This is the second book in this series that I read, and it made me want to be as lazy as the main characters. The characters are all too perfect. They never get any sort of real life problems. It's like every problem they had was something totally out of their characters' control. Their parents were just a bunch of annoying hypocrites. All the men around them acted like utter jerks except for one of them. None seemed particularly caring or even interested.
นี่คือหนังสือเล่มที่สองในชุดนี้ที่ฉันอ่านและมันทำให้ฉันอยากขี้เกียจเหมือนตัวละครหลัก ตัวละครล้วนสมบูรณ์แบบเกินไป พวกเขาไม่เคยเจอปัญหาในชีวิตจริงเลย มันเหมือนทุกปัญหาที่พวกเขามีบางสิ่งอยู่นอกเหนือการควบคุมของตัวละคร พ่อแม่ของพวกเขาเป็นคนหน้าซื่อใจคดที่น่ารำคาญ ผู้ชายทุกคนที่อยู่รอบตัวพวกเขาทำตัวเหมือนกระตุก แต่อย่างใดอย่างหนึ่ง ดูเหมือนไม่มีใครสนใจเป็นพิเศษหรือสนใจ