A friend recommended this book to me because it is well written and has a really good story-line about someone struggling with anxiety but in order for that person to enjoy it, the story needs to be exciting (suspense) when the character does things (like run) you are not expecting them do like go into an abandoned restaurant where no one can see them (I live alone, I know how panic attack's start), or even eat something at work (which they did on every other page).
เพื่อนแนะนำหนังสือเล่มนี้ให้ฉันเพราะมันเขียนได้ดีและมีเรื่องราวที่ดีเกี่ยวกับคนที่ดิ้นรนกับความวิตกกังวล แต่เพื่อให้บุคคลนั้นสนุกกับมันเรื่องราวต้องตื่นเต้น (สงสัย) เมื่อตัวละครทำสิ่งต่าง ๆ ( ชอบวิ่ง) คุณไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะชอบไปที่ร้านอาหารที่ถูกทอดทิ้งซึ่งไม่มีใครสามารถมองเห็นพวกเขา (ฉันอยู่คนเดียวฉันรู้ว่าการโจมตีเริ่มต้นตื่นตระหนก) หรือแม้แต่กินอะไรบางอย่างในที่ทำงาน