This novel reads as though it had been edited by a child. The story of David is told in first person so that he can say what he's thinking. Then the author inserts his own thoughts and feelings. In this style I found myself thinking, &quot;Hey David, you know what an interesting character you are but would be wise to put your mind somewhere else.&quot; If there was any real passion then I'd be very intrigued. Unfortunately, all emotions were just described in third person. There was no emotion shown.
นวนิยายเรื่องนี้อ่านราวกับว่ามันถูกแก้ไขโดยเด็ก เรื่องราวของดาวิดได้รับการบอกเล่าเป็นคนแรกเพื่อให้เขาสามารถพูดในสิ่งที่เขาคิด จากนั้นผู้เขียนแทรกความคิดและความรู้สึกของตัวเอง ในสไตล์นี้ฉันพบว่าตัวเองกำลังคิดว่า &quot;เฮ้เดวิดคุณรู้ไหมว่าคุณเป็นตัวละครที่น่าสนใจแค่ไหน หากมีความหลงไหลที่แท้จริงฉันก็จะรู้สึกทึ่งมาก น่าเสียดายที่อารมณ์ทั้งหมดได้ถูกอธิบายในบุคคลที่สาม ไม่มีการแสดงอารมณ์