As a longtime admirer and fan of all things 'British', even if I am usually more into the American stylings that go as `60s to `90s, here and there, as opposed to other genres like rock or metal, it seems strange for me - at least in this book - but I find myself really hating Kate Winslet more each time she appears. This is not her fault because people are often surprised to learn how much screen prescence she's had from those movies (e.g.
ในฐานะที่เป็นแฟนเพลงที่ยาวนานและเป็นแฟนของทุกสิ่ง &#39;อังกฤษ&#39; แม้ว่าฉันมักจะชอบสไตล์อเมริกันมากขึ้นกว่า 60 ถึง 90 ที่นี่และตรงข้ามกับประเภทอื่น ๆ เช่นร็อคหรือโลหะดูเหมือนว่าแปลกสำหรับ ฉัน - อย่างน้อยในหนังสือเล่มนี้ - แต่ฉันพบว่าตัวเองเกลียดเคทวินสเล็ตมากขึ้นทุกครั้งที่เธอปรากฏตัว นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอเพราะคนมักจะประหลาดใจที่ได้เรียนรู้ว่าเธอมีตัวตนจากภาพยนตร์เหล่านั้นมากน้อยเพียงใด (เช่น