Keaseksualan

Kelaziman

Ketidaksekseksian bukanlah aspek baru seksualiti manusia, tetapi ia relatif baru kepada wacana umum.  S.   E. Smith of The Guardian tidak pasti bahawa seks bebas sebenarnya telah meningkat, tetapi bersandar kepada kepercayaan bahawa ia hanya kelihatan lebih jelas.  Alfred Kinsey menarafkan individu dari 0 hingga 6 mengikut orientasi seksual mereka dari heteroseksual kepada homoseksual, yang dikenali sebagai skala Kinsey . Dia juga termasuk kategori yang dia panggil "X" untuk individu yang mempunyai "hubungan atau tindak balas sosio-seksual."   Walau bagaimanapun, pada zaman moden, ini dikategorikan sebagai mewakili keekseksualan,  sarjana Justin J. Lehmiller menyatakan, "pengklasifikasian Kinsey X menekankan kekurangan tingkah laku seksual, sedangkan definisi moden mengenai ketidaksekseksualan menekankan kekurangan daya tarik seksual. Oleh itu, Skala Kinsey mungkin tidak mencukupi untuk klasifikasi seksual yang tepat. "  Kinsey berlabel 1.5% daripada populasi lelaki dewasa sebagai X.   Dalam buku keduanya, Perilaku Seksual dalam Wanita Manusia, dia melaporkan pecahan ini individu yang adalah X: perempuan yang belum berkahwin = 14-19%, perempuan yang sudah menikah = 1-3% 8%, lelaki tidak berkahwin = 3-4%, lelaki berkahwin = 0%, dan lelaki yang sudah berkahwin sebelum ini = 1-2%.  
Data empirikal yang lebih lanjut mengenai demografi aseksual muncul pada tahun 1994, apabila pasukan penyelidikan di United Kingdom melakukan tinjauan menyeluruh terhadap 18,876 penduduk Inggeris, didorong oleh perlunya maklumat seksual berikutan pandemik AIDS . Kajian itu termasuk soalan tentang daya tarikan seksual, yang mana 1.05% daripada responden menjawab bahawa mereka "tidak pernah merasa seksual tertarik kepada sesiapa sahaja".  Kajian mengenai fenomena ini diteruskan oleh penyelidik seksualiti Kanada Anthony Bogaert pada tahun 2004, yang meneroka demografi aseksual dalam satu siri kajian. Penyelidikan Bogaert menunjukkan bahawa 1% populasi British tidak mengalami daya tarikan seksual, tetapi dia percaya bahawa angka 1% itu bukan merupakan gambaran yang tepat mengenai peratusan populasi yang lebih besar yang mungkin dikenalpasti sebagai aseksual, dengan menyatakan bahawa 30% daripada orang yang dihubungi untuk tinjauan awal memilih untuk tidak mengambil bahagian dalam tinjauan itu. Oleh kerana orang yang kurang berpengalaman secara seksual lebih cenderung untuk tidak mengambil bahagian dalam kajian tentang seksualiti, dan aseksual cenderung kurang berpengalaman seksual daripada seksual, kemungkinan bahawa aseksual tidak terwakili dalam peserta yang bertindak balas. Kajian yang sama mendapati bilangan homoseksual dan biseksual digabungkan menjadi kira-kira 1.1% penduduk, yang jauh lebih kecil daripada kajian lain yang menunjukkan.   
Berbeza dengan angka 1% Bogaert, kajian oleh Aicken et al. Yang diterbitkan pada tahun 2013, menunjukkan bahawa, berdasarkan data Natsal-2 dari 2000-2001, kelaziman seksual di Britain hanya 0.4% untuk julat umur 16-44.   Peratusan ini menunjukkan penurunan daripada angka 0.9% yang ditentukan daripada data Natsal-1 yang dikumpulkan pada lingkungan umur yang sama dekad yang lalu.  Analisis 2015 oleh Bogaert juga menemui penurunan sama antara data Natsal-1 dan Natsal-2.  Aicken, Mercer, dan Cassell mendapati beberapa bukti perbezaan etnik di kalangan responden yang tidak mengalami daya tarikan seksual; kedua-dua lelaki dan wanita dari India dan asal Pakistan mempunyai kemungkinan yang lebih tinggi melaporkan kurangnya daya tarik seksual.  
Dalam kaji selidik yang dijalankan oleh YouGov pada 2015, 1,632 orang dewasa British diminta untuk cuba meletakkan diri mereka pada skala Kinsey. 1% peserta menjawab "Tiada seksualiti". Pecahan peserta adalah 0% lelaki, 2% perempuan; 1% di semua lingkungan umur.

Orientasi seksual, kesihatan mental dan sebab

Ada perdebatan penting mengenai sama ada atau tidak seksual adalah orientasi seksual.   Ia telah dibandingkan dan disamakan dengan gangguan keinginan seks yang hipoaktif (HSDD), di mana kedua-duanya menyiratkan kekurangan daya tarikan secara umum kepada sesiapa sahaja; HSDD telah digunakan untuk mengurutkan keeksekseksualan, tetapi kebosanan pada umumnya tidak dianggap sebagai gangguan atau disfungsi seksual (seperti anorgasmia, anhedonia, dll), kerana ia tidak semestinya menentukan seseorang sebagai mempunyai masalah perubatan atau masalah yang berkaitan dengan orang lain secara sosial.    Tidak seperti orang yang mempunyai HSDD, orang aseksual biasanya tidak mengalami "tekanan yang ketara" dan "kesukaran interpersonal" mengenai perasaan tentang seksualiti mereka, atau secara amnya kekurangan keghairahan seksual ; Aseksual dianggap sebagai kekurangan atau ketiadaan tarikan seksual sebagai ciri yang tahan lama.   Satu kajian mendapati bahawa, berbanding subjek HSDD, aseksual melaporkan tahap rendah keinginan seksual, pengalaman seksual, kesusahan berkaitan seks dan gejala depresi .  Penyelidik Richards dan Barker melaporkan bahawa aseksual tidak mempunyai kadar yang tidak seimbang dari alexithymia, kemurungan, atau gangguan keperibadian .  Sesetengah orang, bagaimanapun, boleh mengenal pasti sebagai aseksual walaupun keadaan bukan seksual mereka dijelaskan oleh satu atau lebih gangguan yang disebutkan di atas.  
Kajian pertama yang memberikan data empirikal tentang aseksual diterbitkan pada tahun 1983 oleh Paula Nurius, mengenai hubungan antara orientasi seksual dan kesihatan mental.  689 subjek-kebanyakannya pelajar di pelbagai universiti di Amerika Syarikat yang mengambil kelas psikologi atau sosiologi-diberikan beberapa tinjauan, termasuk empat klinikal kesejahteraan skala. Keputusan menunjukkan bahawa aseksual lebih cenderung untuk mempunyai harga diri yang rendah dan lebih cenderung menjadi tertekan daripada anggota orientasi seks lain; 25.88% daripada heteroseksual, 26.54% biseksual (dipanggil "ambiseksual"), 29.88% daripada homoseksual, dan 33.57% daripada aseksual dilaporkan mempunyai masalah dengan harga diri. Trend yang serupa wujud untuk kemurungan. Nurius tidak percaya bahawa kesimpulan tegas boleh diambil dari ini untuk pelbagai sebab.   
Dalam kajian 2013, Yule et al. melihat kepada variasi kesihatan mental antara heteroseksual Kaukasia, homoseksual, biseksual, dan aseksual. Keputusan 203 lelaki dan 603 peserta perempuan dimasukkan dalam penemuan. Yule et al. mendapati peserta lelaki aseksual lebih cenderung melaporkan mengalami gangguan mood daripada lelaki lain, terutamanya berbanding dengan peserta heteroseksual. Perkara yang sama didapati untuk peserta aseksual wanita berbanding rakan heteroseksual mereka; Walau bagaimanapun, wanita yang tidak aseksual, bukan heteroseksual mempunyai kadar tertinggi. Peserta aseksual kedua-dua jantina lebih cenderung mempunyai gangguan kecemasan daripada peserta heteroseksual dan bukan heteroseksual, kerana mereka lebih mungkin daripada para peserta heteroseksual untuk melaporkan mengalami perasaan bunuh diri yang baru-baru ini. Yule et al. hipotesis bahawa beberapa perbezaan ini mungkin disebabkan oleh diskriminasi dan faktor-faktor masyarakat yang lain.  
Berkenaan dengan kategori orientasi seksual, aseksualiti mungkin dikatakan tidak menjadi kategori yang bermakna untuk menambah kontinum, dan sebaliknya berpendapat bahawa kekurangan orientasi seksual atau seksualiti.  Hujah-hujah lain mencadangkan bahawa seks bebas adalah penafian seksualiti semulajadi, dan ia adalah gangguan yang disebabkan oleh rasa malu seksual, kegelisahan atau penderaan seksual, kadang-kadang membina keyakinan ini terhadap aseksual yang melancap atau kadang-kadang terlibat dalam aktiviti seksual untuk menggembirakan pasangan yang romantis .    Dalam konteks politik identiti orientasi seksual, seksual boleh pragmatik memenuhi fungsi politik kategori identiti orientasi seksual.  
Cadangan bahawa tidak seksual adalah disfungsi seksual yang kontroversi di kalangan masyarakat aseksual. Mereka yang mengenal pasti sebagai aseksual biasanya memilih untuk diiktiraf sebagai orientasi seksual.  Pelbagai ulama mengatakan bahawa seks bebas adalah orientasi seksual, kerana sesetengah asexuals tidak dapat melancap walaupun mereka dilaporkan mempunyai pemacu seks normal, dan terdapat variasi keutamaan seksual, dengan alasan bahawa seks yang tidak seksual juga harus dimasukkan.    Mereka dan ramai orang aseksual percaya bahawa kekurangan daya tarikan seksual cukup sah untuk dikategorikan sebagai orientasi seksual.  Para penyelidik berpendapat bahawa aseksual tidak memilih untuk tidak mempunyai keinginan seksual, dan biasanya mula mencari perbezaan mereka dalam tingkah laku seksual di sekeliling remaja. Oleh kerana fakta-fakta ini menjadi terang, ia adalah alasan bahawa seksual adalah lebih daripada pilihan tingkah laku dan bukan sesuatu yang boleh disembuhkan seperti gangguan.   Terdapat juga analisis tentang sama ada mengenal pasti sebagai aseksual yang menjadi lebih popular.  
Penyelidikan mengenai etiologi orientasi seksual apabila digunakan untuk seks bebas mempunyai masalah definisi orientasi seksual yang tidak secara konsisten ditakrifkan oleh para penyelidik sebagai termasuk ketidaksekseksian.  Orientasi seksual ditakrifkan sebagai "bertahan" dan tahan terhadap perubahan, terbukti secara umumnya tidak menepati intervensi yang bertujuan untuk mengubahnya,  dan ketidaksekseksian boleh didefinisikan sebagai orientasi seksual kerana ia kekal dan konsisten dari masa ke masa.  Walaupun heteroseksual, homoseksual dan biseksual biasanya, tetapi tidak selalu, ditentukan semasa tahun-tahun awal kehidupan zaman lampau, ia tidak diketahui apabila kehamilan ditentukan. "Tidak jelas sama ada ciri-ciri ini [ iaitu ," kurang minat atau keinginan untuk seks ") dianggap seumur hidup, atau jika ia boleh diperolehi."