This is the kind of book I look for when I'm in bed. My eyes glaze over because there's so much "telling", not showing. The only thing that kept turning me off was the author's insistence on writing in a third person omniscient, "I thought about him and I..." style. To me, that's overkill -- it's annoying, takes away from character development, and generally tells you what we can guess anyway.
นี่คือหนังสือประเภทที่ฉันมองหาเมื่อฉันอยู่บนเตียง ดวงตาของฉันจ้องมองเพราะมี &quot;บอก&quot; มากมายไม่แสดง สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันปิดอยู่คือการที่ผู้เขียนยืนกรานที่จะเขียนในบุคคลที่สามรอบรู้ว่า &quot;ฉันคิดถึงเขาและฉัน ... &quot; สไตล์ สำหรับฉันมันเกินความจริง - มันน่ารำคาญห่างจากการพัฒนาตัวละครและโดยทั่วไปจะบอกคุณว่าเราสามารถคาดเดาได้อย่างไร