floriandebaene/EmDComF_OCR_post-correction huggingface dataset:
Maar k zeg meinsje, r is de schuld van jou gezigt, jy dwaalt, jy bent hier door jou oogen, die reeds van ouderdom wat duister zyn, bedroogen.
Maar toon uw genegentheen zo teer, zo reklijk niet, mevrouw, voor haar gebeen.
Zeer gaeren, we zijn hier in een stadt daar regt en justitie gehandhaaft word, en hebben ze geen schriftelyke order van jou, om aan jan klaazen te betaalen, zo is je zaak goed, en 't is voor haar reekening, daar kan niet ter weereld aan faalen.
Boon, knecht van bregt.
't is eygen gemest.
De reden zegt my 't zelfde staag, en 't is ook waar maar, heer, de reden regeert de liefde niet, noch mijn genegentheden.
Zoud gy niet liever zien, dat ik met een man, van minder jaaren, en meer verstand, als deze, kwam te paaren?
Maar, zeg, is klaesje, dan zyn vryster?
Van de overige kan de leezer zelf oordeelen, zo hy het der pyne waerdig acht, deze twede met de eerste druk te vergelyken.
Ick oock hans dat hoorde wel sal ick dan mogen trouwen met imant anders?
Ben jy niet wel te vreen, dat hy ze trouwd?
Hoe wil dit huwelyk de gantsche stad door dond'ren!
Daar heb ik iet gehoord, nou kryg ik een galg in 't oog, dat klinkt men al wonderlyk in 't oor.
Ick zegh het niet alleen, maar nou kedaar ick sweert iren.
,, je hebt by my in 't minst geen nood.
Daar waaren verscheide kooplui knechts, die'er al mooije sommen hebben verbruid.
Ja k vrees, indien myn vryen wordt vernomen in vrankryk, dat er wel vyf juffers overkomen, met negen kinders.
Men heer, de drommel moet men haalen... o!
't gaat er zo niet toe in de waereld, myn lieve kind, jy bent noch jong, jy weet noch niet beter, 't vogeltje, dat de heele zomer zong storf swinters van honger, daar andere, die somtyds zongen, en somtyds wat vergaarden, in de winter op aaten, 't geen ze in de zomer verspaarden.
Ik bid u laat ik eensjes met uw moeder spreeken, en zeggen wat my mag gebreeken.
Vaartje, moertje waar je dood!
Dan riep hy zoon zyt niet bevreest, ontwaak, ik ben uw vaders geest.
Katryn. ach, juffrouw!
Want voor het vleyend oog, zijn goude en zijde kleeden maer uythangborden, die aenlocken, rust, en vreeden woont binnen mijn gemoed, ick spreeck als handelaer van deerbaerheydt, ick speel met haer de wandelaer.
Ik weet zulks, tot myn leetweezen, en beklaag die goeije ouwe sloof, maar wy hebben een aanslag voor, waar door wy 't hoopen zo te maaken, dat uw mama moogelyk wat uit haar verdriet zal raaken.
Neen, neen, dat mag 'er niet op staan al zacht dat zal niet zyn.
Tegen pieternel.
T is tydt om hier geen lang prologe meer te maken.
Ick ken soo een veersje of twee.
En dat een goed gemoed zich wyten moet een kwaad, dat hy niet keeren kan, en ook zelfs niet begaat?
,, want karels knegt krispyn, houd wonder veel van ninnen ,, maar, hoe hy 't merkte, kan ik zeker niet verzinnen.
Jufvrouw klara, gy handeld de zaaken op een manier die... klara.
Wat wonderdaaden had arsaces in scytie, en orondaat in persie bedreeven, eer zy berenice, of statira kennis van haar lyden dorsten geeven?
Myn heer, daar ziet gy t schuym, en schandvlek aller vrouwen die met dien guyt o spyt!
Zo ik mijn zelve noch eens zo gelukkig zag, dat ik mijn hart weer uyt uw handen kon herhaalen ik zou de hemel voor die gunst met dank betaalen.
Se salse jou wel betalen, koopt andere.
Se wouse niet volgen laten, ick en kon se haer immers qualijck met gewelt benemen.
Loop heen, bedrieger. arnoldus tegens wobbyn.
Mesjeurs 't is nu gedaen.
Ik leg 't in kennis.
In t elizeesche veld?
Nu dat een schildknaap my zo wreed is, dat hy niet het minste doen wil, om te weeren mijn verdriet.
U leet, o waarde vriendt, die doet my zulke smerte, om u volmaakte deught, dat zy my raakt aan 't herte.
Wel ja, dat 's waar, op 't nieuw vyanen is verschiet van dat goetje, zie daar, wilje een hondert of twee op schrift hebben, ik doetje.
Maar 'k kwam te lydig te pas.
Gespeelt op damsterdamsche schouwburg.
K weet wat my staat te doen met kinkels, die, als zy, beneemen myn fatsoen.
Rust jy jou hooft men vaar  et zel nou met ien veeg lukken.
Door d. b. vertoont op de amsterdamsche schouwburg.
T is zo, myn waarde leeven, stoot toe, dewyl ik u zo schandlyk heb misleid, beneem my t leeven, straf myn ongetrouwigheid.
Dat zyn die draaken, die, met opgespalkte keelen, steeds staan te loeren om der docht'ren eer te steelen.
Wat zal hy doen mevrou de wreetheyt doet hem zorgen, zijns broeders als gy weet, waarom dat hy verborgen in deeze kaamer blijft wat maackt u dan beswaart?
Myn heer, ik zel je zeggen hy s vinnig, bits, en zal u hinderpaalen leggen.
Al, ik kom straks weer, ik zel t gaan schryven, stel terwyl men vrouwje wat te vreden, zy is mistroostig door een droom, en heel belaan met vrees, nu ik van huis moet gaan.
Het is octavia, hoe ben ik zoo bedroogen!
Olivier, denise, zijn zuster.
Och, och, had ik je eens in myn armen!
Ik zal 't doen, hoe wel 't hart in mijn lijf trilt, en beeft.
Hy slaat weder met zyn hand op de tafel.
Ik zeg, mevrouw, het staat u wel te vooren, hoe gy, in 't midden van dat verdriet, den boedel abandonneerde, en op 't aanraaden van advokaaten met den voet stiet, na dat gy de gereedste effecten, tot geld gemaakt had, om te kunnen subsisteeren.
Daer hebjeze nou al te maal die op het kandielmaal zijn bescheien.
Hartje, saartje, swaantje.
Ja dien u la comter vereerde, is valsch.
En deze les denk ik te volgen, t gaat hoe t gaat, te meer, nou myn geluk zo wel by pryntje staat, dits t plaatsje, dits t hok, daar ik myn in moet krommen,!
Laet mijn stantvastigheydt uw fiere ziel geleyden. kar.
't is een klieckjen snodt ick ben met die caterrens veul gequelt die door de neus schieten.
O weerhaen weerhaen, wat sal ik noch een man van je maken.
Ik bid wilt tot mijn hulp u spoen.
Hier zit een smous, en daar naast zit een waal.
't is 'eseyt van te voore al 't ruyg of te neeme, soo ley'et akkoort tusse jou man en mijn.
Neen, toen heeft zy heel zachtlik weer het venster toegesloten, heer, en is te bedde neergezegen, daar zy aan 't wenen is getegen.
Met keyen, diemen heeft van honden, en van hoenders, van hof, van huys, van doeck, van schrobbers, en van boenders, van bomen, duyven, bloems, van schilderkunst, en prent, van porceleyn, van steentjen, beentjen sonder end, van schuyt, van luyt, van kruyt, van horentjes, van paerden of waer de keyaerds mee verkeyt zijn opter aerden als ick'er veel hier sie, dien ick soo noodigh acht de snijdingh harer key, als voor ons mensch de nacht.
Ik ga. hartoog.
T zyn jonkers van de ploeg.
Fabritius, santilane.
Govert keykam.
Is 't van de gek, lieven?
Goen dag, sinjeur.
Fytje, katryn, jaq., schout.
Heb jei nou zo veel hart om dat eens af te zien, jochem, zo spreek?
Doet daer geen moeyten om, en voeghje maer by mijn wy sullen als getrouwt, oock lustigh vrolijck sijn.
'k beveel alleen iets aan myn knecht.
Knorre pot, o!
Want zy geeven haar snoo pluimstrijkery voor vrindschap uit.
Wat dunkt je stoepje, kan 't gaan?
't is waar, hy heeft misdaan dies kent hy zich ook schuldig.
Toon door uw weezen, dat myn dienst u niet mishaagd, dat zo als ik u min, gy my ook liefde draagd.
Die ergens veur den drommel om raapzaad is gevaaren.
Hy heeft zo hoog gezwooren my eeuwig te beminnen, dat ik niet twyffel of hy meent het met ziel en zinnen.
Zo veel te beter is 't.
Wel zeght my wie heeft u, dan deze brief gegeven, smol.
Vrienden, mag ik met verlof ook wel een woordje spreeken?
Hoe komt dan, zo zy toont, dat zy u zeker mint, dat het u pijnigt zo daar medeminnaars koomen?
Maar op het laast, o zelleweken, kwam 't hem heel droevig op te breeken want titus had in plattigheid, een vuurtje voor hem aangeleid van eiken krullen met zyn handen, daar hy dien schelm in wouw verbranden en was myn over bestevaar in dien rampzaalge tyd, niet daar geweest, men had hem niet gedwongen, en titus, had gelijk een jongen.
Neen, myn min droeg ik haar zuiver maar na dat zy my geleiden in de aangenaame hof, en dat geen mensch ons beiden ter waereld hooren kon, verstond ik uit haar mond, dat zy wat twyffel, in myn' trouwe liefde vond, om dat ik sints die tyd, by haar niet was verscheenen maar door myn aanspraak was haar gramschap haast verdweenen, de liefde voerde 't zeil van myn geluk in top.
Dan zult gy veiligh zijn, en hoeft oock niet te vreesen, casim.
Nu gy om blanche zend, o koning!
De droelikater, zwyg!
Of ghy kijcklelijck?
Ik had yets met 't gerecht te schillen.
Mijn arme iulfus, hoe verkropje je droefheit!
Ja wel, ik geloof dat er een zot in de dokter zen vel is.
Filipyns belachchelyke schaaking.
't is een kwaad gezelschap, zoo een party ruiters in plaats van vreugd, daar is niet mee te gekken.
De min, waar van ik tot dees jonge weduw brand, blind noit mijne oogen voor die quaa gebreken want om die te zien, hoe zeer ik in haar min mag blaaken, zo ben ik de eerste om die op 't felste in haar te laaken.
Zeg toch eens van wat dingen heb ik geen kennis?
By mijnder seel het weer eynen papegay.
In de herberg is men rijk, daer ist pas dies, al wat ik zie, en thuis leeft men als een vrek, ja ze zouwender gien werk van maken, al leedener vrouw en kinderen om gebrek ik kender zulke zo veel!
Waar voor k myn achting u moet geven.
'k zal bly zijn, zo gy my ter neer maakt.
Ze is wonderlyk, een mensch zo kunstig af te maalen!
'k zal maacken dat wel haast, u hooghmoet neder stort.
Ja wel soo trouwloos heeft noyt geen knecht sijnen meester verraeyen o fielt der fielten men behoortje levend 't vel af te stroopen, en daer naer te braeyen.
Sa wakker dan, dat s gang beget hy zelder an, dat zweer ik hem noch eens.
,,laat ons voort vaaren.
Nu heeft het juffrouw gelieft, van mijn vrijer de proef te nemen, en heeft hem geschent en my ontnomen, dat ick heel alleen dachte te houden.
Gaaheen, maar wil noyt op deeze wys wederkomen, of je moogt voor wat schuuring op je maagere ruggraat schroomen.
Wel benje niet by de meyt, ick dacht datje al warm by haar nu ley te slapen.
Kom zoenme toch ien reys  zoo betaalje jou ouwe schult.
Daar ziet ze, door de min een herderin, of boerinne dochter, om haar schoonheid, ten troon verheeven zy maakt voort hoop, dat zy ook noch eens in dien staat zal leeven.
Maar suster, die zo veel te weten u verbeelt, seg 't ander voorwerp eens, dat eelharts zinnen streelt.
Laet ons die vriendschap nou, is t jouw genegenheid, vernuuwen.
Dat 's wel, maar 'k wil 't alleen vergeten met voording, datje strax zoud sterven.
Dat zey de boer ook  en hy zoendent kalf veur zen aersgat.
Hy heeft al het ontzach voor u uit zyn hert verdreeven.
Dan komen my deezen om raad, en dar weer anderen, om kleeren vraagen maar wat is het bedroefd, dat 'er zo veele zyn die het buiten stof, in zulken korten tyd, afdraagen, dat zy 'er hier, voor fatsoendelyke en eerelyke lui, niet meer mee konnen gaan maar, te viaanen, of te kuilenburg, van de dikke voering, bestaan, en dan geeft men crediet de schuld, om dat ik die menschen kleeren van vertrouwen heb gegeeven, daar ik nochtans, als ik wist dat zy 'er zo ter kwaader trouwen mee zochten te leeven, haar verzoek, al praaten zy als brugman, glad af zou slaan, gelyk ik daar even dat van zonderschaamt heb gedaan.
Maar hoe zulje 't werk nu beginnen?
Hou moed, 't is fransje maar. derde tooneel.
Bloed, ik ben zo bevreest, ou meester mocht ons hooren.
Dat myn margo dit wist, dan kreeg ik straks een zoen, zo haast als ik by haar kwam.
Wat zyn we gedreigd toen we in zee staaken met een zwarte wolk! gusman.
'k hoor hem spreken.
Myn broeder, 'k deede gaern 't geen gy met reden doet, maar 't zou op deze plaats aan my zo wel niet voegen.
By nacht zoo is zy wijs, by daagh zoo dwaas mijn oogen bedriegen mijn gehoor octavia, ontdeckt, spreeckt zulcken zotten taal dat yder met haar geckt en weer vermomt, zoo steelt haar geest de ziel door d'ooren.
Ze komen van een professor, en van een ander heer, ik weet wel, dat den inhoud u niet aangenaam zal zyn.
Ik wil nu zelf, elize, al strekt my zulks tot pyn, getuige van t geluk dier trouweloozen zyn.
Allon t sa!
Gy vat niet wat ik u wil zeggen, ik zal 't u beter uit gaan leggen.
Ik brand reeds van verlangen om hem te zien, en zal hem treffelyk ontfangen.
Veul goe dagen moet je hebben, kindertjes wats er te doen!
Myn heer is pedagoog van een jong edel man, die wel gemaakt is, en heeft wat men wenschen kan. maar, die zyn waereld noch niet kend, niet recht kan merken, hoe hy zich draagen moet, in woorden, en in werken.
Jurre, van binnen.
Excuse mooy monsju, ick geeff lubbert oom die eer, dat is de outste.
En ik, ik sterf nog voor myn dood, och, och!
Breeck al den bruy aen sticken.
Jonker jan. ho!
Genomen, dat ik dit mijn leven u niet te kennen hadt gegeven, had ik wel minder uitgerecht als nu, nu ik 't u heb gezegt?
Wat dangste hy op zyn holblokken, as hy dronken was.
K ga ze voort, haalen k ben bereyt, maar heeft de geest ook meer gezeyt?
Wat regt de liefde wongderen uyt, door bregjes toverlonken, sis als het regte bachus kruyt, waar van men word smoor dronken.
K geloof het alles, maar ik merk noch niet de schuld waar mee dat gy sofi betigt?
Hoe, juffrouw, sta jy hier alleen!
Zoo haal alle kisten van de wandt.
Je spreekt wel, 't zal ook datelijk moeten geschieden.
Uitkoomende.
De fransche majesteyt poogt karel te doen lijden, wiens ooghwit blanche is.
Geen amstel juffer kan behaagen, een haagenaar, als door haar geld, de meyt is ryk, en wel gestelt, een eenig kind.
Warnaar, fransyn.
Ick ben te vreen, dat selje mijn geen meer verwijten, ben ick daer vooght, zo sel ick al de turf wegh smijten.
Zie, wanneer dat gy zo staat, maak dan het kompliment maar pas wel op de maat.
Dat gaet 'er te post, heen.
Je hebt het hier strak noch gehad je went je een vuil gebrek van ontkennen an.
Kom roep mijn knechts hier gaau, ick sal 't haar allegaar seggen.
Dien gauwen lapper danst gelijk een engels peert.
Tryntje, meid van louis.
Dus hebben leonel de vrinden yder wang gevleyr, en zien ons aen met dubble aengezichten, die om t genot ten dienst van ons haer steets verplichten, tot het geluk keert dwars, wiens rat verdraeyt niet, of de vrindschap breeckt den hals.
Wat audientie, nu zalje iet voor komen datje noch nooit en hebt gehoord.
Neen, 'k weet dat juffrouw my daar nooit voor heeft versleeten.
Fransekramer.
Is leonoor ook afgegaan, ik koom haar missen.
Het is dien goedaardigen heer, de heer jan crediet.
Dat zweer ick kon mijn broer, in iets my evenaaren, ha!
Was ik als jy, ik zou myn huis hem verbieden.
Gedaan in den hage onder onsen grooten zegele hier aan doen hangen den xix septembr.
Daar is geen genaa, je moest aanstonds resolveeren, of ik zal haar verlaaten, en dan is zy onmooglyk te cureeren.
Kortom, ik bid haar aan doch haren vader duld niet dat ikze trouwen mach.
Zeg, wat is zyn begeeren?
De verbruyde makelaers hebben een duyvelsche pratijcq opghebracht se houden, elck op heur saisoen, twee maenten langh, oock langer, alle avonden, comparitien, daer sy alle man nodigen en versoecken wacker opschaffen, en 't gaerne betalen en onder het glaesjen, hebbense haer volck dan, waer mede sy sluyten of maecken loose partijen, tot datse tot haer wit zijn ghekomen, en eenige in't net hebben daer na trecken sy af heure loose parteijen en deelen de makelaers met soodanige, fijne meesters, in de winst van d'andere, boven haer courtage ja, gecken dan noch, met die, die sy bedroghen, en de beurs ontlicht hebben.
Hoe veel officiers waaren 'er noch klein hadden ze somtyds geen zusters of nichjes om uit te trouwen. klara.
Wel nu, ik heb verschiet van beid, en k zal voor jou apart er een ophaalen, die net van pas is.
Jou eerloos vel!
Kom laet ons binnen gaen, sga.
En dek de tafel slechts in de gemeene haard jou druiloor, jy bent zulk een vrouw, als ik, niet waard.
Kom kindt.
Sprech, aus, sonst werd ich... arlekyn.
Daar wordt geklopt, trui, laat eens in, licht zal 't myn vrouw zyn, of de heeren, die je zei dat hier zullen koomen, en is het de draaijer, stuurd hem hier by me, ik zal hem kapittelen, ik meen hy mag wel schroomen.
Gaerne maer gelieft niet te denken, dat ik ooit in 't zin gehad heb, haar naam, of eer te krenken.
Ze zie, datte ze de hand niet onverzigtige aan my brand.
Neen, om te zeggen dat ge u zelf daar me verkort, en izabella in een' poel van rampen stort doordien die kapitein uw kind meendt te bedriegen.
Nu de koe zo wel op haar rechte zy gevallen is, en myn eer buiten gevaar, zo wensch ik je altezaamen veel geluk.
Wel kentge niet t bedryf en leven van haagse barent, zo vermaart, een man heel vroom en hups van aard?
Dat heeft zich zeldzaam toegedraagen en k denk vast, of ik niet te veel, heb derven waagen.
Had me die vroome frankbuur dat spulletje niet ezeid, jy had jouw aijeren daer niet kwaelyk te broen eleid.
Maar jey zelt immers gelden, het bier gelach.
Best een jonger dan getrouwt.
Of in spaens?
'ik ben hier in de ly!
Wil je niet wachten, zo vertel jy 't dan veur my.
Ik spreek hem aaan, o goon!
Izabel in t venster.
T geluk kon nimmer, my met meerder gunst bestraalen wat vreugd kon by deeze eer, die gy me toond, ooit haalen, o schoone!
Met de pis zie daar.
Moei k bid onschuldig my, k verzeker u de tyd zal toonen dat gy niet wel onderricht en zyt van eelhart, en francois.
Wel mogt jou man veur de middag zeggen, dat doctertje, dat doctertje!
K ga tweemaal in de kroeg en tweemaal in de kerk.
T is reeds een week geleen, dat ik in deze kleeren, gelyk een groot cadet hier mede kwam logeeren, op hoop van schoone buit, om dat ik zeeker wist, dat hartje had verkracht zyn ryke stiefvaers kist, en met ons juffertje van lichten was gaan stryken.
Monsieur francois heeft hier natuurlyk wel verbeeld de dwaaze en slechte rol, die meenig losbol speelt.
Jou ouwe bloed, is t jou schoonzoon?
Nu malle varken, dat 's niet met al, men moet somtyds eens rooken.
De meesters zul len haast koomen!
Ik zag hem daatelyk vol moed zyn staal ontblooten om my te redden, en schoon hamets tegenstand heel dapper was, noch wierd hy eindlyk overmant, om dat myn helper was te paard, kon al zyn poogen niet helpen, margareet is van my afgevloogen zo haast zy hamet zag gevangen, en ontbloot van zyn geweer en hoop, dus zag ik in de nood een engel van omhoog my waarlyk toegezonden den schender hamet wierd straks aan de staart gebonden van myn verlossers paard, en dus ten hoof gebragt, daar wierd hy in een gat, zo duister als de nagt, geworpen, want de zoon des koninks was die geenen die my verlosten, en daar by geluk verscheenen, terwyl hy op de jagt was van het spoor gedwaald.
En die.... maar, 'k zie hem daar 'k doe myn gemoed geweld, om eens te zien hoe zeer dien slag hem heeft ontsteld.
Windvang zwyg onbedagte!
Ja, jufvrouw, wat zeg je daar van?
Je haalt een roof voor de poort van de hel, hy is immers zo gierig, hy vilt de luyzen om 't vel.
Hy dwong haar met geweld en macht, want, mannen hebben groote kracht, doch onder de beloft van trouwen, en zwoer zyn woord te zullen houwen, gelyk een man van eer behoord, een man een man, een woord een woord.
Wat dunktje katryn, wil ik jou de dragonnade ook leeren?
Wat drommel zeid de meid daar?
Zo ik ymand wensch te hooren, het zou die man zyn, op dat hy in my mogt smooren de minste trek, die nu noch in myn hart mogt zyn tot waereldschheid.
Pietje,  drie tuyskeloopers.
Zeer wel vaader, ik neem het veur om te doen.
Neen tog niet is 't iets van belang zo laat ons hooren.
Myn heer, gy waard nu dood.
Noch beter, en men kon geen aardiger bedrog verzinnen.
Kyk, dat gelykt nou die juffrouw wel, die 'er zo grootsch kon palleeren.
Ik ben jou vaer, daar staat jou moer, en gien van twie heeft ooit ien hoer in zyn geslacht ehad veur dezen.
Gy zyt zelf venus in myne oogen, uw glans, uw zwier, houd me opgetogen o heerlyk beeld, daar ik om ly wel duizent doon door minnery.
En om alle kwaade gedachten, ter deeg voor te komen hy gafme op het laast twe worpen te kort, en wou het voor vol opstryden ik deed 't hem verschieten, en der by leggen.
Zo moeten de haantjes haar hennetjes weeten te wennen. dartigste tooneel.
Maar rein nu zyn we allien, biecht iens recht op, en nae jou consekwentie mien jy zelve niet dat wy konstantia flus zagen daer naest?
Neen maar, naar dat ze laeten merken, zel die heur volgen.
Wat was het, dat gy by dien andren heer dan zocht?
Jan. dat s zo.
Ga, om haar wedermin, gebruik geen konsten meer, tot loon van uwe deugd wil ik ze u liever schenken, klaag dat ge een meester hebt die u niet kan bedenken.
Ja, lieve heertje, ja, wou jeyze me maar geven get makker, mogt het zyn, de drommel het was zo goet.
Tegen angeniet ter zijden.
Ja, en ik kan u verklaaren, dat ik die zottigheid niet kan begrypen vrind.
Maar ziet margo de meid, is aardig.
Hier tegens zal ik u weer met deeze eer bekroonen 't is reedelyk uw min met wedermin te loonen dat is, dat ik u acht voor man en wettig hoofd van welkers achting zo veel mannen zyn beroofd.
Gelyk gy geordonneerd hebt, magister, is er gedaan, zo dat ik niet en weet, dat er iet mankeerd.
Guitzak, is dat liegen!
Blijf zo lang als 't u gelieft.
Hier vlegel, dat k je raek.
O hoe dikmaal is 't gebleeken dat quade aanslaagen licht verstuiven in de wind die ymand voorneemt, op een schoone, die hy mint schoon hy al vry wat meent verongelijkt te weezen.
Fransyn k zal met u agtergaan.
Wat doet jou zwarte geduurig by myn dochter?
't is wel, helaas!
Waar is't sr. pedro, door jou lyf, jou hoofd, jou pooten?
Zo ik het dorst ontdekken, gy zyt uit holland?
O neen, k heb kennis van uw broeder lang vermist.
Mijn heer, wat moet ick my nu niet geluckigh houwen, terwijl ick sie dat gy u na de reden voeght, en dat gy met de trou mijns susters u vernoeght, sga.
Ik beloof u, ik zal my ten vyf uuren weer by het gezelschap laaten vinden, en dat ik geen wyf had, wy zouden 'er het heel nachjen aanbinden.
En, die juffrouw die met een sleetje hier is gebragt?
'k zelje leeren en 'k draigden 'er weerom te slaen zie daerom, zai ik, laetme staen.
Bedank hem maar hy is de goedaardigste van duizend menschen.
Kom 'k reskontreer ze.
Neen de rechte krelis, en teuntje heit 'em daar ook voor erkend, dat zeg ik noch en ik heb heur gehulpen, om zyn' rug naer behooren te meeten.
Kom weer aan, gy vrijers dat gaat er aan t spoelen, en wil met uw vrysters eens lustig krioelen, want, zo geestig een bruiloftsfeest is nooit in het dorp geweest.
In 't openbaar, dat ken niet sluiten.
Crelis, broeder van leonoor, verlieft op rosemond.
Hy is zoo kwaad niet, loop, want mon couzin zal licht hem noch bedenken eer hy afscheid neemt van nicht.
Ik bel.
En dat op een kandeelmaal!
Ja, daar neemt myn slonsje, og! k was by myn zolen vroom, werentig, k ben het nog.
Boot mijn hondert gulden, om eens by haer te koijen ick dacht, dat gelt is haest verdient en het sal wel in ons hylick, te pas komen.
't is iewers hier ontrent heel braef gekoockt, de reucken die nooden mijnen neus laet ons doch soecken, heer, 't huys van lisander, want sie daer, 'k en kan niet meer.
Een vrouw kostelyk gekleed, met een rok vol watergolven, en zeeschelpen geborduurt, hebbende een gelaurierde scheepskroon op t hoofd, een standaard, met st. marcus leeuw in de linker, en een zeegebiedstaf in de rechterhand.
Myn heer, hier zyn wel stoelen.
Francois. ma tante, ei zeg my eerst hoe dat de kwesti, die myn aap met ma couzine had, toch afliep?
Ha, was bist stoe for een wyb?
'dat s juist recht in den mond geloopen, 'wat raad?
Dat zou al wat raars zyn.
Zyn eerlykheid en dat geschrift verbindt hem al te sterk.
O droncke kaatje, confrater leghje daar?
T is waar, en nu het zo moet weezen, is t best de korte tyd besteet.
Van j. lescailje en d. rank.
Slotreden.
Wanneer ik zing, stop dan uw ooren dicht en is myn speelen, op luit en veelen, maar herten steelen?
We moeten de exsersitie zo goed doen als de burgers op de beurs.
Zo my 't gerucht van uw bedryf niet heeft bedroogen, en zo 'k gelooven mag myn' ooren en myn' oogen.
Wat dochtje van de gans?
Waar sal ik my nog wenden?
Laat ik het jawoord doch ontvangen, daar zo veel minnaars na verlangen.
Een bliekveest, zal hy blank, gelijk een lelie noemen een zwarte nikker, een aanbidlijke bruinet.
Zelfs diedriks byzyn moet ge, en zyne haat, ontvlien.
Ja dat 's heel na mijn begeeren.
Daer, loopje best eer 't schip van iean la roy verseylt heel buyten west.
Jouw geld?
Wel vrouw, wat is 't?
Maar als ik de oude dingen my eens errinner, zo kan ik de reden vinden, waarom jy zo fyn hebt leeren zingen.
Ick kan t niet seggen kijnt, wat dat ick al moet lyen van die guyt.