This was my first exposure to James Herriott - it's like watching an episode off TV. The main character is too much in need for his own good (well I guess he was). As someone else commented, I'd expect these tales out of pulp magazine from the 30's.
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสกับ James Herriott - มันเหมือนกับการดูตอนออกทีวี ตัวละครหลักต้องการความดีของตัวเองมากเกินไป (ฉันเดาว่าเขา) อย่างที่คนอื่นแสดงความคิดเห็นฉันคาดหวังว่าเรื่องราวเหล่านี้จะออกมาจากนิตยสารอ้อยจากยุค 30