floriandebaene/EmDComF_OCR_post-correction huggingface dataset:
Adm. gy schoone, die u schoon aan ons niet zien wild laten, schoon dat men door 't gezicht zijn vryheyd meest verliest, en dat men voor die staat de zoete boeyens kiest, zoo kom ik echter u op 't vriendelijckste smeecken, dat gy u schoon gelaat voor my niet wilt versteecken.
Wat komd mijn over!
T is goed, dat ik het weet.
Wel ik zweer komt hy voor myn gezigt, dat hy gevoelen zal wat dat hy heeft verricht.
Te amsteldam, by de erfgen van j. lescailje, op den middeldam, op de hoek van de vischpoort, 1709.
Voeg hier by noch in t byzonder dat ik meer reden heb als andren, t kwam my wonder en vreemd te voore, dat ik niet het minste woord kon spreeken, niet kon doen, of neef die had er voort veel op te zeggen.
Eedele heer, dat de dapperheid, een deugd is die de menschen van geringe geboorten tot hooge staat, ja zelf tot vorstelyke waardigheeden weet te verheffen, daar van zyn overvloedige bewyzen, voor al, in ons vaderland, van braave mannen die zig door die deugd, hoog geacht en geeerd hebben gemaakt.
Crelis, fobert.
Ik dank jou oom, datje my bent zoo toegenegen.
Myn heer, 'k zal u dan iets, het geen ons raakt, doen hooren.
Drie voornaame redenen hebben ons daar toe bewoogen te weeten vooreerst, dat het spel, zodamg het plautus ons heeft nagelaaten, in ons land, en in deze tyden den toekykeren min behaaglyk zoude geweest zyn als ook ten tweden onverstaanlyk voor den geenen, die van de zeden, en wetten der ouden geen kennis hebben, en die by ons ver de grootste hoop uitmaken en ten derden, dat het op veele plaatsen aanloopt tegen de naauwkeurige reegelen, welke in een welgesteld tooneelspel behoren waargenomen te worden.
Wat ben ik verlegen.
Maar wat voor een postuurtje is het toch?
Jacomo, anna maria, mary.
Wel dat wer hier ontboon, en dat me aen heur say waer het op stont he!
Hoe duivel sel die koek smaken?
Wat durft een weeuw niet al bestaan!
Y wijkje eens harmen ik sellem.
Maar flus, daar in den hoek, was ik niet zonder schroomen men stiet al vensters op, en 'k hoorde menschen koomen want 't wierd, door haar gepraat, klaar dag, en reed'lyk laat ik dacht konstancia komt licht wel mee op straat.
Jacobus, slaat weder met de hand op de tafel de slaapende schepenen worden wakker.
Men kynt zen flepje is ofegaen, en 't is zoo ziek.
De meyt, een brandende kaers in de hant hebbende, komt uyt meyt.
Wie isser oorzaack van?
Maar waer verberg ik best deuz' buiten?
Weet gy wel, dat zo... myn heer, ik bid dat gy 't niet quaelyk neemt, zy zal wel beter leeren, laet haer begaen, en wy naer onze boeken keeren. vyfde tooneel.
Kom volght my dan oubolgen, wy sullen in het huys van gosen keykruyn gaen, dien keygeschoren kruyn, dien kamgekeyden haen, dien halfgebacken pa.. hola!
Drinkaart.
Ga koopman van papier, die intrest zoekt te halen, by vodden, draf, en kool, de wind zal u betalen klarice is niet voor u, want gy op winst gezet, liet haar om quinquenpoix des nagts alleen in t bed uw trouw vervloeken, want gy schuuwd de zonnestralen, en mind mevrouw diaan om winst by haar te halen.
Kom, geef me de hand, wyf, want de brandewyn stinkt noch, als een varken, uit jou mond.
Die gaat voor, cela sentend.
Wat dunkt u heer quichot?
Wie dorst hum deuze pais vermoen, niet waer?
Andere werden buiten geslooten, en...... maar hoe komt eduard zo verbaast? tiende tooneel.
Kom voort, onnoosle swaen, k word koud van zulk een praat.
Neen, heer, dat hebje niet ter degen.
Onnosel om gekomen, die slechts haer schuld bestond by enck'le dromen ick schrick, als ick het denck voorwaer eer ick oyt recht wou vellen over haer, wou ick veel liever selfs my laten rechten.
Ik wil 't ik zie met vreugt dat hy my dient ik acht zijn gaven, 'k prijs al 't geen van hem werd voortgebragt.
Wel speciael hebb'je de courant gelesen, en vind'jer niet in, dat mijn amoreusjen, trijn smickbuyls, die boose spin, my van daegh heeft uyt het huys geslooten, wat ick ben soo quaedt.
Hoe streng zy, door geweld, tierannig word bewaart, noch toont zy evenwel een hoogverhevene aart, is 't niet strafwaardig, dat hy zulke groote gaaven zo schelms bederven wil, en houd gelyk begraaven?
En, om t u rond uit te verklaaren, ik wil u langer niet bewaaren.
Blanketzel, t middel, om natuur, hoe schoon!
'k heb dan jouw broertje, dat klein schelmpje, door wat geld en schoone woorden, braaf gepepert en verzeld met veel beloften, heel op onze zy gekreegen, en onderrecht op welk een wys, of door wat wegen... jacoba.
Mijn heer, naer dat ick sie, gy speelt wel sterck den vromen.
Diederik, izabelle.
Wel, wat een wreedheid!
Hier dichte by is 't klooster van de bacchispriesters, daer gae 'k an.
Maar, is 't voor 't vrouwvolk geen bedroeven dat zy altyd onz' hulp behoeven?
Barent, met een kruywagen en een koffer.
Want 't was verloren of ik min en niet en leer de liefdens raat.
En noch ter nauwer noot soo ben ick 't noch ontkomen, hoe wel dat ick het had soo goet niet op enomen, se waren mijn after na.
Arnoldus, agneta, jorden, wobbyn.
Daar is niet te doen, 't is daar puur nacht.
Of wel jean dansse mieux que pierre... benard.
Van dit uur aen zal ik vrou helveeg leeren, dat ik kan met gezag myn eygen huys regeeren.
Als het dan vandetyd is, dan gaanze eerst in 'er goud.
Crispyn, knegt van gustaaf, en in gedaante die van ernestus.
Iou iasperschap is uit, ik weet alles, ik ben iacomo, en zy is myn meid.
Die man stondt heel verwonderd in zyn' geest, wanneer ik by hem was gekoomen, hy heeft me uitdrukkelyk gezegt, dat hy hem nooit nog op 't kollegie heeft vernomen.
O, schipper wordje quaet?
Nu luister, maar de noorder winden verroesten my de keel, zo dat myn stem nu stram is, en niet glad, hem, hem, hem, hem, fa, la, la, laren.
Ik hoor onze hobois, dunkt my, daar onder ageeren.
Myn heer, hoe komt het maakkoop met u al te maaken?
Willem, aaltje, brecht.
Dat ik had voor een half jaar geweeten, dat ik myn zoete vryheid, door 't trouwen, zo kwyt zou weezen, ik had al myn leeven wel gebleeven, 't geen ik geweest ben voor deezen.
Ik wil niet, want ik ben nou duivels veel belust, een actie met de vuist te sluiten, trouwhart.
't is waar mijn heer, zie daar het keert zig om, ik mien 't is spook of giest.
Gespeelt op d'amsterdamsche schouwburg, anno 1657. .
Jozyntje, ik wil wel zweeren, dat jou mama, of je mazeur, jou dat ingestooken heeft.
Dag monsieur governeur.
Staaf, zo gy my nadert vreez myn wanhoop, en uw straf.
Vergun uw dochter met myn zoon in de egt te leeven, zy is uw eenig kind, gy kunt haar goedren geeven al heeft myn zoon geen geld, hy is van edel bloed.
Als sy my maer splint bestelt, soo ben ik met vreucht verselt, bloet als ik maer dommineer soo en kreun ik t my niet seer, schoon of men wijf om tijtverdrijf speelden met een aer moy weer.
Joost, kniertje.
K moet u ondekken.
Draag zorg toch voor myn eer, verschoon myn stout bestaan, zo dra uw broeder is vertrokken zal ik gaan.
Kom, jongens noch ienmael ezongen, en dan weer in de bocht esprongen.
Ja, ze komt zo eerst van parys.
'k zal u wel merken in t verschiet.
Dit 's licidas.
Niets weerhoudt myn geluk wyl ik buiten hindernis nu alles beschikt heb.
Het mogt ien scheet in dien kleine neuze weezen, ik zie wol dat het smeerlap, de kammenysman, is.
En wat is dat, magorum?
Op, dappre oorlogshelt.
Hoor, monfreer, houw jy je mond, ik versta het zo, en of het klaartje zo al niet geraaden vond, zy zal evenwel naar myn pypen danssen.
Nu wint gy 't.
Maar hoe meenig huwelyk is blyven steeken, dat noch veel nader was, als het jouwe.
Wie sterckt dees zwacken arm, gins zie ick een soldaet die my manmoedig maeckt, daer ginder noch een ander wiens trouw my is bewust, zy nadren al, wie kander nu tegen karel op.
De broer van haar, die is getrouwd met heer octaaf, hy meend zich over u te wreken, alzo hy waand, dat gy zijn huwlijk zoekt te breken, om datge uw dochter aan octaaf beloofd, hy zoekt u daarom met zijn volk, en heeft zich zelf vervloekt, roofd hy u 't leven niet.
Breng hier de windle en doeken.
K heb niet te seggen k vrees myn dingen zyn gedaan.
Moer geef mijn men mantel iens met mijn hoed, ik zel met feike fetjes en zijn swager na de beurs gaan.
Ja, 'k sta verzet dat gy de buurt zo hebt bedroogen en zo behendelyk een deugdshuif aangetoogen.
Och philippus!
Tys tafelbezem, dokter polifemus.
K zag liever u de keel toe nypen met een bast.
Vergeet haar, k zweer dat jy gerustlyk leeven zult, en zo je er alle niet bedriegt, geef my de schuld.
Verschoon my, zo gy zyt zo lang alleen gebleeven het tooneel veranderd, op het stampen van haar voet, in een vermaak'lyk lusthof.
Bregje joris.
Die met uw dartle sinnen niet anders wickt en weegt, als eygen schaed en leet, tot siel en lijfs verderf al uw vernuft besteet, en uwe herssens scherpt tot t ongeoorlooft minnen die voor den goeden raedt van ouders ende magen het oor geslooten hout en luystert na die geen die t selfde padt inslaen dat gy sijt ingetreen die uw vernoegen schept in vreught, bevrucht met plagen die echte trouw veracht, en t weesen weet te maecken, of ongeveynsde min alleen t gemoedt besat, tot dat men door gesweer krijgt t geen men gaeren hadt, en dan meyneedigh weer sich selven soeckt te slaecken van deer stgeswooren eedt om weer op nieuw te hangen een godtverdrietendt net, voor die onnoosel sijn, waer door m er kuysheyt mogt, door een vervloeckte schijn van snoo geveynsde min, verradelijcken vangen die hylas sijt gelijck, en t oogh gestaegh laet weyen op elck die u ontmoet, die dan een geyle schicht al brandendt krijgt na t hart, uyt t onbesaedt gesicht die dalderlaetst gesien het eerste wil verleyen doorleest dees blaedren maer, gewis ghy sult bespeuren, dat hem de straffe volgt die trouwelooslijck sweert, tot boeting van sijn lust, t geen t herte niet begeert beklaeght hy t niet in tijts, hy salt daer na betreuren.
By la comtesse is beter kans.
'bloed!
Anzelmus tegens schoonpraat.
Het hart, 't welk daer van blaekt, boezemt geen zuchten uyt, en voelt geen eene lust, die uyt onrynheyd spruyt, daer mengen zig met dit bestek geen vuyle zinnen, die min heeft tot haer eynd in zuyverheyd te minnen en die verrukkinge van geest, waer in men leeft, maekt, dat men naeuwlyks weet, of men een lichaem heeft.
Dat luuwt zei de reiger, en hy school achter een bies.
Jae, ick ben soo verblijdt, dat schynt of mynen neus met my uyt spelen rydt hoe sal ick, als een pauw, nu langhs de straet gaen strycken?
Myn heer zend hem, dat jy hem een weinigje byzetten zoud, hy heeft hem ook wat gegeeven.
Ik kwam eens kyken, of jiets had van nooden.
Zy verstaan malkaar.
Ik ben.... valerius.
Ik heb je nou vijfjaar gediend, en een goe huur gewonnen, en, eer ik jou kommies wierd, menige ros tabak gesponnen, daar ik een schoone stuiver op had maar recht uit gezeid, ik weet niet, waar t blijft, k ben arm en blyft in der eeuwigheid.
Maer baes.
Oude wyn is gezuiverd van veel vuil zo is de ouderdom ook gezuiverd van veele gebreken, die de losse jeugd heeft..... fytje.
't is wel, ik kom voor.
Je hebt een vuyle daat begaan, steljet aan mijn?
Dat wil ordinaris wel volgen.
Loop alje best en neem jy de brief aen.
Dats goet, de juffers hebben nu lang niet nieus gehadt, en dit zal een les zijn voor al de juffers die der in 't lant zijn.
Geleek de juffrouw, die wy zagen, dan konstancy niet op en top?
Ik ben te veel bedrogen.
T is valschelyk geloogen.
Lief, gaat gy met kolumbine in zee?
Ik ben de grootste actiehandelaar die in gansch holland is bekend ik ben de koning van de bubbel compagnien!
Haal ien weinig eek.
Gy onbedachten loskop.
Scheele helly.
En hoor ik maar het minste leed, dat hy u doet, en ik t slechts weet, spreekt yverig.
Die woorden doen my 't hart opspringen.
Kan men 't weigeren, als men de prezenten aan heeft genomen?
Dus zal myn min vergrooten, door uwe liefde, om wien ik zyne dwinglandy, ontvlugt ben.
Of mientze dat ik mal bin?
Wie dacht ooit dat myn min die gunst zou zyn gegeeven, en myn rampzaalig lot noch zou te boven streeven?
De poorten van de stad, die raakten eindelyk toe, de kapityn alree van zo lang wagten moe, begon op t laatst op my te vloeken en te schelden, ja swoer dat hy my zou,die kwade part vergelden.
Mijn ziel mint blanche, schoon zy straf blijft, en versteent.
Van al jou daagen, heb jy geen beeter gift gehad.
De barbier hetme de kneevels ook niet en bruy opgezet.
Zie daarom, dat is uit ik ben zoo mal niet meer.
Ke daar zelf kost ze me noch mier.
Kolombine gaat in t huis van kapitano, en marinet in dat van arlequin uit het venster leggen.
Geef hem de rest, krispyn, kom ras. krispyn.
'k zou my zien plundren, en verraan, en niet een zier daar tegen... wel de plaag!
Neen ik zal blyven, 'k durf begutje nog wel staan!
Wel soo is 't wel besteet al krijghje lustigh slagen.
Gy kunt het hem doen hooren indien ik langer op deez plaats verbleef, k vertrouw, dat ik dan mogelyk te veel ondekken zou.
Ik speelde, dorst ik het waagen, met myn vrouw noch haas op, eer hy met zuster trouwde, dan was hy mooitjes geschooren.
Neen, gans kracht, o!
't is gewonnen, zo jy hem 't eerste spreekt.
Vrederyk zig tusschen beide stellende.
Zyne overspeel'ge min, zyn dood zo zeer gevreesd, is van een treurspel slechts het droevig eind' geweest, 't geen hy op 't schouwtooneel dit oogenblik vertoonde.
Gistren avond verdroot my zo lang vergeefs geblazen, en steeds te hebben gemist dat gelukkige oogenblik, die graad van hitte, die, door een zekere gist, en een verborge mengeling het geld in goud doet verkeeren en ik zei by me zelfs, 't is lang genoeg vergeefs gezocht myn begeeren, laat ons een macht, die de menschelyke te boven gaat, ter hand slaan.
Zy is noch jong, en men moet dat niet zo achten, mevrouw.
Zet jy 't hier maar gereed.
Myn heer, dat hebje klaar beschreeven.
Na een maand afzyn zie ik u dan wederom, myn schoone, ach!
Uw zuster jokt alles niet, 't geen zy daar even heeft gezeid.
K heb in lang van je scha niet gehoord.
Zacht, dan is het beter dat wy die niet open maaken.
Myn heer, vergun my dat ik u de naam geef van papa 'k verzoeke toont aan ons uw goedheid en gena wy hebben 't op deez' wys, uit vrees voor u begonnen.
Ik zie hem daar met twee drie wortel boeren komen. zevende tooneel.
Ik ben verraan!
En als ik thuis bleef, lief gepreezen, dan zou der vuur an moeten weezen, zo dat, indien ik reis een dubbeltje verteer, ik spaar 't aan andere dingen weer.
Dees serke zijn nu weer ter degen, nu ik se schoon heb af gaan vegen ik overdenk nu wat voor werk dat'k sweeks moet doen in dese kerk ik moet de honden slaan die rasen, ik moet de jongens die sig basen vertonen door gekijf, geschreuw de kerk uitboenen als een leuw ik moet mijn oog ook late spelen op al die geen die keerse stelen, en als ik sie dat 't imand doet, mag ik hem schoppen met de voet.
,, du hazecopf, hol dahr, o wee!
Ioren loopt van achter en treckt de dry pickels van onder kosen, en loopt weg.
Indienje quaat word, zal ik niet gehouden zijn..... amphitruo.
Loopt wegh.
Laat je moeder, of je vrouw eens van binnen komen ik zal 't 'er zelf vraagen.
't is om niet... lic.
Na jou spreeken lykt dat je bent jaloers van haar.
't lijkt hem altijd wonderlik wel.
Dit is 't heerschop, dat noch straks graaf genoemt wou zyn askaks.
Mooi, wel geschaapen maar van verstand hoorde ik 'er niets zeggen.
Verraad, sta by steek kaarsen aan.
Wat zwarigheid!
Voornamentlijck doenje de soeticheyt wegh had van de franse lucht?
Ik dank het lot, dat my zulk een geluk komt geeven 'k wierd nimmermeer tot iets met zulk een lust gedreeven.
Wy gaan met u maar help ons eerst den ouden man zyn geld ontaaken, met het geen men vinden kan. zevende tooneel.
Wat dunk je, izabel, zou je met zo een niet willen paaren?
In t stift collen.
Schaemje wat, daer je vrou doodt is, beginje te raeskallen?
Zie daar dan, nu dat 's gang.
Ik was al bevreest veur jan, hy lonkten altemet zo wat ter zy.
Een molenaarin.
'k denk ja.
Hoe dikmaals wenst men, datmen zo gelukkig zyn mag, datmen jou ziet, en alsmen u heeft, walgtmen van u!
Doch wat hy seyd', of niet, ick maeckten dit besluyt, dat synen neus in al's ghelyckten mynen snuyt.
E saartje, e saartje, och men gemoed is zo vol, ik zou wel en ik kan niet schreien.
Jan. myn heer, zy kan jou niet verstaan, ken jy wel frans, wyfje?
Zo 'k hum weer binnen laat, mag ik van dorst wel stikken ook zeg ik, 't is een gek, al was 't in zyn gezigt, hy gaf ons lestent goud, doch allemaal te licht.
Verhaald gy noch die reen daar ik mee ben bedroogen?
Soo jaquelyne, soo gy sloeve, 'k sie gy syt al weer in vryery tot over hals en ooren, met uwen arlequyn, uw wel beminden joren.
Bon chere for tie sieval, en ons mooi, klaar champagnes wyn.
Het is waarachtig de vader van karel!
Steek de doos op, in uw rechter beurs.
Wilt gy, dat ik me 't hair zal trekken uit myn hoofd?
Pacency neel, dan blijf ik maar, de selfden als in 't ander jaar.
Philippyn, leonora, eelhart, ferdinand.
Karel, cristina, huybert, katryn, uyt.
Angniet daar word gebeld, gaat met een iens na de procureur, en versoekt of hy eens belieft hier te komen.
Het kandeeltje is klaar, ik hebber drie doortjes in geslaagen, 't staat al gereed.
Ik beef, ik ben zyn broeders zoon, myn heer, zyn eigen neef.
Maer 'k zie daer dries en bouwen komen, met heure meisjes, 't schynen droomen.
Brechje, begin jy vast alles klaar te maaken, en doed de onder en booven deur toe, en de grendel 'er veur.
Je lykt hem ook van top tot teen of je uit zyn bakhuis waart gesneen.
De slachter gaat, en leid het vette lam langs straat, met bloemfestoen, om t oog te streelen, t onnoosle lam meent het gaat speelen maar, ach!
Uw kloek vernuft..... iii.
Een veel minder scherp heeft mijne borst doorsteken soo hevich en soo fel, dat geene smert noch pyn van onsen claes daer by kan vergeleken sijn een smert, een pyn soo groot onmogelyck te stelpen dat geen aptekers salf noch plaesters my kan helpen 'k dacht in't begin dat dien ervaeren meester jan die, soo men segt uyt 't graf half doode trecken kan, en door wiens wack're const mijn macker wiert genesen, oock wel met pappery mijn quaelen af sou lesen, dies ging ick hem te raed!
Eldert, na myn oordeel, zo moet hy wegens deze mislag, voor eerst van dat recht van in deze zyn zaal te koomen, daar zyn snuifdoozen staan, zyn versteeken.
Als ick van sulcx my hoop heel wel te sullen wachten, wil ick mijn jonckerschap by yeder een doen achten.
Wie drommel zou droomen, dat men met krankzinnigheid an zulk een schat zou komen.
En wyl ik dat rapsody ken, zo is t, dat ik verzeekerd ben, dat fobert wel zal moeten trouwen.
Zy mag geen doctoor luchten, noch van hem hooren spreeken.
Vaarwel wees niet beschroomd.
Gozewyn, fredrik, klara.
Ik wil dan liever weer vertrekken.
Wat komt donna laura hier te pas?
'k ben jou licht goed genoeg.
Wat is 't toekomend dan, crispyn.
Ten zy dan dat hy je met gevoelige reden onderrecht.
Frederik, eelhart, elk aan een zy, gewaande mercuur, mercuur.
Olivier speelende op de keteltrom, voor koenraad tredende.
Wel nu, met wat besluyt weerkeert men dan, mijn heer?
My dunkt een groote list daar in verborgen leit, om dat zy daat'lijk kreet en nu haar bly ken toone.
Vader, myn man slaapt, en jakobus blyft by zyn patroon, die heb ik in geen week vernoomen.
T is goed, ik zel t bezorgen.
Kosens hert ontdoyt..... kosen.
Is 't na de haagsche, 't is heel tegen myn manier.
Het is te juttig, by men zolen, get juffrouw, het zyn zulke kolen, maer jy betaelt weer wel, daerom licht ik de hand met jou kom, kom, zeg, wanneer komt het jou gelegen om op te doen?
Elsje lubberts, dat wensten ik ook wel.
Dat weet ick seecker niet, wist ick wie datse waeren, soo raeckt ick uyt verdriet want ick souse, byget, soo lustich doen ofsmeeren, dat sy niet lichtelijck haer herwaerts souden keeren ick souse by mijn doot, ziel de neck aen sticken slaen, of ten minsten arm en bien, soo konden zy niet gaen, en 't was wel recht haer loon, die eer vergeeten guyten, nu ick wil gaen in huys, en mijn deurtjen toe sluyten, en wachten met verdrach, licht ofse komen weer, gedts ele male menten, soo ickse niet ofsmeer, 'k selder soo knelis duyvelen met dese hellebaert, datter de lenden nae sleepen, siet daer by gans paert, ick salder op wachten al was het noch soo langh.
Zijn zeggen haagt my wel was maar, tot mijn verzeekring, 't leste waar.
Praevalet librae sapientiae gutta fortunae.
Ik zweer, nu gy u mee begeeft tot die gebreken, dat ik u waarlijk niet van mijne vrinden reken.
Is 't mooglyk mejuffrouw!
Ik schaamden 't my, en docht van vrees te sterven zo gy dit eens hooren mogt maar zederd eelaard by die vrijer zat gevangen, zo heb ik zyn bezoek met meerder gunst ontfangen met vroolyke oogen, voorts met alle zoetigheid heb ik, zyn liefde en hoop, ten uitersten gevleid.
Houw vol de zeilen ma meer!
Ik mag geen eerbre maagden lyen, ik ranse s avons aan op straat, en zoo der my een tegen staat, die laat de kap en diamanten, met goude ringen en pandanten.
Een deel jonge maets.
Gy syt vol boertery ick dencke gy wort geck wat wilt gy joren met die plaeten doen van bleck... ioren.
Is 't zo, jan, als je hebt gezeid?
Die is al mee om die streek.
'k verwacht... dr. brabbelaar.
Fop, slypende twee messen over malkander.
En, wyl den avond valt, zal ik weer naar de stad moeten keeren.
Ferdinand, antonet.
Gy kend me, en volgens uw verwagting ziet gy dat ik myn pligt, uit vrye wil, en achting voor uw geslacht, voldoe.
Ja, ik zelver niet, 'k laat staan gy dan 'k was daar in een gat daar de duivel noch zen moer niet uit zou koomen, en daar ley 'er een op een betstee en sliep, die begon zoo luidt te droomen, dat ik meende dat zy men zach.
Griet set hem de muts op, en bint 't schortekleet voor.
Hy vreest, nae dat ick gis, dat men syn neus sal stroopen jae vlucht of mantjepeck hem op de hielen sat.
Dat ik met jouw was getrouwt, en dat... laet zien.... ik kan t jouw altemael zo uyt myn hooft niet zeggen.
Onze pligt is, wel te speelen, 't wel maaken staat aan hen.
Derft gy noch spreeken, vreest gy niet voor den hals te breeken?
Neen mijn besluit is, dat ik niet van mening ben daarom, 'k heb recht of niet, een voet oit te verzetten.
Klopkey.
Ach, wat verheugd gy my door deez veranderingen, ik zou van enkle vreugd wel hippelen en springen, zo t volk, het geen ons ziet, daarom niet lachchen zou.
Maar luister nu wat ik u verder zeggen zal, van 't geen ik heb gehoord van vrinden, bygeval.
E jan jasperzen, e jan jasperzen, belief je reis uit te kijken vaar!
Al wat papa belieft.
In het huis van steiloor.
Saartje jans ik wensch je goeje beterschap kijnd.
Neen, neen mevrouw 't is inder daad gy hebt pleiziertjes, daar gy uw vermaak en lust in schept, die ik doch, om mijn dood, in niemand goed kan keuren.
Jochem droomende.
Haar liefde dringt my aan, om u thans te besweeren, dat gy geen moeite doet, om weder te doen keeren een hart van u vervreemt, en dat besloten heeft, uw zuster trouw te zijn, soo lang het adem geeft.
Want komt onze heer zyn dochter niet te vinden, hy zal me gewislyk als een brieschende leeuw verslinden.
Stil, stil, hou op, ik schenk u 't leven.
Ik houw er niet veel van... agniet.
Adm. gy spreekt veel eer uyt waan als welgegronde reeden.
Zou ik niet moogen spreeken, daar ik gelyk heb?
Zo t stond aan my, ik zou t ontzeggen die eisch is klaar te wederleggen.
Filib. godin die weer in my hebt nieuwe vlam verwekt die d'as mijns ouderdoms had overlang bedekt, gy hebt in my werom de groene lust herboren, hoe wel de liefde hier was over lang bevroren, y siet u dinaer aen, hy biet u aen sijn trouw neemt gy hem tot uw man, hy neemt u tot sijn vrouw soo ras en toont gy niet tot hem te zijn genegen, of 't gelt vloeyt in uw schoot gelijk een gulden regen.
Eduard, en stel zy hadden juweelen dat komt noch niet by.
Ik hoorde zomtyds hem erbarmlyk zuchten, klaagen dan heeft hy tegen 't schot, gelyk verwoed, geslagen hy schopte 't hondje, om dat het beesje wierd onsteld, al wat hem voor kwam, wierd door hem ter neer geveld, en, met een woeste vuist, wierp hy van boven needer wat voor haar schoorsteen stond, en gooide 't heen en weeder en het is zeker, dat 't gewaande hoorenbeest, van 't geen zy heeft gedaan, verkondigt is geweest.
Het kwaad, 't welk heimelik plaats in ons komt te vinden, bederft de stof, en doet het lichaam heel verslinden.
Myn lieve juffrouw, ei!
O oogjes daar de min uytstraald gy, weet met lieve lodderlonken een nieuwen gloet in my te ontfonken.
Gebaerde schildknaap.
Neen an myn vyanden maar die h em zo wel kennen, als ik, tot men leed weezen daer in dat huis kennen ze hem op ien prik, de waerd, de smots, en de meid t scheelt me niet, wie wil je t vraagen.
Je hebt gelyk, men bekje, daar in moet ik je pryzen.
O schelm 'k zal 't u betaalen!