The author is definitely a woman of her time, in the midst of a terrible war, which was largely out of God's hands, according to my understanding and feeling. That being said, it can serve as an inspiring story for any woman. She seems so open with herself, which makes her feel much more real than most writers I know (Margaret Atwood etc). Having been through this kind of ordeal, we never get back our humanity except by way of stories like these.
ผู้เขียนเป็นผู้หญิงในยุคของเธอท่ามกลางสงครามที่น่ากลัวซึ่งส่วนใหญ่มาจากมือของพระเจ้าตามความเข้าใจและความรู้สึกของฉัน ที่ถูกกล่าวว่ามันสามารถทำหน้าที่เป็นเรื่องราวที่สร้างแรงบันดาลใจสำหรับผู้หญิงคนใด ดูเหมือนว่าเธอจะเปิดกว้างกับตัวเองซึ่งทำให้เธอรู้สึกเป็นจริงมากกว่านักเขียนส่วนใหญ่ที่ฉันรู้จัก (Margaret Atwood ฯลฯ ) หลังจากผ่านการทดสอบแบบนี้แล้วเราจะไม่มีวันหวนคืนมนุษยชาติของเราอีกต่อไปยกเว้นผ่านเรื่องราวแบบนี้