"Недостиг на копнеж" ,од Ерик Певернаги, 80 x 100 см, Масло на платно
"Absence of Desire" , by Erik Pevernagie, 80 x 100cm, Oil on canvas "Standing in front of "Absence of Desire," I wonder: "Who feels the absence of desire? ". We cannot explain the absence by the decomposed, half‐naked, headless female bodies. It is not confined to the painting. On the contrary, the 'absence of desire' gradually invades the beholder, who is in front of the picture. The artistic approach, the requirements of the composition, the structure of the canvas with its transversal lines and diagonals remind me of the stained glasses of cathedrals. The large needles of these cathedrals tearing the blue of the sky in their search of god. The iridescent stained glass is pouring light under the high vaults, which embody faith and belonging to the world beyond. The beauty of stained glass removes all the thoughts of a physical world which surrounds a man. One can say that the "stained glass" rejects the body, which is more pointed out by outlines than depicted. In the same way, the Middle Ages declined the body while accentuating the face, which they transformed into an icon. The metal framework of the "stained glass" is converted into a kind of cage or grid which imprisons the body. However, this rejection of the body leads us to a dead-end. There are no faces, no heads: their absence precisely underlines the body, which has to be denied. For many centuries, people have admired the human body for its beauty and its plasticity. Man has appreciated the joy of the flesh. But the 'body' has also been rejected and even perverted. The painting represents the indifference, the insensitivity towards the human body, and the woman's body in particular. It outlines man's asexuality and inaction. Many people of today are convinced, they know the world inside out. They tasted life in all its aspects and feel now that they are at the end of their rope. They are tired and are no longer able to invent themselves. At most, they are prepared to call upon some gadgets to create a pretense of desire. However, this is y deception. Nothing can make them want anything or anybody anymore. That feeling of wanting has become absent. That specific feeling has merely definitely died. 'The absence of desire' has become a metaphor for the 'absence of life.' "Absence of Desire" is the stained glass window that opens into the gap of the cathedral of emptiness." ((Krasnova, Ludmila) But as light splinters into darkness, new thoughts may take over the mind and allow upbeat views to gain power. Thus and so, thoughtfulness readily opens a blistering sky in the faltering shadow of unawareness. When we feel life escapes us, and we don't recognize ourselves anymore, we do well to build a haven in our frame of mind. Let's act before the essence of our being, evaporates, and the keystones of our mental structure disintegrate. When we stake a claim, however, to the needs and wants of our life, we may quickly fail to live up to the standards of others. Therefore, empathy and connectedness might bridge the gap, by stirring our consciousness of the sensitive queries and by assessing the complex framework of our surroundings with their countless, prickly nitty-gritty warily. When we crave the touch and the feel of an authentic world, we must not waver and put our quest on the back burner. But let us scratch the shining shell of a fair-weather world lucidly, find out how to discover real values, and foster a candid quality of our desire. Phenomenon: Lack of interest Factual starting point: Gadget headless women . "L'absence de désir" Nous pouvons nous demander : "Qui sent l'absence de désir?" L'absence n'est pas expliquée par les demi‐nus, les corps féminins décomposés, sans tête. Elle ne se limite pas à la peinture. Au contraire, l'absence de désir envahit peu à peu le spectateur qui se trouve en face de la peinture. La démarche artistique, les exigences de la composition, la structure de la toile avec ses lignes transversales et diagonales nous rappellent les vitraux des cathédrales. Vous savez, ces grandes aiguilles des cathédrales déchirent le bleu du ciel dans leur recherche de Dieu. La beauté des vitraux supprime toutes les pensées d'un monde physique qui entoure l'homme. On peut dire que les "vitraux" rejettent le corps et sont mis en évidence par des contours plutôt que figuré. Le corps est rejeté de la même manière que le Moyen Âge a rejeté le corps, alors qu'ils accentuaient le visage qui devenait une icône. Le cadre métallique des " vitraux " se transforme en une sorte de cage, une sorte de grille qui emprisonne le corps. Mais ce rejet du corps nous mène dans une impasse : il n'y a pas de visage , pas de têtes. Leur absence souligne précisément le corps qui doit être refusée . Au cours des siècles, le corps humain a été admiré pour sa beauté et sa plasticité. L'homme a apprécié la joie de la chair. Mais le corps a également été rejeté et même perverti. La peinture représente l'indifférence, l' insensibilité envers le corps humain et le corps de la femme en particulier. Il décrit l'asexualité et l'inaction. "Les contemporains sont convaincus qu' ils connaissent le monde par coeur. Ils ont goûté à la vie dans tous ses aspects et se sentent maintenant au bout du rouleau. Ils sont fatigués et ne sont plus en mesure de s'inventer. Ils sont, tout au plus, prêts à faire appel à certains gadgets afin de créer un semblant de désir. Mais ce n'est que tromperie. Rien ne peut leur donner envie, de rien ni de personne. Ce sentiment de vouloir et d'avoir envie est devenu absent. Ce sentiment spécifique semble définitivement mort" . "Bij verstek van Verlangen" We kunnen ons afvragen : " Wie voelt de afwezigheid van verlangen ?" De afwezigheid wordt niet verklaard door de halfnaakte, hoofdloze vrouwenlichamen. Het is niet beperkt tot het schilderij. Integendeel, de afwezigheid van het verlangen overvalt geleidelijk de toeschouwer die voor het schilderij staat. De artistieke benadering, de eisen van de compositie, de structuur van het doek met zijn transversale lijnen en diagonalen, herinneren ons aan de glasramen van kathedralen. Je weet wel, deze grote naalden van de kathedralen die het blauw van de hemel scheuren in hun zoektocht naar God. De schoonheid van glasramen verwijdert elke gedachte aan een fysieke wereld die de mens omgeeft .Men kan zeggen dat het"glasraam" het lichaam afwijst. Het lichaam wordt eerder door contouren gesuggereerd dan getrouw afgebeeld. Het wordt afgewezen op dezelfde manier als de Middeleeuwen het lichaam afwees, terwijl ze het gezicht accentueren, dat wordt omgevormd tot een icoon . De metalen randen van het "glaswerk" worden veranderd in een soort kooi , een soort raster dat het lichaam gevangen houdt . Maar deze afwijzing van het lichaam leidt ons in een impasse: er zijn geen gezichten , geen hoofden. Net door de afwezigheid hiervan wordt het lichaam benadrukt, dat moet worden afgewezen. In de loop van de eeuwen werd het menselijk lichaam bewonderd om de schoonheid en plasticiteit. De mens heeft de genoegens van het vlees gewaardeerd. Maar het lichaam werd ook afgewezen en zelfs als pervers aanzien. Het schilderij vertegenwoordigt de onverschilligheid , de apathie tegenover het menselijk lichaam en het lichaam van de vrouw in het bijzonder. Het schetst a‐seksualiteit en in‐actie. "Onze tijdgenoten zijn ervan overtuigd dat ze de wereld van buiten kennen. Zij hebben het leven in al zijn aspecten geproefd en voelen nu dat ze aan het eind van hun Latijn zijn. Ze zijn uitgeblust en niet meer in staat om zichzelf uit te vinden. In het gunstigste geval, zijn ze bereid een beroep te doen op een aantal gadgets om een voorwendsel van verlangen te creëren . Maar dit is slechts bedrog. Niets kan hen er nog toe aanzetten naar iets of iemand te verlangen. Dat gevoel van verlangen is afwezig. Dat bijzonder gevoel is afgestorven." ) .