Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma Ve Uygulama Hastanesinde 6 ay – 14 yaşlar arası çocuklarda karşılaşılan tedavi edilmemiş kalça çıkığı sıklığı /
Yazar: AHMET AKAY
Danışman: PROF. DR. MURAT ÜZEL
Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı
Derece: Tıpta Uzmanlık, 2014
Konu: Ortopedi ve Travmatoloji = Orthopedics and Traumatology
Dizin: Hastaneler-üniversite = Hospitals-university ; Kahramanmaraş = Kahramanmaraş ; Kalça = Hip ; Kalça eklemi = Hip joint ; Kalça çıkıkları = Hip dislocation ; Çocuklar = Children

Özet:
GKD ortopedinin ilgi çeken konularından biri olmaya devam ederken ülkemiz için hala
önemli bir morbidite kaynağı olmaya devam etmektedir. Bizim bu çalışmamızda
Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi
dijital radyolojik görüntüleme arşivinde bulunan ortopedi dışı nedenlerle çekilmiş pelvis
grafilerinde retrospektif radyolojik incelemeler yapılarak normal çocukta tipik kalça
sublüksasyonu ve çıkıklarının sıklığını saptanmaya çalışıldı. Femur başı epifizinin radyolojik
olarak görünür olduğu ve asetabulum üçlü kıkırdağın açık olduğu grafiler çalışmaya alındı.
Başka deformitelerin ve anomalilerin eşlik ettiği çıkıklar; teratolojik çıkıklar çalışma dışı
bırakıldı.
Hastanemizin dijital röntgen arşivinde kalçanın dahil olduğu toplamda 3247 AP grafi
bulundu. Ölçüm tekniklerine uygun olan 1407 grafi çalışmaya alındı. Bu 1407 standart ve ideal
grafiler üzerinde dijital ortamda paint programı kullanılarak Hilgenreiner ve Perkins çizgileri
çizildi. Perkins-Ombreddanne kadranları oluşturuldu. Bütün grafilerde femur başı merkezinin
Perkins-Ombreddanne kadranlarından alt iç kadranda yer aldığı görüldü. Bu 1407 grafinin hiç
birinde çıkık ve sublükse kalçaya rastlanmadı.
Gelişimsel kalça displazisinin (GKD) gerek tanı gerekse tedavi sonrası izleminde değişik
görüntüleme yöntemleri kullanılmaktadır. Standart ön-arka kalça grafisi femur başı ortaya
çıktıktan sonra değerli bir yöntem olarak görülmektedir ve tedavi sonrası izlemlerde de halen
altın standart olarak yerini korumaktadır.
Litaretüre baktığımızda az sayıda yapılmış olan kalça displazilerinin sıklık çalışmalarında
birbirine yakın değerler bildirilmiştir. Ulkemizin yalnızca bir bölümünü yansıtan kesitsel tarama
çalışmaları ile belirlenen sıklık değerleri 1970'de ‰15.710, 1992'de ‰13.411, olarak
bildirilmiştir. Ancak her iki değer sadece bir ili yansıtan çalışmalar olduğundan, toplum adına
genelleme yapmak olası değildir. 2011 yılında yapılan çalışmada ülke genelinden elde edilen
verilerden elde edilen %05,9' luk oran kesitsel açıdan GKD insidansında anlamlı bir azalma
olarak görülse de 0-14 yaşlar arası nüfusun 18 milyon 873 bin olduğu ülkemizde 111 bin
çocuğun sakatlığı anlamına gelmektedir. Ayrıca bu rakam displazik kalçaları göstermemekte
sadece çıkık ve sublükse kalçaları göstermektedir.
Çalışmamızda hiç çıkık ve sublükse kalçaya rastlamamış olmamız Kahramanmaraş'ta GKD
olmadığı anlamına gelmemektedir. Halen kliniğimizde her yaş gurubundan GKD olgusu gerek
konservatif gerekse cerrahi tedavileri yapılmaktadır. Ülkemizde okur yazar oranının artması,
insanların eğitim seviyelerinin artması, internette insanların rahatça ulaşabileceği pek çok
bilginin olması, çekirdek aile yapısının ve şehirlere yerleşmenin artması, Sağlık Bakanlığı'nın
bilgilendirme ve bilinçlendirme çalışmaları yapması, aile hekimliğinin uygulamaya girmesi ve
her yenidoğanın ve çocuğun kalça muayenesi yapılması ve şüpheli bulunan çocukların direk
olarak ortopedi kliniklerine yönlendirilmesi, kundak yapma oranının azalması, gebelik
takiplerinin daha sıkı yapılması gibi GKD insidansını azaltan olumlu gelişmeler mevcuttur.
Yinede önleme ve erken tanı yaklaşımın rutin haline getirilmesi temel toplumsal hedef
olmalıdır. Ülkemizde kalça dislazisi sıklığının en düşük düzeylere indirilmesi ve hatta
sıfırlanması sağlık sistemimizin hedeflerinden biri olduğu açıktır.

Abstract:
DDH is an important topic of interest of orthopedics and an important cause of morbidity to
our country. In this study, we scanned the digital radiographic imaging archive of
Kahramanmaraş Sütçü İmam University, Faculy of Medicine, sorted the pelvis A-P images out
that had been taken for non-orthopedic cases. Making radiological analysis on these images, we
aimed to determine the frequency of typical hip subluxation and dislocation in children.
All included images had radiologically visible femoral epiphysis and open triradiate cartilage.
The images that had dislocated hips related to teratologic disorders, congenital anomalies and
other deformities are excluded.
In the digital radiographic imaging archive, 3247 pelvis A-P images were found, but only
1407 images that meeting the criteria included the study. Hilgenreiner and Perkins lines were
drawn using Paint program. Perkins-Ombredanne quadrants were assigned. The femoral head
center was in the lower inner quadrant in all of the images. No subluxated or dislocated hips
were found.
In DDH, various imaging methods are used during diagnose and follow-up. Standard anteriorposterior
hip reuntgenogram is considered as a valuable imaging method and currently is
considered as the gold standart imaging during follow-up after femoral head becomes visible.
In a few study in our country about the frequency of DDH were reported similar results in
literature.
In a cross-sectional scanning study that demonstrates only a part of our country reported the
DDH frequency as 15.710‰ in 1970 and 13.411‰ in 1992. But this two values are about only
one province and can not reflect all about the country.
However in a cross-sectional study made in 2011, about the whole country the ratio was found
as 05,9% that indicates a significant decrease, that means to 111 thousands of children are at
risk of disability in our country. Besides, this values demonstrates only subluxated and
dislocated hips, not the dysplastic ones.
In our study, the conclusion is not there is no DDH cases in Kahramanmaraş. There are
currently many DDH cases in our clinic who are being treated conservatively or surgically. But
in our country there is positive developments decreasing DDH incidence, such as increasing of
literate ratio, increasing of the education level, developing access of the internet, increasing of
city population, educational programs of Health Ministry, widespreading of Familiy Doctor
system, examination every new born and referral to orthopedist, decreasing of swaddling and
regular pregnancy follow-up.
Nevertheless, a routine preventing and early diagnosis program must be a basic social aim.
Minimizing , even annihilating of DDH is one of our Health System's aims.