When I first heard this album after the recent death of Prince, was very intrigued. What had happened while he was gone really left a hole in music history and I looked forward to hearing his thoughts about what makes such an extraordinary individual. It came out in bits but not as a cohesive body of work. In Prince's words, when no one else could, or would do anything/anything that I did it seemed like my "voice belonged to me alone.
เมื่อฉันแรกได้ยินอัลบั้มนี้หลังจากการตายของเจ้าชายเมื่อเร็ว ๆ นี้รู้สึกทึ่งมาก เกิดอะไรขึ้นในขณะที่เขาจากไปในประวัติศาสตร์ดนตรีและฉันก็รอคอยที่จะได้ยินความคิดของเขาเกี่ยวกับสิ่งที่ทำให้คนพิเศษเช่นนั้น มันออกมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่ไม่ได้เป็นงานที่เหนียวแน่น ในคำพูดของเจ้าชายเมื่อไม่มีใครทำได้หรือจะทำสิ่งใด / สิ่งที่ฉันทำมันดูเหมือนว่า &quot;เสียงของฉันเป็นของฉันคนเดียว