A long time ago, I lived in the great city of Boston, MA. While there was quite a few people that would leave small pieces on my front porch, at least 30 percent left it untouched. The rest were either vandals, or just ignorant people. For months, this led to me having an angry reaction against everyone. One night as I entered one house, and saw several men around for some reason, then hearing yelling from inside like they had come back into our house through a broken window.
นานมาแล้วฉันอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ของบอสตัน ในขณะที่มีคนไม่กี่คนที่จะทิ้งเศษชิ้นเล็ก ๆ ไว้ที่ระเบียงหน้าบ้านของฉัน แต่อย่างน้อย 30 เปอร์เซ็นต์ก็ไม่ได้แตะต้องเลย ส่วนที่เหลือเป็นป่าเถื่อนหรือคนโง่เขลา เป็นเวลาหลายเดือนสิ่งนี้ทำให้ฉันรู้สึกโกรธทุกคน คืนหนึ่งเมื่อฉันเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งและเห็นผู้ชายหลายคนรอบตัวด้วยเหตุผลบางอย่างจากนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนจากด้านในราวกับว่าพวกเขากลับมาที่บ้านของเราผ่านหน้าต่างที่แตก