The author takes a couple of very good ideas, and then completely abandons them early in the book. It's as if he sat with his girlfriend for some time, went home, wrote down what came out of his heart, put it into words, but didn't know how to finish it. It ends up as a really long essay that, while quite well-written, just doesn't add up. And that's too bad. He's got potential - it's almost like he's putting it aside now, to work on something else.
ผู้เขียนใช้แนวความคิดที่ดีมากสองสามข้อจากนั้นจึงทิ้งพวกเขาไว้ในหนังสือ ราวกับว่าเขานั่งกับแฟนสาวของเขาสักครู่กลับบ้านเขียนสิ่งที่ออกมาจากหัวใจของเขาใส่มันลงไปในคำพูด แต่ไม่รู้ว่าจะทำมันให้จบ มันจบลงด้วยการเรียงความที่ยาวมาก ๆ ในขณะที่เขียนค่อนข้างดี แต่ก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น และมันก็แย่เกินไป เขามีศักยภาพ - มันเกือบจะเหมือนกับว่าเขาวางมันไว้ตอนนี้เพื่อทำงานอย่างอื่น