This is the worst book I've ever read. There are too many loose ends. A friend said that I would like it as a mystery, but it's really only psychological fiction. And then to make matters worse, at page 200, it ends with the main character saying how hard she felt about her husband. That's it. For two hundred pages, I'd been getting all wrapped up in this woman named Julie who had just lost everything.
นี่คือหนังสือที่เลวร้ายที่สุดที่ฉันเคยอ่าน มีปลายหลวมมากเกินไป เพื่อนบอกว่าฉันอยากให้มันเป็นปริศนา แต่มันเป็นแค่นิยายจิตวิทยาเท่านั้น จากนั้นจะทำให้เรื่องแย่ลงที่หน้า 200 มันจบลงด้วยตัวละครหลักที่พูดว่าเธอรู้สึกยังไงกับสามีของเธอ แค่นั้นแหละ. สำหรับสองร้อยหน้าฉันได้รับการห่อหุ้มทั้งหมดในผู้หญิงคนนี้ชื่อจูลี่ที่เพิ่งสูญเสียทุกอย่าง