genezyp/lab_blog_pl huggingface dataset:
Powyższe przykłady ilustrują eksploracyjny potencjał wizualizacji danych. Nawet stosunkowo proste, lecz umiejętnie zastosowane metody dostarczą wartościowej wiedzy. Najprostszym rozwiązaniem jest generowanie i porównywanie wielu wykresów z podziałem na lata, kategorie etc. Można w tym celu wykorzystać ogólnodostępne narzędzia, takie jak arkusze kalkulacyjne Excel lub Google Sheets. Oczywiście nie warto wyważać otwartych drzwi – w pierwszej kolejności należy poznać narzędzia statystyczne dostępne w panelu administratora strony i zacząć z nich regularnie korzystać.

Tagi

API,                                                                            dane,                                                                            facebook,                                                                            media społecznościowe,                                                                            wizualizacja danych

Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

05

03

Wystawa sztuki współczesnej jako usługa

Pewnie każdy z nas zastanawia się czasem nad sensem swojej pracy. Podobnie i ja zacząłem sobie zadawać pytania o rolę, cel i zasadność materiałów graficznych projektowanych dla instytucji kultury. Poniżej krótka relacja z tego, jak metody projektowania usług pomogły nadać mojej pracy nową jakość i jak wpłynęły na działania całego zespołu bytomskiej Kroniki (a także jak przydały się w czasie pandemii).

Marcin WysockiResearch

Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)

Pobierz pliki

Pobierz pliki
                                                        

Raport Wystawa sztuki współczesnej jako usługa
Raport Wystawa sztuki współczesnej jako usługa

Już pobieżna lektura popularnych ostatnimi laty badań odbiorców kultury nasunęła kilka ciekawych refleksji. Otóż zakładamy, że osoby odwiedzające wystawę sztuki współczesnej przyciągnęło do galerii nazwisko artysty czy poruszany przez niego temat. To oczywiście jeden z ważnych powodów przyjścia do galerii, ale nie jedyny.
Często zapominamy, że na to, czy doświadczenie korzystania z usług naszych instytucji będzie pozytywne, ma wpływ bardzo wiele czynników i tylko jednym z nich jest program instytucji oraz temat samego wydarzenia. To jak nasi goście zapamiętają wizytę, zależeć będzie również od tego, czy na przykład bez problemu trafili na miejsce lub czy mieli okazję spotkać tam swoich znajomych. To rodzi wiele pytań. Jaką rolę w ich życiu towarzyskim ma uczestnictwo w kulturze? Jak w ogóle nasi goście dowiedzieli się o wystawie? Czy na miejscu czuli się dobrze poinformowani, czy może zagubieni? W końcu, czy wizyta spełniła ich oczekiwania? Jakie one były? Jako projektant działający w polu kultury staję więc przed zasadniczymi pytaniami.
W trakcie tych rozważań miałem okazję poznać i praktykować metody projektowania usług cenione przez projektantów i firmy. Pozwalają one na testowanie rozwiązań, pomagają lepiej poznawać potrzeby i preferencje odbiorców usług oraz produktów. W efekcie firmy są w stanie poprawiać ich jakość i zwiększać swoje zyski. Zaletą tych metod jest też praca w interdyscyplinarnych zespołach, wciąganie w proces większej liczby pracowników danej firmy. W świecie instytucji kultury i sztuki współczesnej (nie nastawionych na czysty zysk) metody te są jeszcze mało znane. A jak się okazuje i tu mogą okazać się wielce przydatne.
Szczęśliwie pracuję w Centrum Sztuki Współczesnej Kronika w Bytomiu, które mogę traktować jak poligon doświadczalny. W pierwszej kolejności udało mi się oderwać zespół Kroniki od bieżących spraw i zorganizować warsztaty. W ich trakcie stworzyliśmy mapę odbiorców działań instytucji, umieszczając ich na diagramie pokazującym odległość od galerii (Bytom, GOP, Górny Śląsk, Polska, świat). W dalszej kolejności staraliśmy się określać potrzeby naszych odbiorców i pod tym kątem ich poszeregować. W ten sposób stworzyliśmy szablony z grupami odbiorców (grupy takie jak na przykład, studenci ASP, społeczność lokalna, stali bywalcy, nauczyciele). Zadawaliśmy sobie pytania dotyczące tych grup: Jakie są ich motywacje i potrzeby? Skąd czerpią wiedzę o naszych działaniach? Co ma
Skąd czerpią wiedzę o naszych działaniach? Co ma wpływ na ich wybory? Jak się z nimi kontaktujemy i jak często to robimy? Czy istnieją problemy w kontakcie z nimi? Co im oferujemy? Jak możemy poprawić relacje? Co my dostajemy w zamian? Jaki ta grupa ma wpływ na inne grupy odbiorcó?
Już na tym etapie byliśmy w stanie sformułować pewne wnioski, jeśli chodzi o kanały komunikacji (i – co istotne dla grafika – nośniki komunikacji) z naszymi klientami, nawet biorąc pod uwagę krótki czas warsztatów i wynikający z tego poziom powierzchowności analiz. Ważnym wkładem w ten etap pracy było to, że członkowie zespołu mają realny kontakt z odbiorcami – nasze założenia odnośnie publiczności nie były wyłącznie spekulacją i domysłami. Pomocna był też wiedza o istniejących badaniach odbiorców kultury (np. badania segmentacyjne), które mogliśmy odnosić do naszych doświadczeń.
Kolejny etap warsztatów zaczęliśmy od pracy nad personami czyli wyobrażonymi sylwetkami i danymi, które reprezentują jakąś grupę odbiorców działań instytucji. Natomiast metodą, której chciałbym tutaj poświęcić nieco więcej czasu, jest mapa podróży klienta przez usługę.
Podróż użytkownika jest drogą, jaką przebywa osoba korzystająca z danej usługi, w naszym przypadku – odwiedzająca wystawę. Podróż ta zaczyna się jeszcze przed skorzystaniem z samej usługi – w momencie zdobycia wiedzy o niej i planowania skorzystania z niej. Podróż obejmuje korzystanie z samej usługi (zwiedzanie wystawy), a także czas po niej – np. późniejsze dzielenie się wrażeniami. Mapa podróży użytkownika to wizualizacja tej drogi ze szczególnym uwzględnieniem punktów kontaktu z usługą (touchpoints). Kontakt taki może się odbywać w sposób zaplanowany i kontrolowany przez instytucję (oglądanie plakatu promującego wystawę, kupowanie biletu na wystawę). Odbiorca może też mieć styczność z naszą usługą w sposób przez nas niekontrolowany – na przykład dowiadując się o naszej
niekontrolowany – na przykład dowiadując się o naszej działalności od znajomego (poczta pantoflowa, word-of-mouth). Wszystkie te punkty muszą być uwzględnione na naszej mapie.
Mapy podróży uzupełnialiśmy przewidywanymi przez nas doświadczeniami wykreowanych wcześniej person. Rozkładając w ten sposób usługę na czynniki pierwsze, zaczęliśmy lepiej widzieć jej wady. Następnie pomocne były scenariusze korzystania z usługi (tu znowu aktorami były nasze persony), które mogą być łatwiejsze w opracowaniu niż bardziej wizualnie wymagające mapy podróży.

Właściwie na tym etapie można zakończyć badania, warsztaty i spekulacje, wyciągnąć wnioski i na ich podstawie zbudować założenia projektowe. Warto zastanowić się nad punktami programu, które pomogłyby włączyć w działania instytucji nowe społeczności: opracować nośniki informacji o wystawach w przestrzeni publicznej, rozszerzać miejsca ich występowania, poprawiać system informacji wizualnej w samej instytucji i tak dalej.
Osobiście postanowiłem zainwestować nieco więcej czasu i energii w proces poprzedzający wyciąganie wniosków. Dla mnie powyższe metody były punktem wyjścia do lepszego przygotowania się do badań nad autentycznymi doświadczeniami odbiorców działań Kroniki. Dla przykładu, dobrze przeanalizowana mapa podróży przez usługę była nieoceniona w budowaniu pytań badawczych na potrzeby

z wybranymi gośćmi Kroniki. Na bazie tych zasadniczych pytań opracowałem konkretny formularz zawierający pytania dla moich respondentów. Dla uzyskania bardziej szczegółowych, ilościowych danych korzystałem również z

. Niezastąpione były

zachowań gości Kroniki. Zdarzało mi się je przerywać, dopytując o różne szczegóły wizyty na wystawie (

).
).

Dzięki pozyskanej w ten sposób wiedzy mogłem jeszcze precyzyjniej budować scenariusze, mapy podróży przez usługę czy mapy emocji. Badania autentycznych doświadczeń były też dla nas źródłem licznych niespodzianek a czasem objawień.

Wszystkich zainteresowanych powyższymi tematami, które tutaj tylko powierzchownie opisałem odsyłam do raportu z moich działań w CSW Kronika. Opisuję w nim wszystkie użyte metody projektowe i badania. Wśród nich również szczegółowy plan usługi (service blueprint), w którym opisuję niewidoczne dla odbiorców działania pracowników instytucji mające wpływ na usługę. Raport wieńczą wdrożenia takie jak pionierski system informacji wizualnej z charakterystycznymi izometrycznymi mapami wystaw czy identyfikacje wizualne wystaw bazujące na animacjach.
W jaki sposób metody projektowania usług mogą pomóc instytucjom kultury w trudnym dla nich czasie pandemii?
Na koniec chciałbym zwrócić uwagę na to, jak elastyczne i pomocne mogą być metody projektowania usług. – są to w końcu narzędzia do rozwiązywania problemów. Można je stosować do bardzo konkretnych sytuacji wewnątrz instytucji, na przykład podczas pandemii. Dla Kroniki dużym wyzwaniem jest prowadzenie działań edukacyjnych w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu narażać zdrowie młodych odbiorców. Przyjrzyjmy się najczęstszej sytuacji, jaką jest zorganizowane oprowadzanie grupy młodzieży połączone z warsztatami wokół wystawy. Dzięki naszkicowaniu wspólnie z edukatorem mapy podróży użytkownika przez usługę (jaką jest taka wizyta) możemy od razu wyłapać i zapobiec gromadzeniu się gości na zbyt małej przestrzeni. Możemy przewidzieć scenariusz,
małej przestrzeni. Możemy przewidzieć scenariusz, w którym na przykład angażujemy w jakieś działania część grupy czekającej w tym momencie na wejście do pomieszczenia, które zwiedzają inni goście. Nasze przypuszczenia możemy weryfikować po obserwacjach w trakcie takiego spotkania. Mapy podróży warto uzupełniać o autentyczne opinie i relacje gości. Te można zbierać przeprowadzając na przykład wywiady z opiekunami młodzieży po spotkaniu, wyłapując momenty, w których czuli się mniej bezpiecznie.
Tagi

badanie,                                                                            projektowanie usług,                                                                            publiczność,                                                                            research,                                                                            sztuka

Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

05

02

Jak sprawić, by pomysły stały się możliwe do wdrożenia?  Sześciobok. Narzędzie pytań i odpowiedzi

Gdy stoimy przed wyzwaniem podjęcia decyzji, wyboru rozwiązania projektowego, albo po prostu urzeczywistnienia naszych pomysłów, mierzymy się z często bolesnym etapem przejścia od koncepcji – wizji tego, co chcemy stworzyć – do faktycznego rozwiązania.

Paulina Urbańska-KaczmarczykProces

Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)

Pobierz pliki

Pobierz pliki
                                                        

Sześciobok – instrukcja użycia
Sześciobok – instrukcja użycia

Podczas badań obiegów kultury w latach 2016–2017 interdyscyplinarny zespół Medialabu mierzył się w wielowymiarowym wyzwaniem badawczo-projektowym. Dotyczyło ono metodologii prowadzenia badań oraz wyboru narzędzi do zbierania, analizy i wizualizacji danych. Tak zakrojony proces projektowy wymagał od uczestników dużej mobilizacji przy podejmowaniu decyzji i holistycznego spojrzenia na problem, jakim jest funkcjonowanie kultury w mieście – aby jak najwięcej się o nim dowiedzieć i dodatkowo w skuteczny sposób go zakomunikować.
Rozpoczynając projekt, nie mieliśmy na myśli docelowego rozwiązania projektowego. Każdy etap był istotny i miał wpływ na następny krok. Wyniki kolejnych badań podsuwały nam inspiracje, pozwalały tworzyć dalsze scenariusze na podstawie zebranych danych, ale także odkrywały nowe problemy. Jednocześnie dostęp do wielu rozwiązań technologicznych czy potencjalnych ścieżek pozyskiwania danych stwarzał ryzyko pozostania w fazie eksploracji, a wraz z upływającym czasem utrudniał decyzje projektowe. Na kilku etapach procesu zespół odczuwał potrzebę wprowadzenia ograniczeń – założeń, na podstawie których można by podjąć decyzje co do najwłaściwszej metodologii prowadzenia badań, wyboru finalnych rozwiązań (jak te wyniki zaprezentować), aż po kwestie organizacyjne, aby je wdrożyć.
Kluczowym kryterium w procesie podejmowania decyzji było nastawienie się na zaplanowany rezultat (cel). W tej sytuacji nastąpiła zmiana z koncentracji na tym, czym rozwiązanie ma być, na to czemu ma ono służyć (jaką funkcję pełnić). Miało to ogromne znaczenie ze względu na eksploracyjny, ale także ilustracyjny charakter procesu przetwarzania danych w wizualizację. Innymi słowy, każde rozwiązanie wymagało prototypowania w fazie koncepcji. Do tego celu posłużyło nam narzędzie Sześcioboku*.
W metodzie Sześcioboku prototypowanie pomysłów zachodzi poprzez opisanie zmiennych określających kontekst użycia projektu. Narzędzie zbudowane jest z sześciu pytań kontrolnych (zwanych również filtrami): celu projektu, tematu, kontekstu miejsca i czasu odbioru, kanału komunikacyjnego, specyfiki odbiorcy oraz medium). Taka weryfikacja na etapie koncepcji pozwala opisać kontekst funkcjonowania projektu, określić wartości ważne z perspektywy użytkownika, i wreszcie przewidzieć skutki wywołane wdrożeniem projektu.

Operacyjny charakter narzędzia
Operacyjny charakter narzędzia

Budowa Sześcioboku cechuje się nieprzypadkową logiką (pobierz szczegółową instrukcję). Zderzenie ze sobą odpowiedzi na poszczególne pytania umożliwia jednoczesne porównanie wszystkich czynników i pokazanie ich wzajemnego wpływu. Nie da się tego zrobić, zapisując odpowiedzi w formie listy, ponieważ wówczas nie są one równorzędne i nie sąsiadują ze sobą (lista wymusza hierarchię pytań i udzielenie odpowiedzi po kolei). Dzięki wizualnemu charakterowi narzędzia, czyli zapisywaniu odpowiedzi dookoła sześcioboku – można je objąć wzrokiem i co najważniejsze, wzajemnie weryfikować.
Dodatkowo narzędzie skłania cały zespół do spojrzenia na projekt z większego dystansu. Na poziomie operacyjnym wszyscy członkowie widzą, jak kształtują się odpowiedzi i jakie zależności z nich wynikają. Zabezpiecza to przed forsowaniem pierwszego (lub jednego) pomysłu, co sprzyja efektywności pracy zespołowej. Sześciobok naturalnie uwalnia nas od przywiązania do wyobrażonych rozwiązań lub skłania do rozważania ich zasadności i lepszego dopracowania w zderzeniu z pozostałymi odpowiedziami.
Niewątpliwą zaletą jest fakt, że dobrze zintegrowane odpowiedzi na pytania pozwalają skupić się na rozwiązaniach o największym potencjale. Z punktu widzenia projektanta praca z narzędziem zabezpiecza przed bardzo ważnym ryzykiem – nadmiernym skupieniu się na aspektach formalnych artefaktu. Z perspektywy osoby prowadzącej badania, pytania mogą przekładać się na bardzo praktyczne rozwiązanie lub sprawdzić stawiane dotąd hipotezy.

Pułapki i szanse
Pułapki i szanse

Często proste rozwiązania stanowią największą pułapkę, niosąc ze sobą ryzyko pominięcia niuansów, które wydają się oczywiste. Pozorne podobieństwo pytań dotyczy np. tych o cel i temat projektu. W 2015 roku na okoliczność 150-lecia Katowic stworzyliśmy wystawę prezentującą historię miasta. Tematem był rozwój Katowic i zmiany zachodzące w mieście na przestrzeni dekad Celem nie było wyłącznie stworzenie wystawy, lecz sprawienie, aby odbiorca odwiedzający ekspozycję mógł zapoznać się z nią i zrozumieć historię miasta w zaledwie 15 minut. Takie założenie pozwoliło myśleć o rezultacie, który zamierzamy osiągnąć przy wykorzystaniu dostępnych zasobów i możliwości (danych, przestrzeni galerii i potrzebnych technologii).
Pytania są zatem pozornie oczywiste, ale pominięcie któregoś z nich lub pomylenie z innym w procesie podejmowania decyzji może skutkować niepowodzeniem projektu. To minimum aspektów, które należy wziąć pod uwagę zarówno podczas etapu wyboru koncepcji, która nie pozostaje bez wpływu na decyzje o wyborze metody działania (odpowiedź na pytanie o cel i odbiorcę, kontekst użycia), a następnie środków potrzebnych do realizacji (pytanie o medium i technologie).

Podsumowując, punktem wyjścia do pracy nad

Sześciobokiem

jest postawienie pytania o problem, który chcemy rozwiązać, w formule: „Jak sprawić, żeby…”. Tak zadane pytanie sugeruje, że należy coś zrobić, aby doprowadzić do rozwiązania mającego moc sprawczą. W trakcie projektu „Kultura w danych” opracowanie

Sześcioboku
Sześcioboku

czasami trwało 30 minut, innym razem przeradzało się w kilkugodzinną dyskusję, podczas której weryfikowano kilka równoległych scenariuszy. Pytania opisane na sześcioboku

stawały się wówczas zmiennymi. Dla przykładu, kontekst miejsca i czasu użycia wpływał na decyzje o medium (np. w postaci

raportu online

czy

stacjonarnej wystawy

). Jednocześnie aspekty te ulegały zmianie po weryfikacji przez pryzmat różnych odbiorców. Założenie było natomiast jedno – odpowiedzi muszą być adekwatne, zrozumiałe i przekonujące. Każdy zestaw odpowiedzi stanowił jedną potencjalną strategię, której zespół przy użyciu

Sześcioboku

mówił – sprawdzam.
Sześcioboku

mówił – sprawdzam.

Sześciobok – metoda będąca integralnym elementem procesu projektowego. Została opracowana na Wydziale Projektowym ASP w Katowicach w Pracowni Typografii przez dr Paulinę Urbańską, dr Natalię Pietruszewską-Golbę oraz prof. Tomasza Bierkowskiego.
Paulina Urbańska-Kaczmarczyk – projektantka i badaczka komunikacji wizualnej, adiunkt w Pracowni Typografii w Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Specjalizuje się w projektowaniu informacji, publikacji i systemów identyfikacji wizualnej. Współpracuje m.in z Medialabem Katowice, NOSPR w Katowicach, Goethe Institut, Zamkiem Cieszyn. Laureatka nagrody German Design Council, Śląska Rzecz, uczestniczka przeglądu najlepszych dyplomów projektowych 2+3d i wielu innych wystaw. Jest organizatorką i kuratorką wydarzeń Dizajn w Kato, Young agrafa, Międzynarodowego przeglądu studenckiej grafiki projektowej AGRAFA, a także jurorką w konkursach projektowych. Równolegle działa na rzecz środowisk i organizacji non-profit tworząc i wykorzystując narzędzia projektowe w celach edukacyjnych.

Tagi
Tagi

badanie,

design thinking,

experience design,

proces projektowy,

visual thinking,

wizualizacja danych

Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

11

08

Dane » informacja » wiedza. Projektanci Medialabu opowiadają o roli wizualizacji w procesie badawczym

Obok pozyskiwania i analizy danych ich późniejsza wizualizacja należy do głównych zadań podejmowanych przez zespół Medialabu podczas badania obiegów kultury w Katowicach. Jedną z opublikowanych już notek poświęciliśmy wyzwaniom stojącym przed naszymi koderami, tym razem prezentujemy rozmowę z designerami Medialabu. Paulina Urbańska i Waldemar Węgrzyn na co dzień pracują nad wizualną stroną projektu, stale usprawniają także metodologie badawcze oraz komunikację wewnątrz zespołu.

Łukasz Mirocha, Paulina Urbańska, Waldemar WęgrzynProces

Udostępnij
Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)

Waldek zajmuje się w projekcie wizualizacją pobranych i zanalizowanych danych. Poszukuje dla nich formy wizualnej pozwalającej ujawnić nowe informacje, wzorce, prawidłowości. Projektuje i programuje wizualizacje oraz narzędzia, zarówno do wewnętrznego użytku Medialabu, ale też takie, które zostaną udostępnione w formie instalacji na wystawie lub w sieci. Uczestniczy również w procesie przetwarzania i analizy danych na wcześniejszych etapach badania.
Paulina odpowiada za formułowanie założeń projektowych do narzędzi wizualizacyjnych, które mają zobrazować stan kultury w Katowicach. Wykorzystuje w tym celu metodologię i narzędzia design- oraz visual thinking, usprawniające proces podejmowania decyzji w zespole i dobór adekwatnych rozwiązań wizualnych. Ten rodzaj myślenia przekłada się bezpośrednio na bieżące realizacje wizualizujące wyniki badań, jak i decyzje związane z finalną wystawą i strategią promocji projektu Shared Cities w Katowicach.

Łukasz Mirocha: Jakie narzędzia stosujecie do projektowania i udostępniania gotowych wizualizacji? Czy opracowujecie na potrzeby projektu także własne, tworzone od podstaw rozwiązania?

highcharts i

d3.js. Do prototypowania i eksploracyjnych wizualizacji używamy narzędzi takich jak

RAWGraphs,

Plotly i
RAWGraphs,

Plotly i

Gephi, a także wykresów generowanych w trakcie analizy danych w

R.

Paulina: Przy bieżącej wizualizacji badań służę pomocą w opracowaniu stylistycznym, więc końcowym etapie wytwarzania wizualizacji. Polega to głównie na dostarczaniu fragmentów wizualizacji, które później trafiają do obróbki programistycznej – np. za pomocą d3. Z tak powstałych modułów tworzymy system dla różnych typów wizualizacji. Elementy graficzne powstają w programie do pracy wektorowej – Adobe Illustrator.

Jeśli potraktujemy wizualizacje jako interfejsy do zbioru danych, według jakich kryteriów następuję dobór „najlepszej z możliwych” wizualizacji? Jakie kroki należy podjąć, by stworzyć wizualizację na podstawie zbioru zebranych danych?
Paulina: Niezależnie od wyboru ścieżki działania, w każdej z nich mamy do czynienia z trzema kamieniami milowymi procesu przetwarzania informacji (data > info > knowledge), które zakładają, że aby dowiedzieć się, co zawierają dane, musimy poznać ich sposób organizacji. Dokładne zapoznanie się z danymi pozwala dostrzec zawarte w nich i interesujące nas informacje.
Waldek: W pierwszej kolejności należy poznać strukturę zbioru, przeanalizować same dane i wybrać interesujące wątki. W tych czynnościach uczestniczy zazwyczaj kilka osób – istotne jest, aby projektant był zaangażowany już na tym etapie. Wizualizacja powinna odzwierciedlać strukturę danych (np. ciągłe dane liczbowe można przedstawić w formie wykresu liniowego, którego nie sposób zastosować do danych kategorialnych). Z drugiej strony należy wziąć pod uwagę odbiorcę, jego wiedzę i umiejętności.
Paulina: Podstawowe pytanie powstaje w momencie decyzji, nie czym ta wizualizacja ma być, ale jaką funkcję ma pełnić/do czego służyć? Trudno wówczas nie otrzeć się o kontekst odbiorcy, sposobu i celu użycia takiego projektu. Wiedząc, jaki nasza wizualizacja ma wywołać skutek, bądź czemu ma służyć, będziemy mogli zdecydować czy ma coś tłumaczyć i uświadamiać (np. turyście odwiedzającemu wystawę), pomóc w eksploracji (np. badaczowi miasta lub zespołowi w dalszej pracy z danymi), czy też wywołać zmianę postawy i uruchomić działanie – np. u decydenta mającego wpływ na politykę kulturalną miasta.

Na jakiej zasadzie tworzycie scenariusz pracy nad wizualizacją i na ile jest on związany z etapem analizy danych?
Waldek: Największą trudnością jest stworzenie takiego komunikatu wizualnego, który jest klarowny i zrozumiały dla odbiorcy, a jednocześnie nie faworyzuje prostych wniosków, spłaszczając nadmiernie badane zagadnienie.

Paulina: Proces przetwarzania danych w wizualizację jest na tyle skomplikowany, że trudno byłoby go przeprowadzić bez usystematyzowania działań. Łatwiej jest, gdy podzielimy proces na mniejsze etapy. Dla mnie najlepiej sprawdza się podział na kontekst problemu – w którym opracowujemy koncepcję na bazie przeprowadzonych badań; oraz kontekst rozwiązania – decyzje projektowe adekwatne dla wniosków z badań.
Waldek: Warto dodać, że na obecnym etapie opieramy się zarówno na eksploracyjnym, jak i prezentacyjnym wymiarze wizualizacji, przygotowując podsumowania poszczególnych etapów działań (m. in. na blogu). Są to dla nas zarówno robocze analizy, dzięki którym mamy wgląd w dane, jak i sposób komunikowania postępów prac zainteresowanym odbiorcom.