I had high hopes for this book, but it feels more like a compilation of short entries and random essays rather than putting together an overall thesis or even focusing on one theme. It's nice that people can read their own writing without the risk of judgement (and who needs judgment about why they write? They're not going to have children), as well as having other writers share interesting insights.
ฉันมีความหวังสูงสำหรับหนังสือเล่มนี้ แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการรวบรวมรายการสั้น ๆ และเรียงความแบบสุ่มแทนที่จะรวบรวมวิทยานิพนธ์โดยรวมหรือแม้แต่มุ่งเน้นไปที่ธีมเดียว เป็นเรื่องดีที่ผู้คนสามารถอ่านงานเขียนของตนเองได้โดยไม่ต้องเสี่ยงกับการตัดสิน (และใครที่ต้องการการตัดสินว่าทำไมพวกเขาถึงเขียน? พวกเขาจะไม่มีลูก) รวมถึงการมีนักเขียนคนอื่น ๆ แบ่งปันข้อคิดที่น่าสนใจ