The book was written with the usual style that has so alienated a lot of readers by this point: constant name-dropping, long descriptions about every room and gadget on the second floor in an apartment, detailed description of all furniture that moves or can be moved. What did I care? But to me it just didn't have anything worth taking away from my time. Most of us need something more at night than someone else explaining their views over dinner - nothing earth shattering really.
หนังสือเล่มนี้เขียนด้วยรูปแบบปกติที่ทำให้ผู้อ่านแปลกแยกไปมากในตอนนี้: การลดชื่อคงที่, คำอธิบายที่ยาวเกี่ยวกับห้องทุกห้องและแกดเจ็ตบนชั้นสองในอพาร์ทเมนต์, คำอธิบายรายละเอียดของเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมด ย้าย ฉันสนใจอะไร แต่สำหรับฉันมันไม่ได้มีอะไรคุ้มค่าที่จะออกไปจากเวลาของฉัน พวกเราส่วนใหญ่ต้องการอะไรมากกว่านี้ในตอนกลางคืนมากกว่าคนอื่นอธิบายมุมมองของพวกเขาเกี่ยวกับอาหารเย็น - ไม่มีอะไรที่โลกแตกสลายจริง ๆ