When I'm in a state of mind to enjoy the story I feel it should read like that. For whatever reason, this did not. Characters were bland and unlikeable. Maybe that's just how these people are written, but come on, they don't have any personality or personality. The "bad" guy was clearly one dimensional, so there wasn't much reason for us the reader be empathizing with him at all.
เมื่อฉันอยู่ในสภาวะที่จะเพลิดเพลินไปกับเรื่องราวฉันรู้สึกว่ามันควรจะอ่านอย่างนั้น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตามสิ่งนี้ไม่ได้ ตัวละครนั้นสุภาพและไม่เหมือนใคร บางทีนั่นอาจเป็นวิธีที่คนเหล่านี้เขียน แต่มาพวกเขาไม่มีบุคลิกภาพหรือบุคลิกภาพ คนที่ &quot;ไม่ดี&quot; เห็นได้ชัดในมิติเดียวดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลมากนักสำหรับเราที่ผู้อ่านจะเห็นอกเห็นใจเขา