floriandebaene/EmDComF_OCR_post-correction huggingface dataset:
Wat zegje van de baron!
K verhaalde laast myn heer, dat is zo wat geleeden, gedroomd heb dat ik vocht.
Hy heeft van d'ouden tyd de schryvers op zyn hand, en spreekt het grieksch, gelyk de grootste griek van 't land.
Een welverdiende straf is my nu opgeleyd ik heb de schoonheyd zelfs zoo dertel gaan versmaaden, haar geest en zoete luym met raserny belaaden, en zulck een trouwe min zoo trouweloos geloont!
Doordien't geen reden is, datmen hem hout gebonden, op 't zeggen van een vrou, dat hy haar heeft geschonden, dat is voorzeecker om zijn rijckdom maar te doen.
Dit alleen is 't middel, om het quaad van al uw valsche schriften te boeten, waar op elk nu zo veel weet te ziften.
Maar de vrouwen slachten de weerhaan, ze wayen licht om, ten kortsten geseyt, ik kreeg het recht haast krom.
En oene miendt dat hy an heur ien zuiver lot etrokken hadt maar ze was van iersten an zoo zuiver as ien duif die de pokken hadt.
'k ben by de juffers wel bemint.
Wat ethiopisch' landt, of schijtische gebergt, of de tessalers kant, is uwe vaar geweest?
Och had ik dit werk met een ander te beslechten?
En de schoonste paerden komen ook uit friesland van daan.
K zeg noch eens, datje t leezen laat, of ik zal jou de mond doen stoppen, met dat papier daar in te proppen.
Wel dat komt zeker schoon, 'k denk dat men noch wel graag zou zien, dat ik mijn zoon ten echt bestede aan haar, een vremde en onbekende landloopster, opgequeekt na d'aard der lichte bende. elfde tooneel.
Maer terwijl de poesy is een werking van den geest, zoo en moet men de oefrenaers niet met gewelt, en dwang, te keer gaen noch zy en willen door geen schelden, lasteren, noch andre verachtlijcke bejeegeningen gevoedt werden, gelijck de dagelijckse voorreedenen en opdragten doorgaans zijn vol gepropt, welcke telkens met een bezondere naem uyt de voornaemste hunner leeden zijn onderteeckent, eerder streckende om een spoor te banen tot een geduurigen strijt, dan een inleyding gegeeven tot opbouwing van zoo een heylzaem werck.
Drie glaasjes, en die zuyver uyt gedronken, dat kan gaan, maar dan moetenze even boven de knopjes zyn geschonken.
Als me evenwel zen gelt niet ziet, wie ken dan in zen harssens vatten, dat hy is miester van zen schatten?
Zy lieten hier deuz' roemer wijn misschien ook of me op't lest de pijn verschrikken mocht, om moet te geven.
Het staat aan u. swaantje.
Ik beloof jou dat ik drae heen zel loopen  en weer komen zonder te missen.
Kunt gy niet anders als van groove liefde branden, en minnen met die sleep van stoffelyke banden.
Gy hebt gelyk, en 'k wensch dat zy haar dagen verslyten mogen vol van kwelling en verdriet, die ongehoorzaam aan 't gebied der reden, 't huuw'lyk zo verfoeilyk durven waagen, ja dat ze al t'zamen horens mogen draagen, die om een hand vol geld, of fraai gekleed te gaan, voor 't jonge jufferschap een oude weeuw aanstaan maar zeg my tog eens, eer wy verder discoureeren, myn lieve leliaan!
Ik meen de voering, uyt de broek die errenst draeght, zou u wel helpen, eer pijn u 't hart quam overstelpen.
Zo, was 'er ernst by 't spel?
Oct. zulcx is maar vleyery aan 't hof te wel bekend, alwaar men staaghs zijn tong tot lof en logens wend, en weet een mier zoo groot gelijck een bergh te maken, en bergh weer als een mier.
Gy, ouwde, is het niet waar, dat u zyn afzyn doed een knaaging hebben die ontrustigd uw gemoed?
Jaap, joost,  twee jongens jan, trijn, vrouw van jan. deklugtige schoenlapperof denieuwe hondeslagerblyspel.
Ja ik verzeker je dat, ik heb er zulk een afgryzelijk werk mee gehad, dat ik lichter de haan van de wester tooren zou neemen.
Dat hoort aen singjoor karel, ick heb het flus gehaelt, het staet hem als een parel, en meen na dit fatsoen te maken u een kleet.
'k geloof het wel, godefroy.
Ja, zo wel, als marten van rossen zou ik niet?
Ja, 't is hier wel, gy zult hier dorst noch honger lyen.
Zeide ik, hoe mag zulks zich hebben toegedraagen?
Jantje, ik hoor ze al weer kyven!
Dat s wysselyk gedaan heur bruigom ten gevalle.
Maar heerschop, schiet een vosjen of twe over uit kordiaalheid, eelhart.
Geertruyd, margriet, kornelia.
B2v, p. 20 karel maatje, broertje lief!
Mevrouw ick zoeck u heyl dat is altijt gebleecken.
Waer moogt gy noch na wachten?
Zie daar komt hy al herwaarts' aan.
Eerst gelt, en dan aen 't werck, je moght ons aers uytgecken.
Het grootste werk is tegenwoordig om te maaken dat uw vader hier zyn toestemming op geeft.
T is geen kattendrek, zes duizend guldens kwyt te wezen, die ik hem diefachtig heb ontstoolen, dit maakt myn hert beknelt, en t brand op heete koolen.
Genavent mr. maas, je moet nu met ons gaan, we zullen dan eens slikken, wat dunkje flooris?
De muil, zijn paard, en dat 't geen gy de knecht zoud geven, pistolen, harnas, en het geen niet veel kan kleven, wat kleinigheden, die hy noch aan zijn waardin betalen moet, die zijn, schoon 't veel is in mijn zin, te zamen na zijn eisch twee honderd pistoletten.
Heer keykruyn hebt gedult, sy sal de eerst weer wesen, jae d'eerst van all' de keysche treckers van de hey, dien ick met dese key sal sal helpen van haer key.
Jakomyn, pleuntje, reinhart, francois.
Hoe duiker gaat dit toe?
De listige vryster, of de verschalkte voogd blyspel.
Myn heer, die gunst had ick alleen van u te wachten.
Pasq. by gort, wat heeft mijn list een wonderwerck gedaan!
Als ik dan noch niet kort zwyg, sluitze my in een hok.
Niet, als dat onze syme geen kleine slag van de jutfaasse molen weg heeft.
Geen nood want t'avond komt hy by mijn dochter weer.
As we nesjes stoorden, kreegen myn veugeltjes van heur wel iens zo veul lieflyke woorden, as die de and'ren heur gaeven.
Ik vind' nu mijn vertrek voor dees tijt niet geraden.
Deez felle slagen gevoegt by t ongemak van my op reis verdraagen, doen dat my al myn moed, en al myn kracht ontwykt, zo dat myn hart byna door flaauwigheid bezwykt.
Kees, rykert, ligthart, gozen.
Silvester hem fors de hand drukkende.. hou daar, 'k zal als een man met eren, ik zweer 't u by mijn hooft, en wat ik meer kan zweren, dat ik, eer dat den dag ten avond loopt, u zal verlossen van dien schelm.
Kom packe we ons van hier, maer laet ons elk een bysond're weg in slaen.
Ik dank je me lust niet.
Ga, roep uw zinnen weer by een want leonoor is nu, als ieder weet, mijn vrouwe.
Tusschen eerlyke vrymoedigheid, en onbeschofte treeken is een heel groot onderscheid te maaken, na ik het reeken.
Maar laat ons van die gek zyn zaaken niet spreeken, wyl zy ons niet raken.
Uw' weledt.
Al ree zie daar myn heer, ik wil wel zwygen, indien uw dochter maar mag krygen, heer eelhart, tot haar bruidegom.
De koning weet, dat hier u hoogheyt is gekoomen, 'k verzoeck dan door zijn last, en d'eer en het verlof te hebben, om u te geleyden naar het hof, waar u zijn majesteyt verwacht om zelfs te spreeken.
'k sta van dit kleen begin reeds opgetoogen.
De kaerel is mal.
Waarde knecht.
Ick toef te lanck vaert wel mijn philipin.
Ligt naakt ten huyze uyt geschopt, half vermuft, en verrot, en dan voor kruyshoer te loopen, het algemeene hoeren lot om zo nog naauwlyks myn kost te winnen, met nagt op nagt te swerven en eyndelyk van honger en ziekte op een kakhuys te sterven.
Ik geloof nauw myn oogen, het aanzicht, het weezen de kleeren, de stem, 't is alles hendrik, dat wil ik waarachtig wel zweeren.
Maar, wat mag ik van eer hier praaten, zy heeft haar eer al lang verlaaten.
Daer 's niet aen gelegen.
Hoe zal ik hem foppen.
Ons staat de kok te bedotten.
Waar blijven de marsepynen, met 't suyker banket?
Wie weet of hy wel ooit weer over myn drempel zal willen koomen, en of zyn liefde niet te eenemaal zal verflauwen?
Olivier met albartus ontmoeten haar, als onvoorsiens.
Fiat, laet ons dan eerst wat aen d'een zye gaen, en voor de luyden in een hoeck gaen sitten schuylen, en suypen en vretten dat ons de oogen puylen.
Ja, was t proces daer mee gedaen, ik gaf jer noch wel honderd weder.
In't kort, zy weet van alle ding.
War wille de heere, een vryagie?
Maar wie geeft u doch in, dat gy dat voordeel hebt?
,, neen, neen 't zal niet geschien, ze is voor den kapitein. katryn.
Zou ik 'et toe staen moeten?
Kom laten wy hier binnen noch wat gaen sitten, ick selje wel andere historien vertellen, daer die van floris en blancefleur niet by te pas komt, noch de verduldige griselle.
Hier ben ik immers met den emmer en een dwyl.
Ik wensch dat gy het rijck vervult met halve goon.
K breek de banden, my zo hinderlyk voor dezen begeeven wy hem dan, die my het eerst begeeft, k zal hem verachten, dus zal elk in twyffel weezen, of ik hem, dan of hy my t eerst verlaaten heeft.
Gaat aanstonts uyt myn ogen.
Nu kom ik vraagen, wat gy my raaden zoud, myn heer crediet?
In s gravenhage, by jacobus gezelle, boekververkoper in het achterom, op den hoek van t hof poortje.
Ik ken je niet voor myn zoon, jy bent een verrader.
Zaagt gy hem hier nooit meer?
Val eens wakker aan 't snuiven, licht koomen ze dan wel weer te recht.
Doch, k zal tot myn conclusy treen, om kort te zyn in eisch als reen.
T is teugen men sin.
Dat is lekker, maar wy hebben ze niet, eisch, behalven dit, wat je wilt, je kund niet mis raan.
Eelhart, fop, tys.
Ter ordonnantie van de staten herbert van beaumont, 1677.
Hier mee schei ik der nu wat uit.
Jan klaazen man van zaartje.
Reynier adr.
Wat raakt my doch een anders zaak, meen jy dat my dat is vermaak?
T kon zyn dat zy hem wachte, en dat hy t heeft vergeeten indien dat ik nu maar hoe laat het was kon weeten.
Een jongman van verstand, weet uit een dochters oog te merken wat haar liefde en genegenheid altemets uit kan werken.
Nou, tast aen.
Spreek, mylord, no englis? bertrand.
Een t van fijt, waer fij, en licht volght op het woord van fij, fy vuyle pry, fy vuyle hoer, of yets, dat ons sou mogen smetten.
Ik wil niet hooren, je zult daadelyk vertrekken, hier helpt geen bidden, zal je zo stout met my gekken met my!
Klap dan op wat ongeluk is 'er geschied?
'k dorst jou dit niet te kennen geven, uit vrees, dat jy het zelf niet brocht op't hof, en hielt het gelt.
Ik maakten 't zo dat zy niet hoorden't recht bescheid.
Reinhart, eelhart, jakomyn, stoffel, kornelis.
Zo gaau het jawoord my te langen, en voor uw bruidegom te ontfangen!
De deur gaet open, tot crelis, laet ons heen gaen loopen of, anders was hier t werk verbrot.
En de andre veertien schryven kloek, van nyptang, handleer, schorteldock, van buigwas, kurk, priem, en de meesten, van borstels, elsen en van leesten.
Hoor, jaap, wat is haar gedaan?
Dee ze 'et?
Maar laat ons met geduld dit lyen, en na deezen, rampzaal'ge sosia!
Eeleweecken, k heb hier met diewer soo een strijt.
Ik dacht u t'huis te weezen, en ging naar uwen toe.
Maar vrienden, zegt, hoe dat je me kent?
Ja, eksempel jy wat, jy verstaet je niet op die kneepen jy hebt ien huis vol kyeren, ik weet beter van die greepen ik heb 'er maar twie ehad, zo dat me tyd genoeg overschoot, om te weeten, wat 'er in de stad omging, al was ze noch zo groot.
Gedaan in den hage onder onsen grooten zegele, hier aen doen hangen, den xive.
Laat u dan t'eenemaal gezeggen.
Wat dunkje, karel, wilje jouw bruidtje hier gaan verzoeken terwyl ik aan de myne, myn kraakporselein laat zien, en myn' boeken?
Ik hebze hem geweigert, toenze noch in staat was en gezond en nu hem daar toe te verzoeken?
Dat ik die vrouw, die me zo uit durft luchten, dit jak niet ontdragen heb.
Komt wat naer, laet my u neus eens kycken och, och!
Jy bent te goeijen man om zo jouw hooft te breeken met dat vertellen en dat preeken.
En mient hy er nae te laeten loopen, om eerst zen tabak kontant te verkoopen, en betaalen t dan mit gemak?
Dit is de twedemael, dat ick dus ben gekroont te recht het spreeckwoort seyt, het quaet sijn meester loont ick meen dat ick was argh, en sagh met argus oogen, de slimste so men siet, die werden eerst bedrogen.
Het past wel alvoren malkander te kennen, anders valt het veeltijdts, qualijck uyt.
Nou kom, charlotte, charlotte, is alles gereet, dat er toe behoord, en in ordre?
Daar myne leeden altemaal nog staan en beeven door t verhaal.
'k heb nu de palme tak bekomen om de weg te banen maar eerst sal 'k haar noch iets vermanen.
En vrankryk de adeldom van hoop en krygs beleid, gantsch engeland het bloed vol koninglyke gaven.
Schilders jongen.
Ick ben van ongeren, en 't bloeyent rijck van poolen stadthouder, welcke ampt, u vaader heeft bevoolen aan my tot eer en roem, mijns adelijcke bloet, casim.
Ik zel liever by de man gaen die uit ebannen is om zen quaede klap dit is er ien die zen wijf trouwde nae datze in t spinhuis hadt ezeeten hy rijmt veur en tegen et landt  om ien buik vol bier en eeten maar in zen zotheidt is hy zoo stantvastig as ik nooit ien key vant.
Ik wou, dat hy ook al haasop was.
Wy selver daeg'lijcx preken, en soecken met gewelt te roeyen de gebreken van beeldsgedachtenis.
Wat zietmen niet geschien!
Een arme sloof, die niet was aen die zotheyd vast, en die tot dezen tyd my trouw heeft opgepast, jaegt men met groot gebaer ten huyz' uyt, zonder reden, om dat zy juyst niet spreekt, als hooft of vondel deden.
Maar, dat het belachchelykste van alles wordt bevonden, is, dat ze zeggen dat je zo ver van verstand zyt beroofd, dat je izabelle voor u zelf verzoekt, die je aan my hebt verloofd.
Aan t huis van pacis, dat zy doch niet regen streefd, om daatlyk hier te zyn.
Hoor juffrouw, valdje man te voet, en bid hem om vergiffenis, we zullen ons best doen om hem te bepraaten.
Jy hebt niet wel gezien, kom aan, wat zegje nou, ben jy er mee te vreen?
Daer b'hoeft geen tuyghnis van, wy sien dat aen malkander, de singers zijn getuygh, de springers van gelijck, de letterwijsen selfs, waer geen den ander wijck.
Mevrouw, moet ik... alkmene.
Wy hebben t huis alleen maar, zacht, heer carel, k heb jou iets te zeggen, dat ik voel op myn leever leggen, en daar ik graag jou raad in had want, k ben te leelyk in de mat, om swaantjes wil.
Wel heer, moeder.
Ik zwyge van haren schoonzoon draibil, den besmeerden hofmeester van dezen.
En reedelyk wel gezet gustaaf.
Wy boertjes, die lachen met bassen en veelen, als jochem maar op zyne zakpyp wilspeelen, 2.
Gaat frederik en wilt terstont mijn last uit werken.
Ick denck daer niet eens om hoe is het lest gegaen met joost, die al zijn goet voor klaartjens bet liet staen haer man quam op het slagh, doch 't was een hant vol vliegen 't geen dat hy hadt gesien, most hy voor elck een liegen.
Gewis hys dol, en t lykt dat hy noch met u gekt.
Neen blyft.
Teunis pieterzen, groet de vriend koenraed freerixze, en de vriend jan korzen doch hartelijk van mijnent wegen.
Quichot.
'k lach met die zotterny, daar gy zo zwaar aan tild.
Dit is zijn eyge wooningh, en deze heeft zoo langh, gehuysvest uwe koningh.
Agtste toneel. gewaande mercurius, de voorgaande.
Gy heeren, de oorzaak is dat gy hier zyt ontbooden, k heb in een vreemde zaak uw wyzeraad van noden maar neem voor eerst uw plaats.
En deur dit schijnheilig kleet, word ik ontzien by kleinen en by grooten, al waer ik uit et allereerlijkste geslacht, of van de deugd zelfs voort gesprooten en komd dit nou aen den dach, wel zo ben ik al mijn luister en aenzien kwijt maar word et men op mijn conscientie gegeeven, zo win ik het, want die is zo wijt datjer met een karos met ses paerden gemaklijk in zou wenden en keeren, en zulke zijnder wel meer, die, kennenze maer iemand deur bedroch uit strijken om 'er staat te vermeeren, of het dan met de conscientie, of teegen de conscientie is, daer stappen zy overheen.
Wat zegje nou man?
Houd de kaars eens, ik zal zien hoe 't opschrift luid.
Waer sal die vent noch varen?
Papa het is vacantie.
Wie ook beproeven wil de zoetigheid der vruchten, die ons de liefde plukken doet, moet zich geenzins ontzien te zuchten, om eens te verkrygen dat zoet.
Wat valt hier veel te schrappen, lustje wat te vechten, kom hier is ook kleyn bier te tappen weer.
Ik werp my voor u neer, 'k omhels de beenen van de zuyl der ridderschap, dien nooitverwonnen man, o dapper dolende grootridder!
Och wyfje lief, wilt doch bedaaren, ik was te haastig uitgevaaren.
Ick bid' mijn heer, wilt hier een korten tijt verbeyden, ick gae mevrouw, op 't snelst, van uwe komst bescheyden, hebt toch wat tijts gedult.
Ist dronken hansje?
Ik heb al veertien dagen achterdocht gehad, maar geen gerucht gemaakt, omdat ik noch niet aan rechte kennis van de zaak was geraakt.
Wat waar ik bars, ja k meende dat myn gat een kardinaal was, maar weynig wist dat meysje, dat ik ook zo drommels kaal was, nou, dat liep zo heen, tot den dag dat me trouwe zou, doe leende die goeje sloof een jak van haar buurvrou, en ik kreeg een ouwe vaale rok aan me gat, van een vent die daar woonde.
Dat is waer ze keeven alle daeg, en nae 't kyven klopten ze malkaer.
T sal noyt geschien, ik was veel liever dood, eer dat ik zou gedogen!
Is t u vergeeten?
Maar isser nogh oock jet soo seght het, ladis.
Hoe lang ist nu geleen datje eerst begon 't gevry?
Versmaat ghy dan een kroon?
Je zult aan ons twe werk genoeg vinden, al roepje onze mary niet.
Ja tot er dood toe krank!
Wat kan mijn meester anders als een queecker sijn, hy lacht met nachtspoock, geest, met duyvel, hel en pijn en ick, geloof het al.
Uw' bescheidenheid stelt me gerust, en doet me bedaaren.
Is t nog alles wel op het land?
Hebje moed?
O ja, hy was zo zoet van blaeten!
Hoe dikwils liepje mit mekaar nae de akademie maar. goedhart die tyd is veurby.
Verlaat haar, die gy hebt tot noch toe aangebeen, o ja!
Had ik nu een zoopje te drinken van rosolis, of brandewijn, zoo zou my't hert vry wat moediger zijn, dat ik my nu heel voel ontzinken, ha, ha, ha.... merkurius.
Door wat al pijn en smart werd' ik al heen gedreven holla, is daar niet een die my kan antwoort geven?
Zy geeven loon voor t goede, en leeren t kwaad te straffen.
Wat kan 't een braaf geslacht vercieren als 't wapens toonen kan, verdeelt in veel quartieren.
De hr.
Neen, wan ik door van heur, zo word mi kel.
Och griet, ick ben soo bekommert, ick bidd'je siet daer onse trijn die leeft weer.
Al zou 't my rouwen, en al zou ik aen 't lijntje trouwen, ik doe het, 't is heel wel verzint.
En schoon dat ick sulcke boeken volgde, sou ick dan al vloeken?
T is licht myn voogd.... lekker.
Zoo mag ik zeggen, dat de weerglans van mijn zon haar zoo vertoont heeft in het spiegelglas mijns oogen en nu haar zonneglans zoo groot is van vermogen, zoo schijnt mijn oogenstraal gegrontvest op een stroom, wiens glans herbooren schijnt als 'k haar beoogen koom.
Zevende tooneel jakomyn, reinhart, stoffel, pleuntje.
Heer, gy toont dat de edele deugden van een recht neerlands hart, in uwe boezem zyn.
Amphitrvo, blyspel.
Al zagt, heb wat patientie, k zal t u zeggen, maar geef dan wat audientie.
't geen ik op u begeer, maar 't dient geheim gehouwen, is, dat ik in uw' hand die schoone mag betrouwen en dat gy in uw huis, myn heer, op myne bee, huisvesting haar vergunt voor eene dag of twee.
Fy leander, waerom beloofje my sulcx dan.
Ik sterf door u toedoen en hinder.
Wel duidelyk of we zellen weer an 't plokhaeren, en in ruisie leeven.
Que de mom, mom?
Wat heb ik werk gehad eer ik het zo kon maaken!
Ze zellen malkaar vermoorden.
Uw lief konstance is zo verblyd, om dat gy hier tot haar ontzet gekomen zyt, dat ze onverduldig zynde, om u te zien en spreeken in de achter zaal, daar ik de muur heb door doen breeken, u zal bezoeken, door de nieuw gemaakte deur.
Iasper. ist waar?
In physicis.
Dit is dan myn versoek, dat bely ook mag trouwen met desen jongeling, die gy daer by haer siet.
Wie zouw 't gelooven.
'k mis men zinnen.
Wat is t nu?
T'is als ick seggh' phil.
Maer zeg myn nou iens met 'er daed, terwyl jy op zyn schytvalks praet, waer jy van daen bent?
Maar weer op zee zynde, wierd onze vreugde schielyk uytgedoost, door dien vier spaanse oorlogscheepe, ons zo drommels onthaalden, dat wy al de vooriege profyt, braaf met knokkenbroot betaalde, vermits zy wakker speelde, pof, pef, paf, en gaaven lustig vuur, wy vloode als de nikker voor een sprinkhaan, want al dat bruyen stond ons veel te duur, en zy joegen ons lustig na, dogt kon haar weynig baaten, vermits zy door de duysterheyt der nagt, ons weder hebben verlaten, en wy telde smorgens onze dooden, dat waar de bootsman vyf matrooze, en de kok, ik dagt o sint gerrit!
Terwijl gy oorzaack zijt, dat hy zoo is gereezen, kunt gy oock tot zijn val wel weder d'oorzaak wezen, door u beleyd alleen hy zoo veel gunst genoot maack, dat de koning hem door u weer van hem stoot de zon die leeven geeft aan bloemen en aan looven, die kan door 't zelve licht hun stracks daar van berooven, dat gist'ren bloeyend stond, werd heeden weer vertreen hy treckt de wolcken t'zaam, en scheytze dan van een, en naar een held're lucht vergadert donderbuyen, die horten teegens een van 't noorden en van 't zuyen, dat van die krack en schock 't gebergt en aarde beeft zoo grijpt hem, die nu als een icarus hoogh zweeft, en smijt die lucifer tot pletteren ter aarden zoo houd u grootheyt stand, en blijft in kracht en waarde my dunckt, dat ik zijn druck en naberouw al zie.
Wel, jakhals!
Zo doet het, en dat s wel gezegt.
Gy hebt my altyd eer' en deugd aangepreezen, als 't schoonste juweel, dat een braave juffer sieren kon wat zou my aangaan, zo lieven zelf myn ondergang begon in 't werk te stellen.
Wat ben ik ongelukkig, dat gy immer liefde voor my hebt gehad!
Hoorje wel datje me de juffrouw van mijnent wegen wat fatsoenelijk groet, en ik sal ondertusschen uw wederkomste met groot verlangen sien te moet.
En daarom, indien ik zo wat van den os op den ezel praat, ik smyt maar een stok in 't honderd, ik denk aan geen kwaad.
Voorwaar, mijn heer, word gy bedrogen van scapyn, dat 's mijn schuld niet, 'k wil daar niet in begrepen zijn, 'k verzeker u dat ik noit toelei op bedriegen.
Heb ik wat te veul ezeid, ik bid u, wilt het me vergeeven, ik beloof 't u, dat ik het nae dezen nooit mier doen zel.
Eelhart, leonoor, katryn, cornelis, alle de voorgaande.
'k bedenk daar wat.
En dat men in dien staat, wanneer men anders doet, maar loome kinders teelt, die daadlijk weg gaan sterven, en zooze leeven, vier van haar vijf zinnen derven.
En't was een teken van veinzery, zo gy, 't geen gy daar slecht in vond, niet openbaarde of 't geen u daar in tegenstond.
Eenige spanjaards.
Ik zel 't heur vraagen.
Neen 't is nou te laat.
September, 1712. vertooners.
Sier hoe ik nederleg, ik bid vergeeft het me, dat ik jou ging versteuren.
T zijn varkens acties, laat die compagnie tog wandlen, alwaar me alleen in draf en zwynen denkt te handlen.
Voel vry of ik, in myn verhaal, het minste woord af of toe doe.
Och neen griet, daer is gien kans toe, als alleen de doodt.
Joost tegen teeuwis.
Men mach 't soo bot niet maecken, wy sullen met u gaen, gy sout niet in geraecken, door dien gy inde stadt noch niet en sijt bekent, maer gy keert licht alleen, het is niet ver.
Ik geef jou wel een drai straks, dat neus en ooren, op jou schouders komen leggen.
Als 't je niet verveelde zou je allebei de beesjes wel kunnen bestellen.
Maar 't vlietend nat loopt even hart, gansch ongevoeligh aan mijn droeve smart, zoo is die van my wert bemint, ik stort vergeefs mijn klacht en traanen in de wint.
Otto,  raadsheeren.
De gelyke twelingen, kluchtig blyspel uit de menechmen van plautus getrokken.
Zulk een overzeesche knoetin?
Toen myn papa my hier op de akademie bragt, heeft hy my aan myn hospes aanbevolen myn zoon is jong, zei hy, ik geef je volle magt, bestraf hem, en pas op dat hy niet raakt aan 't doolen.
Is t niet genoeg geproond?
Dat hebje my nooit ontdekt.
Zo 't vast gaet, dat krelis dood is, gelyk hier de menschen in 't dorp zeggen... maer denk niet dat ik hum kwaed zou willen wenschen?
Wel, wilt u haasten ik moet voort want mijne zieken my verbeiden.
'k sta door haar dwaaze reen en geest als opgenoomen, 'k ben in een doolhof daar ik zie begin noch end.
Eer sterven neen, o neen t'sa, maeckt de toorts bereyt 't is tijt, en meer dan tijt, om naer den dans te treden.
Ja maat het geld had jy niet hooren aan te neemen.
Door kou, viel 't my daar lang.
Nu, kom aan, vrienden en vriendinnen, ik nood je altemaal maar, ik heb niet te eeten noch te drinken.
Neen ik begeerje niet, ik kan wel are rijke fokkers krijgen.
'twas een starcken dief kaalwt, 'k was me al bedroge, 'k swierde doeker uytquam as een bos stroo inde wint, 'k ley maer jen watergolfje voor de kramers deur, in 't blaeuw iint, maer nou hebbewe gien noot, wy meugender nog wel teuge, hou moet ware spits, 't sel van daagh nog wel deuge aswer nog ien mutsie vijf ses elck in leggen, van 't gedisteleert nat ka niet en bruy ware veeghal, al slingerbienewe wat, in al heb ik gien gelt, 'k mag men buerman een daelder of liene.