What is the purpose behind using the characters when all you need to use them for are random thoughts and dialogue? They don't have any sort of personality at all. Every time something good happens that I was rooting for, it happened in an insignificant way or at least with a sudden turn -- it seemed like there only had to be one small thing that would make me glad to see these people happy. Other than that, they were bland stereotypes.
อะไรคือจุดประสงค์ของการใช้ตัวละครเมื่อทุกอย่างที่คุณต้องการเพื่อใช้เป็นความคิดและบทสนทนาแบบสุ่ม? พวกเขาไม่มีบุคลิกอะไรเลย ทุกครั้งที่สิ่งดี ๆ เกิดขึ้นที่ฉันหยั่งรากลึกมันเกิดขึ้นในทางที่ไม่มีนัยสำคัญหรืออย่างน้อยก็ถึงคราว - ดูเหมือนว่าจะต้องมีเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะทำให้ฉันดีใจที่เห็นคนเหล่านี้มีความสุข นอกเหนือจากนั้นพวกเขาเป็นแบบแผนอ่อนโยน