Question: พัก กึน-ฮเย อดีตประธานาธิบดีคนที่ 11 ของสาธารณรัฐเกาหลี  ถูกถอดถอนปีอะไร ?

พัก กึน-ฮเย




พัก กึน-ฮเย (; Korean:박근혜;Hanja:朴槿惠;RR:Bak Geunhye;MR:Pak Kŭnhye; เกิด 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495) เป็นนักโทษ[1] และ อดีตประธานาธิบดีคนที่ 11 ของสาธารณรัฐเกาหลี พักเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่ถูกถอดถอนจากการปฏิบัติหน้าที่โดยรัฐสภาและการรับรองโดยศาลรัฐธรรมนูญเกาหลีใต้ ส่งผลให้นาย ฮวัง กโย-อัน นายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐเกาหลีเป็นรักษาการประธานาธิบดีเกาหลีใต้
พักเป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกที่ได้รับเลือกตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ และเป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกของประเทศในภูมิภาคเอชียตะวันออกเฉียงเหนือ[2] และเป็นประมุขหญิงของรัฐในภูมิภาคประเทศเอเชียตะวันออกลำดับที่สามต่อจากมาดามชุคบาตาร์ แห่งมองโกเลียและซ่ง ชิ่งหลิง แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ก่อนดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี พักดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคแกรนด์เนชั่นแนล (จีเอ็นพี) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองอนุรักษ์นิยมของเกาหลีใต้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 ถึงปี พ.ศ. 2549 และปี พ.ศ. 2554 ถึง พ.ศ. 2555 (พรรคจีเอ็นพีเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแซนูรีในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555) พักยังเป็นสมาชิกรัฐสภา โดยพักได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกรัฐสภาสี่สมัยติดต่อกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 ถึงปี พ.ศ. 2555 โดยในสมัยที่ห้า ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2555 พักได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกรัฐสภาแบบระบบสัดส่วน โดยพักเป็นบุตรสาวของอดีตประธานาธิบดี พัก ช็อง-ฮี ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2506 ถึงปี พ.ศ. 2522 
ในปี พ.ศ. 2556 ถึงปี พ.ศ. 2557 พักอยู่ในลำดับที่ 11 จากการจัดลำดับสตรีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของโลก ของนิตยสารฟอบส์ และเป็นสตรีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชียตะวันออก[3] ในปี พ.ศ. 2557 พักอยู่ในลำดับที่ 46 จากการจัดลำดับบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกของฟอบส์ ซึ่งเป็นลำดับที่สูงสุดลำดับที่สามต่อจากอี คุน-ฮี และอี แจ-ยง
ในวันที่ 10 มีนาคม 2560 ศาลรัฐธรรมนูญเกาหลีใต้มีคำพิพากษารับรองมติรัฐสภาเกาหลีใต้ให้ถอดถอน พัก กึน-ฮเย พ้นตำแหน่งประธานาธิบดี อย่างเป็นทางการ หลังจากรัฐสภามีมติถอดถอน ตั้งแต่วันที่ 9 ธันวาคม 2559 ทำให้ถูกสั่งระงับการปฏิบัติหน้าที่ตั้งแต่นั้น โดยมีนายกรัฐมนตรี ฮวัง กโย-อัน เป็นผู้รักษาการในตำแหน่งประธานาธิบดีจนกว่าจะมีการเลือกตั้งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ต่อไป
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
พัก กึน-ฮเย เกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 แขวงซัมด็อก เขตจุง,แทกู เป็นบุตรคนแรกของอดีตประธานาธิบดี พัก ช็อง-ฮี ประธานาธิบดีคนที่สามของสาธารณรัฐเกาหลี ระหว่างปี พ.ศ. 2506 - พ.ศ. 2522 กับ ยุก ย็อง-ซู เธอมีน้องอีกสองคนคือ พัก จี-มัน น้องชาย และ พัก กึน-รย็อง น้องสาว[4] เธอไม่เคยผ่านการสมรส ทางสำนักวิจัยพิว ได้ให้คำจำกัดความว่าเธอเป็นคนถือลัทธิอเทวนิยมโดยเชื่อมโยมกับพุทธและโรมันคาทอลิก[5]
ในปี พ.ศ. 2496 ครอบครัวของพักได้ย้ายมาอยู่โซล เธอได้สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนจังชุงโซลและซุงซิม, ระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสตรีในปี พ.ศ. 2513 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ จากมหาวิทยาลัยซอกัง ในปี พ.ศ. 2517 และศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกรโนเบิล แอลป์ ในช่วงสั้นๆ ก่อนที่จะได้ออกจากฝรั่งเศส เนื่องจากมารดาเธอถูกลอบสังหาร 
ภายหลังจากการลอบสังหารมารดาของพักที่โรงภาพยนตร์แห่งชาติเกาหลี, โซล โดย มุน เซ-กวัง ชาวญี่ปุ่นเชื้อสายเกาหลี ผู้ฝักใฝ่เกาหลีเหนือ และเป็นสมาชิกของกลุ่มชงรย็อน ในวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2517[6] ทำให้พักได้เป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของสาธารณรัฐเกาหลี จนกระทั่งพัก ช็อง-ฮี บิดาของเธอถูกลอบสังหารในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2552 โดย คิม แจ-คยู หัวหน้าสำนักงานหน่วยข่าวกรอง[7][8] ในช่วงระหว่างที่บิดาของเธอครองอำนาจ นักเคลื่อนไหวทางการเมืองฝั่งตรงข้ามกับบิดาของเธอกล่าวอ้างว่าถูกกักขังโดยอำเภอใจ โดยประเด็นเรื่องสิทธิมนุษยชนอยู่ภายใต้เรื่องการพัฒนาเศรษฐกิจ[9]ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 พักได้กล่าวแสดงความเสียใจต่อการปฏิบัติกับนักเคลื่อนไหวในช่วงเวลาดังกล่าว[10]
พักได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยเหวินฮวา, ไต้หวัน ในปี พ.ศ. 2530, มหาวิทยาพูคย็อง และ สถาบันชั้นสูงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเกาหลี ในปี พ.ศ. 2551 และ มหาวิทยาลัยเทคนิคแห่งเดรสเดิน ในปี พ.ศ. 2557[11]
อาชีพ
สมาชิกรัฐสภา
พักได้รับเลือกเป็นสมาชิกรัฐสภาในนามของพรรคแกรนเนชันแนล (จีเอ็นพี) จากเขตเลือกตั้งอำเภอดัลซ็อง, แดกู ในปี พ.ศ. 2541 และได้รับเลือกตั้งจากเขตเดียวกันอีกสามครั้งในปี พ.ศ. 2543, พ.ศ. 2547 และปี พ.ศ. 2551 เธอดำรงตำแหน่งสมาชิกรัฐสภาติดต่อกันจนกระทั่งในเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 เธอได้ประกาศว่าจะไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาทั่วไปของเกาหลีใต้ครั้งที่ 19 ไม่ว่าจะเป็นในเขตดัลซ็อง หรือไม่ว่าในเขตใดก็ตาม แต่จะลงเลือกตั้งในระบบสัดส่วนในนามพรรคแซนูรีแทน เพื่อที่จะหาเสียงในการดำรงตำแหน่งผู้นำพรรค[12] เธอได้รับเลือกตั้งในระบบสัดส่วนในเดือนเมษายน พ.ศ. 2555
สมาชิกรัฐสภาจากพรรคจีเอ็นพี และ "ราชินีแห่งการเลือกตั้ง"
เนื่องจากความล้มเหลวในการยื่นถอดถอนประธานาธิบดีโน มู-ฮย็อน และกรณีการรับสินบนอื้อฉาวของผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีปี พ.ศ. 2545 อี เฮว-ชัง (เรื่องราวเปิดเผยปี พ.ศ. 2547) พรรคจีเอ็นพีเผชิญกับการพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในการเลือกตั้งทั้งไปปี พ.ศ. 2547 พักได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าพรรค และเป็นผู้นำในการเลือกตั้ง โดยจีเอ็นพีสูญเสียที่นั่งสำคัญแต่ก็ยังได้รับเลือกตั้ง 121 ที่นั่ง ซึ่งถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมากภายใต้สถานการณ์ที่พรรคไม่ได้รับการตอบรับที่ดีจากสาธารณชน[13][14] ในฐานะหัวหน้าพรรคจีเอ็นพี พักมีส่วนช่วยให้ตัวแทนพรรคจีเอ็นพีชนะการเลือกตั้งระดับท้องถิ่นในเขตสำคัญเมื่อปี พ.ศ. 2549 
ระหว่างการหาเสียง เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 จี ชุง-โฮ ชายวัย 50 ปี ผู้มีคดีอาญาติดตัว 8 คดี ได้กรีดหน้าพักโดยใช้มีดอเนกประสงค์ ทำให้เกิดแผลยาว 11 เซนติเตร และต้องเย็บถึง 60 เข็ม รวมถึงต้องผ่าตัดเป็นเวลาหลายชั่วโมง[15][16] โดยเรื่องดังกล่าวกลายเป็นเรื่องเล่าอันโด่งดังในระหว่างที่พักรักษาตัวอยู่ คำพูดแรกที่เธอพูดกับเลขานุการของเธอภายหลังจากการพักฟื้นจากบาดแผลแล้วว่า "แทจ็อนเป็นอย่างไรบ้าง?" ภายหลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้พรรคแกรนด์เนชันแนลชนะการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีเมืองแทจ็อน ในระหว่างที่เธอเป็นหัวหน้าพรรคจีเอ็นพี ระหว่างปี พ.ศ. 2547 - พ.ศ. 2549 พรรคชนะการเลือกตั้งซ่อมและการเลือกตั้งทั่วไปทั้งหมด 40 ครั้ง ซึ่งเป็นผลมาจากความพยายามและอิทธิพลของเธอ ทำให้เธอได้รับฉายาว่า "ราชินีแห่งการเลือกตั้ง"[17][18][19]
ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 พักได้เยือนมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ที่ เคมบริดจ์ (รัฐแมสซาชูเซตส์), สหรัฐอเมริกา อย่างเอิกเกริก จุดสุดท้ายเธอได้กล่าวสุนทรพจน์ให้กับผู้ฟังที่ วิทยาลัยรัฐศาสตร์ของฮาร์วาร์ด  (John F. Kennedy School of Government) โดยเธอได้กล่าวว่าจะรักษาเกาหลี และจะสนับสนุนความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีใต้กับสหรัฐอเมริกาให้แนบแน่นขึ้น[20][21]
การเสนอตัวชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ปี พ.ศ. 2550
พักมีความหวังว่าจะเจริญรอยตามความสำเร็จของบิดาเธอโดยการป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธาธนาธิบดีในนามพรรคแกรนด์แนชัลแนล[22] แต่เธอก็ได้พ่ายแพ้ต่อ อี มย็อง-บัก เพียงไม่กี่คะแนน โดยอีโดดเด่นตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นฤดูกาลเลือกตั้งขั้นต้น แต่พักสามารถไล่ตามมาได้จากข้อกล่าวหาเรื่องการฉ้อราษฎร์บังหลวงของอี โดยพักสามารถชนะการเลือกตั้งในการเป็นตัวแทนในระดับสมาชิกของพรรค แต่พ่ายแพ้แก่อีในการเลือกตั้งตัวแทนพรรคระดับชาติ ซึ่งมีสัดส่วนจำนวนคะแนนสูงในการเลือกตั้งตัวแทนทั้งหมด
การเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2551
ภายหลังจากการเลือกตั้งประธานาธิบดี พ.ศ. 2550 ประธานาธิบดี อี มย็อง-บัก ก่อตั้งทีมรัฐบาลจากบุคคลใกล้ชิด[23] ด้านผู้สนับสนุนพักโต้แย้งว่าการกระทำดังกล่าวเป็นการโต้ตอบโดยการแก้แค้นทางการเมืองและพวกเขาควรถอนตัวออกจากพรรคแกรนด์แนชั่นแนล[24] โดยพวกเขาได้ก่อตั้งพรรคพันธมิตรความหวังแห่งอนาคต และพรรครวมผู้สนับสนุนพักอิสระ  (친박 무소속 연대; ชิน พัก มูโซซก ย็อนแด) พักได้กล่าวด้วยตนเอกว่าจะไม่เข้าร่วมพรรคดังกล่าว แต่ได้ให้การสนับสนุนทางอ้อมต่อพวกเขาโดยประกาศว่า "ฉันหวังว่าพวกเขาเหล่านี้จะกลับมาอย่างมีชีวิตชีวา" ภายหลังจากการถอนตัวออกจากพรรครั้งใหญ่ดังกล่าว พวกเขาได้ประกาศว่าอยากกลับเข้าพรรคจีเอ็นพีภายหลังการเลือกตั้งทั่วไป แต่ทางจีเอ็นพีได้ห้ามบุคคลดังกล่าว ในการเลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2551 กลุ่มผู้ต่อต้านชนะไป 26 ที่นั่ง โดย 14 ที่นั่งเป็นของพรรคพันธมิตรความหวังแห่งอนาคต และ 12 ที่นั่งเป็นของพรรคอิสระ ทั้งสองพรรคได้แสดงบทบาทที่สำคัญในการชิงชัยที่นั่งสำคัญของพรรคจีเอ็นพี พักยืนกรานว่าจีเอ็นพีควรอนุญาตให้ผู้ที่สนับสนุนเธอกลับเข้าพรรค ในปี พ.ศ. 2554 กลุ่มผู้ต่อต้านเกือบทั้งหมดได้กลับข้าพรรคจีเอ็นพี ทำให้มีผู้สนับสนุนพรรค 60 ถึง 70 ที่นั่ง จากทั้งหมด 171 ที่นั่งของจีเอ็นพี
หัวหน้าพรรคแซนูรี
เพื่อตอบสนองต่อความนิยมที่ลดลงของพรรคแกรนด์แนชั่นแนล พรรคได้ตั้งคณะกรรมการฉุกเฉินและเปลี่ยนชื่อพรรคจากแกรนด์แนชั่นแนล เป็น<i data-parsoid='{"dsr":[14730,14744,2,2]}'>พรรคแซนูรี ซึ่งมีความหมายว่า "ขอบแดนใหม่"[12] ในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2554 พรรคได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมการฉุกเฉินของพรรคจีเอ็นพี และเป็นหัวหน้าพรรคทางพฤตินัย
การเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2555
พรรคแซนูรีสามารถสร้างความประหลาดใจได้ด้วยการเอาชนะพรรครวมประชาธิปไตย ฝ่ายค้านได้ในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2555 โดยได้ไป 152 ที่นั่ง และยังรักษาที่นั่งสำคัญเอาไว้ได้ เพราะว่าเหตุกาณณ์อื้อฉาวเรื่องการฉ้อราษฎร์บังหลวงของรัฐบาลอี มย็อง-บัก ได้รับการเปิดเผยก่อนการเลือกตั้ง ทำให้พรรคแซนูรีได้รับการคาดการณ์ในวงกว้างว่าจะได้ไม่เกิน 100 ที่นั่ง.[25] ระหว่างช่วงการหาเสียง 13 วัน พักเดินทางมากกว่า 7,200 กิโลเมตร ทั่วทั้งเกาหลีใต้มากกว่า 100 เขตเลือกตั้ง [26] จากความเห็นพ้องต้องกันของสื่อเกาหลีใต้และผู้เชี่ยวชาญด้านการเมืองชี้ให้เห็นว่าสิ่งสำคัญที่เป็นองค์ประกอบสำคัญทำให้พรรคแซนูรีได้รับชัยชนะคือความเป็นผู้นำของพัก สำหรับเหตุผลนี้ การเลือกตั้งทั่วไปปี พ.ศ. 2555 จึงได้รับการขนานนามว่า "การกลับมาของราชินีเลือกตั้ง"[25][27] พรรคแซนูรีเอาชนะการเลือกตั้งได้ในเฉพาะเขตที่มีประชากรหนาแน่นของโซล แต่อย่างไรก็ตามผลในครั้งนี้ก็ได้แสดงขอบเขตจำกัดถึงอิทธิพลทางการเมืองของพัก[25]
ช่วงรณรงค์หาเสียงลือกตั้งประธานาธิบดี พ.ศ. 2555
พักเป็นผู้นำสำหรับการเป็นตัวแทนพรรคลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดี พ.ศ. 2555 ในทุกๆ เขตเลือกตั้งระดับชาติของเกาหลีใต้ระหว่างปี พ.ศ. 2551 เมื่อรัฐบาลของอี มย็อง-บัก เริ่มบริหารงาน และเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 โดยได้รับคะแนนนิยม 25 ถึง 40 เปอร์เซนต์ มากกว่าคู่แข่งอันดับสองถึงเท่าตัว ระดับความนิยมของพักเพิ่มขึ้นมากขึ้นสูงสุดภายหลังจากการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2551 ซึ่งการเลือกตั้งในครั้งนั้นได้แสดงอิทธิพลทางการเมืองของเธออย่างเด่นชัด ส่วนคะแนนนิยมในช่วงที่ตกต่ำที่สุดของเธอเกิดขึ้นช่วงต้นปี พ.ศ. 2553 จากท่าทีของเธอที่ต่อต้านรัฐบาลของอีจากกรณีเมืองเซจง[28] ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2554 อัน ช็อล-ซู  อดีตนักธุรกิจด้านอิเล็กทรอนิกส์และคณะบดีโรงเรียนวิทยาศาสตร์บรรจบและเทคโนโลยีที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ได้แสดงตนที่จะเป็นผู้สมัครอิสระสำหรับการเลือกตั้งตำแหน่งประธานาธิบดี ในผลการสำรวจระดับชาติในเดือนกันยายน พ.ศ. 2554  อันและพัก กึน-ฮเย มีคะแนนนิยมใกล้เคียงกันในการเป็นผู้นำ และยังส่งผลให้พักสูญเสียคะแนนิยมอันดับหนึ่งในผลการสำรวจของบางสำนักเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551[29]
ภายหลังการชนะของเธอในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2555 คะแนนนิยมของเธอเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ จากผลการสำรวจระดับชาติของสถาบันวิจัยโมโนเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม[30] ทำให้พักมีคะแนนิยมสูงสุดที่ 45.5% เมื่อเทียบกับคู่แข่งคนอื่นๆทั้งหมดแล้ว และจากผลการสำรวจความนิยมระดับชาติครั้งหลัง พักก็มีคะแนนิยมสูงกว่าอันแล้ว โดยพักได้คะแนนนิยม (50.6%) และอันได้ (43.9%)[31] ในวันที่ 10 กรกฎาคม พักได้ประกาศอย่างเป็นทางการที่จะเสนอตัวชิงตำแหน่งประธานาธิบดีที่จะมีขั้นในปี พ.ศ. 2555 ที่ไทม์ แสคว์ เขตย็องดึงโพ กรุงโซล ในการประกาศครั้งนี้เธอได้เน้นย้ำในการไล่หาความสุข, เศรษฐกิจประชาธิปไตย และแก้ไขเรื่องสวัสดิการสังคมของประชาชนชาวเกาหลีใต้[32]
ส่วนคู่แข่งของเธอจากพรรคประชาธิปไตย มุน แจ-อิน ได้ประกาศตัวชิงตำแหน่งประธายาธิบดีในวันที่ 17 กันยายน และอัน ช็อล-ซู ได้ประกาศเสนอตัวในวันที่ 19 กันยายน ในการแข่งคะแนนนิยมแบบตัวต่อตัวนั้น พักได้รับคะแนนิยมน้อยกว่าทั้งอัน และมุนจากผลสำรวจความนิยมระดับชาติ เมื่อวันที่ 22 กันยายน.[33] แต่เมื่อผลการเลือกตั้งออกมาเธอได้รับการเลือกให้เป็นประธานาธิบดีของเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ด้วยคะแนน 51.6%
จุดยืน

จากผลการสำรวจของสถาบันวิจัยเกาหลีได้ประเมินทัศนคติของผู้ท้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2555 ทั้ง 12 คน นั้น พัก เป็นผู้สมัครที่มีความเป็นอนุรักษ์นิยมมากที่สุด[12][34]
ความอนุรักษ์นิยมของเธอได้แสดงให้เห็นในการเสนอตัวเป็นตัวแทนพรรคในการชิงตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อปี พ.ศ. 2551 ที่เธอมุ่งเน้นทำการตลาดโดยให้คำมั่นสัญญาว่าจะลดภาษี, ลดมาตรการควบคุม และเพิ่มการบังคับใช้กฎหมายให้มีประสิทธิภาพ[35] อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552 พักเริ่มมุ่งนโยบายไปยังประเด็นสวัสดิการสังคม, สนับสนุนการแก้ไขบริการสวัสดิการสังคมแก่ประชาชนชาวเกาหลีใต้[35]
พักเป็นที่รู้กันว่าเธอมีความเคร่งครัด, ไม่มีการประนีประนอมต่อสัญญาทางการเมือง เช่น ในปี พ.ศ. 2553 เธอประสบความสำเร็จในการยุติแผนของรัฐบาลอี มย็อง-บักในการสร้างเมืองเซจง ศูนย์กลางการปกครองของรัฐบาลแห่งใหม่ โดยโต้เถียงว่าแผนดังกล่าวเป็นการสร้างสัญญาทางการเมืองกับประชาชน ความขัดแย้งระหว่างพักกับรัฐบาลของอีทำให้ความนิยมของเธอในพรรคตกต่ำลงในช่วงเวลาดังกล่าว[36] แต่พักให้เคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะสร้างสนามบินแห่งใหม่ในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ ในการหาเสียงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2551 จากผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ แต่ได้ยกเลิกคำมั่นสัญญาดังกล่าวไปในปี พ.ศ. 2554 โดยให้เหตุผลว่าไม่สามารถดำเนินแผนการดังกล่าวได้เนื่องจากปัญหาทางเศรษฐกิจ[37]
วิสัยทัศน์การบริหารงานของรัฐบาลพัก กึน-ฮเย เมื่อเข้ารับตำแหน่งใหม่คือ "ยุคสมัยใหม่แห่งความหวังและความสุข" 5 เป้าประสงค์หลักของการบริหารงานคือ "งาน-ศูนย์กลางเศรษฐกิจสร้างสรรค์", "การจ้างงานที่เหมาะสม และสวัสดิการสังคม", "การศึกษาเชิงสร้างสรรค์และการเสริมสร้างวัฒนธรรม", "ความปลอดภัยและสหสังคม" และ "มาตรการรักษาความปลอดภัยที่เข้มแข็งเพื่อสันติภาพที่ยั่งยืนบนคาบสมุทรเกาหลี" รัฐบาลของพักมีแผนที่จะสร้างความเชื่อใจ, ความขาวสะอาด และเป็นรัฐบาลที่มีความสามารถบรรลุเป้าหมายต่างๆได้ โดยสัมพันธ์กับกลยุทธ์และงานต่างๆ[38]
พักตัดสินใจไม่ลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ค.ศ. 2017[39]
ประธานาธิบดี (2556–2560)
การเข้ารับตำแหน่ง
พักเข้ารับตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีลำดับที่ 18 แห่งสาธารณรัฐเกาหลี เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ในตอนเที่ยงคืนพักเข้ารับช่วงต่ออำนาจของประธานาธิบดีทุกอย่าง รวมทั้งสิทธิสูงสุดในการควบคุมกองทัพของสาธารณรัฐเกาลี จาก อี มย็อง-ปัก ประธานาธิดีคนก่อน ในสุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งของเธอที่อาคารรัฐสภา พักพูดถึงแผนของเธอที่จะเปิดยุคใหม่แห่งความหวังผ่าน "ความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจ, ความสุขของประชาชน, และการเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรม" เธอแสดงออกถึงความหวังในการเน้นย้ำเกี่ยวกับเกาหลีเหนือที่จะยุติโครงการอาวุธนิวเคลียร์และเดินทางไปสู่สันติภาพและการพัฒนาร่วมกัน และประกาศว่าจะก่อตั้งยุคสมัยแห่งความสุขในการรวมชาติที่ประชาชนชาวเกาหลีทั้งหมดจะเพลิดเพลินไปกับความเจริญรุ่งเรืองและเสรีภาพ ตระหนักว่าความฝันของพวกเขาสามารถสร้างได้ผ่านกระบวนการความเชื่อมั่นของคาบสมุทรเกาหลี ในสุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งของเธอ เธอได้เสนอหลักการแนวทางสี่ประการในการบริหารงานของเธอคือ ความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจ, ความสุขของประชาชน, และการเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรม และสถาปนาการรวมชาติอย่างสันติ[40] พิธีเข้ารับตำแหน่งของประธานาธิบดีพัก ถือว่าเป็นหนึ่งในงานใหญ่ของประวัติศาสตร์เกาหลีใต้ที่มีผู้เข้าร่วมกว่า 70,000 คน ผู้แทนทางการทูตในเกาหลีใต้ เช่นเดียวกับผู้แทนระดับสูงจาก 24 ประเทศทั่วโลก เช่น ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีไทย, โทมัส โดนิลอน ที่ปรึกษาด้านความมั่นคงของสหรัฐอเมริกา, วัง จินพุง ประธานรัฐสภาไต้หวัน และยาสุโอะ ฟุคุดะ อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ได้เข้าร่วมพิธีและแสดงความยินดีกับประธานาธิบดีพัก[41][42]
ปีแรก (กุมภาพันธ์ 2556– กุมภาพันธ์ 2557)
ปรัชญาการบริหารงาน
เป้าหมายที่ปล่อยออกมาใหม่ในการบริหารงานของประธานาธิบดีพัก กึน-ฮเย ในการบริหารกิจการภายในที่จะเปิด "ยุคสมัยใหม่แห่งความหวังและความสุขสำหรับประชาชนทุกคน" พักยอมรับว่าเกาหลีใต้จะแตกออกจากต้นแบบแห่งการแสวงหาการพัฒนาจากที่ศูนย์กลางคือชาติ และย้ายจุดศูนย์กลางการบริหารงานของรัฐบาลจากรัฐสู่ปัจเจกบุคคล ผ่านประบวนการโครงสร้างความเจริญรุ่งเรืองร่วมกัน ซึ่งประชาชนจะมีความสุขจากผลการพัฒนาชาติ วิสัยทัศน์การบริหารงานของพักและหลักการพื้นฐานสำหรับการบริหารประเทศ โดยเฉพาะเค้าโครงแผนการนโยบายของเธอสำหรับเศรษฐกิจ, สังคม, สวัสดิการสังคม, การทูต และการรวมชาติ คำสำคัญในการบริหารงานในการจัดการกิจการภายในประกอบไปด้วย ประชาชน, ความสุข, ความเจริญรุ่งเรืองร่วมกัน และหลักการ[43]
การเปลี่ยนโครงสร้างของรัฐบาล
ภายหลังจากเข้ารับตำแหน่ง พักปรับเปลี่ยนโครงสร้างในทำเนียบสีนำเงินและองค์กรของรัฐบาลเพื่อให้สามารถปฏิบัติตามวิสัยทัศน์ของรัฐบาลได้ สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติที่นำเนียบสีน้ำเงิน, กระทรวงวิทยาศาสตร์, ไอซีทีและการวางแผนแห่งอนาคตและกระทรวงมหาสมุทรและประมง ได้ถูกตั้งขึ้นมาใหม่ และมีการแก้ไขตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีด้านเศรษฐกิจ ตำแหน่งหัวหน้าสำนักงานความมั่นคงจะเป็นตำแหน่งที่แสดงถึง "หอคอยการควบคุม" สำหรับการทูต, ความมั่นคงและการป้องกันประเทศ และตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีด้านเศรษฐกิจสำหรับด้านศรษฐกิจ, สังคมและสวัสดิการ[44]
นโยบายด้านการต่างประเทศ
สหรัฐอเมริกา

ภายหลังจากเข้ารับตำแหน่งพักเข้าพบกับจอห์น เคอรี่ และประธานาธิบดีบารัก โอบามา การเดินทางเยือนสหรัฐอเมริกาของพัก ถือเป็นการเดินทางเยือนต่างประเทศครั้งแรกของเธอภายหลังจากเข้ารับตำแหน่ง
เหมือนกับประธานาธิบดีก่อนหน้าเธอ พักพยายามรักษาความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีกำลังทหาร 20,000 นาย ประจำการอยู่ภายในเกาหลีใต้ ระหว่างการเยือนสหรัฐ พักได้กล่าวสุนทรพจน์ในการประชุมร่วมกันของสภาคองเกรส ซึ่งเธอเรียกร้องให้สหรัฐสนับสนุนการต่อต้านการยั่วยุจากเกาหลีเหนือ และพักยังเรียกร้องให้มีความสัมพันธ์อันดีระหว่างเกาหลีใต้และสหรัฐอเมริกา[45]
พักประเมินสถานการณ์ความมั่นคงภายในคาบสมุทรเกาหลีและเน้นย้ำถึงความสามารถในการยับยั้งคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในประเด็นของความมั่นคง ดังนั้น พักจึงมีความเห็นว่าพันธมิตรเกาหลีใต้-อเมริกา จะเป็นพันธมิตรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด และเธอหวังว่าความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีใต้และสหรัฐอเมริกาจะพัฒนาเป็นไประดับถึงหุ้นส่วนระดับโลก[46]
พักเยือนสหรัฐอเมริกา ถือเป็นการเยือนต่างประเทศครั้งแรกในฐานะประธานาธิบดีของเธอ พักได้ไปเยือนวอชิงตัน ดี.ซี,นิวยอร์กซิตี้, และลอสแอนเจลิส ระหว่างวันที่ 5 ถึง 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2556[47]
ระหว่างการพูดคุยระดับสูงสุดในเดือนพฤษภาคมที่ทำเทียบขาว ประธานาธิบดีพักและประธานาธิบดีโอบามาได้ยอมรับประกาศร่วมสำหรับพันธมิตรระหว่างสหรัฐกับเกาหลีใต้และถกเถียงกันถึงวิถีทางพัฒนาความสัมพันธ์ในระดับทวิภาคีระหว่างสหรัฐและเกาหลีใต้เพิ่มเติมในอนาคต และสองผู้นำยังได้พูดคุยถึงการยกระดับในการสร้างสันติภาพในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือและเพิ่มความเข้มแข็งของหุ้นส่วนระหว่างโซลและวอชิงตัน[48]
สองผู้นำจากทั้งเกาหลีใต้และสหรัฐอเมริกาตกลงที่จะยอมรับแถลงการณ์ร่วมความเข้าใจในความร่วมมือด้านพลังงานในการก่อตั้งกองทุนสำหรับการเติบโตในอนาคตและก่อตั้งคณะกรรมการความร่วมมือทางด้านนโยบายข้อมูลข่าวสารและเทคโนโลยีโทรคมนาคม นอกจากนี้ประธานาธิบดีพักยังกระตุ้นให้ทางสหรัฐเพิ่มจำนวนโควต้าสำหรับวีซ่าสหรัฐสำหรับผู้เชี่ยวชาญของเกาหลีใต้เพื่อที่จะเพิ่มขีดความสามารถในการพัฒนาร่วมกันทางด้านเศรษฐกิจของทั้งสองประเทศ[48]
ในโอกาสพิเศษนี้ "แถลงการร่วมสำหรับอนุสรณ์ครบรองหกสิปีสำหรับพันธมิตรระหว่างสาธารณรัฐเกาหลีและสหรัฐอเมริกา" ได้รับการรับรองโดยจากทั้งทางเกาหลีใต้และทางสหรัฐอเมริกา ได้กลายเป็นเอกสารที่มีความหมายอย่างยิ่งถึงการเป็นพันธมิตรมากว่าหกทศวรรษและอธิบายอย่างละเอียดชัดแจ้งถึงทิศทางใหม่ในการพัฒนาความสัมพันธ์ทวิภาคีที่จะมีในทศวรรษต่อไป[49]
เกาหลีเหนือ
เกาหลีเหนือมุ่งสนใจในการยั่วยุ เช่น ฝ่าฝืนมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติและการยิงขีปนาวุธระยะไกล ในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ก่อนที่จะมีการเลือกตั้งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ในวันที่ 19 ธันวาคม ภายหลังจากพักได้รับเลือกตั้ง เกาหลีใต้ได้มีการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ครั้งที่สามในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 การประกาศความเป็นโมฆะของข้อตกลงที่จะไม่รุกรานกันระหว่างเกาหลีเหนือและกาหลีใต้ในวันที่ 8 มีนาคม และถอนแรงงานออกจากนิคมอุตสาหกรรมแคซ็องในวันที่ 8 เมษายน[50] พักพยายามคงไว้ซึ่งจุดยืนของเกาหลีใต้ที่จะไม่ยอมแพ้ต่อการยั่วยุและคุกคามของเกาหลีหนือ และพยายามที่จะดำเนินนโยบายเพื่อประสานความร่วมมือกันเกาหลีเหนือโดยดึงมหาอำนาจอย่างสหรัฐอเมริกา, จีนและสหประชาชาติ[51]เสียงสะท้องของเธอเกี่ยวกับเกาหลีเหนือได้รับการสนับสนุนอย่างมากมายจากประชาชนชาวเกาหลีใต้, สหรัฐอเมริกา, จีนและรัสเซีย และดำเนินบทบาทสำคัญในการได้รับมติเป็นเอกฉันท์ในข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงสหประชาชาติที่ 2094 เกี่ยวกับเกาหลีเหนือ เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2556[52] เนื่องจากการตอบสนองของพักกับการดำเนินการของสังคมนานาชาติ เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน เกาหลีเหนือได้ยุติการยั่วยุและคุกคามเกาหลีใต้และกลับเข้าสู่การเจรจาการเปิดนิคมอุตสาหกรรมแคซ็องอีกครั้ง[53] พักกล่าวว่าสันติภาพและการรวมชาติในคาบสมุทรเกาหลีเป็นความหวังของชาวเกาหลีทั้งเจ็ดสิบล้านคน และในฐานะประธานาธิบดีเธอจะดำเนินการอย่างเต็มที่เพื่อให้บรรลุเป้ามายดังกล่าว เช่นเดียวกับ "วัตถุประสงค์ขั้นสูงสุดของความพยายามในการรวมชาติคือการเพิ่มคุณภาพชีวิตของประชาชนทั้งสองเกาหลี ขยายเสรีภาพและสิทธิมนุษยชน และสร้างความเจริญรุ่งเรืองให้เกิดขึ้นทั้งคาบสมุทรเกาหลี[54] เธอได้กล่าวต่อว่า "ในการเปิดเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ของความสงบและความหวังแห่งคาบสมุทรเกาหลี เกาหลีเหนือจะต้องยอมรับความเชื่อมั่นในการบริหารงานของเธอในการสร้างนโยบายการคิดริเริ่มก้าวแรก[55][56]
วิสัยทัศน์และความริเริ่มในนโยบายของพักในปัญหาเกี่ยวกับเกาหลีเหนือและการรวมชาติสะท้อนจากกระบวนการสร้างความเชื่อมั่นในคาบสมุทรเกาหลีของเธอ กระทรวงรวมชาติได้ออกแถลงการณ์ซึ่งแสดงถึงวิสัยทัศน์ใหม่ว่า "ตระหนักถึงการรวมเกาหลีใหม่ซึ่งรับประกันความสุขของประชาชนทุกคน" การบริหารงานในกระบวนการทั่วไปประกอบด้วยกระบวนการสร้างความเชื่อใจในความสัมพันธ์ระหว่างสองเกาหลี ริเริ่มดำเนินการในโครงการรวมชาติระดับจุลภาค เพื่อนำไปสู่ความสำเร็จในการรวมกันระหว่างสองเกาหลี และใช้มาตรการทางปฏิบัติเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งในการเตรียมตัวสู่การรวมชาติ[57] จากนโยบายของพัก พารรวมชาติโดนสันติจะประสบความสำเร็จในสามขั้นตอน เริ่มจากเสริมสร้างความปลอยภัย, ผ่านการบูรณาการทางเศรษฐกิจ, และสุดท้ายผ่านการบูรณาการทางการเมืองของทั้งสองเกาหลี เพื่อให้เกิดสันติภาพที่ยั่งยืนโดยการริเริ่ม การบริหารงานใหม่จะเสนอความช่วยเหลือทางมนุษยธรรมแก่ประชาชนชาวเกาหลีเหนือ แลกเปลี่ยนและร่วมมือกันในทางเศรษฐกิจ, สังคมและวัฒนธรรมของทั้งสองเกาหลี และจะใช้ "โครงการวิสัยทัศน์เกาหลี" สำหรับการสถาปนาระบบเศรษกิจเดียวในคาบสมุทรเกาหลี ความเชื่อมั่นและความไว้วางใจซึ่งกันและกันและความคืบหน้าในการยกเลิกการใช้อาวุธนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือ[58]
จีน
ในวันที่ 27-30 มิถุนายน พ.ศ. 2556 พักได้เยือนจีนพร้อมกับผู้แทนจากเกาหลีใต้ เธอได้พบกับประธานาธิบดีสี จิ้นผิง ระหว่างการพบปะ พักได้กล่าวถึงท่าทีของรัฐบาลเกาหลีใต้ที่มีต่อเกาหลีเหนือ และได้ขอให้สีสนับสนุนเธอในท่าทีเกี่ยวกับเกาหลีเหนือ[59]
รัสเซีย
ในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 พักได้จัดประชุมผู้นำสูงสุดกับวลาดีมีร์ ปูติน ซึ่งปูตินได้มาถึงเกาหลีใต้คนแรกในบรรดาสี่ผู้นำมหาอำนาจประกอบไปด้วย จีน, สหรัฐอเมริกา และญี่ปุ่น ระหว่างการประชุมพักและปูตินได้พูดคุยครอบคลุมเรื่องผลประโยชน์โดยมุ่งเน้นไปที่ความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจเช่น โครงการร่วมมือกันทางโลจิสติกส์ (ผ่านรัสเซียและเกาหลีเหนือ) ขยายการแลกเปลี่ยนทางด้านบุคลากร และเสริมสร้างความเข้มแข็งทางการเมืองระหว่างเกาหลีใต้และรัสเซีย พักได้เน้นย้ำถึงการสร้างผลิตผลในผลประโยชน์ร่วมกันจากนโยบายของเกาหลีใต้ที่มีต่อประเทศแถบยูเรซียและนโยบายของรัสเซียที่มีต่อเอเชียแปซิฟิก ภายหลังจากการประชุมสุดยอดประธานาธิบดีทั้งสองได้แถลงการณ์ร่วมและแถลงข่าวร่วมกัน[60][61] ในช่วงต้นพักเข้าร่วมการประชุมสุดยอดผู้นำ จี-20 ที่เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ช่วงเดือนกันยายน พ.ศ. 2556 ซึ่งเธอได้พบปะกับปูตินและสนทนาเกี่ยวกับเศรษฐกิจและให้รัสเซียสนันสนุนประเด็นเกี่ยวกับเกาหลีเหนือ ซึ่งเป็นการพบปะระหว่างผู้นำสูงสุดเกาหลีใต้-รัสเซีย ครั้งแรกนั้บตั้งแต่พักเข้าดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี[62] เมื่อพักได้พบปะกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาตะวันออกไกลของรัสเซีย วิกเตอร์ อิสเชฟ ซึ่งเป็นหัวหน้าผู้แทนรัสเซียซึ่งเข้าร่วมพิธีสาบานตนเพื่อดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของพัก เธอได้กล่าวว่ารัสเซียเป็นหนึ่งในพันธมิตรทางธุรกิจที่สำคัญ และผลจากความสำเร็จในการปล่อยกระสวยอวกาศนาโร กลายเป็นผลลัพธ์ที่ดีร่วมกันของทั้งสองฝ่ายในการพัฒนาความสัมพันธ์ที่ดียิ่งขึ้นในอนาคต และจากการที่รัสเซียดำเนินการเชิงรุกในการเข้าร่วมเจรขาหกฝ่ายในประเด็นเกาหลีเหนือจะช่วยบรรเทาความตึงเครียดในคาบสมุทรเกาหลีได้[63]
นโยบายทางเศรษฐกิจ
พักประกาศว่าจะดำเนินนโยบาย "เศรษฐกิจสร้างสรรค์" ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นการแสดงวิสัยทัศน์ของเธอในการฟื้นฟูเศรษฐกิจและการสร้างงาน[64]
ในเดือนเมษายน พักได้กล่าวว่า "จังหวะเวลาเป็นเรื่องที่สำคัญสำหรับนโยบายทางเศรษฐกิจของพวกเรา, งานและรายได้ เป็นเรื่องพื้นฐานของบุคคล ซึ่งควรจะบริหารงบประมาณเพิ่มเติมในส่วนนี้เพื่อที่จะดำเนินการให้ทันตามเวลา"[65]
ในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2557 พักลงนามในข้อตกลงการค้าเสรีระหว่างเกาหลีใต้และออสเตรเลีย โดยทางฝั่งออสเตรเลียมีนายกรัฐมนตรีโทนี แอบบ็อตต์ ลงนาม[66]
นโยบายทางด้านสังคม
พักได้เสนอหัวข้อระดับชาติหัวข้อหนึ่งที่จะดำเนินการกำจัดอย่างสิ้นซากในเรื่อง "สี่ความชั่วร้ายหลักของสังคม"  (4대 사회악: "ซาแด ซาเฮวอัก") ได้แก่ ความรุนแรงทางเพศ, ความรุนแรงภายในครอบครัว, ความรุนแรงภายในโรงเรียน และความไม่ปลอดภัยทางอาหาร จากสถิติแสดงให้เห็นว่าความรุนแรงทางเพศและความรุนแรงภายในครอบครัวมีอัตราเพิ่มขึ้นอย่างมากในปีหลังๆ แม้ปัญหาอีกสองอย่างจะไม่ถูกอ้างถึงในสถิติ แต่ปัญหาความรุนแรงภายในโรงเรียนและปัญหาความปลอดภัยทางด้านอาหารก็เป็นปัญหาที่สาธารณชนให้ความสนใจ[67][68] และเธอยังดำเนินการเปิดคณะกรรมการปรองดองแห่งชาติ ในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เพื่อทำหน้าที่ให้คำปรึกษาประธานาธิบดีในกระบวนการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งหลายอย่างในสังคมเกาหลีใต้ และยังมีหน้าที่ก่อตั้งตั้งวัฒนธรรมของการอยู่ร่วมกันและความเจริญรุ่งเรืองร่วมกัน ฮัน ควัง-อก อดีตที่ปรึกษาพรรครวมประชาธิปไตยมีรายชื่อเป็นหัวหน้าคณะกรรมการชุดนี้[69]
ระดับชาติ
ในวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ประธานาธิบดีพัก กึน-ฮเย ได้เข้าร่วมรำลึกการสังหารหมู่ที่ควังจู ครบรอบ 33 ปี และได้แสดงความเสียใจต่อญาติของเหยื่อที่ถูกสังหารหมู่[70]
ปีที่สอง (กุมภาพันธ์ 2557– กุมภาพันธ์ 2558)

นโยบายต่างประเทศ
เกาหลีเหนือ
พักเสนอเรื่องบันไดสามขั้นในเรื่องเกาหลีเหนือเพื่อที่จะช่วยเดินไปข้างหน้าในเรื่องการรวมชาติ ในวันที่ 28 มีนาคม 2557 ที่เดรสเดน ระหว่างหารเยือนเยอรมนี[71]
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
, The Washington Post, 15 March 2005.

หมวดหมู่:นักการเมืองเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักการเมืองสตรี
หมวดหมู่:ประมุขแห่งรัฐที่เป็นสตรี
หมวดหมู่:บุคคลจากแทกู
หมวดหมู่:ประธานาธิบดีเกาหลีใต้
หมวดหมู่:บุคคลที่เคยนับถือศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:อศาสนิกชนชาวเกาหลีใต้
{{subst:#if:|}}
[[Category:{{subst:#switch:{{subst:uc:1952}}|| UNKNOWN | MISSING =Year of birth missing {{subst:#switch:{{subst:uc:}}||LIVING=(living people)}}
| #default =1952 births}}]]
[[Category:{{subst:#switch:{{subst:uc:}}|| LIVING  =Living people
| UNKNOWN | MISSING  =Year of death missing
| #default ={{{2}}} deaths}}]]

Template:โครงการเมือง