I read this book when it first came out in 1987. I've now reread it. It's the only source of information about my father that has even touched him. As far as I'm aware he didn't do much drug use except occasionally drink a beer. This book is certainly not written by someone who had spent 20 years talking to him, which was probably impossible given how large such a gap was. I remember thinking for example his constant harping against 'big business' and 'government corruption' seemed pretty absurd.
ฉันอ่านหนังสือเล่มนี้เมื่อมันออกมาครั้งแรกในปี 1987 ตอนนี้ฉันอ่านใหม่ มันเป็นแหล่งข้อมูลเดียวเกี่ยวกับพ่อของฉันที่แตะต้องเขา เท่าที่ฉันทราบเขาไม่ได้ใช้ยามากนักยกเว้นบางครั้งก็ดื่มเบียร์ หนังสือเล่มนี้ไม่ได้เขียนโดยคนที่ใช้เวลา 20 ปีในการพูดคุยกับเขาซึ่งอาจเป็นไปไม่ได้เนื่องจากมีช่องว่างขนาดใหญ่ ฉันจำได้ว่าคิดถึงตัวอย่างของเขาอย่างต่อเนื่องกับ &#39;ธุรกิจใหญ่&#39; และ &#39;การทุจริตของรัฐบาล&#39; ดูเหมือนไร้สาระทีเดียว