While the author is able to get a feel for each character, the plot itself moves slowly. The only character that was worth following and rooting for fell through without a trace before I reached page 70. And the main plot, involving her father's disappearance thirty years ago, doesn't seem very interesting. Maybe I'm looking at it too much from my perspective.
ในขณะที่ผู้เขียนสามารถสัมผัสตัวละครแต่ละตัวได้พล็อตของตัวเองก็เคลื่อนไหวช้า ตัวละครตัวเดียวที่คุ้มค่าในการติดตามและการรูทเพื่อล้มโดยไม่มีร่องรอยก่อนที่ฉันจะถึงหน้า 70 และประเด็นหลักที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพ่อเธอเมื่อสามสิบปีก่อนดูเหมือนจะไม่น่าสนใจมาก บางทีฉันมองมันจากมุมมองของฉันมากเกินไป