As a lifelong fan of Robert Ludlum, I really look forward to every new novel by him. But this may be his most dull and unimaginative writing yet. The dialogue seems so unrealistic from the 1940's that it makes me cringe - it's like I'm reading some sort of 1950'S play on stage where actors act as if they were speaking directly into the camera.
ในฐานะที่เป็นแฟนตัวยงของ Robert Ludlum ตลอดชีวิตฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้รับนวนิยายใหม่ทุกเรื่องจากเขา แต่นี่อาจเป็นงานเขียนที่น่าเบื่อและไร้ความปราณีที่สุดของเขา บทสนทนาดูเหมือนไม่สมจริงจากปี 1940 ที่ทำให้ฉันประจบประแจง - มันเหมือนกับว่าฉันกำลังอ่านบทละครของปี 1950 บนเวทีที่นักแสดงทำตัวราวกับว่าพวกเขากำลังพูดกับกล้องโดยตรง