I was skeptical of the first few chapters - mostly because it seemed like a 'preachy' romance novel. Don't get me wrong there are parts that preach to you. In fact, it's an inspirational read by all standards. While most fiction is pretty cheesy these days, this one has substance and I found myself enjoying it. However, when we reach chapter 11, things suddenly turn into some sort of spiritual drama.
ฉันสงสัยในสองสามบทแรก - ส่วนใหญ่เป็นเพราะมันดูเหมือนนิยายโรแมนติก &#39;สั่งสอน&#39; อย่าเข้าใจฉันผิดมีบางส่วนที่หล่อหลอมคุณ ในความเป็นจริงมันเป็นแรงบันดาลใจในการอ่านโดยทุกมาตรฐาน ในขณะที่นิยายส่วนใหญ่ค่อนข้างวิเศษวันนี้หนึ่งนี้มีเนื้อหาและฉันพบว่าตัวเองสนุกกับมัน อย่างไรก็ตามเมื่อเราไปถึงบทที่ 11 ทันใดนั้นสิ่งต่าง ๆ ก็กลายเป็นละครเรื่องวิญญาณ