While I think the story line was good, there were parts where it seemed that the author didn't know exactly how to develop a situation. It left me wondering if this is what happens in real life when dealing with very young children which you write about...not sure why, but I just wasn't feeling it. The dialog between characters came across as wooden and predictable. The ending was, at best, anticlimatic - almost like an afterthought. Don't bother, I'd stick to Grisham's other work.
ในขณะที่ฉันคิดว่าเนื้อเรื่องดี แต่มีบางส่วนที่ดูเหมือนว่าผู้เขียนไม่ทราบว่าจะพัฒนาสถานการณ์ได้อย่างไร มันทำให้ฉันสงสัยว่านี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตจริงเมื่อต้องรับมือกับเด็กเล็ก ๆ ที่คุณเขียนถึง ... ไม่แน่ใจว่าทำไม แต่ฉันแค่ไม่รู้สึก บทสนทนาระหว่างตัวละครเป็นไม้และคาดการณ์ ตอนจบเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในการต่อต้านมะเร็ง - เหมือนในภายหลัง ไม่ต้องกังวลฉันจะยึดติดกับงานอื่นของ Grisham