floriandebaene/EmDComF_OCR_post-correction huggingface dataset:
'k wensch dat den hemel met een overdichte regen van blixem my verniel, eer dat ick immer tegen mijn eerbaerheyt misdoe maer isabell', 't is tijt om hem te schrijven, wel, toon dat gy neerstigh sijt.
Dan komt hier eenen buurman teunis, en daer een buervrouw nel, en willen met geweld, dat ik het hem om harent wil vergeven sel, maer ik en sal soo gek niet meer wesen, dat wil ik hem wel beloven, al songense soo schoon als lijsters, sy sullen kloppen voor eenen dooven.
Klaer graeghgetrout, een jonge juffer.
Dat heb ik ook gezeyt, en dit is by ons overleyt.
Jae wel volckert, wat sal ick seggen, je bent een wonder man.
Gevolgt na het frans van de heer moliere.
Maar, nu, voor 't laast, wat besluit je?
Zo hab ig noch etlige stukken golts tot meiner salvo in der not, er hab ein gud uur getroffen, dats der in our deenst bist begrot.
Hoe komt gy op deez plaats?
Houthaeck, boeckverkooper, op de hoeck van de nieuwezijds kolck.
Hoor, ik moetje eens klaar ontweijen hoe dat knecht en heer bestaan by exempel... 't kan niet gaan dat me 'er scheidt voor dat ze sterven 't heerschop kan zyn knecht niet derven, alzo min al 't lyf de ziel, of een spinster 't spinnewiel 't heerschop, zo je 'er op wilt letten is de ziel, bevryd van smetten, waar van dat de knecht, heel fris, 't korpus, of het lichchaam is.
Ik wil het hoopen. tweeentwintigste tooneel.
Myn zwart, die is in gotland geboren.
Izabel, ferdinand, frederik.
Peet, de klos is vol, ick kan de haspel niet vinden.
Dat geld moet er weezen diwertje, daar vald in 't minst niet teegen t'appelleeren.
Wel volckert, heb' je soo'n boos wijf, daer ben ick in verwondert.
Dat ick hier heb gelezen.
Nu elk zyn glas maar vol geschonken, op 't woord, die niet en kust, gedronken.
I. door gink'er soo hupsen moogdelin fijn, zo verre dullen aan genne grun heiden, ein landesknecht sprak'er bruns moogdelin, woor wil i doch hen?
Wel, dat s jou ook niet af te raen.
Ovidii  inter utrumque vola, medio tutissimus ibis.
Myn heer, gy ziet my weer gekomen in dit land, verzelschapt met myn min, en met myn oude brand, des hoop ik, dat gy niet hebt uw beloft verlooren, maar my nu gunnen zult t bezit van leonore.
Waarom schreit myn gouwe?
Ja zo ver het gebruik buiten noodzaaklykheid is, acht ik het tegen reden en redelykheid, en onbetaamelyk voor juffers, 'k heb by u dit menigmaal bepleit, maar vruchteloos vergeef my dat ik het moet zeggen, gy zyt op de snuiftoebak zo gezet, dat gy een huwelyk, dat my zou gelukkig maken, my weigerd, met een heer, wiens deugden, noch geslacht, noch schatten zyn te laaken en dat alleen, om dat hy van de snuif zo veel niet houd als gy begeerd.
Daar mahomet zyn klaauw slaat in uw heiligdom.
't is waer ik zou'er twie vingers veur durven opsteeken.
K wil liever sterven als zo slaafs gestaag te leeven.
,, als hy myn dochter kreeg hoe zou de waereld spotten.
Ytje en pleuntje uyt.
Myn heer... arnoldus.
Ik sal hem kreupel slaan en lam neel.
Vergeet ik ook noch iet?
Truutje, truutje!
Vrouwke, vrouwke, jy moete zo kwaat niet weezen.
Gy geeft met veel vernuft de zaak een ander wezen, en om dat ook te doen, zo zeg ik u by dezen, dat saartjens hart tot d'echt zal nimmermeer verstaan maar gy moet zonder hoop haar eeuwig bidden aan.
Ik bin, noch ken de dief kijk, jy had zoo wat veul edronken, en waert, zoo wel als ik, beschonken ien aar het jouw de beurs esneen.
Werken, gebonden ende wel geconditioneerd te brengen in de bibliotheecq van onze univerziteit tot leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken.
Laat ons in assurance, en in commercie doen, door een inschryving van een honderd millioen.
Wat is 't een vreemde zaak, te zien, hoe ieder pleit, voor zyne driften, en zyne eigen zinn'lykheid.
Elsje doet open, ick ben't.
Je moet myn openbaaren lenoortje, wat jou let want kyk, k bin in bezwaaren, dat ik je, sints je bint verlooft, as k weet niet wie, dus kwipskwaps, ongetooid, en triestig loopen zie daer jy in teugendiel wel louter bly most weezen, nou jy de bruid bint mit ien bruigom nooit volpreezen.
Ik traght alleen als vriendt, van myner zyde u van 't ghedreighde kwaat ghetrouwlijk te bevryden.
Foey wat een vuylen stanck komt uyt sijn backhuys!
Men heer.... arnoldus.
T slot van dagterpoort raakt op, door jou twee krygsmans oogen.
Windvang, wingaren.
Och docht ik het niet, wat groote ramp, wat zwaar verdriet, dat ik was door uw knecht verraden.
'k acht my gelukkig, en 't zal my vernoeging geven, zo zy, schoon niet voor my, voor anderen mach leven en, zo de wenschen welgelukken die ik doe, nog veel gelukkiger.
Dat ik dat uitlachen niet wil veelen, dat zeg ik.
Gy spreekt gelyk een man van oordeel, maar dat s een rekel die daar staat, die niet derft spreeken daar men slaat.
Dat 's een stuk vleeschs, een beest, dat nergens quaad in ziet.
Er liefen wie dem wind.
Wat dochtje keesje maet, wat dochtje van dat spookspel?
Ia, roeltje hiet mijn moertje, daer ben ick na genoemt.
Kon het weezen, ik lietme waarelyk beleezen.
Daar mee benne we nou klaar, nu hebben we 't alles in een bekwame orden, en daar mee raakt de band los, die anders deur geen middel kon gebroken worden nou dadelijk er zo mee na 't stadthuis, loop jy veur uit wilhelmus en wagt men op den dam. diwertje.
Je zelt het zien daer is hy al op de graft.
,, 't is ontdekt maer 'k zel me wel wreeken.
Ik geloof, dat wy ze nu heel licht tot karel zullen beweegen.
De breur van nikodemus  seuns seun van paus jut  over outooms outoom van polyphemus.
't is best, dat ik mijn ergens ga ophangen, om my van mijn selven te wreken.
Dat hoop ik, anders waar 't te grof vergrepen.
'k zou 't evenwel beletten eelhart.
Weet dan, dat my de minnebrand... weet dan... dr. brabbelaar.
Dat zal gewis al weer iets aardigs weezen, dit dient voorzeker mede op myn tablet gesteld.
Ze komen pas in de waereld kyken, en spreeken al van de trouw.
Jan. dat is het minsten, hy mocht wel willen dat hy der al of was.
Maar heeft het vraagen wel gegaan?
Als 't u beliefd.
Dewyl er dan verwarring en tegenstribbeling ontrent de hoofdpersoonaadjen vereischt wordt, zo is die noodzaakelyk gevaarlyker en grooter, hoe de persoon, die ingevoerd wordt, grooter is.
Gewis hy loopt 'er mee, o ja!
't is alles vaardig, heer.
Sooje dan niet wilt, soo sel ick het aers aenleggen, en raecken u met het ceeltjen aen, en sien watje dan sult seggen.
Nu sien ik wel dat het waer is, dat mijn nabuur my dikwils heeft geseet die sijn selven een schaep maekt seydy, die maekt dat hem de wolf op vreet.
Wel wat is dat wachten een verdriet die guit die schaamt hem langer niet.
Ik zou wel spreeken, was my 't spreeken niet verbooden.
Wel pleun ick ben een gladde weeuwenaer, en nu staet het my vry.
K zal om den ammirael, en blanches eer mijn tooren bematigen, schoon ick neem voor dees tijt de vlucht.
Tryn tegens haar vryer.
Sinjoor don pedro ik bely, dat gy jaloersch zyt van natuuren, en dat de jalouzy blyft eeuwig by u duuren.
Als ick mijn leven sat waer soo kon ick het niet beter doen te kort, dan gunden ick de miesters liever 't gelt, want een party gaen nou so studeeren, datse in korten tijd, van barbier, voor doctoor, wel meugen passeeren die hebben dan dubbelde kennis, sulck volck dient by de krancken.
Jan. dat is genoeg, kom zie nou iens in jou zak, of je er gien geld in zeld vinden.
Wort nu lucretia van een ander aengebeden?
Ick kan niet, 'k word soo swaer.
Wie weet, wie weet, hoe onze juffrouw verlangt?
'k vergeef u al het geen, dat ghy my hebt misdreven, alsame dat ladislaus leeft, langh moet de koningh leven.
Mijn vrindt hoe is't, kom hier hoe gaet, hebt gy geen pyn in t' hooft.
Wie kijft, maer ick segter so by, je weet wel dat et klaer moet wesen, soo niet soo raeck ick licht het heerschap quijt sou ick vreesen, tsa lustigh gasten, kloeck gearbeyt van deuse weeck, hou weer jonge, heestje wat, deer sinne drie paer kinder schoenen van ses steeck, ie moetse voort af maecken, dat segh ickje, verstaeje wel, ie kent wel asje wilt, nou leet sien, lustigh en fraey, as een gesel, op dat asje jou eygen voogt bint, je kost mit eeren kunt winnen.
Ik, myn vrouw smeeken, die in stilte en met eeren heeft geleefd, dat zy my hier den tytel van don gelyk als, by exempel, van don cornudo geeft?
Myn lieve vrind, hoe, twyffel jy?
Gustaaf, crispyn.
Et zou me rechteboort wel lusten  om op fy te grauwen.
K moet steeds myn toorne overheeren, of anders ben ik wreed en fel, gelyk een duivel uit de hel, ja door het branden van myn blikken, doe ik de booste beesten schrikken.
Wat lach jy op een misselyk fatzoen!
Ick sal mijn beste doen t'sa haeltse ons maer hier al stacker in haer key den alderquaetsten pier, mijn keykruyd drijfts 'er uyt.
'k moet zwygen.
'k geef u verlof, kunt gy een ander heer bekomen.
Zegme dan hoe meenig venus juffer datje nu gekamert hebt?
In droeve vrees doet leven, en oorzaeck is, dat staagh mijn borst loost zucht op zucht, is deze dat ik zorg, een ander my de vrucht, die ik met zoo veel moeyte en traanen heb gaan zaeyen, ontrooven zal, en dat een ander die zal maeyen.
Maar heer gy zout my hoonen, exkuse mooi, ik zou... gustaaf.
Dat jou de kranken haal jou ritse varken, zeg, wat schort aan myn perzoon?
Eduard. mort bleu!
De waarheid lust my wel te weeten, maar myn heer, hoe kan een vrouw, die al haar roem steld in haar eer, haar man ontrouw zyn?
Ja wel, 'k weet 'er geen raat toe, 't geld leyt vast renteloos, 'k plag tien ten hondert te krijgen, en ze willen nu geen ses geeven, ik ben zo boos, dat ik nacht noch dagh niet rusten kan, zo kan ik my quellen, maar!
Saartje meende, dat jy geen genoegen naamt, in de middelen, die haar ouders haar na hebben gelaaten, en dat verdroot haar.
Al storten onverwagt de heemel op my neer, het zou geen meerder schrik en vrezen in my baaren, als toen myn vader my zyn meening kwam verklaren myn kermen en geschrei, en onvertroostbre staat van my en karlos, gaf aan ons in t minst geen baat, ik moest, al zou het gaan den onderste steen booven, my, zelf in weerwil van myn moeder, straks verloven, mits, dat ik erfgenaam zou weezen van al t goed als hy te sterven kwam.
Weerachtig 'k heb gien meer, ik zou 't je anders graag geven.
Zoo valt 'er geen leeger.
Zo ik in jou plaats was, en datmen my dwong hem te trouwen, 'k wouw hem niet verzeekeren dat ik hem in't kort zyn boltje niet deed klouwen.
Ick moet, voor die hier zijn, yets schrijven op de steen maer vrienden met verdingh, dat niemand denck of meen, ick yetwes schrijven sal, om 't selver uyt te wissen o neen!
Wel vaegebondt, schelm.
Wy zijn goe vrinden, in 'k ben d'eerste daar gy in... errenst.
,, ach mijn doot is al beschooren.
Wel, benje van de droes of van zyn moer bezeeten, dat zo veel ongemak u niet heeft neerge smeeten?
K zou u licht hinder doen.
Daar zinnen allebei men handen, en daar is 't geld.
Had zijn laatdunckentheyt aan my en u die hoon niet door zijn schrift gedaan, ik had hem nooyt verdreeven.
Zeide ik dat, vaar, t was een loogen, het leek er niet iens nae.
Weg gaet hy, en scheldt ons veur dol uit.
Zwyg, houd op dus spottende te spreeken, schoon deez weeromkomst zal myn vaders toorn onsteeken, schoon dit myn leeven in gevaar bragt, my ten val, weet echter dat ik dit besluit volvoeren zal.
Wat segje van la roy?
Izabel. ontsluit de kist, nou niet te vreezen.
Ik ben te vreeden heer, en stem met dit accoord, ik haal myn dogter eens, gy zult haar niet veragten, zou ik geloove, gustaaf.
Alles wat ze hier doen, vader, is tot uw plaizier.
Gy kunt de wagenaar de paarden klaar doen maaken, op dat wy, als t ons lust, den brederik op raaken.
Ik sou soo doende wel een schrik voor 't hondeslagers ambagt krijgen maar, 'k sal die schelmen lere swijgen, al sout my nog soo qualijk gaan.
Windbuil, baron van geenland.
Je hebt gelyk ik wil de zorg van 't hart afdrinken.
Klara haar vader ziende.
Thys, vader van melis.
Ik ben een advocaat gebooren.
O ja, en dat hy deze nacht u heeft gevonden, heel lichtvaardig in de kleeren, met volkert zitten banketteren, tewyl ik met myn dienaars heb gewacht tot lichtharts, na de leus, om u te knippen, maar, t schynt gy wist die dans te ontslippen want komende, daar gy misschien geweest zyt, heb ik niet gezien, noch niets gevonden, dies wy na uw huis toe keerde, gelyk uw man begeerde, vermits hy toonen wou dat gy waart uitgegaan.
Soo ken ick waarde vrint, voor u niet langer veynzen, stan.
De pijn die zint de doot, uws broeders is gebleven in 't binnenst van mijn hart, die maakt my zoo bezwaart, dat in geval mijn neef, ghy een gebieder waart van 't gantse werelts ront noch zou ick u niet trouwen, doordien noyt staatzucht plaats, heeft in mijn borst gehouwen.
Och dochter, gae van hem of, of ik vrees voor een ongeluk.
Vraagt men my noch na myn smert?
't was maar een gunst, de man had anders meer genomen.
Dan binje wel wreed van hart.
Zie my eens aan heer konstantyn, en komt eens af.
Al mit 'er tyd zo zel je dat wel verstaen.
Jan. zo is t dan de waardin?
Dat 's wel... nu vrees ick niet... kom kosen stoot nu kosen, klopt, smyt, slaet achter uyt, met uw getaste schoen die plaeten sullen my voor uw gewelt behoen.
Het is genoeg, houd op, ik kan 't niet meer verdragen maar 'k heb noch vrinden die graag 't leven zullen wagen, om deez' geleden schimp te wreken.
Wel, juffrouw karonje, wat schort je?
Wel, kom, ik geef er voor tien actien op zwol.
Ja, dikmaals werden de obligatien, wat obligatien?
Welkom, monsieur schoonpraat wat jaagt jou hier naar buiten?
Had ik t niet geempescheerd met moeite, ons waar het grootst malheur gearriveerd des waerelds.
'k haddem voor zijn beck 'ekloncke.
Myn heer, ik zie dat gy verwonderd staat te kyken maar wilt het vonnis tot myn nadeel nog niet stryken.
Waar waren uwe reen daar straks dan op gegrond?
Ambroos alleen uyt als eenen hussier of deurwaerder opgeset.
Rotje, daar 's de borlesoes.
Selitje, selitje, ik heb my zeker al te veel, om hier te komen, laten doeken.
't zal my benieuwen wat van dezen vermaarden man zal willen wezen mijn dochter wil van d'orvietaan niet nemen, wat ik haar vermaan zo hy'er helpt uit haar benouwen, ik zal hem voor een wonder houwen.
Kan t geschieden, dat zulke schrobbers!...
Nikolaas, gy zegt wel dat dit het best is, dat men van de natuur heeft ontfangen, maar ik weet niet wat ik wil, noch van myn vader, noch my zelf ik beken 't, ik voel wel dat my iets scheeld, maar ik weet niet wat, noch waar het heen zal in het end?
Maar ziet de speulman hier, dits puyk.
Zal een zwacke vrouw, voor haer een vorst doen nijgen?
Kom laat ons eeten want wat raakt ons dat gebrui.
Dat is zo, want ik ken jou min, daar ik behaagen in bevin.
Dosorio, mr. steeanus, mr. joanni, barnardi.
Noch is zy kleyn van mont.
Laat al de schoonheen en aanvalligen der aarde, vry zaamen spannen en my doen den oorlog aan dit hert onwinbaar zal de strikken wel ontgaan van haare aanlokzelen, myn' ziel zal nooit gedoogen, noch kend geen meesters, als de goon en uw' schoone oogen. katryn.
By myn keel, ik vrees voor myn kouzyn den prokureur, dat men hem zoekt laagen te leggen.
K hoor hoeven kleppen, en oock stale wapens ramlen.
Jaagze op 't bleekveld, en laat ze heur bast vol wurmpjes en gras vreeten.
De heemel geeve my, dat nu amphitruo, zijn liefste welkom zy, en dat u deeze dag, door mijne min bewoogen, u met het zelve hart mag geeven aan mijn oogen.
Zeg maar hoe ik het moet beginnen?
Maar, daar ben ik leelyk in 't naauw.
Hy gaat na de schout?
Daar is goed recht in de stad.
Daar 's jou meer aan gelegen als my.
Hospes, hou, brenght wat pen en inckt, en roept een vande lappers gesellen, ick sal een briefje schrijven, dat moet hy te post gaen bestellen, jor.
Maar wie zeggenze toch is 'er de vaer van, diwertje.
Nu moogen de heeren zeggen dat deuntje kan de kramer fix, dats waar, dog ik heb nog geen een lietje gezongen, of ik hebse in me mars, voor ouden, en jougen, nou dats tot daar aan toe, ik zal daadlyk van stuk, tot stuk, alles op noteren, want ik ben beget geen kruk, die by stukken en brokken, zyn avontuur op wil zingen.
Hebben is hebben maar krygen is kunst.
Nu ras van hier het word al laat.
Jan. ja wel, juffrouw, ik ben al moe van al het weenen en steenen ik bidje waarachtig, laaten we malkander eens wel verstaan wilje niet hebben dat ik met mijn goeje meening voort zal gaan, om jou endeling eens tot mijn lieve bruid te optineeren, zo mag ik wel lijen dat ik mijn zelve tegen 't aanstaande jaar in een ojevaar zie transformeeren.
Daar gy een einde ziet van uw rampzalig leven maar hoe zien wy het eind van al ons ongeluk, k ben met myn broeder, diep gedompeld in den druk.
Genacht dochter en seun slaap samen gerust in vree.
O neen ik hou dien fielt zo waerdig niet.
En wat is het voornaamste doch dat hem deerd?
Laat ons malkandren... errenst.
Ik doe 't om dat gy zoud verkiezen zou ik uw gunst daar door verliezen.
Zo moet je 't van myn vleis snijen, franzyn, waar duivel zou ik het haalen?
Myn troosje, ik ga, tree jy in huiz, en wacht me daar.
Is 't daar al?
O schender van myn eer!
Is 't geen schand zyn eigen vrouw tot zulk een oneerlykheid te raaden, en al zyn verstand te gebruiken, om haar te beweegen, en zonder het nader te bedisselen, zich zelf van haar te houwen, haar voor eeuwig weg te geeven?
Magdaleentje, dochter van frank, en vryster van lieven.
Ga zegt hoe lijd zaemheydt verzelt met hoop, en macht, en kracht begraven leyt voor haer geslooten deur, hoe kan ick my regeeren.
Het.... arnoldus.
Drie in schijn van potsery, dansery, zangery.
Men maeckter de poeyer of boer, dat benne van mijn kruye, daer men 't haer me drooght, en stuyft, en frijseert.
Maar geestje broer,ai wou je wat verbeyen, dat ik, eer dat wy hier straks van malkander scheyen, myn grafschrift maaken mogt.
Of meer als met myne oogen slaepen?
Fatsoen, of geen fatzoen, ian klaazen moet ook voort, neemd'er die maer by.
Of zyn ze zat en vol?
Een stuiver op elken kruizaat, is een halve gulden op tien en op t partytjen van twe honderd is het tien gulden.
Magdaleen stil tegen hans.
Ik zal uw beider dienst erkennen met alle dankbaerheid.
Coenraet, een geest, in 't eerste deel student.
Wat s dit mijn blanche?
Ja, maar zind dat hy is gekomen vande bergen.
Zo veel te ligter zal hy weer bedaaren.
Brechje. strackjes, k moet men ouwers eerst goenacht wenschen, blijfje maer stil leggen.
T heeft geen schyn.
Hy zei evenwel verhuizen jy kent zoo doende dan wat beter leeren kluizen, en loopen zo niet om een pintje hier en daar.
D'edelman binne de franse kramer uyt en zijt bon soyr mon bonami, is vottre monseur niet in lamason snaphaen.
Blijft 'er van daen het staet op mijn eygen gront.
Vrouw reeken, vrouw reeken, vrouw reekend ons niet.
'k ga mijn weer na't pothuis begeven, en win mijn kost veel liever klijn, als hondeslager soo te zijn, daar ik niet een moment kan duren.
Myn heer, gelieft gy in de kenken ook te gaan, daar kunt gy zien wat spys u t beste al aan zal staan.
Loopje veur me weg?
Mijn heer, ick bid, wilt toch je selven aen geen schavuyt hasarderen.
Die eer zou willen sterven, als dat ik zyne gunst, voor my zo nut, moest derven.
Nu ziet gy eerst, mijn heer, hoe gy haar hebt gehoont gy om een hartogin woude een princes verachten, wat heeft u zoo vervoert?
Wel overleid zei de man, en hy sloeg zyn wyf met een vossestaart voor haar bil, om dat ze geen blaren zou krygen.
Ja al te veel doch laaten wy die leuren en zeuren overslaan, en trouw gy wie ge wilt gy zyt tog happig om te gaan in 't groote gild.
Hy zouw hum aars licht op gaen knopen.
Nu knelis, hou je mond 't geschiedt om reden.
Hy deed' u ongelijk zo hy u tegen waar.
Watte praatjes, heerschop.
K weet van zyn knecht ook, dat hy niet bekend wil zyn, zie daarom komt hy hier slechts in gemeene schyn, en houdt maar een lakei of twe.
'k blyf u verplicht, heer al myn leeven.
Maar, een boer!
Jurre, tryntje, krispyn in een hoek.
Tot eeuwige danckbaarheyt zult verplichten, mevrouwe, uw weleedts. ootmoedige dienaresse t'amsterdam, den 26 van bloeymaand, 1665.
Wyl gy my 't leeven in een slimmer doet verslyten.
Nou buurwijf weest gerust, en denck dat wy dien dans noch braef ontsprongen zijn, light had ons meester hans en andre dans geleert, t'is noch wel of geloopen, en groot geluck.
Of ik gaauw, of dom na myn jaaren was, is my onbekend, altyd dit heb ik onthouwen, dat die looze vent my zo veel op de mouw spelde, dat hy, me, met een schoon praatje, met hem sleepte, na een kroegje, in een klein achterstraatje, daar wy myn vader, als kaks, zouden wachten, die vast niet kwam.
Rys reg ick... kosen. ey laet my noch wat slaepen.
Devermistemolenaar.
Na offen vruchteloos meermaals bestreden was sints sultan soliman al t landschap slelde in asch.
En jy die heer, die niet langer als twee maanden droeg een pak kleeren.
Eraste, kamerling van florilame.
Dat 's te zeggen, die zyn woord niet houdt.
Kolumbine, marinet.
Konstancia, gualterus.
Zo lang d'aenlokking van uw goddelyk gelaet myn' oogen tot u trekt.
Werwaarts hebt gy t nu heen gemunt, of waar meent gy u ter neer te slaan?
Hy is verliefd, en zou wel doolen om jou gezicht.
Wel 'k belooft je.
Nou mag ik wel veur me sien, dat ik niet wordt bespiet, nou men wijf dit volk ehuurt het, die men anders licht in 't verdriet zouwe hellepen, daar ik nou hoop veur te weezen met beter op te passen, dat 'er niemant achter komt, zoo zelle ze het niet licht verbrassen, as zommige wel doen zouwen, hadden ze maar zulleken buit, en lijk ik lest noch zag buiten de heiligeweghs poort, wat ging 'er een volk uit, zoo out als jong, zoo meit as knecht  en je quamt zoo ras niet buiten, of daar hadt je 't gevraag van de wagenaars, en schuiteboeven met 'er duwschuiten amsterveen, amsterveen, wil je me om drie stuivers?
Wilt u dan daer mede vrolyck maecken, des te meer vermits den koningh salomon, dat groot verstandt, die wysheydts son, ons leert niet beter hier te zyn als weldoen, ende vrolyck zyn.
Gevolgvan joden, grypvogel, pieter, jan, geesje, fransje.
Wat beliefje sinjeur, ik kom je zo daadlyk by.
Joris, kniertje, bregje.
Maar hoe stel ik het nou om jou te krygen in myn gewout?
Kom klaas, volgme, ik zal eens zien, of er by de advocaat wat gelt wil vlooten.
Doe nar!
Altoos wordje van d'een of van d'ander achter je rug beloogen en bekald, ik heb ook al zo veul aan de min gezien, dat ze me gants niet en gevald altijd met onze saartje te leggen ritzelen en te fluitsteren, en dan om zo wat kakbootschappen te loopen, en gedurigh men kanderen in 't oor te leggen luisteren, ik heb gien goe muts op de min, je zelter ook onder de vijfentwintig niet een vinden die wettelijk is getrouwt, altijd benneze bedroogen, 't is dan van een weuwenaar, of van een oostinjesvaarder die zijn woord niet en houd, zomma al te maal bedroogen, maar ik loof dat de meeste part het in er hart liegen, datze niet bedrogen benne, maar dats er al willens laten bedriegen, om dan zo veur min uit te gaan, en van 't werken te zijn verlost, want dan wordenze noch zelfs gediend, en winnen een groote huur, en daar by de schoone kost, word er wat lekkers geschaft, de min het er er diel van, en gemeenlijk krijgenze mee wat van 't beste, en zo wetenze deur die geleegentheid er luie gat wel te deegh te mesten want anders en doen ze toch niet als zo maar op een stoeltje te zitten, en dan hebjer zomtijds noch zo een kinder meisje, of een naistertje by, en zel het heerschop met de karos na de hofstee ryen, wel zo moet de min met het kind mee, en zitten aan juffrouws zy en och armen, komen die sletvinken dan iens eindelijk aan een soldaat of lakey te trouwen, zoo bennenze deur dat luy en lekker leeven in de grond bedorven, om na haar staat huis te houwen, en zo komenze dan eindelijk te vervallen tot niet, als de alder olikste slet.
Hy zou voor een kind loopen hy heeft de couragie niet, dat hy een blood rapier in de hand zou neemen, ik heb er hem eens mee gejaagdt door een vier.
P. e.
Ik zweer dat gyze trouwen zult, of 'k breek u hals en been!
Had jy 't hart.
Het feyteltje, en 't mutzje was van gelijke, en zo was het van onderen tot booven, ja 't was niet als kant datmen zach, en 't lach geheel in kanten bedooven en moer zat zelfs met'er japonze rok in'er stoel, en 'er mans moeder aen 'er zy, en op de tafel stond een postelijne lampetschootel, op gehoopt met naerze van kandy, men schonker niet als rinsewijn met zuiker, en men praaten'er niet als van groote dingen.
Myn lieve zuster, o hoe zoet is dit ontmoeten!
S'is groot, maar vleyery die maakt het hooft eer leegh als vol, en nu gy my niet geeft, zo ben ik u een vleyery weer schuldigh.
Ick kan my niet besnoeyen 'k sien van een hydras hooft weer duysent and're groeyen ick ben soo weghgeruckt door dees ontsteltenis dat ick verstant en geest, en t'saem het oordeel mis.