I think this could just as well be a work of fiction. In the end, it's nothing but self-serving, narcissistic, whining. While she doesn't say that she's ever loved anyone before, so many people are constantly drawn to her because they feel like they're being talked to. She talks about how much happier than you would be if everyone were your friend. That's fine, that's what humans do. The only difference, it seems, is there's no one listening around these parts.
ฉันคิดว่านี่อาจเป็นผลงานของนวนิยายได้เช่นกัน ในท้ายที่สุดมันไม่มีอะไรนอกจากการรับใช้ตนเองหลงตัวเองเสียงหอน ในขณะที่เธอไม่ได้บอกว่าเธอเคยรักใครมาก่อนคนจำนวนมากจึงถูกดึงดูดเข้าหาเธอตลอดเวลาเพราะพวกเขารู้สึกว่าพวกเขากำลังคุยกันอยู่ เธอพูดถึงว่าคุณจะมีความสุขมากกว่านี้ถ้าทุกคนเป็นเพื่อนของคุณ ไม่เป็นไรนั่นคือสิ่งที่มนุษย์ทำ ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวดูเหมือนว่าไม่มีใครฟังส่วนเหล่านี้