I was expecting to read something about a little boy that died and the people who cared for his loved ones. Instead all they focus on is what makes him tick...I kept waiting but nothing exciting happened. At times it actually seemed as if he wrote himself into this story. Just sad. This would probably appeal more to teenagers or young adults. Too bad too because I've come across some truly touching books with real meaning behind them. Maybe that's been my problem lately? So sad how empty most literature has become.
ฉันคาดหวังว่าจะอ่านอะไรเกี่ยวกับเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่เสียชีวิตและผู้คนที่ห่วงใยคนที่เขารัก สิ่งที่พวกเขามุ่งเน้นคือสิ่งที่ทำให้เขาติ๊ก ... ฉันรอต่อไป แต่ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเกิดขึ้น บางครั้งมันก็ดูเหมือนว่าเขาเขียนตัวเองในเรื่องนี้ แค่เศร้า นี่อาจเป็นที่ดึงดูดมากกว่าสำหรับวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ เลวร้ายเกินไปเพราะฉันเจอหนังสือที่สัมผัสกับความหมายที่แท้จริงของมัน อาจเป็นปัญหาของฉันเมื่อเร็ว ๆ นี้? น่าเศร้าที่วรรณกรรมส่วนใหญ่หมดไป