Nederlands: Cementen sculptuur nabij Ojubo Osogbo, een rivierheiligdom gewijd aan de godin Osun. Het heiligdom is ouder dan de stad Oshogbo. Het bouwwerk was niet meer dan een ruïne toen Susanne Wenger het aantrof. Naast de invloeden van het weer was er grote schade aangericht door termieten. Alleen de buitenkant en enkele geërodeerde pilaren stonden nog overeind. Susanne en Adebisi Akanji herstelden het heiligdom volgens het oorspronkelijke grondplan. Binnen de muren van het heilgdombevind zich een altaar met het heiligste van het heiligste. In een bewerkte houten kist liggen stenen die ritueel geladen zijn met de kracht van de godin Osun. Zie Wenger en Chesi voor een opname van dit altaar gebouwd door Adebisi (1983: 131). Vermoedelijk is ook deze sculptuur door Adebisi Akanji vervaardigd. Het is aangebracht tegen een overgebleven stronk van een van de heilige bomen uit het heilige bos van Osun. Voor het beeld staan planten en (offer)schalen en potten. Het is onbekend welke figuur uit de Yoruba religie hier wordt gerepresenteerd. De Oostenrijkse kunstenaar Susanne Wenger reisde in december 1950 voor het eerst af naar Nigeria. Ze woonde achtereenvolgens in Ibadan, Ede, Ilobu en ten slotte in Oshogbo. Zes maanden na haar aankomst werd ze ziek en moest ze een jaar bedrust houden. De rust gebruikte ze om haar indrukken van Afrika in olieverftaferelen vast te leggen. Kort na haar herstel ontmoette ze Ajagemo, een priester van Obataba in Ede. Hij introduceerde Susanne in de Yoruba religie. Voor Susanne voelde alles heel vertrouwd "When Ajagemo led her into the shrine, everything immediately fell into place. Everything was 'right' from the start, and Ajamego introduced her to the inner shrines very soon..." (Beier 1975: 53) Na haar initiatie in de Yoruba religie en filosofie kreeg Susanne de Yoruba namen Iwinfumine Adunni of Adunni Olorisha (1975: 9). Vanaf 1968 werkte ze via een vast schema aan het herbouwen/herstellen van de Oshun heiligdommen. Ze stelde haar hele verdere leven in dienst van de Yoruba goden. Zo herstelde zij het heilige bos gewijd aan de orisha Oshun (het goddelijke wezen Oshun) en heeft ze diverse heiligdommen herbouwd of van nieuwe sculpturen voorzien. In 2005 zag Susanne haar inspanningen beloond toen de UNESCO besloot het heilige bos van de orisha Oshun in Oshogbo op de Werelderfgoedlijst te zetten. Susanne werkte met een vaste groep metselaars aan het herstel van de heiligdommen, maar de uit Oshogbo afkomstige Adebisi Akanji stond haar het meeste na. Beier beschrijft hoe Susanne in het algemeen te werk ging. Ze liet eerst de ideeën rijpen in haar hoofd, vervolgens deelde ze haar gedachten met Adebisi. Ze vertelde hem de verhalen en de vormen die ze wilde uitbeelden. Ze zette echter nooit wat op papier. Adebisi werkte zijn interpretatie van haar ideeën uit in rode klei en cement. Binnen deze symbiose was Adebisi vrij zijn eigen inspiratie te gebruiken zolang hij maar niet afweek van het algehele plan dat Susanne geschetst had. Hij vertaalde haar gebaren in zijn eigen vormen (1975: 93). In een andere publicatie vertelde Susanne dat zij tijdens het werk op telepatisch niveau communiceerden (Wenger en Chesi 1983: 207). Susanne probeerde Adebisi onafhankelijk te maken zodat hij haar kon opvolgen wanneer zij niet meer in staat zou zijn te werken. De sculpturen en heiligdommen die op deze wijze zijn ontstaan worden tot de 'new sacred art' gerekend. Een term toegekend aan alle objecten en bouwwerken die ten tijde - en onder invloed van - Susanne Wenger door haarzelf en de kunstenaars met wie ze samenwerkte zijn vervaardigd. English: Cement sculpture near Ojubo Osogbo, a river sanctuary dedicated to the goddess Osun. The sanctuary is older than the city of Oshogbo. The structure was no more than a ruin when Susanne Wenger found it. In addition to the effects of the weather, extensive damage was caused by termites. Only the outside and some eroded pillars were still standing. Susanne and Adebisi Akanji restored the shrine according to the original ground plan. Within the walls of the sanctuary there is an altar with the holiest of holiest. In a carved wooden box, stones are ritually charged with the power of the goddess Osun. See Wenger and Chesi for a recording of this altar built by Adebisi (1983: 131). Presumably this sculpture was also made by Adebisi Akanji. It is placed against a leftover stump of one of the sacred trees from the holy forest of Osun. In front of the sculpture are plants and (offering) bowls and pots. It is unknown which figure from the Yoruba religion is represented here. The Austrian artist Susanne Wenger traveled to Nigeria for the first time in December 1950. She lived successively in Ibadan, Ede, Ilobu and finally in Oshogbo. Six months after her arrival she became ill and she had to keep bed rest for a year. She used the rest to capture her impressions of Africa in oil painting scenes. Shortly after her recovery she met Ajagemo, a priest of Obataba in Ede. He introduced Susanne into the Yoruba religion. For Susanne, everything felt very familiar "When Ajagemo led her into the shrine, everything was immediately put into place, everything was 'right' from the start, and Ajam was being done to the inner shrines very soon ..." (Beier 1975: 53) After her initiation in the Yoruba religion and philosophy, Susanne received the Yoruba names Iwinfumine Adunni or Adunni Olorisha (1975: 9). From 1968 she worked on a fixed schedule to rebuild / restore the Oshun shrines. She put her entire life in the service of the Yoruba gods. Thus she restored the holy forest dedicated to the orisha Oshun (the divine being Oshun) and has rebuilt several shrines or provided new sculptures. In 2005 Susanne saw her efforts rewarded when UNESCO decided to put the sacred forest of the orisha Oshun in Oshogbo on the World Heritage list. Susanne worked with a steady group of masons on the restoration of the sanctuaries, but Adebisi Akanji, who came from Oshogbo, knew her the most. Beier describes how Susanne generally worked. She first allowed the ideas to ripen in her head, then she shared her thoughts with Adebisi. She told him the stories and the forms she wanted to portray. However, she never put anything on paper. Adebisi worked out his interpretation of her ideas in red clay and cement. Within this symbiosis, Adebisi was free to use his own inspiration as long as he did not deviate from the overall plan that Susanne had outlined. He translated her gestures into his own forms (1975: 93). In another publication Susanne said that they communicated at telepathic level during work (Wenger and Chesi 1983: 207). Susanne tried to make Adebisi independent so that he could follow her when she would no longer be able to work. The sculptures and shrines that have been created in this way are counted as 'new sacred art'. A term assigned to all objects and structures that were produced at the time - and under the influence of - Susanne Wenger by herself and the artists with whom she collaborated.