The author used too many metaphors to describe everything. It's like he is so in awe of himself that he can't make up his mind how to phrase something. He goes on way too much rambling about things without really coming right out with anything. A lot has been left unsaid but there are more than one or two examples later on.
ผู้เขียนใช้คำอุปมาอุปมัยมากเกินไปเพื่ออธิบายทุกอย่าง มันเหมือนกับว่าเขาเป็นคนที่น่าเกรงขามและไม่สามารถคิดอะไรออกมาได้ เขาออกนอกลู่นอกทางมากเกินไปเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ โดยไม่ได้ออกมาทำอะไรเลย มีคนจำนวนมากที่ไม่ได้ชำระ แต่มีตัวอย่างมากกว่าหนึ่งหรือสองตัวอย่างในภายหลัง