Bataille'ın transgresyon kavramıyla Bunuel sinemasında ölüm ve erotizm özdeşliğinin incelenmesi
Examination of death and eroticism identity in Bunuel cinema with Bataille's transgression
Yazar: EVRİM NACAR
Danışman: ÖĞR. GÖR. BURCU CANAR
Hacettepe Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / İletişim Bilimleri Ana Bilim Dalı
Derece: Yüksek Lisans, 2016
Konu: Felsefe = Philosophy ; Sahne ve Görüntü Sanatları = Performing and Visual Arts ; İletişim Bilimleri = Communication Sciences
Dizin: Bataille, George = Bataille, George ; Bunuel, Louis = Bunuel, Louis ; Erotizm = Erotism ; Karnavalesk = Carnivalesque ; Kötülük = Evil ; Sinema = Cinema ; Sürrealizm = Surrealism ; Ölüm = Death

Özet:
Düşüncenin gerçek işleyişini katıksız, ruhsal bir araçla ifade eden, yeni bir yaşam yaratmayı amaçlayan gerçeküstücülüğe kendisini bırakan Bunuel, gerçeküstücülüğün savaş sonrası yeni bir düzen için verdiği mücadelede yara almadan kurtulmanın yolunu kara mizahta bulmuştur. Bunuel'in karşısına aldığı din, aile, devlet, okul gibi toplumsal kurumların burjuva dünyası içindeki rolünü sorgulayan tutumu hemen her filminde kendini göstermiş, burjuvazinin her gördüğüne açıklama getirme çabasındaki ciddiyeti çekip alarak gülmeye yol açmıştır. Bunuel'in bu "bilinen" tutumunun altında "iç deneyim"le kavranabilen, salt kendi değerleriyle oluşturduğu, ölümü ve erotizmi uzlaştıran bir öz vardır. 
Bunuel'in başvurduğu sanat simsarlığı, iki uç kutup olarak görünen gerçekliğin, ölümün ve erotizmin buluştuğu zor yakalanır noktada sadist-mazoşist ve nekrofilik oyunlarla gerçeküstücülüğün Bataillecı "murdar" çehresine katkıda bulunmuştur. Bu fantezilerle Bunuel, Bretoncu ortodoks gerçeküstücülüğün sınırını ihlal etmiş, içgüdüsel kötülüğün alanına girmiş, böylelikle insanı hayvana yaklaştırmıştır. Bu çalışmada, Bunuel filmlerinde ölümün erotizme bağlanma noktası; bunun yarattığı kötülük olgusu; kullanılan meknların karakter çeşitliliğiyle kazanılan karnavalesk özün yaşam ve ölüm devinimine olan katkısı Bataille'ın "transgresyon" (sınır ihlali) kavramıyla açıklanmaya çalışılmıştır.

Abstract:
Bunuel who expresses the actual functioning of thought by pure, spiritual means, aims to create a new life and lets him to surrealism has found the way in the black humour to escape unharmed from the struggle of surrealism for a new order after war. The ap-proach of Bunuel which questions the role in bourgeois world of social institutions such as religion, family, state, and school faced opposition showed itself in almost every movie, has led to laugh by pulling off the seriousness in clarification effort of bourgeoi-sie for everything. There is a self, reconciling the death and eroticism constituted by Bunuel with only his own values apprehended with "inner experience" under this "known" attitude.
The art dealing referred by Bunuel, contributed to pro-Bataille "abject" face of surreal-ism with sadomasochistic and necrophilous games in hard to catch points appearing as two extreme poles where the reality, death and eroticism meet up. With these fantasies, Bunuel has violated the Bretonian orthodox surrealism border, has entered the field of instinctive evil, so he has approached the human to the animal. In this study, in Bunuel films the attachment point of death to the eroticism; the evil phenomenon created by this situation; the contribution of carnivalesque self which is acquired by the character diversity of places used, to the motion of life and death have been tried to explain with "transgression" (border violation) notion of Bataille.