Question: แมนนี ปาเกียว เข้าสู่วงการนักมวยตั้งแต่อายุเท่าไหร่ ?

แมนนี ปาเกียว



แมนนี ปาเกียว (English: Manny Pacquiao) นักมวยสากล, นักบาสเกตบอล และนักการเมืองชาวฟิลิปปินส์ เจ้าของฉายา เดอะแพ็คแมน (The Pac Man) นับเป็นนักมวยสากลอาชีพคนแรกของโลกที่ได้เป็นแชมป์โลกถึง 8 รุ่น
ประวัติ
แมนนี ปาเกียว  เกิดวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองบูคิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์  มีชื่อเต็มว่า เอ็มมานูเอล ดาปิดราน ปาเกียว (Emmanuel Dapidran Pacquiao) ในครอบครัวที่ยากจนมากที่เมืองบูคิดนอน ซึ่งเป็นเมืองทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์ โดยเป็นลูกชายคนที่ 2 ในบรรดาลูก ๆ ทั้งหมด 4 คน ของ โรซาลิโอ และ ดิโอนิเซีย ปาเกียว ทั้งคู่แยกทางกันตั้งแต่ปาเกียวยังเล็ก ๆ ปาเกียวขึ้นชกมวยด้วยความยากจน ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 ที่กรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์ ได้ค่าตัวครั้งแรก 100 เปโซ โดยส่งเงินมาช่วยเหลือครอบครัวตลอด[1]
แมนนี ปาเกียว ถือเป็นนักมวยฟิลิปปินส์ที่ไม่เหมือนกับนักมวยฟิลิปปินส์รายอื่น ๆ ด้วยเป็นมวยทรหด หมัดหนักทั้งซ้ายและขวา  จิตใจห้าวหาญไม่กลัวใคร และสภาพร่างกายแข็งแกร่ง โดยปาเกียวสามารถเอาชนะนักมวยไทยที่มีฝีมือเก่งกาจได้ถึง 2 คน คือ โชคชัย โชควิวัฒน์ และ ฉัตรชัย อีลิทยิม โดยเฉพาะฉัตรชัย เป็นการเอาชนะน็อกไปโดยไม่มีใครคาดคิดมาก่อนด้วย ในประเทศไทย และยังเป็นผู้แย่งตำแหน่งแชมป์โลกในรุ่นฟลายเวทไปจากฉัตรชัย ถือเป็นแชมป์โลกครั้งแรกของปาเกียว อย่างไรก็ตาม ปาเกียวก็เสียตำแหน่งแชมป์ดังกล่าวคืนให้กับนักมวยชาวไทย ด้วยการแพ้น็อก เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ไปเพียงยกที่ 3 ซึ่งเป็นการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 2 ของปาเกียว โดยก่อนการชกปาเกียวมีปัญหาเรื่องการลดน้ำหนักตัวอย่างมาก จนทำให้ต้องเสียตำแหน่งไปเมื่อไม่สามารถทำน้ำหนักให้อยู่ในพิกัดได้[2] ซึ่งเม็ดเงินถือเป็นนักมวยเพียง 1 ใน 5 คนที่สามารถเอาชนะปาเกียวได้ และเป็นเพียง 1 ใน 3 คนเท่านั้นที่สามารถน็อคปาเกียวลงได้
หลังจากนั้นปาเกียวก็ได้เดินทางไปชกมวยและใช้ชีวิตในสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะมีชื่อเสียงในเวลาต่อมา
ปัจจุบัน
ปัจจุบัน แมนนี ปาเกียว กลายเป็นนักมวยระดับโลก และเป็นนักมวยชาวเอเชียรายแรกที่ได้ครองแชมป์โลกถึง 8 รุ่น นับว่าเป็นแชมป์โลกชาวเอเชียคนแรกที่ทำได้ถึงเช่นนี้ เพราะโดยปกติจะไม่มีโอกาสของนักมวยชาวเอเชียถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังได้รับการจัดอันดับว่าเป็นนักมวยที่ดีที่สุดในโลกปอนด์ต่อปอนด์  มักได้รับการติดต่อให้ไปชกที่สหรัฐอเมริกาบ่อย ๆ มีค่าตัวไม่ต่ำกว่า 30 ล้านบาท เคยปะทะฝีมือกับยอดนักมวยระดับโลกมาแล้วหลายคน ซ้ำยังเอาชนะได้อีกต่างหาก เช่น มาร์โก อันโตนิโอ บาร์เรร่า, อีริค โมราเลส, ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, ริคกี้ ฮัตตัน, อันโตนิโอ มาร์การิโต เป็นต้น จนได้รับการกล่าวขานว่าเป็นนักกีฬาชาวฟิลิปปินส์ที่ชาวโลกรู้จักดีที่สุด และเป็นหนึ่งในชาวฟิลิปปินส์ที่ชาวโลกรู้จักดีที่สุดเทียบเท่าประธานาธิบดีกลอเรีย อาร์โรโย เลยทีเดียว นอกจากนี้ ปาเกียวยังได้รับเกียรติให้เป็นผู้เชิญธงชาติฟิลิปปินส์ ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน แม้ว่าตัวปาเกียวเองจะไม่ได้ร่วมการแข่งขันด้วยก็ตาม
ในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ปาเกียวขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวตของ องค์กรมวยโลก (WBO) กับ มิเกล  ค็อตโต้ นักมวยชาวเปอร์โตริโก การชกเป็นไปอย่างดุเดือดโดย ปาเกียว สามารถส่ง ค็อตโต้ ลงไปนอนให้กรรมการนับ 8 ได้ในยกที่ 2 และ 3 และหลังจากนั้นปาเกียวก็เป็นไล่ชก ค็อตโต้ อยู่ฝ่ายเดียวจนกรรมการยุติการชกในยกที่ 12  ทำให้  ปาเกียวสามารถคว้าเข็มขัดแชมป์โลกเส้นที่ 7 มาครองได้สำเร็จ และนับเป็นนักมวยคนแรกของโลกที่ได้แชมป์โลกมากถึง 8 รุ่น และถือว่าเป็นนักมวยอันดับหนึ่งของโลกเมื่อเทียบกันแล้วปอนด์ต่อปอนด์ในยุคปัจจุบัน
ในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ปาเกียวขึ้นชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกร่นเวลเตอร์เวทของ WBO โดยพบกับ ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ นักมวยชาวเม็กซิกันที่เคยพบกันมาก่อนหน้านี้แล้วถึง 3 ครั้ง แม้ปาเกียวจะเป็นฝ่ายที่เอาชนะไปได้ก่อนหน้าถึง 2 ครั้ง และเสมอหนึ่งครั้ง แต่ฝ่ายมาร์เกวซอ้างว่าตนเองต่างหากที่สมควรเป็นผู้ชนะ สำหรับผลการชกในครั้งนี้ ปรากฏว่าปาเกียวเป็นฝ่ายเดินเข้าหามาร์เกวซ แต่ถูกมาร์เกวซดักสวนกลับไปได้หลายครั้ง จนหมด 12 ยก สภาพการณ์น่าจะเป็นมาร์เกวซเป็นผู้ชนะคะแนน แต่เมื่อมีการประกาศคะแนนออกมาแล้ว ปรากฏว่ากรรมการทั้ง 3 ท่าน ให้มาร์เกวซเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ คือ 114-114 ,115-113 และ 116-112 ค้านสายตาแฟนมวยในสนามและทั่วโลกที่นั่งชมการถ่ายทอดผ่านหน้าจอโทรทัศน์เป็นอย่างมาก[3]
ต่อมา ปาเกียวเป็นฝ่ายแพ้คะแนนอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ต่อ ทิโมธี แบรดลีย์ นักมวยผิวสีชาวอเมริกัน อดีตแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท ที่ทำน้ำหนักขึ้นมา และไม่เคยแพ้ใคร ด้วยคะแนน 113-115 ทั้ง 3 เสียง เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2555[4]
จากนั้น ในวันที่ 9 ธันวาคม ปีเดียวกัน ปาเกียวเปิดโอกาสให้มาร์เกวซชกล้างตาอีกรอบเป็นครั้งที่ 4 ปรากฏว่าปาเกียวเป็นฝ่ายโดนมาร์เกวซที่อยู่ในวัย 39 ปีแล้ว ชกลงไปนับ 8 ก่อนในยกที่ 4 จากนั้นปาเกียวได้นับ 8 คืนมาในยกที่ 5 และสามารถเรียกเลือดจากดั้งจมูกของมาร์เกวซได้ แต่ในปลายยกที่ 6 ปาเกียวขณะโถมตัวบุกเข้ามา โดนหมัดขวาสวนของมาร์เกวซเข้าเต็มคาง หน้าคว่ำลงไปนอนกับพื้นเวทีอย่างหมดสภาพ กรรมการยุติการชกทันที ทำให้ปาเกียวเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในยกนี้ ด้วยเวลา 02.59 นาที ทำให้มาร์เกวซเอาชนะปาเกียวได้เป็นครั้งแรกในการชกของทั้งคู่ซึ่งในครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 โดยถือว่าเป็นชัยชนะที่เด็ดขาดของมาร์เกวซ ขณะที่ปาเกียวนับเป็นการแพ้ติดต่อกันถึง 2 ครั้ง[5]
ต่อมาในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2557 ปาเกียวได้มีโอกาสพบกับแบรดลีย์อีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ปาเกียวมีความมุ่งมั่นมากที่จะเอาชนะแบรดลีย์ให้ได้ ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ว่า ปาเกียวในขณะนี้ไม่ใช่ปาเกียวคนเดิมอีกแล้ว เพราะทั้งน้ำหนักหมัด และจังหวะความเร็วที่เคยเป็นจุดเด่น ก็ลดลงเป็นอย่างมาก ผลการชกปรากฏว่า ปาเกียวเป็นฝ่ายชนะคะแนนแบบเป็นเอกฉันท์ต่อแบรดลีย์ด้วยคะแนน 118-110, 116-112 และ 116-112 ทำให้ได้กลับมาเป็นแชมป์โลกอีกครั้ง[6]
[7]
ล่าสุด แมนนี ปาเกียว ได้เซ็นสัญญาชกกับ ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ นักมวยที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลก ซึ่งสถิติการชกยังไม่เคยเสมอหรือแพ้ใคร เป็นที่เรียบร้อย ซึ่งทั้งคู่ได้รับการจับตาและคาดหมายว่าควรจะได้ชกเพื่อพิสูจน์ฝีมือกันมานานแล้ว  โดยกำหนดขึ้นในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ที่เอ็มจีเอ็มการ์เดนอารีนา ในนครลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา โดยคาดว่าค่าตัวของทั้ง 2 น่าจะไม่น้อยกว่า 250 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 8,000 ล้านบาท) สำหรับ เมย์เวทเทอร์ จูเนียร์ จะได้รับส่วนแบ่งร้อยละ 60 ขณะที่ ปาเกียว จะยอมรับส่วนแบ่งที่น้อยกว่า คือ ร้อยละ 40  รวมทั้งยังมีรายได้สิทธิประโยชน์ด้านอื่นตามมาอีก เช่น ค่าลิขสิทธิ์การถ่ายทอดผ่านดาวเทียม [8]
ผลการชก ปรากฏว่า ปาเกียวเป็นฝ่ายเดินเข้าหาและออกหมัดเข้าใส่ ขณะที่เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ เน้นการชกอยู่วงนอก และเต้นพลิ้วหลบหมัดของปาเกียวไปได้หลายครั้ง ในยกที่ 6 และ 8 ปาเกียวสามารถไล่เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ เข้าไปที่มุมและรัดหมัดชุดใส่ได้ แต่ในยกต่อ ๆ มา เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ กลับมาชกในรูปแบบเดิม เมื่อครบ 12 ยก ปาเกียวเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอย่างเป็นเอกฉันท์ 118-110, 116-112 และ 116-112 [9] ซึ่งปาเกียวเชื่อว่า ตนน่าจะเป็นฝ่ายชนะมากกว่า [10] โดยหลังการชก ปาเกียวได้เปิดเผยว่า หัวไหล่ขวาของตนนั้นเกิดอาการกล้ามเนื้อฉีกขาดก่อนการชกราว 3 สัปดาห์ ทำให้ไม่สามารถออกหมัดขวาได้อย่างเต็มที่ และต้องเข้ารับการผ่าตัดหลังการชก ซึ่งอาจจะต้องใช้เวลาพักรักษาตัวนานร่วมปี [11]
ชีวิตส่วนตัว
ปาเกียวนับถือศาสนาคริสต์ นิกายโปรแตสแตนท์ ซึ่งเดิมเคยนับถือนิกายโรมันคาทอลิคมาก่อน[12] ชีวิตครอบครัว ปาเกียวสมรสกับจินกี้ จาโมร่า เมื่อปี พ.ศ. 2541 ขณะที่จินกี้อายุได้ 18 ปี ปาเกียวอายุ 19 ปี  ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรด้วยกันทั้งหมด 4 คน ปาเกียวเป็นนักมวยที่ไว้ผมยาวกว่านักมวยทั่วไป โดยเจ้าตัวให้เหตุผลว่าเนื่องจากชื่นชอบบรูซ ลี จึงไว้เลียนแบบ[1]
การเมือง
ในปี พ.ศ. 2550 แมนนี ปาเกียวได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรกในระดับเทศบาลของกรุงมะนิลา แต่ไม่ประสบความสำเร็จเมื่อพ่ายแพ้ต่อคู่แข่งไปแบบขาดลอย[1]

ต่อมาในกลางปี พ.ศ. 2553 ปาเกียวได้สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดซารังกานี ในการเลือกตั้งทั่วไป และได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนที่ขาดลอยจากคู่แข่งเป็นอย่างมาก[13] ซึ่งปาเกียวมีความสนใจในการเมืองมานานแล้ว และยังเปรยหลายครั้งว่า หากได้เล่นการเมืองและได้รับเลือกตั้งอาจจะแขวนนวมเนื่องจากครอบครัวต้องการให้เลิกชกมวย[14]
บาสเกตบอล
นอกจากนี้แล้ว แมนนี ปาเกียวยังชื่นชอบการเล่นบาสเกตบอลอีกด้วย โดยทำหน้าที่เป็นทั้งผู้ฝึกสอนและผู้เล่นของทีมเกีย โซเรนตอส โดยปาเกียวได้ลงแข่งบาสเกตบอลอาชีพเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2557 โดยสวมเสื้อหมายเลข 17 ได้ทำการลงแข่งเป็นเวลา 10 นาที กับทีม แบล็ควอเตอร์ อีลิท ในลีกบาสเกตบอลอาชีพของฟิลิปปินส์ ซึ่งปาเกียวทำคะแนนได้ 1 คะแนนอีกด้วย[15]
เกียรติประวัติ
แชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท (2540 – 2541)
ชิง 26 มิถุนายน 2540 ชนะน็อก โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 5 ที่ ไทย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 6 ธันวาคม 2540  ชนะน็อก พนมเดช อ.ยุทธนากร ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC (2541 – 2542)
ชิง 4 ธันวาคม 2541 ชนะน็อก ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 8 ที่ วิทยาลัยทองสุข
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 24 เมษายน 2542 ชนะน็อก กาเบรียล มิรา ยก 4 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 17 กันยายน 2542 แพ้น็อก เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยกที่ 3 ที่ จังหวัดนครศรีธรรมราช
แชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC (2542 – 2544)
ชิง 18 ธันวาคม 2542 ชนะน็อก เรนันโต จามิลี ยก 2 ที่ มะนิลา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 4 มีนาคม 2543 ชนะน็อก อาร์เนล บาโรติลโล ยก 4 ที่ มะนิลา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 28 มิถุนายน 2543 ชนะน็อก แช เซืองโคน ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 14 ตุลาคม 2543 ชนะน็อก นาเดล ฮุสเซน ยก 10 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 24 กุมภาพันธ์ 2544 ชนะน็อก เท็ตสุโตรา เซนริมา ยก 5 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 28 เมษายน 2544 ชนะน็อก เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง ยก 6 ที่ ฟิลิปปินส์
แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท IBF (2544 – 2546)
ชิง 23 มิถุนายน 2544 ชนะน็อก เลห์โลโฮโนโล เลดวาบา ยก 6 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, และชิงแชมป์ในรุ่นเดียวกันของ องค์กรมวยโลก (WBO), 10 พฤศจิกายน 2544 เสมอแบบเทคนิเกิ้ล  ยก 6 อะกาปิโต ซานเชซ ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 8 สิงหาคม 2545 ชนะน็อก จอร์จ เอลิเวอร์ จูลิโอ ยก 2 ที่สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่  3, 26 ตุลาคม 2545 ชนะน็อก ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 26 กรกฎาคม 2546 ชนะน็อก เอมมานูเอล ลูเซอโร ยก 3 ที่ สหรัฐ
แชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวท เดอะ ริง และ ไลเนียล (2546 - 2547)
ชิง 15 พฤศจิกายน 2546 ชนะน็อก มาร์โก อันโตนิโอ บาร์เรร่า ยก 11 ที่ สหรัฐอเมริกา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 และชิงแชมป์ในรุ่นเดียวกันของ (WBA)และ(IBF), 8 พฤษภาคม 2547 เสมอกับ ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ ที่ สหรัฐอเมริกา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2 , 11 ธันวาคม 2547 ชนะน็อก ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ยก 4 ที่ ฟิลิปปินส์
แชมป์เงารุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC (2548 – 2550)
ชิง 10 กันยายน 2548 ชนะน็อก เฮกเตอร์ เวลาเควซ ยก 6 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 21 มกราคม 2549 ชนะน็อก อีริค โมราเลส ยก 10 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 2 กรกฎาคม 2549 ชนะคะแนน ออสการ์ ลาริออส ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 18 พฤศจิกายน 2549 ชนะน็อค อีริค โมราเลส ยก 3 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 14 เมษายน 2550 ชนะน็อก จอร์จ โซลิซ ยก 8 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 6 ตุลาคม 2550 ชนะคะแนน มาร์โก อันโตนิโอ บาร์เรร่า ที่ สหรัฐ
แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC (2551)
ชิง 15 มีนาคม 2551 ชนะคะแนน ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ ที่ สหรัฐ
แชมป์โลกรุ่นไลท์เวท WBC (2551)
ชิง 28 มิถุนายน 2551 ชนะน็อกยก 9 เดวิด ดิแอซ ที่ สหรัฐ
แชมป์โลกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท  IBO (2552)
3 พฤษภาคม 2552 ชนะน็อกยก 2 ริคกี้ ฮัตตัน ที่ สหรัฐ
แชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท  WBO (2552 - 2555)
ชิง 14 พฤศจิกายน 2552 ชนะน็อกยก 12 มิเกล ค็อตโต้ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส United States
ป้องกันแชมป์WBOครั้งที่ 1, 13 มีนาคม 2553 ชนะคะแนน โจซัว คลอตเต้ ที่ คาวบอยสเตเดียม เท็กซัส United States
แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวท WBC (2553)
ชิง 13 พฤศจิกายน 2553 ชนะคะแนน อันโตนิโอ มาร์การิโต ที่ คาวบอยสเตเดียม เท็กซัท United States
สละแชมป์
ป้องกันแชมป์WBOครั้งที่ 2, 8 พฤษภาคม 2554 ชนะคะแนน เชน มอสลีย์ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส United States
ป้องกันแชมป์WBOครั้งที่ 3, 13 พฤศจิกายน 2554 ชนะคะแนน ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส United States
เสียแชมป์WBO 4, 10 มิถุนายน 2555 แพ้คะแนน ทิโมธี แบรดลีย์ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส United States
แชมป์รุ่นเวลเตอร์เวท WBO อินเตอร์เนชั่นแนล (2556)
ชิง 24 พฤศจิกายน 2556 ชนะคะแนน แบรนดอน ริออส ที่ โคไทอารีนา เดอะเวเนเชี่ยนมาเก๊า, Macau
แชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท  WBO สมัยที่ 2 (2557 - 2558)
ชิง 13 เมษายน 2557 ชนะคะแนน ทิโมธี แบรดลีย์ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส United States
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 พฤศจิกายน 2557 ชนะคะแนน คริส อัลเกียรี ที่ โคไทอารีนา เดอะเวเนเชี่ยนมาเก๊า Macau
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, และชิงแชมป์ในรุ่นเดียวกันของ (WBA),(WBC),(เดอะ ริง),และ ไลเนียล 2 พฤษภาคม 2558 แพ้คะแนน ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส United States
แชมป์รุ่นเวลเตอร์เวท WBO อินเตอร์เนชั่นแนล และ ไลเนียล(2559)
ชิง 9 เมษายน 2559 ชนะคะแนน ทิโมธี แบรดลีย์ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส United States
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท WBO 10 พฤศจิกายน 2544 เสมอแบบเทคนิเกิ้ล ยก 6 กับ อะกาปิโต ซานเชซ ที่ รัฐแคลิฟอร์เนีย, United States
ชิงแชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวท WBA และ IBF 8 พฤษภาคม 2547 เสมอกับ ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส รัฐเนวาดา, United States
ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC 19 มีนาคม 2548 แพ้คะแนน อีริค โมราเลส ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส เนวาดา, United States
ชิงแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท WBA, WBC, เดอะ ริงและ ไลเนียล 2 พฤษภาคม 2558 แพ้คะแนน  ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส เนวาดา, United States
ชกนัดพิเศษในรุ่นเวลเตอร์เวท
6 ธันวาคม 2551 ชนะน็อกยก 8 ออสการ์ เดอ ลา โฮยา ที่ สหรัฐ[16]
อ้างอิง
 (in English)
อินไซด์ข่าวฮอต 5 ซูเปอร์สตาร์กีฬาโลกจากเอเชีย, หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ฉบับที่ 21,345 วันที่ 22 มีนาคม 2551

แหล่งข้อมูลอื่น


Template:สืบตำแหน่งTemplate:สืบตำแหน่งTemplate:สืบตำแหน่งTemplate:สืบตำแหน่งTemplate:สืบตำแหน่งTemplate:สืบตำแหน่งTemplate:สืบตำแหน่งTemplate:สืบตำแหน่ง

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท
หมวดหมู่:นักการเมืองฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:แชมป์ OPBF
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBC
หมวดหมู่:แชมป์เงา WBC
หมวดหมู่:แชมป์โลก IBF
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBO
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดบูกิดนอน
หมวดหมู่:นักบาสเกตบอลชาวฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนบาสเกตบอล