genezyp/lab_blog_pl huggingface dataset:
Paulina: Najtrudniejszym elementem w procesie tworzenia wizualizacji jest określenie skutków, które ona wywoła. Do tego celu w zespole posługujemy się narzędziem „Sześcioboku”* – sprawdzoną metodą prezentującą koncepcję w sposób zrozumiały dla każdego członka zespołu. Prototypowanie pomysłów zachodzi poprzez opisanie zmiennych określających kontekst użycia (6 pytań kontrolnych / filtrów: celu projektu, tematu, kontekstu miejsca i czasu odbioru, kanału komunikacyjnego, specyfiki odbiorcy, w końcu – samego medium). Prototypowanie na etapie koncepcji pozwala przewidzieć skutki wywołane przez wdrożenie projektu, określać wartość jaką stanowi dla użytkownika.
Jak radzicie sobie z problemem niespójnych zbiorów danych i błędnymi informacjami, które mogą zaburzyć wizualizację? Czy od początku współpracujecie z zespołem koderów?

Paulina: Jest to duży problem, z którym staramy się walczyć. Nie uczestniczę w każdym etapie pozyskiwania i przetwarzania danych, ale śledzę go na tyle długo, żeby móc się przekonać, jak ważne są dobrze pozyskane dane (przygotowanie badania), ich opracowanie (czyszczenie) i jaki ma to wpływ na jakość pracy nad wizualizacją. Doświadczenie w tej kwestii zdobyliśmy już podczas pracy nad wystawą Apetyt na radykalną zmianę, wizualizującą 150 lat historii Katowic.
Do dyspozycji mieliśmy głównie dane historyczne, które z wielu względów były gromadzone na różne sposoby: inaczej agregowane, bądź pozyskiwane na tyle niesystematycznie, że w wielu przypadkach nie dało się ich ze sobą zestawiać. Ostatecznie poradziliśmy sobie, wybierając zbiory, które dawały taką możliwość.

Czy wizualizacje, które powstaną na zakończenie pracy nad projektem, będą oparte na obu typach pozyskanych i zanalizowanych informacji – surowych danych z sieci społecznościowych oraz tradycyjnych ankiet?
Waldek: Chciałbym spróbować zestawić ze sobą te dwa źródła. Jeśli się to uda, wyzwaniem będzie przedstawienie obu wątków w taki sposób, aby wzajemnie się uzupełniały (wchodziły ze sobą w relacje), bez porównywania ze sobą danych, które zasadniczo się od siebie różnią. Przewiduję, że to raczej materiał na wielowarstwową narrację wizualną, w której wnioski z jednego obszaru pomagają interpretować drugi.
Paulina: Myślę, że wszystkim zależy na maksymalnym wykorzystaniu zebranych danych i umożliwieniu zestawiania wyników z ankiet z treściami pobranymi na przykład z Facebooka. Ze swojej strony stawiam głównie na użyteczność powstałych rozwiązań (środki są mniej istotne), jak również na skutki, które mogą wywołać. Pokazanie, że metoda wizualizacyjna wykorzystująca oba typy danych istnieje, dobrze się sprawdza, a co więcej, może posłużyć komuś jeszcze – wydaje się jedną z cenniejszych wartości naszego projektu.

„Sześciobok” – metoda będąca integralnym elementem procesu projektowego. Została opracowana na Wydziale Projektowym ASP w Katowicach w Pracowni Typografii przez doktorantkę mgr Paulinę Urbańską, dr Natalię Pietruszewską oraz dr. hab. Tomasza Bierkowskiego.

Zobacz również
Zobacz również

Wystawa Apetyt na radykalną zmianę. Katowice 1865−2015

Tagi

dane,

design thinking,

proces projektowy,

przetwarzanie danych,

visual thinking,

wizualizacja danych

Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

16

07

City by bike: Jak daleko masz do najbliższej stacji rowerowej?

O tym, czy skorzystamy z roweru miejskiego, przesądza w dużej mierze odległość, jaką trzeba pokonać, by pożyczyć lub zwrócić rower. Pokazujemy na mapie, które budynki w Katowicach znajdują się w zasięgu kilkuminutowego spaceru od stacji rowerowych.

Karol PiekarskiAnaliza

Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)

Dokumentacja

Dokumentacja
                                                        

Mapa dostępności stacji

Pobierz pliki

Pobierz pliki
                                                        

Lokalizacje stacji rowerowych
Pobierz pliki
                                                        

Lokalizacje stacji rowerowych

Z roku na rok w Katowicach przybywa stacji rowerów miejskich, obecnie można korzystać z 76 punktów w różnych częściach miasta. Które z nich są najbardziej popularne? Gdzie w kolejnych latach uruchomić nowe stacje? Czy rowery mogą stać się alternatywą dla samochodu lub komunikacji miejskiej? W nowym cyklu postów prezentujemy analizy systemu City by bike przygotowane przez zespół Medialabu Katowice. Zaczynamy od tematu dostępności stacji rowerowych, stawiając pytanie, kto w praktyce może korzystać z miejskich jednośladów.
O tym, czy ktoś zdecyduje się na podróż, przesądza w dużej mierze odległość, jaką trzeba pokonać, by pożyczyć lub zwrócić rower. Trudno jednoznacznie ocenić, ile czasu jesteśmy gotowi poświęcić na dotarcie do stacji rowerowej – założyliśmy, że jest to:

ok. 3–5 minut, jeśli mamy w planach krótką podróż,

maksymalnie 7 minut, gdy wybieramy się w dłuższą trasę.

Przeciętny czas wypożyczenia roweru w dniu roboczym to 12 minut, a w weekend 22 minuty, można więc przypuszczać, że czas dotarcia do stacji rzadko kiedy przekracza 10 minut.
Różnymi kolorami zaznaczyliśmy na mapie budynki znajdujące się w zasięgu kolejno 3, 5 i 7-minutowego spaceru od stacji. W ten sposób możemy łatwo wyszukać obszary o dużej, bądź przeciwnie – niskiej, dostępności do rowerów, widać też wyraźniej rzeczywiste zagęszczenie stacji w odniesieniu do zabudowy miejskiej. Ponadto dla każdej stacji rowerowej określiliśmy liczbę ludności w wybranych strefach czasowych, choć warto pamiętać, że nie zawsze jest to dobry miernik popularności stacji. Szczególnie w Śródmieściu ludzie podróżują zazwyczaj między uczelniami, urzędami czy biurowcami, z kolei w dzielnicach stacje znajdują się często obok przystanków komunikacji miejskiej lub stacji kolejowych.

Zobacz mapę w osobnym oknie (link)
Zobacz mapę w osobnym oknie (link)

Jak przeprowadziliśmy analizę?

Zazwyczaj obszary dostępności czasowej oblicza się, mierząc odległość w linii prostej od danego punktu. Tego rodzaju metoda jest jednak obarczona pewnym błędem, ponieważ nie uwzględnia rzeczywistego układu ulic czy przeszkód takich jak rzeki lub linie kolejowe. Wyznaczając obszary, zastosowaliśmy inną metodę, bazującą na siatce ulic z serwisu OpenStreetMap – kolorowaliśmy budynki, do których rzeczywiście da się dojść pieszo ze stacji rowerowych w określonym czasie (kształty budynków również pochodzą z OpenStreetMap).
Korzystaliśmy w tym celu z biblioteki OSMnx, która tworzy graf na podstawie dróg dla pieszych, a następnie za pomocą analizy sieciowej oblicza izochrony dla wybranych punktów (w naszym przypadku stacji rowerowych). Niestety metoda ta również nie jest idealna ze względu na sposób, w jaki zdefiniowano w OpenStreetMap ciągi piesze (i jak przekształcane są one w graf w OSMnx). Przykładowo budynki znajdujące się w strefie ruchu pieszego na płycie rynku w Katowicach zostały przyporządkowane do obszaru 5-minutowego spaceru, pomimo że dosłownie sąsiadują ze stacją rowerową (ten mankament spróbujemy jeszcze w najbliższych tygodniach wyeliminować).
Problemem była też klasyfikacja dużych obiektów, takich jak centra handlowe. Nawet jeśli stacja rowerowa znajduje się przy wejściu, w przypadku gdy dotarcie na przeciwny kraniec budynku zajmuje więcej niż 5 minut, cały obiekt przyporządkowany zostaje do ciemno-niebieskiego obszaru.

Pomimo tych drobnych nieścisłości jesteśmy przekonani, że zastosowana metoda dość dobrze – na pewno znacznie lepiej niż wyznaczane w linii prostej izochrony – pokazuje ogólne prawidłowości w dostępie do stacji rowerowych. W kolejnym poście przedstawimy obszary o dużym zagęszczeniu ludności, w których mogłyby powstać w przyszłości stanowiska z rowerami.

Dane do pobrania

Listę stacji rowerowych ze współrzędnymi geograficznymi można pobrać z naszego repozytorium otwartych danych.
Tagi

citybybike,

dane przestrzenne,

dostępność komunikacyjna,

mapa,

openstreetmap,

osmnx,

rower miejski

Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

21

03

Gdzie ta kultura – geografia wydarzeń kulturalnych wg Facebooka

Czy na podstawie danych z Facebooka możemy stworzyć mapę kulturalnych aktywności w mieście? Spróbowaliśmy. Wykorzystując publikowane w serwisie informacje chcieliśmy prześledzić dynamikę życia kulturalnego i sprawdzić czy centrum miasta jest jednocześnie centrum kultury.

Hanna Kostrzewska, Paweł JaworskiProces

Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)
Geografia katowickich wydarzeń kulturalnych to jeden z tematów podejmowanych podczas warsztatów Co Facebook wie o kulturze: analiza mediów społecznościowych. Bazując na danych pozyskanych z serwisu, próbowaliśmy zlokalizować w Katowicach centra wydarzeń kulturalnych i sprawdzić czy pokrywają się one z miejscami, które w narracji medialnej funkcjonują jako strefy i centra kultury. Poza tym chcieliśmy dowiedzieć się, czy rozlokowanie wydarzeń w mieście zależy od sezonu i czy popularność poszczególnych miejsc zmieniała się w ostatnich latach. Interesowało nas wreszcie, kim są organizatorzy wydarzeń – czy centrum kultury tworzą podmioty publiczne, czy prywatne i pozarządowe. Oczywiście na początkowym etapie pracy pytań i tematów do zbadania pojawiło się znacznie więcej. Wstępna analiza danych i dyskusja nad priorytetami pozwoliły
analiza danych i dyskusja nad priorytetami pozwoliły wybrać najciekawsze i warte zgłębienia zagadnienia.
Za cel postawiliśmy sobie początkowo stworzenie i przetestowanie prostego narzędzia. Chcąc prześledzić proces jego przygotowania i sprawdzić skuteczność działania, ograniczyliśmy liczbę analizowanych wydarzeń do tych, które miały miejsce w ciągu jednego roku – 2016. Taka selekcja pozwoliła na przyspieszenie pracy, a jednocześnie wybrana próba była wystarczająca, by ustalić możliwe problemy, braki i schemat procesu pracy.

Zaczęliśmy od czyszczenia danych potrzebnych do eksploracji. Z istniejącej bazy, obejmującej szereg informacji na temat wydarzeń założonych przez ich organizatorów na Facebooku, wybraliśmy te dane, które dla naszego problemu były najistotniejsze. Kluczowe okazały się informacje o nazwie organizatora oraz lokalizacji zdarzeń, a także daty wydarzeń.
Chcąc sprawdzić czy centra kultury tworzone są przez instytucje czy podmioty pozainstytucjonalne, do istniejącej bazy danych wprowadziliśmy dodatkową typologię. Organizatorów wydarzeń podzieliliśmy na (1) publicznych oraz (2) prywatnych i pozarządowych. W tym punkcie konieczne było ręczne wprowadzanie atrybutów. Bazowanie na kategoriach stron, jakie pozwala wybrać użytkownikom Facebook, nie było wystarczające. Po pierwsze nie istnieje np. kategoria instytucji kultury, po drugie – administratorzy stron, aby zobrazować specyfikę działalności, często wybierają kategorie, które nie do końca odpowiadają rzeczywistej sytuacji prawnej. Przykładowo, wybór kategorii „miejsce” pozwala użytkownikom Facebooka w łatwy sposób „zameldować się” w danej lokalizacji, a wybór kategorii „społeczność” może być formą pokazywania zasięgu działania danego
może być formą pokazywania zasięgu działania danego podmiotu.
Wystarczyła wstępna analiza danych pozyskanych z Facebooka, by stwierdzić, że nie wszystkie z wybranych wydarzeń mają przypisaną lokalizację. Część organizatorów celowo bądź przez nieuwagę pomijała pole z adresem danego działania. Bez względu na motywację organizatorów niepełne dane musieliśmy albo odrzucić, albo poprawnie uzupełnić (w przypadku gdy miejsce zdarzenia było możliwe do określenia). Konieczne było nie tylko uzupełnienie braków, ale też sprawdzenie czy określone w bazie miejsca łączą się z konkretnymi współrzędnymi geograficznymi.
Analiza danych geograficznych zdeterminowała wykorzystywane podczas eksploracji narzędzia i technologie. Interesujące nas dane miały dotyczyć wydarzeń odbywających się w Katowicach. Najpierw analizowanym wydarzeniom chcieliśmy przypisać georeferencje. W przypadku wielu wydarzeń były ukryte w ich opisie, dlatego musieliśmy je wyciąć z ciągu znaków za pomocą napisanego specjalnie w tym celu skryptu. W ten sposób powstała prosta baza danych, zawierająca opis wydarzenia, informacje o organizatorze oraz współrzędne.
W kolejnej fazie działań z bazy danych dotyczących wydarzeń kulturalnych próbowaliśmy wyselekcjonować te, które odbywały się na terenie Katowic. W tym celu posłużyliśmy się ogólnodostępnym zbiorem danych z Państwowego Rejestru Granic oraz oprogramowaniem QGIS, które umożliwia m.in. gromadzenie, przetwarzanie i analizowanie danych przestrzennych, a także tworzenie map. Na podstawie pliku CSV stworzyliśmy warstwę wektorową z punktami reprezentującymi miejsca wydarzeń. Następnie „wycięliśmy” z niej te, które odbywają się na terenie Katowic, czyli położone są w obrębie poligonu przedstawiającego granice miasta. Uzyskane w ten sposób dane zapisaliśmy w pliku GeoJSON.
Mając już kompletne, oczyszczone dane na temat wydarzeń w Katowicach – odpowiednio skategoryzowane, z dokładnymi lokalizacjami wyrażonymi w długości i szerokości geograficznej – mogliśmy przejść do zobrazowania rozmieszczenia wydarzeń na mapie. W tym celu wykorzystaliśmy bibliotekę JavaScript Leaflet. Umożliwia ona agregowanie punktów w grupy (z zadanym zagęszczeniem), dodawanie etykiet do punktów (np. nazwę wydarzenia), nadawanie stylu w zależności od wybranego parametru (w naszym przypadku kolor punktu odpowiadający typowi organizatora).
Wykorzystanie Leaflet pozwoliło nam odpowiednio przygotowaną bazę danych umieścić na mapie i poddać ją stylizacji. Dane dotyczące liczby wydarzeń i ich organizatorów zostały zwizualizowane w prosty, czytelny sposób. Na podstawie uzyskanej mapy mogliśmy analizować rozmieszczenie „miejsc kultury” i poszukiwać obszaru, na którym agreguje się największa liczba wydarzeń kulturalnych. Stylizując odpowiednio mapę, łatwo było także zobaczyć podział wydarzeń na te organizowane przez podmioty publiczne i te organizowane przez organizacje pozarządowe i podmioty prywatne.
Dodając do wyjściowych danych kolejne artybuty, można na różne sposoby analizować specyfikę wydarzeń np. zmienność lokalizacji w zależności od sezonu / miesiąca w ciągu roku. Wypracowany model działania stanowi prototyp, który będzie rozwijany w kolejnych miesiącach. Finalny produkt pozwoli zobrazować np. zmienność „centrów kultury” na przełomie lat.

Opracowanie wizualizacji online na mapie

Anna Widera

Powiązane wydarzenie

Co Facebook wie o kulturze: analiza mediów społecznościowych

Tagi

dane,

facebook,

geografia,

kultura,

mapy,

miasto,

social media,

wizualizacja danych

Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

10

01

Co dane mówią o kulturze? Badania oparte na danych

Dzięki badaniom opartym na danych (data-driven) możemy powiązać wiedzę o zachowaniach użytkowników mediów społecznościowych z wynikami badań odbiorców kultury prowadzonych tradycyjnymi metodami. Łączymy w ten sposób precyzję badań ankietowych, pozwalających zrozumieć motywacje uczestników, z zaletami automatycznej analizy dużych zbiorów danych, która ułatwia odkrywanie niedostrzeganych dotąd trendów i zależności.

Karol PiekarskiTeoria

Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)
Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)

Sieć dała nam łatwy dostęp do informacji o niszowych inicjatywach, które nie mogły sobie wcześniej pozwolić na kosztowną reklamę w prasie i telewizji lub z założenia pozostawały elitarne i niedostępne dla masowego odbiorcy. Twórcy z kolei za pomocą mediów społecznościowych są w stanie dotrzeć do jednoznacznie zdefiniowanych grup użytkowników – osób zainteresowanych teatrem, malarstwem, różnymi gatunkami muzycznymi czy lokalnym aktywizmem. Wydawałoby się, że to optymalne rozwiązanie, jednak czasem prowadzi ono do negatywnych konsekwencji związanych z nadmiarem treści: brakuje nam czasu i uwagi, by przeczytać wszystkie ciekawe książki i artykuły lub wziąć udział w każdym interesującym nas spotkaniu czy koncercie.
Co możemy zrobić w tej sytuacji jako badacze, twórcy, animatorzy lub osoby odpowiedzialne za promocję wydarzeń kulturalnych? Jak sprawić, by media społecznościowe wzbogacały nasze doświadczenia i dostarczały wartościowej wiedzy zamiast potęgować niepokój informacyjny?
Szczególnym wyzwaniem jest połączenie wiedzy o użytkownikach mediów społecznościowych, takich jak Facebook, Instagram czy Twitter, z wynikami badań kultury prowadzonych tradycyjnymi metodami socjologii i nauk o kulturze. Chodzi o to, by wykorzystać potencjał analizy dużych zbiorów danych, nie rezygnując z precyzji badań ankietowych, wywiadów i obserwacji, dzięki którym możemy lepiej poznać potrzeby i intencje uczestników kultury. Równie ważne jest zrozumienie, w jaki sposób i w jakim stopniu aktywność użytkowników sieci wiąże się z udziałem w wydarzeniach kulturalnych.
Jak zatem wykorzystać uniwersalne narzędzia analizy i wizualizacji danych do badania katowickiej kultury? Dojrzewamy już do refleksji o tym, jak powinno rozwijać się miasto po zakończonych obchodach 150 urodzin oraz uruchomieniu strefy kultury składającej się z Muzeum Śląskiego, sali koncertowej NOSPR oraz Międzynarodowego Centrum Kongresowego. W ubiegłym roku byliśmy świadkami wielu debat, konsultacji i ożywionych dyskusji w mediach społecznościowych. Szereg rekomendacji dotyczących rozwoju kultury w Katowicach zamieszczono w raporcie DNA Miasta.
Choć jednym z głównych postulatów jest demokratyzacja życia kulturalnego, wydaje nam się, że dyskusja o katowickiej kulturze w zbyt dużym stopniu opiera się na opiniach tworzących ją na co dzień osób. Dominują często doraźne głosy pracowników instytucji, członków organizacji pozarządowych, twórców, ekspertów i opiniotwórczych liderów środowisk, brakuje natomiast przemyślanych i długofalowych inicjatyw pozwalających poznać opinie i potrzeby rzeczywistych uczestników wydarzeń kulturalnych.
Przykładem może być dyskusja o tym, co skłania ludzi do udziału w wydarzeniach i skąd przyjeżdżają oni do centrum metropolii. Niewiele instytucji regularnie bada swoich odbiorców, jak zatem rozpoznać, czy wydarzenia kulturalne służą gościom czy mieszkańcom Katowic? Jeśli nie wiemy, kto bierze w nich udział, według jakich założeń przeprowadzić – być może słuszną – decentralizację kultury w mieście? Podobnie wygląda skądinąd ważna dyskusja o roli strefy kultury w ożywianiu śródmieścia. Niewiele wiemy o odbiorcach NOSPR czy Muzeum Śląskiego: jak często przyjeżdżają tam samochodami, czy po koncercie lub wernisażu udają się na Rynek lub do pubów i restauracji – jak zatem ocenić, czy umiejscowienie strefy rzeczywiście odcina jej użytkowników od centrum
strefy rzeczywiście odcina jej użytkowników od centrum miasta?
Nasze badanie nie ma na celu rozstrzygnięcia wszystkich wątpliwości związanych z rozwojem miasta poprzez kulturę, nie odważymy się na sformułowanie jednoznacznych rekomendacji. Chcemy natomiast dostarczyć danych i narzędzi badawczych, które ułatwią dyskusję i podejmowanie rzeczowych decyzji. Oczywiście badania oparte na danych nie gwarantują z zasady większej obiektywności, pozwalają natomiast analizować niewielkim kosztem duże liczby użytkowników i wydarzeń, dając nadzieję na odkrycie trudnych do wychwycenia w inny sposób prawidłowości.
Prowadzimy badanie w otwartym modelu pracy projektowej stosowanym przez Medialab Katowice. Staramy się, by proces pozyskiwania i analizy danych był jak najbardziej transparentny, dlatego opublikujemy nie tylko ostateczne wyniki, ale również surowe dane, a także skrypty i notatki na temat metodologii. Od początku poddajemy krytycznej refleksji sposób prowadzenia badań, organizując otwarte dla wszystkich warsztaty i spotkania, podczas których wspólnie z uczestnikami poszukujemy najlepszych rozwiązań. Robimy to, żeby lepiej zrozumieć specyfikę życia kulturalnego Katowic, ale również po to, by wypracować i przetestować uniwersalne metody pracy z danymi, które znajdą zastosowanie w innych projektach.
Informacja: badanie prowadzi Medialab Katowice i instytucja Katowice Miasto Ogrodów. Projekt realizowany jest ze środków miasta oraz współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Programu Kreatywna Europa.

Tagi

badanie,

dane,

data-driven,

katowice,

media społecznościowe,

research

Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

21

05

Jak opowiadać historię miasta za pomocą wizualizacji danych?

W ostatnich kilkunastu latach technologie mocno zmieniły sposób opowiadania historii. Z księgarni nie zniknęły wprawdzie tradycyjne publikacje, ale wiele muzeów sięgnęło po aplikacje mobilne i interaktywne ekspozycje. W Sieci pojawiły się archiwa cyfrowe i działania oddolne – historia mówiona, gry, profile w mediach społecznościowych – odwołujące się do pamięci lokalnych społeczności. Czy wizualizacja danych może dać nową jakość narracjom historycznym o mieście?

Karol PiekarskiRelacja

Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)
Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)

Wiedeńskie muzeum i początki języka wizualnego Isotype

W 1924 roku filozof Koła Wiedeńskiego Otto Neurath przekonywał w pełnych pasji i zaangażowania listach adresowanych do postępowych władz Czerwonego Wiednia, by stworzyć nowe muzeum przedstawiające za pomocą języka wizualnego rozwój miasta i dzieje postępu społecznego. W przeciwieństwie do klasycznych narracji historycznych, skupiających się na ważnych postaciach i wydarzeniach politycznych, przedmiotem nowatorskiej ekspozycji Neuratha miała być przede wszystkim jakość życia mieszkańców i codzienne sprawy Wiednia, ukazane w kontekście globalnych procesów ekonomicznych.
Po dojściu Hitlera do władzy wiedeńskie muzeum straciło rację bytu, ale zasady wymyślonego wtedy języka wizualnego, nazwanego później Isotype, bardzo szybko weszły do kanonu projektowania informacji. Wydana w 1939 roku książka Modern Man in the Making jest najlepszym przykładem użycia wizualizacji danych liczbowych do opowiadania historii. Publikacja pokazuje za pomocą obrazów poszczególne etapy kształtowania się nowoczesnego społeczeństwa.
W jednej z wizualizacji autorzy próbują uchwycić istotę rewolucji przemysłowej, przedstawiając zmianę sposobu produkcji tkanin w XIX wieku. Ustawione w równych rzędach piktogramy prezentują jednocześnie liczbę wyprodukowanych tkanin oraz liczbę robotników pracujących odpowiednio w domowych manufakturach i zakładach przemysłowych. Produktywność wzrasta w miarę przenoszenia produkcji do dużych fabryk – po upływie 70 lat ta sama liczba tkaczy wytwarza ponaddwudziestokrotnie więcej materiału. Inne wizualizacje, dotyczące np. czasu pracy w fabrykach, dzietności czy średniego dochodu, ilustrują poprawę poziomu życia ludzi w najbardziej uprzemysłowionych krajach.

Co dane przestrzenne mówią o tożsamości miasta?
Co dane przestrzenne mówią o tożsamości miasta?

Być może rosnąca popularność wizualizacji danych nie jest wyłącznie wynikiem powiększających się zbiorów danych w Sieci, które wymagają klarownych sposobów prezentacji, ale również konsekwencją rewolucji miejskich sprawiających, że coraz więcej czasu poświęcamy problemom społeczno-ekonomicznym i jakości życia w miastach. Za pomocą języka wizualnego opowiedzieć można jakąkolwiek historię, ale najbardziej przydaje się on do opisywania skomplikowanych i wielowymiarowych problemów, które łatwiej zrozumieć dzięki zestawieniom danych w postaci map, diagramów i innych środków wizualnych.