Question: ระเบิดเถิดเทิงสิงโตทอง ออกอากาศครั้งแรกวันที่เท่าไหร่ ?

ระเบิดเถิดเทิง



ระเบิดเถิดเทิง เป็นรายการซิตคอมควบคู่กับเกมโชว์ ซึ่งผลิตโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกทุกวันอาทิตย์ โดยในระยะแรกมีรูปแบบเป็นรายการวาไรตี้ อีก 3 เดือนต่อมาได้เปลี่ยนรูปแบบมาเป็นละครซิตคอม ควบคู่กับเกมโชว์ อันเป็นรูปแบบปัจจุบันของรายการ รายการระเบิดเถิดเทิงออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2539  ตลอดระยะเวลาที่ระเบิดเถิดเทิงออกอากาศจนถึงปัจจุบัน ช่วงซิตคอมระเบิดเถิดเทิงยุคแรกและยุคต่อๆมา (2553-ปัจจุบัน)ได้มีการปรับเปลี่ยนเนื้อหา และตัวละครอยู่เรื่อย ๆ  นับว่าเป็นซิตคอมที่มีการออกอากาศยาวนานที่สุดในประเทศไทย
ชื่อรายการ
ระเบิดเถิดเทิง</b>มีการเปลี่ยนชื่อรายการถึง 8 ครั้ง และยังคงชื่อ ระเบิดเถิดเทิง ไว้เสมอ (ยกเว้น ระเบิดเที่ยงแถวตรง)
ระเบิดเถิดเทิง (7 มกราคม 2539 - 27 กันยายน 2552)
ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3 (4 ตุลาคม 2552 - 1 สิงหาคม 2553)
ระเบิดเถิดเทิง ลั่นทุ่ง (8 สิงหาคม 2553 - 1 กรกฎาคม 2555)
ระเบิดเที่ยงแถวตรง (8 กรกฎาคม 2555 - 25 มกราคม 2558)
ระเบิดเถิดเทิงสิงโตทอง (1 กุมภาพันธ์ 2558 - 31 มกราคม 2559)
ระเบิดเถิดเทิงแดนเซอร์ทะลวงไส้ (7 กุมภาพันธ์ 2559 - 26 กุมภาพันธ์ 2560)
ระเบิดเถิดเทิงแดร็กคูล่าหารัก (5 มีนาคม 2560 - 28 มกราคม 2561)
ระเบิดเถิดเทิงซอยข้าใครอย่าแตะ (4 กุมภาพันธ์ 2561 - ปัจจุบัน)
โลโก้รายการ


7 มกราคม พ.ศ. 2539 - 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 (รุ่น1)
16 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 - พ.ศ. 2550 (รุ่น1และ2)
1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 - 27 กันยายน พ.ศ. 2552 (รุ่น2)
4 ตุลาคม พ.ศ. 2552 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2553 (รุ่น3)
8 สิงหาคม พ.ศ. 2553 - 24 มิถุนายน พ.ศ. 2555 (ลั่นทุ่ง)
8 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 - 25 มกราคม พ.ศ. 2558 (เที่ยงแถวตรง)
1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 - 31 มกราคม พ.ศ. 2559 (สิงโตทอง)
7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 – 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 (แดนเซอร์ทะลวงไส้)                                                                                
5 มีนาคม พ.ศ. 2560 - 28 มกราคม 2561 (แดร็กคูล่าหารัก)
4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 - ปัจจุบัน (ซอยข้าใครอย่าแตะ)


ระยะเวลาในการออกอากาศ

การออกอากาศซ้ำ (ระเบิดเถิดเทิง Classic)

รูปแบบรายการ
วาไรตี้โชว์
ในระยะเริ่มแรก ระเบิดเถิดเทิงมีรูปแบบเป็นรายการวาไรตี้ ซึ่งออกอากาศระหว่างวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2539 ถึง 31 มีนาคม พ.ศ. 2539 มีพิธีกรหลักคือ มยุรา เศวตศิลา และ หนู คลองเตย (ภายหลัง ได้เพิ่ม หม่ำ จ๊กมก และ เกียรติ กิจเจริญ เป็นพิธีกรหลักด้วย จากเดิมที่เป็นเพียงพิธีกรประจำช่วง ฮาระเบิด) มีช่วงต่าง ๆ ดังนี้
ฮาระเบิด
เป็นการแสดงตลกของคณะตลก ซึ่งมีคณะตลกหลักเป็นคณะของหม่ำ จ๊กมก ที่นอกจากจะเล่นตลกในช่วงนี้แล้ว ยังมีหน้าที่เป็นพิธีกรประจำช่วงด้วย
ดังระเบิด
เป็นการแสดงดนตรีของวงดนตรี หรือเป็นการแสดงจากดาราซึ่งเป็นระเบิดรับเชิญในสัปดาห์นั้น ช่วงแรกนี้ มีธงชัย ประสงค์สันติ และวงสามโทน เป็นพิธีกรประจำช่วง
ระเบิดรับเชิญ
เป็นช่วงการสัมภาษณ์แขกรับเชิญที่ร่วมเล่นละครในแต่ละสัปดาห์ พร้อมกับตอบจดหมายจากทางบ้าน โดยจะปรากฏหลังจากละครได้เล่นจบตอนลง
ซิทคอมเกมโชว์
เมื่อรายการระเบิดเถิดเทิงออกอากาศได้เพียงระยะเวลา 3 เดือน ระเบิดเถิดเทิงได้เปลี่ยนรูปแบบมาเป็นละครซิตคอม ควบคู่ไปกับเกมโชว์ในช่วงท้ายรายการ ซึ่งถือเป็นรูปแบบของระเบิดเถิดเทิงในยุคนี้และต่อๆมา โดยพิธีกรหลักนั้น เป็นมยุรา เศวตศิลาเพียงคนเดียว แต่หนู คลองเตย และหม่ำ จ๊กมก ได้เปลี่ยนมาทำหน้าที่เป็นผู้เล่นละครซิตคอม และร่วมเล่นเกมโชว์ด้วยนั่นเอง (ทว่ามยุราก็ได้ร่วมเล่นละครซิตคอมด้วย แต่เป็นเพียงบทสมทบเท่านั้น) ซึ่งเริ่มออกอากาศเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2539 จนถึงระเบิดเถิดเทิงในยุคปัจจุบันต่อๆมา
สำหรับช่วงซิตคอมนั้น มีเนื้อหาเกี่ยวกับชุมชนของคนใน<b data-parsoid='{"dsr":[7944,7961,3,3]}'>ซอยเถิดเทิง ชุมชนแห่งหนึ่งในประเทศไทย ที่มีเท่งกับโหน่ง เป็นนักเลงคุมซอย (ยุคแรกมีทุ้ย ,ทึ้ง และเท่ง เป็นนักเลงคุมซอย) และตัวละครต่างๆ เช่นเจ๊หม่ำ ,อาโกว ,คุณนายสะอาด ,พ่อมหา ,ตุ่ม และนักแสดงคนอื่นๆที่เข้ามาร่วมแสดงในภายหลังอีก โดยทุกสัปดาห์จะมีเนื้อหาของแต่ละตอนที่ไม่ซ้ำกัน คือแบบตอนเดียวจบ (ยกเว้นบางตอน ที่อาจมีระยะเวลาออกอากาศมากกว่า 1 เทป และในช่วงหลังของระเบิดเถิดเทิง จะมีเนื้อหาที่ต่อเนื่องกัน) และในแต่ละตอนจะมีดารารับเชิญมาร่วมแสดงกับนักแสดงประจำ และมาร่วมเล่นเกมในช่วงท้าย ซึ่งดารารับเชิญคนแรกของระเบิดเถิดเทิงก็คือ สมบัติ เมทะนี ทั้งนี้ ตลอดระยะเวลาที่ระเบิดเถิดเทิงออกอากาศถึงปัจจุบัน ช่วงซิตคอมได้มีการปรับเปลี่ยนเนื้อหา และตัวละครอยู่เรื่อยๆ ตามแต่สภาพในยุคนั้นๆ (ในระเบิดเทียงแถวตรง จนถึงระเบิดเถิดเทิงแดร็กคูล่าหารัก มีเนื้อหาที่ไม่ต่อเนื่องหรือไม่เกี่ยวข้องกับเท่งโหน่ง และซอยเถิดเทิง)
ซิทคอม
ตั้งแต่ 7 มกราคม 2561 เป็นต้นไป ได้เปลี่ยนรูปแบบมาเป็นละครซิทคอมอย่างเดียว ช่วงเกมระเบิดและเกมตู้ระเบิดสิ้นสุดลงในวันที่ 31 ธันวาคม 2560 ทำให้ระเบิดเถิดเทิงแดร็กคูล่าหารัก ตั้งแต่ตอนที่ 42 เป็นต้นไปไม่มีช่วงเกมระเบิด จนกระทั่ง 4 กุมภาพันธ์ 2561 ได้ปรับเปลี่ยนเป็น ระเบิดเถิดเทิงซอยข้าใครอย่าแตะ เป็นยุคที่ออกอากาศเป็นซิทคอมเพียงอย่างเดียว และการกลับมาของซอยเถิดเทิง
ตัวละคร
ดูบทความที่ รายชื่อตัวละครในระเบิดเถิดเทิง
12 ปี ระเบิดเถิดเทิง
ฉลองครบรอบ 12 ปี ของรายการระเบิดเถิดเทิงด้วยความพิเศษ คือ มี 12 นางเอกมาร่วมแสดงในแต่ละตอน เริ่ม 1 กุมภาพันธ์ 2552 และสิ้นสุดในวันที่ 12 เมษายน 2552 โดยในแต่ละตอนจะมี 1 นางเอก มาร่วมรายการ แต่มีตอน ท้องสองสองท้อง เพียงตอนเดียว ที่มีถึง 2 นางเอก[1] และตั้งแต่วันที่ 26 เมษายน ได้เพิ่มเป็น 12 หนุ่มสุดฮ็อต สิ้นสุดถึงวันที่ 12 กรกฎาคม 2552

ระเบิดเถิดเทิง วันหยุด
เป็นรายการพิเศษของระเบิดเถิดเทิง ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2548 โดยจะเสนอเรื่องราวในตอนพิเศษที่เพิ่มเติมจากเรื่องราวปกติ หรือ เสนอภาพเหตุการณ์ที่น่าสนใจของตอนที่ออกอากาศไปแล้วนำมาเสนออีกครั้ง และตัดช่วงเกมส์ออก
พิธีกร
ผู้ดำเนินรายการ
ผู้ดำเนินรายการหลัก
มยุรา เศวตศิลา (7 มกราคม พ.ศ. 2539 - 8 เมษายน 2544)
สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ (15 เมษายน พ.ศ. 2544 - 27 กันยายน 2552)
ผู้ดำเนินรายการร่วม
เท่ง เถิดเทิง (พ.ศ. 2539 ,2540 - 2552)
โหน่ง ชะชะช่า (พ.ศ. 2541 ,2542 - 2552)
หม่ำ จ๊กมก  (พ.ศ. 2539 - 2546)
เกียรติ กิจเจริญ (พ.ศ. 2539 - 2540)
หนู คลองเตย (พ.ศ. 2539 - 2541)
เอกพันธ์ บรรลือฤทธิ์ (พ.ศ. 2540)
เด๋อ ดอกสะเดา (พ.ศ. 2540 - 2552)
แดนนี่ ศรีภิญโญ (พ.ศ. 2541 - 2549)
ดีใจ ดีดีดี (พ.ศ. 2545 ,2548 - 2549)
ลิซ่า ไปรพิศ (พ.ศ. 2548 - 2549)
ส้มเช้ง สามช่า (พ.ศ. 2548 - 2552)
พุฒิพงษ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร (พ.ศ. 2549 - 2552)
สราวุฒิ พุ่มทอง (พ.ศ. 2549 - 2552)
พัน พลุแตก (พ.ศ. 2552)
ชาวซอยเถิดเทิง
เป็นนักแสดงหลักและนักแสดงสมทบประจำระเบิดเถิดเทิงที่มาร่วมเล่นเกมในช่วงท้ายรายการ แต่ไม่ได้เป็นผู้ดำเนินรายการหลักหรือร่วมแต่อย่างใด ซึ่งภายหลังชาวซอยเถิดเทิงบางคน(ดีใจ , ลิซ่า , ส้มเช้ง และทีน สราวุฒิ) ได้ไปเป็นผู้ดำเนินรายการร่วมตามลำดับ
เป๋อ จ๊กมก (พ.ศ. 2546)
ดีใจ ดีดีดี (พ.ศ. 2546 - 2547)
ลิซ่า ไปรพิศ (พ.ศ. 2546 - 2547)
โชเล่ย์ ดอกกระโดน (พ.ศ. 2541 ,2546 - 2548)
กอบโชค คล้ายสำริด (พ.ศ. 2546 - 2549)
ส้มเช้ง สามช่า (พ.ศ. 2546 - 2547)
ทอมมี่ เถิดเทิง (พ.ศ. 2541 ,2546 - 2549)
พัณณ์ชิตา เรืองเศวตนันท์ (พ.ศ. 2546 - 2547)
นัทธมน เฉลิมวงศ์พันธ์ (พ.ศ. 2546 - 2547)
ถนอม สามโทน (พ.ศ. 2548)
เก่ง ชะชะช่า (พ.ศ. 2548 -2549)
สราวุฒิ พุ่มทอง (พ.ศ. 2549)



 มาแทน เด๋อ ดอกสะเดา 

 มาแทน หม่ำ จ๊กมก
เกมโชว์
ภายหลังช่วงซิทคอมจบ ดารารับเชิญที่แสดงในช่วงซิทคอมตอนนั้นๆ จะต้องมาเล่นเกมในช่วงท้ายของรายการ
วางระเบิด (6 ตุลาคม 2539 - 13 กันยายน 2552)
มีกติตาการเล่นอยู่ 2  รูปแบบหลักๆ
รูปแบบแรก เป็นรูปแบบของเกมวางระเบิด ที่ใช้ในรายการมาตลอด คือจะมีแผ่นป้ายลูกระเบิด ซึ่งจำนวนแผ่นป้ายทั้งหมดขึ้นอยู่กับจำนวนของผู้เล่นคือแขกรับเชิญ และพิธีกรร่วม (ยกเว้นพิธีกรหลัก) แต่ละแผ่นป้ายจะมีลูกระเบิดแตกต่างกันไป (2539 – 2540 มี 4 แผ่นป้าย ,2540 – 2542 มี 5 แผ่นป้าย ,2542– 2546 มี 6 แผ่นป้าย ,2548 – 2552 มี 8 แผ่นป้าย )เมื่อนำจำนวนลูกระเบิดทุกป้ายกับจำนวนลูกระเบิดของพิธีกรหลัก (1 ลูก) มารวมกัน ก็จะได้เท่ากับจำนวนแผ่นป้าย (ลูกระเบิด) ทั้งหมดในรอบเกมถอดสลักระเบิด คือ 18 ลูก(ปี 2541 – 2542 มีเพียง 15 ลูก)  จะมีกติกาการเลือกโดยดารารับเชิญ จะต้องเลือกแผ่นป้ายให้กับตัวเอง และพิธีกรร่วมทั้งหมด ยกเว้นพิธีกรหลักซึ่งลูกระเบิดอยู่แล้ว 1 ลูก (ในยุคแรกๆคือช่วงวันที่ 7 เมษายน – 10 พฤษจิกายน 2539 พิธีกรหลักคือมยุราจะไม่มีลูกระเบิด ) เมื่อเลือกได้ครบทุกคนแล้วจะทำการเปิดดูแต่ละแผ่นป้ายซึ่งเป็นป้ายดึงแบบยางยึด(ในช่วงวันที่ 5 กรกฎาคม - 26 ตุลาคม 2540 ได้เปลี่ยนรูปแบบจากการเปิดป้ายยางยืดมาเป็นดึงแท่นระเบิดหรือที่เรียกกันว่าคลังแสงระเบิดแทนชั่วคราว) เพื่อดูว่ามีลูกระเบิดที่ซ่อนไว้ทั้งหมดกี่ลูก (จำนวนลูกระเบิดเท่ากับจำนวนแผ่นป้ายในรอบถอดสลักระเบิด)  และในวันที่  7 มกราคม 2550 - 13 กันยายน 2552 ได้ดัดแปลงกติกาเล็กน้อยคือถ้าดารารับเชิญเลือกแผ่นป้ายให้พิธีกรร่วมและตัวเองหมดแล้ว จะเหลืออยู่ 1 แผ่นป้าย โดยแผ่นป้ายนั้นจะเป็นบอมหมู่คือผู้เล่นทุกคนจะเข้าโดมระเบิดทั้งหมด ยกเว้นพิธีกรหลัก
ซึ่งเกมวางระเบิดรูปแบบนี้ ได้กลับมาใช้อีกครั้งใน ระเบิดเที่ยงแถวตรงยุคหลัง และระเบิดเถิดเทิงสิงโตทองยุคแรก แต่ได้เปลี่ยนชื่อช่วงเป็น เกมลุ้นระเบิด 
รูปแบบที่สอง รูปแบบนี้ใช้เล่นก่อนเกมแคปซูลระเบิด ซึ่งมาแทนช่วงถอดสลักระเบิดเป็นการชั่วคราว ในรอบนี้จะมีแผ่นป้ายทั้งหมด 6 แผ่นป้าย ด้านหลังจะมีระเบิด 1 ลูก 2 แผ่นป้าย และระเบิด 2-5 ลูกอย่างละ 1 แผ่นป้าย ทั้งนี้ แผ่นป้ายแต่ละป้ายจะมีค่าเป็นจำนวนแคปซูลที่จะระเบิดในรอบถัดไป (เช่นเปิดได้ 1 ลูก แคปซูลจะระเบิด 1 แคปซูล) รูปแบบนี้ใช้ในช่วงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2546 - 26 ธันวาคม 2547
ในช่วงปี 2539-2541 จะมีการหลอกป้ายระเบิดเช่นผู้ที่เลือกป้ายแล้วได้ระเบิด 1-2 ลูกแต่พิธีกรผิดสังเกตว่าลูกระเบิดทั้งหมดยังไม่ครบจำนวนและพิธีกรตรวจดูและปรากฏว่าภายในแผ่นป้ายมีสติ๊กเกอร์ติดอยู่ซึ่งจะมีลูกระเบิดที่มีจำนวนมากเช่นผู้ที่เล่นเกมได้ 1 ลูกเมื่อพิธีกรเปิดสติ๊กเกอร์เจอลูกระเบิดทั้ง 11 ลูกหมายความว่าผู้ที่เล่นเกมได้จำนวนระเบิดถึง 12 ลูกนั่นเอง แต่ในบางครั้งจะใช้โลโก้สัญลักษณ์ของรายการครึ่งรูปเป็นลูกระเบิดหลอกด้วย
ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ถึง 12 กรกฎาคม 2552 ในช่วง 12 ปีระเบิดเถิดเทิง พิธีกรในรายการ (สิเรียม) จำเป็นจะต้องเลือกแผ่นป้ายด้วย (ในแผ่นป้ายทั้ง 8 แผ่นป้ายจะมีลูกระเบิดอยู่ทั้งหมด 18 ลูก) และได้ตามจำนวนระเบิดในแผ่นป้ายนั้น (จากเดิมมี 1 ลูกแน่นอน) รวมถึงมีรูปภาพของคุณสิเรียมในแผ่นป้ายบอมหมู่ด้วย แต่อย่างไรก็ตามกฎกติกายังคงเดิมอยู่
ถอดสลักระเบิด (7 เมษายน 2539 - 26 มกราคม 2546) (2 มกราคม 2548 - 20 กันยายน 2552)
เกมถอดสลักระเบิดนี้จะมีแผ่นป้ายทั้งหมด 18 แผ่นป้าย(ปี 2541-2542 มีเพียง 15 แผ่นป้าย) โดยในยุคแรกจะแบ่งแผ่นป้ายให้ดารารับเชิญ  9 แผ่นป้าย  และพิธีกรร่วม(หม่ำ หนู กิ๊ก) คนละ 3 แผ่นป้าย โดยที่พิธีกรหลัก(มยุรา) ไม่มีแผ่นป้าย
ตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคม 2539 เป็นต้นมา เริ่มมีเกมวางระเบิดก่อนช่วงเกมถอดสลัก ซึ่งจะแบ่งลูกระเบิดแตกต่างกันไปก่อนแล้ว จึงเปลี่ยนการแบ่งแผ่นป้ายใหม่ คือมีแผ่นป้ายทั้งหมด 18 แผ่นป้าย ซึ่งในแต่ละแผ่นป้ายจะเป็น รูปภาพของผู้เล่นเกมคนนั้นๆตามจำนวนลูกระเบิดที่แต่ละคนสะสมไว้ในเกมวางระเบิดเช่น พิธีกร มีระเบิด 1 ลูก จะมี 1 แผ่นป้าย, ดารารับเชิญมีระเบิด 2 ลูก จะมี 2 แผ่นป้าย เป็นต้น  กติกาในรอบถอดสลักระเบิดคือ จะให้ดารารับเชิญเลือก 1 แผ่นป้าย แล้วเมื่อเปิดป้ายแล้วเป็นรูปหน้าของใคร คนนั้นจะต้องเข้าไปภายในตู้หรือโดมระเบิด และภายในตู้จะมีสลักระเบิดทั้งหมด 5 สลัก(ปี 2552 ลดสลักระเบิดเหลือเพียง 3 สลัก) ให้ดารารับเชิญเลือกมา 1 สลักระเบิด เพื่อทำการถอดหรือดึงสลักออกมา หากไม่ระเบิด(คือไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือมีดอกไม้แห้งพร้อมกระดาษสีร่วงลงมา) เกมก็จะดำเนินในลักษณะเดียวกันต่อไป จนกว่าผู้เล่นคนสุดท้ายในตู้จะโดนระเบิด(ผู้เล่นภายในตู้จะถูกควันขาวพ่นใส่พร้อมกับแป้งที่ร่วงลงมาโดนตัวผู้เล่นคนนั้น) เป็นอันจบเกม ซึ่งการเปิดแผ่นป้ายนั้นจะมีสัญลักษณ์และเคริ่องหมายดังนี้
หากดารารับเชิญเลือกแผ่นป้ายแล้วเปิดออกมาเป็นรูปหน้าผู้เล่นพร้อมกับเครื่องหมายบวก “+” (ในปี 2539-2541 จะมีโลโก้ทเวลพลัสมาด้วย) ดารารับเชิญก็จะต้องเลือกอีก 1 แผ่นป้าย เมื่อเปิดมาเจอรูปหน้าของใคร คนนั้นจะต้องเข้าในตู้ระเบิดอีกคน เมื่อเปิดมาเจอบวกอีกดารารับเชิญก็จะเลือกแผ่นป้ายไปอีก จนกว่าจะเจอรูปผู้เล่นที่ไม่มีเครื่องหมายบวก หลังจากนั้น ก็จะเข้าไปในตู้ตามจำนวนคนที่ถูกเปิดแผ่นป้ายที่มีเครื่องหมายบวกติดต่อกัน ทั้งนี้ หากเปิดได้แผ่นป้ายผู้เล่นที่มีเครื่องหมายบวก แล้วแผ่นป้ายต่อมายังเป็นผู้เล่นเกมคนเดิม ผู้เล่นเกมคนนั้นจะเข้าตู้ระเบิดคนเดียว ไม่ว่าจะเปิดได้บวกรูปตัวเองกี่ครั้งก็ตาม ซึ่งแผ่นป้ายเครื่องหมายบวกจะมีอยู่ในแผ่นป้ายของผู้เล่นเกมทุกคน คนละ 1 แผ่นป้ายแน่นอน ต่อมา(2542) ได้เปลี่ยนให้มีแผ่นป้ายเครื่องหมายบวกให้ผู้เล่นที่มีลูกระเบิด 2 ลูกขึ้นไป กติกานี้ใช้ในช่วงวันที่ 1 กันยายน 2539 - 26 มกราคม 2546
เมื่อมีการนำเกมถอดสลักระเบิดกลับมาใช้อีกครั้งในปี 2548 เมื่อเปิดป้ายเจอผู้เล่นที่มีเครื่องหมายบวก แขกรับเชิญจะต้องเลือก 1 ใน 6 แผ่นป้ายรูปโลโก้ระเบิดเถิดเทิงอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งแผ่นป้ายนั้นจะมีรูปใบหน้าของนักแสดงชาวซอยเถิดเทิง (ทอมมี่ , กอบโชค , ถนอม ,ทีน(ต่อมาได้ไปเป็นพิธีกรร่วม) ,เก่ง) เพื่อให้เข้าไปในโดมระเบิดพร้อมกับผู้เล่นที่ถูกเปิดป้ายเจอก่อนหน้า กติกานี้ใช้ในวันที่ 2 มกราคม 2548 - 31 ธันวาคม 2549 
หากดารารับเชิญเลือกแผ่นป้ายแล้วเปิดออกมาเป็นป้ายบอมบ์หมู่ คือในป้ายจะมีรูปของผู้เล่นทั้งหมดยกเว้นพิธีกรหลักดารารับเชิญและพิธีกรร่วมทุกคน(ยกเว้นพิธีกรหลัก)จะต้องเข้าไปในตู้ระเบิด ซึ่งป้ายบอมบ์หมู่นั้นเป็น 1 ในลูกระเบิดของดารารับเชิญเพียงเท่านั้น กติกานี้ใช้ในวันที่ 3 ตุลาคม 2542 - 8 เมษายน 2544
ต่อมาเมื่อมีการนำป้ายบอมบ์หมู่กลับมาใช้อีกครั้งในปี 2550 จำนวนของป้ายบอมบ์หมู่จะขึ้นนั้นอยู่กับ ลูกระเบิดที่สะสมไว้ในช่วงวางระเบิด (หากสะสมได้ 2 ลูก ก็จะมีป้ายบอมบ์หมู่ 2 ป้าย) กติกานี้ใช้ในวันที่ 7 มกราคม 2550 - 20 กันยายน 2552 
หากดารารับเชิญเลือกแผ่นป้ายแล้วเปิดออกมาเป็นรูปดารารับเชิญพร้อมกับรูปเงาสีดำและมีเครื่องหมายคำถาม ดารารับเชิญจะสามารถเลือกพิธีกรเพื่อเข้าไปในตู้ระเบิดด้วยได้อีก 1 คนตามใจชอบไม่เว้นแม้แต่พิธีกรหลัก โดยไม่ต้องเลือกแผ่นป้ายเหมือนเครื่องหมายบวก กติกานี้ใช้ใน 3 ตุลาคม 2542 - 26 มกราคม 2546
หากดารารับเชิญหากดารารับเชิญเลือกแผ่นป้ายแล้วเปิดออกมาเป็นรูปหน้าของตัวเองก็จะต้องเข้าไปในตู้ระเบิดเช่นกัน หากเข้าไปแล้วไม่ระเบิด จะได้รับทองคำ 1 บาท(ต่อมาเปลี่ยนเป็นทองคำมูลค่า 10,000 บาทแทน)ทุกครั้งที่ดารารับเชิญเข้าไปในตู้ระเบิด ยกเว้นในช่วงแรกเริ่ม (7 เมษายน - 29 กันยายน 2539) ที่ไม่มีการทองคำ หรือถ้าดารารับเชิญไม่โดนระเบิด ไม่ว่าจะเข้าไปแล้วหรือไม่ก็ตาม ก็จะได้รับรางวัลพิเศษ เช่น บัตรที่พักรีสอร์ท หรือไม่ก็เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าไป แต่ถ้าดารารับเชิญโดนระเบิด ก็จะไม่ได้รางวัลพิเศษอะไรไป นอกจากนี้ทางรายการได้เปิดให้ผู้ชมทางบ้านส่งไปรษณียบัตรทายผลว่าดารารับเชิญหรือพิธีกรคนใดจะโดนระเบิดเช่นกัน โดยมีเงื่อนไขว่าคนที่ทายนั้น"จะต้องโดนระเบิดคนเดียว"(หากเข้าไปหลายคนเพราะป้ายบวกหรือบอมหมู่ แล้วโดนระเบิดจะถือว่าไม่ได้รางวัล Jackpot) หากทายถูกจะได้รับเงินรางวัล 500,000 บาท หากทายไม่ถูกจะได้รับเงินรางวัล 10,000 บาทแทน(ในช่วงแรกจะมอบทองคำหนัก 1 บาท และถ้าทายผลถูกต้อง จะได้รับทองคำหนัก 12 บาท) (กติกานี้ใช้ในปี 2539 - 2544) แต่ในช่วง 12 ปีระเบิดเถิดเทิงนั้น ทางรายการอนุโลมให้การที่บอมหมู่โดนระเบิดนั้นถือว่าทายถูกด้วย (ซึ่งก็มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นในช่วง 12 ปี ระเบิดเถิดเทิง ที่ทางบ้านทายผลได้ถูกต้อง ซึ่งครั้งนั้นบอมหมู่ก็โดนระเบิดด้วย) (กติกานี้ใช้ในปี 2552)
สำหรับในช่วง 12 ปีระเบิดเถิดเทิง (1 กุมภาพันธ์ 2552 - 12 กรกฎาคม 2552) จะให้พิธีกรเลือกแผ่นป้ายกันเองในลักษณะ เปิดต่อกัน คนที่มีลูกระเบิดสะสมมากที่สุดจะได้เลือกก่อน จากนั้นคนที่ออกมาจากตู้จะเป็นคนเลือกคนถัดไป 
สถิติในช่วงถอดสลักระเบิด
สลักระเบิดที่ระเบิดบ่อยครั้งที่สุด: หมายเลข 1
สลักระเบิดที่ระเบิดน้อยครั้งที่สุด: หมายเลข 4 (ยุคที่มี 5 สลัก)
สถิติแห่งปี 2539

สถิติแห่งปี 2540


สถิติแห่งปี 2541


สถิติแห่งปี 2542 - 2544

สถิติแห่งปี 2545

สถิติแห่งปี 2548 - 2549

สถิติแห่งปี 2550

สถิติแห่งปี 2551

สถิติแห่งปี 2552




 ไม่ได้มีการสรุปออกมา
แคปซูลระเบิด ( 2 กุมภาพันธ์ 2546 - 26 ธันวาคม 2547)
รูปแบบเกมนี้ได้ใช้แทนเกมถอดสลักระเบิดชั่วคราว โดยในรอบนี้จะมีแผ่นป้ายทั้งหมด 18 แผ่นป้าย ซึ่งจะมีรูปภาพใบหน้าของพิธีกร,ดารารับเชิญ รวมไปถึงนักแสดงชาวซอยเถิดเทิง (เป๋อ ,ทอมมี่ ,กอบโชค ,ผัดไท ,ลิซ่า ,โชเล่ย์ ,ส้มเช้ง ,กี่เพ้า ,อุ๋ย) โดยดารารับเชิญจะต้องเลือกแผ่นป้ายทั้งหมด 6 แผ่นป้ายเพื่อให้เลือกคนเข้าไปในแคปซูล จากทั้งหมด 6 ตู้ โดยแผ่นป้ายแรกจะเข้าแคปซูลแรก แผ่นป้ายที่ 2 จะเข้าแคปซูลที่ 2 ไปเรื่อยๆจนครบ 6 แผ่นป้าย หลังจากเลือกแผ่นป้ายเสร็จแล้ว พิธีกรหรือผู้เล่นเกมจะสับคัตเอาท์ที่อยู่กลางเวที และแคปซูลจะระเบิดตามที่ได้มีการวางระเบิดในช่วงก่อนหน้านี้
ถ้าดารารับเชิญเปิดเจอรูปภาพของตัวเอง ก็ต้องเข้าไปอยู่ในแคปซูล และถ้าหากแคปซูลไม่ระเบิดจะได้รับทองคำหนัก 1 บาท และจะได้รับของรางวัลเป็นเครื่องซักผ้าจากอีฟ แต่ถ้าหากโดนระเบิด จะไม่ได้รับรางวัลพิเศษใดๆเลย (หากดารารับเชิญไม่ได้เข้าไปอยู่ในแคปซูล จะได้รับเครื่องซักผ้าโดยอัตโนมัติ แต่ไม่ได้ทองคำหนัก 1 บาท ถ้าไม่ได้เข้าแคปซูลระเบิด)
สถิติการเข้าแคปซูลระเบิด (2546-2547)
สถิติที่ปรากฏนี้ได้สรุปมาจากวิดิโอบางเทปของระเบิดเถิดเทิงช่วงปี 2546-2547 ที่ได้โพสต์บนเว็ปไซต์ youtube และข้อมูลก่อนใน วิกิพีเดีย


หมายเหตุ
หม่ำ จ๊กมก และเป๋อ จ๊กมก ได้ลาออกจากระเบิดเถิดเทิงไปก่อน
เถิดเทิงอวอร์ด
เป็นช่วงที่เปลี่ยนมาจาก ระเบิดรับเชิญ ตั้งแต่ปี 2541 โดยเป็นการร่วมสนุกโดยให้ผู้ชมทางบ้านเขียนชื่อนักแสดงรับเชิญและชื่อตอนที่ชื่นชอบ ลงบนไปรษณียบัตรพร้อมสโลแกนของนมสดยี่ห้อหนองโพ โดยจะแบ่งการจับรางวัลเป็น 3 แบบ
แบบที่ 1 จับรางวัลทุกสัปดาห์จะเป็นการจับราวัลเพื่อรับผลิตภัณฑ์
แบบที่ 2 จับราวัลทุกสิ้นเดือน เพื่อรับรางวัลทองคำมูลค่า 1 บาท
แบบที่ 3 จับรางวัลทุก 6 เดือน โดยจะนำกล่องเปล่าที่เขียนรายชื่อนักแสดงและชื่อตอน มารวบรวมและแบ่งประเภทตามชื่อนักแสดงที่โหวต โดยดารารับเชิญที่มีคะแนนโหวตสูงสุดจะ
ทำการจับรางวัล ซึ่งดาราที่ได้รับการโหวต และผู้โชคดีที่ร่วมโหวตจะได้รับเงินรางวัล 100,000 บาท
อย่างไรก็ดี รางวัลเถิดเทิงอวอร์ด ได้เปลี่ยนการมอบรางวัล เป็นเงินรางวัล 10,000 บาท ให้กับผู้โชคดีในทุกสัปดาห์แทน และผู้โชคดีที่ได้รับเงินรางวัล 100,000 บาท อาจจะไม่ได้โหวตเรื่องที่ได้คะแนนสูงที่สุดเสมอไป
และในช่วงครึ่งปีหลังของปีพ.ศ. 2550 ได้เปลี่ยนชื่อช่วงเป็น "เถิดเทิงโดนใจ สไตล์กาแฟมอคโคน่า ทรีโอ" โดยให้ให้ผู้ชมทางบ้านเขียนชื่อนักแสดงรับเชิญและชื่อตอนที่ชื่นชอบ ลงบนไปรษณียบัตรพร้อมสโลแกนของกาแฟมอคโคน่า ทรีโอ โดยจะจับรางวัลทุกสัปดาห์ ผู้โชคดีจะได้รับทองคำมูลค่า 10,000 บาทพร้อมกิ๊ฟเซตจากผลิตภัณฑ์ เมื่อครบ 6 เดือนจะทำการประกาศผล และมอบรางวัลทองคำมูลค่า 100,000 บาทให้กับดาราที่ได้การโหวตสูงสุด และผู้โชคดีทางบ้าน ซึ่งหลังจากประกาศผลการโหวตในปี 2550 ก็ไม่มีช่วงการโหวตเถิดเทิงอวอร์ตอีกเลย
ละครซิตคอมสั้นในรายการ
เป็นซิทคอมสั้นคั่นเวลาของรายการ หลังช่วงซิทคอมระเบิดเถิดเทิงในตอนนั้นจบลง หรือเป็นช่วงต่อจากเกมวางระเบิด เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2545 ซิทคอมสั้นช่วงแรกของระเบิดเถิดเทิง มีชื่อว่า วอลล์ เพื่อนกัน อะไรเอ่ย โดยออกอากาศจนถึงยุคระเบิดเที่ยงแถวตรง พอย้ายมาช่องเวิร์คพอยท์ก็ไม่มีการออกอากาศซิตคอมสั้นอีกเลย

ช่วงมุขหลุด
เป็นช่วงสุดท้ายของรายการหลังจากช่วงถอดสลักระเบิด เป็นการรวมเบื้องหลังมุขหลุดๆ ที่ไม่ได้ออกอากาศในเทปนั้นๆ มาให้ชมกันท้ายรายการ เริ่มออกอากาศตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2548 จนถึง พ.ศ. 2555
ในรายการอื่นๆ
นอกจากรายการระเบิดเถิดเทิงแล้ว รายการอื่นๆ ในเครือก็นำรูปแบบของรายการไปทำในรูปแบบต่างๆ เช่น ชิงร้อยชิงล้าน ชะชะช่า 2542 (ใช้ชื่อตอนว่า ระเบิดเถิดเทิง ออกอากาศเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542),2543 (ใช้ชื่อตอนว่า ระเบิดเถิดเทิง เตลิดเปิดเปิง ออกอากาศเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2543),2544(ใช้ชื่อตอนว่า สามช่า ฮาระเบิดเถิดเทิง ออกอากาศเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2544) ,2546 (ครั้งที่ 1 ในตอน รอยไถ...ใคร ได้นำโดมระเบิดและฉากเจ๊หม่ำมาอยู่ในละครเรื่องนี้ ออกอากาศเมื่อวันที่ 8 มกราคม 2546,ครั้งที่ 2 ใช้ชื่อละครว่า ระเบิดเถิดเทิง ออกอากาศเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2546),2553(ใช้ชื่อตอนว่า นักเลงหัวไม้ กับบ้านไร่เถิดเทิง ออกอากาศเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2553), ว้าว ว้าว ว้าว (ใช้ชื่อตอนว่า ระเบิดเถิดเทิง ฉบับสามช่า ออกอากาศเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2560) ในช่วงละคร และ 20 ปี แก๊ง 3 ช่า (ใช้ชื่อตอนว่า ฮาระเบิดเถิดเทิง ออกอากาศเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2556 โดยในเทปนี้ได้นำมาทั้งละคร ช่วงลุ้นระเบิด และเกมถอดสลักระเบิด)
รูปแบบฉากและแผ่นป้าย
ฉากช่วงซิทคอม
ฉากในช่วงซิทคอมระเบิดเถิดเทิง ได้สร้างขึ้นภายในสตูดิโอที่ถ่ายทำ ฉากช่วงซิทคอมนี้เป็นการจำลองถึงบรรยากาศของซอยเถิดเทิง ชุมชนแห่งหนึ่งในประเทศไทย มีลักษณะเป็นซอย มีทั้งบ้านเช่า ตึกแถว ร้านค้าต่างๆ ซึ่งภายหลังทางรายการได้ปรับเปลี่ยนฉากและเพิ่มฉากใหม่เพิ่ม ทั้งยังให้มีชาวบ้านหรือบุคคลต่างๆ รวมไปถึงนักแสดงสมทบ เดินไปเดินมาหรือมาขายของอยู่บริเวณฉากเพื่อเพิ่มความสมจริง ซึ่งฉากของระเบิดเถิดเทิงในยุคนี้(2539-2552) มีฉากต่างๆ ดังเช่น
ฉากบริเวณปากซอยเถิดเทิง(2539-2552)
เป็นฉากแรกที่ใช้ถ่ายทำ เป็นฉากหลักๆ ที่ทำให้เกิดเหตุการณ์และตอนต่างๆของระเบิดเถิดเทิงขึ้น มีส่วนประกอบเช่น
ร้านเจ๊หม่ำ(2539-2552) เป็นร้านขายของชำ ขายก๋วยเตี๋ยวและโอเลี้ยง มีเจ๊หม่ำและอาโกวเป็นเจ้าของร้าน ต่อมาเมื่อเจ๊หม่ำและอาโกวออกจากซอยเถิดเทิงไป เพื่อไปเที่ยวรอบโลก หงส์หลานสาวของเจ๊หม่ำก็มาดูแลกิจการร้านแทน(ภายหลังแก้วก็มาเป็นลูกจ้างของหงส์) ภายหลังที่หงส์แต่งงานกับเฮียเล้ง ก็ได้ออกจากซอยไปทั้งคู่ เฮียซ้งก็ได้มาเช่าร้านเจ๊หม่ำต่อ ปัจจุบันแก้วเป็นเจ้าของร้านเจ๊หม่ำ และในปัจจุบัน(ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3)ร้านเจ๊หม่ำเดิมซึ่งเป็นอาคารไม้ได้ถูกรื้อลง เพื่อสร้างเป็นร้านแบบสมัยใหม่และเปลี่ยนมาเป็นร้านกาแฟโดยมีแก้วเป็นเจ้าของร้าน
ร้านของเฉื่อย(2542-2552) มีเฉื่อยเป็นเจ้าของร้าน ตอนแรกเฉื่อยทำร้านขายหนังสือจำพวกนิตยสาร หนังสือพิมพ์รายวันวางแผงขาย ตั้งอยู่หน้าร้านตัดผมของโหน่ง ข้างร้านมหายาดองของพ่อมหา เฉื่อยมีความสามารถในเรื่องการช่าง ซ่อมอุปกรณ์ เครื่องมือ เครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆซึ่งเฉื่อยซ่อมอยู่หน้าร้านหนังสือของตัวเอง จนของที่ซ่อมเยอะเกลื่อนซอย จึงเปลี่ยนร้านตัดผมของโหน่ง(ขณะนั้นโหน่งเลิกทำร้านตัดผมแล้ว)เป็นร้านซ่อมของชื่อว่าร้านเฉื่อยการช่าง ควบคู่กับทำร้านขายหนังสือ ต่อมาได้ย้ายร้านของเฉื่อยมาอยู่ข้างร้านเจ๊หม่ำบริเวณบ้านเช่าเดิม ปัจจุบัน(ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3)ร้านของเฉื่อยได้เปลี่ยนมาเปิดร้านขายของชำควบคู่กับการรับซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า
ร้านมหายาดอง(2540-2549) ตั้งอยู่ข้างคลองภายในซอยเถิดเทิง(บริเวณสะพานไม้) ต่อมาได้ย้ายมายังหน้าร้านตัดผมของโหน่ง(ร้านเฉื่อยการช่างในปัจจุบัน) มีพ่อมหาเป็นเจ้าของร้าน ขายเกี่ยวกับยาดองประเภทต่างๆ
ตึกไม้หลังหนึ่ง(2541-2552) เป็นตึกเช่าสองชั้นทาสีฟ้าและสีชมพู(ภายหลังทาสีชมพูล้วน) ชั้นล่างของตึก เริ่มแรกเป็นร้านตัดผมของโหน่งชื่อว่า ตุ่มบาร์เบอร์ ต่อมาโหน่งได้เลิกตัดผมเพราะถูกหวยล็อตเตอรี่ จึงเปลี่ยนมาเป็นร้านเฉื่อยการช่าง หลังจากร้านเฉื่อยการช่างได้ย้ายไปอยู่ข้างร้านเจ๊หม่ำ จึงเปลี่ยนมาเป็นบ้านของจ่าพัน ปัจจุบัน(ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3)ตึกไม้ดังกล่าวได้ถูกรื้อลงและสร้างเป็นร้านมินิมาร์ทแล้ว
รถเข็นขายกล้วยทอดของยายชา(2541-2552) อยู่หน้าบ้านเช่าหลังหนึ่ง(ต่อมาเปลี่ยนเป็นร้านเฉื่อย)ข้างร้านของเจ๊หม่ำ
บ้านเช่าหลังหนึ่ง(2541-2549) อยู่ระหว่างร้านเจ๊หม่ำกับตึกไม้ซึ่งเป็นร้านของโหน่งและเฉื่อย เป็นบ้านไม้ยกใต้ถุนครึ่งปูนครึ่งไม้ ทำรั้วและประตูล้อมรอบ ตรงประตูมีป้ายบอกบ้านเลขที่ 25/1 มีบันใดขึ้นไปประตูบ้านเมื่อเปิดประตู ก็จะมีโปสเตอร์รูปดาราสาวติดอยู่หลังประตู สามารถเข้าไปภายในบ้านได้ เป็นบ้านที่มีคนมาเช่าอยู่ต่อกันหลายคน รวมไปถึงครูน้ำหวาน ครูโรงเรียนเถิดเทิงวิทยา และบริเวณหลังบ้านดังกล่าวจะเป็นบ้านสังกะสีในรั้วเดียวกันอีกหลัง ซึ่งอาจจะเป็นบ้านของยายชา ปัจจุบันบ้านทั้งสองหลังนี้ถูกรื้อและกลายเป็นร้านเฉื่อยการช่างแล้ว
ส่วนบริเวณหลังร้านเจ๊หม่ำและร้านของเฉื่อยเดิมเป็นฉากหลังบ้านไม้รั้วสังกะสีธรรมดาๆ ต่อมา(2548) ได้ปรับบริเวณดังกล่าวเป็นตึกแถวร้านมินิมาร์ท ร้านขายมอเตอร์ไซด์ ร้านซักอบรีด ร้านของผู้สนับสนุนรายการ ณ ขณะนั้น และยังให้ชาวบ้านไปอยู่บนชั้นสองของบ้านไม้หลังฉาก(ท้ายซอยเถิดเทิง)แล้วหันหน้าบริเวณหลังหน้าต่างซึ่งเปิดออกมา เพื่อให้รับกับมุมกล้องและทำให้ฉากสมจริงมากขึ้น
ฉากสะพานไม้ข้ามคลอง(2539-2541)
มีฝั่งทั้งสองฝั่งเและหลังฉากเป็นบ้านเรือนไม้ รั้วสังกะสี ฝั่งทางด้านซ้ายของสะพานเป็นร้านมหายาดองของพ่อมหา 
ฉากบ้านคุณนายสะอาด (2540-2541)
เป็นบ้านที่อยู่อาศัยของคุณนายสะอาดเมื่อยังอยู่ในซอยเถิดเทิง
ฉากร้านเต่าซาลอน(2543-2552)
เป็นบ้านเช่าของพ่อมหา เปิดเป็นร้านเสริมสวยประจำซอยเถิดเทิง มีตุ่มและต่า เป็นเจ้าของร้าน มีแจ๊ซและนิ่มเป็นลูกจ้างร้าน(ต่อมาได้ลาออกทั้งคู่) และยังเปิดเป็นร้านขายเครื่องสำอาง เป็นสถานที่ที่รวมคนในซอยเมื่อมีงานสังสรรค์หรือมีเรื่องเมาท์ต่างๆ ต่อมาแก้วได้มาเฝ้าร้านเต่าซาลอน เพราะตุ่มและเต่าออกจากซอยไปอยู่ต่างประเทศ เมื่อแก้วและโหน่งแต่งงานกันแล้วจึงได้เปลี่ยนแปลงจากร้านซาลอนมาเป็นหอพักชื่อว่า<b data-parsoid='{"dsr":[35978,35999,3,3]}'>หอพักคู่รักใหม่ ต่อมาเฮียซ้งได้มายึดหอพักคู่รักใหม่ของแก้วและโหน่ง เพราะโหน่งกู้เงินกับเฮียซ้งแล้วไม่เอาเงินมาคืน และหมดสัญญาเช่าร้านเจ๊หม่ำ หอพักนั้นจึงเปลี่ยนมาเป็นร้านขายชำ(ต่อมาทำร้านอินเทอร์เน็ตควบคู่กับขายของชำ)
ฉากบ้านพ่อมหาและเท่ง(2548-2552)
ตั้งอยู่ตรงข้ามกับวัดเถิดเทิง วัดประจำซอยเถิดเทิง ข้างบ้านจะเป็นสะพานไม้ข้ามคลอง(ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นสถานีรถไฟฟ้าเถิดเทิง) เดิมเคยเป็นร้านตัดผม บุญยอดเกษา ของยอด ต่อมาเปลี่ยนเป็นค่ายมวย ศ. เถิดเทิง แล้วเปลี่ยนเป็นเป็นร้านทำกรอบพระ และเป็นที่อยู่อาศัยของพ่อมหา เท่ง(เดิมพักอยู่ที่ร้านเต่าซาลอนตอนแต่งงานอยู่กับตุ่ม) และลูกเกลี้ยงลูกชายคนเดียวของเท่งและตุ่ม ต่อมาโหน่งได้มาอาศัยอยู่ด้วยเพราะเลิกกับแก้ว ปัจจุบันบ้านหลังนี้เป็นที่อยู่อาศัยของบัวและบูมซึ่งพ่อมหาได้ฝากให้ดูแลก่อนที่จะไปแสวงบุญที่อินเดีย 
แต่เดิมทีสตูดิโอในการถ่ายทำระเบิดเถิดเทิงนั้นจะมีคนดูในสตูดิโอ(คล้ายๆเป็นโชว์การแสดง เหมือนละครสามช่าในชิงร้อยชิงล้าน) และในช่วงถอดสลักระเบิด พิธีกรที่จะเข้าตู้ระเบิดยังดึงเอาผู้ชมในห้องส่งบางคนเข้าไปในตู้ระเบิดด้วย แต่ภายหลังนั้นจะไม่มีคนดูในห้องส่งเนื่องจากเพื่อไม่ให้รู้เรื่องความลับเกี่ยวกับเนื้อหา และการบันทึกถ่ายทำเทปรายการซึ่งอาจจะใช้เวลานาน จึงมีการเปลื่ยนจากเสียงหัวเราะของผู้ชมในสตูดิโอมาเป็นเสียงซาวด์หัวเราะซึ่งได้ตัดต่อเพิ่มหลังการถ่ายทำเทปนั้นเสร็จ และในช่วงปี 2539 - 2547 จะมีเสียงดนตรีสดประกอบในช่วงซิทคอม เพื่อส่งมุขตลกต่างๆ และสร้างสีสันให้ผู้ชมในช่วงนั้นอีกด้วย
รูปแบบของโดมหรือตู้ระเบิด
แบบแรก เป็นรูปแบบตู้เหลี่ยมๆใสคล้ายกับตู้โทรศัพท์ มีประตูดึงเปิดปิดอยู่ทางข้างซ้ายของตู้ ภายในมีสลักระเบิดเป็นทรงกระบอกใสมีหมายเลขสลักกำกับอยู่ มี 5 สลัก บนเพดานตู้ระเบิดมีรูสี่เหลี่ยมสำหรับเทแป้งและมีเครื่องพ่นควันภายในตู้อีกด้วย(ใช้พ่นใส่ผู้ที่โดนระเบิดพร้อมกับเทแป้งลงไปพร้อมกันเพื่อให้แป้งกระจายทั่วตัวผู้ที่โดนระเบิด และเป็นวิธีที่ใช้มาตลอดจนถึงระเบิดเถิดเทิง ยุคปัจจุบัน) ตรงด้านบนโดมจะเป็นโลโก้ผู้สนับสนุนหลักของรายการ(ทเวลฟ์ พลัส)(ตอนแรกไม่มีโลโก้) ตู้ระเบิดแบบแรกใช้มาตั้งแต่ 7 เมษายน 2539 - 9 พฤษภาคม 2541
แบบที่สอง เนื่องจากตู้ระเบิดรูปแบบแรกมีลักษณะที่คับแคบ ไม่เหมาะสำหรับเข้าไปในตู้หลายคน จึงได้เปลี่ยนมาเป็นโดมกระจกทรงกลมรอบทิศทาง ภายในมีสลักระเบิด 5 สลักคล้ายกับสลักรูปแบบเดิมแต่ยาวกว่า และเพิ่มถังออกซิเจนเพื่อไม่ให้คนที่ถูกระเบิดแป้งหายใจไม่ออก มีประตูเลื่อนเปิดปิดอยู่ทางข้างซ้ายของโดม และด้านบนของโดมจะเป็นโลโก้ผู้สนับสนุนหลักของรายการ(2541-2542 -ทเวลฟ์ พลัส ,2542-2546 -ไอศกรีมวอลล์)  ในระยะแรก(16 พ.ค. - 13 มิ.ย. 2541)โดมสามารถหมุนได้และมีสลักระเบิดรอบตัวผู้ที่เข้าตู้ โดมรูปแบบที่สอง ใช้ตั้งแต่ 16 พฤษภาคม 2541 - 26 มกราคม 2546
แบบที่สาม จะเป็นรูปวงกลมสีน้ำเงินมีหนาม คล้ายกับโลโก้รายการ มีประตูเลื่อนเปิดปิดอยู่ทางข้างขวาของโดมและเพิ่มการล้มลุกด้วย ใช้ตั้งแต่ 2 มกราคม 2548 - 27 กันยายน 2552 (โดยในแบบที่สามนี้ในปลายปี 2552 คือในยุคระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3 ได้ดัดแปลงโดมดังกล่าวให้เปลี่ยนลักษณะคล้ายเรือดำน้ำ และในยุคระเบิดเที่ยงแถวตรงได้ดัดแปลงเป็นลวดลายพรางทหาร และใช้จนถึงต้นปี 2558)
ส่วนแคปซูลระเบิดนั้นจะเป็นลักษณะเป็นตู้รูปร่างคล้ายกับจรวดมีจำนวน 6 แคปซูลเรียงกันฝั่งละ 3 แคปซูลโดยมีป้ายผู้สนับสนุนหลักของรายการอยู่ตรงกลางระหว่างแคปซูล(2546 -ไอศกรีมวอลล์ ,2547 -น้ำผลไม้ Qoo) มีบันได 3 ขั้นขึ้นไปยังประตูซึ่งอยู่หน้าแคปซูล และด้านบนประตูจะมีเลขกำกับของแต่ละแคปซูล ใช้ตั้งแต่วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2546 - 26 ธันวาคม 2547
แบบสิงโตทอง จะเป็นลักษณะเป็นหัวสิงโตเชิด อยู่ตรงด้านบนตู้และตรงปากสิงโตจะเห็นหน้าของผู้ที่อยู่ในตู้ ส่วนตัวตู้จะมีลักษณะเป็นสีทองมีทางเดินเข้าประตูตู้อยู่ด้านขวา และตอนที่โดนระเบิดช่วงที่เป็นบทลงโทษจะมีทีมงานนำถังที่ใส่บทลงโทษต่างๆมาเทใส่คนที่อยู่ในตู้(คล้ายกับยุทธการขยับเหงือกและยุทธการสะท้านตับ) ภายหลังที่เปลี่ยนเป็นแป้ง ตอนระเบิดจะมีควันทะลักออกมานอกตู้(คล้ายๆกับในปี 39-45)
แบบแดนเซอร์ทะลวงใส้ จะเป็นลักษณะคล้ายไมโครโฟนมีทางเดินประตูตู้อยู่ด้านขวา
แบบแดร็กคูล่าหารัก ตู้จะเป็นแบบลักษณะคล้ายคลึงกับโบสถ์เพื่อให้เข้าธีมรายการ โดยประตูตู้จะอยู่ด้านซ้ายข้างในจะมีคันโยกและมีสัญลักษณ์ของคันโยกกำกับอยู่ตรงคันโยก และจะมีโบสถ์อีก 2 อยู่ข้างๆกันทั้งด้านซ้ายและขวา ด้านหน้าตู้จะมีที่วางป้ายเพื่อให้สำหรับคนที่เข้าตู้นั้นไม่สับคันโยกผิด และให้คนนอกได้บอกไว้ว่าได้เลือกคันโยกไหนเอาไว้ ซึ่งผู้ที่เข้าตู้จะไม่เห็นสัญลักษณ์ของคันโยกอยู่แล้ว
รูปแบบของแผ่นป้าย
แผ่นป้ายในช่วงเกมวางระเบิด
แบบแรก เป็นแผ่นป้ายแบบยางยืดดึง ลูกระเบิดในแผ่นป้ายจะเป็นแบบรูปจรวด ,ปลาฉลาม และเปลี่ยนมาเป็นโลโก้รายการแทน เป็นแบบที่ใช้มาตลอดรายการ แต่ในปี2546-2547 จะเป็นแบบเปิดป้ายธรรมดา ภายในแผ่นป้ายจะเป็นรูปจำนวนของจรวด ซึ่งหมายถึงแคปซูลระเบิดที่จะระเบิดตามจำนวนในแผ่นป้ายนั้น และในปี2548 ก็ได้ใช้แบบเดียวกันต่อแต่เปลี่ยนรูปจรวดเป็นรูปโลโก้ของรายการแทน ในระเบิดเที่ยงแถวตรงจะใช้รูประเบิดซึ่งมีหน้าแบบการ์ตูนอยู่ในลูกระเบิด ส่วนสิงโตทองจะใช้เป็นรูปประทัด
แบบสอง เป็นแบบแท่นระเบิด ซึ่งแท่นระเบิดนั้นจะเรียกว่าคลังแสงระเบิด มีลูกบอลสีดำ ที่เปรียบเสมือนลูกระเบิดอยู่ แต่ในบางครั้ง ในแท่นระเบิดอาจจะมีลูกระเบิดหลอก ซึ่งเป็นลูกที่ไม่ได้เป็นทรงกลมเต็ม แต่เป็นลูกที่มีรอยแตก(ใช้เป็นบางเทปในปี 2540)
แผ่นป้ายในช่วงเกมถอดสลักระเบิด
แบบแรก จะเป็นแผ่นป้ายสีขาว มีโลโก้ของรายการแบบแรกอยู่ตรงกลางและมีรูปใบหน้าของผู้เล่นเกมซ้อนทับโลโก้รายการ ใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่7 เมษายน พ.ศ. 2539
แบบที่สอง แผ่นป้ายจะมีรูปแบบคล้ายกับฉากหลังของภาพถ่ายบัตรประจำตัวประชาชน ส่วนรูปของผู้เล่นเกมจะเป็นรูปครึ่งตัว (หากเป็นป้ายบวก จะมีเครื่องหมายบวกสีแดงทางขวาของแผ่นป้าย พร้อมกับคำว่า "ทเวลฟ์ พลัส" ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนหลักในช่วงนั้น คาดทับตัวผู้เล่นเกม) ใช้ครั้งแรก กลางปี พ.ศ. 2539 - 9 พ.ค. 2541
แบบที่สาม จะเป็นแผ่นป้ายสีขาว พร้อมกับลูกระเบิดสามลูกทางขวา และรูปผู้เล่นเกมครึ่งตัว (หากเป็นป้ายบวก จะมีลูกระเบิดสองลูกและเครื่องหมายบวกสีแดงอยู่ในวงกลมสีน้ำเงินที่ตำแหน่งล่างสุด โดยในสมัยที่ ทเวลฟ์ พลัส เป็นผู้สนับสนุนหลักอยู่นั้น จะมีคำว่า "ทเวลฟ์ พลัส" อยู่ใต้รูปผู้เล่นเกม)(ใช้ครั้งแรก 16 พ.ค. 2541 - กลางปี 2542) (จะสังเกตว่าป้ายมยุราของปี 2541 จะมีผมสั้นและปี 2542 จะผมยาวแต่ลูกระเบิดคงเดิม(3 ลูก))
แบบที่สี่ จะเป็นแผ่นป้ายสีขาว พร้อมคำว่า BOOM! ด้านบน และตัวการ์ตูนด้านล่าง โดยรูปผู้เล่นเกมจะเหลือเพียงแค่ใบหน้าเท่านั้น (หากเป็นป้ายบวก จะมีเครื่องหมายบวกสีม่วงพร้อมตัวอักษรคำว่า PLUS สีขาวอยู่ทางขวาของแผ่นป้าย) (แต่ในกรณีบอมหมู่ จะมีรูปตัวการ์ตูนของดารารับเชิญอยู่ด้านล่างโดยมีรูปพิธีกรร่วมทุกคน ยกเว้นพิธีกรหลัก ล้อมรอบอยู่ครึ่งบน) เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อช่วงปลายปีพ.ศ. 2542 และป้ายบอมหมู่ถูกเปิดเจอครั้งแรกเมื่อช่วงปลายปี 2542
แบบที่ห้า จะเป็นแผ่นป้ายสีส้มสลับขาว พร้อมคำว่า "BOOM!" ด้านบน และตัวการ์ตูนด้านล่าง โดยรูปผู้เล่นเกมจะเหลือเพียงแค่ใบหน้าเท่านั้น (หากเป็นป้ายบวก จะมีเครื่องหมายบวกสีขาวและคำว่า PLUS สีแดงอยู่ด้านหน้าสัญลักษณ์ของรายการแบบที่ 2 ซึ่งจะอยู่มุมล่างซ้ายของแผ่น) (สำหรับกรณีป้ายบอมหมู่นั้น รูปแบบการวางรูปนั้นถูกปรับเปลี่ยนหลายครั้ง แต่ในทุกรูปแบบจะมีรูปหน้าพิธีกรและดารารับเชิญ ยกเว้นพิธีกรหลัก อยู่ป้ายเดียวกันในลักษณะของวงกลมกระจายอยู่เต็มแผ่นป้าย โดยจะมีเพียงรูปของดารารับเชิญเท่านั้นที่เป็นวงกลมเต็มวง ส่วนพิธีกรคนอื่นๆ จะไม่เต็มวง) ใช้ครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2546 (แคปซูลระเบิด) ส่วนป้ายบอมหมู่ใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 และป้ายบอมหมู่ถูกเปิดเจอครั้งแรกเมื่อวันที่26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
แบบที่หก จะเหมือนกับแบบที่สี่ แต่มีการเพิ่มทรงผม (แอฟโฟร,ผมยาว,ทรงผมของเอลวิส เพรสลี่ย์,ทรงผมสไตล์เกาหลี) เพื่อหลอกคุณสีเรียม (เนื่องจากในช่วงนั้นมีเพียงรูปคุณสีเรียมเท่านั้นที่มีผมโผล่ออกมาก่อนใบหน้า) โดยทรงผมดังกล่าวจะไม่มีการใส่ทรงผมในรูปของคุณสีเรียมและดารารับเชิญ (แต่ในกรณีบอมหมู่ จะมีรูปหน้าพิธีกรและดารารับเชิญ ยกเว้นพิธีกรหลัก อยู่ป้ายเดียวกันในลักษณะของวงกลมกระจายอยู่เต็มแผ่นป้ายแต่เปลี่ยนทรงผมของพิธีกร) ใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่22 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ส่วนแผ่นป้ายบอมหมู่ที่ถูกเปลี่ยนทรงผมนั้น ถูกเปิดเจอครั้งแรกเมื่อวันที่31 สิงหาคม พ.ศ. 2551
แบบที่เจ็ด(ระเบิดเที่ยงแถวตรง) จะเป็นป้ายพื้นหลังสีขาวมีรูปเอฟเฟคระเบิด และมีใบหน้าของผู้เล่นซ้อนทับเอฟเฟคนั้น ใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2556 ต่อมามีการหลอกผู้เล่นในบางป้ายเพื่อหลอกผู้เล่นที่เป็นผู้หญิง โดยจะเป็นการตัดต่อใบหน้าเพื่อให้มีให้ลุ้นมากขึ้นและเรียกเสียงฮาให้ผู้ชม(เช่นแง้มมาเป็นผมของส้ม มารี แต่เปิดมาเป็นหน้าเท่งหรือโหน่ง) หากเป็นป้ายบวก จะมีเครื่องหมายบวกอยู่ในลายทหารอยู่ตรงมุมล่างซ้ายของป้าย
แบบที่แปด(สิงโตทอง) รูปแบบป้ายจะเป็นพื้นหลังสีขาวพร้อมกับเอฟเฟคระเบิดและจะมีลายขอบแบบจีน และมีหน้าของผู้เล่นซ้อนทับเอฟเฟค ถ้าเป็นป้ายอาญาสิทธิ์ จะมีรูปหัวสิงโตพร้อมกับสายฟ้าพื้นหลัง พร้อมกับมีข้อความกำกับอยู่ด้านบน ถ้าเป็นซูเปอร์อาญาสิทธิ์ จะมีพื้นหลังเป็นสีส้ม มีรูปหัวสิงโตและสายฟ้าพื้นหลัง พร้อมมีข้อความกำกับอยู่ด้านบน
แบบสุดท้าย(แดนเซอร์ทะลวงใส้) รูปแบบป้ายจะเป็นขอบสีแดงสลับสีขาวมีสีน้ำเงินอยู่ตรงกลางของขอบ พื้นหลังป้ายจะเป็นสีแดงกับสีน้ำเงิน และมีเอฟเฟคระเบิด และมีหน้าผู้เล่นซ้อนทับเอฟเฟค กรณีเป็นป้ายบวกจะมีเครื่องหมายบวกสีแดงสีขาวสีน้ำเงินสลับกันในวงกลมสีขาว ส่วนหมัดฮุกจะมีรูปนวมพร้อมข้อความกำกับด้านล่าง ส่วนหมัดน็อกจะคล้ายๆกับหมัดฮุกแต่พื้นหลังจะเป็นสีทอง
ดูเพิ่ม
ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3
ระเบิดเถิดเทิง ลั่นทุ่ง
ระเบิดเที่ยงแถวตรง
ระเบิดเถิดเทิงสิงโตทอง
ระเบิดเถิดเทิงแดนเซอร์ทะลวงไส้
ระเบิดเถิดเทิงแดร็กคูล่าหารัก
ระเบิดเถิดเทิงซอยข้าใครอย่าแตะ
รางวัลที่ได้รับ

Asian Television Awards 2007 นักแสดงรายการตลกฝ่ายชายยอดเยี่ยม (Best Comedy Permance by an Actor) โดย เท่ง เถิดเทิง
Asian Television Awards 2008 รางวัล Highly Commended สาขา BEST COMEDY PROGRAMME
Asian Television Awards 2008 นักแสดงรายการตลกฝ่ายชายยอดเยี่ยม (Best Comedy Permance by an Actor) โดย โหน่ง ชะชะช่า
Asian Television Awards 2009 นักแสดงรายการตลกฝ่ายชายยอดเยี่ยม (Best Comedy Permance by an Actor) โดย โหน่ง ชะชะช่า
อ้างอิง






หมวดหมู่:ซิตคอมไทย
หมวดหมู่:เกมโชว์ไทย
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ช่อง 5
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ช่องเวิร์คพอยท์ทีวี
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2539