This is the story of young children living a troubled life at an orphanage in London. The characters are all well developed and I wanted to make their lives. They don't live very long because they will either have to be returned or some means other than that would provide them with enough money for independence. Most parents cannot give their children such alternatives so it makes me wonder if this was meant as satire on life. It worked on one plane but seemed too simplistic.
นี่คือเรื่องราวของเด็กเล็กที่ใช้ชีวิตอย่างลำบากในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในลอนดอน ตัวละครล้วนพัฒนามาอย่างดีและฉันต้องการทำให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้น พวกเขาไม่ได้อยู่นานมากเพราะพวกเขาจะต้องถูกส่งคืนหรือวิธีการอื่นนอกเหนือจากที่จะให้พวกเขามีเงินเพียงพอสำหรับความเป็นอิสระ ผู้ปกครองส่วนใหญ่ไม่สามารถให้ทางเลือกแก่ลูกได้ดังนั้นจึงทำให้ฉันสงสัยว่าสิ่งนี้มีความหมายว่าเป็นการเสียดสีกับชีวิตหรือไม่ มันทำงานบนเครื่องบินเดียว แต่ดูเหมือนจะง่ายเกินไป