floriandebaene/EmDComF_OCR_post-correction huggingface dataset:
Lees, lees de deelen van cassandra, cleopatra, ibraham bassa, en diergelyke hoor, hoe daar een held redeneerdt niet als van koningen, helden, vorstendommen, en verheeven bedryven de deftigste discoursen daar de hedendaagse messieurtjes de juffrouwen mee onderhouden zouden beter passen in het besjes huys, by de oude wyven, en als zy noch heel verheeven spreeken, zo is het van een dans, comedie, van het weer, of bruid, of wat op het laatste baal is gepasseert.
Het goudt heeft grote kraght om 't allerhardtste hert zo week als was te maken.
Hy is op 't hazepad, wat armer knecht!
Wat memorytje?
Myn vrouw, myn lief, myn leeven, k zal met henrikus my terstond op reis begeeven, om ons geroofde schat te zoeken, weest te vreen.
Slempende thomas, pachter.
Of ik kruyp donna de rodriga, zonder jokken, zo zy 't gedoogen wil, straks onder hare rokken.
Gemakkelyk, myn heeren, ik heb veel kamers schoon en groot.
Ick minnesiecke tijsje, die van minnesieckte, soo machtigh wort gebruyt, ben op de selfde tocht.
Dan is hy in zyn dood gekroopen.
Wat wil dit mommetuigh, en deez' ghelijkenis?
Ze komd van klaas eeverts uit de rijp, hy schrijft datmen zijn zeeven lasten tarw maar volgens de markt verkoopen zouw, hans.
Mevrouw, ik heb van u dat redelijk vertrouwen, dat gy dees voorzorg my wel zult ten goeden houwen en mijn vermaaning, tot uw beste, maar alleen toeschrijven, aan de drift van mijn genegentheen.
Saertje, driessottyn.
Die zaaken verstaa ik grondig.
Maar zwyg ik, reintje, ik raak in grooter ongemak!
Ja, 't is altyd wel teugens myn wil dat ik dorst, ik zou altyd eerst iens op 't bed willen kyken jy kent gien twie zeuns hebben, dat ken altyd niet lyken.
Dat sy supplianten sedert eenige jaren herwaerts met hunne goede vrienden hadden gemaeckt en ten tooneele gevoert, verscheiden werken, soo van treurspellen, blyspellen als kluchten, welcken sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maeken, doch gemerckt dat dese werken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in tael alt spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy supplianten hen berooft souden sijn van hun bysondere ooghwit om de nederduytsche tael en de dichtkonst voort te setten soo vonden sy hen genootsaekt, om daer inne te voorsien, ende hen te keeren tot ons, onderdanigh versoeckende, dat wy omme redenen voorsz.
Ik liet my liever, om de waerheid recht te zeggen, tot hutspot hakken, eer ik zo zou onder leggen.
Sinjeur vettelafoesje, ik had nooit gedacht, dat het op zoeken naer gauwdieven zo veel zou kosten.
Maar vrouw, hoe meugje zo hart teegen 't meisje wesen, je maakt immers meer woorden als 'er behoeven.
Het gemeen gebruik moet overweegen.
Boon broot, nicht zet nou al je druk ter zijden daar is aardigaard zelfs, 't was zijn geest niet, ik heb hem by zijn hand evat, zo dat ik niet hoefde te twijflen, doen ik voelde dat ik hem hadt.
Wat is er van uw dienst, papa?
Of jei jochem met al je wijsheid?
De duyvel haal dien vervloekten susannis boef, meent hij mijn suster tot een hoer te hebben, ik sweer ik zal hem zo troef opspeelen, al leeft hy duysent jaar het zal hem heugen.
Kortom, de needrigheid is myn behaagen, en hy die zulks niet gaaren ziet, die sluit zyne oogen, t raakt hem niet.
Degeleerdevrouwen.
Crediet, inwoonder, neering, vryheidsmoe, lastigheid.
Ik zal haar zo minnelyk feesteeren, dat haar het oogenblikje zal verdrieten,als ze my zal ontbeeren.
Ik zeg je, wyf, laat los, of ik geef je zo een paar bellen aan jou ooren, dat het jou heugen zal.
Te amsterdam, by albert magnus op de nieuwen dyk, by den dam, in den atlas, 1682.
Frederik. myn heer, zo gy dat vast wilt stellen, zo moet gy my dan eens vertellen, of dan de ziel, ons ingestort, en t lichaam niet bewogen word?
Ik bid u hoor my spreeken, k vezeker u... kristine.
Wel, die u dan zo wat aan 't oor ging lellen, en zo wat sprookjes van't rood kousje ging vertellen, want die liflaffery van al de jonge maats, acht ik maar sprookjes zoud gy die zo daatlyk plaats inruimen, en uw hart die bengels overgeeven.
De wacht is mijn bevolen, en u de huyshoudingh.
Je hebt gelyk, symen, jouw zeggen beduidt zo al wat maar die wisjes wasjes zullen myn heer niet beletten, dat hy 'er trouwt.
Ben jy de vrouw van die man?
Daar ben ik mee te vreden, en zal myn pligt voldoen, als 't behoord.
En snyen uit een aar mans vellen brie riemen.
Ik heb u hooglyk hooren roemen.
My zo waerd, als ik een ridder weet dat ooit zijn schildknaap achte.
Wel neeltje!
Ik wou dat dien dien draaijer, dien beest, die hier myn respect zo doed krenken, met zyn gat op't houte paard was gezeeten.
Wel joris, schaamje datje zo lang uit durft blyven, waar komje nou zo laat van daan?
Waer comt gy soo vroeg van daen... ioren.
Die my gemist heeft, t is zyn klop, myn heer, het hart dat beeft me.
Nog duyzentmaal merci... crispyn.
Zy zyn gesprooten, uit de moedige orondaat, de dappere orontes, en zulke helden.
Durf jy me noch toespreeken?
Snaekse schakingvande jufferin dekleerben.
De gouverneur?
Jannetje, teegens carel.
Ik ben thans in dispuut met dokter urinaal, een ketter in de kunst, die nar voert hier een taal, die onverdraaglyk is!
Maar, waar is izabel, met de boer, gestooven?
Neen, daar 's geen bloed gestort, de kaerel is verdronken.
Laat ons van de andere zaaken eens spreeken.
Vaar wel ik moet dan eindlyk scheiden.
Hy was dikwils beschonken, niet waer?
Neen, hy is te wys, om aan zulk een zotterny te denken, veel minder te doen.
Daar en booven aan augustus zelve getoont, en doen zien, dat geen gevaar, hoe groot het ook zy, zulke helden kan doen vlien?
Maar myn heer wat wilje doen!
Den autheur en kend geen exemplaaren voor de zijne als die by alexander lintman gedruckt zijn. kraambedt of kandeelmaal, vanzaartje jans.
Laat ons geen tyd verzuimen want ik ben tot uwen dienst bereid.
Of kavejaart?
Wie of daar aan de poort zo schelt?
Wat hebge daar gemaakt?
't is wel, ik zal van hier vertrekken, maar ook uw trotsheid elk ontdekken.
En wil hy niet, zend ik hem na groenland om een blaauwe beer.
Margriet, dienstmaagd van eelhart.
Wel vlegel, vagebond, wat raakt nu dat papier 't vertrek daar gy van spreekt, of dat ik moet van hier?
Ik vrees ze zel gewis noch uit 'et venster springen.
Jan. as 't is, en zo veel te minder zel ik ze voor een vloo verliezen in 't bed.
Maar dit vermaan ik je, en daar meug je wel op letten, indien je 't hart hebt van in d'eerste maand of tien een voet in 't huis van mie te zetten, dat wy malkaar dan zullen zien.
Zoon, en hendrik, hoe hebje 't zo drok met malkandren?
'k wort zoo boos, ick smijtje schier.
Meen je 't allebei?
Maer 'kjoock na huys eerme de tijt komt t'ontschiete wangt men wijf selme nou ten minste mit een soen welkom hiete, je sel t'oock wel sien alden bruy, oft soo niet en sel gaen.
Wie of daar weezen zal?
Geleerde jufferbeeltjens zou 'k tusschen man en vrouw niet weeten onderscheyd, dat hebben al geleert, toen over langen tydt myn zusjen en myn broer van moer gebakert wierden, maar meester jurrien, een vent die wakker tierden, heeft my de mans en vrouws van woorden niet geleert. ik hebben in die konst myn leven niet studeert, ik spreek myn moertjens taal, als al ons dorpelingen, en als my vaartje spraak.
Wat zek de vrystere?
Als ik uw blyspel hoor, of lees, zoo dunkt het mijn recht als in een doolhof vol van wellust te zijn, daar ik uw lof al hoor, en zie uw lauwerieren, voor uwen eersten werk, ten hemel opwaarts zwieren, in uwen morgenstondt, die ghy zoo stelt ten toon waar mee dat ghy verdient den hoogsten eerenkroon laat dan uw avondstont den morgen noch verdoven, zoo zal de werelt u noch voor een wonder looven, en roepen overluyt, met wonder groot geschreeuw 'k wensch dat ghy eeuwig leeft, o wonder van ons eeuw!
Of nieuwe fontyn?
Joost en trijn binnen, en strax weer uyt.
'k wierd doof door 't liegen van de jeuden, en de makelaars.
Jaquelyn syt gy noch gram op kosen.
Dat weet ik uit myn zelf want als k niet heb gegeeten, door t minste dat my let word ik ter neer gesmeeten maar als my t hart wel is met spys gebollewerkt, zo is t voor alle nood, en ongeval gesterkt.
Dat scheelt my niet, of gy 't wilt prijzen of verdoemen 'k ben evenwel te vreen.
Hoort harmen wy zijn ook noch niet begraven je behoeftem dat soo scherp niet toe te bijten.
Dats geen dollemans antwoord maar zeg me eens, plaagt u t waaken s nachts ook, of slaap je gerust tot de morgen toe?
Anzelmus, de jonge.
Kom, neem ons fobertje, voort reinig t kind zyn billen, en leg het in de wieg zo t huilt, mag jy t weer stillen schik dan de keuken op, raag rondom t spinrag weg, en dwyl den haart op.
En toen prees ik haar noch deez' nieuwen buurheer aan.
Laat ons slurven, laat ons schranssen dat de luizen op de kop, barsten voor het druivesop!
Ik blyf uw dienaar, jufvrouw, myn dingen zyn hier afgedaan.
Hy schold zen wyf veur een teef en my veur een weerwolf, en yzegrim.
De drommel hy is wegh moort!
Daar komt klazyn nu weer kom zy moet om hem gaan.
Ma foi ma tante, ik weet niet wat ik denken zal een doorgebroken muur!
En 5en.
Wat moeite dat ik doe om haar, meent ge in der daad, dat ik haar meerder achte als u, en meer zou minnen?
Wat maakje al vree en strijt!
Of jy zingt myn heer, de drommel 't is zo zwaar.
Ik heb dit bevoolen om dat hy in het huis zou doolen noch ook weeten dat hy is op de zelve plaats daar hy te bruiloft zal weezen.
Dat, dat een weereld van een vrouw is, die nae de heedendaagze swier leeft, maar dat ze te beklaagen is, datze zulken druiloor van een man heeft.
't is wel en wijsselijck van u geseyt sijn zwaer gewicht sal u dat wel beletten, al had ghy al de visschers macht van petten.
Deze lyst van uw vaders snuifdoozen, die ik uitgeschreeven heb, en't geen ik vorder zal beginnen, is met goedvinden van uw moeder, en grootvader.
Katryn, goedaart, izabelle, flip.
Zijn komst maakt my beswaart.
Waar benje schofje?
Niesje, moet 'er binnen lichten, en weer weg gaan.
'k beloof 't u, by myn woord.
Zo jy, myn engel, meent, dat hy ons zal verraen, fiat, het eersten uur het beste hier van daan, direct naer brabant toe daar weet ik wel te vinden myn oude kennisjes, en andre goede vrinden, daar ik wel eer zo nu als dan mee vrolyk was en zulke, hartje lief, die koomen ons te pas.
Zyt gy dan roelof niet?
Wat schort u, prins, hoe is 't?
Ick ben versekert, dat ick u vergenoegingh sal geven.
Ick weet wel dat 't zoo is.
Zint dat zy zagen is 't een hels gezicht gebleven.
Maar echter weet gy, dat 'er zomtijds zaaken zijn in onze wandel, die met geen de minste schijn zijn te verschoonen.
'k beken 't, ik word hier niet gehandelt als 't behoort.
Zoo haast als ik het hoorde, ben ik uw zoon aan boord geweest met scherpe woorden, vraag hem, hoe hevig dat ik hem heb aangegaan, om dat hy in zijn plicht gefaald had, niet gedaan gelijk een eerlijk man zijn uuren moest besteden 'k zeide alles wat men kan, doch gaf my tot de reden, gelijk het billijk was, want 'k vond dat in der daad zijn schuld zo groot niet was.
Och haagse barent die moet vlugren.
Je zoudt een' eerlyk' mensch van dorst wel laaten smachten.
Ik heb te nacht mit open oogen 't licht verwacht om 't gelt mooi uit men wijf 'er klaeuwen te krygen lijkz' 'et zonder kraeuwen, of zuurzien ook egeven het wat heb ik 'er nouw van te bet?
Tiribus, echo.
Neen, ouwe cees laet zich niet lompen, al is hy maer een boer op klompen, een veen puit, die hier by in t veen, met fobert turf, op t land gaet treen, hy weet wel, dat jy met jou zeggen, dat praetjes zyn, moet after leggen zo jy het niet bewysen kunt, met menschen van een goede munt.
Jou schelm, dan heb je my aan alle kanten bedroogen.
Ja, was 't maar de karremelk, wat nood waar 't?
Je schijnt ontsteld jan jasperzen.
Ja kint, je weet het niet hoe loos dat hy is, en hoe geveinst van hart, wat zou 't anders weezen, dat hem de zinnen zoo maakt verwart?
Gy twist wie t besten is of rotterdam, of t stigt, en ik agt wesep t best.
Wel, jy hebt my niet te vreezen, ban maar die fantazy, en zotheid uit uw hooft.
Wel kees, hoe sta je zonder hoet?
Lonkoog, rotkeel, ritsaard, flodder.
Uw man, dunck my, heb ick sien uytgaen weet gy niet waer nae toe hy 't heeft genomen?
Is haar weezen dan niet bekoorlyk?
Frank, romboud, wybrant.
Ik ben niet beter als mijn woord, gy hebt u gehouden als een dapper man, daarom zal ik u ook trouwen.
Wouterkapkey, steenhouwers meesterknecht.
Maar eerwe scheiden, randen ons vyf zes pluggen, en straathoeren aan, daar was 't sta schrap, de messen en degens uit, en braaf tegen malkaar gesneeden, ik gaf een plug een snee over 't lyf van boven tot beneden eind'lyk zetten zy het op 't rekken, en wy elk zyns sweegs, de gekwetste bleef leggen op straat.
T is al te waar, maar, k zel die vuile hoer, die ranken duur betaalen, kom laet ons voort de schouwt gaan haalen.
In plaets van na de schuyt zoo rijdt een straetjen om.
Daar zyn dieven in huis en wy zyn in doodsgevaar.
Ey laat dog leonoor, terwyl gy my niet wilt, vergunne deze liefde, dat mogt gebeuren, om u herd gustaaf.
Maar hadme iulfus iens ekent, dan was het blaatjen om ewent en ik had mit ien huit vol slagen, 't verwijt van zot noch moeten dragen.
Ik heb hem niet gewenkt, liefste, ik zweert je by men keel.
Ik zeg wy, wy arme minnaars wyl dat and're dichte by een vuurtje met een pypje zitten en in de kroeg een nachtje over kitten, of ronken dat de kamer dreunt zo loopt myn heer, en ik langs straat in wind, en regen, om 't allereelste lief, dan vrolyk, dan verlegen, die zich om ons misschien niet eens bekreunt, of met ons rennen en rinkinken boert, en deunt.
Gy doet heel wel mijn vrint, dit prachtig hof van eden daer adam leeft gerust met eva wel te vreden, daer speelt gy theodoor de looze slang, dees trouw my aen uw deucht verbint, ick voel verlicht mijn rouw.
Je ziet in wat perket ik steek.
Men brengt hier daaglyks flessen binnen, met water van de koninginnen van hongarijen, en de apteek krygt ook van my een goeije streek.
Zy zingen met malkand'ren, hetzelfde.
Wel, nu 't niet moog'lijk is dat wy den keyzer zien, zoo keeren wy weerom.
De engelse taal is van natuur, dat, die deselve wel verstaet, verstaet van alle taalen wat.
Ik zeg nog eens, het zal toch nimmermeer geschien.
De minzieke juffer, de kwakzalver, het koor van toekykers, en alle de voorgaande.
Is dit sieckten datse heele, en halve dagen op 't bedt blijft leggen?
Zo kan zich een van ons ontslaan van een meeminnaar.
Ja juffrouw, daar behoef je zo niet om te lachen 'k weet dat je 't wel gelooft al hou je jou zo plat ho, ho, die knevels van heer hans die weeten wat.
Neen liefste ze zouwe men toch niet als gout langen, en dat is ofgezet, de krediteurs verbaest, uyt en zegge gelijck.
Maer fijtje buur ghy moet dat van uw man niet gissen, hy slacht den hengelaer, die met sijn langsaem vissen wel weynich vis op haelt, maer die weer gaef en goed is.
Daar 's niet een glaasje, waar we gingen, heel gebleeven, ho kaereltje!
Vierde uytkomst, doctor kanckerkey, doctor.
Blyf, zeg ik, want straks als wy afbreeken, heb ik wat anders, om met u in stilt te spreeken.
Kom zoen jouw teeuwis dan.
Nou klaar ik durf niet meer, 'k schei'er uit met spinne.
Dog dat dient al weer tot hun voordeel, om onder een eerlyke schyn agter het gelt te raaken, ja ik zeg, t is een regt middel om imant gek, of dol te maaken want voor een eerlyk gemoet zig vindende in zulk een gemartilizeerde staat, is het geen wonder, dat het zig zelven ligtelyk vergrypt, of te buiten gaat.
De grooten heer, dunkt my, doet u geen klein noch gemeene eer, als hy uw vrouw eens leend.
Kom tavond met jou vrinden hier, op dat men 't huw'lyks sluiten vier.
Wel flip, wat zegje nu?
Sofia uitkomende.
Seer geerne heer, daer toe heb' ick al eygendom, ick heb' een backhuys styf als marber slom en krom staen mijne vingeren ick loop gelijck de haesen, ick sie gelijck een valck en kan geweldig blaesen.
Pardonneer 't aan myn glorie want die maakt my als de duivel zo vals.
Ick bid' u wilt niet slaen, en door een snooden slagh u eel gemoet niet schennen 'k sal liever daetelijck al 't geen gy wilt bekennen 't is waer, ick ben een vrouw, die u bemint als vrient heeft hy die liefde draeght, of haet of straf verdient, soo straft my, want de liefd' alleen die maeckt my schuldigh siet of gy reden hebt te sijn soo onverduldigh.
De kerk schoon houwen, en voor al, wat voor een doom'ne preken sal.
Indien uw geest niet hinderd zyne straf, ik zal hem volgen zelfs tot in het naare graf, en gy, gy vraagd noch of ik hem zou konnen volgen!
Dat heylige gelt, daar gaatme veur buygen en nijgen.
En die er t meest voor vreest, en t hardst daar tegen stryen, die lyen t eerder dan die het vrywillig lyen.
Slenderhinke wyst op wessel.
Maar 'k zal jou, weerwolf, dat betaalen, jou ouwe gryze beer, die ons gezelschap stoort.
Ernst, een edelman die stil op 't land woond.
Ja maar elk was graag ryk dat woord van ryk flikkert haar alle even sterk in de oogen, en, door de hoop van het haast te zyn, wordt 'er meenig bedroogen.
Clorinde fackellight, en hoogheyt dat 's een zaack van groot verstant geeft my, de brief 'k zal 't nu wel weten.
Kryn, neeltje, swaantje, crelis, fobert, jonker jan, jannetje, jacobus, carel, en de jongen.
Mijn heer, ik zal uw dienaar wezen.
Me dunkt je hebt van daag meer in de kan dan in de bijbel gekeeken, ho, ho, 'k heb zelf ook kassier geweest, ik weet van de streeken maar, waar houw je nu school?
Want ik heb, over de vervalsching van haar waaren, maat, elle, en gewigt, veel klagten vernomen.
'k bekent om dat ik nimmermeer heb zulken min gedragen als nu, maar tusschen ons daar is nu wat mishagen.
Waarom niet eens gekust?
Wat dunk u, sinjor karlo, kan t zo bestaan?
En is myn degen goed, myn' voeten zyn het mede.
Wel neen maer ik acht jou meer as lysje ja, geloof vry dat ik 'et mien.
Gy hebt van myne min geen ramp voor u te vreezen, gelukt die, dan zal ze u geen medevryster weezen, en k dacht dat uwe haat, hier door, dan einden zou, indien ik met haar word vereenigd door de trouw.
De saus?
Constantia, dochter van sempronius.
Adm. men zeyd, dat vrouw fortuyn de stoute geeft haar gunst, als hy die t'zaamen paart met geest, beleeftheyd, kunst het is een schranderheyd wel op zijn tijd te letten nu het geluck dees plaats my bied, zal ik my zetten.
'k zel 'er langen al 't gelt, dat ik strak heb ontfangen.
Mager harst.
Ik verschryf om sunst niet al dat schoone kryt.
Gy kiest de iuffers rock voor d'aard, en hebt u heel daar in bewonden.
Maar t is om men wyfs wil, die al den horlement weet.
Kom rokje kom ik schud jou uit, en 'k geef jaap mee wat op zyn huit.
'k moet eens verzeekert zijn volkomen van uw zin.
Maar waant gy dat de zon zo schrikk'lyk groot zou weezen, en ook zo ver van de aarde, als we in de boeken leezen?
Maar kom, ik zelje, wat me op 't hart leit, openbaaren.
Ik wil met myn izabelle sterven!
Ja, 't is zeker, inne gewis.
K'beken me jouffer om niet langer meer te veynsen dat ick sien in u hert t'geheym van u gepeynsen, en oft gy sijt verlieft, en wie dat gy bemint, en of hy die g'aenbit tot u oock is gesint, maer gy moet selver dat met uwen mont belijen, oft anders kan ick niet.
Buit, buit, beget.
Een min.
Vier dansers als snyders en paruikemaakers.
Zeid ik, ik sta gelyk als opgetoogen hoe!
Uw reeden hebben net my alles klaar ontleed, dies ben ik omgezet.
Loop, haal een kaars, truitje, om myn heer binnen te lichten.
Ik moet de jufferschap bezoeken, zien de krachten der oogen, die het al in haare boeijens bragten.
Arnoldus, jorden, wobbyn.
Ik ben verbleyd met reen, nu is soo'n goet geluk vol vreugden sie gereesen, dat gy myn schoon zoon, en myn dogters man sult weesen, tot dat de dood uw scheyd, karel.
Myn heer zo schielyk, zonder vragen of uwe trouw my kan behagen.
Ick sou u geerne sprecken, van een geringe saeck, en na dat ick bereken, sult gy naer u verstant my onderrichten, en dit is de reden dat ick hier gekomen ben mar.
Daar lonkoog ziek te bedd zig aan bied het klisteeren.
Zal die verwaande zot myn huisgezin vermeeren?
't is daerom evenwel zo zeer niet te versmaeden, driessottyn.
Want schoon ik een koningklyken staat door dactiehandeling, gelyk ik hoop, kon winnen, k zou t alles zonder u veragten, niet beminnen.
Wel karel, ik bedank jou voor die tyding, 'k verlang hartelyk om hem te zien, hy is uitgevaaren, laat ik me eens bedenken, 't is nou al tien jaaren, dat onze peete wybregje is overleeden, en toen had hy twintig uit geweest, dat 's dartig, 't is dan niet meer als reden, dat ik na hem verlang, ik wed, hy kend zyn eige vleeschelyke zuster niet, want als me mekaar in dartig jaar niet eensjes en ziet, vind men al veel verandering maar ik zal 't wel merken aan 't kloppen van myn hart, 't bloed zal beginnen te werken, 't zal kruypen daar 't niet gaan kan. karel.
Maar diwertje!
Dit is 't onderschait, dat by ons tusschen 't proefmael lait, en tusschen onz' gewoonte, datje gien haan, zes hoenders, en een katje, als wy, tot noothulp hebben kunt maar nae zes dagen is 't vergunt.
Ik ga na binnen want ik mag 'er niet meer van hooren.
Maar deese die krijgt een braaf keerl in de armen, zy is rijk genoeg om een kaalis te verwarmen wie weet offer niet meenig vryster, dus getrout, noch wel zou zijn te vreen?
Mijne schult betalen aen die geen die mijn verraders zijn, voort leonel gae heen met dionisio, wilt haer tot my geleyden.
Het is konsjensiewerk 't is om 'er van te schrikken.
Komt kijnt ontsetje soo niet, wy sellen hem met die brief wel dwingen.
Jn deze bedurve eeuw, ten toneele gevoerd werden.
Men zal hem noch wel een uur drie of vier in 't schip laaten, want men zal hem aan strand doen gaan, van een andere kant als daar hy is afgevaaren.
Hy s oud genoeg, en meester van zyn doen.
Hy is ongelukkig getrouwt, die hier zo een vyftig jaar in deze kit moet plakken, voor my, ik wou liever pluymgraaf wezen, om den grooten mogol zyn scheythuys te rakken dog dit overgeslaagen, myn tyd raakten haast om, en ik trok na myn ouders, daar was ik drommels wellekom, want zo dra als myn vaar me zag, zo ging hy na boven loopen, daar lag nog van ouds, een end touw met knooppen, dat kreeg hy voor den dag, dog eer hy beneden was, zo had ik me al verstooken in myn besjes kleere kas, en myn moeder bad voor me, zo lang tot myn vaar hem liet bewegen, maar savonds, hadden om mynent wil wel twintig boeren groote ruzie gekreegen, want den een die riep ik wed, krispyn is al weer thuys, dat zyn loogens riep den aar, en bruyde elkander braaf voor t bakhuys, en dat liep zo hoog, door woorden, en weer woorden, datze op elkander schooten, en doen dat de boeren aan de hand van leyden hoorden, die meenden dat den sweet, met den deen, op het leydze meertje in battalje waar, ik ging voor de deur, en zag hoe de boere met elkaar, wakker schermutzeerden, waar op ik riep zoet mannen zyd te vreeden, maar daar waaren by me keel al zes boeren door hun bakhuys gesneeden, zo dat ik aan t lollen ging.
'k heb wel wat zwaarders in myn' kop, en denk heel ergens anders op.
Wel ik zeg jouw papa, zulk een overval te krygen, dat kan onmogelyk weezen.
Ick wil, en salse kennen eer sy langs dese straet en omkeer my ontvlucht, en vragen haer de reen, waerom sy my... aris.
Al heb ik een wyf, 'k zal je houwen voor een van myn liefste vriendinnen.
Vind gy de rol, die dien jaloerssen hier moest speelen, niet heel genoeggelyk?
Ziet daer, nu is 'et weer van 't verken daer komt mijn stiefvaer ons te moet met adriaen.
Wie heeft 'er van zyn dagen!
Ja laat er een gelyk spreeken ik heb ook al wat te zeggen, en ik zal voor ons beiden antwoorden.
Dan dat is te dulden maar zig in de kerk dus aan te stellen niet te gedogen.
Ick ra uw doet het nier.
Maer, marten, die schynt niet te durven.
Is 't niet evenveel van wie ik koom, als ik zelf maar goed ben.
Het is geheel na mynen zin, indien het u niet zal mishagen, dat ik u kom myn hart opdragen.
Smeerlap, een kommenysman.
By consequentie wort dat geensins aengenoomen, gy kont niet konnen zijn schoon gy gekoomen sijt.
De schout, crelis, fobert, swaantje.
Troetje, y wet wonderliker noom!
,, 'k word op de jufvrouw en de meid ,, gelyk verliefd!
Zo zal t niet anders kunnen weezen?
Sus, houd smoel ik zie daar swaan.
Ik merk nu eerst mijn kwaden aart, ik weet dat ik u niet ben waard, u, man, die, door uw zachte zinnen, het booste monster kunt verwinnen, en die op slimme wegen gaan, om hare mannen te verraan.
Foei 't is onze eer te na een burgers zoon te trouwen?
Voorwaar, 'k moet u daerom te meer in waarde houden dat 's wel en wijsselijk gesprooken in die zaak.