It's always refreshing to see the unflappable James Stewart playing a character that's still at least somewhat capable of feeling emotions and reacting to various situations. The best example is his portrayal in THE DIRTY DOZEN - it's an unusual combination for him, but one that works well. This one, however, isn't quite up to par. Not much really happens while he goes about delivering some good lines or making bad ones. What you do get are two nice musical numbers.
มันสดชื่นเสมอที่จะเห็น James Stewart ที่ไม่หวั่นไหวเล่นตัวละครที่อย่างน้อยก็ค่อนข้างสามารถรู้สึกอารมณ์และตอบสนองต่อสถานการณ์ต่าง ๆ ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือภาพของเขาใน THE DIRTY DOZEN - มันเป็นการผสมผสานที่ผิดปกติสำหรับเขา แต่เป็นสิ่งที่ใช้ได้ดี อย่างไรก็ตามอันนี้ยังไม่ถึงขนาด ไม่ค่อยมีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ในขณะที่เขาส่งบทพูดที่ดีหรือทำให้คนเลว สิ่งที่คุณจะได้รับคือตัวเลขดนตรีสองตัวเลขที่ดี