While reading the book I had to keep stopping and thinking of all that might have been lost if the Germans didn't attack at the end of ww1. The author was too kind in his description of how those civilians were left out by their government because every single man knew what they could do. Even though some people are still alive today who remember what it felt like when an artillery shell crashed close enough for you to hear everyone scream. There is no getting around that.
ในขณะที่อ่านหนังสือฉันต้องหยุดและคิดว่ามันอาจจะหายไปถ้าเยอรมันไม่โจมตีในตอนท้ายของ ww1 ผู้เขียนใจดีเกินไปในคำอธิบายของเขาว่าพลเรือนเหล่านั้นถูกทิ้งโดยรัฐบาลเพราะชายทุกคนรู้ว่าพวกเขาสามารถทำอะไรได้บ้าง แม้ว่าบางคนยังมีชีวิตอยู่ในวันนี้ซึ่งจำได้ว่ามันรู้สึกอย่างไรเมื่อกระสุนปืนใหญ่พุ่งเข้าชนใกล้พอที่จะได้ยินเสียงกรีดร้องของทุกคน ไม่มีการไปไหนมาไหน