I could only get through a few pages before skipping to the last chapter. The characters were too cliche and uneven. They are never defined until you hear them speak. There was no real explanation for why this girl was all angry when her parents died and she had been at home from college so long they did not go out together anymore. It just felt like it might have come about automatically or happened that way simply because it was set in one spot but otherwise there wasn't any of that.
ฉันทำได้แค่ผ่านไปสองสามหน้าก่อนที่จะข้ามไปยังตอนสุดท้าย ตัวละครนั้นถ้อยคำที่เบื่อหูและไม่สม่ำเสมอ พวกมันจะไม่ถูกนิยามจนกว่าคุณจะได้ยินพวกเขาพูด ไม่มีคำอธิบายที่แท้จริงว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงโกรธเมื่อพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตและเธอเคยอยู่ที่วิทยาลัยมานานแล้วพวกเขาไม่ได้ออกไปด้วยกันอีกต่อไป มันรู้สึกเหมือนว่ามันอาจจะเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติหรือเกิดขึ้นแบบนั้นเพียงเพราะมันตั้งอยู่ในที่เดียว แต่อย่างอื่นไม่มีสิ่งนั้น