genezyp/lab_blog_pl huggingface dataset:
Kolejna rzecz, którą warto sprawdzić, to geografia raportowanych spraw – czy są miejsca szczególnie narażone na usterki lub działania wandali? Powyższa mapa pokazuje natężenie interwencji w różnych częściach Katowic, trudno jednak wyciągnąć na jej podstawie jednoznaczne wnioski. Czy Śródmieście jest bardziej zaniedbane niż Giszowiec? Niekoniecznie, po prostu przebywa tam i mieszka znacznie więcej ludzi, którzy w irytacji lub z poczucia obowiązku informują służby o awariach.
Znacznie łatwiej porównać dane dla poszczególnych dzielnic. Liczba zgłoszeń waha się od kilkudziesięciu w niewielkim Zarzeczu do niemal półtora tysiąca w Śródmieściu czy w Szopienicach. Czy najbardziej sumienni mieszkańcy zamieszczający najwięcej alertów mogą liczyć na specjalne traktowanie (lub przeciwnie – spotkać się ze złośliwą dyskryminacją ze strony służb miejskich)? Nic z tych rzeczy. Studiując dokładnie obydwie mapy dzielnic, dostrzeżemy brak zależności pomiędzy liczbą rozpatrywanych spraw (powyżej) a skutecznością w ich rozwiązywaniu (poniżej).
Nie zmienia to faktu, że niektóre dzielnice mają znacznie niższy odsetek pomyślnie zakończonych interwencji. Czy zwróciły twoją uwagę zaznaczone jaśniejszym kolorem obszary w północno-wschodniej części miasta? Wygląda na to, że najmniej szczęścia mają mieszkańcy skądinąd urokliwego Nikiszowca, którzy legitymują się najmniejszą liczbą pozytywnie rozpatrzonych spraw (45%) i największą tych pozostawionych bez realizacji (20,4%). W najlepszej sytuacji są z kolei mieszkańcy Osiedla Tysiąclecia, gdzie naprawiono 80,4% usterek. Niestety trudno wywnioskować na podstawie danych z aplikacji, co jest przyczyną tych dysproporcji.
Jeśli korzystasz lub planujesz skorzystać z NaprawmyTo i zastanawiasz się, co możesz zrobić, by zgłoszona przez ciebie sprawa odnalazła szybko szczęśliwy finał, mamy jedną istotną wskazówkę. Przesyłając zgłoszenie, zadbaj o dołączenie do niego dobrego zdjęcia usterki. Dane pokazują, że zwiększy to znacznie szanse sukcesu twojej interwencji.

Uwaga: analiza pokazuje stan realizacji zgłoszeń z 10 października 2019 roku, ich status może się jeszcze zmienić. Ze względu na sposób przechowywania danych w aplikacji nie jest możliwe sprawdzenie czasu realizacji poszczególnych zgłoszeń, dysponujemy jedynie datami ich przesłania. Z analizy wyłączyliśmy zgłoszenia oczekujące na akceptację oraz interwencje usunięte przez administratorów systemu.

Dane do pobrania
Dane do pobrania

Dane źródłowe z aplikacji NaprawmyTo.pl dla Katowic można pobrać z naszego repozytorium otwartych danych

Podziękowania

Dziękujemy Fundacji Pracownia Badań i Innowacji Społecznych Stocznia za udostępnienie danych.

Tagi

analiza danych,

dane przestrzenne,

katowice,

mapy,

miasto,

wizualizacja danych

Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

18

10

12 rzeczy, których dowiesz się o katowickiej kulturze dzięki badaniom Medialabu
Jeszcze parę lat temu nikt nie przypuszczał, że Katowice będą miastem kojarzonym z kulturą. W 2015 roku, po kilku latach wzmożonych inwestycji w infrastrukturę i wydarzenia kulturalne, poprzemysłowe Katowice dołączyły do prestiżowego grona miast kreatywnych UNESCO. Czy miasto rzeczywiście przeszło kulturalną rewolucję? Czy to chwilowa moda na Katowice czy też zapowiedź większych zmian w śródmieściu? Wraz z zespołem badaczy kultury, projektantów, programistów i analityków przeanalizowaliśmy odpowiedzi 3633 uczestników kilkunastu wydarzeń oraz dziesiątki tysięcy postów opublikowanych w mediach społecznościowych i webowych serwisach informacyjnych. Poniżej w 12 punktach opisujemy, co znajdzie się na wystawie i w raporcie podsumowującym projekt.

Karol PiekarskiWystawa

Udostępnij
Karol PiekarskiWystawa

Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)

Co duże eventy robią dla Katowic?

Duże wydarzenia jak Off Festival, Tauron Nowa Muzyka, Intel Extreme Masters to rozpoznawalne w świecie eventy, z wypracowaną marką i stałą publicznością. Miasto od lat inwestuje w te imprezy, podkreślając ich wartość promocyjną i moc przyciągania do Katowic wielotysięcznej publiczności. Kim są festiwalowicze i czy rzeczywiście różnią się od codziennych odbiorców kultury w Katowicach?

Skąd i jakim środkiem transportu przyjeżdżają do centrum Katowic uczestnicy wydarzeń?
Sprawdziliśmy, skąd i w jaki sposób przyjeżdżają do miasta uczestnicy koncertów, festiwali, spotkań dyskusyjnych i warsztatów. Wiemy, ilu Katowiczan z konkretnych dzielnic wzięło udział w badanych wydarzeniach. Dzięki temu możemy zweryfikować, jaki zasięg mają poszczególne instytucje (dzielnicowy, miejski, metropolitalny, ponadregionalny).

Czy są dzielnice wykluczone komunikacyjnie z udziału w życiu kulturalnym centrum miasta?
Dostępność komunikacyjna jest podstawowym warunkiem dobrze działającego ekosystemu kultury w mieście. Jeśli mieszkańcy nie są w stanie szybko i bezpiecznie dojechać do centrum miasta, rzadziej wybiorą się do kina, na warsztaty tańca lub lekcje angielskiego, nawet jeśli będą one darmowe. Dlatego postanowiliśmy sprawdzić, jak wygląda dostępność komunikacyjna wybranych instytucji kultury w Katowicach.

Czy katowicka Strefa Kultury jest wyspą kultury?
Katowicka Strefa Kultury wywołuje różne emocje. Cieszą milionowe inwestycje w infrastrukturę kulturalną, podziw budzą nagradzane architektoniczne realizacje – krytycy twierdzą jednak, że Strefa jest odcięta od centrum miasta i nie tworzy przyjaznej przestrzeni publicznej. Zadaliśmy kilka pytań publiczności NOSPRu i Muzuem Śląskiego, by dowiedzieć się więcej o sposobach, w jaki korzystają z tej reprezentacyjnej części miasta.

Ile pieniędzy zostawiają w centrum miasta uczestnicy wydarzeń kulturalnych?
Uczestnicy kultury wydają pieniądze nie tylko na bilety wstępów do muzeów, kina czy na koncert. Udziałowi w evencie często towarzyszy − planowany lub nie − wypad do baru czy restauracji. Prześledziliśmy, którzy z typowych uczestników wydarzeń kulturalnych wydają najwięcej, a także jaka jest relacja między poziomem wydatków a wiekiem, wykształceniem czy wybranym środkiem transportu badanych.

Czy wydarzenia kulturalne ożywiają centrum miasta?
Czy wydarzenia kulturalne ożywiają centrum miasta?

Pomimo znacznych inwestycji w śródmieściu w ostatnich kilku latach centralna dzielnica Katowic wciąż mierzy się z problemami – spada liczba mieszkańców, a przy głównych ulicach wiele lokali jest opustoszałych. Katowiczanie chętniej spędzają czas wolny w innych, oddalonych od centrum miejscach. Zapytaliśmy uczestników wydarzeń, kim są, jakie były ich motywacje oraz co robili w centrum przy okazji uczestnictwa w wydarzeniu kulturalnym.

Jakie typy odbiorców najczęściej korzystają z kultury?
Organizatorzy intuicyjnie rozpoznają typowych uczestników swoich wydarzeń: eleganckiego snoba, stałego bywalca, studenta czy parę na randce. Szufladkowanie odbiorców jest uproszczeniem, ale pozwala lepiej zrozumieć charakter publiczności i jej potrzeby. Przygotowując własne typy, kierowaliśmy się przede wszystkim takimi czynnikami, jak poziom kompetencji i częstotliwość udziału w wydarzeniach.

Jakie są trendy w katowickiej kulturze w ostatnich latach: jakiego rodzaju eventy odbywają się różnych częściach miasta?
Dzięki danym pozyskanym z mediów społecznościowych i serwisów informacyjnych chcemy zwizualizować sieć organizatorów życia kulturalnego w Katowicach. Przy okazji sprawdzimy, jak zmieniała się geografia wydarzeń w ostatnich latach: czy Strefa Kultury przejęła rolę ulicy Mariackiej? Czy wzrosła wreszcie liczba wydarzeń wokół placu Sejmu Śląskiego lub placu Wolności, które podupadły kiedyś po uruchomieniu głównego katowickiego deptaka?

Którzy organizatorzy wydarzeń najskuteczniej angażują swoich odbiorców na Facebooku?
Administratorzy stron na Facebooku posiadają zaawansowane narzędzia statystyczne umożliwiające śledzenie i analizę zaangażowania swoich użytkowników. Dużo trudniej jednak porównać swoje osiągnięcia ze stronami podobnych instytucji lub konkurentów. Udostępnimy narzędzie wizualizujące aktywność katowickich instytucji w najpopularniejszym serwisie społecznościowym w Polsce.

Jak uczestnicy dowiadują się o wydarzeniach kulturalnych?

Specjaliści od marketingu przekonują, że bez promocji w internecie i mediach społecznościowych instytucje kultury skazane są na zapomnienie. Jednak równie często uczestnicy wydarzeń kulturalnych dowiadują się o nich nie z reklam czy facebookowych profili, a dzięki bezpośrednim rekomendacjom znajomych.

Ile osób spośród „biorących udział” w Facebookowym evencie rzeczywiście rusza się sprzed komputera?
Pytanie to nurtuje wielu organizatorów zauważających niepokojącą rozbieżność pomiędzy dużą liczbą osób zainteresowanych eventem a rzeczywistą liczbą uczestników. Postanowiliśmy to zbadać, tworząc eksperymentalną aplikację do badania zachowań użytkowników mediów społecznościowych. Wciąż można dołączyć do naszego projektu na stronie badamykulture.eu.

Które wydarzenia kulturalne mają odbiorców o podobnych zainteresowaniach?
Jak szybko sprawdzić, które instytucje mają uczestników o tych samych zainteresowaniach? Prowadzenie badań sondażowych w tak dużej skali nie byłoby łatwym zadaniem. Dobrą alternatywą jest skorzystanie z już istniejących danych pozyskanych z mediów społecznościowych. Dzięki analizie sieciowej deklaracji uczestników zainteresowanych lub biorących udział w eventach na Facebooku jesteśmy w stanie znaleźć powiązania pomiędzy organizatorami.

Otwarcie wystawy

1.12.2017, 20.00, budynek instytucji kultury Katowice Miasto Ogrodów, pl. Sejmu Śląskiego 2

Zobacz również

Konferfencja Kultura (w) danych

Tagi

badanie,

badanie ankietowe,

dane,

dane przestrzenne,

facebook,

infografika,

kultura,

media społecznościowe,

miasto,

wizualizacja danych

Poprzedni wpis

Kolejny wpis
Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

20

02

Studio NAND: Nie ma nic gorszego niż wizualizacja, która ma przekazać zbyt wiele informacji naraz

Przedstawiciele berlińskiego studia projektowego NAND po raz kolejny odwiedzili Medialab Katowice. Steffen Fiedler i Stephan Thiel poprowadzili dwudniowy warsztat dla przedstawicieli instytucji realizujących wspólnie projekt Shared Cities oraz wygłosili wykład otwarty w Strefie Centralnej. W rozmowie z Medialabem eksperci wizualizacji danych opowiadają o swojej pracy, najlepszych praktykach wizualizacyjnych i przyszłości branży.

Łukasz MirochaWywiad

Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)
Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)

Łukasz Mirocha: Jak rozumiecie rolę wizualizacji danych we współczesnych badaniach i obiegach kultury? Czy istnieje jakiś uniwersalny model, dzięki któremu zwizualizujemy dowolny zbiór danych?
Stephan Thiel: Trudno byłoby wskazać jedną, uniwersalną metodę wizualizacji danych. Dobór odpowiedniego podejścia uzależniony jest od pytań badawczych i celu projektu. Wizualizację można wykorzystać w komunikacji, by opowiedzieć pewną historię, czyli wybrać ze zbioru pewne informacje i nadać im taką formę wizualną, by budowała ona narrację prezentującą jakiś problem lub zjawisko w nowatorski sposób. Inną metodą jest tzw. wizualizacja eksploracyjna. Służy ona pogłębieniu wiedzy na temat zjawiska czy problemu. Staje się ona medium, soczewką, dzięki której zyskujemy nową perspektywę na dany problem.
Steffen Fiedler: W obu przypadkach twórcy wizualizacji wcielają się w rolę narratora czy też reżysera doświadczenia, projektując nie tylko warstwę wizualną, ale i przeprowadzając selekcję danych z uwzględnieniem celu badania i grupy odbiorców. Punktem wyjściowym dla stworzenia udanej wizualizacji jest zawsze świadome przygotowanie i wyczyszczenie zbioru danych. Kolejnym etapem jest zaprojektowanie takich form interakcji i wizualizacji, które będą stopniowo lub też selektywnie pokazywać to, co zawiera zbiór danych.
ST: Nie ma nic gorszego niż wizualizacja, której twórcy chcą przekazać zbyt wiele informacji naraz, np. mapa z dużą liczbą interaktywnych warstw informacyjnych, nakładających się na siebie w tym samym czasie. Zbyt wiele treści tworzy chaos i szum informacyjny, zamiast komunikować spójny przekaz. Pamiętajmy też, że nie każdy zbiór danych poddaje się wizualizacji.

ŁM: Analiza i wizualizacja danych wymaga zwykle współpracy wielu osób. Jakie kompetencje powinny one posiadać?
ST: Skład osobowy zespołu jest zwykle dobierany w zależności od stopnia złożoności projektu, jego celów i wielkości zbioru danych. Przede wszystkim potrzebujemy eksperta w dziedzinie, której dotyczy tematyka wizualizacji. Na przykład projekty miejskie lub dotyczące obiegów kultury wymagają konsultacji socjologów, kulturoznawców, medioznawców.

SF: W zespole nie może zabraknąć także kogoś o twardych kompetencjach – analityka danych, matematyka. Już na etapie prac koncepcyjnych konieczne będzie zaangażowanie projektanta, który samodzielnie lub we współpracy z koderem zadba o stronę wizualną, techniczną oraz odpowiednie zaprojektowanie mechaniki interakcji i eksploracji.

Często w swoich realizacjach nawiązujecie do pojęcia research-driven design. Na czym ono polega?
SF: Data-driven design rozumiemy dwojako. Od strony metodologii podejście zakłada dbanie o to, by cały proces projektowania przebiegał w możliwe najbardziej ustrukturyzowany sposób – z jasno wyznaczonymi celami, etapami i metodami udoskonalenia produktu. Praca z danymi jest także okazją do zrozumienia jakiegoś problemu czy zjawiska z nowej strony, pozwala spojrzeć na nie badaczom i ich grupie docelowej z nowej perspektywy. Wizualizacja stanowi często zwieńczenie pracy w triadzie – dane, informacja, wiedza i jej rozpowszechnianie.
Badacze nowych mediów i kultury cyfrowej często krytycznie odnoszą się do kwantyfikacji, a więc sprowadzenia do zbiorów danych kolejnych obszarów naszej aktywności. Czy wizualizacja w oparciu o cyfrowe dane nie daje jednak szansy na zaprezentowanie zagadnień kulturowych i społecznych w nowej formie?
ST: Wizualizację należy traktować jako akulturowe narzędzie, redukujące do formy wizualnej niejednokrotnie bardzo złożone procesy i zjawiska, które trudno zrozumieć, gdy rozpatrujemy je z poziomu surowych danych ilościowych. Dlatego jej potencjał oraz potencjał podejść takich jak data-driven design widać zwłaszcza w obszarze nauk humanistycznych i społecznych. W tego typu projektach dane pełnią rolę punktu wyjścia – możliwie obiektywnego zestawu informacji oraz założeń, co do których zgadzamy się niezależnie od poglądów. W oparciu o dane możemy formułować bardziej precyzyjne pytania badawcze, a dzięki różnym formom ich wizualizacji dotrzemy do szerszej grupy odbiorców. Oczywiście należy pamiętać, by nie ulec fetyszyzacji danych, zachować pewien dystans.
ŁM: Jak rysuje się przyszłość wizualizacji? Czy rozwój technologii medialnych, nowe typy urządzeń i interfejsów wymusza radykalną ewolucję dzisiejszych praktyk?
ST: W przyszłości możemy się spodziewać ciekawych wdrożeń wizualizacji danych, zwłaszcza w obszarze tkanki miejskiej oraz architektury i nie mówię tu jedynie o aspekcie wizualnym, takim jak interaktywne fasady budynków. Pojawią się nowe formy interakcji i raportowania informacji oparte na interfejsach haptycznych (red. dotykowych) oraz dźwiękowych. Czekają nas interesujące, wielozmysłowe doświadczenia możliwe dzięki rozwojowi technologii ubieralnych – inteligentnych ubrań, czujników i urządzeń Internetu Rzeczy. Widzę także miejsce na rozwój komunikacyjnych zastosowań wizualizacji danych. Dziś w dalszym ciągu dominuje statyczna reprezentacja. Byłoby świetnie, gdyby powstały narzędzia umożliwiające zespołową i zdalną pracę na interaktywnej wizualizacji, którą można byłoby do tego
wizualizacji, którą można byłoby do tego modyfikować w czasie rzeczywistym.
SF: W tym kontekście warto pomyśleć także nad zadbaniem o rozwój kompetencji w obszarze odczytywania i rozumienia wizualizacji (literacy), tak by przestała ona być jedynie pasywnym, odtwarzanym medium, stając się narzędziem pracy, które można dowolnie modyfikować.

Powiązane wydarzenie

Why less is more. Open lecture by Studio NAND

Tagi

dane,                                                                            data-driven,                                                                            proces projektowy,                                                                            research,                                                                            wizualizacja danych

Poprzedni wpis

Kolejny wpis

Skontaktuj się z nami

Odwiedź stronę Medialabu
Najlepsze wyniki dla "

Zobacz wszystkie wyniki

Archiwum

O projekcie

Medialab

pl

en

27

01

Jak dobierać metody badawcze, czyli jak mądrze wybrać i nie dać się zwariować?

Dobre poznanie ludzi, dla których projektujesz, a tym samym zrozumienie ich potrzeb i problemów, wymaga badań. To one dają podwaliny pod rzetelną wiedzę i skuteczne projekty (czyli takie, które na koniec dnia nie tylko nie wylądują w koszu, ale pomogą nam osiągnąć założone cele projektowe). Chcąc to osiągnąć musisz wybrać odpowiednie metody badawcze – jak to zrobić? Z chęcią Ci w tym pomogę.

Jadwiga KijakTeoria

Udostępnij

Udostępnij
                                                    

Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)
Twitter

Wyślij link

Skopiuj link
                                                    (CTRL+C)

Lekcja 1: Dlaczego wybranie dobrej metody badawczej jest kluczowe?
Zanim jednak przejdziemy dalej, musisz zrozumieć dlaczego dobór metody jest tak ważny. Myśląc o badaniach (np. projektując usługi, doświadczenia, produkty, czy wydarzenia) łatwo jest wybiec do przodu i zastanawiać się nad tym, jakich metod badawczych użyć. Dla niektórych odpowiedź jest prosta – wywiadów, badań kwestionariuszowych czy testów A/B. Dlaczego tych? Bo tak zazwyczaj się robi. Jednak u niektórych osób jest wręcz przeciwnie – wybór metody badawczej powoduje paraliż decyzyjny. Nie wiedzą od czego zacząć, czy lepsze w ich przypadku będzie proste badanie kwestionariuszowe (ankieta), czy może powinni pogłębić temat rozmawiając z ludźmi reprezentującymi ich grupę docelową.
Bez względu na przyczynę, projektując badania, często myślimy od razu metodą. Warto pamiętać jednak, że w procesie badawczym, o ile wybór metody to jeden z ważniejszych kroków, który determinuje sensowność i dopasowanie zebranych danych do potrzeb projektu, to poprzedzają go dwa etapy:

określenie przedmiotu i celu badań,

formułowanie hipotez i pytań badawczych.

Metody badawcze krok po kroku – pracuj na „żywym organizmie”!
Spójrz, jak taki proces może działać w praktyce. Załóżmy, że chcesz sprawdzić, jak ma się kultura w mediach społecznościowych. To temat bardzo szeroki, który potrzebuje sporego doprecyzowania, m.in. co rozumiesz jako kulturę, jakie media społecznościowe Cię interesują. Dobrą praktyką jest spisywanie podjętych na każdym etapie badań decyzji. Dzięki temu zarówno Ty, jak i Twój zespół i klient będą wiedzieć dlaczego akurat takich wyborów i zawężeń dokonujesz. Zazwyczaj w dookreśleniu projektu pomagają kluczowi interesariusze – projekt realizowany dla danego miasta będzie najpewniej ograniczony geograficznie, a projekt poświęcony konkretnej subkulturze z samego swojego tematu będzie mocno zawężony. Doprecyzowując nasz fikcyjny projekt – chcesz badać nowe formy aktywności kulturalnej w mediach społecznościowych, aby
formy aktywności kulturalnej w mediach społecznościowych, aby pomóc miastu Katowice wspierać te aktywności. Brawo – znasz już przedmiot i cel badań!
Teraz możesz już zdecydować, czy przeprowadzisz ankietę, wywiad, czy może analizę sentymentu postów na Facebooku, prawda? Nie! Teraz pora na to, aby sformułować hipotezy i pytania badawcze – zastanowić się nad tym, czego w danym temacie będziesz dociekać i jasno określić jakie masz przypuszczenia. Warto zapisać kilka pytań i hipotez, które się nasuwają:

Czym dla mieszkańców miasta są nowe formy aktywności kulturalnej?

Czy różnią się one w zależności od wieku, płci, wykształcenia, statusu ekonomicznego lub innych cech demograficznych?

Jak uczestnicy kultury określają swoją aktywność kulturalną?

Dlaczego ludzie interesują się nowymi formami aktywności kulturalnej?

Gdzie jest granica dla ludzi między kulturą a rozrywką, co zaliczają do kultury, a co nie?
Gdzie najczęściej pojawiają się nowe formy aktywności kulturalnej w Katowicach?

Czy występują jakieś trendy, cykle związane z nowymi formami aktywności kulturalnej w Katowicach?

Czy w mediach społecznościowych rodzą się nowe formy aktywności kulturalnej?

Jaką rolę spełniają media społecznościowe w cyklu życia nowych aktywności kulturalnych?

Co ludzie piszą o nowych formach aktywności kulturalnej w mediach społecznościowych?

W jakich godzinach/porach dnia/okresach zwiększa się aktywność związana z nowymi formami aktywności kulturalnej w mediach społecznościowych?

Które medium społecznościowe jest najczęściej wykorzystywane do informowania o nowych formach aktywności kulturalnej? Dlaczego?

Jakie materiały wizualne towarzyszą nowym formom aktywności kulturalnej w mediach społecznościowych? Dlaczego takie?
Jak nowe formy aktywności kulturalnej w mediach społecznościowych nakładają się na topografię Katowic? Czy istnieją ośrodki skupienia dla tych aktywności? Dlaczego?

Jaki czas życia mają nowe formy aktywności kulturalnej?

Jak czas ten odzwierciedla się w mediach społecznościowych?

Hipoteza: Media społecznościowe wpływają na zwiększenie liczby nowych form aktywności kulturalnej.

Hipoteza: Nowe formy aktywności kulturalnej w Katowicach związane są z konkretnymi miejscami geograficznymi: lokalami, muzeami, parkami etc.
Sporo tego, a gdybyś pracował/pracowała nad takim projektem w rzeczywistości, lista byłaby jeszcze dłuższa. Co ważne, znajdowałyby się na niej także pytania, które są kluczowe dla projektu – bez odpowiedzi na nie, nie dałoby się poprawnie szukać odpowiedzi na pozostałe zagadnienia. Warto o tym pamiętać, gdy chcesz zdecydować, na jakie pytania będziesz szukać odpowiedzi w pierwszej kolejności.

Podsumowując – znasz cel i przedmiot badań, a także listę pytań, na które chcesz uzyskać odpowiedzi. Nareszcie pora na wybór odpowiednich metod badawczych!

Lekcja 2: Podział metod badawczych, czyli jak zdecydować o tym, którą metodę wykorzystasz w projekcie?
Popatrz jeszcze raz na powyższe pytania i zastanów się, jakich metod badawczych możesz użyć. Spójrz, zadanie jest ułatwione dzięki pracy, jaką już wykonałeś oraz dzięki bardzo prostemu zestawieniu metod.

postawy – co mówią? zachowania – co robią?

Zestawienie to dzieli metody badawcze (których jest bardzo wiele, tutaj wypisane zostały jedynie przykładowe metody dla każdego kwadrantu), według prostych opozycji – czy metoda jest głównie ilościowa lub jakościowa, oraz czy metoda głównie bada postawy lub zachowania.

Metody badawcze: Wybrać badania ilościowe czy jakościowe?
Jeden z podstawowych podziałów metod badawczych to ten na metody ilościowe i jakościowe – odróżnia je wielkość próby danych jakimi operujesz w danej metodzie, ale nie to jest najważniejsze. To co powinieneś zrozumieć to fakt, że metody ilościowe odpowiedzą na pytania: Co? Kiedy? Ile?
Metody ilościowe wskażą Ci zatem to, co się dzieje, kiedy to się dzieje i jak dużo tego się dzieje. Przykładowo, analiza danych ilościowych z FB podpowie Ci, co jest popularne na portalach społecznościowych, ile osób wyraziło chęć uczestnictwa w poszczególnych wydarzeniach oraz kiedy aktywność danego profilu wzrasta. Często mając dostęp do takich danych chcielibyśmy od razu wysnuwać wnioski. Niestety, metody ilościowe same w sobie rzadko pozwalają na takie działanie. Jednym z częstszych błędów jest wnioskowanie przyczynowe na podstawie niewystarczających danych ilościowych. Potrzebujesz szerszego kontekstu? Sięgnij po metody jakościowe.