Question: బ్రాం స్టోకర్ మొత్తం ఎన్ని నవలలు రాసాడు?

రక్త పిశాచి



రక్త పిశాచులు  (Vampire) అనేవి వాటి బాధితుల రక్తాన్ని తాగి జీవిస్తాయి అని చెప్పబడ్డ కల్పిత పురాణాల జీవులు.[1][2] బ్రాం స్టోకర్ యొక్క 1897 కథ అయిన డ్రాకులా  రక్త పిశాచులు గురించి తెలిసిన ఉత్తమ కథ, ఇది వేర్ వుల్వ్స్ యొక్క పూర్వపు పురాణగాధలు మరియు అలాంటి ఊహాత్మక రాక్షసులు వంటి వాటి నుండి తీసుకోబడింది మరియు "ఒక [విక్టోరియన్] కాలం నాటి ఆత్రుతలను వినిపించేది."[3] సాహిత్య చరిత్రకారుడు అయిన బ్రయాన్ ఫ్రోస్ట్, "రక్త పిశాచులు మరియు రక్తాన్ని పీల్చే రాక్షసులు వంటివి నమ్మటం అనేది మానవ పుట్టుక నుండి ఉన్నాయని " మరియు "చరిత్ర ముందు కాలాలలో కూడా ఉండొచ్చని" చెప్తాడు[4] అయితే చరిత్రకారిణి అయిన సుసన్ సెల్లెర్స్ ప్రస్తుత రక్త పిశాచులు పురాణాన్ని "కంపేరటివ్  సేఫ్టీ అఫ్ నైట్మేర్ ఫాంటసీ"కి సంబంధించినదిగా చెప్పింది.[3] 1950 నాటి నుండి చాలా మంది సైన్సు-కల్పన రచయితలు కూడా రక్త పిశాచులను తమ కథలలో ఉపయోగించారు[5], వాటిలో అవి "బాక్టీరియా , జన్యు మార్పులు, జీవ పరిణామం, మరియు గ్రహాంతరవాసులు " మొదలైన వాటి యొక్క ఉత్పత్తులుగా వర్ణించబడ్డాయి.[6]
ది ఎన్సైక్లోపీడియా ఆఫ్ సైన్సు ఫిక్షన్ అండ్ ఫాంటసీ ప్రకారం రక్త పిశాచం అనేది "దాదాపుగా అన్ని సంస్కృతుల" యొక్క జానపద కథలలో కూడా ఉంది. రక్త పిశాచుల పాత్రలు చైనీస్, భారతీయ, మరియు కొలంబియన్ ముందు కాలం నాటి సంస్కృతులలో ఉన్నాయి. రక్త పిశాచుల యొక్క పాతకాలం నాటి గుర్తులు "పురాతన అస్సిరియన్ వీరగాధలు, తల్ముదిక్ వచనాలు, మరియు గ్రీక్ మరియు రోమన్ కథలలో కనిపిస్తాయి."[7] 1733 నుండి సాహిత్యంలో ఉన్న మొదటి రక్త పిశాచులు జర్మన్ వి మరియు అవి ఆంగ్ల శృంగారబరిత రచయితలు అయిన జాన్ కీట్స్, శామ్యూల్ టేలర్ కొలెరిడ్జ్, మరియు లార్డ్ బైరాన్ లను ప్రభావితం చేసాయి, వీరు "రక్త పిశాచులును ఒక విచార శృంగారబరిత నమూనాగా ఉపయోగించారు." ఏది ఎలా ఉన్నప్పటికీ, "పెద్ద పురుష శృంగారభరిత రక్త పిశాఛి" యొక్క ప్రధాన అభివృద్ధి 1819 లో జాన్ పోలిడన్ యొక్క ది వాంపైర్</i>తో మొదలయ్యింది, ఇది 1871లో జోసెఫ్ శేరిదన్ లే ఫాను యొక్క "కార్మిల్ల" లోని ఒక "స్వలింగ సంపర్కి అయిన రక్త పిశాఛి" చే అనుసరించబడింది.[7]
ఈ పూర్వ గాథలు బ్రాం స్టోకర్ యొక్క ప్రఖ్యాతి గాంచిన "రక్త పిశాచుల పురాణం," డ్రాకులా రచనను ప్రభావితం చేసాయి, ఇది మొదటగా 1887 నవల తో, తరువాత వేదిక పై మరియు 20వ శతాబ్దం మొదలులో బేల లుగోసి యొక్క సినిమా వెర్షన్ లో "గొప్ప ఊహను అందుకుంది మరియు పై చేయి సాధించింది," అని చరిత్రకారుడు అయిన జూల్స్ జాన్గేర్ వ్రాసాడు. 1990 చివరి నాటికి ప్రసిద్ధి చెందిన నవలలు, అనేక సినిమాలు, టెలివిజన్ ధారావాహికలు, యానిమేటెడ్ కార్టూన్లు మరియు "నాలుగు మరియు ఆ పై సంవత్సరాల చిన్నారుల" కోసం రచించిన పుస్తకాలు మొదలైనవాటి నుండి ఆధునిక మరియు నూతన రకాల రక్త పిశాచులు చిత్రాల యొక్క "వాణిజ్యపరమైన వ్యాప్తి" మొదలయ్యింది.[8]
"న్యూ వాంపైర్," పలు అన్నే రైస్ నవలలలో మాదిరిగా చాలా "సాంఘికంగా" మరియు కుటుంబ ఆధారిత రక్త పిశాచులు లాగ, ఇతర రక్త పిశాచులుతో నివసిస్తున్నట్టు లేదా సంబంధం కలిగి ఉన్నట్టు చూపబడింది అని జాన్గేర్ చెప్పాడు. స్తోకేర్ యొక్క "దుష్ట" రక్త పిశాచులులా కాకుండా, ఈ నాటి రక్త పిశాచులు "మంచివి", "తన యొక్క మానవ స్నేహితులను ప్రియంగా రక్షిస్తాయి కూడా",[9] తద్వారా "కల్పిత రక్త పిశాచులకు "ఒక భావోద్వేగ చర్యను ప్రతిబింబిస్తాయి మరియు "పై నుండి వచ్చినవారు లేదా ఇతర ఎలియన్లపై ఉన్న సంప్రదాయ ఆలోచనలలో ఒక మార్పును చూపిస్తాయి."[5] సంక్లిష్టంగా మరణించిన వాటిగా వర్ణించబడినప్పటికీ, కొన్ని చిన్న సంప్రదాయాలు రక్త పిశాచులు జీవించి ఉన్న వ్యక్తులు అని నమ్ముతాయి.[10][11][12] జానపద కథలలో రక్త పిశాచులు తరచుగా తమ ప్రియమైన వారిని సందర్శించేవి మరియు అవి జీవించి ఉన్నప్పుడు నివసించిన ప్రాంత పరిసరాలలో పాడు పనులను లేదా మరణాలను కలిగించేవి. అవి శవాల పై కప్పే ఒక వస్త్రం లాంటి దాన్ని ధరించేవి మరియు తరుచుగా పెద్దగా మరియు ఎరుపు రంగులో లేదా నల్లని ఆకృతిలో ఉన్నట్టు వర్ణించబడేవి. 19వ శతాబ్దం మొదల నుండి ఉన్న బక్కపలుచని, పాలిపోయిన రక్త పిశాచుల యొక్క ఆధునిక కల్పిత చిత్రాల నుండి ఇవి పూర్తిగా విరుద్దమైనవి.
పదం యొక్క పుట్టుక మరియు అభివృద్ధి
ఆక్స్ఫర్డ్ ఇంగ్లీష్ డిక్షనరీ, వాంపైర్ అనే పదం ఆంగ్లంలో మొదటిసారిగా 1734 లో కనిపించినట్టు చెప్తుంది, ఈ పదం 1745లో హర్లేయాన్ మిస్సుల్లనీలో ప్రచురితం అయిన ట్రావెల్స్ అఫ్ త్రీ ఇంగ్లిష్ జెంటిల్మెన్ అను పేరు గల ఒక ప్రయాణ వివరణలో వాడబడింది.[13][14] ఇప్పటికే రక్త పిశాచులు గురించి జర్మన్ సాహిత్యంలో చర్చించబడింది.[15] ఆస్ట్రియా, ఉత్తర సెర్బియా మరియు వోల్తేనియా ల పై 1718లో నియంత్రణ సాధించినప్పుడు, సమాధుల నుండి శరీరాలను బయటకు తీసే స్థానిక అలవాటు మరియు "రక్త పిశాచులను చంపటం" లను అధికారులు గుర్తించారు.[15] ఈ నివేదికలు 1725 మరియు 1732 మధ్య కాలంలో తయారుచెయ్యబడ్డాయి మరియు చాలా విస్తారమైన ప్రచారాన్ని పొందాయి.[15]
ఈ ఆంగ్ల పదం ( ఫ్రెంచ్ vampyre ద్వారా అయ్యుండొచ్చు) జర్మన్ Vampir నుండి నిర్వచించబడింది, ఈ జర్మన్ పదం 18 వ శతాబ్దం మొదలులో సెర్బియన్ вампир/vampir నుండి నిర్వచించబడింది అని ఊహించబడింది.[16][17][18][19][20] ఈ సెర్బియన్ రూపానికి వాస్తవానికి అన్ని స్లావిక్ భాషలలో కూడా సమాంతరాలు ఉన్నాయి: బల్గేరియన్ вампир (vampir ), చెక్ మరియు స్లోవాక్ upír, పోలిష్ wąpierz, మరియు ( తూర్పు స్లావిక్-ప్రభావితమైనది కావొచ్చు) upiór, రష్యన్ упырь (upyr' ), బెలరుసియన్ упыр (upyr ), ఉక్రైనియన్ упирь (upir' ), పాత రష్యన్ упирь (upir' ). (వీటిలో చాలా భాషలు "vampir/wampir" వంటి రూపాలను పశ్చిమం నుండి అప్పుగా కూడా తెచ్చుకున్నాయి అని గమనించండి; ఈ పదాలు స్థానికంగా ఆ జీవికి వాడే అసలైన పదాల నుండి వైవిధ్యంగా ఉంటాయి.) ఈ పదం యొక్క పుట్టుక మరియు అభివృద్ధి గురించి కచ్చితమైన సమాచారం లేదు.[21] సూచించబడ్డ ప్రోటో-స్లావిక్ నమూనాలలో *ǫpyrь మరియు *ǫpirь ఉన్నాయి.[22] పాతదైన మరియు తక్కువ విస్తీర్ణంలో వ్యాప్తి చెందిన ఒక సిద్దాంతం ఏంటంటే, స్లావిక్ భాషలు ఈ పదాన్ని "witch" కోసం వాడే ఒక టర్కిక్ పదం నుండి అప్పు తెచ్చుకున్నాయి (ఉదా: Tatar ubyr ).[22][23]
ఈ పాత రష్యన్ నమూనా Упирь (Upir' ) యొక్క మొదటి వినియోగం 6555 (1047 AD) తేదీన ఉన్న ఒక పత్రంలో నమోదు చెయ్యబడింది అని సాధారణంగా నమ్ముతారు.[24] ఇది ఒక పూజారిచే చేతితో వ్రాయబడిన ది బుక్ ఆఫ్ పామ్స్ యొక్క కలోఫోన్/పుస్తకం చివర వ్రాసే శాసనం, దీనిని అతను నోవ్గోరోదియన్ యువరాజు వ్లాదిమిర్ యరోస్లావోవిచ్ కోసం గ్లగోలితిక్ నుండి కిరిల్లిక్ లోకి అనువదించాడు.[25] ఆ పూజారి దాని పేరును "Upir' Likhyi " (Упирь Лихый)గా వ్రాసాడు, అనగా "కుటిలమైన రక్త పిశాఛి" లేదా "మలినమైన రక్త పిశాఛి" అని దాదాపుగా దాని అర్ధం.[26] పూర్తి వింతగా ఉన్న ఈ పేరు మనుగడలో ఉన్న పగనిసం మరియు నిక్నేమ్స్/సరదా పేర్లను వ్యక్తిగత నామాలుగా వినియోగించటం అను రెండిటికీ ఉదాహరణగా నిలిచింది.[27]
పాత రష్యన్ పదం యొక్క మరొక ముందస్తు వినియోగం పాగాన్ వ్యతిరేక ఒప్పందం "వర్డ్ ఆఫ్ సెయింట్ గ్రిగోరియ్"లో జరిగింది, ఇది 11వ –13వ శతాబ్దాలకి వేర్వేరు తారీఖులను కలిగి ఉంది, ఇందులో ఉపరి యొక్క పాగాన్ ఆరాధన నివేదించబడింది.[28][29]
జానపద నమ్మకాలు
రక్త పిశాచులు అనే ఊహ వెయ్యి సంవత్సరాలకు పైగా ఉంది; మేసోపోతమియన్స్, హేబ్రయూస్, పురాతన గ్రీకులు, మరియు రోమన్లు వంటి సంస్కృతులు, ఆధునిక రక్త పిశాచులకు పూర్వీకులుగా పరిగణించబడే రాక్షసులు మరియు ఆత్మల యొక్క కథలను కలిగి ఉన్నాయి. ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఈ పురాతన నాగరికతలలో రక్త పిశాచులు వంటి జీవుల యొక్క ఉనికి ఉన్నప్పటికీ, ఈ రోజు రక్త పిశాచుల మూలాలుగా మనకి తెలిసిన జానపద కథలు చాలా మటుకు ప్రత్యేకంగా 18వ శతాబ్దం మొదలులో దక్షిణ-తూర్పు యూరప్ నుండి వచ్చాయి,[30][66] ఆ ప్రాంతం యొక్క ఒకే వర్గానికి చెందిన చాలా సమూహాల యొక్క వాక్చాతుర్య సంప్రదాయాలు నమోదు చెయ్యబడి మరియు ప్రచురితం అయినప్పుడు ఇది జరిగింది. చాలా విషయాలలో రక్త పిశాచులు మరణించిన తరువాత తిరిగి వచ్చిన దుష్ట శక్తులు, ఆత్మహత్య చేసుకున్న బాధితులు, లేదా మాంత్రికులు, కానీ ఒక శవాన్ని కలిగి ఉన్న ఒక దుష్ట ఆత్మ ద్వారా లేదా ఒక రక్త పిశాఛిచే కొరకబడటం వలన కూడా అవి సృష్టించబడవచ్చు. ఇలాంటి పురాణగాధలను నమ్మటం అనేది చాలా విస్తారంగా వ్యాపించింది, ఫలితంగా కొన్ని ప్రాంతాలలో అది సామూహిక భావోద్రేకాలకి కారణం అయ్యింది మరియు రక్త పిశాచులుగా అనుమానించబడిన వ్యక్తులను బహిరంగంగా శిక్షించటానికి దారి తీసింది.[31]
వివరణ మరియు సాధారణ విషయాలు


చాలా యూరోపియన్ పురాణగాధలకి పలు విషయాలలో సారూప్యం ఉన్నప్పటికీ జానపద రక్త పిశాచులు గురించి ఒకే ఒక కచ్చితమైన వర్ణన ఇవ్వటం అనేది చాలా కష్టం. సాధారణంగా రక్త పిశాచులు చూడటానికి ఉబ్బి ఉన్నట్టు మరియు ఎరుపు వర్ణంలో, ముదురు నీలంలో లేదా నల్లని రంగులో ఉన్నట్టు నివేదించబడ్డాయి; ఈ లక్షణాలు అన్నీ కూడా ఈ మధ్య కాలంలో రక్తాన్ని పీల్చటం అను దానికి ఆపాదించబడ్డాయి. అంతే కాకుండా, ఏదైనా ఒకటి వాటి యొక్క శవం పై కప్పిన వస్త్రం లేదా శవపేటికలో కనిపించినప్పుడు తరచుగా నోరు మరియు ముక్కు నుండి రక్తం కారుతూ కనిపిస్తుంది మరియు దాని యొక్క ఎడమ కన్ను తెరిచి ఉంటుంది.[32] అది పాతిపెట్టబడిన శవాన్ని కప్పి ఉంచే లినెన్ వస్త్రంలో చుట్టుకొని ఉంటుంది, మరియు దాని యొక్క దంతాలు, జుట్టు, మరియు గోర్లు మొదలైనవి కొంత వరకు పెరిగి ఉంటాయి, అయితే ఇది సాధారణ ఫాన్గులలో కనిపించే లక్షణం కాదు.[33]
రక్త పిశాచులను సృష్టించటం
రక్త పిశాచుల సృష్టికి చాలా కారణాలు ఉన్నాయి మరియు వాస్తవ జానపద కథలలో వైవిధ్యంగా ఉన్నాయి. స్లావిక్ మరియు చైనీస్ సంప్రదాయాలలో, ఏ శవం అయినా ఏదైనా జంతువుపై నుండి, ముఖ్యంగా ఒక కుక్క లేదా పిల్లి పై నుండి గెంతితే అది మరణాంతరం తిరిగి ప్రేతాత్మగా వస్తుంది అని భయపడేవారు.[34] ఒక శరీరం పై ఏదైనా గాయం ఉంటే దానిని మరుగుతున్న నీటితో శుభ్రం చేయకుండా ఉండటం కూడా అపాయంగా భావించేవారు. రష్యన్ జానపదాల్లో రక్త పిశాచులు అనేవి ఒకప్పుడ్డు మంత్రగాళ్ళు లేదా జీవించి ఉన్నప్పుడ్డు చర్చి పై తిరుగుబాటు చేసిన వ్యక్తులు అని చెప్పబడ్డాయి.[35]
ఈ మధ్యకాలంలో చనిపోయిన ప్రియమైన వ్యక్తులు, మరణాంతరం తిరిగి వచ్చే ప్రేతాత్మలుగా మారకుండా నివారించే విధంగా పలు సాంస్కృతిక అలవాట్లు వెలుగులోకి వచ్చాయి. శవాన్ని తలక్రిందులుగా పూడ్చటం అనేది విస్తారంగా వ్యాపించింది, అలానే ఆ శరీరంలోకి ప్రవేశిస్తున్న దుష్ట శక్తులను తృప్తిపరచటానికి లేదా ఆ శవం తన శవపేటిక నుండి లేవకుండా దానిని శాంతింపజేయటానికి గాను భుగోళిక వస్తువులైన నాగళ్ళు లేదా కొడవళ్ళు [36]ను ఆ సమాధి దగ్గర పెట్టటం కూడా చేసేవారు.ఈ పద్దతి పురాతన గ్రీక్ కాలంలో పాతాళంలో ఉన్న స్టిక్స్ నదిని దాటటానికి సుంకం చెల్లించటానికి గాను శవం యొక్క నోటిలో ఒబోలాస్ (గ్రీక్ కాలం నాటి వెండి నాణెం) ను ఉంచే అలవాటును ప్రతిబింబిస్తుంది; అయితే ఆ నాణెం ఎలాంటి దుష్టశక్తులు కూడా శరీరంలోకి ప్రవేశించకుండా పెట్టబడేది అని వాదించబడింది మరియు ఇది ఆ తరువాత రక్త పిశాచుల జానపద కథలను ప్రభావితం చేసి ఉండవచ్చు. ఈ సంప్రదాయం ఆధునిక గ్రీక్ జానపద కథలలో వ్రికోలకాస్ , గురించి గట్టిగా అమలయింది, ఇందులో చనిపోయిన వారి శరీరం రక్త పిశాఛిగా మారకుండా నిరోధించటానికి క్రోవ్వుతో చేసిన ఒక శిలువ మరియు "ఏసుప్రభువు రక్షిస్తాడు" అని చెక్కి ఉన్న ఒక కుండీ శవంపై పెట్టబడేవి.[37] యూరప్లో అనుసరించిన ఇతర పద్దతులు, మోకాళ్ళ దగ్గర టెన్డన్ లను తొలగించటం లేదా ముందుగా ఊహించిన వాంపైర్ యొక్క సమాధి వద్ద నేలలో పాపీ విత్తనాలు, తరుణ ధాన్యాలు లేదా ఇసుకను ఉంచటం వంటి వాటిని కలిగి ఉంటాయి; ఇది పడిపోయిన గింజలను లెక్కపెట్టటంలో రక్త పిశాచిని రాత్రి అంతా గడిపే విధంగా చేస్తుంది అని నమ్మేవారు.[38] ఇలాంటివే అయిన చైనీస్ వివరణలు చెప్పేది ఏంటంటే, ఒక రక్త పిశాఛి లాంటి జీవి ఒక బియ్యం బస్తాను దాటి రావాలంటే అది అందులో ఉన్న ప్రతీ గింజను లెక్కించాలి; ఈ విధానం, భారతీయ ఉపఖండం పురాణాలు మరియు అదే విధంగా దక్షిణ అమెరికా యొక్క మంత్రగాళ్ళ కథలు మరియు ఇతర రకాల దుష్టశక్తులు లేదా చెడు చేసే ఆత్మలు లేదా వ్యక్తులు గురించిన కథలు మొదలైన వాటి నుండి తీసుకోబడింది.[39]
రక్త పిశాచులను గుర్తించటం
రక్త పిశాచులను గుర్తించటానికి చాలా రకాలైన విశదీకరించబడిన వైదిక కర్మలను ఉపయోగించేవారు. సంపర్కానికి సిద్దం చేసిన ఒక మగ గుర్రం పై ఒక కన్నెపిల్లాడిని శ్మశానం లేదా చర్చి స్థలాలలోకి పంపడం అనేది రక్త పిశాచుల సమాధిని కనుగొనటంలో ఉపయోగించే ఒక పద్దతి---ఆ గుర్రం రక్త పిశాచుల సమాధి వద్ద ముందుకి వెళ్ళకుండా ఆగిపోతుంది అని విశ్వాశం.[35] సాధారణంగా దీని కోసం ఒక నల్ల గుర్రం కావాలి, కానీ అల్బనియాలో మాత్రం తెల్ల గుర్రం ఉండాలి.[40] సమాధి దగ్గర భూమిలో కన్నాలు కనపడటాన్ని రక్త పైశాచికత్వానికి గుర్తుగా భావిస్తారు.[41]
రక్త పిశాచులుగా మారాలనే ఆలోచన ఉన్న శవాలు సాధారణంగా ఊహించిన దాని కంటే ఆరోగ్యకరమైన రూపాన్ని కలిగి ఉంటాయి, ఉబ్బి ఉంటాయి మరియు చాలా కొద్దిగా కుళ్ళుతాయి లేదా అసలు ఆ జాడలే చూపించవు అని వర్ణించబడ్డాయి.[42] కొన్ని విషయాలలో, అనుమానం ఉన్న సమాధులు తెరిచి చూసినప్పుడు, శవం తన మొహం అంతా బాధితుని యొక్క తాజా రక్తాన్ని కలిగి ఉంది అని కూడా గ్రామస్థులు వర్ణించారు.[43] పశువులు, గొర్రెలు, బంధువులు లేదా పొరుగువారు చనిపోవటం అనేవి ఆ సూచించిన ప్రదేశంలో రక్త పిశాచం ఉంది అనటానికి సాక్ష్యాలు. జానపద కథలలో ఉన్న రక్త పిశాచులు తమ ఉనికిని చాటుకోవటానికి చిన్న భూతాలు చేసే పనులు వంటివి చేస్తాయి, అనగా, పై కప్పు పై రాళ్ళను బలంగా విసరటం లేదా ఇంటిలోని వస్తువులను కదల్చటం,[44] మరియు నిద్రిస్తున్న వ్యక్తులను గట్టిగా నొక్కటం వంటివి.[45]
రక్షణ

ఆపొత్రొపైక్స్—ముందాన్ (దుష్ట శక్తులను పారద్రోలేవి) లేదా మరణాంతరం తిరిగి వచ్చే ప్రేతాత్మలను పారద్రోలే పవిత్రమైన వస్తువులు అయిన వెల్లుల్లి[46] లేదా పవిత్ర జలం వంటివి రక్త పిశాచుల జానపద కథలలో సాధారణం. ఈ వస్తువులు ఒక ప్రాంతం నుండి ఇంకో ప్రాంతానికి వైవిధ్యంగా ఉంటాయి ; అడవి గులాబి యొక్క కొమ్మ మరియు హవ్తోర్న్ మొక్క రక్త పిశాచులకు హాని చేస్తాయి అని చెప్పబడ్డాయి; యూరప్ లో ఇంటి పై కప్పు పై ఆవాలను జల్లటం ద్వారా రక్త పిశాచులను దూరంగా ఉంచవచ్చు అని నమ్ముతారు.[47] దుష్ట శక్తులను పారద్రోలే ఇతర విషయాలు పవిత్రమైన వస్తువులను కలిగి ఉంటాయి, ఉదాహరణకి, క్రుసిఫిక్స్, రోసరి, లేదా పవిత్ర జలం. రక్త పిశాచులు చర్చిలు లేదా దేవాలయాలు వంటి పవిత్ర స్థలాలలో నడవలేవు లేదా ప్రవహిస్తున్న నీటిని దాటలేవు అని చెప్పబడింది.[48] సంప్రదాయబద్దంగా దుష్టశక్తులను పారద్రోలేవాటిగా పరిగణింపబడనప్పటికీ, తలుపు పై బయటకు కనిపించే విధంగా పెడితే అద్దాలు కూడా రక్త పిశాచులను తరిమి వేస్తాయి (కొన్ని సంస్కృతులలో, రక్త పిశాచులకు ప్రతిబింబం ఉండదు మరియు కొన్ని సార్లు నీడను చూపించవు, బహుశా రక్త పిశాచులకు ఆత్మా ఉండదు అనుటకు ఇది సంకేతం కావొచ్చు).[49] ఈ విషయం విశ్వవ్యాప్తం కాకపోయినప్పటికీ (గ్రీక్ వ్రైకోలకాస్/తిమ్పానియోస్</i>లు ప్రతిబింబం మరియు నీడ రెండిటినీ కూడా చూపించగలవు), బ్రాం స్తోకేర్ చే డ్రాకులా</i>లో ఉపయోగించబడింది మరియు దానితో పాటు ఉన్న రచయితలు మరియు సినిమాలను తీసేవారితో ప్రసిద్దమైన దానిగా ఉండిపోయింది.[50] రక్త పిశాచులు ఆ ఇంటి యజమాని నుండి ఆహ్వానం లేనిదే లోపలి రాలేవు అని కూడా కొన్ని సంప్రదాయాలు విశ్వసిస్తాయి, అయితే మొదటిసారి ఆహ్వానం పొందిన తరువాత వాటికి నచ్చినప్పుడు అవి రావచ్చు మరియు వెళ్లిపోవచ్చు.[49] చాలా మటుకు జానపద కథలలోని రక్త పిశాచులు రాత్రి సమయంలోనే చాలా చురుకుగా ఉంటాయి అని విశ్వసించినప్పటికీ అవి సాధారణంగా సూర్యరశ్మి వలన గాయపడతాయి అని పరిగణించబడలేదు.[50]
అనుమానం ఉన్న రక్త పిశాచులను నాశనం చెయ్యటానికి వివిధ పద్దతులు ఉన్నాయి, అయితే ముఖ్యంగా దక్షిణ స్లావిక్ సంస్కృతులలో ఒక కర్ర ముక్కను భూమిలోకి ఒక చివరగా పాతిపెట్టటం అనేది సర్వసాధారణం అయిన పద్దతి.[51] రష్యా మరియు బాల్టిక్ రాష్ట్రాలలో బూడిదకి ప్రాధాన్యం ఇస్తారు [52] లేదా సెర్బియాలో హవ్తోర్న్ [53], సిలేసియాలో ఓక్ లను వాడినట్టు నమోదు చెయ్యబడింది.[54] సమర్ధమైన రక్త పిశాచులు తరచుగా హృదయంలో గుచ్చబడతాయి, అయితే రష్యా మరియు ఉత్తర జర్మనీ లలో నోరు లక్షంగా చేసుకోబడుతుంది[55][56] మరియు ఉత్తర-తూర్పు సెర్బియాలో ఉదర భాగంలో గుచ్చుతారు.[57] హృదయ భాగంలోని చర్మాన్ని గుచ్చటం అనేది ఉబ్బిన రక్త పిశాచులను "చదునుగా" చెయ్యతానికి ఒక మార్గం; ఇది పదునైన వస్తువులు అయిన కొడవళ్ళను శవంతో పాటు పాతిపెట్టే చర్య లాంటిదే, ఇలా పదునైన వస్తువులు పాతిపెట్టటం వలన ఒకవేళ ఆ శరీరం మరణాంతరం తిరిగి వచ్చే ప్రేతాత్మగా మారే సమయంలో ఉబ్బితే అవి చర్మంలోకి చీల్చుకొని వెళతాయి.[58] తలను నరికి వెయ్యటం అనేది జర్మన్ మరియు పశ్చిమ స్లావిక్ ప్రాంతాలలో ప్రాధాన్యం ఇచ్చే పద్దతి, ఇందులో తలను పాదాల మధ్య, పిరుదులు వెనకాల లేదా శరీరానికి దూరంగా పాతిపెడతారు.[51] కొన్ని సంస్కృతులలో, శవంలో ఆత్మ నిదానంగా కదులుతుంది అని చెప్పబడింది, అందుకని ఆత్మను తొందరగా పంపించే మార్గంగా ఈ చర్య చూడబడింది. రక్త పిశాచుల యొక్క తల, శరీరం లేదా వస్త్రాలు కూడా తిరిగి పైకి రావటానికి వీలు లేకుండా గుచ్చబడతాయి మరియు భూమిలోకి పాతిపెట్టబడతాయి.[59] జిప్సీలు ఉక్కు లేదా ఇనుప సూదులను శవం యొక్క గుండెలోకి గుచ్చుతారు మరియు పాతిపెట్టే సమయంలో ఉక్కు ముక్కలను నోటిలో, కాళ్ళ పైన, చెవులలో మరియు వేళ్ళ మధ్య పెడతారు. వారు శవం యొక్క వస్త్రంలో హవ్తోర్న్ ని ఉంచుతారు లేదా ఒక హవ్తోర్న్ కొమ్మను కాళ్ళ గుండా గుచ్చుతారు. 16వ -శతాబ్దంలో వెనిస్ దగ్గర జరిగిన ఒక శవాన్ని పాతిపెట్టే కార్యక్రమంలో ఒక స్త్రీ శవం యొక్క నోటిలోకి ఒక ఇటుకను బలవంతంగా తోయ్యబడింది, దీనిని 2006లో పురాతత్వ వేత్తలు కనుగొన్నారు మరియు చాలా హింసాత్మకంగా పూడ్చబడిన ఒక రక్త పిశాఛిగా దానిని అంచనా వేసారు.[60] ఇంకొన్ని చర్యలు, సమాధి పై మరుగుతున్న నీళ్ళను పొయ్యటం లేదా శరీరాన్ని పూర్తిగా కాల్చెయ్యటం వంటివి కలిగి ఉంటాయి. బల్కన్లలో, ఒక రక్త పిశాఛిని తుపాకితో కాల్చటం లేదా నీళ్ళలో ముంచటం, శవదాహన కార్యక్రమాన్ని మరొకసారి చెయ్యటం, శరీరం పై పవిత్ర జలం చల్లటం లేదా మంత్రాల ద్వారా ఆత్మను బయటకు పంపించటం వంటి పద్దతుల ద్వారా రక్త పిశాచులను చంపవచ్చని నమ్ముతారు. రోమానియా లో, నోటిలో వెల్లుల్లి పెడతారు మరియు 19వ శతాబ్ద కాలం నాటికి శవపేటిక నుండి ఒక గుండును పేల్చటం అనే జాగ్రత్తను తీసుకునేవారు. దృఢమైన విషయాలలో శరీరం ముక్కలుగా విభాజింపబడుతుంది మరియు ఆ భాగాలు కాల్చివెయ్యబడతాయి, నీళ్ళతో మిశ్రమం చెయ్యబడతాయి మరియు కుటుంబసభ్యులకు ఒక నివారణలా ఇవ్వబడతాయి. జర్మనీ లోని సక్సన్ ప్రాంతాలలో అనుమానం ఉన్న రక్త పిశాచుల నోటిలో ఒక నిమ్మకాయను పెడతారు.[61]
పురాతన నమ్మకాలు

చాలా శతాబ్దాల వరకు ప్రపంచవ్యాప్తంగా దాదాపుగా ప్రతీ సంస్కృతిలో కూడా జీవించి ఉన్నవారి రక్తాన్ని లేదా మాంసాన్ని తినే మానవాతీత జీవుల గురించి కథలు ఉన్నాయి.[62] ఈ రోజు మనం ఈ విషయాలను వాంపైర్ లతో అనుసంధానిస్తున్నాము కానీ పురాతన కాలాలలో వాంపైర్ అనే పదం మనుగడలో లేదు; రక్తం త్రాగటం మరియు అలాంటి చర్యలు మాంసం తినే మరియు రక్తాన్ని తాగే పిశాచాలు లేదా ఆత్మలకు ఆపాదించబడ్డాయి; అయితే భూతంఅనేది రక్త పిశాచకి సమాన అర్ధం కల పదంగా పరిగణించబడింది.[63] దాదాపుగా ప్రతీ దేశం కూడా రక్తం త్రాగటాన్ని మరణాంతరం తిరిగి వచ్చే ఒక విధమైన దుష్టశక్తులు లేదా పిశాచాలు లేదా కొన్ని విషయాలలో దైవత్వ లక్షణంగా అనుసంధానించింది. భారతదేశంలో, ఉదాహరణకు శవాలలో నివసించే భూతంలాంటి జీవులు అయిన వెతలలు, గురించిన కథలు బైతల్ పచిసిలో కూర్చబడ్డాయి; కథాసరిత్సాగరలో ఒక ప్రసిద్ధి చెందిన కథ రాజా విక్రమాదిత్య గురించి మరియు ఇలాంటి ఒకదానిని పట్టుకోవటానికి రాత్రుళ్ళు అతను సాగించిన వెతుకులాట గురించి చెబుతుంది.[64] పిశాచ, దుష్ట పనులు చేసేవారి యొక్క తిరిగివచ్చిన ఆత్మలు లేదా మతిస్థిమితం లేకుండా చనిపోయినవారు కూడా రక్త పిశాచ లక్షణాలను కలిగి ఉంటారు.[65] పెద్ద దంతాలతో మరియు శవాలు లేదా పుర్రెల యొక్క దండలతో ఉన్న పురాతన భారతీయ దేవత కాళి, కూడా రక్తాన్ని తాగటంతో దగ్గర సంబంధం కలిగి ఉంది.[66] ఈజిప్టు లో, దేవత అయిన సేఖ్మేట్ రక్తాన్ని తాగింది.
రక్తాన్ని తాగే పిశాచాలు గురించి కథలను కలిగి ఉన్న మొదటి నాగరికత పెర్షియన్లదే: మనుషుల నుండి రక్తాన్ని త్రాగటానికి ప్రయత్నిస్తున్న జీవులు రంద్రాలు చెయ్యబడ్డ కుండల ముక్కల పై చెక్కబడ్డాయి.[67] పురాతన బాబిలోనియా పురాణ సంబంధమైన లిలిటు కథలను కలిగి ఉంది,[68] ఇవి హీర్బ్రూ డెమోనాలజీ నుండి లిలిత్ (హీబ్రూ לילית) మరియు ఆమె కుమార్తెలకు లిలును ఇవ్వటం మరియు దానితో సమానమైనవి. లిలిటు ఒక పిశాచంలా పరిగణించబడింది మరియు చిన్నారుల రక్తం పై మనుగడ సాగిస్తున్నట్టు తరచుగా చిత్రీకరించబడ్డాయి. ఏది ఎలా ఉన్నప్పటికీ, జ్యూయిష్ పిశాచాలు పురుషులు మరియు స్త్రీలు ఇద్దరినీ, అదే విధంగా నవజాతి శిశువులను కూడా ఆరగించేవి.[68]
పురాతన గ్రీక్ మరియు రోమన్ పురాణాలు ఏమ్పుస,[69] ది లమియా,[70] మరియు ది స్త్రిగేస్ లను వర్ణించాయి. కాలంతో పాటు ఆ మొదటి రెండు పదాలు వరసగా మాంత్రికులు మరియు పిశాచాలను వర్ణించటానికి సాధారణ పదాలుగా అయిపోయాయి. ఏమ్పుస హెకాట్ దేవత యొక్క కుమార్తె మరియు ఒక పిశాచంగా, కంచు-పాదాలు కలిగిన జీవిగా వర్ణించబడింది. ఆమె ఒక యవ్వన స్త్రీగా మారటం ద్వారా రక్తాన్ని త్రాగేది మరియు రక్తాన్ని త్రాగటానికి ముందు పురుషులు నిద్రించటం వలన వారిని మలినం చేసేది.[69] లమియా గెల్లౌడేస్ లేదా గెల్లో మాదిరిగా రాత్రి సమయాలలో చిన్నపిల్లల పక్కలలో వారి రక్తాన్ని పీల్చటం ద్వారా వారిని ఆహారంగా తీసుకొనేది.[70] లమియా లానే, స్త్రిగేస్ కూడా చిన్నారులను భుజించేది కానీ యవ్వనంలో ఉన్న పురుషులను కూడా తినేది. అవి సాధారణంగా కాకులు లేదా పక్షుల శరీరాలను కలిగి ఉంటాయి అని వర్ణించబడింది మరియు ఆ తరువాత రోమన్ పురాణాలలో స్త్రిక్స్ లాగ పెట్టబడ్డాయి, స్త్రీక్స్ అనేవి మనుషుల మాంసం మరియు రక్తాన్ని ఆహారంగా తీసుకొనే నిశాచార పక్షులు.[71]
మేడివల్ మరియు తరువాత కాలపు యూరోపియన్ జానపద కథలు

రక్త పిశాచులు చుట్టూ అల్లుకున్న చాలా పురాణాలు మేడివల్ కాలం లోనే ఉద్భవించాయి. 12వ శతాబ్దపు ఆంగ్ల చరిత్రకారులు మరియు చారిత్రిక రచనలు చేసేవారు అయిన వాల్టర్ మ్యాప్ మరియు న్యూబుర్గ్ కి చెందిన విలియంలు మరణాంతరం తిరిగి వచ్చే ప్రేతాత్మలు గురించిన విషయాలను నమోదు చేసారు,[31][72] అయితే ఈ కాలం తరువాత రక్త పిశాచులు గురించి ఆంగ్లంలో పురాణకథల నమోదు చాలా తక్కువగా జరిగింది.[73] ఈ కథలు ఆ తరువాత 18 వ శతాబ్దంలో తూర్పు యూరప్ నుండి వచ్చిన జానపద కథలను పోలి ఉంటాయి మరియు ఆ తరువాత జర్మనీ మరియు ఇంగ్లాండ్ లలో ప్రవేశించిన రక్త పిశాచుల పురాణాలకి ఇదే మూలం, ఇవి అక్కడ మరింత అందంగా చెయ్యబడ్డాయి మరియు ప్రసిద్ధి చెందాయి.
18వ శతాబ్దంలో తూర్పు యూరప్ లో రక్త పిశాచులను చూసామనే ఒక తాత్కాలిక పిచ్చి ఉండేది, అందువల్ల మరణాంతరం తిరిగి వచ్చే ఆ బలిష్టమైన ఆత్మలను గుర్తించి మరియు చంపటం కోసం తరచుగా కర్రలను లేదా ఇనుప వస్తువులను భూమిలోకి పాతటం మరియు సమాధులను త్రవ్వటం చేసేవారు.[74] ఆ కాలం జ్ఞానోదయ కాలం అని పిలువబడినప్పటికీ, ఈ సమయంలోనే చాలా మటుకు జానపద కథల పురాణగాధలు వచ్చాయి, రక్త పిశాచులను నమ్మటం అనేది నాటకీయంగా పెరిగింది, ఫలితంగా చాలా మటుకు యూరప్ అంతా సామూహిక భావోద్రేకం కలిగింది.[31] ఈ అలజడి 1721లో తూర్పు ప్రష్యా మరియు 1725-1734ల మధ్య హబ్స్బుర్గ్ మొనార్కిలో సాక్ష్యాలు లేని రక్త పిశాచుల దాడులు విపరీతంగా జరగటంతో మొదలయ్యింది. రెండు ప్రముఖ రక్త పిశాచులు విషయాలలో అధికారికంగా మొదటగా నమోదు చెయ్యబడినది సెర్బియా నుండి పీటర్ ప్లోగోజోవిత్జ్ మరియు ఆర్నాల్డ్ పోలే శవాలను కలిగి ఉంది. ప్లోగోజోవిత్జ్ 62 సంవత్సరాల వయస్సులో మరణించినట్టు నివేదించబడింది కానీ తన కుమారుడిని ఆహారం అడగటం కోసం మరణాంతరం తిరిగి వచ్చినట్టు చెప్పబడింది. అయితే కుమారుడు దానికి నిరాకరించినప్పుడు, ఆ మరునాడు అతను మరణించి ఉన్నాడు. ప్లోగోజోవిత్జ్ తిరిగి వచ్చి మరియు కొంతమంది ఇరుగుపొరుగు వారి పై దాడి చేసినట్టు మరియు వారు రక్తాన్ని కోల్పోవటం వలన చనిపోయినట్టు ఊహించబడింది.[74] రెండవ విషయంలో రైతుగా మారిన ఒక మాజీ సైనికుడు అయిన పోలే కొన్ని సంవత్సరాల ముందు ఒక గుర్తు తెలియని రక్త పిశాచ దాడికి గురి అవ్వటం వలన పొలం పనులు చేస్తున్నప్పుడు మరణించాడు. అతని మరణాంతరం, ఆ పరిసర ప్రాంతంలో ప్రజలు మరణించటం మొదలయ్యింది మరియు దీని కారణంగా పోలే తిరిగి వచ్చి తన ఇరుగుపొరుగు వారిని తినేస్తున్నాడని నమ్మారు.[75] ఇంకొక ప్రసిద్ధి చెందిన సెర్బియన్ పురాణగాధ ఒక నీటి మిల్లులో ఉంటూ ఆ మిల్లర్ల రక్తాన్ని త్రాగే సవ సవనోవిక్ను కలిగి ఉంది. ఈ జానపద కథ పాత్ర ఆ తరువాతి కాలంలో సెర్బియన్ రచయిత మిలోవన్ గ్లిసిక్ రచించిన కథలోను మరియు ఆ కథ ప్రేరణతో తీసిన సెర్బియన్ 1973 హారర్ సినిమా లేప్తిరికా లోను ఉపయోగించబడింది.
ఈ రెండు సంఘటనలు కూడా చాలా బాగా నమోదు చెయ్యబడ్డాయి: ప్రభుత్వ అధికారులు ఆ శరీరాలను పరీక్షించారు, సంఘటనా నివేదికలను వ్రాసారు, మరియు యూరప్ మొత్తం పుస్తకాలను ప్రచురించారు.[75] భావోద్రేకం, సాధారణంగా "18వ-శతాబ్దపు రక్త పిశాచ వాదన"గా పిలువబడేది, ఇది ఒక తరం వరకు పెరుగుతూ వచ్చింది. ఈ సమస్య ఇలాంటి వాంపైర్ దాడుల గురించి వాదించటం ద్వారా గ్రామీణ ప్రాంతాల వారిచే మరింత జటిలం చెయ్యబడింది, సాధారణంగా గ్రామీణ సమూహాలలో అధిక మొత్తంలో ఉండే మూఢ నమ్మకాలు వలెనే ఇది జరిగింది అనటంలో సందేహం లేదు, ఫలితంగా స్థానికులు శవాలను త్రవ్వటం మరియు కొన్నిసార్లు వాటిని ఇనుప వస్తువులతో భూమిలోకి గుచ్చటం వంటివి చేసేవారు. ఈ కాలంలో చాలా మంది పరిశోధకులు రక్త పిశాచులు అనేవి లేవని నివేదించారు మరియు జీవించి ఉండటానికి ముందే పూడ్చిపెట్టటం లేదా రాబీస్ గురించి నివేదికలు ఇచ్చారు అయినా కూడా మూఢ నమ్మకాల పై విశ్వాసం పెరిగిపోయింది. చాలా గౌరవనీయుడు అయిన ఫ్రెంచ్ తత్వవేత్త మరియు పరిశోధకుడు డొమ్ ఆగస్తిన్ కాల్మేట్, 1746లో ఒక చిన్న కథను రచించాడు, ఇది రక్త పిశాచులు ఉనికిని గురించి మరిన్ని వివరణలు ఇచ్చింది. కాల్మేట్ రక్త పిశాచుల సంఘటనల గురించిన నివేదికలను తనకు తానూ సేకరించాడు; ముఖ్యమైన వోల్టైర్ మరియు మద్దతు ఇచ్చే పిశాచాల గురించి పరిశోధనలు చేసేవారితో పాటుగా చాలామంది పాఠకులు రక్త పిశాచులు ఉన్నాయి అనే విధంగానే ఆ కథ చెబుతుంది అని వివరించారు.[76] అతని యొక్క ఫిలోసోఫికాల్ డిక్షనరీలో వోల్టైర్ ఈ విధంగా వ్రాసాడు:[77]
These vampires were corpses, who went out of their graves at night to suck the blood of the living, either at their throats or stomachs, after which they returned to their cemeteries. The persons so sucked waned, grew pale, and fell into consumption; while the sucking corpses grew fat, got rosy, and enjoyed an excellent appetite. It was in Poland, Hungary, Silesia, Moravia, Austria, and Lorraine, that the dead made this good cheer.

ఆస్ట్రియా సామ్రాజ్య పాలకురాలు అయిన మేరియా తెరెసా ఆమె వ్యక్తిగత వైద్యుడు అయిన గేరార్డ్ వాన్ స్విఎతెన్ను రక్త పిశాచుల విషయాల గురించి శోధించడానికి పంపిన తరువాత మాత్రమే ఈ వాదన ఆగింది. అతను రక్త పిశాచులు అనేవి మనుగడలో లేవు అని వివరించాడు మరియు సామ్రాజ్య పాలకురాలు సమాధులు తెరవటం మరియు శరీరాలను అపవిత్రం చెయ్యటం వంటివి నిషేధిస్తూ చట్టాన్ని జారీ చేసింది, అంతటితో రక్త పిశాచుల వ్యాప్తికి ముగింపు పలికింది. ఈ తిరస్కారానికి అతీతంగా రక్త పిశాచి కళాకృతులలోను మరియు స్థానిక మూఢ నమ్మకాలలోను నివసించింది.[76]
యూరోపియన్ వి కాని నమ్మకాలు
ఆఫ్రికా
ఆఫ్రికా లోని వివిధ ప్రాంతాలు రక్త పైశాచికత్వం సామర్ధ్యాలు కలిగి ఉన్న జీవుల గురించిన జానపద కథలను కలిగి ఉన్నాయి: పశ్చిమ ఆఫ్రికాలో అశాంతి ప్రజలు ఇనుప దంతాలు కలిగి ఉన్న మరియు వృక్షాలను పెకలించే అసంబోసం  గురించి చెబుతారు [78] మరియు ఎవ్ ప్రజలు అడ్జే గురించి చెప్తారు, ఇది మిణుగురు పురుగు రూపంలోకి మారగలదు మరియు చిన్నారులను వేటాడుతుంది అని చెబుతారు.[79] తూర్పు కేప్ ప్రాంతం ఇమ్పుందులు కలిగి ఉంది, ఇది ఒక పెద్ద పంజా ఉన్న పక్షిగా మారగలదు మరియు ఉరుములు మరియు మెరుపులను తీసుకురాగలదు మరియు మడగాస్కార్కి చెందిన బెత్సిలియో ప్రజలు రామంగా గురించి చెబుతారు, ఇది గౌరవస్తుల రక్తాన్ని త్రాగే మరియు వారి గోళ్ళను తినే ఒక నేరస్తురాలు లేదా జీవించి ఉన్న రక్త పిశాచి.[80]
అమెరికాలు
కొన్ని నమ్మకాల మిశ్రమం నుండి ఒక రక్త పిశాచి నమ్మకం అనేది ఎలా వస్తుందో చెప్పటానికి లూగారూ ఒక ఉదాహరణ, ఇది ఫ్రెంచ్ మరియు అఫ్రికాన్ వోడు లేదా వూడూల యొక్క మిశ్రమం. Loogaroo అనే పదం ఫ్రెంచ్ loup-garou ("తోడేలుగా మారిన మనిషి" అని అర్ధం) నుండి వచ్చి ఉండవచ్చు మరియు ఇది మారిషస్ సంస్కృతిలో చాలా సాధారణమైనది. ఏది ఏమైనప్పటికీ లూగారూ కథలు కారిబ్బెయన్ దీవులు మరియు సంయుక్త రాష్ట్రాలలోని లూసియానా లలో విస్తారంగా వ్యాపించాయి.[81] ఇలాంటివే మరికొన్ని ఆడ దెయ్యాలకి ఉదాహరణలు, ట్రినిడాడ్కి చెందిన సౌకోయంట్, మరియు కొలంబియా జానపద కథలలోని తుండ మరియు పటసోల లు, అయితే దక్షిణ చిలేకి చెందిన మపుచే రక్తాన్ని పీల్చే పాము అయిన పెఉచేన్ ను కలిగి ఉంది.[82] దక్షిణ అమెరికా మూఢ నమ్మకాలలో తలుపు వెనకాల లేదా దగ్గరగా కలబందను తలక్రిందులుగా వేలాడదీస్తే అది రక్త పిశాచులను నిరోదిస్తుంది అని నమ్మేవారు.[39] అజ్తెక్ పురాణం సిహుతెటో యొక్క కథలను వర్ణించింది ఇవి పిల్లలు పుట్టే సమయంలో మరణించినవారి యొక్క అస్థిపంజర ముఖం కలిగిన ఆత్మలు, ఇవి చిన్నారులను దొంగలించేవి మరియు జీవించి ఉన్నవారితో లైంగిక సంబంధాలు నేరిపేవి మరియు వారిని పిచ్చివారిగా చేసేవి.[35]
18వ మరియు 19వ శతాబ్దాల చివరలో రక్త పిశాచులను నమ్మటం అనేది నూతన ఇంగ్లాండ్ యొక్క చాలా భాగాలలో, ముఖ్యంగా ర్హోడ్ ద్వీపం మరియు తూర్పు కాంనేక్టిసుట్ ప్రాంతాలలో విస్తారంగా వ్యాపించింది. మరణించినవారు ఒక రక్త పిశాచి అని, వారే కుటుంబంలోని అనారోగ్యం మరియు మరణాలకి కారణం అని నమ్మటం వలన చాలా కుటుంబాలు తమ ప్రియమైనవారి శరీరాలను సమాధి నుండి వెలికితియ్యటం మరియు వారి గుండెను తొలగించటం చేసిన పలు సంఘటనలు నమోదయ్యాయి, కానీ ఎక్కడా కూడా చనిపోయినవారిని సూచించటానికి "రక్త పిశాచి " అనే పదం వాడబడలేదు. ప్రాణాంతకమైన వ్యాధి అయిన క్షయ లేదా ఆ కాలంలో "తినెయ్యటం" అని పిలువబడే ఈ వ్యాధి తనను తాను తినెయ్యటం వలన మరణించిన కుటుంబంలోని ఒక వ్యక్తి రాత్రి వేళలలో వచ్చి వెళ్ళటం వలన కలుగుతుంది అని నమ్మేవారు.[83] చాలా ప్రసిద్దమైన మరియు ఈ మధ్య కాలంలో నమోదు చెయ్యబడిన రక్త పైశాచికత్వం అనుమానిత సంఘటన ఏంటంటే, 1892లో ఏక్షెతెర్, ర్హోడ్ ద్వీపంలో పందొమ్మిది సంవత్సరాల వయస్సు కల మెర్సీ బ్రౌన్ అనే బాలిక మరణం. ఆమె తండ్రి, వారి కుటుంబ వైద్యుని సలహా మేరకు, ఆమె మరణించిన రెండు నెలల తరువాత ఆమెను సమాధి నుండి బయటకు తీసి, ఆమె గుండెను కోసి బూడిదగా మార్చాడు.[84]
ఆసియా
పాత జానపద కథలలో వేళ్ళూనుకున్న రక్త పిశాచులలోని ఆధునిక నమ్మకం మెయిన్ ల్యాండ్ నుండి దక్షిణతూర్పు ఆసియా యొక్క ద్వీపాల నుండి ఉన్న వామ్పైరిక్ జీవుల వరకు భూతాల విషయాలతో కూడిన కథలతో ఆసియా మొత్తం వ్యాపించింది. భారతదేశం కూడా ఇతర రక్త పైశాచిక పురాణాలను అభివృద్ధి చేసింది. భూత లేదా ప్రేత్ అనేది సరైన సమయం కానప్పుడు మరణించిన మనిషి యొక్క ఒక ఆత్మ. అది రాత్రి వేళల్లో కదులుతున్న శవాల చుట్టూ తిరుగుతుంది, చాలా మటుకు ఒక పిశాచి లాగ జీవించి ఉన్నవారి పై దాడి చేస్తుంది.[85] ఉత్తర భారతదేశంలో, ఒక బ్రహ్మరాక్షస ఉండేది, అది దాని తల మొత్తం ప్రేగులను చుట్టుకొని మరియు ఒక పుర్రె నుండి రక్తాన్ని తాగుతూ కనిపించే ఒక రక్త పిశాచి-లాంటి జీవి. రక్త పిశాచులు జపనీస్ సినిమాలో 1950 చివరి నుండి ఉన్నప్పటికీ, దాని వెనుక ఉన్న జానపద కదా మూలం మటుకు పశ్చిమంలో ఉంది.[86] ఏది ఏమైనప్పటికీ, నుకేకుబి అనే జీవి రాత్రి వేళల్లో మానవ ఆహారాన్ని వెతకటానికి ఎగురుతూ వెళ్ళటానికి తన తల మరియు మెడ భాగాలని తన శరీరం నుండి వేరుచేస్తుంది.[87]
తమ శరీరం పై భాగం నుండి భాగాలను వేరుచేసుకొనే ఆడ రక్త పిశాచి లాంటి జీవులు గురించి పురాణాలు ఫిలిప్పీన్స్, మలేషియా మరియు ఇండోనేసియా లలో ఉన్నాయి. ఫిలిప్పీన్స్లో ముఖ్యంగా రెండు రక్త పిశాచులు లాంటి జీవులు ఉన్నాయి: తగలోగ్ మండురుగో ("రక్తాన్ని పీల్చేది ") మరియు విసయన్ మననంగ్గల్ ("తన శరీరాన్ని భాగాలుగా చేసుకొనేది"). మండురుగో అనేది ఒక విధమైన అస్వాంగ్, అది పగటి పూట ఒక ఆకర్షణీయమైన అమ్మాయిలా ఉంటుంది మరియు రాత్రి అయ్యే సరికి రెక్కలను మరియు పొడవైన, బోలుగా ఉన్న, దారం లాంటి నాలుకను కలిగి ఉండేది. నిద్రిస్తున్న బాధితుని నుండి రక్తాన్ని పీల్చటానికి ఆ నాలుక వినియోగించేది. మననంగ్గల్ అనేది ఒక పాతది అయిన, అందమైన స్త్రీగా వర్ణించబడింది, ఇది రాత్రి పూట పెద్ద గబ్బిలం లాంటి రెక్కలతో ఎగరటానికి గాను తన నడుము పై భాగాన్ని విడదీసే సామర్ధ్యం కలిగి ఉండేది మరియు ఇళ్ళలో నిద్రిస్తున్న గర్భిణీ స్త్రీలను భుజించేది. అవి గర్బిణీ స్త్రీల నుండి పిండాన్ని పీల్చటానికి పొడవైన ప్రోబోస్సిస్-లాంటి నాలుకను ఉపయోగించేవి. అవి శరీర అంతరభాగాలును (ముఖ్యంగా గుండె మరియు ప్లీహం) మరియు అనారోగ్యంతో ఉన్న వ్యక్తుల యొక్క శ్లేష్మాన్ని తినటానికి ఇష్టపడేవి .[88]
మలేషియన్పెనంగ్గలన్ అనేది ఒక అందమైన ముసలి లేదా యవ్వన స్త్రీ కావొచ్చు, ఆమె చేతబడి లేదా ఇతర అసాధారణ పద్దతులను తరచుగా ఉపయోగించటం ద్వారా తన అందాన్ని పొందింది మరియు స్థానిక జానపద కథలలో సాధారణంగా నల్లగా లేదా పిశాచ స్వభావం కల దానిగా వర్ణించబడింది. ఆమె తన కోరలతో ఉన్న తలను వేరుచేసే సామర్ధ్యం కలిగి ఉండేది, అది రాత్రి వేళల్లో రక్తం కోసం వెతుకుతూ, ముఖ్యంగా గర్భిణీ స్త్రీల రక్తం కోసం వెతుకుతూ ఎగిరేది.[89] మలేషియన్లు జేరుజు (తిస్ట్లేస్) ను ఇళ్ళ యొక్క తలుపులు మరియు కిటికీల చుట్టూ వేలాడ దీసేవారు, వాటికి ఉన్న ముళ్ళలో తన ప్రేగులు చిక్కుకుపోతాయి అనే భయంతో పెనంగ్గలన్ లోపలికి రాదు అని నమ్మేవారు.[90] లేయక్ అనేది బాలినీస్ జానపద కథలు నుండి వచ్చిన ఇలాంటి రకమైన జీవే.[91] ఇండోనేసియాలో ఉన్న ఒక కుంతిలనక్ లేదా మటిఅనక్ [92] లేదా మలేషియా లోని పొంటిఅనక్  లేదా లన్గ్సుఇర్ [93] అనేది ప్రసవ సమయంలో మరణించిన ఒక స్త్రీ మరియు ఆమె ప్రేతాత్మగా మారి పగను కోరుకుంటున్నది మరియు గ్రామస్తులని భయపెడుతున్నది. ఆమె పొడవైన నల్లని కురులతో ఒక ఆకర్షణీయమైన స్త్రీగా కనిపించేది, ఆ జుట్టు ఆమె మెడ వెనుక భాగంలో ఉన్న కన్నాన్ని కప్పివేసేది, ఆ కన్నంతోనే ఆమె చిన్నారుల రక్తాన్ని పీల్చేది. ఆ కన్నాన్ని జుట్టుతో నింపటం ద్వారా ఆమె ముందికి కదిలేది. శవాలు లన్గ్సుఇర్ లా మారకుండా ఉండేందుకు గాను నోటిని గాజు పూసలతో నింపేవారు, ప్రతీ చంక లోను గుడ్లు ఉంచేవారు మరియు అరచేతిలో సూదులను ఉంచేవారు.[94]
జిఅంగ్ షి (simplified Chinese:僵尸; traditional Chinese:僵屍 or 殭屍; pinyin:jiāngshī; సాహిత్య పరంగా "బిగుతైన శవం అని అర్ధం "), కొన్నిసార్లు ఇది పశ్చిమ దేశస్తులచే "చైనీస్ రక్త పిశాచులు " అని పిలువబడేది, ఇవి తమ బాధితుల నుండి జీవ మాధుర్యాన్ని (qì) పీల్చుకోవటానికి బ్రతికి ఉన్న జీవులను చంపివేసే, తిరిగి కదిలే శవాలు, ఇవి చుట్టూ గెంతుతూ తిరుగుతాయి. ఇవి ఒక వ్యాధితో చనిపోయిన వ్యక్తి శరీరం నుండి ఆత్మ (pò ) బయటకు వెళ్ళనప్పుడు సృష్టించబడతాయి.[95] ఏది ఏమైనప్పటికీ కొంతమంది జిఅంగ్ షి</i>ని రక్త పిశాచులతో పోల్చటాన్ని కొట్టిపారేశారు ఎందుకంటే జిఅంగ్ షి అనేవి సాధారణంగా స్వతంత్ర ఆలోచన లేని మెదడులేని జీవులు.[96] ఆకుపచ్చని-తెలుపు బొచ్చుతో కూడిన చర్మాన్ని కలిగి ఉండటం ఈ భూతం యొక్క ఒక అసాధారణ లక్షణం, ఈ రంగు శవాల పై పెరిగే ఫంగస్ లేదా శిలీంద్రం నుండి వచ్చి ఉండవచ్చు.[97]
ఆధునిక నమ్మకాలు
ఆధునిక కల్పనలో, రక్త పిశాచి అనేది ఒక సంతోషకరమైన, చరిష్మా ఉన్న ప్రతినాయకులుగా వర్ణించబడేవి.[33] రక్త పిశాచులలో సాధారణంగా ఉన్న అపనమ్మకంతో పాటు, అప్పుడప్పుడు రక్త పిశాచులను చూసామనే నివేదికలు కూడా ఇవ్వబడ్డాయి. అయితే రక్త పిశాచులను వేటాడే సంఘాలు ఇప్పటికీ ఉన్నాయి, కానీ అవి చాలా మటుకు సాంఘిక కారణాల కొరకు ఏర్పడ్డాయి.[31] 2002 చివరిలో మరియు 2003 మొదలులో మలావి యొక్క ఆఫ్రికా దేశంలో రక్త పిశాచుల దాడుల యొక్క నమ్మకాలు ప్రేవేశించాయి, ప్రభుత్వం రక్త పిశాచులతో రహస్య మంతనాలు సాగిస్తున్నది అని నమ్మటం వలన ప్రజల గుంపులు ఒక వ్యక్తిని రాళ్ళతో కట్టి చంపారు మరియు గవర్నర్ ఎరిక్ చివయతో పాటు మరొక నలుగురి పై దాడి చేసారు.[98]
1970 మొదలులో లండన్లో ఉన్న హైగేటు శ్మశానంలో ఒక రక్త పిశాచి ఉంది అనే పుకారును స్థానిక ప్రెస్ వ్యాప్తి చేసింది. కాలక్షేప రక్త పిశాచ వేటగాళ్ళు ఆ శ్మశానం వద్ద పెద్ద సంఖ్యలో గుమిగూడారు. ఈ విషయం గురించి చాలా పుస్తకాలు వ్రాయబడ్డాయి, ముఖ్యంగా సీన్ మాంచెస్టర్ చే వ్రాయబడ్డాయి, "హైగేటు రక్త పిశాచ" ఉనికి గురించి సూచిన స్థానిక వ్యక్తుల్లో ఈయన మొదటివారు మరియు ఆ తరువాతి కాలంలో ఆ ప్రాంతంలో ఉన్న మొత్తం రక్త పిశాచుల గూటిని తను పారద్రోలి మరియు నాశనం చేసానని వాదించాడు.[99] జనవరి 2005లో బిర్మింఘం, ఇంగ్లాండ్,లో చాలా మంది ప్రజలను ఒక దాడి చేసేవాడు కొరికినట్టు పుకార్లు వ్యాపించాయి, ఇది వీధుల్లో ఒక రక్త పిశాచి తిరుగుతుంది అనే పరిగణనలకు ఊతాన్ని ఇచ్చింది. ఏది ఏమైనప్పటికీ అలాంటి ఒక నేరం ఏదీ కూడా నివేదిన్చబడలేదు అని స్థానిక పోలీసులు చెప్పారు మరియు ఆ విషయం ఒక పట్టణ పురాణంగా కనిపించింది.[100]
ఆధునిక కాలంలో ఉన్న ముఖ్యమైన రక్త పైశాచిక సంఘటనలలో, ప్యూర్టో రికో మరియు మెక్సికో లకి చెందిన చుపకాబ్ర ("మేకలను-పీల్చేసేది ") అనేది పెంపుడు జంతువుల మాంసాన్ని తినే లేదా రక్తాన్ని పీల్చే ఒక జీవిగా చెప్పబడింది, అందువల్ల కొంతమంది దీనిని రక్త పిశాచిగా పరిగణించారు. "చుపకాబ్ర భావోద్వేగం" అనేది తరచుగా లోతైన ఆర్థిక మరియు రాజకీయ స్థబ్దతతో ముడిపడి ఉంది, ముఖ్యంగా 1990ల మధ్య కాలంలో ఇది బాగా కనపడింది.[101]
చాలా మటుకు రక్త పిశాచ జానపద కథలు ఉద్భవించే యూరప్ లో రక్త పిశాచం అనేది ఒక కల్పిత జీవిగా పరిగణించబడింది, అయితే చాలా సమూహాలు ఆర్థిక విషయాల కోసం మరణించిన తరువాత తిరిగి వచ్చే ప్రేతాత్మ అను విషయాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. కొన్ని విషయాలలో, ముఖ్యంగా చిన్న ప్రాంతాలలో, రక్త పిశాచం అనే మూఢ నమ్మకం ఇంకా ఉంది మరియు రక్త పిశాచులను చూసాము లేదా రక్త పిశాచుల దాడులు జరిగాయి అనే పుకార్లు తరచుగా వస్తూ ఉంటాయి. రోమానియాలో ఫిబ్రవరి 2004 సమయంలో టోమ పెట్రే తాలూకు చాలా మంది బంధువులు అతను ఒక రక్త పిశాచిగా మారిపోయాడని భయపడ్డారు. వారు అతని శవాన్ని త్రవ్వితీసారు, అతని గుండెని చీల్చివేసారు, దానికి కాల్చేశారు మరియు ఆ బూడిదను త్రాగటానికిగాను నీటితో కలిపారు.[102]
రక్త పైశాచికత్వం, ఆధునిక కాలంలోని మానవాతీత కదలికలలో ఒక సంబంధిత భాగాన్ని సూచిస్తుంది. రక్త పిశాచులు గురించిన పురాణాలు, దాని మంత్రాలతో కూడిన లక్షణాలు, ఆకర్షణ, మరియు పరాన్న జీవనవిధానం వంటివి మతపరమైన సంబరాలు, శక్తి శ్రమ, మరియు మాయ, లలో వినియోగించుకోవటానికి వీలున్న ఒక బలమైన గుర్తులను వెల్లడిస్తాయి మరియ ఇవి దైవిక వ్యవస్థలోకి కూడా దత్తతు తీసుకోవచ్చు.[103] కొన్ని శతాబ్దాల వరకు యూరప్ లో రక్త పిశాచి అనేది ఒక మానవాతీత సమాజంలో భాగం మరియు నియో గోతిక్ ఆస్తికులచే చాలా ఎక్కువగా ప్రభావితం అవ్వటం వలన మరియు మిశ్రమం అవ్వటం వలన ఒక దశాబ్దానికి పైగా అమెరికన్ ఉప-సంస్కృతిలోకి కూడా వ్యాపించింది.[104]
రక్త పిశాచుల నమ్మకాల యొక్క మూలాలు

ఈ మూఢ నమ్మకానికి మరియు కొన్నిసార్లు రక్త పిశాచులుచే కలుగచెయ్యబడే భావోద్రేకాలకు ఒక వివరణలా రక్త పిశాచ నమ్మకాల యొక్క మూలాలు గురించి అనేక సిద్దాంతాలు ఇవ్వబడ్డాయి. చనిపోకముందే పూడ్చిపెట్టటం నుండి మరణం తరువాత శరీరం కుళ్లిపోయే క్రమాన్ని ముందుగా పట్టించుకోకపోవటం దాకా ప్రతీదీ రక్త పిశాచులలో నమ్మకానికి ఒక కారణంగా చూపబడింది.
స్లావిక్ ఆత్మ గురించిన నమ్మకాలు
మరణాంతరం తిరిగి వచ్చే ఆత్మ అనే మూఢ నమ్మకాన్ని చాలా సంస్కృతులు కలిగి ఉన్నప్పటికీ తూర్పు యూరప్ రక్త పిశాచులతో పోల్చి చూస్తే, ది స్లావిక్ రక్త పిశాచి, మరణాంతరం తిరిగి వచ్చే ఆత్మ అనే మూఢ నమ్మకం ప్రసిద్ధి చెందిన సంస్కృతుల యొక్క రక్త పిశాచ విధానాన్ని ముందుగా ప్రభావితం చేసింది. స్లావిక్ సంస్కృతిలో ఉన్న రక్త పిశాచుల నమ్మకం యొక్క మూలాలు చాలా మటుకు దైవిక నమ్మకాలు మరియు క్రైస్తవత్వానికి ముందు ఉన్న స్లావిక్ ప్రజల అలవాట్లు మరియు మరణం తరువాత జీవితాన్ని వారు అర్ధం చేసుకొనే విధానాల పై ఆధారపడి ఉన్నాయి. "పాత మతం" గురించి వివరాలను వర్ణిస్తూ ఎలాంటి క్రైస్తవత్వానికి ముందు స్లావిక్ వ్రాతలు లేనప్పటికీ, తమ ప్రాంతాలు క్రైస్తవత్వంతో నిండిన తరువాత కూడా స్లావిక్ ప్రజలుచే చాలా పాగాన్ దైవిక నమ్మకాలు మరియు మతపరమైన వేడుకలు ఆచరించబడ్డాయి. అలాంటి అలవాట్లు మరియు అవలంబనలకి ఉదాహరణలుగా పూర్వీకులను కొలవటం, గృహస్తు ఆత్మలు, మరియు మరణాంతరం ఆత్మ గురించి నమ్మకం వంటివి చెప్పవచ్చు. స్లావిక్ ప్రాంతాలలో రక్త పిశాచుల నమ్మకాల యొక్క మూలాలను స్లావిక్ దైవత్వం యొక్క సంక్లిష్ట నిర్మాణంలో కనుగొనవచ్చు.
పిశాచాలు మరియు ఆత్మలు పారిశ్రామికీకరణకు ముందు ఉన్న స్లావిక్ సమాజాలలో ముఖ్యమైన పనులను అందించాయి మరియు మానవుల యొక్క జీవితాలు మరియు నివాసాలతో చాలా దగ్గరి సంబంధాన్ని కలిగి ఉండే వాటిగా పరిగణించబడ్డాయి. కొన్ని ఆత్మలు మంచి స్వభావం కలవి మరియు మానవ కార్యాలలో సహాయపడతాయి, ఇతరులు హానికరమైనవి మరియు తరచుగా నాశనం చేస్తాయి. అలాంటి ఆత్మలకి ఉదాహరణలు డొమొవొఇ, రుసల్క, విల, కికిమోర, పోలుడ్నిత్స, మరియు వోద్యనోయ్. ఈ ఆత్మలు పూర్వీకులు లేదా నిర్దిష్ట వ్యాధిగ్రస్తులైన మానవుల నుండి తీసుకోబద్దవి అని కూడా పరిగణించబడ్డాయి. అలాంటి ఆత్మలు కోరుకున్నప్పుడు వివిధ రకాల జంతువులు లేదా మానవ రూపంలో కనిపిస్తాయి. ఇందులో కొన్ని ఆత్మలు మానవులకు హాని చెయ్యటానికి హానికర చర్యలలో కూడా పాల్గొంటాయి, అనగా మానవులను ముంచేయ్యటం, పంటకోతకు విఘాతాలు కల్గించటం లేదా జంతువుల రక్తాన్ని మరియు కొన్ని సార్లు మనుషుల రక్తాన్ని పీల్చటం వంటివి. అందుచేత, ఈ ఆత్మలను వాటి తప్పుడు పనులు మరియు వినాశాకమైన ప్రవర్తన నుండి అడ్డుకోవటానికి గాను స్లావ్స్ వాటిని శాంతింపచేయడానికి పూనుకున్నారు.[105]
సాధారణ స్లావిక్ నమ్మకం ఆత్మ మరియు శరీరాల మధ్య ఒక స్పష్టమైన తేడాను చూపిస్తుంది. ఆత్మ అనేది కుళ్లిపోయే దానిగా పరిగణింపబడలేదు. స్లావ్స్ నమ్మకం ప్రకారం మరణాంతరం ఆత్మ శరీరం నుండి వెళ్ళిపోతుంది మరియు చావు లేని ఆ తరువాత జీవితం కోసం వెళ్ళటానికి ముందు తను నివసించిన పరిసర ప్రాంతాలలో మరియు పనిచేసిన ప్రాంతాలలో 40 రోజులు సంచరిస్తుంది.[105] ఇందువల్ల, ఖాళీ సమయంలో అది వెళ్ళిపోవటానికి గాను ఇంటిలో ఒక కిటికీ లేదా తలుపును తప్పనిసరిగా తెరిచి ఉంచాలని పరిగణించబడింది. ఈ సమయంలో వ్యాధితో చనిపోయిన వారి శరీరంలోకి తిరిగి ప్రవేశించే శక్తిని ఆత్మ కలిగి ఉంటుంది అని నమ్మబడింది. దాదాపుగా ముందు చెప్పబడిన ఆత్మల మాదిరిగానే వెళ్ళిపోతున్న ఆత్మ అది వెళ్ళటానికి ముందు సంచరించే 40 రోజుల సమయంలో కుటుంబాన్ని మరియు ఇరుగుపొరుగు వారిని అయితే దీవిస్తుంది లేకపొతే కోపాన్ని ప్రదర్శిస్తుంది. ఒక వ్యక్తి మరణం తరువాత శరీరం నుండి వేరయిన ఆత్మ యొక్క స్వచ్ఛత మరియు శాంతిని భరోసా ఇవ్వటానికి శవాన్ని పూడ్చే మతపరమైన పద్దతులు పై చాలా ఒత్తిడి మోపబడుతుంది. ఒక హింసాత్మకమైన లేదా సరైన సమయంలో మరణం పొందని బాప్టిస్ట్ కాని ఒక చిన్నారి మరణం లేదా బాధపడుతున్న పాపాత్ముని మరణం (మంత్రగాడు లేదా హంతకుడు వంటి వారు) ఒక ఆత్మ మరణాంతరం అపరిశుభ్రమైనదిగా మారటానికి అన్ని విధాలా సహకరిస్తుంది. ఒకవేళ తన శరీరానికి సరిగా పూడిక జరగకపోయినా కూడా ఆత్మ అపరిశుభ్రం అవుతుంది. దీనికి బదులుగా, ఒక సరైన పద్దతిలో పూడ్చబడని శరీరం ఇతర అపరిశుభ్ర ఆత్మలు కలిగి ఉంటాది అని అనుమానించవచ్చు. అఒక అపరిశుభ్ర ఆత్మ పగ తీర్చుకోవటానికి సామర్ధ్యం కలిగి ఉండటం వలన అది అంటే స్లావ్స్ కి చాలా భయం.[106]
మరణం మరియు ఆత్మల గురించి లోతుగా పాతుకుపోయిన ఈ నమ్మకాల నుండి రక్త పిశాచులు అనే స్లావిక్ వివరణ పుట్టుకొచ్చింది. ఒక రక్త పిశాచి అనేది కుళ్ళిపోతున్న శరీరాన్ని కలిగి ఉన్న ఒక అపరిశుభ్రమైన ఆత్మ . మరణం తరువాత తిరిగి వచ్చిన ఈ జీవి జీవించి ఉన్నవారి పై పగను మరియు అసూయను కలిగి ఉంటాది మరియు దాని యొక్క శరీర ఉనికిని కాపాడుకొనేందుకు రక్తాన్ని కోరుకుంటాది.[107] స్లావిక్ దేశాలు అంతటా మరియు స్లావిక్ కాని వారి యొక్క పొరుగు ప్రాంతాలు కొన్నింటిలో కొద్ది మార్పులతో ఈ వాంపైర్ విధానం మనుగడలో ఉంది, స్లావిక్ ప్రాంతాలలో క్రైస్తావత్వానికి ముందు స్లావిక్ దైవత్వానికి రక్త పిశాఛి నమ్మకాన్ని అభివృద్ధి చెయ్యటాన్ని కనుగోనటం సాధ్యమే.
రోగ నిర్ణయ శాస్త్రం
కుళ్ళిపోవటం
పాల్ బర్బెర్ అతని పుస్తకం వామ్పైర్స్ , బరిఅల్ మరియు డెత్ లో రక్త పిశాచులలో నమ్మకం అనేది పరిశ్రమల ముందు ఉన్న సంఘాలకి చెందిన ప్రజలు నిజానికి సహజమైన మరణం మరియు కుళ్ళిపోవటంలను ఒక అసాధారణ ప్రక్రియగా భావించటం వలన వచ్చింది అని వివరించాడు.[108]
ప్రజలు కొన్నిసార్లు వారు సమాధి త్రవ్వి చూసినప్పుడు ఒకవేళ ఆ శవం తాము భావించిన విధంగా ఒక సాధారణ శవంలా లేకపొతే రక్త పైశాచికత్వంగా అనుమానించేవారు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, కుల్లిపోవటం స్థాయి ఉష్ణోగ్రత మరియు ఆ మట్టి మిశ్రమం ల పై ఆధారపడి ఉంటుంది మరియు చాలా ఇతర గుర్తులు గురించి చాలా కొద్దిగా మాత్రమే తెలుస్తుంది. ఇది రక్త పిశాచుల వేటగాళ్ళు ఆ శవం ఏమాత్రం కుళ్ళలేదు అని తప్పుగా అనుకోవటానికి దారి తీస్తుంది లేదా విధివశాత్తూ కుళ్ళిపోతున్న లక్షణాలను జీవించి ఉన్నట్టుగా అనుకోవటానికి కారణం అవుతుంది.[109] కుళ్ళిపోతున్న సమయంలో వెలువడిన వాయువులు ఉదర పైభాగంలో చేరటం వలన శవాలు ఉబ్బిపోతాయి మరియు దాని వలన పెరిగిన ఒత్తిడివల్ల ముక్కు మరియు నోటి నుండి రక్తం బయటకు వస్తుంది. దీని ఫలితంగా శరీరం "బొద్దుగా ," "బాగా ఆహారం తీసుకున్న మాదిరిగా ," మరియు "ఎరుపు రంగు" లోకి మారుతుంది —ఒకవేళ ఆ వ్యక్తి జీవించి ఉన్నప్పుడు పాలిపోయినట్టు లేదా సన్నగా ఉంటే ఈ మార్పులు స్పష్టంగా తెలుస్తాయి . ఆర్నాల్డ్ పోలే విషయంలో, బయటికి వెలికితీసిన ఒక వృద్దురాలి శవాన్ని పరీక్షించిన ఆమె ఇరుగుపొరుగువారు ఆమె జీవించి ఉన్నప్పుడ్డు ఎప్పుడూ లేని విధంగా చాలా ఆరోగ్యంగా మరియు బొద్దుగా ఉంది అని చెప్పారు.[110] బయటికి వస్తున్న రక్తం ఆ శవం ఈ మధ్య కాలంలో వామ్పైరిక్ చర్యలలో నిమగ్నం అవుతున్నది అనే అభిప్రాయాన్ని కలిగించింది.[43] చర్మం నల్లబడటం అనేది కూడా కుల్లిపోవటం వల్లనే జరుగుతుంది.[111] ఉబ్బిపోయిన మరియు కుల్లిపోతున్నా శరీరాన్ని పదునైన వస్తువులతో గుచ్చటం వలన శరీరం నుండి రక్తం కారుతుంది మరియు శరీరంలో చేరిపోయిన వ్యాయువులు బయటికి పోవటానికి ఒత్తిడి తెస్తుంది. ఈ వాయువులు స్వరపేటిక నుండి వెళ్ళినప్పుడు ఒక గాండ్రింపు వంటి శబ్దం వస్తుంది లేదా మూత్రనాళం నుండి వెళ్ళినప్పుడు అపాన వాయువు విడిచిపెట్టటం లాంటి శబ్దం వస్తుంది. పీటర్ ప్లోగోజోవిత్జ్ విషయం గురించి ఇచ్చిన అధికారిక నివేదిక "విపరీత గౌరవం నేను ఎదుర్కొన్న ఇతర మొరటు గుర్తులు " గురించి చెబుతుంది.[112]
మరణం తరువాత చర్మం మరియు చిగుళ్ళు ద్రవాలను కోల్పోయి కుంచించుకుపోతాయి, జుట్టు, గోర్లు మరియు దంతాల యొక్క మొదళ్ళు బయటకు కనిపిస్తాయి, దవడలో దాగి ఉన్న దంతాలు కూడా బహిర్గతం అవుతాయి. అందువల్ల ఇది జుట్టు, గోర్లు మరియు దంతాలు పెరిగాయి అనే భ్రమను కలిగించవచ్చు. ప్లోగోజోవిత్జ్ విషయంలో నివేదించబడినట్టుగా ఒక నిర్దిష్ట స్థాయిలో, గోర్లు పడిపోతాయి మరియు చర్మం పొరలాగా వచ్చేస్తుంది, క్రింద నుండి వస్తున్న డెర్మిస్ మరియు గోర్లు "నూతన చర్మం" మరియు "నూతన గోర్లు"గా అనుకోబడతాయి.[112]
బ్రతికి ఉండగానే పాతిపెట్టటం
అప్పటిలో వైద్యపరమైన అవగాహనలో ఉన్న తప్పిదాల వలన జీవించి ఉండగానే పాతిపెట్టబడిన వ్యక్తులచే రక్త పిశాచుల పురాణాలు ప్రభావితం అయ్యేవి అని కూడా అంచనా వెయ్యబడింది. కొన్ని విషయాలలో అయితే ఒక నిర్దిష్ట శవపేటిక నుండి శబ్దాలు వస్తున్నట్టు ప్రజలు నివేదించేవారు, అది తరువాత త్రవ్వబడేది మరియు దాని లోపల వైపు తప్పించుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తున్న బాధితుని చేతిగోర్ల గుర్తులు కనిపించేవి. ఇతర విషయాలలో ఆ వ్యక్తి తన తల, ముక్కు లేదా మొహాన్ని బాదుకోనేవాడు మరియు అది తను "తినివెయ్యబడుతున్నాడు" అన్నట్టు కనిపించేది.[113] ఈ సిద్దాంతంతో ఉన్న సమస్య ఏంటంటే, జీవించి ఉండగానే పాతి పెట్టబడ్డారు అని చెబుతున్న వ్యక్తులు అన్నిరోజుల వరకు ఎలాంటి ఆహారం, నీరు లేదా తాజా గాలి లేకుండా ఎలా బ్రతికి ఉన్నారు అనే ప్రశ్నకు సమాధానం లేకపోవటం. సహజంగా కుళ్ళిపోతున్న శరీరాల నుండి బయటకు వెలువడుతున్న వాయువుల బుడగలు ఆ శబ్దానికి కారణం అనేది ఇంకొక వివరణ.[114] సమాధులు త్రవ్వబడటానికి మరొక కారణం సమాధి దోపిడీ.[115]
ఒకరి నుండి ఇంకొకరి వ్యాపించేది
జానపద కథలోని రక్త పైశాచికత్వం అనేది కచ్చితత్వం లేని లేదా రహస్యమైన అనారోగ్యం వలన కలిగే సామూహిక మరణాలతో అనుసంధానింపబడింది, సాధారణంగా ఇది అదే కుటుంబంలో లేదా అదే చిన్న సమూహంలో జరుగుతుంది.[83] పీటర్ ప్లోగోజోవిత్జ్ మరియు ఆర్నాల్డ్ పోలేల యొక్క సంప్రదాయ విషయాలలో వ్యాధి వ్యాప్తి సూచన అనేది సాధారణం మరియు అంతే కాకుండా మర్సి బ్రౌన్ విషయంలో మరియు నూతన ఇంగ్లాండ్ యొక్క రక్త పిశాచుల నమ్మకాలలో కూడా సాధారణంగా ఇది కనిపిస్తుంది, ఇక్కడ త్యూబర్క్యులోసిస్ అను నిర్దిష్ట వ్యాధి రక్త పైశాచికత్వం వ్యాప్తితో ముడిపడి ఉంది. బుబోనిక్ ప్లేగు యొక్క న్యూమోనిక్ నమూనాతో కూడా ఇది అనుసంధానించబడింది, ఇందులో ఊపిరితిత్తుల కణజాలం ముక్కలవటం వలన పెదాల పై రక్తం కనిపిస్తుంది.[116]
పార్ఫైరియా
1985లో జీవరసాయనవేత్త అయిన డేవిడ్ డాల్ఫిన్ చాలా అరుదైన రక్తవ్యాధి అయిన పార్ఫైరియా మరియు రక్త పిశాచుల జానపద కథలకు మధ్య ఒక సంబంధాన్ని ఉపపాదించాడు. ఈ పరిస్థితి నరాల మధ్య హీంతో చికిత్స చెయ్యబడటం చూసి, అధిక మొత్తంలో రక్తం పీల్చివెయ్యబడటం వలన ఏదో ఒకలాగా హీం ఉదర గోడలను దాటుకొని రక్త ప్రవాహంలోకి రవాణా అయ్యి ఉండవచ్చు అని అతను సూచించాడు. అందువల్ల రక్త పిశాచులు దాదాపుగా పార్ఫైరియా బాధితులు మరియు ఆ లక్షణాలను తగ్గించుకోవటానికి హీంను మార్పిడి చేసుకోవాలని కోరుకుంటాయి.[117] పార్ఫైరియా బాధితులు మానవ రక్తంలోని హీం కొరకు ప్రాకులాడతాయని లేదా రక్తాన్ని త్రాగటం ద్వారా పార్ఫైరియా లక్షణాలు తగ్గుతాయని వచ్చిన సూచనలు ఆ వ్యాధిని తప్పుగా అర్ధం చేసుకోవటం ద్వారా ఇవ్వబడటం వలన ఈ సిద్దాంతం విద్యాపరంగా పునఃప్రక్షాలన చెయ్యబడింది. అంతే కాకుండా, డాల్ఫిన్ కూడా తికమక ఊహాత్మక రక్త పిశాచులు (రక్తాన్ని పీల్చే) జానపద కథలతో సంబంధం కలిగి ఉండటాన్ని గమనించాడు, వీటిలో చాలా మటుకు రక్తాన్ని త్రాగిన దాఖలాలు లేవు.[118] అదే విధంగా, సూర్యరశ్మిని తట్టుకోలేని బాధితులు మధ్య ఒక సమాంతరం తయారుచెయ్యబడింది, అయితే ఇది కల్పనాత్మక రక్త పిశాచులతో మాత్రమే సంబంధం కలిగి ఉంది కానీ జానపద కథలోని రక్త పిశాచులతో కాదు. ఏ విషయంలో అయినా, డాల్ఫిన్ తన పరిశోధనను చాలా విస్తారంగా ప్రచారం చేసుకోవాలని అనుకోలేదు.[119] అనుభవజ్ఞులు దీనిని కొట్టి పారేసినప్పటికీ, ఈ సంబంధం మీడియా దృష్టిని ఆకర్షించింది[120] మరియు ప్రసిద్ధి చెందిన ఆధునిక జానపద కథలలోకి ప్రవేశించింది.[121]
రాబీస్
రాబీస్ కూడా రక్త పిశాచుల జానపద కథలతో అనుసంధానించబడింది. డా. జుఆన్ గోమేజ్-అలోన్సో, విగో, స్పెయిన్ లో ఉన్న జేరాల్ హాస్పిటల్ లో న్యూరాలజిస్ట్, ఇతను ఇలా జరగడానికి ఉన్న అవకాశాన్ని ఒక న్యూరాలజీ నివేదికలో పరీక్షించాడు. వెల్లుల్లి మరియు కాంతి లను తట్టుకోలేకపోవటం అనేది హైపర్ సేన్సిటివిటి వలన కావొచ్చు, ఇది రాబిస్ యొక్క ఒక లక్షణం. ఈ వ్యాధి మెదడులో కొన్ని భాగాలను కూడా సోకవచ్చు, ఫలితంగా సాధారణ నిద్ర పరిస్థితులకు భంగం కలుగవచ్చు (అందువల్ల నిశాచారిగా మారిపోవచ్చు) మరియు హైపర్ సేక్సువాలిటికి దారి తీయవచ్చు. ఒకవేళ ఒక మనిషి గనక తన ప్రతిబింబాన్ని చూసుకోగలిగితే అతను రాబిడ్ కాదు అని ఒకసారి పురాణం చెప్పింది (రక్త పిశాచులకు ప్రతిబింబం ఉండదు అని చెప్పే పురాణానికి సూచన). తరచుగా రక్త పిశాచులతో సంబంధం కలిగి ఉండే తోడేళ్ళు మరియు గబ్బిలాలు రాబిస్ రావాణాదారులు కావొచ్చు. ఈ వ్యాధి ఇతరులను కొరకటానికి మరియు నోటి వద్ద రక్తపు నురగ ఉండటానికి కూడా దారి తియ్యవచ్చు.[122][123]
మనస్తత్వాన్ని అర్ధంచేసుకోవటం
అతని యొక్క 1931 రచన ఆన్ ది నైట్మేర్</i>లో, వేల్స్ మనస్తత్వవేత్త అయిన ఎర్నెస్ట్ జోన్స్, రక్త పిశాచులు అనేవి చైతన్యంలేని స్థితిలో జరిగిన పలు విషయాలు మరియు రక్షణ చర్యలకు సంకేతాలు అని నివేదించాడు. ప్రేమ, అపరాధం, మరియు ద్వేషం అనే భావోద్వేగాలు సమాధి నుండి మరణించినవారు తిరిగి వస్తారు అనే ఆలోచనకు ఇంధనంలా పనిచేస్తాయి. ప్రియమైన వారిని తిరిగి కలవాలనే కోరిక వలన దుఖ్ఖిస్తున్నవారు, కొద్ది కాలం క్రితం చనిపోయినవారు తిరిగి వస్తారు అనే బలమైన కోరికను కలిగి ఉండటం కూడా ఈ ఆలోచనను సూచిస్తుంది. జానపద కథలలో రక్త పిశాచులు మరియు మరణించినవారు తిరిగి వచ్చి బంధువులను సందర్శించటం, ముఖ్యంగా జీవితభాగస్వామిని మొదటగా కలవటం అనే నమ్మకాలు దీని నుండి వచ్చాయి.[124] ఏది ఏమైనప్పటికీ ఏ విషయాలలో అయితే బాంధవ్యంతో చైతన్యం లేని అపరాధభావం ముడిపడి ఉంటుందో, అక్కడ తిరిగి కలుసుకోవాలనే కోరిక ఆత్రుత ద్వారా పూర్తిగా నాశనం చెయ్యబడుతుంది. ఇది అణచివేతకు దారితియ్యవచ్చు, దీనిని ఫ్రూడ్ వ్యాధిగ్రస్తమైన భయం కలగటంతో అనుసంధానం చేసాడు.[125] జోన్స్ ఈ విషయంలో పూర్తి అవగాహన లేకుండా తిరిగి కలవాలనే (శృంగారపరంగా) అసలైన కోరిక చాలా వేగంగా మారిపోయుంది అని చెప్పాడు: కోరిక స్థానంలో భయం వస్తుంది; ప్రేమ స్థానంలో పైశాచికత్వం వస్తుంది మరియు ఆ వస్తువు లేదా ప్రియమైన వ్యక్తి స్థానంలోకి ఒక తెలియని విషయం వస్తుంది. శృంగారపరమైన విషయం ఉండవచ్చు లేదా లేకపోవచ్చు.[126] కొంతమంది ఆధునిక విమర్శకులు ఒక సులువైన సిద్దాంతాన్ని ఆపాదించారు: ప్రజలు అమరమైన రక్త పిశాచులతో గుర్తిస్తారు ఎందుకంటె అలా చెయ్యటం వలన వాళ్ళు మరణం పై తమకి ఉన్న భయాన్ని పూర్తిగా లేదా కనీసం కొద్ది కాలానికి తప్పించుకోవచ్చు.[127]
రక్తాన్నిపీల్చే దాని యొక్క సహజ లింగత్వం, నరమాంసాన్ని తినటంతో దానికి ఉన్న దగ్గరి సంబంధంలో చూడవచ్చు మరియు దీనిని జానపద కథలలో ఇంకుబాస్ వంటి ప్రవర్తన కలదానితో పోల్చవచ్చు. పలు జీవులు బాధితుల నుండి ఇతర ద్రవాలను తీసివేస్తున్నట్టు, చైతన్యంలేని స్థితిలో వీర్యంతో సంబంధాన్ని కలిగి ఉండటం అనేవి సాధారణం అని చాలా పురాణాలు నివేదించాయి. చివరగా జోన్స్ చెప్పింది ఏంటంటే శృంగారం యొక్క పలు సాధారణ విషయాలు అణచివేయ్యబడినప్పుడు వెనుకబడ్డ స్థితులు చూపబడవచ్చు, ముఖ్యంగా పైశాచికత్వం; రక్త పైశాచిక ప్రవర్తనలో నోటితో పైశాచికత్వం అనేది కచ్చితం అని అతను భావించాడు.[128]
రాజకీయ వివరణ
ఆధునిక కాలంలో రక్త పిశాచుల పురాణాన్ని తిరిగి వెలికితియ్యటం అనేది రాజకీయ సూచనలు లేకుండా జరగలేదు.[129] దూరంగా ఉంచబడ్డ కొన్ని పిచ్చివాటి నుండి దూరంగా తన కోటలో ఒంటరిగా నివసిస్తున్న అరిస్తోక్రాటిక్ కౌంట్ డ్రాకులా తన కర్షకులను భుజించటానికి కేవలం రాత్రి సమయంలో మాత్రమే కనిపిస్తాది అనేది పరాన్నజీవి పురాతన పాలనకి గుర్తు. వేర్నేర్ హీర్జోగ్, అతని యొక్క నోస్ఫెరాటు ది వాంపైర్ లో, యవ్వనంలో ఉన్న అతని ఎస్టేట్ ఏజెంట్ హీరో తదుపరి రక్త పిశాఛిగా మారిపోయినప్పుడు ఈ రాజకీయ వివరణకి ఒక అద్భుతమైన మళ్ళింపును ఇస్తాడు; ఈ విధంగా కాపిటలిస్ట్ బౌర్గెఒఇస్ తదుపరి పరాన్నజీవి తరగతిగా మారిపోతాడు.[130]
మానసిక వ్యాధిని నిర్ధారించే శాస్త్రం
చాలామంది హంతకులు తమ బాధితుల పై రక్త పిశాచిక ఆకృత్యాలకు పాల్పడినట్టు ఆధారాలున్నాయి. వరుస హత్యలు చేసే హంతకులు పీటర్ కర్టెన్ మరియు రిచర్డ్ ట్రెంటన్ చేజ్ ఇద్దరూ కూడా వారు తాము హత్య చేసిన వ్యక్తుల రక్తాన్ని త్రాగుతున్నారు అని తెలిసిన తరువాత తబ్లాఇడ్స్లో "రక్త పిశాచులు"గా పిలువబడ్డారు. అదే విధంగా 1932లో స్తోక్హోలం, స్వీడన్లో పరిష్కారం కాని ఒక హత్య కేసు, ఆ బాధితుని మరణం యొక్క పరిస్థితుల ఆధారంగా "రక్త పిశాచ హత్య " అని పిలువబడింది.[131] 16వ-శతాబ్దం చివరిలో హంగేరియన్ కౌన్టేస్ మరియు సామూహిక హంతకురాలు అయిన ఎలిజబెత్ బతోరీ ఆ తరువాత శతాబ్దాలలో చేసిన పనుల వలన అపకీర్తి పాలయ్యింది, ఆమె తన అందాన్ని లేదా యవ్వనాన్ని నిలుపుకోవటానికి తన బాధితుల యొక్క రక్తంతో స్నానం చేస్తున్నాది అని చిత్రీకరించబడింది.[132]
రక్త పిశాచి జీవన విధానం అనేది ప్రజల యొక్క సమకాలీన ఉపసంస్కృతిని సూచించే పదం, ఎక్కువగా గోత్ ఉపసంస్కృతిలో వాడబడుతుంది, వీరు ఒక ఇతరుల రక్తాన్ని కాలక్షేపంగా త్రాగుతారు; కల్ట్ సింబాలిజానికి సంబంధం ఉన్న ఒక ప్రసిద్ధ సంస్కృతి యొక్క చరిత్ర నుండి తీసుకున్న సమాచారం నుండి హారర్ సినిమాలు, అన్నే రైస్ యొక్క కల్పన మరియు విక్టోరియన్ ఇంగ్లాండ్ యొక్క పోకడలు.[133] రక్త పిశాచ ఉప సంస్కృతి లోని చురుకైన రక్త పైశాచికత్వం సాధారణంగా సంగుయిన్ వామ్పైరిజం అని పిలువబడే రక్త-సంబంధిత రక్త పైశాచికత్వం మరియు సైకిక్ రక్త పైశాచికత్వం</i>లు అను రెండిటినీ కలిగి ఉంటుంది, లేదా ప్రనిక్ శక్తి నుండి ఆహారాన్ని తీసుకోవటాన్ని కలిగి ఉంటాది.[134]
రక్త పిశాచ గబ్బిలాలు


చాలా సంస్కృతులు వాటి గురించి కథలను కలిగి ఉన్నప్పటికీ, రక్త పిశాచ గబ్బిలాలు ఈ మధ్య కాలంలో మాత్రమే సంప్రదాయక రక్త పిశాచ నమ్మకాలలో ఒక భాగంగా అయ్యాయి. అయితే రక్త పిశాచ గబ్బిలాలు 16 వ శతాబ్దంలో దక్షిణ అమెరికా మెయిన్ ల్యాండ్ లో కనుగొనబడినప్పుడు మాత్రమే వాంపైర్ జానపద కథలలో విలీనం చెయ్యబడ్డాయి.[135] యూరప్లో రక్త పిశాచ గబ్బిలాలు లేనప్పటికీ, మానవాతీత మరియు ఒమేన్లతో గబ్బిలాలు మరియు గుడ్లగూబలు ముడిపెట్టబడ్డాయి, అయితే ఇది చాలా మటుకు వాటి యొక్క నిశాచార అలవాట్ల[135][136] వల్లనే జరిగింది, మరియు ఆధునిక హెరాల్డిక్ సంప్రదాయంలో గబ్బిలం అనగా "చీకటి శక్తుల మరియు మంత్రాల యొక్క అవహాగన" అని అర్ధం.[137]
అసలైన రక్త పిశాచ గబ్బిలాలు యొక్క మూడు జాతులు కూడా లాటిన్ అమెరికాకి స్థానికమైనవి, మరియు అవి ఏవైనా పాత ప్రపంచపు బంధువులను కలిగి ఉన్నాయి అని చెప్పటానికి మానవ జ్ఞాపకంలో ఎలాంటి సాక్ష్యాలు లేవు. అందువల్ల ఒక జానపద కథలోని రక్త పిశాచం, ఒక రక్త పిశాచ గబ్బిలం యొక్క మార్పు చెయ్యబడ్డ రూపం లేదా జ్ఞాపకాన్ని ప్రతిబింబించటం అనేది అసాధ్యం. ఈ గబ్బిలాలు జానపద కథలోని రక్త పిశాచాల ఆధారంగా నామకరణం చెయ్యబడ్డాయి, నిజానికి ఇది వ్యతిరేక దిశలో ఉండాలి ; ఆక్స్ఫర్డ్ ఇంగ్లీష్ డిక్షనరీ ఆంగ్లంలో వాటి యొక్క జానపద వినియోగాన్ని 1734 నుండి నమోదు చేసింది మరియు జంతుపరమైన వినియోగం 1774 వరకు నమోదు కాలేదు. సాధారణంగా రక్త పిశాచ గబ్బిలం కరిచినా మానవునికి హానికరం కాకపోయినప్పటికీ, ఆ గబ్బిలం చురుకుగా మానవులను భుజిస్తున్నది మరియు పశువులు వంటి పెద్ద జంతువులను తినేస్తున్నది మరియు బాధితుని చర్మం పై రెండు కోరల కాటు వంటి గుర్తును విడిచిపెడుతున్నది అని చెప్పబడింది.[135]
సాహిత్యపరమైన డ్రాకులా నవలలో చాలా సార్లు గబ్బిలంలా మారిపోతూ ఉంటాది మరియు రక్త పిశాచ గబ్బిలాల గురించి కూడా ఇందులో రెండుసార్లు చెప్పబడింది. 1927 లో డ్రాకులా</i>ను వేదిక పై ప్రదర్శించటం అనేది నవలను అనుసరించింది, ఇందులో డ్రాకులా గబ్బిలంలా మారిపోతూ ఉంటుంది, ఈ విధంగానే సినిమా కూడా తియ్యబడింది, ఇందులో బేల లుగోసి గబ్బిలంలా మారిపోతూ ఉంటుంది.[135] ఇలా గబ్బిలం లా మారిపోయే సీను మరొకసారి లోన చనీ జూనియర్ చే 1943లో వచ్చిన సన్ ఆఫ్ డ్రాకులాలో ఉపయోగించబడింది.[138]
ఆధునిక కల్పన లో

ఇప్పుడు రక్త పిశాచం అనేది ప్రసిద్ధి చెందిన కల్పనలో ఒక స్థిరమైన పాత్ర. అలాంటి కల్పన పద్దెనిమిదవ శతాబ్దం కవిత్వంతో మొదలయ్యింది మరియు అందులో మొదటిది మరియు పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం చిన్న కథలతో కొనసాగింది, ఇందులో మొదటిది మరియు చాలా ప్రభావితమైనది జాన్ పోలిదోరి యొక్క ది వాంపైర్  (1819), ఇది రక్త పిశాచం అయిన లార్డ్ రుత్వెన్ గురించి చెబుతుంది. లార్డ్ రుత్వెన్ యొక్క చర్యలు వాంపైర్ నాటకాల యొక్క సీరీస్ లో ఇంకా బాగా చూపించబడ్డాయి, ఇందులో అతను ప్రతినాయకుడు. రక్త పిశాచం థీమ్ పెన్నీ ద్రెద్పుల్ వరుస ప్రచురణలు అయిన వార్నీ ది వాంపైర్  (1847)లో కొనసాగించబడింది మరియు అన్ని కాలాలలో ప్రీ -ఏమినేంట్ రక్త పిశాచం నవల: బ్రాం స్తోకేర్ చే రచించబడి, 1897 లో ప్రచురించబడిన డ్రాకులాలో మిళితం చెయ్యబడింది.[139] కాలంతో పాటు, ఇప్పుడు రక్త పిశాచంలో భాగంగా చెబుతున్న కొన్ని లక్షణాలు రక్త పిశాచం జీవితంలోకి ప్రవేశపెట్టబడ్డాయి: కోరలు మరియు సూర్యరశ్మిని తట్టుకోలేకపోవటం వంటివి 19 వ శతాబ్దం సమయంలో వచ్చాయి, దీనికి కారణం వార్నీ ది వాంపైర్ మరియు కౌంట్ డ్రాకులా రెండూ కూడా బయటకి తోసుకువస్తున్న దంతాలను[140] కలిగి ఉండటం మరియు ముర్ను యొక్క నోస్ఫెరాటు (1922) పగటి కాంతికి భయపడటం.[141] 1920 లో జరిగిన మంచె నిర్మాణాలలో ఒక పెద్ద కాలర్ కలిగిన క్లోక్ (పలుచని వదులైన వస్త్రం) వచ్చింది, వేదిక పై 'అంతర్ధానం' అయిపోతున్న డ్రాకులాకి సహాయపడటానికి వచ్చిన నాటక రచన హమిల్టన్ డేయన్ దీనిని పరిచయం చేసింది.[142] లార్డ్ రుత్వెన్ మరియు వార్నీలు చంద్రుని కాంతి ద్వారా నయం చేసుకొనే సామర్ధ్యాన్ని కలిగి ఉన్నారు, అయితే ఇలాంటి విషయాలు ఏవీ సంప్రదాయక జానపదాల్లో లేవు.[143] జానపద కథలలో తరచుగా చెప్పబడక పోయినా అమలుచేయ్యబడిన లక్షణం, మరణం లేకపోవటం, ఇది వాంపైర్ సినిమాలు మరియు సాహిత్యంలో చాలా ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది. చాలా మటుకు ఇది అమరమైన జీవితంగా రూపొందించబడింది, అనగా ముందు చెప్పబడిన విధంగా నిరంతరాయంగా రక్తాన్ని కోరుకోవటం.[144]
సాహిత్యం


రక్త పిశాచం లేదా మరణాంతరం తిరిగి వచ్చే ఆత్మ మొదటగా హేన్రిచ్ ఆగష్టు ఒస్సేన్ఫెల్దేర్ రచించిన ది వాంపైర్ (1748) గొట్ఫ్రైద్ ఆగష్టు బర్గర్ రచించిన లేనోరే (1773) జోహాన్న్ వల్ఫ్గాంగ్ వొం గోఎతే రచించిన డై బ్రుట్ వొం కరింత్ (ది బ్రిడ్జ్ ఆఫ్ కరింత్ (1797), సంయూల్ టేలర్ కోలేరిజ్ యొక్క అసంపూర్తి అయిన క్రిస్తాబెల్  మరియు లార్డ్ బైరాన్ యొక్క ది గియౌర్ (1813) వంటి కవితలలో కనిపించింది.[145] రక్త పిశాచం లకి సంబంధించి మొదటి కాల్పనిక వచనం రాసిన ఘనత కూడా బ్రయాన్ కే దక్కింది: ది వాంపైర్ (1819). ఏది ఏమైనప్పటికీ వాస్తవానికి ఇది బైరాన్ యొక్క వ్యక్తిగత వైద్యుడు అయిన జాన్ పోలిదోరి చే రచించబడింది, అతను తనకి బాగా తెలిసిన ఒక రోగి నుండి ఒక ప్రశ్నార్ధకమైన కథలోని భాగాన్ని దత్తతు తీసుకున్నాడు.[31][139] బైరాన్ యొక్క సొంత పై చేయి సాధించే వ్యక్తిత్వం, అతని ప్రేయసి అయిన లేడీ కారోలినే లాంబ్ చే ఆమె యొక్క పొగడ్తలు లేని రోమన్ -ఏ -క్లేఫ్ , గ్లేనర్వోన్</i>లో మధ్యవర్తిత్వం వహించబడింది (బైరాన్ యొక్క జీవితం ఆధారంగా ఒక భూత కల్పన), ఇది పోలిదోరి యొక్క మరణించిన తరువాత వచ్చిన ముఖ్య పాత్ర లార్డ్ రుత్వెన్కి నమూనాలా ఉపయోగపడింది. ది వాంపైర్ చాలా విజయవంతమయ్యింది మరియు 19వ శతాబ్దపు మొదలులో చాలా ప్రభావితమైన రక్త పిశాచం కార్యం.[146]
వార్నీ ది వాంపైర్ మధ్య -విక్టోరియన్ కాలంలో ప్రసిద్ధి చెందిన మైలురాయి, ఇది జేమ్స్ మల్కాం రిమార్ రచించిన గోతిక్ హారర్ కథ (బదులుగా థామస్ ప్రేస్కేత్ట్ ప్రేస్ట్కి కూడా ఆపాదించబడింది), ఇది మొదటగా 1845 నుండి 1847 మధ్యలో సాధారణంగా పెన్నీ ద్రేద్ఫుల్ అని పిలువబడే కథల యొక్క సీరీస్ లో కనపడింది, దీనికి కారణం వాటి యొక్క తక్కువ ధర మరియు సంక్లిష్టంగా వాటిలో ఉన్న భయానక విషయాలు. ఈ కథ ఒక పుస్తక రూపంలో 1847 లో ప్రచురించబడింది మరియు 868 ద్వంద్వ కోలం పేజీలు కలిగి ఉంది. అది ప్రత్యేకమైన అనిశ్చయమైన పోకడను కలిగి ఉంది, వార్నీ యొక్క భయానక చర్యలను వర్ణించటానికి కాంతివంతమైన చిత్రాలను వినియోగించింది.[143] ఆ తరగతికి ఇంకొక ముఖ్య కూడిక ఏంటంటే శేరిదన్ లే ఫాను యొక్క స్వలింగ సంపర్కి అయిన ఆడ రక్త పిశాచం కథ అయిన కార్మిల్ల  (1871). దాని ముందు వచ్చిన వార్నీ లాగ, కార్మిల్ల రక్త పిశాచం ఒక విధమైన జాలి కలిగిన స్వభావంతో ఆమె యొక్క స్థితిని బాగా చూపుతూ చిత్రీకరించబడింది .[147]
రక్త పిశాచంలను ప్రసిద్ధ కల్పనలో చిత్రీకరించటానికి చేసిన ఏ ప్రయత్నం కూడా బ్రాం స్తోకేర్ యొక్క డ్రాకులా లాగ (1897) ప్రభావితంగా లేదు.[148] శృంగారం, రక్తం మరియు మరణాల పై అంతర్లీనంగా దానికి ఉన్న ఆసక్తితో సిఫిలిస్ మరియు క్షయ సాధారణమైన విక్టోరియన్ యూరప్ లో రక్త పైశాచికత్వం అనేది సులువుగా వ్యాప్తి చెందే ఒక పైశాచిక వ్యాధిలాగా చిత్రీకరించబడింది. స్త్రోకేర్ యొక్క రచనల్లో వర్ణించబడిన రక్త పిశాచం జాతులు జానపద కథల సంప్రదాయంతో మిళితం చెయ్యబడ్డాయి మరియు దాని కంటే పై చేయి సాధించాయి, క్రమంగా ఆధునిక కాల్పనిక రక్త పిశాచం లాగ ఉద్భవించాయి. పూర్వపు రచనలు అయిన ది వాంపైర్ మరియు "కార్మిల్ల " ల నుండి సమాచారాన్ని తీసుకొని, స్తోకేర్ 1800 చివరిలో తన నూతన పుస్తకం కోసం పరిశోధన ప్రారంభించాడు, దీని కోసం ఎమిలీ గేరార్డ్ రచించిన ది ల్యాండ్ బియాండ్ ది ఫారెస్ట్ (1888) మరియు త్రన్స్యల్వనియా మరియు రక్త పిశాచంల గురించి పలు రచనలు చదివాడు. లండన్ లో, ఒక సహోద్యోగి అతనికి "నిజ జీవిత డ్రాకులా " అయిన వ్లాద్ తెపెస్ కథను చెప్పాడు మరియు స్తోకేర్ తక్షణమే ఈ కథను తన పుస్తకంలో పెట్టాడు. 1897లో ఇది ప్రచురితం అయినప్పుడు అందులో మొదటి అధ్యాయం తొలగించబడింది కానీ అది 1914 లో డ్రాకులాస్ గెస్ట్</i>గా విడుదల అయ్యింది.[149]
మొదటి "సైంటిఫిక్ " వాంపైర్ నవలల్లో రిచర్డ్ మతేసన్ యొక్క 1954 ఐ యాం లెజెండ్ ఒకటి, ఇది ది లాస్ట్ మాన్ ఆన్ ఎర్త్ (1964), ది ఒమేగా మాన్ (1971), మరియు ఐ యాం లెజెండ్ (2007) చిత్రాలకు ఆధారంగా ఉపయోగించబడింది.
ఇరవయ్యొకటో శతాబ్దం రక్త పైశాచిక కల్పన గురించి మరిన్ని ఉదాహరణలను తెచ్చింది, అవి ఏంటంటే, J.R. వార్డ్ యొక్క బ్లాక్ డేగర్ బ్రతర్హుడ్ సిరీస్, మరియు యవ్వనంలో ఉన్నవారిని మరియు యవ్వనంలో ఉన్న పెద్దవారిని ఆకర్షించే విధంగా బాగా ప్రసిద్ధి చెందిన ఇతర రక్త పిశాచం పుస్తకాలు మొదలైనవి. అలాంటి రక్త పైశాచిక పరనోర్మల్ రొమాన్స్ నవలలు మరియు జత చెయ్యబడ్డ వామ్పైరిక్ చిక్ -లిట్ మరియు రక్త పైశాచిక మానవాతీత డిటెక్టివ్ కథలు చాలా ప్రసిద్దమైనవి మరియు ఎప్పటికీ విస్తరించే సమకాలీన ప్రచురణ స్వభావాన్ని కలిగి ఉంటాయి.[150] L.A. బ్యాంక్స్ యొక్క ది వాంపైర్ హన్ట్రేస్స్ లెజెండ్ సిరీస్, లురేల్ కే. హమిల్టన్ యొక్క శృంగార వాంఛలను కలిగించేAnita Blake: Vampire Hunter సిరీస్, మరియు కిం హర్రిసన్ యొక్క ది హాలోస్ సిరీస్ లు వాంపైర్ ను అనేక విధాలైన నూతన ఒరవడుల్లో చూపిస్తాయి, వాటిలో కొన్ని అసలైన పురాణాలతో సంబంధం కలిగి ఉండవు.
ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు చివరి భాగం పలు-భాగాలు కల రక్త పిశాచ పురాణాల యొక్క అభివృద్ధిని చూసింది. వాటిలో మొదటిది గోతిక్ శృంగార రచయిత మరిల్య్న్ రోస్ యొక్క బర్నబాస్ కాలిన్స్ సిరీస్ (1966–71), ఇది సమకాలీన అమెరికన్ TV సిరీస్ డార్క్ షాడోస్ పై కొంచం ఆధారపడింది . రక్త పిశాచాలను చెడుకు ఒక సంప్రదాయక చిహ్నంగా చూడటానికి బదులు కవిత్వ బాధాకరమైన హీరోలుగా చూసే ఒక పోకడను ఇది తెచ్చింది. ఈ సూత్రం ప్రముఖ నవలా రచయిత అయిన అన్నే రైస్ యొక్క చాలా ప్రసిద్ధి చెందిన మరియు ప్రభావితమైన వాంపైర్ క్రానికల్స్ (1976–2003) లో అనుసరించబడింది.[151] స్తేఫేనీ మెయెర్ చే రచించబడిన ట్విల్త్  సిరీస్ (2005-2008) లోని రక్త పిశాచాలు వెల్లుల్లి మరియు శిలువల యొక్క ప్రభావాలని పెద్దగా పట్టించుకోవు మరియు సూర్యరశ్మిచే ఎలాంటి హాని పొందవు (అయితే ఇది వాటి మానవాతీత శక్తి గురించి చెప్పదు).[152]
చలన చిత్రం మరియు టెలివిజన్

సంప్రదాయ హారర్/భయానాయక సినిమాలలో ఒక ముఖ్యమైన పాత్ర లాగ పరిగానించబడటం ద్వారా రక్త పిశాచం అనేది సినిమా మరియు ఆటల పరిశ్రమలకు ఒక ముఖ్యాంశం అయిపొయింది. చాలా సినిమాలలో ఇతర రకాల కంటే డ్రాకులా ఒక ప్రధాన పాత్ర కానీ షెర్లొక్క్ హోమ్స్, మరియు చాలా ముందు చిత్రాలు అయితే డ్రాకులా నవల పై ఆధారపడ్డాయి లేదా దానికి దగ్గరా నిర్వచించబడ్డాయి. ఇవి 1922 ల్యాండ్మార్క్ జర్మన్ నిశబ్ద చిత్రం నోస్ఫెరాటును కలిగి ఉన్నాయి, ఈ చిత్రానికి ఎఫ్.డబ్ల్యు.మురను దర్శకత్వం వహించారు మరియు ఇది డ్రాకులా పై వచ్చిన మొదటి సినిమా—పేర్లు మరియు పాత్రలు డ్రాకులాలను అనుసరించే విధంగా ఉన్నప్పటికీ స్త్రోకేర్స్ విడో/విధవ నుండి అలా చెయ్యటానికి అనుమతి పొందటంలో ముర్ను విఫలం అయ్యారు మరియు ఆ సినిమాలో చాలా విషయాలను మార్పుచేయ్యవలసి వచ్చింది.  ఈ సినిమాతో పాటుగా వచ్చిన మరొక సినిమా యూనివర్సల్ వారి   డ్రాకులా (1931), తారాగణం బేల లుగోసి లెక్కప్రకారం డ్రాకులాను చిత్రీకరించిన మొదటి మాటలు ఉన్న చిత్రం ఇదే.  ఈ దశాబ్దం చాలా ఎక్కువ రక్త పిశాచం సినిమాలను చూసింది, ముఖ్యంగా  డ్రాకులాస్ డాటర్ ఇది 1936 లో వచ్చింది.[153] 
కౌంట్ గా క్రిస్తోగ్రఫర్ లీ నటించిన హంమార్ హార్రర్ సీరీస్ సినిమాలతో డ్రాకులా ఒక నూతన తరం కోసం పునర్జన్మ పొందినప్పుడు రక్త పిశాచం యొక్క వీరగాధ సినే పరిశ్రమలో పాతుకుపోయింది. విజయవంతమైన 1958 డ్రాకులా నటుడు లీ వరసుగా ఏడు సీక్వేల్లు/కొనసాగింపులతో అనుసరించబడ్డాడు. అన్నింటిలో కూడా లీ డ్రాకులా లానే పునరాగమనమయ్యాడు కానీ వాటిలో రెండు మరియు ఈ పాత్రలో బాగా ప్రసిద్ధి చెందాడు.[154] 1970 నాటికి సినిమాలలో రక్తపిశాచులు కొన్ని పనులతో భిన్నత్వాన్ని సంతరించుకున్నాయి, వాటిలో కొన్ని, కౌంట్ యోర్గ, వాంపైర్ (1970), 1972 బ్లాకులలో ఒక ఆఫ్రికన్ కౌంట్, 1979 సలెంస్ లాట్లో ఒక నోస్ఫెరాటు-లాంటి రక్త పిశాచం, మరియు అదే సంవత్సరంలో కలుస్ కిన్స్కితో నోస్ఫెరాటు ది వాంపైర్ అను పేరుతో మరలా తీసిన/రీమేక్ చేసిన నోస్ఫెరాటు . చాలా సినిమాలు ఆడ రక్త పిశాచంలను కలిగి ఉన్నాయి, తరచుగా స్వలింగ సంపర్కులను, రక్త పిశాచం వ్యతిరేకులను చిత్రీకరించాయి, ఉదాహరణకు హంమేర్ హారర్ యొక్క, కార్మిల్ల ఆధారిత ది వాంపైర్ లవర్స్ (1970), అయితే కథాంశం మాత్రం ఒక కేంద్ర దుష్ట వాంపైర్ పాత్ర చుట్టూనే తిరుగుతుంది.[154]
డాన్ కర్టిస్ 1972 టెలివిజన్ సిరీస్Kolchak: The Night Stalker కథ మొత్తం లాస్ వేగాస్ స్ట్రిప్ పై రక్త పిశాచాన్ని వేటాడుతున్న కార్ల్ కొల్చాక్ అనే ఒక పాత్రికేయుని చుట్టూ తిరుగుతుంది. తరువాతి కాలంలో సినిమా కదాంశాలలో భిన్నత్వం చూపించబడింది, ఉదాహరణకు, మర్వెల్ కామిక్స్లో బ్లేడ్ బ్లేడ్ ఫిలిమ్స్ మరియు బఫ్ఫి ది వాంపైర్ స్లాఎర్ సినిమా మొదలైనవి. 1992 లో విడుదల అయిన బఫ్ఫి అదే పేరుతో ఒక దీర్ఘ కాలం విజయవంతం అయిన TV సిరీస్ను మరియు దాని యొక్క వ్యతిరేకం అయిన ఏంజెల్ను దత్తతు తీసుకోవటం ద్వారా టెలివిజన్ పై రక్త పిశాచం ఉనికిని తెలిపింది. అయినప్పటికీ 1983 లో వచ్చిన ది హంగర్, 1994 లో వచ్చినInterview with the Vampire: The Vampire Chronicles క్వీన్ అఫ్ ది డంనేడ్ మరియు దాని యొక్క సూటిగాలేని కొనసాగింపు వంటి ఇతరులు రక్త పిశాచాన్ని ఒక ముఖ్య పాత్రగా చూపించాయి. బ్రాం స్తోకేర్ యొక్క డ్రాకులా ఒక గుర్తించదగిన 1992 సినిమా, అది ఎప్పటికీ కూడా నిలిచిపోయే అధిక విజయాన్ని సాధించిన రక్త పిశాచం సినిమా అయ్యింది.[155] ఈ విధంగా రక్త పిశాచం కథాంశంల పై పెరిగిన ఆసక్తి, అండర్వరల్డ్ మరియు వాన్ హేల్సింగ్, ది రష్యన్ నైట్ వాచ్ వంటి సినిమాలలో మరియు సలెంస్ లాట్ అను ఒక టీవీ మినీ సీరీస్ రీమేక్/పునఃతయారీలో (ఈ రెండూ కూడా 2004 లోనివే) రక్త పిశాచం పాత్రను చొప్పించటానికి దారి తీసింది. 2007 లో లైఫ్ టైం టెలివిజన్లో ప్రసారమైన బ్లడ్ టైస్ సిరీస్ హెన్రీ ఫిత్జ్రోయ్ అను ఒక పాత్రను చిత్రీకరించింది, ఇతను ఇంగ్లాండ్ కి చెందిన హెన్రీ VIII యొక్క అక్రమ సంతానం/కొడుకు, మోడరన్ డే తోరోంతోలో రక్త పిశాచంగా మారిపోతాడు, ఇందులో ఒక ఆడ మాజీ తోరోంతో డిటెక్టీవ్ ఒక ముఖ్య పాత్రను పోషించింది. ట్రూ బ్లడ్ పేరుతో HBO నుండి వచ్చిన ఒక 2008 సిరీస్, రక్త పిశాచం థీంకి ఒక సదరన్ టేక్ ను ఇస్తాది.[152] రోజురోజుకీ రక్త పిశాచం థీంకి పెరుగుతున్న కీర్తి ఈ క్రింద చెప్పబడిన రెండు అంశాల యొక్క మిశ్రమంగా చెప్పబడింది: లింగత్వంను ప్రతిబింబించటం మరియు మరణం గురించి అంతులేని భయం.[156]
సమగ్రమైన విషయాలు

సూచనలు

వెలుపటి వలయము



వర్గం:కర్పోరేల్ అన్డెడ్/మరణించని శరీరతత్వం
వర్గం:వామ్పిరిజం
వర్గం:ఆకారమర్పిడి
వర్గం:స్లావిక్ పురాణ సంబందమైన జీవులు
వర్గం:రక్త పిశాచాలు