I'm not generally fond of anthologies. However, I really enjoyed David Mitchell's writing style; so, perhaps it was only my personal dislike for short stories in general. This story is very good, and certainly well-written; however, the way that things get wrapped up at the end leaves something to be desired. One minute Alice finds out about a family member she has long since forgotten; next minute, she realizes just how much they mean to her.
โดยทั่วไปฉันไม่ชอบคราฟท์ อย่างไรก็ตามฉันชอบสไตล์การเขียนของ David Mitchell จริงๆ ดังนั้นบางทีมันเป็นเพียงเรื่องส่วนตัวของฉันที่ไม่ชอบเรื่องสั้นโดยทั่วไป เรื่องนี้ดีมากและเขียนได้ดีมาก อย่างไรก็ตามวิธีการที่สิ่งต่าง ๆ ถูกห่อหุ้มในตอนท้ายทิ้งอะไรบางอย่างที่ต้องการ หนึ่งนาทีที่อลิซค้นพบเกี่ยวกับสมาชิกในครอบครัวที่เธอลืมไปนานแล้ว ในนาทีถัดไปเธอก็ตระหนักว่าพวกเขามีความหมายกับเธอแค่ไหน