This story is not quite one of a kind. The prose is good, but it's really nothing to read except for those short excerpts in which the protagonist gets himself into bad situations. You would think he had some redeeming qualities at least, but nope, he's just kind of... well bad. It's no surprise that his name turns up on the first page as "Randy Jackson." He says it over and over, and I wonder if his friends ever realized what an annoying little blowhard he'd become.
เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง ร้อยแก้วเป็นสิ่งที่ดี แต่จริงๆแล้วมันไม่มีอะไรให้อ่านยกเว้นเรื่องที่ตัดตอนมาสั้น ๆ ซึ่งตัวเอกให้ความช่วยเหลือตัวเองในสถานการณ์ที่เลวร้าย คุณอาจคิดว่าเขามีคุณสมบัติในการไถ่อย่างน้อยที่สุด แต่ไม่เลยเขาแค่ ... แย่มาก ไม่แปลกใจที่ชื่อของเขาจะปรากฏในหน้าแรกในชื่อ &quot;แรนดี้แจ็คสัน&quot; เขาบอกว่ามันซ้ำแล้วซ้ำอีกและฉันสงสัยว่าเพื่อนของเขาเคยรู้หรือไม่ว่าเขากลายเป็นคนเป่าแตรที่น่ารำคาญ