Although I haven't completed it yet and am only a little way, it's not particularly interesting. So much time is spent on personal family life that one might expect the case to be very interesting, but what follows after a first quarter of the book has been made up more than enough to fill an episode at best. It also reminds me of movies in which character development happens by the end (I've seen this done all too often lately: The Usual Suspects come to mind.
แม้ว่าฉันจะยังไม่เสร็จ แต่ก็เป็นเพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่น่าสนใจอย่างยิ่ง ใช้เวลามากมายกับชีวิตครอบครัวส่วนตัวที่ใคร ๆ ก็คาดหวังว่าคดีจะน่าสนใจมาก แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากไตรมาสแรกของหนังสือเล่มนี้ถูกสร้างขึ้นมามากเกินพอที่จะเติมตอนที่ดีที่สุด นอกจากนี้ยังทำให้ฉันนึกถึงภาพยนตร์ที่การพัฒนาตัวละครเกิดขึ้นในตอนท้าย (ฉันเคยเห็นสิ่งนี้ทำบ่อยเกินไปเมื่อเร็ว ๆ นี้: ผู้ต้องสงสัยตามปกติมาถึงใจ