Hegel'in Tinin Görüngübilimi'nde teori ve pratik
Theory and practice in Hegel's phenomenology of spirit
Yazar: HÜSEYİN TATAR
Danışman: DOÇ. DR. MUSA DUMAN
Erciyes Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Felsefe Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2018
Konu: Felsefe = Philosophy
Dizin: Bilgi = Knowledge ; Diyalektik = Dialectic ; Fenomenoloji = Phenomenology ; Hegel, Georg Wilhelm Friedrich = Hegel, Georg Wilhelm Friedrich ; Ruh = Spirit ; Tinin Görüngübilimi = Uunfolding of Consciousness

Özet:
Hegel Tinin Görüngübilimi'nde bilincin deneyiminin gelişimini; duyusal bir varoluş durumundan bilimsel bilgiye doğru gelişimini betimlediğini söyler. Deneyim kavramının kendisi bir yaşantıyı imler. Demek ki bu durumda Hegel insanı tarih dışı aşkın öznelerin etkinliği olarak gören önceki felsefeyi reddetmiştir. Çünkü bu felsefe böylece bilgi ve pratik etkinliği insandan ayrı olarak aşkın özne varsayımının altına koyar. Bu durumda insan olmanın verili olduğu ve kendi başına toplum ve tarihten ayrı bir olgu olduğu söylenmiş olmaktadır. Hegel'in bu anlayışı redderek, insan olmanın tarihsel zaman içinde ancak kendi çabasının sonucu olabileceğini söylemeyi istediği açığa çıkmaktadır. Hegel'e göre insanın aşkın varsayımların kabul ettiği gibi zaman dışı olarak belirlenmiş bir özü yoktur. Özne olmanın tarihte başlayan bir yolculuk olduğunu söylemiş olur. İnsanın olduğu şey konusunda sorumluluğu başkasına yüklemek, insan olmayı imleyen tarihsel varoluşu anlamamaktır. İnsan olmak ezelden ebede olan bir şey değildir. Varlığın diyalektik hareke-tinin bir anında bir yarılma yaşandı ve insan olmak serüveni başladı. Hegel'de bilginin insanın tarihsel pratiği olarak kendi varlığı ile ilgili olduğu görülür. İnsan içinde bulunduğu dünyayı kendi arzusu (Begierde) doğrultusunda değiştirme yetisine sahiptir. Bu toplumsal üretim insanın bütün bilgisinin kaynağıdır. İnsanın toplumsal pratiği ve bu pratiğin kav-ramsallaştırması diyalektik bir hareketi oluşturur, birbirini varsayar, besler ve geliştirir. 
Anahtar Kelimeler:  bilgi,  pratik, tarih, diyalektik, çelişki,tin

Abstract:
Hegel states that in the Phenomenology of Spirit he aims to describe the development of the experience of consciousness. The concept of experience itself refers to something lived. It follows that Hegel rejects all the previous philosophy which considers man and his history in terms of transcendent subjects who are situated outside time and history. The reason for this is that such philosophy attributes knowledge and practice to an assumed transcendent subject. In this case, being human becomes something given and knowledge in turn, turns into a phenomenon independent of history and society. Thus Hegel's rejection of this idea means that he sees being human as the achievement of man's own efforts through the historical time. Hegel thinks that man has no essence transcending this concrete world, no nature beyond time and space. This means that being human is a voyage realizing through history. Attaching the responsibility on what man has become to something else means that one has not understood the historical existence which itself signifies the way man is. The historical process is a finite one within the time span of the whole natural universe. A rupture in the natural existence has resulted in this kind of being which is called "human" and the adventure of history has thereby started. Man has the capacity to transform the natural world around himself by his own will. This transformation is actually a social practice and production which is the source of man's all knowledge. Man's social practice and the conceptualization of this practice constitute the historical movement of dialectic, both presuppose and support each other.
Keywords: theory,  practice, knowledge, history, dialectic, contradiction, spirit