What kind of a person leaves such an uncaring mess behind after their life has been destroyed, but that's just me having bad luck! I was born this way, my grandparents and parents were, but to find out they were as cold and un-accepting as they are still is quite depressing. To think that he didn't even consider helping someone so damaged himself before his own death... what sort of man does that? It feels like he doesn't deserve another chance. And the ending makes absolutely no sense.
คนแบบไหนที่ทิ้งความยุ่งเหยิงที่ไม่เคยมีมาก่อนหลังจากชีวิตของพวกเขาถูกทำลายไปแล้ว แต่นั่นเป็นเพียงฉันที่โชคร้าย! ฉันเกิดมาในลักษณะนี้ปู่ย่าตายายและผู้ปกครองของฉัน แต่เพื่อดูว่าพวกเขาเย็นชาและไม่ยอมรับเพราะพวกเขายังคงรู้สึกหดหู่ใจ คิดว่าเขาไม่ได้คิดจะช่วยใครซักคนด้วยตัวเองก่อนที่เขาจะตาย ... คนแบบไหนกันนะ? รู้สึกเหมือนเขาไม่สมควรได้รับโอกาสอีกครั้ง และตอนจบก็ไม่มีเหตุผล