If I ever see Paul McCartney sing a song with someone else singing his part, I've got to scream. He sounds great when he sings solo or in smaller groups. He's still able to hold the attention of an audience like Pavarotti could not. But on this album, McCartney's voice just doesn't measure up. There's no real musical intimacy between any one of these songs and so its hard not to feel as though you're only listening to your own thoughts without connecting in much depth at all.
ถ้าฉันเคยเห็นพอลแม็คคาร์ทนีย์ร้องเพลงกับคนอื่นที่ร้องเพลงในส่วนของเขาฉันก็ต้องตะโกน เขาฟังดูดีมากเมื่อเขาร้องเพลงเดี่ยวหรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เขายังคงสามารถดึงดูดความสนใจของผู้ชมอย่างปาวารอตติไม่ได้ แต่ในอัลบั้มนี้เสียงของ McCartney ไม่ได้เป็นการวัด ไม่มีความสนิทสนมทางดนตรีที่แท้จริงระหว่างเพลงใดเพลงหนึ่งเหล่านี้ดังนั้นจึงยากที่จะไม่รู้สึกราวกับว่าคุณกำลังฟังความคิดของคุณเองโดยไม่ต้องเชื่อมต่ออย่างลึกซึ้งเลย