While I realize that the author had a great deal of knowledge about these characters and their situations, there was too much focus on trivial facts (i.e. how many times does it rain in New York), instead of developing plot threads. In this second book, Ms. Roberts seems to think we're all so stupid we can follow along with her plotline without any prior information or background, except for a single scene at an important meeting where one group of people is discussing "who's to blame for everything.
ในขณะที่ฉันรู้ว่าผู้เขียนมีความรู้อย่างมากเกี่ยวกับตัวละครเหล่านี้และสถานการณ์ของพวกเขา แต่ก็ให้ความสำคัญกับข้อเท็จจริงที่ไม่สำคัญ (เช่นฝนในนิวยอร์กกี่ครั้ง) แทนที่จะพัฒนาหัวข้อเรื่อง ในหนังสือเล่มที่สองนี้นางสาวโรเบิร์ตส์คิดว่าเราทุกคนงี่เง่าเราสามารถทำตามแผนการของเธอโดยไม่มีข้อมูลหรือภูมิหลังใด ๆ ยกเว้นฉากเดียวในการประชุมที่สำคัญซึ่งกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังพูดถึง &quot;ใคร โทษทุกอย่าง