In the first part of this book I found myself so angry for what happened to her that I nearly felt like just about every character in the entire universe was guilty and deserved their punishment. Her father is dead, why not let her know, don't torture her, take her. Let there be no more secrets. Give up on getting a divorce, it's time to move on. She finally learns some basic morality along with forgiveness, and she doesn't have to. She's done something unforgivable.
ในส่วนแรกของหนังสือเล่มนี้ฉันพบว่าตัวเองโกรธมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอจนฉันรู้สึกเหมือนตัวละครทุกตัวในจักรวาลมีความผิดและสมควรได้รับการลงโทษ พ่อของเธอเสียชีวิตทำไมไม่ให้เธอรู้อย่าทรมานเธอพาเธอไป ปล่อยให้ไม่มีความลับอีกต่อไป ยอมแพ้ในการหย่าร้างถึงเวลาแล้วที่จะดำเนินการต่อไป ในที่สุดเธอก็เรียนรู้คุณธรรมขั้นพื้นฐานพร้อมกับการให้อภัยและเธอก็ไม่จำเป็นต้องทำ เธอทำสิ่งที่ให้อภัยไม่ได้