I am used to reading books that have at least one interesting story in it, with each chapter drawing you closer and closer, sometimes all the way into tears or even having a hard time seeing it through its final pages. & quot;The White Plague&quot; was so disjointed with the characters wandering off topic and going completely out of left field. Characters kept crossing paths like they were never actually connected by any real plot whatsoever but just because everyone else thought them important.
ฉันคุ้นเคยกับการอ่านหนังสือที่มีเรื่องราวที่น่าสนใจอย่างน้อยหนึ่งเรื่องโดยแต่ละบทจะนำคุณเข้ามาใกล้และบางครั้งก็ทำให้น้ำตาไหลหรือแม้กระทั่งเวลาที่ยากลำบากในการมองผ่านหน้าสุดท้าย &amp; quot; White Plague &quot;ถูกแยกจากกันด้วยตัวละครที่เดินไปนอกหัวข้อและออกไปจากสนามด้านซ้ายอย่างสมบูรณ์ ตัวละครเก็บเส้นทางข้ามเหมือนที่พวกเขาไม่เคยเชื่อมต่อด้วยพล็อตจริงใด ๆ แต่เพียงเพราะทุกคนคิดว่าพวกเขาสำคัญ