floriandebaene/EmDComF_OCR_post-correction huggingface dataset:
Raeckense maer niet met malkander in't haer, teeuw.
Juffrouw, ik stae hier ommers an de deur, lievyntje wel nou, dat s wel.
Ik weet wel, watje wilt zeggen ik versta die kneepen.
't kan wesen, sga.
Dat's niemendal gezeid, 't lokt echter veel volk.
Eerste tooneel, verbeeldende een bosch, met een spelonk ter zyden.
Ik my in 't eerst al wat ontstelde zijn wezen zweem na onze klaer.
Zy is een tygerin die jongen queeckt, want wie vreest voor een oorlogsspeer, wanneer hy wert besprongen.
Tys tafelbezem, een panlikker.
Gy kunt die wyzen niet, 't is even als een koe wouw leezen in een boek.
De onnoozle bloed!
Myn engel zyt hier wellekom, ay red my een maal uit de banden, en strikken van myn vaders handen.
Myn heer, maakt gy ook madrigaalen?
Krelis. jou ook zo, flip. flip.
'k geloof wel dat het u niet leed zal zyn te trouwen.
Maak op de kist.
Maar, juffrouw,'k denk niet dat jy my daarom zult haaten, om dat ik onvoorziens de deur heb op gelaaten?
Behoorde men zulke daaden niet in de krenyk te zetten?
Door pieter langendyk.
Goed, waer is de bruydegom gezeten?
Ja maer kijckt fijn man, vis schrappe, biene stampen, stockvis beucke in al watmen eet, dat paelt ande keuke, in daerom soo schuyf ick dat op jou meyt wangt jy weet wel wattet ouwe spreeckwoort seyt, de meyt inde keuke, de kneght inde winckel.
Het speelt mijn in gedaghten dat sy uyt deese put iets goets staen te verwachten.
Dat ik verlieft was, en... silvester.
Ik zeg, anna, dat gy zult zwygen.
Fijtje feeks, moeder van baertje.
't is nu geen tijt mijn leet aen dit gespuys te wreken mijn loper is al uyt het uer is al verstreken, dat ick mijn na de vorst van 't helse rijck moet spoen, om op het aldernaust hem rekening te doen met wat een iver dat dien tempel wiert begonnen hoe datmen pylaers heeft in dit gebou versonnen, die men de groote stut van 't groote wonder acht hoe dit driedubbelt huys door sonderlinge kracht van haer wort onderschraegt, en so volmaekt gehouwen, dat onse vorst met vreugt de timmering sal aenschouwen ten dienste van sijn volck gins bid 'er een, dat hy toch wel volvoeren mach een nieuwe schelmery hier doetmen danckbaerheyt over het welgelucken daer bicht 'er een, dat hy sijn kostelijcken tijt onnut'lijck heeft verspilt, en buyten alle nijt, afgunstigheyt, bedrog, wraeck, achterklap en liegen sich selven van de deugt in slaep heeft laten wiegen wat verder twist men, waer de meeste fieltery en ondeugt in bestaet weer aen een ander zy wort het eenvoudig hart geleert en voorgelesen, hoe listig dat den mensch in sijn bedrog moet wesen en in een anderen hoeck daer sitmen in den rang, en singt en schreut het leet van and'ren dagen lang men preeckt'er evenstaeg in veelderhande talen, 't is oock by veele kunst ver van den text te dwalen den raet rehabeams wort meermaels bygebracht maer bileam te hoy en gras hy had geen kracht, om met al sijn gewelt een esel voort te krijgen daer d'esels spreken, mag hy met fatsoen wel swijgen so doetmen moyses oock, een out israelliet, om dat sijn leer niet deugt, deugt hem de tongriem niet.
Is dan de vrouw niet te beklagen, dat zy die last en zorg moet dragen?
Zegt my, 'k zel, u aanstonds zelf daar heen geleiden, ik en myn knecht zo met ons beiden, dan zyt gy vry van overlast.
'k zel na heur toe gaan, en ik laat jou hier terwyl wat by malkander.
Jorden, den aanplakker.
Kan ik jou helpen wilt maar spreeken, jy weet ik kan de haagse streeken.
Nou diwertje, zo haestig niet, spreek een weinigje met bescheid.
Maar, volg geen anderen die kwaade gangen gaan, noch onbeschaamden, die, in ontucht uitgelaaten, stof geeven om hun doen te zingen langs de straaten.
Hoe wil ik uit dien kok de min nog doen verhuizen!
De hemel wil gehengen, verbruide mosselpotagie, dat ik je myn leeven niet weer en zie.
Brilt voor de duyvel rekel?
En wendent heen en weer, zagh ick een schoone duyf, gelijck als sneeu zoo wit, van pluymen en van kuyf.
Waar voor verslytjeme dan?
Wat zwaerigheid?
Saartje jans, hebje gien trek tot eten kind?
Majombe, een oude heidin.
Wel de moord!
Ha, hoor toe, hy speld hem op de mouw, dat zy, heel mat en moe gewandeld op het strand, hier zagen voor de haven een turkse roofgaley, daar menigte van slaven in roeiden, datze daar, op 't vriendelijkst genood, intraden, dat den turk hem zijnen dienst aanbood, en treffelijk onthaalde, en toen zy bezig waren met eeten, de galey diep was in zee gevaren, hy eindelijk was aan land gezonden met de boot, met last, om, zoo de vaar niet voortaan geld en schoot vijf honderd patakons, hem uit zijn naam te zeggen, dat hy zijn zoon zou in algiers gevangen leggen.
't staat nu aan u, mevrouw, te zeggen uw besluit.
Wat is dat voor muzyk?
De gravin en juffers ontdekken alle haar aangezichten, vertoonende verscheyde koleur van lange baerden.
Letter maar eens op, als je by die grammeeren bent je zult het haast hooren.
Zo deed ik ook sinjeur, den eenen voegden ik by den ander in 't penshuis en at letter voor letter, tot dat ik had myn genoegen, en dan zeide ik het woordeken van op.
Te, zeggen, dat, het, gemoed, van de, liefde, zoude, konnen, omsingelt, zijn 't welk, veroorzaakende, in, de, harsenen, een, doodelijke, pijn die, een, onverdraagchelijkheid, zouden, konnen, doen, in, de, leden, gevoelen, ten, zy, uwe, wederliefde, zo, te, zeggen, die, endelijken, zouden, willen, komen, uit, te spoelen.
Laat het weinig wachten u niet verdrieten, mevrouw petronella.
Y hebben voorwoor recht!
Zo dat me er nu geen werk van maakt al word er by zommigen nog nadelig van gesprooken want na verloop van een jaar of twee, weetmen niet eens meer dat de man is opgebroken en of hy al schoon by de eene of andere in een kwaad blaatje blyft staan, dat neemt men zo naauw niet want als het op agt of tien ten honderd is afgedaan, dan is men wederom de eerlykste man die er leeft, of men mag het hopen, en dus raaktmen wederom in kredit, dat tevoren was verlopen.
Een sulcken tijdverdrijf kan mijn vrouw niet genesen. doctor.
Nou zullen hier voor vast mirakelen geschien.
Parst haar tot deez listigheden.
Beraad u kort, kom gy moet gaan, laat alles op myn voorzorg staan.
Ik zeg noch volg myn raad, t is nu de rechte tyd, eer dat ze binnen gaat.
Ik stae'et dan toe, in daer mee edaen.
We plegten van die kantoorknechts te hebben, die haar meesters kassen verkrachten, dat gaf schoon, maar de kunst is nou al te veel bekend.
Deez hoos, begryp je 't?
Dat is de alwaardige krispyn.
Wat hebje weer gezien?
Hoor, hoe ze u was genegen, door haare min heeft zy uw vryheid weer gekreegen.
Myn heer, gy spot met my.
Laat my dit werkjen eens besteken 'k heb in dit hersenvat gesmeet een aartigh stuk.
Al misverstand, wyl my van goeder hand te vooren is gekoomen, dat hamet, u bekend, uw dochter heeft genoomen, en weggevoerd, en met philippus karlos knegt naar afrika gebragt, dus ben ik onderregt.
T is zulks dan, weleboore mannen, die hier de vierschaar hebt gespannen, dat kryn jaap knollen, op dit pas, is eischer, en wel dus in cas van matrimony en reparatie, van swaantjes eer en defloratie, in omni forma, met al t geen, daar toe specteert in t algemeen.
Wy weeten u ons leeven lank, voor al uw vriendschap, grooten dank.
Ik was toen schrikk'lyk op'er verlieft.
Sy comt terstont, begint maer vayer.
Wat bied je voor kampen?
Nu aan 't zingen.
Hy zou het my voor niet niet doen, die rechte schoft daar hy daar staat.
Maer dit sijn al vergeefse klachten 'k moet weten wat het is t'sa, men doorsoeck het al.
Toen hy ien vryer was  toen was hy ien aar quant  dat hy ook zelf niet zel ontkennen want as hy uytging  zo zeyde zen vaar kyeren ik laet men haan uyt  elk bewaar zen hennen.
'myn hart beswykt.
,, ik kal as ien gek maer ik ken 't niet laeten.
Flink. haar naam weet ik niet, ze zeggen zy is schoon, jy zult het zelf best weeten, daar is je noch onlangs geld voor geboon.
Heb ik u reen gegeeven, verraader, om my.... ferdinand.
Misschien ontbreekter noch iets in de koken, ik ga het eens zien. eynde van het twede bedryf. derde bedryf.
Maar als 'k een tweede schrijf zal ik 'er noch meer by gaan hangen.
't zint dat ik 's gravenhaage, en 't hof laatst heb begeeven, om hier op 't land, alleen, gerust, en stil te leeven, na dat ik eind'lik kreeg, ter goeder uur en stond, na twee jaar vrijens, met dit huis, myn roozemond zo heeft ze, dat ik weet, noch iemand ooit bedroogen al wie haar vraagd om raad beproefd haar groot vermoogen, en keerd zeer wel vernoegd.
Waer blijfje nou ghy koppelaersters, ick sieje met de rugh an, jou kunsjes doogen niet, al konje praten als brughman, en toov'ren gelijck een scheel varcken, neen jonge luy, looft haer niet, mijn dingen gaen vaster, gelijckje selver siet.
Die zelfde man die zo beleeft, en zo vrindelyk was, die juffrouw zo oppaste, heeft nu liever zyn vryheid, hy laat het wyf t'huis zitten kyken, terwyl hy met zyn kameraaden aan de wind gaat stryken.
Nu gebied uw papa, dat de knegt aanstonts, met de koets, of slee hem zal, t huis haalen.
Maar t is nauw ontlooken, of t bytje, gedooken, van onder het jeugdig groen, komt t bloempje belaagen, in t krieken der dagen, en geeft het zo menig een zoen.
Jannetje, teegens swaantje.
Ie weet wel dat k je vaer beloften heb gedaen, toen ik je trouwen sou, dat ik je acht sou slaen.
Ik wou maar alleen zeggen, dat ik met myn dochter hem geen groote bruidschat kan geeven.
Myn uytverkooren!
Verbiedende daarom allen ende eenen yegelyken, dezelve werken naar te drukken, ofte elders naargedrukt binnen den zelven onzen lande te brengen, uit te geven ofte te verkoopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte exemplaaren, ende een boete van drie honderd guldens daar en boven te verbeuren, te appliceren een darde part voor den officier die de calange doen sal, een darde part voor den armen der plaatze daar het casus voorvallen zal, ende het resteerende darde part voor den supplianten.
Tree in, zy blijft verplicht.
Dat kenje wel doen, pieter, ik blyf altoos beneden.
Spiegelje aan my, helaas!
Sie daer is de bedtstee daerwe in leggen, zis moy vlack, maer we sellen ons wel behelpen.
Pryn, vrouw van wybrant.
Ick kan niet dencken dat gy noch hebt in 't sin, mijn broeder, om te krencken een vrient die 'k meerder als mijn eygen selven acht, vervolght gy florestijn, sijt seker dat gy tracht naer mijn gewisse doot.
D'ander gaat zedig, zo als men van een borgers zoon zou begeeren.
Dat gy het deed k weet dat ze u liever hoort als my.
Bi welken veug ik mie?
't is wonder dat hy 't kan verdragen.
Dehuwelyken staat.
Juffrouw dwingd me, dat ik myn verval, met die drumpel meid deelen moet.
In een oogenblick sal 't eten vaerdigh wesen, 'k sal u de weet dan doen maer 'k bid u wilt niet vresen voor geest of spoockery, soo hy u schade doet, ick sal 't vergoeden maer wilt doch die snoode bloet, indien het u belieft, sijn les te deegh doen leeren hy sou ons lachen wel in schreyen doen verkeeren.
Wat kom je lui hier maken?
Ick rochel en ick spouw en daer en comt niet uyt... hy hoest en snuyt sijn neuse.
Die niemand kan weerstreeven, dwong my, dat ik my aan zyn magt moest overgeeven, en diende zich toen van alonce, tot myn smart, eu schoot de pylen uit zyne oogen, in myn hart.
Wat komt daar weer voor een figuur?
Bewyst hem dubbeld respect, of verwacht myn ongena en toorenjoost.
Voorzeker heer.
Koenaart, blyhart, gulhart, gozen.
Zy zal hem trouwen zeg ik, of ik zal het er doen, doen, verstaaje dat?
Al waar de deugd onbreekt, kan liefde zelden duuren, verbreekt zich zelven, en is van zeer weinige uuren maar daar de trouw ons voegd, dat is een vaste min, daar de eer in uitblinkt, en de deugd heeft zyn begin.
Zeg op, zeg op vry, zonder schroomen, heerman.
Reinhart, terwyl francois in t voor by gaan diep groet, en jakomyn laag neigt.
Haar zotheyd groeyt noch aan van dag tot dag, maar, broeder, staa my toe dat ik weer komen mag tot 't geen ik straks begon.
Met wat reen zal ik u danken heer, want t schynt dat gy myn broeder hebt in den nood bewaard.
Dan was 't ga eens na den dam, haal daar zes of acht limoenen, app'len china en sitroenen maar zeg tegens ytje dat zy jou geeft daar 'k lest van had, 'k zal haar morgen wel betaalen.
Gy kunt na bed toe gaen, mejufvrouw, als je wild.
Hoe is 't meugelyk, dat hy dat altemaal zo perfect kan zien?
Man, wat seggen de gemeene koopluyden op de beurs, daer van?
Die kompanjie is meer als van schiedam te pryzen.
Ze is zo kaal gelyk een neet, en die pro deo recht die vordert niet een beet.
T is buiten myn vermoogen.
Segh waerom?
Tot wy kwamen gints op een smalle brug, begryp je 't?
Je ziet me licht veur een puistebyter of sprinkhaan an, dat je me komt vraagen, of men oogen ook styf, en hard zyn.
Binnen. plantijne.
Hoe klaarlik stelt gy my voor ogen wat minnevlammen al vermogen!
Wat zegt gy karlos?
Eelhart, uitgedaagde van warpaal.
Ik zouwer nog wel om schreyen, als iker aen denk.
Wat sal hier een praetjen van om gaen, men dunkt ik hoor al seggen, wou gedeon al me aen laurette vryen, hy mocht'er syn broek by neer leggen.
Wel frankje, beste maat, wou neel aan dangel byten?
Wel kwieryn, hoe stae je zo stom?
En een stomme die bewaart de schaamte.
Jou domme zwyn, speld het.
Dat moetense weer geven, soo sy haer zaligheyd beminnen, als haer leven.
Dat zo een jan pluwier, een lichtmis, alle daagen, t huis op zyn hoorens neemt van dien onnoozlen bloed.
Maar, niemant damis ziet, ooit komen aan uw huys.
Ik laat my niet bedriegen, en zal u toonen dat gy niet en doet als liegen.
Zo gy m' ook tegenvalt, hael ik de vlag beneeden.
Joost zel heur trouwen, of kraai zel gien veugel weezen.
De een heel berooft van zinnen, durft zulk een ydeltuit beminnen, en deeze is al zo gek als hy.
Maar anders, 'k vind dat juist niet nodig op te haalen.
Dat het wel kon geschien dat zy de helleft van uw keizerrijk wierdt waardig.
,, ick gae nu weder uyt, daer ick langs komen was.
Hy is grootshartig in zyn wapen hoewel hy woont ook op de zelfkant van het sticht.
Hoe weet jy... angeniet.
Inde herberge, en achter de herreberge op het velt, inde boerendans, 't hof van hollant, de rooleeuw, kemphaanen, d'valk en 't harelemmer wapen, daar grimmelden 't van dronke bloets.
Nu moogen de heeren vraagen, hoe krispyn beeft gy?
Help, help, dieven, dieven, ze klimmen 't venster in.
Ik wist waarachtig niet, dat 'er hedendaags zulke vrouwen waaren.
Maar waar is eduard?
Ik hoor hem hier ontrent, ik bid wil dadelyk, aan my het geld maar geven, of gy loopt zeeker groot perykel van je leven.
Wisje, wasje, 'k heb men moer te vrind.
Joost is zo hupsch ien borst, zo zuinig en zo deun, dat ik veur leonoor gien beter knecht zou wenschen.
Gy kunt, zo loos zyt gy, hier zelfs in myn gezicht wel zondigen, en durft noch zeggen, t is myn pligt.
Hy komt uit de afgrond van de hel maar juvenaal, verstaje wel, moet van parnas hier neder klimmen, en niet gelyk zyn met de schimmen.
Dat is wel waar, maar daar zal veel aan jou ontbreeken, hy wil geen vryer hooren spreeken, of t moet zyn een geleerde vent, een advocaat, die wetten kent.
Wel nou, 'k mach denken, 't komt weer te pas.
Nou, nou, je moet jou zo gramsteurig niet maaken, dat kan niet helpen.
Gy zult het anders af zien loopen, gy word zyn bruit nog deezen dag.
Wel, neef, hoe kenje t zo verzinnen?
Mejuffrouw vreemdeling, vryheidmoe zal wel leeren danssen, komt hy die voet maar te houwen.
Was 't myn slot, ik sloeg de kist liever in honderd duizend stukken.
Je spreekt van de grootste denk ik wel, als men 't uitvoeren kan is 't noch iet, dat een, die gezegent is met schatten, wat meerder doet gaat heen, maar by zou ook wel te ver uit konnen spatten.
Sinjeur wat zal het spit aan doen?
Te duyvel, joor soo 't mogelijck is, moet ick dat gat eens door sien jor.
'k verbergh my, daar is volk.
Wie kan den sin verstaen?
Overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de supplianten, uit onze rechte wetenschap, souveraine magt ende authoriteyt deselve supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren mitsdesen, dat zy geduurende den tyt van vyftien eerstachtereenvolgende jaren de voorsz.
Jan. niet als men heer zyn kind ze zal de bruid zyn, van het eerste van 'er leeven, en van de nacht, word 's aan de bruigom licht gegeeven.
Daar ben ik al van t wyf ontslaagen.
Zacht, zo niet te loopen, hoor kom eens hier, wees wat geduldig je bent my tien kroonen schuldig, die 'k jou leende, toen je hier eerst kwamt woonen de manier en discretie beide, willen, zonder 't allerminst' bedillen, dat men opgeeischt, zulk geld fol.
Daar weet ik raad toe ik kan rymen byget!
Ja toch, en 't is of'er de droes mee speuld, wannier ik kom, ik kan 'er nimmer t'huis vinden.
Ja ik myn heer, en datje wist hoe net dat ik het heb bestooken, jy zoud een gat in de lugt slaen, zo net is t overleyt maer ik wouw jouw oordeel, en raed vraegen alsik met de meyd weg ging, of dat wel voor het regt zouw kunnen passeren?
'ik zie hy word al vry gedwee, 'men zal hem noch gedweger maken, 'wanneer de geesten hem genaken, 'men zal hem leeren, met fatzoen, 'of k imand ongelyk mach doen.
Men zonger noch muzyk, je waart wel in je schik maar weinich dochtje toen, dat hy, en ik, je lui verspiede in speelmans kleeren.
Groothart, jasje, krispyn, govert, barnardus, katryn, eelhart, dilliaane, anna.
Zyn zwaar verlies, dat hy door de actie heeft geleden, t geen hy zo aanstonts nog aan schoonpraat heeft bekent, beroofd hem van t verstand hy ziet zyn hoop in t end vervlogen, en zyn schat in eidlen wind verkeren, k beken dat ik uw wil, dien k anderzints moest eeren, heb overtreden, met klarice weer te zien, maar t waar noodwendig om het ongeval tontvlien, het geen ons dreigde, zo zy moest met windvang trouwen, windvang, tegen wingaren.
Dit kluchtspel met alle genegenheid tot te eigenen.
,, du sages mir recht aus obes auch is 't gewis, ,, ich hab hein grossen mit den heeren an zu fangen, ,, er sol allein von mihr was bastonnade erlangen, ,, dahr nacher werd ick ihm ein stektjen oder dry ,, im lijve stossen.
Ia ja, bruy heen jou verken, en schuur de kettens van de galleg, boorje wel, soo hebje hantgebaer.
Je moet niet denken dat gy hem zo zot zult broen.
Jy zelt, lijk als veur deuzen, wezen mijn aigen?
Ja, myn heer, ik kan niet een oogenblik langer wachten.
't sal niet willen vallen, ick wilder liever heen stappen, de saus die moet wesen voor al by het gebraen.
Wel iemand, die die buit graag had, zeg, wat hy doen moet in deuz' hoeken?
'k heb u genoegh geseyt.
Verschoon my, heer, ik had, myns ondanks, ree vergeeten, dat gy voortaan word heer van hoogegrond geheeten.
Eelhart, frederik, leonoor, katryn.
Maar aan een weeuw, of aan een vryster?
Het geen ick dan begeer van u te weten, is een groote saeck mijn heer!
Kom eens hier als ik alle daag most loopen om smulnoepery te koopen, dan veur zoetje, dan veur jou, naar dat elk wat hebben wouw, of naar dat de tyd van 't jaar was fol.
Lang myn'er vyf of zes.
Ja, laat crediet, onze scheidsman zyn, die ik de schuld, wel mag geeven, dat ik myn vryheid mis, en nu met u, o lastigheid!
Daar ben ik te conscientieus toe veele van dat volk winnen de kost, met valscheid, en bedrog.
Jou varken, jou diefeg, 'k zelje de kop aan stukken slaan.
Francois, verwaande hollandsche franschman. kristine, moei van konstantia en francois.
Hoort mannen, 'k heb je lui een zek're zaak te ontdekken.
Heyltje al 'tgheen ick heb gheseyt, dat sal alsoo gheschien.
Gy sult een schoone vrouw, soo schoon gelijck het gout p.23 geniten, ja mijn heer.
Ik heb alree zo veel gezien, dat wy met ons beiden, braaf een theater zouwen konnen bekleeden.
Truytje zoetpruym, kamerkat van kaat zonderziel.
Houdt daer bordeel brock, loon voor 't geen ghy hebt gheseyt.
Zy bragte myn in een eysre klamp, wie duyvel zou haar bedanken, en op de plaats, daar staat een paal, van dikhout, zaagtme de planken, al heb ik dat ongeluk eens gehad, nu ben ik burger van de stad, nog een keer, hy dan word ik wel een raadsheer.
Laat daar de vyand vry zyn best op kanonneeren, de kogels smooren, en zy maaken nooit een bres.
Al weer wat zots!
Ook mocht men smalen, dat ik hier elken oogenblik nae toeging lijk of haintje pik men beurs hier quam mit gelt stoffeeren want nouw mient iulfus te verkeeren by grooter hanzen, als hy plocht en dat ken zoo wat achterdocht verwekken, hoe 't men beurs mag missen.
't doet my goed, dat ik op zulken wijs leer kennen uw gemoed.
Daerom zoo wenste ick dat gy te zaemen trouwden met die mijn oogwit keurt, zo eyndigt eens mijn druck.
Dat gebruy van de wijven stont oock heel schoon hoe grengsde den een op den ander?
Al 't gelt dat onze iulfus ziet, raakt in de hel en 't komt 'er niet weer uit.
Wy zullen 't zo staande voets wel klaaren, wat is het vraagen?
Ja 't geld raakt weg.
Alsoo ons vertoont is by eenige liefhebbers van de nederduytsche tael en poezy, hoe dat sy al voor eenige jaren, na het voorbeeld van de italiaensche en fransche academien, t'amsterdam opgerecht hadden, een konstgenoodtschap onder de prent en sinspreuke van nil volentibus arduum, waar in dagelijks gearbeyt was, en noch wiert, tot voortsettinge van onse taal en dichtkunst, gelijk ook al eenige werkjens, nu en dan daar van in 't licht gekomen, en door den druk gemeen gemaakt waren en dewyl van tyt tot tyt uytgegeven souden worden grootere werken, die by dat konstgenootschap, sommige reets gemaakt, sommige noch onderhanden waren, waar toe het selve boven haar tyt en arbeyd, noch groote kosten tot den druk, en wat daar meer toebehoort, soude moeten doen, en vermits ook niet sonder groote reden gevreest wierd, dat al het gene van eenigh belangh zynde, by het selve konstgenootschap uytgegeven soude worden, aanstonts door andere soude mogen werden naargedrukt, en sonder eenige opmerkingh, veel min naauwkeurigheydt der spelling oft nettigheydt der tale, aan al de wereldt gemeen gemaakt, waar door het goede insigt tot opbouwingh der nederduytsche tale, ende voortsettinge van de welsprekentheydt in de selve verhindert, en de lust om daar in voort te gaan aan het voorseyde konstgenootschap soude benomen worden soo hadde sich het selve konstgenootschap genootsaakt gevonden, om sich te keeren tot ons, ootmoedelyk versoekende, dat het ons gelieven mogte haar te begunstigen alle de werken, die uyt het selve konstgenootschap in 't licht gebraght souden worden, met ons octroy voor 20 jaren langh, en onder soodanige straffe tegen de gene, die de selve soude nadrukken, verkoopen, oft elders naargedrukt, in dese onse provintie voeren om te verkoopen, als het ons soude gelieven goet te vinden.
Oct. 'k zal door stantvastigheyt u zoo veel teeckens geven van mijn ontknoopb're trouw, dat, schoon hy my belet u gunst te toonen, 'k zweer noyt op mijn bruylofsbed een ander treden zal ja 'k zal mijn zelfs eer haaten, zoo gy volhard in trouw, eer ik u zal verlaaten.
Men aigen.
My lust daer niet aen.
Een arme bloed voorwaer, die sich soo gaet verarmen, dat namaels buyck en darmen door hongersroot vergaen.
Wat is hier te vercoopen dat gy soo roept en schreeuwt?
'k vrees.
Ick bid u haet vervloeckte achterdocht.
Ik loof waarachtig dat ik uit edel spaansbloed ben gesprooten.
Hoe zal men deze dichtheldin, met kunst van woorden best bedanken, wier dichtmaat, vloeient, ryp van zin, bestaat in onvervalschte klanken!
Neen, neef, ik dankje, t is zo wel, k zel aan men vrouw het handschrift geeven, waar in ik zoveel schuld beken, het is by leeven of sterven.
Wat geroep komt my daar zo onzacht wekken?
Ick hoop ghy s' al doorgaens sult sien soo uytgewrocht.
'k verstae gien teugenblaffen.
Vrees niet en gy myn lief, zo gy my trouw wilt zyn, gelooft dat ik u haast verlossen zal van dien staatzugtigen, en dat krankzinnig hooft.
Stel u te vreen?
Of heeft zyn hoogheid, u in t mannepak gesteken, om als hy lust heeft, u in t heimelyk eens te spreeken, daar schuilt iets agter, dat is zeker en gewis.
Die had ik met eeren, fielt, 'k sweer zo je weer rept.
Dat zyn gien wisje wasjes, sinjeur flip.
Wat schort er an, zeg ik?
En 't is hier ochtent.
K wensch heer konstant, u wel te vaaren.
'k heb mijne tochten in gehouden.
,, ik was gelukkig was ik uit zyn handen.
Een minnaar, om zijn lief in vryheit aan te schouwen, weet altijd een'ge list of gaauwigheit te brouwen.
Die komen uit barbarse oorden.
Zy deeden al heel wyzelyk met zo haastig van hier te vertrekken, 'k zou licht beweezen hebben, dat ik niet versta dat men met my zal gekken.
Maar als ik strak weer kom van buiten, zoo moet je me, eerje iets verders tragt, eens zeggen wat je voor hem bedagt.
Ik ga nu na de meester loopen, mijn baard is waarlijk al te groot.
Wie droes heit dan het spek gestolen?