This is the first book by Susan Napier that I have read. It will probably not be my last. In this case it was poorly written. The characters were all superficial and uninteresting. There was, however, only one way in which they could be considered sympathetic - the father who lost his child. They went through life with a blank look on their faces. What should we learn from this? Some lessons are best left for children to learn, such as never make fun of children.
นี่คือหนังสือเล่มแรกของซูซานเนเปียร์ที่ฉันได้อ่าน มันอาจจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายของฉัน ในกรณีนี้มันเขียนไม่ดี ตัวละครล้วนผิวเผินและไม่น่าสนใจ อย่างไรก็ตามมีเพียงวิธีเดียวที่พวกเขาอาจถูกมองว่าเป็นความเห็นอกเห็นใจ - พ่อที่สูญเสียลูกของเขา พวกเขาใช้ชีวิตโดยมองดูใบหน้าเปล่า ๆ เราควรเรียนรู้อะไรจากสิ่งนี้? บทเรียนบางอย่างเหมาะสำหรับเด็กที่จะเรียนรู้เช่นไม่ทำให้เด็กสนุก