The best way I can describe the novel is to call it a mixture of two very different genres. Although we follow several lives through 20+ chapters, none have any real main character and no one really becomes important in any way. One or two, however, are quite memorable. As you read through various vignettes related to these characters, some things do come together but never seem entirely clear. These stories begin with an extremely well written vignette about a young boy who is taken prisoner while on a school trip.
วิธีที่ดีที่สุดที่ฉันสามารถอธิบายนวนิยายเรื่องนี้ได้คือเรียกมันว่าเป็นส่วนผสมของสองประเภทที่แตกต่างกันมาก แม้ว่าเราจะติดตามชีวิตหลายชีวิตผ่านบทที่มากกว่า 20 บท แต่ก็ไม่มีใครมีตัวละครหลักที่แท้จริงและไม่มีใครที่มีความสำคัญในทางใดทางหนึ่ง อย่างไรก็ตามหนึ่งหรือสองคนนั้นค่อนข้างน่าจดจำ เมื่อคุณอ่านบทความสั้น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเหล่านี้บางสิ่งมารวมกัน แต่ดูเหมือนจะไม่ชัดเจนเลย เรื่องราวเหล่านี้เริ่มต้นด้วยบทความสั้น ๆ ที่เขียนอย่างดีเกี่ยวกับเด็กหนุ่มที่ถูกจับเป็นเชลยระหว่างเดินทางไปโรงเรียน