In this day in age, I have some great things to say about The Walking Dead: Season Two. Although it is a season of horror, death, and zombie apocalypse, you can tell it was written before such images became commonplace. They used this show as an outlet for their shock sensibilities (which are still present today) and the story seems fresher and more intriguing even with years removed. You really start to care or dislike people you've know less than 5 seconds before.
ในยุคสมัยนี้ฉันมีเรื่องที่จะพูดเกี่ยวกับ The Walking Dead: Season Two แม้ว่ามันจะเป็นฤดูกาลแห่งความสยองขวัญความตายและการเปิดเผยซอมบี้คุณสามารถบอกได้ว่ามันถูกเขียนขึ้นก่อนที่ภาพเหล่านั้นจะกลายเป็นเรื่องธรรมดา พวกเขาใช้การแสดงนี้เป็นทางออกสำหรับความรู้สึกอ่อนไหว (ซึ่งยังคงปรากฏอยู่ในปัจจุบัน) และเรื่องราวดูสดใสและน่าสนใจยิ่งขึ้นแม้จะถูกลบออกไปหลายปี คุณเริ่มสนใจหรือไม่ชอบคนที่คุณรู้จักน้อยกว่า 5 วินาทีมาก่อน