As an author, how can you not know when enough is enough?...just say something and move on!? I believe this author tried to cram so many different characters under one roof, it wasn't even interesting. Then there was the ridiculous 'heroine' of our story. The heroine, in my mind, comes across as a brat. At 16, she runs away after her father makes him think she's unmarriageable! Her reasons are that she has no where else left but for him.
ในฐานะผู้เขียนคุณจะรู้ได้อย่างไรว่าเพียงพอหรือไม่ ... เพียงแค่พูดอะไรสักอย่างแล้วก้าวต่อไป!? ฉันเชื่อว่าผู้เขียนคนนี้พยายามยัดตัวละครที่แตกต่างกันมากมายภายใต้หลังคาเดียวกันมันไม่น่าสนใจเลย จากนั้นก็มี &#39;นางเอก&#39; ที่ไร้สาระในเรื่องราวของเรา นางเอกในใจของฉันคิดว่าเป็นเด็กเหลือขอ เมื่ออายุ 16 เธอหนีออกจากบ้านหลังจากที่พ่อทำให้เขาคิดว่าเธอไม่สามารถแต่งงานได้! เหตุผลของเธอคือเธอไม่มีที่เหลือ แต่สำหรับเขา