I love everything about the story in this book, that is until a character died and then another character's life went from ok to worst by page 250. The point of mentioning someone's death every five minutes or so was totally unnecessary when you had just as much time discussing it if not more than that. Other characters/parts were really well fleshed out, with great descriptions, but we spend too long on describing the things they could have said. Just don't skip entire paragraphs because it gets pretty annoying.
ฉันรักทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องราวในหนังสือเล่มนี้นั่นคือจนกระทั่งตัวละครเสียชีวิตจากนั้นตัวละครอีกตัวหนึ่งก็เริ่มจากตกลงไปจนแย่ที่สุดในหน้า 250 จุดที่กล่าวถึงการตายของใครบางคนทุก ๆ ห้านาทีหรือมากกว่านั้นไม่จำเป็นเลยเมื่อคุณมีเวลาพูดคุยกันถ้าไม่มากไปกว่านั้น ตัวละคร / ชิ้นส่วนอื่น ๆ ได้รับการถ่ายทอดออกมาดีมากพร้อมคำอธิบายที่ดี แต่เราใช้เวลานานเกินไปในการอธิบายสิ่งที่พวกเขาสามารถพูดได้ อย่าข้ามย่อหน้าทั้งหมดเพราะมันค่อนข้างน่ารำคาญ