After reading an article in the Atlanta Post-Intelligencerthat listed all of the best rock records released between 1969 - 1975, I discovered Blue Swede as my favorite on this list. While most groups can play guitar and sing simultaneously, Jim Messina was never a singer. The way he played guitar--he didn't just strum or pick out chords along with his bandmates. His solos are full of feeling, energy, and style. They aren't flashy. They're not overly complex melodies.
หลังจากอ่านบทความหนึ่งในแอตแลนตาโพสต์ - แม ธ ธิลลิเซอร์ที่ลงรายการบันทึกหินที่ดีที่สุดระหว่างปี 1969 - 1975 ฉันค้นพบ Blue Swede เป็นรายการโปรดของฉันในรายการนี้ ในขณะที่กลุ่มส่วนใหญ่สามารถเล่นกีตาร์และร้องเพลงพร้อมกันได้ Jim Messina ไม่เคยเป็นนักร้อง วิธีที่เขาเล่นกีต้าร์ - เขาไม่เพียงแค่เล่นดีดหรือเลือกคอร์ดพร้อมกับเพื่อนร่วมวงของเขา โซโลของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกพลังงานและสไตล์ พวกเขาไม่ฉูดฉาด พวกมันไม่ใช่ท่วงทำนองที่ซับซ้อนเกินไป