Question: คริสโตเฟอร์ เมอร์ริซ บราวน์ เกิดที่โรงพยาบาลอะไร ?

โรแมน เรนส์


ลีอาติ โจเซฟ "โจ" อานัวอี (Leati Joseph "Joe" Anoa'i; เกิด 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1985)[1][2] นักมวยปล้ำอาชีพและอดีตผู้เล่นตะแกรงฟุตบอลอาชีพชาวอเมริกัน[3][4][5][6][7] เป็นสมาชิกของครอบครัวอานัวอี ตระกูลนักมวยปล้ำชื่อดังชาวอเมริกัน-ซามัว และเป็นญาติห่างๆกับเดอะร็อก[8] ปัจจุบันเซ็นสัญญาปล้ำกับWWEในนาม โรแมน เรนส์ (Roman Reigns) เป็นนักมวยปล้ำที่ใช้ท่าสเปียร์ได้ดีที่สุดที่เคยมีมา[9][10] ในปี 2012 เขาเปิดตัวในฐานะสมาชิกเดอะชีลด์พร้อมกับดีน แอมโบรสและเซท รอลลินส์ และยังเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWE 3สมัย และแชมป์ยูนิเวอร์แซล WWE นอกจากนี้เขายังเป็นนักมวยปล้ำฝ่ายธรรมะคนแรกที่ได้รับการเสนอชื่อเป็น "Most Hated Wrestler of the Year" (นักมวยปล้ำที่คนเกลียดที่สุดแห่งปี) โดย Pro Wrestling Illustrated[10] และยังเป็น "Most Overrated" โดย Wrestling Observer Newsletter ประจำปี 2016[11]
มวยปล้ำอาชีพ
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2010–ปัจจุบัน)
ค่ายฝึกทักษะ
ในเดือนกรกฎาคมปี 2010 เขาเซ็นสัญญากับ WWE และได้รับมอบหมายในภายหลังเพื่อเข้าฝึกค่ายพัฒนาทักษะ ฟลอริดาแชมเปียนชิปเรสต์ลิง(FCW)[1] เขาเปิดตัวเมื่อวันที่ 9 กันยายน 2010 โดยใช้ชื่อ โรแมน ลีอากี แพ้ให้ริกชี สตีมโบต[12] ในปี 2012 เขาได้แชมป์แท็กทีม FCW ร่วมกับไมค์ ดอลตัน[13][14] ต่อมา FCW ได้ถูกเปลี่ยนกลายเป็นNXT[15] เขาก็ได้ใช้ชื่อใหม่ว่า โรแมน เรนส์[16]
เดอะชีลด์

เรนส์เปิดตัวค่ายหลักในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2012) 18 พฤศจิกายน พร้อมกับดีน แอมโบรสและเซท รอลลินส์ในนามเดอะชีลด์ พวกเขารุมไรแบ็กก่อนใส่ท่า Triple Powerbomb บนโต๊ะผู้บรรยาย ทำให้ซีเอ็ม พังก์จับกดจอห์น ซีนาป้องกันแชมป์ WWEไว้ได้[17] ในทีแอลซี (2012) เดอะชีลด์ได้ปล้ำแมตช์แรกเอาชนะไรแบ็กและทีมเฮลโน(เคนและแดเนียล ไบรอัน)ในการต่อสู้ด้วยโต๊ะ บันได และเก้าอี้[18][19][20][21][22] ในรอว์ 7 มกราคม เดอะชีลด์ได้ออกมารุมทำร้ายไรแบ็กในการชิงแชมป์ WWE ทำให้พังก์ป้องกันแชมป์ไปได้อีกครั้ง[23] ในรอยัลรัมเบิล (2013) เดอะชีลด์แอบมารุมทำร้ายเดอะร็อก ระหว่างชิงแชมป์ WWE ซึ่งในตอนแรกพังก์กดนับ3ชนะ แต่วินซ์ แม็กแมนออกมาบอกให้เริ่มใหม่เลยทำให้เดอะร็อกคว้าแชมป์ไปได้[24] ในรอว์คืนต่อมา หลังจากจอห์น ซีนาประกาศเลือกท้าชิงแชมป์ WWE ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29 เดอะชีลด์ก็มารุมลอบทำร้ายซีนา แม้ว่าเชมัสกับไรแบ็กจะออกมาช่วยแต่ก็โดนรุมทำร้าย สุดท้ายเดอะชีลด์เล่นงานซีนา ด้วยท่า Triple Powerbomb[25] ในรอว์ 4 กุมภาพันธ์ เดอะชีลด์โดนซีนา, ไรแบ็ก และเชมัสล้อมเอาไว้ ทำให้เดอะชีลด์วิ่งหนีไปทางหลังเวทีแต่แรนดี ออร์ตันนำทัพนักมวยปล้ำออกมาขวางเอาไว้ เดอะชีลด์เลยโดนทีมซีนาอัดจนน่วม ก่อนที่จะหนีไปทางอัฒจรรย์[26] ในรอว์ 11 กุมภาพันธ์ เดอะชีลด์ออกมาท้าทายกลุ่มของซีนา ว่าถ้าอยากมีเรื่องก็ออกมาเจอกันเดี๋ยวนี้ได้เลย ปรากฏว่าไฟในสนามดับ แล้วทีมของซีนาก็ออกมาไล่อัดเดอะชีลด์จนหนีกระเจิง[27] ในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2013) เดอะชีลด์เอาชนะทีมซีนาไปได้[28] ในเรสเซิลเมเนีย 29 เดอะชีลด์เอาชนะ เชมัส, แรนดี ออร์ตัน และบิ๊กโชว์ไปได้[29]

ในรอว์ 8 เมษายน ดิอันเดอร์เทเกอร์ออกมาขออุทิศชัยชนะให้กับพอล แบเรอร์ หลังจากที่ชนะซีเอ็ม พังก์ ในเรสเซิลเมเนีย 29 เดอะชีลด์ออกมารุมล้อมอันเดอร์เทเกอร์ แต่เคนกับแดเนียล ไบรอันออกมาช่วยอันเดอร์เทเกอร์ ทำให้เดอะชีลด์หนีไป[30] ในรอว์ 22 เมษายน เดอะชีลด์ได้เอาชนะอันเดอร์เทเกอร์, เคน และไบรอันไปได้[31] ในสแมคดาวน์ 26 เมษายน แอมโบรสได้เจอกับอันเดอร์เทเกอร์ แต่แอมโบรสก็แพ้ไป หลังแมตช์เดอะชีลด์ได้ลอบทำร้ายอันเดอร์เทเกอร์จนต้องพักการปล้ำ[32][33] ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2013)แอมโบรสได้คว้าแชมป์ยูเอสจากโคฟี คิงส์ตัน คืนเดียวกันเรนส์กับรอลลินส์คว้าแชมป์แท็กทีม WWEจากทีมเฮลโน ทำให้เดอะชีลด์มีแชมป์ครบทั้งทีม[34] ในเดือนสิงหาคม เดอะชีลด์ได้เข้าร่วมกลุ่มดิออธอริตี ของประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ ทริปเปิลเอช[35][36] ในแบทเทิลกราวด์ (2013) เรนส์กับรอลลินส์ได้เจอกับโคดี โรดส์และโกลดัสต์ ถ้าหากโคดีและโกลดัสต์ชนะก็จะได้กลับมาใน WWE แต่ถ้าเดอะชีลด์ชนะครอบครัวโรดส์จะถูกแบนจาก WWE สุดท้ายเรนส์กับรอลลินส์แพ้ ในรอว์ 14 ตุลาคมได้เสียแชมป์แท็กทีมให้กับโคดีและโกลดัสต์จากการช่วยเหลือของบิ๊กโชว์[37] และในอนาคตอันใกล้นี้เอง ทาง WWE มีแผนจะให้เรนส์ได้ก้าวขึ้นสู่ความยิ่งใหญ่โดยในรอยัลรัมเบิล (2014)เรนส์ได้ออกมาเป็นคนที่15 และทำสถิติใหม่เหวี่ยงนักมวยปล้ำออกไปมากที่สุด 12 คน แต่เขาก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะ โดยถูกบาทิสตาเหวี่ยงออกไปเป็นคนสุดท้าย[38] ในรอว์คืนต่อมาเดอะชีลด์ได้ปล้ำแท็กทีม 6 คนกับ แดเนียล ไบรอัน, เชมัส และ จอห์น ซีนา เพื่อที่จะเข้าไปปล้ำชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWEในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2014) แต่เดอะไวแอ็ตต์แฟมิลีเข้ามาก่อกวน ทำให้เดอะชีลด์แพ้ฟาวล์ จึงท้าเจอกับไวแอ็ตต์แฟมิลีในแชมเบอร์แต่เดอะชีลด์แพ้[39]
ในปลายเดือนมีนาคมเดอะชีลด์ได้เป็นฝ่ายธรรมะ[40] และได้มีแมตช์เอาชนะเคนและเดอะนิวเอจเอาต์ลอวส์ไปได้ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30[41] 1 วันหลังจบเรสเซิลเมเนีย ในรอว์คืนต่อมา แชมป์โลกอย่าง แดเนียล ไบรอัน ได้มาฉลองกับผู้ชม ก่อนจะถูกขัดจังหวะโดยทริปเปิลเอช และเขาได้ขอชิงแชมป์ในคืนนั้น โดยก่อนเริ่มแมตช์นั้น สเตฟานี แม็กแมนได้สั่งให้ เคน, บาทิสตา และออร์ตัน ทำร้ายไบรอันเป็นการสร้างจุดอ่อน และทำให้ทริปเปิลเอชมีโอกาสในการชนะมากขึ้น จนเดอะชีลด์ได้ออกมาบนเวที และจัดการกับพวกกลุ่มของทริปเปิลเอช และได้ช่วยไบรอันจากการกลั่นแกล้งจากกลุ่มทริปเปิลเอช รอว์ต่อมา เดอะชีลด์ต้องปล้ำแฮนดิแคป 11 รุม 3 แต่กรรมการต้องยุติแมตช์ เนื่องจากทั้งสองฝ่ายอัดกันไม่หยุด ก่อนที่ทริปเปิลเอช, ออร์ตัน และบาทิสตา จะออกมาในนามของกลุ่มเอฟโวลูชั่น เพื่อจัดการกลุ่มเดอะชีลด์โดยเฉพาะ ก่อนที่จะประกาศแมตช์แทกทีมอย่างเป็นทางการ ในสแมคดาวน์ 18 เมษายน ระหว่างเดอะชีลด์กับเอฟโวลูชั่นในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2014) สุดท้ายเดอะชีลด์เป็นฝ่ายชนะ[42] ในเพย์แบ็ค (2014) เดอะชีลด์ได้เอาชนะเอฟโวลูชั่นไปได้แบบไม่มีกฎกติกา คัดออก[43]
เริ่มปล้ำเดี่ยว

ในรอว์ 2 มิถุนายน บาทิสตาได้ออกจากเอฟโวลูชั่น คืนเดียวกันเรนส์มีคิวเจอกับแรนดี ออร์ตัน โดยออร์ตันออกมากับทริปเปิลเอช โดยทริปเปิลเอชถือค้อนมาด้วย ทำให้เดอะชีลด์พากันไปหยิบเก้าอี้มาเตรียมไว้ ทริปเปิลเอช บอกว่าบาทิสตามันหนีไปแล้ว แต่เราก็มีแผน 2 เสมอ... ว่าแล้วรอลลินส์ก็เอาเก้าอี้ฟาดใส่เรนส์จากด้านหลัง จากนั้นก็ฟาดแอมโบรสอีกคน รอลลินส์เอาเก้าอี้ไปยื่นให้ออร์ตัน เพื่อเอาไปฟาดเรนส์กับแอมโบรสต่ออีก จากนั้นก็ RKO เรนส์ลงบนเก้าอี้ ปิดท้ายรายการโดยมีรอลลินส์ยืนอยู่กับออร์ตัน และทริปเปิลเอช เป็นการแตกทีมของเดอะชีลด์[44] ในรอว์ 16 มิถุนายน เรนส์ได้เป็นผู้ชนะแบทเทิลรอยัล และได้เข้าร่วมมันนีอินเดอะแบงก์แลดเดอร์แมตช์ชิงแชมป์โลกในมันนีอินเดอะแบงก์ (2014)[45][46] แต่ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้[47] ในแบทเทิลกราวด์ (2014)ได้ปล้ำ 4 เส้าชิงแชมป์โลกกับจอห์น ซีนา, แรนดี ออร์ตัน และเคน แต่ก็ไม่สำเร็จ ในซัมเมอร์สแลม (2014)เอาชนะแรนดี ออร์ตันไปได้[48] วันที่ 20 กันยายน เรนส์ได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในแนชวิลล์, เทนเนสซี เพื่อเตรียมเข้ารับการผ่าตัดไส้เลื่อนที่ขาหนีบติดค้าง(incarcerated hernia)กระทันหัน[49][50][51] ในรอว์ 8 ธันวาคม เรนส์ได้รับรางวัลสแลมมีอะวอร์ด ซูเปอร์สตาร์แห่งปี 2014[52] ในทีแอลซี (2014) เรนส์ได้รีเทิร์นกลับมาปล้ำโดยเดินฝ่าฝูงคนดูออกมาในช่วงท้ายแมตช์ของจอห์น ซีนาและเซท รอลลินส์ เพื่อจัดการกับบิ๊กโชว์ที่ออกมาอัดซีนา ก่อนใส่ superman punch กับรอลลินส์ จนเป็นโอกาสให้ซีนาจับรอลลินส์ใส่ Attitude Adjustment กับโต๊ะจนพังชนะไป[53] นอกจากนี้เรนส์ได้ประกาศว่าจะร่วมปล้ำรอยัลรัมเบิลเป็นคนแรก[54][55][56]
เรนส์เข้าร่วมรอยัลรัมเบิล (2015)เป็นคนที่19 และเป็นฝ่ายชนะได้สิทธิ์เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ชิงแชมป์โลกกับบร็อก เลสเนอร์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 31[57][58][59] ในฟาสต์เลน (2015) เรนส์สามารถป้องกันสิทธิ์ผู้ท้าชิงอันดับ1 กับแดเนียล ไบรอันได้[60][61][62][63] ในเรสเซิลเมเนีย 31 ระหว่างแมตช์ชิงแชมป์กับเลสเนอร์นั้น เซท รอลลินส์ได้ออกมาใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์คว้าแชมป์ไป[64] ต่อมาเรนส์ได้เปิดศึกกับบิ๊กโชว์ และเอาชนะไปได้ในแมตช์ลาสแมนสแตนดิ้งในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2015)[65] ในเพย์แบ็ก (2015)เรนส์พ่ายแพ้ใน 4 เส้าชิงแชมป์โลก[66] ในมันนีอินเดอะแบงก์ (2015) เรนส์ได้เข้าร่วมแมตช์ชิงกระเป๋าสัญญาในการชิงแชมป์โลก แต่ผลปรากฏว่าเบรย์ ไวแอ็ตต์มาลอบทำร้ายเรนส์ ทำให้พลาดโอกาสคว้ากระเป๋าสิทธิ์[67] จากนั้นได้มีการประกาศว่าเรนส์จะต้องเจอกับไวแอ็ตต์ในแบทเทิลกราวด์ (2015) สุดท้ายเรนส์เป็นฝ่ายแพ้ จากการก่อกวนของลู้ก ฮาร์เปอร์[68][69] ในซัมเมอร์สแลม (2015) เรนส์ได้จับคู่กับดีน แอมโบรส เอาชนะไวแอ็ตต์กับฮาร์เปอร์ไปได้[70][71] ในรอว์คืนต่อมา ไวแอ็ตต์แฟมิลีได้เปิดตัวสมาชิกใหม่อย่างบรอน สโตรว์แมน โดยมาเล่นงานเรนส์กับแอมโบรส[72] ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2015) เรนส์กับแอมโบรสต้องปล้ำแท็กทีม 6 คนกับไวแอ็ตต์แฟมิลี โดยคริส เจริโคได้เข้ามาร่วมทีมเป็นคนที่สาม แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะได้[73] ในเฮลอินเอเซล (2015) เรนส์เอาชนะไวแอ็ตต์ไปได้ในเฮลล์อินเอเซลล์ แมทช์ครั้งแรกของพวกเขาและเป็นการจบเรื่องราว[74][75]
เรื่องราวต่างๆ

ในรอว์ 26 ตุลาคม เรนส์ได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้งโดยชนะสี่เส้าได้สิทธิ์เป็นผู้ท้าชิงแชมป์โลกกับรอลลินส์ในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2015) แต่ว่ารอลลินส์ได้รับบาดเจ็บที่เข่าจากการปล้ำเฮาส์โชว์ ทำให้แมตช์ทั้งคู่ต้องยกเลิก โดยมีการจัดทัวร์นาเมนต์ชิงแชมป์ที่ว่างอยู่แทน ในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์เรนส์ได้เอาชนะเดล รีโอในทัวร์นาเมนต์รอบรองชนะเลิศ และเอาชนะดีน แอมโบรสไปได้ในรอบสุดท้าย ทำให้เขาได้เป็นแชมป์โลกสมัยแรก ขณะที่เขากำลังฉลองชัยชนะอยู่ ทริปเปิลเอชก็ออกมาแสดงความยินดีด้วยและขอจับมือแต่เรนส์ก็สเปียร์ใส่ทริปเปิลเอช และเชมัสก็มาใส่โบรกคิกแล้วใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์แต่ก็ยังกดได้แค่สอง แล้วเรนส์ก็ฮึดสวนกลับแต่โดนโบรกคิกครั้งที่สองแล้วถูกกดนับสามไปทำให้เป็นแชมป์เพียง 5:15 วินาทีเท่านั้น[76] ในรอว์คืนต่อมา ทริปเปิลเอชได้ประกาศรีแมตช์ระหว่างเรนส์กับเชมัส ในการต่อสู้ด้วยโต๊ะ บันได และเก้าอี้ ในทีแอลซี (2015) สุดท้ายเรนส์ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้ จากการก่อกวนของเดอะลีกออฟเนชันส์(อัลเบร์โต เดล รีโอและรูเซฟ) หลังแมตช์เรนส์จัดการสเปียร์ทั้งสามคนที่กำลังฉลองอยู่ จากนั้นก็เอาเก้าอี้ฟาดเชมัสรัวๆจนทริปเปิลเอชพร้อมทั้งสเตฟานีและกรรมการนับสิบคนต้องออกมาห้าม เรนส์กระโดด Superman Punch ใส่ทริปเปิลเอช ก่อนจะใช้เก้าอี้ฟาดจนน่วม และไปทุ่มใส่โต๊ะผู้บรรยาย จากนั้นก็กระโดดทิ้งศอกใส่จนโต๊ะพัง เรนส์เดินกลับไปโดยสเตฟานีจ้องมองอย่างเคียดแค้น เรนส์จะกลับแล้วแต่วิ่งกลับมาสเปียร์ใส่ทริปเปิลเอชจนถูกหามส่งโรงพยาบาล[77] รอว์คืนต่อมาวินซ์ แม็กแมนสั่งให้เรนส์คุกเข่าขอโทษแต่เรนส์ไม่ยอมขอโทษ เชมัสตามออกมาและก็บอกว่าเรนส์มันไม่มีปัญญาชนะเขาได้หรอก จะให้เจอกันอีกครั้งคืนนี้เลยก็ได้ วินซ์ยอมตกลงให้เรนส์ได้ชิงแชมป์อีกครั้ง แต่มีข้อแม้ว่าถ้าเรนส์ไม่ชนะจะต้องถูกไล่ออก สุดท้ายเรนส์ก็คว้าแชมป์จากเชมัสเป็นสมัยที่สอง[78]
ในรอว์ 4 มกราคม วินซ์ได้สั่งให้เรนส์ป้องกันแชมป์ในแมตช์รอยัลรัมเบิล (2016)กับนักมวยปล้ำ 29 คน โดยต้องขึ้นปล้ำเป็นลำดับแรก[79] โดยเรนส์เสียแชมป์ให้กับทริปเปิลเอชที่ออกมาเป็นคนสุดท้ายคนที่30[80] ในรอว์คืนต่อมา สเตฟานีได้ประกาศว่าในฟาสต์เลน (2016) เรนส์, ดีน แอมโบรส และบร็อก เลสเนอร์ จะต้องปล้ำแบบสามเส้า (Triple Threat Match) เพื่อหาผู้ท้าชิงแชมป์โลกกับทริปเปิลเอชในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 32 ซึ่งเรนส์ได้ชนะสิทธิ์ผู้ท้าชิงอันดับ1 กับทริปเปิลเอชในเรสเซิลเมเนีย[81] และสามารถคว้าแชมป์โลกมาได้เป็นสมัยที่3[82] เรนส์สามารถป้องกันแชมป์โลกกับเอเจ สไตส์เอาไว้ได้ทั้งในเพย์แบ็ก (2016)[83] และเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2016)โดยหลังแมตช์นี้เซท รอลลินส์ได้ออกมาลอบทำร้ายเรนส์หลังจากที่เพิ่งหายเจ็บกลับมา[84] ในมันนีอินเดอะแบงก์ (2016)เรนส์เสียแชมป์ให้รอลลินส์ก่อนที่รอลลินส์เสียแชมป์ให้แอมโบรส[85] วันที่ 21 มิถุนายน เรนส์ได้ถูกพักงาน 30 วัน หลังจากที่ไม่ผ่านการตรวจสุขภาพกับ WWE ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขาโดนพักงาน ต่อมาเขาได้ออกมาขอโทษผ่านทวิตเตอร์ส่วนตัวแล้ว[86] โดยปกติแล้ว WWE ค่อนข้างจะเข้มงวดกับโปรแกรมตรวจสุขภาพของนักมวยปล้ำที่ใช้เพื่อตรวจหาสารเสพติด ถ้าไม่ผ่านสามครั้งจะโดนไล่ออกทันที[87][88][89] 19 กรกฎาคม เรนส์ได้ถูกดราฟท์ไปรอว์[90] ในแบทเทิลกราวด์ (2016) เรนส์แพ้ในการชิงแชมป์โลกสามเส้ากับอดีตเพื่อนร่วมกลุ่มเดอะชีลด์[91][92][93] รอว์คืนต่อมาได้แพ้ฟิน บาเลอร์ในคู่เอก ทำให้ไม่ได้ชิงแชมป์ยูนิเวอร์แซล WWEในซัมเมอร์สแลม (2016)[94]
เรนส์ได้เปิดศึกชิงแชมป์ยูเอสกับรูเซฟ[95][96][97][98] ในแคลชออฟแชมเปียนส์ (2016)สามารถคว้าแชมป์จากรูเซฟได้เป็นสมัยแรก[99] ในเฮลอินเอเซล (2016)ป้องกันแชมป์กับรูเซฟไว้ได้ในกรงเหล็กจบเรื่องราวทั้งคู่[100] ในรอว์ 28 พฤศจิกายน ได้เอาชนะแชมป์ยูนิเวอร์แซล เควิน โอเวนส์ ทำให้ได้สิทธิ์ชิงแชมป์[101][102] ในโรดบล็อก: เอ็นด์ออฟเดอะไลน์คริส เจริโคเพื่อนซี้ของโอเวนส์มาป่วนทำให้เรนส์แพ้ฟาล์วไม่ได้แชมป์[103] ในรอว์ 9 มกราคม เสียแชมป์ยูเอสให้เจริโคแบบแฮนดิแคป 2 รุม 1 โดยโอเวนส์ร่วมปล้ำด้วย[104] ในรอยัลรัมเบิล (2017)ได้แพ้ชิงแชมป์กับโอเวนส์แบบไม่มีกฏกติกาโดยการก่อกวนจากบรอน สโตรว์แมน[105][106] คืนเดียวกันได้เข้าร่วมรอยัลรัมเบิลลำดับที่30 แต่ถูกเหวี่ยงออกคนสุดท้ายโดยแรนดี ออร์ตัน[107] ในฟาสต์เลน (2017)เอาชนะสโตรว์แมนไปได้[108][109] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 33ได้เอาชนะดิอันเดอร์เทเกอร์แบบไม่มีกฏกติกา และเป็นคนที่สองที่ชนะอันเดอร์เทเกอร์ในเรสเซิลเมเนีย[110][111][112][113] ในเพย์แบ็ก (2017)ได้แพ้ให้สโตรว์แมน[114] ในเกรตบอลส์ออฟไฟร์ได้แพ้สโตรว์แมนโดยถูกเหวี่ยงเข้ารถพยาบาล หลังแมตช์เรนส์ออกมาจากรถพยาบาลและแลกหมัดกับสโตรว์แมนก่อนจะจับยัดเข้าไปในรถพยาบาลได้ เรนส์ขับรถพยาบาลออกไปที่ลานจอดรถ แล้วพุ่งถอยหลังไปอัดก๊อปปี้ใส่รถบรรทุกที่จอดอยู่ ทำให้ส่วนห้องพยาบาลของรถพังไปเกือบครึ่ง[115][116][117] ในซัมเมอร์สแลม (2017)ได้แพ้4เส้าชิงแชมป์ยูนิเวอร์แซล[118][119] ในโนเมอร์ซี (2017)ได้ชนะพระเอกยุคเก่าอย่าง จอห์น ซีนา[120] ในช่วงปลายปี เดอะชีลด์ได้กลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้ง[121] ในรอว์ 20 พฤศจิกายน เรนส์ได้คว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลสมัยแรกจากเดอะมิซ ทำให้เรนส์เป็นแชมป์ทริปเปิลคราวน์คนที่28และแชมป์แกรนด์สแลมคนที่17 และยังเป็นสมาชิกเดอะชีลด์คนที่สองที่ได้แชมป์แกรนด์สแลมต่อจากแอมโบรส[122][123] ก่อนเสียคืนให้มิซในรอว์ครบรอบ 25 ปี[124]
เรนส์ได้เข้าร่วมแมตช์รอยัลรัมเบิล (2018)เป็นลำดับที่28แต่ถูกชินซูเกะ นากามูระเหวี่ยงออกจากเวทีเป็นคนสุดท้าย[125] ต่อมาเรนส์ได้ชนะเบรย์ ไวแอ็ตต์ ทำให้ได้เข้าร่วมแมตช์อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2018)เพื่อสิทธิ์ผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ยูนิเวอร์แซลกับบร็อก เลสเนอร์ที่เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 34[126] ซึ่งเรนส์เป็นผู้ชนะ[127] แต่ไม่สามารถคว้าแชมป์จากเลสเนอร์ได้[128] ในเกรเทสต์ รอยัลรัมเบิลเรนส์ได้รีแมตช์ชิงแชมป์กับเลสเนอร์ในกรงเหล็กแต่ไม่สำเร็จ[129][130] ในรอว์ 23 กรกฎาคมได้เอาชนะบ็อบบี แลชลีย์คว้าสิทธิ์ชิงแชมป์กับเลสเนอร์อีกครั้งที่ซัมเมอร์สแลม (2018)[131] และสามารถคว้าแชมป์ยูนิเวอร์แซลเป็นสมัยแรกมาได้สำเร็จ[132] คืนต่อมาแอมโบรสกับรอลลินส์ได้แต่งชุดเดอะชีลด์ออกมาช่วยเรนส์จากการแคชอินกระเป๋า MITB ของบรอน สโตรว์แมนเป็นการรวมกลุ่มเดอะชีลด์อีกครั้ง ในรอว์ 22 ตุลาคม 2018 เรนส์ต้องสละแชมป์เพื่อพักรักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวกำเริบ(ลูคีเมีย) เรนส์ตรวจพบโรคร้ายนี้เมื่อปี 2008 และต่อสู้กับลูคีเมียเป็นเวลา 11 ปีแล้ว ก่อนที่อาการจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง[133][134][135]
ชีวิตส่วนตัว
อานัวอีเป็นครึ่งซามัวและครึ่งอิตาลี[136] เป็นลูกชายของซิกา และน้องชายของโรซี(แมต อานัวอี)เป็นนักมวยปล้ำมืออาชีพ ในฐานะที่เป็นสมาชิกของครอบครัวอานัวอี เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับนักมวยปล้ำมืออาชีพ ดเวย์น "เดอะร็อก" จอห์นสัน, โยโกะซูนา, ริกิชิ, อูมากา และดิอูโซส์[137][138]
อานัวอีแต่งงานกับ กาลินา เบกเกอร์ ในช่วงต้นเดือนธันวาคมปี 2014[139] และมีลูกสาวหนึ่งคน[140][141]
อานัวอีได้ศึกษาการจัดการที่สถาบันเทคโนโลยีจอร์เจีย[2]
เขามีเบรต ฮาร์ตเป็นไอดอล[142]
ผลงานแสดง
ภาพยนตร์

โทรทัศน์

เว็บ

แชมป์และรางวัลความสำเร็จ

Florida Championship Wrestling
FCW Florida Tag Team Championship (1 time) – with Mike Dalton[13][14]
Pro Wrestling Illustrated
Most Hated Wrestler of the Year (2016)[10]
Most Improved Wrestler of the Year (2015)[143]
Tag Team of the Year (2013) with Seth Rollins[144]
Ranked No. 1 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2016[145]
Wrestling Observer Newsletter
Most Improved (2013)[146]
Most Overrated (2016)[11]
Tag Team of the Year (2013) with Seth Rollins[146]
WWE
WWE World Heavyweight Championship (3 times)[147]
WWE Universal Championship (1 time)[132]
WWE Intercontinental Championship (1 time)[148]
WWE United States Championship (1 time)[149]
WWE Tag Team Championship (1 time) – with Seth Rollins[150]
Twenty-eighth Triple Crown Champion[123]
Ninth Grand Slam Champion (under current format; seventeenth overall)[123]
Royal Rumble (2015)[151]
Slammy Awards (7 times)[152]
Breakout Star of the Year (2013) with Dean Ambrose and Seth Rollins as The Shield[153]
Extreme Moment of the Year (2015) – Post-TLC rampage[154]
Faction of the Year (2013, 2014) with Dean Ambrose and Seth Rollins as The Shield[155]
Superstar of the Year (2014)[52]
Trending Now (Hashtag) of the Year (2013) – #BelieveInTheShield with Dean Ambrose and Seth Rollins as The Shield[153]
"What a Maneuver" of the Year (2013) – Spear[153]
WWE Year-End Award (2 times)
Best Reunion (2018) — as part of The Shield[156]
Hottest Rivalry (2018) — vs. Brock Lesnar[156]
รางวัลและเกียรติยศอื่นๆ
National Collegiate Athletic Association
First-team All-ACC (2006)[2]
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

{{WWE superstar}} template missing ID and not present in Wikidata.
 on Facebook
 on Twitter
 on IMDb



หมวดหมู่:นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ตระกูลอานัวอี
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายซามัว
หมวดหมู่:นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันเชื้อสายซามัว
หมวดหมู่:นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
หมวดหมู่:นักมวยปล้ำอาชีพชาวซามัว
หมวดหมู่:รายชื่อสมาชิกของดิออธอริตี (มวยปล้ำอาชีพ)
หมวดหมู่:นักมวยปล้ำอาชีพจากรัฐฟลอริดา