There are two parts of this story. The first part is a very interesting concept using the'secret of perpetual youth' -- and that may have been done in a creative way. Then you get to the end where your mind wanders. This book really needed an editor who took out about 500 pages (and had they known it, I don't think the author could've kept writing the novel without destroying it). There's good ideas - but they're not well developed or thought out, it's too wordy.
เรื่องนี้มีสองส่วน ส่วนแรกเป็นแนวคิดที่น่าสนใจมากโดยใช้เรื่องราวของเยาวชนถาวรและนั่นอาจเป็นไปในแนวทางที่สร้างสรรค์ จากนั้นคุณก็จะไปสู่จุดสิ้นสุดที่จิตใจของคุณเดิน หนังสือเล่มนี้ต้องการเครื่องมือแก้ไขที่หยิบออกมาได้ประมาณ 500 หน้า (และหากพวกเขารู้จักมันฉันไม่คิดว่าผู้แต่งจะสามารถเขียนนวนิยายโดยไม่ทำลายมันได้) มีความคิดที่ดี - แต่พวกเขาไม่ได้พัฒนาหรือคิดอย่างดีมันพูดมากเกินไป