Juguler bulb oksijen saturasyonu ve dinlenim durumu enerji tüketiminin ağır beyin hasarı olan ve beyin ölümü gelişen 
hastalarda karşılaştırılması /
Yazar: MELİKE CENGİZ
Danışman: PROF. DR. ATİLLA RAMAZANOĞLU
Akdeniz Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2004
Konu: Anestezi ve Reanimasyon = Anesthesiology and Reanimation

Özet:
Beyin ölümü gelişen hastalarda serebral oksijen tüketimindeki azalmaya bağlı
olarak SjO2 yükseldiği (84, 85) ve istirahat durumu enerji tüketimlerinde düşme
olduğu (9, 137) bilinmektedir. Çalışmamızda, bu değişikliklerin beyin ölümü
gelişeceğinin önceden tahmin edilmesi veya erken teşhis edilmesinde
kullanılabilirliğini araştırmak amacıyla ağır serebral hasarlı hastalar ve beyin
ölümü gelişen hastaların juguler bulb oksijen saturasyonları ve dinlenim durumu
enerji tüketimleri karşılaştırıldı.
Çalışmamıza Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi 24 yataklı
reanimasyon ünitesinde Ekim 2002 ile Kasım 2003 tarihleri arasında travma (araç
içi ve dışı trafik kazası, motorsiklet kazası, yüksekten düşme), travmatik olmayan
intraserebral hemoraji, intrakraniyal kitle, meningoensefalit, serebral infarktüs ve
kardiyak arrest nedeniyle yatırılan; kabul esnasında veya yoğun bakım takibi
sırasında hemodinamik stabilizasyon (sistolik arteriyel kan basınçları 120 mmHg
ve üzerinde olacak şekilde) sağlandıktan sonra prediktif GKS  6 olduğu tesbit
edilen, FiO2  0.5 olarak mekanik ventilatörde ventile edilen 52 hasta dahil edildi.
Çalışmaya alındıkları sırada beyin ölümü tesbit edilmiş olan hastalar (Grup 1a) ve
reanimasyonda takipleri sırasında beyin ölümü gelişen hastalar (Grup 1b) Grup
1'de, reanimasyonda takipleri sırasında beyin ölümü gelişmeyen hastalar ise Grup
2'de yer aldı. Tüm hastalara çalışmaya alındıkları gün juguler bulb kateteri
takıldı. Beş gün boyunca günde 1 kez kan gazı cihazı ile ölçülen SjO2 ve eş
zamanlı olarak indirekt kalorimetre ile ölçülen REE değerleri kaydedildi.
Çalışmaya alındıkları sırada santral venöz kateteri bulunmayan hastalara jugularis
interna veya subklavyan kateterizasyon yapıldı.
Çalışma süresi boyunca hastaların SvjO2 oranları günlük olarak hesaplandı. Tüm
hastaların BMR'ları Harris-Benedikt formülü ile hesaplandı ve BMR/REE
oranları günlük olarak kaydedildi. Beyin ölümü gelişmeyen ağır serebral hasarlı
hastalar ve beyin ölümü gelişen hastaların SvjO2 ve BMR/REE oranları ve beyin
ölümü gelişmesinde etkisi olabilecek faktörler karşılaştırıldı. Çalışmamızın sonucunda;
1. Hastaların %82.7'sinin öldüğü, %5.8'inde ağır koma hali ve %11.5'inde iyi
nörolojik iyileşme olduğu ve mortalite nedenleri arasında beyin ölümü
sıklığının % 78.8 olduğu,
2. SvjO2 1 olmasının beyin ölümünün klinik tesbiti için %96.2 sensitif ve %73
spesifik olduğu,
3. SvjO2?1 bulunmasının beyin ölümü klinik tanısının desteklenmesinde önemli
bir parametre olduğu ancak beyin ölümü gelişeceğinin önceden tahmin
edilmesinde katkısının olmadığı,
4. Beyin ölümü gelişmiş olan hastaların REE ölçümleri ortalamasının, beyin
ölümü gelişmeyen serebral hasarlı hastaların REE ölçümleri ortalamasından
daha düşük olduğu,
5. REE azalmasının beyin ölümü gelişmesi açısından uyarıcı bir bulgu
olabileceği ancak hastaların ölçülen REE değerlerinin hesaplanan BMR altına
düşmesinin beyin ölümü tanısının desteklenmesinde veya dışlanmasında
kullanılanılamayacağı,
6. REE azalmasının beyin ölümü tanısının önceden tahmin edilmesinde güvenilir
bir parametre olmadığı,
7. Beyin ölümü gelişmesi sonrası hastalarının vücut ısılarının %2.7 azaldığı,
8. Hastaların yaşları, cinsleri, acil servis - yoğunbakım geliş GKS skorları,
APACHE II skorları ve komorbiditelerinin beyin ölümü gelişmesinde anlamlı
etkilerinin olmadığı,
9. Beyin ölümü gelişen hastaların %80.7'sinde diabetes insipidus geliştiği
bulunmuştur

Abstract:
...