I just couldn't finish it. There was a lot of back and forth between the characters, all trying to figure out what actually happened in their past. For someone having been abused as she was, it didn't sound like much. They both seemed very immature - they were just jumping into something without really talking things through. After so many years apart, neither one even knew who the other was. It also ended on such an odd cliffhanger.
ฉันทำมันไม่จบ มีการกลับไปกลับมาระหว่างตัวละครทุกตัวพยายามที่จะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีตของพวกเขา สำหรับใครบางคนที่ถูกทารุณกรรมเหมือนเธอมันไม่ได้ฟังมาก พวกเขาทั้งคู่ดูเหมือนจะยังไม่บรรลุนิติภาวะมาก - พวกเขาแค่กระโดดเข้าไปในบางสิ่งโดยไม่พูดถึงสิ่งใด หลังจากหลายปีที่ผ่านมาไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นใคร มันก็จบลงด้วยความตื่นเต้นแปลก ๆ