I usually enjoy a book of this length and subject, but after 200 or so pages, the author lost me with his poor writing style. Some reviewers have lauded Mr. Holzer for keeping the story moving along quickly. He succeeded in that, however, my feelings on that subject were not satisfied. It feels as though he was trying too hard to keep interest through repetition by continually reminding us readers what had happened before telling each new part in detail.
ฉันมักจะสนุกกับหนังสือที่มีความยาวและหัวเรื่องนี้ แต่หลังจากผ่านไปประมาณ 200 หน้าผู้เขียนทำให้ฉันมีสไตล์การเขียนที่แย่ นักวิจารณ์บางคนยกย่องนายฮอลเซอร์ที่ทำให้เรื่องราวเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็ว เขาประสบความสำเร็จในสิ่งนั้น แต่ความรู้สึกของฉันในเรื่องนั้นไม่เป็นที่พอใจ รู้สึกราวกับว่าเขาพยายามอย่างหนักเกินกว่าจะให้ความสนใจผ่านการทำซ้ำ ๆ โดยเตือนผู้อ่านให้เราทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่จะบอกรายละเอียดใหม่ในแต่ละส่วน