR) kliniklerinden gelirken, diğer paternlerin görüldüğü grupta bu sayı 32 (%47.7) olarak bulunmuştur. DFS paterni diğer kliniklerden gelen örneklerde, romatoloji ve FTR kliniklerinden gelen örneklere göre anlamlı olarak daha sık olarak saptanmıştır (p<0.018). IIF-DFS paterni pozitif serum örneklerinin en sık dermatoloji polikliniğinden geldiği gözlenmiştir. IIF-DFS paterni (+)/anti-DFS70 (+) bulunan 55 hastanın altısının (%11) SORH tanısı olup IB ile diğer ANA'lar negatif bulunmuştur. Diğer paternlerin görüldüğü grupta ise SORH tanısı almış 22 hastanın hiçbirinde IB yöntemi ile anti-DFS70 pozitifliği bulunmamıştır. IB yöntemindeki anti-DFS70 sinyal eşik değerleri ile IIF testindeki floresan şiddetleri arasında orta düzeyde uyum saptanmıştır (p<0.001, rho=0.49).
Çalışmamızda IIF yöntemi ile DFS paterninin uzman değerlendiriciler tarafından tanımlanabileceği, ama düşük titrelerdeki homojen benzeri ve miks paternlerle karışabildiğinden anti-DFS70 otoantikorunu saptayabilecek ikinci bir iyi valide edilmiş immünolojik teste ihtiyaç olduğu kanısına varılmıştır. Arada kalınan paternlerde IB yönteminin anti-DFS70 otoantikorunun doğrulanmasında kullanılmasının faydalı olduğu gözlenmiştir. Anti-DFS70 otoantikorlarının varlığının tek başına SORH tanısını dışlamada yeterli olmadığı, bu hastaların uzun süre izlenmeleri gerektiği ve bu otoantikorun ANA test istemi algoritmalarında yer alması gerektiği düşünülmüştür.

Abstract:
nti-nuclear antibodies (ANA) are the autoantibodies that are generated against nuclear antigens in the cell nucleus and/or cytoplasm, and are one of the important diagnostic criteria in systemic autoimmune rheumatismal diseases (SARD). Until today, several methods have been developed for detecting ANA's. However, indirect immuno-fluorescent antibody (IIF) technique, that is also known as one of the oldest methods, is still the most commonly used one. Typically, anti-dense fine speckled 70/Lens Epithelium Derived Growth Factor p75 (anti-DFS70/LEDGF p75) autoantibody can be detected via IIF method wherein HEp-2 (human larynx carcinoma cells) cells are used. This autoantibody is found rarely in those who are diagnosed as SARD, instead it is frequently found in people who does not suffer from an auto-immune disease. Moreover, these antibodies may appear in different chronic inflammatory conditions (interstitial cystitis, chronic fatigue syndrome, atopic dermatitis).
In our study, it is intended to detect anti-DFS70 auto-antibody via immunoblot (IB) method in patients' serum wherein dense fine speckled (DFS) pattern is observed by IIF method and to show whether these auto-antibodies contribute to diagnosis clinically.
Patients' samples, that were sent upon the query of ANA test from different polyclinics and clinics to Ankara Training and Research Hospital Medical Microbiology Laboratory between November 2015 and February 2016, were included in our study. A total of 60 patients' serum in which DFS pattern was defined via IIF method and 67 patients'serum in which other patterns were observed included in to the study and anti-DFS70 autoantibody was investigated by IB method in these sera.
While anti-DFS70 was found positive by IB method in 55 of 60 patients' sera (91.6%) in which IIF-DFS pattern was found positive, anti-DFS70 was found positive in 3 of 67 patients' sera (4.5%) in the group that other patterns were observed in IIF. In the group in which IIF-DFS pattern was positive, it was observed that the number of female patients was greater than the number of male patients.
Most frequently observed age range was the second and third decades. While 16 samples in the group that was positive for the IIF-DFS pattern (26.6%) were obtained from rheumatology and physical therapy and rehabilitation clinics, 32 samples from the group in which other patterns were observed (47.7%) were obtained from those clinics. DFS pattern was detected significantly more frequent (p<0.018) in the samples from other clinics in comparison to the samples from rheumatology and physical therapy and rehabilitation clinics. It was observed that serum samples that were positive for IIF-DFS pattern were mostly obtained from the dermatology polyclinic. Of the 55 patients, 6 (11%) that were found as IIF-DFS pattern (+)/anti-DFS70 (+) were diagnosed as SARD and other ANA's were found negative via IB. In the group in which other patterns were observed, none of the 22 patients who were diagnosed as SARD were found positive for anti-DFS70 by IB method. A moderate correlation (p<0.001, rho=0.49) was detected between anti-DFS70 signal threshold value in IB method and fluorescent intensity in IIF test.
In our study, it was surmised that DFS pattern can be defined via IIF method by expert evaluators, however, since homogeneous-like and mixed patterns may be confused in low titers, there is a need for a second well-validated immunological test that could detect anti-DFS70 auto-antibody. It was observed that use of IB method for the validation of anti-DFS70 auto-antibody was useful for intermediate undecided patterns. It was thought that the presence of anti-DFS70 auto-antibodies was inadequate by itself in exclusion of SARD diagnosis, that these patients must be traced for long periods of time and that this autoantibody should take its part among the ANA test system algorithms.