What a disappointment. I expected something more substantial and well thought out. The author was trying too hard to be clever. He did not seem concerned with his characters, or the real problem of addiction. This book reads like it was written in a few short weeks, because nothing happens for a long time, so instead of building suspense, and making me want more, he makes me yawn. And what about the patients? There is no emotional connection between anyone except the protagonist at some point.
สิ่งที่น่าผิดหวัง ฉันคาดหวังสิ่งที่ยิ่งใหญ่และคิดออกดี ผู้เขียนพยายามอย่างหนักเกินกว่าจะฉลาด ดูเหมือนเขาจะไม่เกี่ยวข้องกับตัวละครของเขาหรือปัญหาที่แท้จริงของการติดยาเสพติด หนังสือเล่มนี้อ่านเหมือนเขียนในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่สัปดาห์เพราะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นเวลานานดังนั้นแทนที่จะสร้างความสงสัยและทำให้ฉันต้องการมากขึ้นเขาทำให้ฉันหาว แล้วผู้ป่วยล่ะ? ไม่มีการเชื่อมต่อทางอารมณ์ระหว่างใครนอกจากตัวเอกในบางจุด