Alman İmparatorluğu ve Britanya İmparatorluğu'nun hegemonya rekabeti çerçevesinde Osmanlı İmparatorluğu'nun ittifak arayışı (1878 – 1914)
Of the German Empire and the British Empire the Ottoman Empire within the framework of hegemonian competition the seek for alliance (1878 - 1914)
Yazar: KADİR KAĞAN TANER
Danışman: PROF. DR. EMEL TOPCU
Hasan Kalyoncu Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Ana Bilim Dalı / Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2020
Konu: Uluslararası İlişkiler = International Relations
Dizin: Almanya = Germany ; Britanya = Britain ; Defansif realizm = Defensive realism ; Hegemonik İstikrar Teorisi = Hegemonic Stability Theory ; Hegemonya = Hegemony ; Ofansif realizm = Offensive realism ; Osmanlı Devleti = Ottoman State ; Uluslararası ilişkiler = International relations ; İngiltere = England ; İttifak = Alliance

Özet:
1878 Berlin Antlaşması sonrasında Osmanlı İmparatorluğu'nun, Britanya İmparatorluğu ile Baltalimanı Ticaret Antlaşması'ndan bu yana olan ittifakı güvensizliğe dayanmaya başlamıştır. Osmanlı İmparatorluğu, varlığını korumak amacıyla yeni bir ittifak antlaşmasına ihtiyaç duymuştur. Bu nedenle de Osmanlı İmparatorluğu, Berlin Antlaşması sürecinde arabuluculuk rolü üstlenen Alman İmparatorluğu'na yönelmiştir. Alman İmparatorluğu, Berlin Antlaşması'nda arabulucu rolü üstlenmenin yanı sıra dönemin başat ve hegemonik gücü olan Britanya İmparatorluğu'na meydan okuyan devlet konumundaydı. İki kuvvetin birbirleriyle rekabeti çerçevesinde daha önce Rus Çarlığı ve Britanya'nın rekabetinden faydalanarak ayakta kalmayı başaran Osmanlı İmparatorluğu bu sefer de bu iki kuvvetin rekabetini kullanmak yerine yaşadığı iç istikrar problemlerini de bir kenara bırakarak bu rekabetin bir aktörü haline dönüşmeyi denemiştir. Britanya İmparatorluğu'nun hegemonik istikrarı içerisinde ekonomik bir gelişme kaydedemeyen Osmanlı İmparatorluğu daha sonra da Alman İmparatorluğu'nun diplomatik hayallerinin mağduru olmuştur. Uluslararası ilişkilerde güç dengesi ve tehdit dengesi olarak nitelendirilebilecek dengeleri ve zamanlamayı gözetmeksizin atılan bu adım Osmanlı İmparatorluğu'nun sonu olurken ardılı Türkiye Cumhuriyeti için de kronikleşen sorunlar bırakmasına neden olmuştur.

Anahtar Kelimeler: Hegemonya, Rıza, Yanlama, Zamanlama, Ofansif Realizm, Defansif Realizm, Gramişiyan Ekol, Osmanlı İmparatorluğu, Alman İmparatorluğu, Hegemonik İstikrar Teorisi

Abstract:
After the Treaty of Berlin in 1878, the Ottoman Empire whose alliance with the Great British Empire was started to base on distrust since the Treaty of Baltalimanı was in search of a new treaty of alliance to be able to protect its existence. In this respect, the empire turned its face to the German Empire who played a mediator role during the process of the Treaty of Berlin. Besides the German Empire was taken over a mediator role in this treaty, it was also an empire in a strong state position that challenges to the Great British Empire who was the dominant and hegemonic power of this time. In the framework of the competition of these two forces, the Ottoman Empire who managed to survive by benefitting from the competition of the Tsardom of Russia and the Great Britain before, tried to become an actor this time, instead of benefitting from the competition of these two forces, and left its internal stability problems aside. The Ottoman Empire who could not achieve an economic development in the hegemonic stability of the Great British Empire, became a victim of the diplomatic fantasies of the German Empire in time. While this step that taken regardless of timing and balances which are qualified as the balance of power and balance of threat became the end of the Ottoman Empire, it also left chronic problems to the Republic of Turkey as the empire's sequent.

Keywords: Hegemony, Consent, Band-wagoning, Timing, Offensive Realism, Defensive Realism, Gramscian School, Ottoman Empire, German Empire, Hegemonic Stability Theory