The premise of this book is that a woman living with two young children ends up in an abusive situation because she let her husband and kids do things they should not have done. This part was interesting when I started to read it but eventually became tiring as the same information kept coming out over and over: A wife puts herself before her children, then blames herself. How many times can you say that? Also, while some characters were sympathetic, others remained undeveloped.
หลักฐานของหนังสือเล่มนี้คือผู้หญิงที่อาศัยอยู่กับเด็กเล็กสองคนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่เหมาะสมเพราะเธอปล่อยให้สามีและลูก ๆ ของเธอทำสิ่งที่พวกเขาไม่ควรทำ ส่วนนี้น่าสนใจเมื่อฉันเริ่มอ่าน แต่ในที่สุดก็เริ่มเบื่อหน่ายกับข้อมูลเดิมที่ออกมาซ้ำแล้วซ้ำอีก: ภรรยาทำให้ตัวเองต่อหน้าลูก ๆ ของเธอจากนั้นก็โทษตัวเอง คุณพูดได้กี่ครั้ง ในขณะที่ตัวละครบางคนเห็นอกเห็นใจคนอื่น ๆ ยังคงไม่พัฒนา